VI Ka 151/23 · Sąd powszechny

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 grudnia 2019 r., sygn.

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 247/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 461/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 270/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk (spr.) Sędziowie: SR del. Paweł Mądry SO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Leszka Soczewki po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. sprawy P. M. oskarżonego z art. 280 § 1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt II K 291/22 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego M. T. w S. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia P. M. od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 270/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 26 stycznia 2023 roku w sprawie II K 291/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. 1. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie błędne przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona rozboju, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niewystarczający dla poczynienia takich ustaleń, 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie błędne przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona przestępstwa pobicia w zakresie skutku poprzez sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu podczas, gdy w przepisie art. 158 § 1 kk w części dotyczących znamion skutku użyto alternatywy rozłącznej, co sprawia, że niemożliwym jest jednoczesne sprowadzenie bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 158 § 1 kk poprzez jego błędną wykładnię, 3. naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie przepisu art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego polegającej na: a) błędnym odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego pomimo, że wyjaśnienia te są logiczne, spójne i konsekwentne i w żaden sposób nie zmierzają do umniejszenia przez skarżonego swojej winy, co konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęciu, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona zarzucanych mu przestępstw podczas, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z logicznych, spójnych i konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego wynika, że nie dopuścił się on zarzucanego mu czynu, b) błędnym daniu wiary zeznaniom świadka A. E. pomimo, że świadek ten w złożonych przez siebie wyjaśnieniach pomawia oskarżonego P. M., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony zrealizował znamiona zarzucanego mu czynu, c) błędnym daniu wiary zeznaniom świadka I. S. pomimo, że zeznania te są nielogiczne, wzajemnie sprzeczne, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony zrealizował znamiona zarzucanego mu czynu, d) błędnym daniu wiary zeznaniom świadków J. I. i G. K. podczas, gdy zeznania te są sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania, w szczególności przy uwzględnieniu topografii miejsca zdarzenia doświadczenie życiowe i zasady prawidłowego rozumowania przeczą możliwości przyjęcia, że świadkowie ci byli w stanie słyszeć rzekome odgłosy bicia pokrzywdzonego, 4. naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie przepisu art. 5 § 2 kpk poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony zrealizował znamiona zarzuconych mu czynów, 5. naruszenie przepisu art. 4 kpk poprzez uwzględnienie okoliczności jedynie na niekorzyść oskarżonego, z całkowitym pominięciem tych na jego korzyść, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony zrealizował znamiona zarzuconych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie należy zaznaczyć, że w celu usystematyzowania zasadniczej części niniejszych wywodów oraz zachowania jej przejrzystości, ze względu na różnorodność zarzutów apelacyjnych oraz niepoprawną formę ich zaprezentowania, Sąd Okręgowy uznał za celowe, by odnieść się do podniesionych postulatów obrońcy oskarżonego z zachowaniem poprawnej metodyki stawiania zarzutów odwoławczych, tj. zaczynając od obrazy przepisów postępowania, a kończąc na obrazie przepisów prawa materialnego. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, żeby postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie, na co wskazywał obrońca oskarżonego. Wprost przeciwnie, Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy żadnego z przedstawionych przez skarżącą na łamach środka odwoławczego przepisów proceduralnych. Ocena zeznań świadków I. S., J. I. i G. K. zaprezentowana na łamach pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego, który w całości ją aprobuje. Sam fakt, że oceniono te dowody w aspekcie ich wiarygodności nie w taki sposób jak życzyłby sobie tego obrońca oskarżonego nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok SA w Warszawie z 11.03.2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992). Dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy słusznie uznał w całości za wiarygodne zeznania świadków I. S., J. I. i G. K.. Są one spójne co do zasadniczych faktów, nie można w nich dostrzec wewnętrznych sprzeczności, wzajemnie się uzupełniają, nadto znajdują odzwierciedlenie w pozostałym, uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Brak jest powodów, wobec których należałoby twierdzić, że osoby obce dla oskarżonego, miałyby wskazywać okoliczności odmienne niż miały miejsce w rzeczywistości. Obrońca oskarżonego nie wskazała żadnych okoliczności, które by skutecznie podważyły ocenę zeznań I. S., J. I. i G. K. i wskazały na ich nieprawdziwość. Podobnie Sąd Okręgowy nie zauważa się błędu w ocenie zeznań świadka A. E., które z uwagi na spójność relacji z pozostałym wiarygodnym materiałem sprawy, a w szczególności zeznaniami świadka I. S., słusznie stanowiły podstawę ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie. Obrońca