VI Ka 127/25
Sygn. akt VI Ka 127/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 kwietnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.) Sędzia Robert Bednarczyk, Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Sandra Michalec przy udziale prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Magdaleny Kolasińskiej po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2025r. sprawy B. K. ur. (...) w W. s. K., E. z domu J. oskarżonego z art. 107 § 1 kks w związku z art. 9 § 3 kks, z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 listopada 2024 r. sygn. akt II K 754/20 uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego B. K. i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania; UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 127/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 listopada 2024 r. sygn. akt II K 754/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1.oczywiste i wielokierunkowe naruszenie procedury które w konsekwencji doprowadziło do faktycznego upozorowania postępowania, w tym dowodowego, przeprowadzonego w I instancji a to w szczególności poprzez: - naruszenie art. 410 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. tj. orzeczenie w oparciu jedynie o wybrane spośród dowodów zgromadzonych w ciągu wielu lat trwania procesu karnego w sprawie niniejszej, przy zupełnym zignorowaniu innych – w szczególności opinii biegłego; - naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. a to poprzez całkowicie dowolną a nawet czytelnie kierunkową ocenę wyselekcjonowanego, fragmentarycznego materiału dowodowego – dokonaną wyłącznie dla wydania wyroku skazującego; - naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez nieprawidłowe zastosowanie oraz art. 170 § 1a k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez niezastosowanie w sytuacji gdy postulowany dowód z opinii biegłego ocenić należy za kluczowy w procesie, a przy tym zgłoszony i nawet już przez Sąd dopuszczony wiele lat temu – co wyklucza w sposób oczywisty słuszność twierdzenia sądu na temat rzekomego dążenia do przedłużania postępowania w sprawie; - naruszenie art. 211 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez nadanie znaczenia nadmiernego, wprost kluczowego dla orzeczenia akcesoryjnej czynności dowodowej jaką jest eksperyment procesowy nawet mimo jednoznacznych w treści zeznań świadka – funkcjonariusza celnego przeprowadzającego ów eksperyment – który wyjaśnił mechanizm realizacji tej czynności oraz sposobu oceny jego wyników, dokonywanej przez osobę nie biorącą w nim udziału – co nakazuje szczególną ostrożność przy weryfikacji czynności dowodowej zrealizowanej w taki iście ekstrawagancki sposób; w konsekwencji licznych i wielokierunkowych naruszeń procedury wskazanych wyżej: - naruszenie art. 6 k.p.k.tj. faktyczne pozbawienie oskarżonego prawa do obrony, w szczególności realizowanej przy udziale obrońcy, a to z uwagi na sposób przeprowadzenia rozprawy – jedynej w procesie prowadzonym od początku wobec zmiany składu orzekającego, gdy całość przewodu udało się sądowi rejonowemu pomieścić w 34 minutach ( poczynając od sprawdzenia obecności odczytania zarzutów aktu oskarżenia, odebrania od oskarżonego jego danych i wyjaśnień poprzez całe szczątkowe postępowanie dowodowe aż do głosów stron ) – co pozwala na twierdzenie o faktycznym upozorowaniu rzetelnego sądowego procesu karnego , gdzie wszelkie próby aktywności obrony były przez sąd I instancji torpedowane iście spontanicznymi wypowiedziami, nawet zdecydowanie chybionymi i nie zakotwiczonymi w procedurze; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 2.na wypadek braku akceptacji dla wniosków i twierdzeń wyżej wyartykułowanych – rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu w relacji do wagi czynów mu zarzucanych, co wynika między innymi z naruszenia art. 10 § 5 k.k.s. poprzez jego niezastosowanie mimo iż jeśli linia obrony oskarżonego jest błędna i okazuje się to być błąd nieusprawiedliwiony, to taka ocena skutkować powinna zastosowaniem dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary – czego sąd rejonowy jednak nie wziął pod uwagę w kwestionowanym obecnie orzeczeniu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Zarzut powyższy był zasadny, w szczególności odnośnie naruszenia art. 410 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., a także – w kontekście wcześniej wskazanych naruszeń - art. 6 k.p.k. Z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Rejonowy oparł ustalenia w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego na zeznaniach świadków B. Z., A. O., R. B. i A. W., protokołach eksperymentu procesowego i oględzin a także – częściowo, w zakresie w jakim potwierdzał pełnienie przez siebie funkcji w podmiocie wskazanym w zarzucie – na wyjaśnieniach oskarżonego. Wszyscy wymienieni świadkowie są funkcjonariuszami celno – skarbowymi biorącymi udział w czynnościach procesowych w niniejszej sprawie, część z nich przeprowadzało eksperyment procesowy na automatach w miejscu ich zabezpieczenia, Sąd Rejonowy uznał ich zeznania za wiarygodne w całości. Nie sposób jednak nie dostrzec, że postępowanie sądowe w sprawie toczyło się od początku po zmianie składu orzekającego i wylosowaniu w dniu 12.04.2024 r. nowego sędziego – referenta, pod którego przewodnictwem przeprowadzone została rozprawa na 2 terminach w dniach 24.06.2024 r. i 7.11.2024 r. kiedy to otwarto przewód sądowy i wydano wyrok, oraz że na żadnym z nich nie przesłuchano świadków B. Z., A. O., R. B. i A. W. ani nie wprowadzono do materiału dowodowego ich wcześniejszych zeznań w inny sposób tj. poprzez odczytanie czy też ujawnienie bez odczytywania. Zawarta w protokole rozprawy z dnia 7.11.2024 r. formułka o ujawnieniu bez odczytywania wszystkich protokołów i dokumentów podlegających odczytaniu na rozprawie na podstawie art. 405 § 2 k.p.k. odnosi się do dokumentów zawartych w akcie oskarżenia w wykazie dowodów do ujawnienia na rozprawie ( a więc m.in. protokołów eksperymentu procesowego i oględzin ) nie dotyczy jednak zeznań świadków, w szczególności tych których nie wnioskowano do przesłuchania w akcie oskarżenia a przesłuchano po raz pierwszy w postępowaniu sądowym prowadzonym w innym składzie orzekającym. Tym