oskarżonego nie wykazała, aby zeznania złożone przez A. E. były nieprawdziwe. Niezasadnym jest stwierdzenie obrońcy, że świadek pomawia oskarżonego w celu umniejszenia swojego udziału w całym zdarzeniu, gdyż postępowanie wobec niego jako współoskarżonego zostało zakończone wydaniem wyroku skazującego. Świadek nie miał żadnego celu, aby bezprawnie pomawiać oskarżonego, a kwestionowanie jego zeznań przez jego obrońcę ma w założeniu jedynie uchronienie go od odpowiedzialności karnej za zarzucany mu czyn, natomiast takie stanowisko nie znajduje odzwierciedlenia w wiarygodnym materiale sprawy. Sąd Rejonowy słusznie również uznał wyjaśnienia oskarżonego P. M. za wiarygodne jedynie w niewielkim zakresie, a mianowicie oskarżony przyznał, że przebywał wieczorem 5 listopada 2021 r. w domu pokrzywdzonego oraz przyznał, że zabrał jego telefon. Jednakże przebieg zdarzenia przedstawiony przez oskarżonego pozostaje w sprzeczności z innymi wiarygodnymi dowodami, a w szczególności relacją pokrzywdzonego, dokumentacją medyczną oraz zeznaniami świadków. Należy w tym miejscu przypomnieć, że sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części, bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Sąd nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w zestawieniu z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś niezadowolenia obrońcy oskarżonego co do wyników tej oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Decyzja Sądu Rejonowego o niedaniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na k. 505-506v, była zasadną, wobec sprzeczności z materiałem dowodowym, któremu Sąd I instancji dał wiarę. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje poczynione na łamach pisemnych motywów zaskarżonego wyroku rozważania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 kpk należy podnieść, że stawianie łącznie takiego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 7 kpk jest nieprawidłowe, gdyż zarzuty te wzajemnie się wykluczają. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuję ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy nie art. 5 kpk, lecz art. 7 kpk, natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć - wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 kpk. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie powziął takich wątpliwości. W świetle okoliczności wyłaniających się z akt sprawy Sąd Okręgowy również nie dostrzega, żeby takie wątpliwości występowały. W związku z czym należało w pełni zaaprobować stanowisko Sądu Rejonowego, a zarzut skarżącego uznać za bezpodstawny. Aby zasadnie, a tym samym skutecznie podnieść zarzut obrazy art. 4 k.p.k. nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest odmiennej oceny materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Fakt niezadowolenia skarżącego z obiektywnych wywodów Sądu I instancji nie może być podstawą do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyszczególnił, w jakim zakresie dał wiarę, a w jakim odmówił wiarygodności poszczególnym dowodom, a apelacja stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutów natury prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Zarzut naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 158 § 1 kk poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji zakwalifikowanie zachowania oskarżonego, jako noszącego znamiona przestępstwa pobicia, w sytuacji, w której przy poczynionych przez sąd ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia (nie poczynienie żadnych ustaleń co do tego, czy niebezpieczeństwo było bezpośrednie czy też nie) nie wynika sprowadzenie przez oskarżonego bezpośredniego niebezpieczeństwa, o którym mowa w przepisie art. 158 § 1 kk ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Niezasadny jest również zarzut obrazy prawa materialnego podniesiony przez obrońcę oskarżonego. Obrona wskazuje, że nawet gdyby przyjąć, że oskarżony naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonego to z pewnością takie naruszenie nie sprowadziło bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia lub nastąpienia skutku w postaci ciężkiego lub lekkiego uszczerbku na zdrowiu. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Wskazać należy, że z opinii sporządzonej przez biegłego jednoznacznie wynika, że pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego w okolicy łuku jarzmowego lewego, podbiegnięć krwawych na przedramionach i udach, szczególnie lewem, ran na przedramionach po przypalaniu papierosami, które to obrażenia ciała należą do kategorii lekkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na czas nieprzekręcający siedem dni, a okres leczenie i rehabilitacji nie przekroczy sześciu miesięcy, a zatem kwalifikują się z art. 157 § 2 kk. Ponadto z opinii biegłego wynika, że obrażenia te mogły powstać w wyniku urazów czynnych, uderzeń rękoma, kopnięć nogami, uderzeń pasem skórzanym z klamrą oraz przypaleń papierosem. Uderzenia zostały zadane z dużą siłą i było ich co najmniej dwanaście. Podkreślić należy, że to nie doznanie obrażeń ciała o których mowa w art. 157 § 2 k.k. zdecydowało o objęciu kwalifikacją prawną przypisanego oskarżonym czynu przepisu art. 158 § 1 kk, lecz spowodowanie bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. O tym, czy narażenie takie w rzeczywistości miało miejsce decyduje całokształt okoliczności zdarzenia, będących wynikiem analizy czynności wykonawczych i pozostającymi z nimi w ścisłym związku ewentualnymi skutkami, pozwalającymi na uznanie, że charakter zdarzenia stwarzał realne narażenie zaistnienia jednego ze skutków wskazanych w art. 158 § 1 kk. Ocena, czy zachowanie oskarżonego w realiach konkretnej sprawy naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania skutków o których mowa w art. 158 § 1 kk należy zawsze do sądu. Dokonując tej oceny