samym zasadny jest zarzut naruszenia art. 410 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wydając wyrok skazujący B. K. Sąd Rejonowy nie oparł się na opinii biegłego z zakresu automatów do gier R. R. ( dowód ten nie został nawet wymieniony w pisemnym uzasadnieniu wyroku ) i w tej sytuacji fundamentalne znaczenie miały wspomniane dowody z protokołów eksperymentu procesowego odtworzenia możliwości przebiegu gier a także oględzin kwestionowanych automatów, oraz właśnie dowody z zeznań świadków B. Z., A. O., R. B. i A. W.. W zaistniałej sytuacji obrońca oskarżonego i sam oskarżony zostali pozbawieni możliwości uczestniczenia w przesłuchaniu świadków, zadawania im pytań itd. i nie może być sanowaniem powyższego fakt iż przed poprzednim składem orzekającym świadkowie ci zostali szczegółowo przesłuchani z udziałem oskarżonego i obrońcy. Poprzednio procedujący Sąd dążył do rozszerzenia materiału dowodowego o kolejną opinię biegłego ( dlatego postępowanie w sprawie przedłużało się ), Sąd w obecnym składzie nie widział takiej potrzeby, tym bardziej więc powinien przesłuchać na nowo świadków z udziałem oskarżonego i obrońcy, skoro na dowodach tych opierał swoje rozstrzygnięcie. Nie czyniąc tego Sąd Rejonowy naruszył prawo do obrony określone w art. 6 k.p.k. Nie jest przy tym decydujące czy rozprawa na której wydano wyrok trwała 34 minuty co podnosi w zarzucie obrońca i czy powinna trwać dłużej, lecz czy obrońca nie był ograniczony w realizowaniu obrony i czy wydane orzeczenie oparte zostało o dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy. Wymogom w tym zakresie nie sprostał Sąd I instancji w składzie w którym wydał zaskarżony wyrok. Odnosi się to również do zarzutu naruszenia art. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. Aby ocena dowodów uznana została za swobodną a nie dowolną musi być poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowić wynik rozważenia wszystkich okoliczności korzystnych i niekorzystnych dla oskarżonego i być wyczerpująco i logicznie argumentowana w uzasadnieniu orzeczenia. Także tym wymogom nie sprostał Sąd I instancji. Szczególnie podkreślić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, o ile jeszcze Sąd Rejonowy wskazał na jakich dowodach oparł rozstrzygnięcie, o tyle nie uzasadnił lub uzasadnił zdawkowo dlaczego dowodom przeciwnym nie dał wiary i z jakiego powodu. Sprawa dotyczy skomplikowanej materii z ustawy o grach hazardowych i taka ocena dowodów jest niewystarczająca. Ad. 2 Mając na uwadze iż zarzut Ad. 1 uznany został za zasadny co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ( o czym mowa będzie poniżej ), zarzut Ad. 2 dotyczący wymiaru kary jest przedwczesny ( art. 436 k.p.k. ). Wniosek 1.o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na trudną do zanegowania konieczność powtórzenia rzetelnego przewodu sądowego w całości; 2.z ostrożności procesowej o zmianę zaskarżonego wyroku co do wymiaru kary, przy uwzględnieniu możliwości nadzwyczajnego jej złagodzenia. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej zasadny był wniosek o wydanie wyroku kasatoryjnego, albowiem w zasadzie Sąd Rejonowy nie przeprowadził postępowania dowodowego bezpośrednio na rozprawie, co powoduje konieczność powtórzenia całego przewodu sądowego. Tym samym bezprzedmiotowy był wniosek o złagodzenie oskarżonemu wymiaru kary. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia W niniejszej sprawie zachodziła konieczność uchylenia wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze wobec potrzeby przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości. Skala naruszeń prawa procesowego o których mowa powyżej była na tyle doniosła, że zaskarżony wyrok nie mógł się ostać, a Sąd Rejonowy rozpoznając sprawę nie przeprowadził bezpośrednio na rozprawie w zasadzie żadnych dowodów ( przesłuchał jedynie lakonicznie oskarżonego, protokół przesłuchania zawiera 6 krótkich zdań, nie wynika z niego aby w pozostałym zakresie oskarżony odmawiał składania wyjaśnień ). 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy będzie baczył aby nie popełnić uchybień procesowych które były powodem uchylenia wyroku. Sąd ten przeprowadzi przewód sądowy w całości, w szczególności przesłucha oskarżonego i świadków B. Z., A. O., R. B. oraz A. W., w razie potrzeby także innych świadków, przeprowadzi dowody z dokumentów i opinii biegłego, w przypadku powtórzenia wniosków dowodowych o ponowne przeprowadzenie eksperymentu w zakresie działania spornych urządzeń do gier i powołania innego biegłego, rozstrzygnie co do ich zasadności ( Sąd Okręgowy nie przesądza powyższego ), całość zgromadzonego materiału dowodowego podda gruntownej i prawidłowej ocenie a następnie wyda wyrok który prawidłowo uzasadni zgodnie z wymogami art. 424 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
II Ka 14/26
Sygn. akt II Ka 14/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Patrycji Chajduk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. sprawy V. M. (2) oskarżonego z art. 244 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt II K 142/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 140 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 14/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sadu Rejonowego w Łukowie z dnia 05 listopada 2025r., sygn. akt II K 142/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐oskarżyciel posiłkowy ☐oskarżyciel prywatny ☒obrońca ☐oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒na korzyść ☐na niekorzyść ☒w całości ☐w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ---------------- ------------------------------------------------------------------- --------------- --------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- ------------------- ----------------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- --------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1. obrazy prawa procesowego, która miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 170 k.p.k. art. 167 k.p.k. i 366 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadka żony oskarżonego G. M. na okoliczność warunków osobistych oskarżonego, podczas gdy Sąd ma obowiązek ustalić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, w tym w