mieć na względzie trzeba liczbę, siłę i miejsce zadawania ciosów. Znamiona przestępstwa z art. 158 § 1 kk dotyczą niebezpieczeństwa jakie niesie ze sobą zachowanie sprawcy, a nie niebezpieczeństwa jakie mogą nieść ze sobą doznane przez pokrzywdzonego obrażenia ciała. To zachowanie oskarżonego, a nie obrażenia ciała stworzyć mają bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania skutków opisanych w art. 158 § 1 kk, aby wyczerpane zostały znamiona przestępstwa określonego w tym przepisie. W realiach niniejszej sprawy wątpliwości nie może zatem budzić fakt wyczerpania zachowaniem oskarżonego znamion przestępstwa z art. 158 § 1 kk. Z okoliczności zdarzenia wynika bowiem w sposób niewątpliwy, że pokrzywdzony został zaatakowany przez dwie osoby (w tym oskarżonego), które stosowały wobec niego przemoc m.in. w postaci bicia rękoma, kopaniu po całym ciele. Sam pokrzywdzony w pierwszych ze składanych przez siebie zeznaniach wskazał, że w chwili, gdy był bity stracił na chwilę przytomność. Relacja pokrzywdzonego znajduje natomiast potwierdzenie w doznanych przez niego na skutek zdarzenia obrażeniach ciała w postaci licznych drobnych potłuczeń ciała. Nie ma zatem racji obrońca, gdy argumentuje, iż bezzasadnie przypisano oskarżonemu popełnienie przestępstwa wyczerpującego znamiona z art. 158 § 1 kk. Nadmienić należy, że użycie przez co najmniej dwóch sprawców rozboju przemocy w postaci pobicia, w którym naraża się pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 kk lub art. 157 § 1 kk, daje podstawę do zakwalifikowania takiego czynu jako jednego przestępstwa określonego w art. 280 § 1 kk i art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (por. postanowienie SN z 8.05.2012 r., III KK 343/11, LEX nr 1212364). Oskarżony, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, używając przemocy wobec pokrzywdzonego w postaci m.in. bicia i kopania po całym ciele żądał wskazania miejsca ukrycia pieniędzy, które pokrzywdzony pobrał z banku, a nastąpienie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie nie mniej niż 50 zł oraz telefonu komórkowego marki N. niewątpliwie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 280 § 1 kk w zw. z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Na marginesie zaznaczyć jedynie należy, że zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego po pierwsze został błędnie postawiony przez obrońcę oskarżonego, bo taki zarzut można podnosić wówczas, gdy nie kwestionuje ustaleń faktycznych w sprawie. Po drugie, w sytuacji nieuwzględnienia zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, wobec prawidłowego ustalenia Sądu I instancji, iż z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że oskarżony wypełnił znamiona czynu przypisanego mu czynu, zarzut ten nie mógł spotkać się z akceptacją tut. Sądu. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: 1. zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonemu poprzez wyeliminowanie z tego opis znamion dotyczących rozboju i pobicia i zakwalifikowanie zachowania oskarżonego, jako przestępstwa kradzieży polegającego na dokonaniu przez oskarżonego w celu przywłaszczenia zaboru telefonu marki N. i wymierzenie oskarżonemu za ten czy zakwalifikowany, jako noszący znamiona kradzieży kar w granicach dolnego ustawowego zagrożenia, 2. uchylenie pkt. II wyroku, ewentualnie 3. wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemu części dotyczącej opisu pobicia od słów „(...) wziął udział w jego pobiciu do słów ciężkiego uszczerbki na zdrowiu (...)", a z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu przepisu art. 158 § 1 KK i wymierzenie oskarżonemu kary w granicach dolnego ustawowego zagrożenia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności I. Na podstawie art. 22 3 ust. 1 ustawy z dnia 06 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1166) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego M. T. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem sprawowanej z urzędu obrony oskarżonego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 68). 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Przepisy art. 634 kpk i art. 624 § 1 kpk oraz względy słuszności przemawiały za zwolnieniem oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, przy jednoczesnym przejęciu wydatków tego postępowania na rachunek Skarbu Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 660/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 grudnia 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Marii Kempki po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2021 r. sprawy K. E. i B. N. oskarżonych z art. 291 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II K 476/17 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. rozwiązuje orzeczenie o łącznej karze grzywny zawarte w pkt V wyroku i uchyla rozstrzygnięcia z tym związane; 2. uchyla rozstrzygnięcie o karze zawarte w pkt I wyroku; 3. w ramach czynów zarzuconych oskarżonym B. N. i K. E. w pkt II i III aktu oskarżenia, uznaje ich za winnych tego, że: - w okresie od 5 do 30 listopada 2016 r. w G. i B., w województwie (...) działając wspólnie i w porozumieniu przyjęli od nieustalonej osoby silnik wraz ze skrzynią biegów, pulpit kierowcy oraz moduły elektroniczne samochodu marki M. (...) o nr rej. (...) o wartości 12 649,64 zł pochodzące z kradzieży tego samochodu dokonanej w dniu 5 listopada 2016 r. w W. na szkodę J. P., wiedząc, że zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 291 § 1 kk; - w okresie od 20 sierpnia 2015 r. do 30 listopada 2016 r. w G. i B., w województwie (...) działając wspólnie i w porozumieniu przyjęli od nieustalonej osoby skrzynię biegów i moduły elektroniczne o łącznej wartości 5 570,17 zł z samochodu osobowego marki B. (...) o nr rej. (...) pochodzące z przestępstwa przywłaszczenia, zaistniałego w okresie od 20 sierpnia 2015 r. do 30 listopada 2016 r. na szkodę (...) S.A., wiedząc, że zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 291 § 1 kk; 4. w ramach czynu zarzuconego oskarżonemu B. N. w pkt IV aktu oskarżenia uznaje go za winnego tego, że w okresie od 12 listopada 2016 r. do 30 listopada 2016 r. w B., w województwie (...) przyjął od nieustalonej osoby części samochodowe w postaci przedniego elementu bez nazwy i dwóch czujników o łącznej wartości 631 złotych z samochodu osobowego marki H. (...) o nr rej. (...) pochodzące z kradzieży z włamaniem dokonanej w okresie od 12 do 13 listopada 2016 r. w W. na szkodę A. N. i R. N., wiedząc, że zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, tj. czynu z art. 291 § 1 kk; 5. w ramach czynu zarzuconego oskarżonemu B. N. w pkt V aktu oskarżenia uznaje go za winnego tego, że w okresie od 13 maja 2016 r. do 30 listopada 2016 r. w B., w województwie (...) przyjął od nieustalonej osoby samochód osobowy marki H. (...) o nr rej. (...) o wartości 30.000 złotych pochodzący z kradzieży z włamaniem dokonanej w okresie od 13 do 14 maja 2016 r. w W. na szkodę R. i E. J., wiedząc, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 291 § 1 kk; 6. w ramach czynu zarzuconego oskarżonemu K. E. w pkt VII aktu oskarżenia uznaje go za winnego tego, że w okresie od 14 listopada 2016 r. do 30 listopada 2016 r. w G., w województwie (...) przyjął od nieustalonej osoby samochód osobowy marki S. (...) o nr rej. (...) o wartości 123.000 złotych pochodzący z kradzieży z włamaniem dokonanej w W. w okresie od 14 do 15 listopada 2016 r. na szkodę (...) S.A. Sp. komandytowa i (...), wiedząc, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, a następnie pojazd ten zdemontował i pociął, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 291 § 1 kk; 7. w ramach czynu zarzuconego K. E. w pkt VIII aktu oskarżenia, przypisanego mu w pkt IV ustala, że w okresie od 22 września 2015 r. do 30 listopada 2016 r. w G., w województwie (...) przyjął od nieustalonej osoby moduł elektroniczny samochodu marki B. (...) o nr rej. (...) o wartości 146,76 złotych pochodzący z kradzieży z włamaniem zaistniałej w W. w okresie od 22 do 23 września 2015 r. na szkodę K. W., wiedząc, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, tj. wykroczenia z art. 122 kw i na podstawie art. 45 § 1 kw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpw postępowanie umarza wobec przedawnienia karalności czynu; 8. przyjmując, że czyn przypisany obu oskarżonym w pkt I zaskarżonego wyroku oraz czyny przypisane im w pkt I, 3,4,5,6 niniejszego wyroku popełnione zostały w warunkach ciągu przestępstw, na podstawie art. 291 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk wymierza oskarżonym za te czyny – B. N. karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, zaś K. E. karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności; 9. za czyn z pkt VI aktu oskarżenia, przypisany oskarżonemu B. N. w pkt III wyroku, wymierza mu na podstawie art. 306 kk karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 10. na podstawie art. 91 § 2 kk w zw. z art. 86 § 1 kk wymierza oskarżonemu B. N. karę łączną 1 roku 6 miesięcy pozbawienia wolności; 11. na podstawie art. 63 § 1kk na poczet wymierzonych oskarżonym kar pozbawienia wolności zalicza im okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, B. N. w okresie od dnia 30 listopada 2016 r. godz. 8.35 do dnia 23 grudnia 2016 r. godz. 16.00, zaś K. E. w okresie od 30 listopada 2016 r. godz. 8.35 do dnia 28 grudnia 2016 r. godz. 16.5; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po 300 złotych opłaty za obie instancje oraz po 10 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze, ustalając, że wydatki w części umarzającej postępowanie ponosi Skarb Państwa. `UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 660/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 476/17; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Zarzuty oskarżyciela publicznego: 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk polegająca na nieuwzględnieniu przy ferowaniu wyroku wobec oskarżonych wszystkich mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów ujawnionych na rozprawie, uwzględnienie wyłącznie dowodów przemawiających na korzyść oskarżonych i bezpodstawnym zdyskredytowaniu dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonych oraz na dowolną (a nie swobodną) ocenę poszczególnych dowodów, bez uwzględnienia zasad logiki i doświadczenia życiowego, co miało wpływ na treść wyroku i w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż oskarżeni K. E. i B. N. w zakresie czynów z pkt II i III aktu oskarżenia oraz B. N. w zakresie czynów z pkt IV i V aktu oskarżenia i K. E. w zakresie czynów z pkt. VII i VIII aktu oskarżenia - przyjmując samochody pochodzące z czynów zabronionych nie mieli świadomości ich pochodzenia w sytuacji, gdy na podstawie towarzyszących im okoliczności powinni i mogli przypuszczać, że samochody te zostały uzyskane za pomocą czynów zabronionych i zakwalifikowanie tych czynów z art. 292 § 1 kk, podczas, gdy całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje na to, iż mieli oni świadomość pochodzenia tych samochodów i swoim zachowaniem zrealizowali znamiona umyślnego paserstwa określonego w art. 291 § 1 kk; 2. rażąca niewspółmierność kary orzeczonej K. E. i B. N. za przypisany im czyn z pkt I aktu oskarżenia z art. 291 § 1 kk oraz B. N. za czyn z pkt VI aktu oskarżenia poprzez niezasadne zastosowanie art. 37a kk i orzeczenie wobec nich kar grzywny, podczas, gdy okoliczności popełnienia przypisanych im czynów, stopień ich społecznej szkodliwości oraz cele prewencji szczególnej i prewencji ogólnej przemawiają za wymierzeniem za te czyny kar pozbawienia wolności; 3. obraza przepisów prawa materialnego - art. 91 § 1 kk