szczególności te, które mają wpływ na wymiar kary, a warunki osobiste oskarżonego są jedną z dyrektyw wymiaru kary i powinny być przez Sad prawidłowo ustalone i należycie uwzględnione, 2. obrazy prawa procesowego, która miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 170 k.p.k. art. 167 k.p.k. i 366 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego na okoliczność jego warunków osobistych, podczas gdy Sąd ma obowiązek ustalić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, w tym w szczególności te, które mają wpływ na wymiar kary, a warunki osobiste oskarżonego są jedną z dyrektyw wymiaru kary i powinny być przez Sad prawidłowo ustalone i należycie uwzględnione, 3. obrazy prawa procesowego, która miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 170 k.p.k. art. 167 k.p.k. i 366 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o zwrócenie się do Urzędu Skarbowego podczas gdy obrońca nie zdążył przedstawić nawet tezy dowodowej, a Sąd już zdążył oddalić ww. wniosek, a następnie w protokole rozprawy znalazło się stwierdzenie, że wniosek o zwrócenie się do Urzędu Skarbowego miał służyć wykazaniu, jakie podatki płaci oskarżony, a obrona nigdy takiego stwierdzenia nie wypowiedziała, a wniosek ten obrońca złożył na okoliczność ustalenia wysokości kosztów jakie oskarżony ponosi w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym celem wykazania, że oskarżony nie może odbywać akry ograniczenia wolności i kary pozbawienia wolności, gdyż odbycie każdej z tych kar rodziłoby to dla niego zbyt ciężkie skutki, 4. obrazy prawa procesowego, która miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. poprzez obdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, podczas gdy oskarżony przed Sądem żadnych wyjaśnień nie składał, gdyż Sąd na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. po złożeniu przez oskarżonego oświadczenia, że przyznaje się do zarzucanego mu czynu, zawinił i przeprasza, nie pozwolił obrońcy zadawać oskarżonemu żadnych pytań, a na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. oddalił wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniających wyjaśnień nie dając oskarżonemu prawa do wypowiedzi, 5. obrazy przepisu prawa materialnego tj. art. 53 par. 2a k.k. poprzez uwzględnienie jako okoliczności obciążającej okoliczności, że oskarżony wypełnił swym postępowaniem dwa przepisy ustawy karnej, podczas gdy okoliczność ta nigdy nie powinna być brana pod uwagę jako obciążająca, gdyż Sąd jednocześnie zastosował art. 11 par. 2 k.k. i wymierzył karę zgodnie z art. 11 par. 3 k.k. a zatem na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą i jednocześnie orzekł inne środki przewidziane w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, 6. obrazy przepisu prawa materialnego tj. art. 53 par. 2a k.k. poprzez uwzględnienie jako okoliczności obciążającej okoliczności, że tego rodzaju przestępstwa są nagminne na terenie działania sądu, podczas gdy podczas gdy okoliczność ta nigdy nie powinna być brana pod uwagę jako obciążająca, gdyż nie dotyczy oskarżonego i jego czynu, a zatem nie mieści się w dyrektywach wymiaru kary wskazanych w art. 53 k.k., 7. obrazy przepisu prawa materialnego tj. art. 53 par. 2 k.k. poprzez nieuwzględnienie jako okoliczności łagodzącej okoliczności, że oskarżony wyraził skruchę i przeprosił za swoje zachowanie, a Sąd powinien uwzględnić zachowanie oskarżonego po popełnieniu czynu ☐zasadny ☐częściowo zasadny ☒niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zainicjowana przez skarżącego kontrola odwoławcza nie potwierdziła trafności zarzutów koncentrujących się wokół uchybień procesowych oraz obrazy prawa materialnego, wobec czego nie mogła odnieść postulowanego skutku. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 170 kpk, art. 167 kpk i art. 366 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z zeznań w charakterze świadka G. M. oraz z wyjaśnień oskarżonego zgłoszonych na okoliczność warunków osobistych tego ostatniego (zarzut 1 i 2). Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z protokołu rozprawy z dnia 26 czerwca 2025r. V. M. (1) po otwarciu przewodu sądowego oraz pouczeniu o prawie składania wyjaśnień oświadczył, że z prawa tego nie korzysta, co skutkowało odczytaniem jego wyjaśnień z etapu dochodzenia. Oskarżony podczas powyższego terminu rozprawy był reprezentowany przez obrońcę z wyboru, jednak ten nie zgłaszał wówczas do niego żadnych pytań, w tym dotyczących jego warunków osobistych, choć nic nie stało na przeszkodzie, by pytania tego rodzaju postawić skoro obrońca – jak wskazuje apelacja – uznawał je za istotne z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia. Treść powołanego wyżej protokołu rozprawy wskazuje również, że po zakończeniu czynności dowodowych Sąd I instancji w trybie art. 214 § 1 kpk zlecił kuratorowi sądowemu przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, który przecież sporządzany jest właśnie na okoliczność właściwości i warunków osobistych oraz dotychczasowego sposobu życia oskarżonego i który to wywiad – stosownie do § 4 tego przepisu powinien zawierać informacje szczegółowo w nim wymienione. Sporządzony do akt sprawy wywiad wymogom powyższym niewątpliwie czyni zadość. Tym samym nie ulega w przekonaniu Sądu Okręgowego wątpliwości, że Sąd meriti dołożył staranności, by ustalić właściwości i warunki osobiste oskarżonego, które dodatkowo także wynikają z protokołu jego wyjaśnień z postępowania przygotowawczego, jak również z danych osobopoznawczych zawartych na k. 32 akt sprawy. W tym stanie rzeczy decyzja Sądu o oddaleniu wniosku dowodowego zgłoszonego na rozprawie w dniu 05 listopada 2025r. zarówno w zakresie dopuszczenia dowodu z wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznań jego żony na okoliczność warunków osobistych pozostawała zbyteczna, albowiem, jak słusznie wskazał ten Sąd, okoliczności powyższe zostały wykazane na podstawie innych, obiektywnych dowodów. Z tego względu powołane zarzuty nie mogły zyskać uznania Sądu II instancji. Za niezasadny należało uznać także zarzut z punktu 3 apelacji. Skarżący zakwestionował trafność postanowienia Sądu powołując się na wadliwe zapisy w protokole rozprawy, w tym zakresie zgłoszonej przez obrońcę tezy