poprzez przyjęcie, że każdy z oskarżonych przypisanych im czynów dopuścił się w warunkach dwóch ciągów przestępstw, podczas, gdy czyny te dla każdego z nich stanowiły jeden ciąg przestępstw; Zarzut obrońcy oskarżonego: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć istotny wpływ na jego treść, a mianowicie co do wszystkich czynów zarzuconych oskarżonym, przyjęcie, że oskarżeni przyjmowali całe samochody pochodzące z kradzieży, a później dokonywali ich demontażu; w sytuacji gdy co do wszystkich czynów poza opisanym jako I w akcie oskarżenia, brak jest materiału dowodowego pozwalającego stwierdzić, że dochodziło do paserstwa całych samochodów, a nie poszczególnych części samochodowych ujawnionych w toku przeszukali; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Uprzedzając zasadniczą część niniejszych wywodów wskazać należy, iż pomimo, że wywiedzione przez skarżących zarzuty sformułowane zostały w przeciwnych kierunkach oraz oparte są na odmiennych przesłankach odwoławczych, to w istocie częstokroć ich treści jawiły się jako pokrewne. Stąd, dla zachowania przejrzystości i czytelności niniejszych wywodów oraz ich przystępnej w odbiorze formy, Sąd Okręgowy uznał za celowe, by omówić je w sposób łączny. Zarzuty wywiedzione przez każdego z apelujących okazały się częściowo zasadne. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż zaszła potrzeba wprowadzenia w jego treści szeregu zmian. Należy zgodzić się z oskarżycielem publicznym, który przekonywał, iż pomimo, że Sąd pierwszej instancji skorzystał ze swoich uprawnień procesowych i dokonując zmiany zaproponowanej przez oskarżenie kwalifikacji prawnej czynów przedstawionych w pkt II, III, IV, V, VII i VIII a/o działał w granicach zaskarżenia, to jednocześnie uczynił to w sposób wadliwy. Wskutek błędnej oceny przeprowadzonych w toku postępowania dowodów i dowolnej interpretacji płynących z nich treści, organ procesowy I instancji błędnie przyjął, iż wskazywane zachowania oskarżonych wyczerpały znamiona paserstwa nieumyślnego, o którym stanowi art. 292 § 1 kk, w sytuacji, gdy rzeczywista konwencja zdarzeń z inkryminowanego okresu jednoznacznie odpowiadała działaniu obu sprawców w warunkach art. 191 § 1 kk oraz w przypadku czynu z pkt IV zaskarżonego wyroku – art. 122 § 1 kw. Wprawdzie dokonując powyższej korekty w stosownej części tabelarycznego uzasadnienia wyroku Sąd Rejonowy dość obszernie wskazał jakimi pobudkami się kierował, jednakże Sąd Odwoławczy przekonań zaprezentowanych w tym zakresie nie podzielił. Rację ma bowiem skarżący, konsekwentnie przekonujący, iż nie można zgodzić się z oceną dowodów przeprowadzoną przez Sąd w zakresie czynów opisanych w pkt. II, III, IV, V, VII i VIII aktu oskarżenia i wskutek tej wnioskować, iż materiał dowodowy zgromadzony w toku niniejszego postępowania nie dostarczył podstaw, ażeby przyjąć umyślność działania sprawców. Wręcz przeciwnie – okoliczności niniejszej sprawy jasno wskazują, iż ci mieli świadomość, że przyjmowane przez nich mienie uzyskane zostało za pomocą czynu zabronionego. Rzeczywiście uznać należy, iż tak dokonana ocena materiału dowodowego nie tylko jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, ale jednocześnie mija się z logicznym rozumowaniem. Trafnie też autor apelacji zwrócił uwagę na pewną niekonsekwencję Sądu merytorycznego, który z niewyjaśnionych względów przyjął, iż oskarżeni posiadali tę świadomość co do jednego z pojazdów – samochodu marki B., a do pozostałych już nie – choć tło sytuacyjne zdarzeń jednoznacznie wskazuje, iż pozyskali je lub części pochodzące z nich (o czym szerzej w akapitach poniżej) w analogicznych okolicznościach. Tok dedukcji Sądu pierwszej instancji pozostaje o wiele bardziej nieuzasadniony, gdy weźmie się pod uwagę fakt, iż ten słusznie nie zawierzył wyjaśnieniom oskarżonych przyjmując, iż stanowiły one wyłącznie realizację przyjętej linii obrony. Stąd twierdzenia, iż ujawnione części nabyli oni za pośrednictwem portali sprzedażowych bądź zakupili na giełdzie słusznie odrzucono. Rzecz jasna, żaden z oskarżonych nie wskazał podmiotu, od którego w rzeczywistości nabył skradzione przedmioty, jednakże fakt ten absolutnie nie wykluczał możliwości przypisania im sprawstwa czynu z art. 291 § 1 kk. Co więcej – niejako odgórne wyeliminowanie, iż ich działanie cechowała świadomość i to tylko na postawie ich własnych depozycji, które notabene w całości uznano za nieszczere, jawi się jako niezrozumiałe i irracjonalne. Podobnie jak stawianie przez organ procesowy wymogu, ażeby w toku postępowania musiały ujawnić się podmioty podważające to przekonanie i poczytywanie ich braku tak skrajnie i nieobiektywnie na korzyść K. E. oraz B. N.. Podobnie zresztą jak uzależnienie ustaleń w tym zakresie od udokumentowania kwoty za jaką nabyli oni rzeczone pojazdy oraz ich części. Wszak, na próżno oczekiwać od nieprzyznających się do winy sprawców, ażeby przedłożyli jakiekolwiek zaświadczenia wskazujące na konkretne sumy pieniędzy jakie uiścili za traktowane ruchomości. Zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę szeroko pojęty kontekst sytuacyjny zdarzeń z czasookresu przyjętego w zarzucie, który stanowi książkowy wręcz przykład paserstwa umyślnego, którego sprawcy działali z pełną świadomością pochodzenia mienia stanowiącego jego przedmiot i jedynie na potrzeby toczącego się przeciwko nim postepowania przekonywali, jakoby miało być inaczej. Poza tym, charakter przedsięwziętych przez nich działań również był typowy dla tego typu czynów zabronionych. W tym miejscu wyraźnie podkreślić należy, iż dla takich ustaleń determinującego znaczenia nie mogły mieć deklaracje podsądnych, którzy niewątpliwie byli zainteresowani jak najkorzystniejszym z własnego punktu widzenia rozstrzygnięciem sprawy i w tym celu przekłamywali rzeczywistość. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, ażeby na kanwie przedmiotowej sprawy wystąpiły wątpliwości o jakich stanowi art. 5 § 2 kpk, które organ ferujący dane rozstrzygnięcie winien był poczytywać na korzyść oskarżonych. W rzeczywistości, Sąd Rejonowy dokonał nadinterpretacji rzeczonej regulacji, w ten sposób pośrednio forując sprawców, którzy zostali skazani z przepisu przewidującego łagodniejszą odpowiedzialność karną. W zaistniałej sytuacji procesowej Sąd Okręgowy został zobligowany, by w granicach zaproponowanej przez oskarżyciela publicznego kwalifikacji prawnej zmienić zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że przyjąć, iż czyny opisane w pkt II, III, IV, V i VII aktu oskarżenia stanowiły paserstwo umyślne w rozumieniu art. 291 § 1 kk oraz w przypadku czynu przypisanego K. E. w pkt IV zaskarżonego wyroku – wykroczenie z art. 122 § 1 kw. Przyczyny różnicujące ten ostatni czyn od pozostałych Sąd Odwoławczy omówi w akapitach poniżej. Pomimo opisanej powyżej prawidłowości dedukcji oskarżyciela publicznego, ten w zakresie ustaleń faktycznych nie ustrzegł się też swego rodzaju błędów, które następnie powielił Sąd Rejonowy, przyjmując iż w przypadku każdego z czynów wypełniających znamiona przestępstwa paserstwa ich przedmiotem były cale pojazdy mechaniczne. W rzeczywistości rację częściowo miał obrońca oskarżonych, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dostarczył podstaw, ażeby przypisać im sprawstwo paserstwa całych aut, zaś jedynie ujawnionych ich poszczególnych części (przynajmniej w przypadku niektórych z nich), co niewątpliwie miało również zasadniczy wpływ na ustaloną wartość tegoż mienia. W tym zakresie słusznie skarżący powołał się na wnioski płynące z opinii biegłego inż. W. W., który wskazał, iż wartości części ujawnionych w toku przeszukań stanowiły ułamkową część wartości skradzionych samochodów. Biorąc zaś pod uwagę ustną opinię uzupełniającą tego biegłego, części te, jak części samochodu skradzionego, przedstawiają wartości kilkukrotnie mniejsze. W świetle powyższego niewątpliwie brak było możliwości konkludowania jedynie na podstawie posiadania przez oskarżonych niektórych z wielu tysięcy poszczególnych części danych aut, iż ci od dotychczas nieustalonej osoby przyjęli pojazdy pochodzące z kradzieży z włamaniem w całości. Słusznym nadto pozostaje argument apelującego obrońcy, iż brak jest odpowiedniej koincydencji czasowej, czy innych okoliczności, które można byłoby uznać ponad wszelką wątpliwość za łączące się w nierozerwalny łańcuch poszlak wskazujący na pierwotne dysponowanie przez oskarżonych całymi skradzionymi samochodami. Za przyjęciem powyższego nie mógł nadto przemówić fakt, że obydwaj oskarżeni zostali zatrzymani w sytuacji demontażu samochodu marki B.. Okoliczność ta pozostawała w istocie bez znaczenia dla możliwości uznania winy podsądnych w zakresie części pochodzących z pozostałych pojazdów. W tym przypadku uznać zatem należało, że na gruncie niniejszej sprawy w omawianym zakresie wyłoniły się dość poważne wątpliwości, które rozstrzygnąć należało na korzyść podsądnych. W świetle tak niejednoznacznego i niepełnego materiału dowodowego wnioskowanie, iż dopuścili się oni paserstwa całych aut nie znalazło bowiem potwierdzenia w zgromadzonych dowodach. Poza wspomnianym już pojazdem marki B. oraz pojazdem H. (...), który ujawniony został w całości, wyjątek stanowił samochód marki S. (...), który Sąd Okręgowy potraktował odmiennie w stosunku do pozostałych opisanych w akapicie powyżej uznając, iż ten w całości stanowił przedmiot przestępstwa przypisanego oskarżonemu K. E., pomimo iż w trakcie zatrzymania był on już poddany demontażowi. Takie a nie inne ustalenia faktyczne Instancji Odwoławczej w tym zakresie wynikają z faktu, iż ilość ujawnionych części tegoż auta była na tyle znamienna, iż kierując się zasadami racjonalnego, logicznego rozumowania nie sposób przyjąć, iż sprawca nie znajdował się uprzednio w posiadaniu całego tego pojazdu. Fakt, iż ujawnione części stanowiły niemalże całość ruchomości potwierdza dołączona do akt sprawy niezwykle wymowna dokumentacja fotograficzna, która doskonale obrazuje opisywane zjawisko. Wobec powyższego, po zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu drugiej instancji, iż przed dokonaniem rozczłonkowania wzmiankowanego samochodu sprawca nabył go z nielegalnego źródła w całości. W świetle powyższego należało przyjąć, iż wartość przedmiotów przestępstw zarzucanych oskarżonym w pkt II, III, IV i VIII aktu oskarżenia była odmienna niż ustalił to Sąd Rejonowy, bowiem odpowiadała wartości poszczególnych ujawnionych części, nie zaś całych pojazdów. Dlatego również w tym zakresie należało wprowadzić korekty w treści zaskarżonego orzeczenia i dokonać stosownych zmian w opisach czynów przypisanych K. E. oraz B. N.. Tutaj, wskazać należy iż dokonanie wyżej opisanej zmiany w zakresie czynu przypisanego K. E. w pkt IV zaskarżonego orzeczenia w konsekwencji doprowadziło także do istotnej korekty przyjętej kwalifikacji prawnej. Ustalona wartość okazała się bowiem zbyt niska, aby sprawca owego czynu mógł ponieść odpowiedzialność karną za przestępstwo paserstwa, które skodyfikowane zostało w części szczególnej kodeksu karnego. Stąd, wobec faktu, iż wartość uzyskanych części była równa kwocie 146,76 złotych należało przyjąć, iż podsądny w istocie dopuścił się popełnienia wykroczenia z art. 122 § 1 kw. Z kolei, mając na uwadze treść przepisu z art. 45 § 1 kw stwierdzić winno sie, iż nastąpiło przedawnienie karalności tego czynu, co implikowało potrzebę umorzenia postępowania karnego w tym zakresie. Przechodząc do dalszej kategorii uchybień Sądu Rejonowego ponownie należy przyznać rację skarżącemu oskarżycielowi publicznemu, który podniósł iż zaskarżony wyrok zapadł z obrazą art. 91 § 1 kk. W tym względzie Sąd Odwoławczy w pełni podziela zaprezentowaną na łamach