dowodowej. W kontekście powyższego zarzutu Sąd Okręgowy zwraca uwagę na treść art. 152 kpk statuującego prawo strony do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy z uwagi na znajdujące się w nim nieścisłości. Uwagę zwraca także art. 148 § 2 kpk, w myśl którego wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności przez organ prowadzący postępowanie zamieszcza się w protokole z możliwą dokładnością. Osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać zamieszczenia w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw lub interesów. Akta sprawy nie wskazują na to, by obrońca obecny podczas rozprawy zareagował na treść protokołowanego wniosku dowodowego i by domagał się precyzyjnego zapisu, o ile stwierdził, że nie odpowiada on tezie dowodowej przez niego wyartykułowanej. Nie wystąpił również z wnioskiem o sprostowanie protokołu, co przecież mógł uczynić. Sąd Okręgowy podziela zapatrywanie, to jest, że jedynym dokumentem sprawozdawczym z przebiegu rozprawy przed sądem jest - sporządzony przez uprawnioną osobę - protokół, którego treść stwierdzają swymi podpisami przewodniczący i protokolant. Jeżeli treść protokołu rozprawy, a co za tym idzie jej przebieg, nie zostaną zakwestionowane w przewidzianym prawem trybie (określonym w art. 148 § 2 kpk oraz w art. 152-155 kpk), to wówczas przyjmuje się, iż czynności procesowe zarejestrowane w protokole faktycznie zostały dokonane (wyrok SN z 09 sierpnia 2002r., V KKN 380/00). Mając na względzie przytoczone uwagi nie sposób uznać, by obrońca skutecznie wykazał, jakoby po pierwsze teza dowodowa wniosku dowodowego nie została prawidłowo zaprotokołowana, po drugie, by wniosek został oddalony niezasadnie, albowiem kwestia ustalenia wysokości uiszczanych przez oskarżonego podatków nie miała istotnie żadnego znaczenia z punktu widzenia przedmiotowej sprawy. Bezpodstawnie także skarżący zarzucił sądowi naruszenie art. 7 kpk (zarzut 4). Jakkolwiek rzeczywiście oskarżony podczas rozprawy w dniu 26 czerwca 2025r. odmówił złożenia wyjaśnień na temat zdarzenia, to jednak treść jego wypowiedzi zawierała oświadczenie, że przyznaje się do popełnienia zarzucanego czynu, stwierdzenie, że zawinił oraz skruchę wyrażającą się przeproszeniem za swoje zachowanie. W kolejności oświadczył także, że potwierdza wyjaśnienia złożone w toku postępowania przygotowawczego. Powyższe wypowiedzi oskarżonego, w tym przyznanie się do zarzutu, stanowiące część jego przesłuchania, zostały poddane ocenie Sądu, w tym w kontekście ich spójności z zeznaniami świadków co do kierowania pojazdem pomimo braku uprawnień. Fakt, że oskarżony zrezygnował z ujawnienia okoliczności zajścia i formalnie odmówił złożenia wyjaśnień w tym zakresie nie oznacza, że jego lapidarne depozycje nie podlegały ocenie, gdyż podlegały tak jak każdy inny dowód. Z tego względu zarzut obrońcy pozostawał niezrozumiały. Brak było także podstaw do podzielenia zarzutów z punktów 5, 6 i 7 apelacji. W pierwszej kolejności należało wskazać, że zarzuty te w sposób nieprawidłowy zostały sformułowane jako naruszenie prawa materialnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie wskazuje się, że " wymierzenie kary sprzecznie z dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 53 kk nie może spotkać się z zarzutem obrazy prawa materialnego, a winno być kwestionowane w drodze zarzutu rażącej niewspółmierności kary" (tak SN w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie II KK 50/07, Lex nr 310727). Z tych względów zarzuty apelacji obrońcy zostały ocenione jako zarzuty zmierzające do wykazania rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności, wymierzonej za przypisany czyn. I tak, w przekonaniu sądu Okręgowego wymierzona oskarżonemu kara spełnia dyrektywy jej wymiaru. Nie sposób w szczególności zgodzić się ze skarżącym w zakresie, w jakim podnosi, że Sąd wadliwie uznał za okoliczność obciążającą fakt, że oskarżony zachowaniem naruszył dwa przepisy ustawy karnej, co – jego zdaniem – nie powinno być brane pod uwagę wobec wymierzenia kary na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą. Sąd II instancji podziela pogląd, w myśl którego popełnienie przestępstwa, które wypełnia znamiona więcej niż jednego przepisu i jest kwalifikowane w ramach kwalifikacji kumulatywnej z art. 11 § 2 kk, jest uznawane za okoliczność obciążającą, z reguły bowiem wpływa na wyższy stopień społecznej szkodliwości czynu, na wyższy stopień winy i możliwość wymierzenia w rezultacie surowszej sankcji karnej (wyrok SN z 3.11.2004 r., V KK 1/03, LEX nr 141319). Warto w tym kontekście podkreślić, że przepis art. 11 § 3 kk wskazuje jedynie na podstawę wymiaru kary. W kontekście potraktowania jako okoliczności obciążającej nagminności popełniania w obszarze właściwości sądu I instancji wskazać należy, że wyliczenie okoliczności obciążających w art. 53 § 2a kk ma charakter otwarty, o czym świadczy użycie w nim sformułowania „w szczególności”. Powyższe oznacza, że możliwe jest ustalenie przez organ procesowy także innej, nieobjętej treścią przepisu okoliczności i potraktowanie jej w procesie wymiaru kary jako elementu przemawiającego za jej zaostrzeniem. Pomimo, że po nowelizacji z 7.07.2022 r. nagminność nie została wymieniona w katalogu okoliczności obciążających w doktrynie podkreśla się, że pozostają aktualne poglądy na możliwość uwzględnienia tej okoliczności przy wymiarze kary wyrażone na gruncie Kodeksu karnego z 1997 r. sprzed tej zmiany. Sąd Okręgowy w niniejszym składzie podziela także stanowisko, zgodnie z którym nagminność popełniania przestępstw danego rodzaju powinna być postrzegana przez pryzmat dyrektywy kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, przy czym chodzi tu o powszechne przekonanie, że pewne czyny są popełniane częściej niż inne, zaś wymiar kary jest wyrazem potępienia dla popełnionego czynu, jeżeli bowiem w oglądzie społecznym czyny określonego rodzaju popełniane są często, a sąd nie karze sprawcy odpowiednio (sprawiedliwie), wysyła komunikat, że popełnianie takich czynów jest opłacalne (M. Mozgawa. Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Lex/el. 2026). Jeśli zaś idzie o zarzut pominięcia przy wymiarze kary wyrażonej przez oskarżonego skruchy czy przeprosin wskazać należy, że jest to w okolicznościach analizowanego materiału dowodowego deklaracja wyłącznie werbalna, której nie należy przeceniać i którą należy rozważać z ostrożnością mając choćby w polu widzenia, że przypisany oskarżonemu czyn jest kolejnym kwalifikowanym z art. 180a kk – jak wynika z danych o karalności wyrokiem z dnia 18.10.2024r. V. M. (1) został prawomocnie skazany właśnie za występek z art. 180 a kk – mimo to, niespełna cztery miesiące później ponownie kierował pojazdem ignorując decyzję o cofnięciu uprawnień oraz dodatkowo łamiąc obowiązujący go zakaz. Powyższe nie pozwala wyartykułowanej skruchy potraktować jako rzeczywistej – jest to raczej deklaracja ukierunkowana na uzyskanie określonego rezultatu procesowego. W tych okolicznościach zarzuty obrońcy nie mogły zyskać aprobaty - wymierzona kara, jakkolwiek jej uzasadnienie jest lapidarne, określona został na poziomie adekwatnym do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu i z uwzględnieniem okoliczności tak obciążających jak i łagodzących, do których niewątpliwie zaliczyć należy pozytywną opinię środowiskową, którą Sąd I instancji miał w polu widzenia Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu grzywny w zwiększonym wymiarze, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi i instancji. ☐zasadny ☐częściowo zasadny ☒niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wnioski zawarte w apelacji nie podlegały uwzględnieniu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 05 listopada 2025r., sygn. akt II K 142/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wniesiona apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k., zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem opłaty za II instancję, według stawki, wynikającej z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz kwotę 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze, na które składa się ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism, o jakim mowa w § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana
VI Ka 515/22
Sygn. akt VI Ka 515/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Joanna Szmel po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022r. sprawy G. K. syna S. i W. z domu J. urodzonego (...), w J. oskarżonego z art. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego i pełnomocnika interwenienta od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt II K 1018/20 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego G. K.; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 1220 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 1200 złotych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 515/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II K 1018/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------ ----------------------------------------------- ------------------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------ ----------------------------------------------- ------------------- ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1 - z apelacji pełnomocnika interwenienta I. Wadliwość przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, która w konsekwencji doprowadziła do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, uczynionych następnie podstawą kwestionowanego orzeczenia, a to: - naruszenie procedury, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 201 k.p.k. stosowanych w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., w szczególności poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego, czego zaniechano w wyniku chybionego uznania pisemnej opinii biegłego sądowego R. R., sporządzonej w postępowaniu przygotowawczym oraz uzupełniającej opinii tego samego biegłego, przeprowadzonej przez sąd, za pełną i jasną w sytuacji, gdy biegły ten spornych gier dostępnych na urządzeniach nigdy empirycznie, bezpośrednio nie przebadał – a to z powodu braku aktualnej licencji umożliwiającej uruchomienie programów, którą biegły nie dysponował i o udostępnienie której nigdy do nikogo nie wystąpił, wobec czego biegły nie miał jakichkolwiek postaw do wydania w sprawie wiarygodnej opinii odpowiadającej na postawione mu pytania, albowiem oczywistością jest obiektywny brak możliwości dokonania rzetelnej oceny charakteru gier, w tym pod kątem ich losowości, bez ich uruchomienia i kompleksowego zbadania procesu rozgrywki; - naruszenie procedury, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 201 k.p.k., stosowanych w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., także poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego, czego zaniechano w wyniku chybionego uznania pisemnej uzupełniającej opinii biegłego sądowego R. R. za pełną, jasną i rzetelną w sytuacji, gdy owa opinia uzupełniająca przynosi niepodważalne ustalenie, iż biegły ten oceniał dokładnie ten sam program, który już wcześniej zbadał inny specjalista, czy czym owo wcześniejsze badanie było przeprowadzane kompleksowo w całym spektrum czynności badawczych, a przyniosło wnioski stanowiące kardynalne zaprzeczenie tez biegłego R., których na tym tle fachowym nie sposób jest obronić w jakimkolwiek zakresie; - naruszenie procedury, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 193 § 3 k.p.k., stosowanych w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., w szczególności poprzez brak przeprowadzenia dowodu z innego biegłego, czego zaniechano w wyniku chybionego stwierdzenia braku powodów osłabiających zaufanie do bezstronności biegłego, mimo iż jawią się one jako oczywiste, powodowane tak względami animozji osobistych, jak i niskimi motywami natury ekonomicznej, a do tego wskazujące na możliwość naruszenia prawa przez biegłego, przy biernej akceptacji tego rodzaju praktyk przez oskarżyciela publicznego i Sąd I instancji. II. W konsekwencji naruszeń procedury wskazanych wyżej - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a to poprzez dalece pochopne i zupełnie dowolne przyjęcie, iż gry dostępne na spornych urządzeniach F. mają charakter losowy i tym samym hazardowy, chociaż jest to wniosek nieuzasadniony i zdecydowanie nieuprawniony na tle dowodów w sprawie zgromadzonych, lecz ocenionych jedynie wybiórczo i fragmentarycznie, w szczególności przy zupełnie pominięciu dowodów dla oskarżonego korzystnych i potwierdzających jego linię obrony; III. Ostatecznie wobec powyższego – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 107 § 1 k.k.s., a to poprzez wadliwe jego zastosowanie, mimo iż nie wykazano ziszczenia się kluczowej w tym przepisie przesłanki urządzania zabronionych gier na automatach do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3- 5 u.g.h., albowiem w sprawie brak jest wartościowego, przekonującego dowodu, iż sporne urządzenia to automaty do gier w rozumieniu przywołanych regulacji ustawy, gdyż są to w swojej istocie urządzenia do gier logicznych F., co w sprawie udokumentowano w sposób wykluczający trafność poglądów przeciwnych, forsowanych przez oskarżyciela, a zaaprobowanych przez Sąd I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. – z apelacji obrońcy oskarżonego I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę zapadłego orzeczenia poprzez przyjęcie, że oskarżony urządzał i prowadził gry o charakterze losowym organizowane w celach komercyjnych na urządzeniach elektronicznych o nazwach szczegółowo opisanych w części wstępnej wyroku, wbrew przepisom ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (dalej jako „ustawa o grach hazardowych”), podczas gdy ujawnione w toku postępowania okoliczności nie pozwalały na poczynienie tego rodzaju ustaleń; 2. Obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie w zakresie ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego zasady swobodnej oceny dowodów, pojęcie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, w sposób wykluczający możliwość ustalenia prawdy obiektywnej, a polegające na: a) dokonaniu istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych w zakresie winy, zamiaru i świadomości działania oskarżonego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i uznanie oskarżonego za winnego urządzania nielegalnych gier na automatach tylko i wyłącznie w oparciu o zeznania świadka E. R. oraz opinię biegłego R. R., która była niepełna i nierzetelna; b) bezzasadne przyjęcie, że oskarżony zdawał sobie sprawę z nielegalności podejmowanych działań, miał zamiar realizacji wszystkich znamion strony przedmiotowej zarzucanego mu czynu w sytuacji, gdy powyższe nie polega na prawdzie i nie znajduje żadnego oparcia w treści złożonych przez oskarżonego wyjaśnień; c) uznanie wyjaśnień oskarżonego nie przyznającego się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz wskazujących, że był zapewniany o legalności prowadzonej działalności oraz informowany o opiniach technicznych i prawnych fakt ten potwierdzających, za niewiarygodnych w sytuacji, gdy żaden dowód w sprawie nie pozostaje z powyższymi twierdzeniami oskarżonego w sprzeczności; d) uznanie, że oskarżony miał zamiar i świadomość prowadzenia gier z naruszeniem ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540), mimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na brak zamiaru i świadomości oskarżonego w tym zakresie; e) wadliwym przyjęciu, że oskarżony miał świadomość faktu nielegalnego funkcjonowania urządzeń w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy temu przeczy; 3. Obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 170 k.p.k. i art. 201 k.p.k. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego i interwenienta ubocznego: - o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka A. W.; - o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego R. R. - o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu informatyki, mimo że powyższe dowody miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz pomimo tego, że opinia biegłego R. R. nie była pełna, jasna i wyczerpująca; 4. Rażąca niewspółmierność kary, która wyrażała się w orzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego w postaci kary grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 100 złotych poprzez przecenienie przez Sąd I instancji ustalonych okoliczności obciążających oraz niedostrzeżenie żadnej okoliczności łagodzącej, a także nienależytą ocenę sytuacji zarobkowej i życiowej oskarżonego pod kątem ustalenia wysokości stawki dziennej grzywny. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 – odnośnie zarzutów pełnomocnika interwenienta W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż wszystkie postawione przez pełnomocnika interwenienta zarzuty – chociaż sformułowane w odmienny sposób – sprowadzały się do kwestionowania prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, iż na automatach(...), (...) i (...) zabezpieczonych w lokalu przy ul (...) w N. wynajmowanym przez firmę (...) Sp. z o.o., w której funkcję prezesa pełnił G. K., prowadzone były gry o charakterze losowym wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r., o grach hazardowych, co stanowiło realizację znamion czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., który to czyn został przypisany oskarżonemu w zaskarżonym wyroku. Sądowi Odwoławczemu z urzędu wiadomym jest, iż zaskarżony wyrok nie jest jedynym orzeczeniem, w którym przypisano G. K. przestępstwo z art. z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., gdyż postępowania odwoławcze toczyły się w Sądzie Okręgowym w Jeleniej Górze m.in. w sprawach o sygn. akt VI Ka 319/21, VI Ka 102/22, VI Ka 210/22, VI Ka 211/22 oraz VI Ka 317/22, w których zostały wydane prawomocne rozstrzygnięcia. Stany faktyczne i prawne wymienionych sprawach były zbliżone do sprawy niniejszej, dotyczyły one automatów do gier o tożsamym charakterze i sposobie działania (typu video), o nagrody pieniężne lub rzeczowe, tak jak automaty (...), (...) i (...) będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy w wyżej wymienionym składzie podziela zapatrywania prawne wyrażane w wyżej wymienionych sprawach, stąd powołuje się na zbliżoną argumentację. Nie zmieniają tej oceny odpisy orzeczeń innych sądów przedkładane przez skarżących w toku postępowania. Podważanie prawidłowości ustaleń Sądu Rejonowego we wskazanym zakresie skarżący oparł na próbie zakwestionowania wartości dowodowej opinii sporządzonej przez biegłego R. R. oraz do uznania jej za niejasną i niepełną. Stanowiska tego jednak Sąd Odwoławczy nie podziela – biegły bowiem w swojej opinii (k. 762-768) co prawda w sposób zwięzły, lecz przy tym pełny, jasny i niesprzeczny ustosunkował się do zasadniczego aspektu losowości prowadzonych na zabezpieczonych automatach grach. Następnie w opinii uzupełniającej (k. 1098-1105) odniósł się do dalszych pytań obrony, podtrzymując wyrażone uprzednio stanowisko w przedmiocie charakteru prowadzonych gier. Treść sporządzonej opinii korespondowała z zeznaniami E. R. (k. 922 – 923), który powołał się na rezultaty eksperymentów przeprowadzanych na automatach o tożsamym sposobie działania, w których gra uruchamiana jest przyciskiem „start”, po czym przebiega w sposób automatyczny, a uczestnik nie ma wpływu na jej przebieg. Użycie opcji „pomocy” co prawda dawało możliwość sprawdzenia kolejnych układów, jakie miały się pojawić na ekranie, jednak nadal nie umożliwiały graczowi wpłynięcia na wynik gry, której wynik pozostawał poza sferą jego umiejętności i zdolności. W oparciu o użycie funkcji „pomocy” gracz mógł jedynie podjąć decyzję o przerwaniu gry lub o jej kontynuowaniu. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 9.11.2021r. w sprawie I KZP 4/21 (OSNK 2021/11-12/45) ustosunkował się do istotnego w niniejszej sprawie zagadnienia prawnego, 1) czy „losowy charakter gry” oraz „element losowości” o jakich mowa w art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 z późn. zm.), do których odsyła art. 107 § 1 k.k.s. w zakresie w jakim penalizuje nielegalne urządzanie i prowadzenie gier hazardowych oznacza nieprzewidywalność wyniku gry dla osoby korzystającej z takiego urządzenia bez względu na budowę automatu do gier, w tym i programu sterującego takim urządzeniem oraz 2) czy w przypadku stwierdzenia, że „element losowości” oraz „losowy charakter gry” w przepisach i urządzeniach o których mowa w pkt 1 oznacza nieprzewidywalność wyniku gry dla grającego, wprowadzenie do takiego urządzenia możliwości pełnego sprawdzenia przez grającego wszystkich wyników przyszłych gier w sytuacji, kiedy może, ale nie musi skorzystać z takiej opcji oprogramowania, pozbawia gry na takich urządzeniach charakteru losowego znosząc w automatach także i element losowości w rozumieniu art. 2 ust 3 i 5 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych w zakresie znamion art. 107 § 1 k.k.s.? Sąd Najwyższy w wydanym postanowieniu zauważa, że zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i literaturze przedmiotu podkreśla się, że pojęcie "elementu losowości" (które występuje w art. 2 ust. 3 u.g.h.) jest węższe od określenia "charakter losowy" (którym ustawodawca posłużył się w art. 2 ust. 5 u.g.h.). Oznacza to, że w ramach gier, o których mowa w pierwszym z przepisów, dopuszczalne jest wprowadzenie do nich, obok elementu losowości, także innych elementów istotnych dla gry, takich jak umiejętność gracza, jego zręczność czy wiedza. W grze o charakterze losowym natomiast wskazane elementy mogą mieć jedynie charakter marginalny wobec elementu losowości. Dominującym elementem musi pozostawać "losowość" rozumiana jako sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a rezultat jest nieprzewidywalny dla grającego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r., VIII SA/Wa 353/16, S. Babiarz, K. Aromiński, Komentarz do ustawy o grach hazardowych, Lex/el. 2021, teza 2.1-2.7 oraz 5.1-5.14 do art. 2, R. Stanisławski, M. Wierzbowski (red.), Ustawa o grach hazardowych. Komentarz, Lex/el. 2021). Podkreśla się także, że dla uznania gry za losową nie jest konieczne, aby zawierała ona tylko i wyłącznie komponenty losowe; wystarczające jest, aby w ogóle zawierała takie elementy. Tak więc nawet w sytuacji, gdy w danej grze współistnieją elementy wiedzy, refleksu, spostrzegawczości itd. oraz elementy przypadkowe, narzucone przez program gry, to jest to równoznaczne z tym, że zawiera ona element losowości, który przesądza, że jest grą na automatach w rozumieniu u.g.h., a więc że dane urządzanie może być eksploatowane jedynie w kasynie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2019 r., III SA/Gl 1050/18) oraz że znajomość sekwencji kolejnych układów może co najwyżej wpłynąć na długofalową strategię gracza przy obstawianiu kolejnych gier lub na decyzję o rozegraniu kolejnej gry. Gracz nie ma więc wpływu na wynik żadnej z gier, może co najwyżej zdecydować się grać dalej lub zakończyć grę. Możliwość podjęcia takiej decyzji nie jest jednak ani istotą pojedynczej gry, ani nie dowodzi żadnego udziału gracza i jego wpływu na przebieg gry (por. wyroki Wojewódzki Sądów Administracyjnych: w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2019 r., III SA/Po 538/19, w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2019 r., III SA/Po 622/19, w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 lipca 2020 r., II SA/Go 101/20). Ponadto, nie ma jakichkolwiek podstaw do utożsamiania pojęcia nieprzewidywalności wyniku gry, jako cechy znamionującej jej losowość, z wiedzą gracza albo możliwością jej zdobycia co do puli wyników, jakimi gra może się zakończyć. Pojęcia "losowy charakter gry" oraz "element losowości", o których mowa w art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2094), oznaczają "nieprzewidywalność" wyniku gry dla osoby korzystającej z urządzenia do gier hazardowych bez względu na budowę takiego automatu, w tym oprogramowania nim sterującego; stan "nieprzewidywalności" nie jest przy tym eliminowany wskutek możliwości uprzedniego sprawdzenia wyniku gry za pomocą dostępnej funkcji oprogramowania. Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje powyższe stanowisko i stwierdza, iż Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że gry prowadzone na automatach w lokalu przy ulicy (...) w N. miały charakter gier losowych. Dla rozstrzygnięcia w badanej sprawie nie miało zatem znaczenia, czy biegły miał możliwość uruchomienia automatów, których dotyczyła sporządzona przez niego opinia. Jednocześnie twierdzenia skarżącego, iż na zabezpieczonych automatach prowadzone były gdy o charakterze logicznym, stanowią jedynie nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami przyjętymi przez Sąd I instancji. Podsumowując stwierdzić należy, iż wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy dokonał całościowej i zgodnej z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślić przy tym należy, iż nie można skutecznie podnosić zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. jedynie na tej podstawie, iż poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, które poprzedzone zostały prawidłową i rzetelną analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie potwierdzają obranej przez oskarżonego linii obrony. Ad. 2 – odnośnie zarzutów obrońcy oskarżonego Zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego w wywiedzionej przez niego apelacji dotyczące cech losowości gier prowadzonych na zabezpieczonych automatach w znacznej mierze pokrywają się z zarzutami apelacji pełnomocnika interwenienta, dlatego też część powyższych rozważań pozostaje aktualna bez potrzeby ponownego ich przytaczania. Obrońca oskarżonego starał się podważyć prawidłowość ustaleń Sądu I instancji, powołując się na treść opinii A. W. oraz innych sporządzanych w podobnych sprawach, w których z faktu, iż w automacie został zainstalowany przycisk „pomoc” dający graczowi możliwość podglądu kolejnych plansz wywodzono wniosek, iż pozbawia to grę elementu losowości. Pogląd ten jednak Sąd Odwoławczy uznaje za błędny, zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym przez biegłego R. R., zgodnie z którym hipotetyczna możliwość skorzystania z opcji „pomocy” i odszukanie przy jego pomocy aktualnie wyświetlanej planszy, a następnie ustalenie kolejnych mających się pojawić sekwencji, w żaden sposób nie umożliwia graczowi wpływu na jej przebieg. Biegły słusznie przy tym wskazał, iż spełnione zostały wskazane w ustawie hazardowej elementy losowości prowadzonej gry, w której gracz nie ma wpływu na ułożenie bębnów, a ponadto jej komercyjności oraz przewidzianych wygranych pieniężnych i rzeczowych (k. 1104). Stanowisko to pozostaje zgodne z cytowanym wcześniej postanowieniem Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 4/21 i przemawia za uznaniem wydanego przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięcia za w pełni słuszne i prawidłowe. Zauważyć przy tym należy iż twierdzenia, jakoby oskarżony nie zdawał sobie sprawy z nielegalności podejmowanych działań, stoją w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Świadczy o tym chociażby fakt, iż w trakcie przeprowadzania czynności kontrolnych w dniu 10 kwietnia 2018 r. doszło do zablokowania trzech znajdujących się w lokalu automatów do gier w taki sposób, że akceptory pieniędzy nie przyjmowały środków płatniczych, co uniemożliwiło E. R. zakredytowanie gry i przeprowadzenie eksperymentu kontrolnego z pozycji gracza. Takie działanie sposób oczywisty zmierzało do udaremnienia przeprowadzenia czynności kontroli i zebrania dowodów potwierdzających stan faktyczny, że urządzenia znajdujące się w lokalu posiadały zainstalowane gry o charakterze losowym. Co więcej, E. R. w swoich zeznaniach zwrócił uwagę, iż podczas wcześniejszej kontroli w tym lokalu doszło do analogicznej sytuacji, kiedy urządzenia do prowadzenia gier losowych zostały zablokowane podczas kontroli przez osobę z obsługi lokalu (k. 252). W świetle powyższych okoliczności także wymierzonej G. K. kary grzywny w wysokości 120 stawek dziennych grzywny po 100 złotych każda nie sposób uznać za niewspółmiernie i rażąco surową, została ona bowiem wymierzona w granicach swobodnego uznania sądu orzekającego, z uwzględnieniem dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 13 k.k.s., tj. mając na względzie rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu. Biorąc ponadto pod uwagę granice ustawowego zagrożenia za czyn z art. 107§ 1 k.k.s. oraz uprzednią karalność G. K., wymierzona mu kara grzywny nie razi swoją surowością. Powołanym dyrektywom odpowiada także zastosowany wobec G. K. środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w segmencie usługowym w zakresie gier hazardowych na okres roku. Należy przy tym zwrócić uwagę na nagminność przestępczej działalności oskarżonego, który pomimo prowadzenia przeciwko niemu kolejnych postępowań karnych o czyny z art. 107§ 1 k.k.s. w zw. z art. 9§ 3 k.k.s., za które został skazywany prawomocnymi wyrokami, nie zrewidował swojego postępowania i nadal prowadził nielegalne gry hazardowe. W tych okolicznościach również wymierzony mu środek karny nie może zostać uznany za niewspółmiernie i rażąco surowy. Wniosek 1. Pełnomocnik interwenienta wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego oraz uwzględnienie interwencji co do spornych urządzeń do gier logicznych F. i orzeczenie ich zwrotu spółce, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy w pełni zaaprobował poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne leżące u podstaw zaskarżonego wyroku. Tym samym stwierdzić należy, iż w badanej sprawie nie było żadnych podstaw do uniewinnienia G. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu ani też do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a zatem wnioski pełnomocnika interwenienta oraz obrońcy oskarżonego w tym zakresie podniesione w wywiedzionych przez nich apelacjach nie mogły zostać uwzględnione. Wobec powyższego nie uwzględniono także wniosku o zwrot automatów do gier, co do których orzeczono przepadek w pkt 3 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego G. K.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w wywiedzionych apelacjach, w pełni aprobując stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Nie było również konieczności ingerowania w jego treść z urzędu, dlatego zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, został utrzymany w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Sąd Odwoławczy na postawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 1220 złotych, w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 1200 złotych za postępowanie odwoławcze, której wysokość określono na podstawie art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych oraz ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja ustalenie, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przypisanego mu czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik interwenienta Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja ustalenie, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przypisanego mu czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
Poland (PL)