wywiedzionej apelacji tezę orzeczniczą, w świetle której ciąg przestępstw jest instytucją prawa karnego materialnego, co oznacza, że jej stosowanie jest obowiązkiem Sądu (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 1999 roku, I KZP 24/99). Przez powyższe rozumieć zatem należy, iż przyjęcie lub odrzucenie możliwości zastosowania konstrukcji o jakiej stanowi art. 91 § 1 uzależnione jest wyłącznie od spełnienia obiektywnych przesłanek określonych w tym przepisie. Nie daje zatem organowi procesowemu w tym względzie swoistej elastyczności i decyzyjności. W środowisku prawniczym przyjmuje się nawet, że niezastosowanie instytucji ciągu przestępstw do kilku przestępstw popełnionych przez jednego sprawcę w warunkach określonych w art. 91 § 1 lub też nieobjęcie ciągiem niektórych przestępstw z przyczyn procesowych lub z powodu trudności technicznych nie jest dopuszczalne (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 1992 roku, wydane w sprawie o sygn. akt II AKz 108/92). Tymczasem, Sąd pierwszej instancji z nieznanych przyczyn niezasadnie podzielił czyny przypisane oskarżonym na dwa odrębne ciągi przestępstw, w sytuacji, gdy czyny te winny być z kwalifikowane jako jeden taki ciąg. Z tego względu, Sąd Okręgowy podjął kolejną ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia i przyjmując, iż czyn przypisany obu oskarżonym w pkt I zaskarżonego wyroku oraz czyny przypisane im w pkt I, 3, 4, 5 i 6 niniejszego wyroku popełnione zostały w warunkach ciągu przestępstw wymierzył za nie B. N. karę 1 roku i 4 miesięcy pobawienia wolności, zaś K. E. karę – 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy uznał również za zasadne wymierzenie oskarżonemu B. N. za czyn z pkt VI aktu oskarżenia kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. W tym miejscu jasno zasygnalizować należy, iż kary orzeczone wobec obu oskarżonych w toku pierwszoinstnacyjnego postępowania niewątpliwie nosiły cechy rażącej niewspółmierności. Szczególnie niezrozumiałe pozostaje, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy, zastosowanie przez Sąd Rejonowy regulacji płynącej z treści art. 37a kk. Wprawdzie, każdorazowo Sąd wymierzając karę winien mieć na względzie wszystkie dyrektywy sądowego wymiaru kary, a zatem również te o charakterze szczególnym, do których zaliczana jest ta określana mianem prymatu kar wolnościowych, bowiem istotnie omawiany przepis stanowi, iż w sytuacji, gdy ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, Sąd może zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której mowa w art. 34 § 1a pkt 1 lub 4, jednakże analizując tę materię nie należy tracić z pola widzenia, iż rzeczona instytucja ma charakter wyjątkowy, a jej istotę stanowi pozbawione wątpliwości uznanie, że w danej sprawie kary o charakterze nieizolacyjnym stanowią wystarczającą dolegliwość dla sprawców, których nie trzeba – i to choćby warunkowo - izolować od społeczeństwa. A contrario, przez powyższe rozumieć należy, iż w sytuacji, gdy kara grzywny lub kara ograniczenia wolności z jakichś względów nie spełniłaby zapobiegawczych i wychowawczych celów kary, Sąd mając na uwadze wszystkie okoliczności wymienione w art. 53 kk winien wymierzyć sprawcy karę pozbawienia wolności. Odnosząc powyższe do realiów przedmiotowej sprawy uznać należy, że wina oskarżonych oraz społeczna szkodliwość przypisanych im czynów były na tyle znaczne, iż zaistniała konieczność wymierzenia każdemu z nich kary pozbawienia wolności. Analizując tę problematykę nie należy ignorować, iż popełnienie przez oskarżonych czynu zabronionego nie miało charakteru incydentalnego. Zarówno bowiem K. E. jak i B. N. wielokrotnie łamali porządek prawny, czego dowodzi chociażby fakt, iż zaskarżony wyrok nie dotyczy jednego zdarzenia, lecz ciągu przestępstw, przy czym nie należy też pomijać, iż każdorazowo działali oni nie tylko z zamiarem bezpośrednim, lecz nawet z pewnego rodzaju premedytacją. Co więcej – K. E. uprzednio również wchodził już w konflikt z prawem – co niewątpliwie musiało znaleźć odbicie w rodzaju i wymiarze kary orzeczonej na gruncie przedmiotowej sprawy. Trudno bowiem uznać, aby proces resocjalizacyjny związany z orzeczonymi względem oskarżonego uprzednio karami nieizolacyjnymi był zakończony i skuteczny. Innymi słowy, kary wolnościowe orzeczone w odrębnych postępowaniach nie przyniosły oczekiwanych rezultatów i nie podziałały na oskarżonego na tyle, by ustrzec go przed kolejnym wejściem w konflikt z prawem, stąd trudno podejrzewać, jakoby tym razem mogły okazać się wystarczające by spełnić swe ustawowe cele. Faktu tego dowodzi również postawa obydwu oskarżonych, którzy pozostali bezkrytyczni wobec prezentowanych przez siebie postaw. Wobec tego, tok dedukcji Sądu Rejonowego, który wymierzył tak zdemoralizowanym sprawcom przestępstw przeciwko mieniu o tak znacznym stopniu społecznej szkodliwości kary grzywny pozostaje nieuzasadniony i już na tzw. pierwszy rzut oka budzi swoiste kontrowersje. W istocie bowiem, jak już wspomniano powyżej, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie stanowiło przejaw stanu rażącej łagodności sankcji karnej, a co za tym idzie nie stanowiłoby dla oskarżonych realnej dolegliwości, a w zamian umocniłoby jedynie przekonanie, iż w zasadzie nadal pozostali bezkarni, gdyż dla rozstrzygnięcia w zakresie kary bez znaczenia pozostaje chociażby ich dotychczasowa nieodpowiednia postawa czy wieloczynowość przestępstwa popełnionego na szkodę wielu podmiotów. Naturalną konsekwencją wprowadzonych zmian była potrzeba rozwiązania orzeczenia o karze łącznej grzywny zawartego w pkt V zaskarżonego wyroku i uchylenie rozstrzygnięć z nią związanych. Z kolei wobec faktu, że obie zasądzone wobec oskarżonego B. N. kary pozbawienia wolności podlegały łączeniu należało ukształtować karę łączną w tym zakresie. Na tym etapie rozważań, celem przypomnienia wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 86 kk, Sąd winien wymierzyć karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; przy czym kara łączna grzywny określona w art. 71 § 1 kk nie może przekraczać 270 stawek dziennych - jeżeli jest ona związana z zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności oraz nie może przekraczać 135 stawek dziennych - jeżeli jest ona związana z zawieszeniem wykonania kary ograniczenia wolności. Rozpatrując tę materię nie należy przy tym tracić z pola widzenia, iż indywidualizacja kary łącznej w każdym konkretnym przypadku należy do Sądu, który poza stosowaniem ogólnych dyrektyw i zasad wymiaru kary, uwzględnieniem oceny całokształtu czynów przestępnych i podmiotowo-przedmiotowych relacji między nimi, bierze nadto pod uwagę wzgląd na prewencyjne cele karania zarówno w indywidualnym, jak i społecznym aspekcie. W realiach niniejszej sprawy kara łączna winna stanowić wynik połączenia 2 kar jednostkowych pozbawienia wolności, a jej granice, przy uwzględnieniu treści przywołanego w akapicie powyżej art. 86 § 1 kk, oscylować pomiędzy karą 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności a karą 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Ferując rozstrzygnięcie w omawianym zakresie, Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż w realiach niniejszej sprawy odpowiednią sankcją karną, która spełni swe cele w zakresie społecznego, jak i indywidualnego oddziaływania będzie kara łączna w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tak sformułowana konkluzja jest rezultatem właściwie uwzględnionych okoliczności wynikających z kodeksowych dyrektyw wymiaru kary łącznej, a wyrażonych w art. 85a kk. Analiza wszystkich tych czynników nie pozostawiła wątpliwości, iż wobec podsądnego nie dały one podstaw ani do wzięcia pod uwagę najbardziej rygorystycznego modelu łączenia kar, tj. zasady kumulacji, ani też najbardziej korzystnego dla oskarżonego systemu absorpcji, przemawiając za zastosowaniem – metody asperacji. Finalnie, na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar należało zaliczyć okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie – B. N. w okresie od dnia 30 listopada 2016 r. godz. 8.35 do dnia 23 grudnia 2016 r. godz. 16.00, zaś K. E. w okresie od 30 listopada 2016 r. godz. 8.35 do dnia 28 grudnia 2016 r. godz. 16.5. Wniosek Wniosek oskarżyciela publicznego o zmianę przedmiotowego wyroku poprzez: - uznanie oskarżonego K. E. za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt I, II, III, VII i VIII aktu oskarżenia z art. 291 § 1 kk popełnionych w ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk i wymierzenie mu na podstawie art. 291 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk kary trzech lat pozbawienia wolności; - uznanie oskarżonego B. M. za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów opisanych w pkt I, II, III, IV i V aktu oskarżenia z art. 291 § 1 kk popełnionych w ciągu przestępstw z art. 291 § 1 kk i wymierzenie mu na podstawie art. 291 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk kary dwóch lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - wymierzenie oskarżonemu B. N. za czyn z art. 306 kk kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzenie mu na podstawie art. 91 § 2 kk łącznej kary 3 lat pozbawienia wolności; Wniosek obrońcy oskarżonego o zmianę opisów czynów II, III, IV, VIl i VIII aktu oskarżenia, a także z pkt II, III i IV wyroku poprzez wyeliminowanie z tych opisów poszczególnych samochodów osobowych i zastąpienie ich wskazaniem poszczególnych części samochodowych, tj: - pkt II a/o M. (...): silnik wraz ze skrzynią biegów, pulpit kierowcy oraz moduły elektroniczne o łącznej wartości 12.649,64 zł.; - pkt III a/o B. (...): skrzynia biegów i moduły elektroniczne o łącznej wartości 5.570,17 zł.; - pkt IV a/o H. (...): przedni element bez nazwy i dwa czujniki o łącznej wartości 631,00 zł.; - pkt VII a/o S. (...): części karoserii oraz inne w łącznej liczbie 75 części samochodowych o łącznej wartości 30.929,49 zł. - pkt VIH a/o B. (...): moduł elektroniczny o wartości 146,76 zł.; A nadto: o rozwiązanie orzeczenia o karze łącznej, wymierzenie kar za poszczególne przestępstwa przy uwzględnieniu wnioskowanych zmian i orzeczenie o karze łącznej na nowo; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec częściowej zasadności zarzutów podniesionych przez skarżących należało wprowadzić pewne zmiany w treść zaskarżonego orzeczenia. Niemniej jednak, żadne z wniosków apelacyjnych nie zasłużyły na uwzględnienie w całości. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 476/17; Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Okręgowy nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za podjęciem szerszej ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia. Z tego względu, to w pozostałym zakresie należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 476/17; Zwięźle o powodach zmiany Kontrola instancyjna doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż zaistniała konieczność podjęcia ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia i wprowadzenia zmian opisanych w części dyspozytywnej drugoinstancyjnego wyroku. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 kpk, uznając iż w sprawie nie zachodzą przesłanki przemawiające za zwolnieniem oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania. Wydatki w części dotyczącej umorzenia postępowania karnego ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny; Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 476/17 – w całości; 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2. Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonych Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 476/17 – w całości; 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana