VI Ka 129/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 486/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Lidii Bem po rozpoznaniu w dniu 24 września 2021 r. sprawy M. J. oskarżonego z art. 279 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 31 marca 2021 r. sygn. akt II K 1371/19 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego S. B. (1) 840 złotych tytułem zastępstwa prawnego w instancji odwoławczej; III. zasądza od M. J. na rzecz Skarbu Państwa 320 złotych kosztów sądowych za II instancję. UZASADNIENIE /Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 486/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 31 marca 2021 r., sygn. II K 1371/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut 1. Obraza art. 7 kpk, w zakresie: - oparcia wyroku na dowolnej i błędnej ocenie dowodów, nieustaleniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów zamierzających do wykazania niewinności oskarżonego, co niewątpliwie miało wpływ na treść wyroku; - sposobu dokonywania ustaleń faktycznych, który pozostawia poza sferą rozważań istotne dowody i okoliczności z nich wynikające, a z innych nie wyciąga oczywistych wniosków, jest przejawem dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego; - bezpodstawnej i nieuargumentowanej odmowie wiarygodności relacji świadków obrony; - bezpodstawnym przypisaniu świadkowi J. K. – funkcji pracownika zakładu R. J. w sytuacji gdy taka okoliczność nie zaistniała; - całkowitym wypaczeniu i niezrozumieniu treści zeznań świadków: K. J., S. N., K. C. – których zeznania wiele wniosły do sprawy, wbrew twierdzeniom Sądu; - swobodne i nieuargumentowane logicznie oddalenie zasadniczych wniosków dowodowych obrony. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Niezależnie od wadliwości nazewnictwa względnych przesłanek odwoławczych przyjętego we wniesionej apelacji w niniejszych rozważaniach Sąd Okręgowy odniesie się do esencji zarzucanych uchybień, uznając uprawianie dydaktyki za niestosowne wobec podmiotu kwalifikowanego prawniczo, jakim jest autor apelacji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 sierpnia 2000 r., sygn. II AKa 141/00, Prok. i Pr. – wkł. 2001/1, poz. 21, LEX nr 43986). Chaotyczność wniesionego środka odwoławczego, zarzutów o dużym stopniu abstrakcyjności (np. z pkt 3), dodatkowo wtórych, dotykających tej samej problematyki, z przerzuceniem esencji zarzucanych uchybień z tzw. petitum, zaś argumentów mających je poprzeć z uzasadnienia apelacji, wprost do wniosków odwoławczych, znacząco utrudniała uporządkowane i chronologiczne odniesienie się do podnoszonych przez obrońcę kwestii w sposób, jaki zostało to przewidziane przez ustawodawcę w tabelarycznym uzasadnieniu. Dlatego też, niniejszy wywód Sądu Okręgowego należało odczytywać jako spójną całość, niezależnie od kolejności rubryk i technicznych kwestii, związanych z chronologią wynikającą z budowy formularza uzasadnienia sądu odwoławczego. Tej nie dało się w sposób prawidłowy powtórzyć za chaotyczną apelacją. Zacząć należało od tego, że nie budziły zastrzeżeń Sądu Okręgowego ani przebieg postępowania dowodowego, ani przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena wszystkich ujawnionych dowodów oraz poczynione w oparciu o nią ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności sprawstwa oskarżonego M. J.. W ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy z całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania sądowego wyprowadził racjonalne wnioski, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania. Tok rozumowania Sądu I instancji jest czytelny i poprawny logicznie, a wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego okolicznościach. Zaniechanie rozpoznania wniosku i wydania w związku z tym stosownego orzeczenia stanowi rażące naruszenie prawa procesowego (por. wyrok SN z 14.05.2019 r., II KK 284/18, LEX nr 2677067). Rzecz w tym, iż Sąd Rejonowy procedujący w tej sprawie, wbrew twierdzeniom obrońcy, wcale nie zignorował wniosków dowodowych obrońcy, lecz wszystkie z nich rozpoznał, zgodnie z wymogami KPK. W postępowaniu karnym nie muszą być przeprowadzone wszystkie dowody, których przeprowadzenia domaga się strona. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, iż nie można uznać za naruszenie prawa sytuacji, gdy sądy powszechne za pomocą innych, niż by sobie życzyły tego strony, określonych dowodów realizują swój obowiązek ustalenia prawdy materialnej (por. postanowienie SN z 28.10.2020 r., sygn. II KK 405/19, LEX nr 3077362). Zarzut stronniczości skierowany w stosunku do sędziego rozpoznającego niniejszą sprawę w I instancji nie znalazł potwierdzenia. Takie, a nie inne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosków dowodowych, nie przemawia automatycznie za stwierdzeniem obrazy art. 41 kpk. Nie do zaakceptowania jest instrumentalne stanowisko obrony, która niezadowolona z konkretnych merytorycznych decyzji Sądu I instancji w przedmiocie wniosków dowodowych, każdorazowo uważa, iż w niniejszej sprawie doszło do stronniczości sędziego ważącej na tego rodzaju decyzjach. Kluczowym dowodem w przedmiotowej sprawie było nagranie z monitoringu. Obrońca po raz kolejny postulował przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego specjalności antropologicznych badań identyfikacyjnych. Sąd Rejonowy rzeczywiście oddalił ów wniosek dowodowy dopiero na rozprawie w dniu 22 marca 2021 r. (k. 388v), co wskazywało na naruszenie przepisu art. 170 § 1 pkt 5 kpk. Powołanie przez Sąd Rejonowy na przesłankę z art. 170 § 1 pkt 5 kpk, w sytuacji rozpoznania wniosku dowodowego po roku od jego złożenia rzeczywiście było niefortunne i stanowiło naruszenie w/w przepisu, aczkolwiek uchybienia tego nie sposób było uznać za mające wpływ na treść wyroku. Przepis art. 170 § 1 pkt 5 kpk, nie był jedyną podstawą prawną oddalenia w/w wniosku dowodowego. Sąd I instancji nie narusza przepisów procesowych wtedy, gdy nie podejmuje z urzędu, czy też z wniosku strony inicjatywy dowodowej, uznając zebrany w sprawie materiał dowodowy za wystarczający do sprawiedliwego wyrokowania. Dowód w postaci nagrania ma szczególny charakter - mógł z nim zapoznać się zarówno Sąd I, jak i II instancji, mający styczność z oskarżonym na sali rozpraw, obserwacji jego charakterystycznego chodu, gestykulacji. Zasada bezpośredniości, na którą powołał się Sąd Rejonowy miała tutaj niebagatelne znaczenie. Sąd I instancji ferując wyrok w tej sprawie dysponował dodatkowo zeznaniami funkcjonariusza Policji – K. B. (1), który w sposób pozbawiony jakichkolwiek wątpliwości rozpoznał oskarżonego na nagraniu. Wniosek dowodowy zmierzający do uzyskania informacji w ilu sprawach funkcjonariusz ten przeprowadzał czynności z M. J. również został oddalony zasadne, z przytoczeniem właściwej podstawy prawnej (k. 388v). Świadek K. B. zeznał, iż poza tym, że oskarżony wielokrotnie wzywany był do niego na przesłuchanie, w okresie 2015-2016 r. spędził z oskarżonym 16 godzin podczas czynności przeszukania na ul. (...) w S. (k. 326). Poza tym, zeznając w postępowaniu przygotowawczym świadek ten przyznał, iż kilka dni po zdarzeniu z a/o (16.02.2019 r.) – 23.02.2019 r. widział oskarżonego na osiedlu mieszkaniowym, na którym często bywa prywatnie, podczas czynności takich jak odśnieżanie pojazdu (k. 50). Ich kontakt nie był zatem zadawniony i chwilowy. Świadek ten miał czas i możliwości dokładnie przyjrzeć się oskarżonemu, w różnych sytuacjach życiowych, także zgarbionego nad pojazdem mechanicznym. W ocenie Sądu Okręgowego, skarżący w niewłaściwy sposób określił punkt kulminacyjny, oś wniesionej apelacji, nadmierne znaczenie dla zaskarżonego rozstrzygnięcia przypisując depozycjom S. B. (1), podczas gdy zeznawał on wyłącznie o okolicznościach poszukiwania skradzionego samochodu. W tym miejscu stanowczego podkreślenia wymagało, iż okoliczności poszukiwania skradzionego pojazdu, przeprowadzone w tym względzie rozmowy i spotkania stanowiły wyłącznie tło zdarzenia z aktu oskarżenia. Nie mogło tutaj być mowy ani o dowodach winy, ani o dowodach świadczących o niewinności oskarżonego i żadne polemiczne argumenty obrońcy, oddalające się od meritum procedowanego zdarzenia, tj. kradzieży pojazdu, a nie skuteczności, szybkości i trafności podjętych poszukiwań pojazdu, nie mogły tego zmienić. Obszerne i szczegółowe rozpisywanie się przez obrońcę o okolicznościach poszukiwań pojazdu we wniesionej apelacji było oderwane od przedmiotu sprawy i granic czynu z aktu oskarżenia w sensie historycznym i ontologicznym. Obrońca poddający w wątpliwość poddający każde słowo pokrzywdzonego S. B. (1), w sposób przesadzony, polemiczny i nadmiernie drobiazgowy próbował wychwycić jakąkolwiek niespójność jego zeznań, zdając się zapominać, iż S. B. nie miał statusu oskarżonego w niniejszym postępowaniu, lecz status pokrzywdzonego. Wskazywane przez obrońcę niespójności w zeznaniach tego świadka po pierwsze – miały charakter polemiczny; po drugie – nie podważyły kluczowych dowodów winy oskarżonego M. J.. Po trzecie zaś – nie można zapominać o braku synchronizacji czasowej pomiędzy poszczególnymi kamerami, zamontowanymi w parkingu podziemnym Galerii (...). Moment kradzieży z włamaniem został zarejestrowany na jednej z kamer i od tego punktu należało wyjść, nie zaś podnosić w wątpliwość szybkość poruszania się pokrzywdzonego S. B. (1) po mieście i podejmowane na wszelkie możliwe sposoby próby wyjaśnienia zastanej sytuacji. Sądowi Okręgowemu z doświadczenia znane są odległości między punktami geograficznymi, które pokonał pokrzywdzony, a na które powoływał się obrońca i wbrew jego sugestiom nie potrzeba nadludzkich mocy, aby poza godzinami szczytu komunikacyjnego sprawnie je pokonać. W sprawach takich jak niniejsza ważny jest czas. Oczywistym, logicznym i przez to zgodnym z art. 7 kpk pozostaje, iż skoro sprawcy przestępstw są w stanie szybko się poruszać, dlaczego równie szybko nie mieliby się poruszać pokrzywdzeni, a przynajmniej niektórzy z nich. Pokrzywdzony w tej sprawie S. B. (1) nomen omen kierowany przeczuciem i plotkami udał się pod adres, który naokoło i dosyć luźno, ale jednak miał związek ze skradzionym mu pojazdem. Jak już wskazano, szybkość kroków podejmowanych przez pokrzywdzonego, dosłownie „stającego na rzęsach”, aby odzyskać auto, zwracanie się o pomoc do Policji oraz niemal natychmiastowe w stosunku do uzyskania informacji o kradzieży poszukiwanie kontaktu do ludzi, którzy oczywiście nieoficjalnie mogą mieć chociażby szczątkową wiedzę (albo przynajmniej jeśli sami nie wiedzą, podejrzewają kto może wiedzieć), gdzie mogą znajdować się skradzione w okolicy pojazdy, nie sposób było odczytywać ani na korzyść, ani na niekorzyść oskarżonego. Dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego było to zupełnie obojętne. Podobnie ustalenie lub nieustalenie, że świadek J. K. (2) był pracownikiem zakładu (warsztatu samochodowego) prowadzonego przez ojca oskarżonego R. J.. Stopień powiązań koleżeńskich czy też pracowniczych nie miał tutaj decydującego znaczenia. Fakt, iż one istniały stanowił jednak wyraźny sygnał dla Sądu I instancji, aby do zeznań tego świadka podejść z dużą dozą ostrożności, czemu uczyniono zadość. Stąd też kategoryczny wniosek Sądu Okręgowego o niewłaściwym określeniu punktu nacisku w zarzutach i argumentacji obrońcy z wniesionej apelacji. Stan zgromadzonych dowodów osobowych nie budził jakichkolwiek wątpliwości, że do spotkania S. B. (1) z K. J. w dniu 19.02.2019 r. i następnie do kolejnego spotkania w tym samym dniu w/w mężczyzn z ojcem oskarżonego R. J. rzeczywiście doszło. Sama celowość wskazywania przez obrońcę na okoliczności takie jak gdzie dokładnie i o której znajdował się pokrzywdzony S. B. i czy J. K. był pracownikiem ojca oskarżonego, czy tylko kolegą oskarżonego – akurat w tej konkretnej sprawie – w stanie zgromadzonych dowodów – była zupełnie niepotrzebna, wręcz odwracająca uwagę od istoty sprawy. Z nagrania z monitoringu wynikało, iż 12:39 samochód M. (...) wyjechał z parkingu podziemnego Galerii (...) w kierunku ul. (...), a w fotelu kierowcy siedział sprawca kradzieży z włamaniem do tego pojazdu. Na pytanie czy oskarżony mógł odjechać w kierunku ulicy (...) i odbić w kierunku ul. (...) i gdziekolwiek indziej i ponad godzinę później, tj. ok. 13:50, sprzątać warsztat samochodowy u ojca R. J. w miejscowości M. i natknąć się wówczas na oskarżonego należało udzielić odpowiedzi twierdzącej. Obrońca podkreślił, iż fakt przebywania na posesji oskarżonego ok. godz. 13:50 (chociaż niechętnie) potwierdza nawet pokrzywdzony S. B. (1). Ależ oczywiście, z tym należało się zgodzić, aczkolwiek ta okoliczność nie wykluczała winy oskarżonego, a zatem powoływanie się na nią przez obrońcę, nie wniosło nic nowego do przedmiotowej sprawy. Jak już wskazano, polemiczne i drobiazgowe roztrząsanie przez obrońcę działań pokrzywdzonego, jedynie dysharmonizowało wniesiony środek odwoławczy. W dalszym ciągu pozostawało poza sferą rozważań, co w tym czasie robił oskarżony, niemający wiarygodnego alibi. Samochód O. (...), z którego korzystał oskarżony został zarejestrowany na nagraniach z monitoringu miejskiego w okolicach miejsca i granicach czasowych zbliżonych do momentu kradzieży, jego telefon logował się w pobliżu w czasie dokonanej kradzieży, oskarżony od dziecka pomagał ojcu w warsztacie samochodowym, kształcił się w tym kierunku, nie był zatem pierwszą lepszą osobą z ulicy, która z budową samochodu i elektroniką nie miała nic wspólnego. Tych poszlak, okoliczności, nasilonych i powiązanych bardziej, mniej lub jedynie w nikłym stopniu, wskazujących na winę oskarżonego obrońca oskarżonego nie poluzował poprzez przytoczenie przekonujących kontr-argumentów. W tym miejscu dodać można jedynie, iż w orzecznictwie wskazuje się nawet, iż materiał dowodowy dokumentujący aktywność telefonu komórkowego w postaci rejestracji miejsc logowania aparatów przez stacje bazowe sieci (BTS) stanowi wartościowy materiał dowodowy. Świadczy o faktach ubocznych ale pozostających w tak ścisłym - logicznym związku z faktem głównym (przestępstwem), że nie mieści się w pojęciu poszlaki, lecz stanowi dowód pośredni, z kręgu faktów dowodowych bliższych dowodzonemu czynowi. Poszlaki, podobnie jak dowody pośrednie wskazują na fakty uboczne. Poszlaki można porównać do tkania drobnymi nićmi pajęczej sieci powiązań. Misterna konstrukcja tej sieci, związana w procesie logiczną konstrukcją myślową wzajemnych powiązań, prowadzących od faktów odległych, przez bliższe, aż do głównego - pozwala na przyjęcie przestępstwa za udowodnione. Poszlakę charakteryzuje większe oddalenie od faktu głównego i silniejsza zawiłość związku poszlak z faktem głównym. Mimo to poszlaka należy do szerokiego zbioru dowodów pośrednich, ze względu na silnie akcentowaną cechę pośredniości. Poszlaka jest jednak odleglejsza od faktu głównego niż typowe dowody pośrednie, jest więc dowodem trudniejszym, ale nie mniej wartościowym (por. wyrok SA w Warszawie z 15.12.2010 r., II AKa 356/10, Apel.-W-wa 2011, nr 2, poz. 9, LEX). W niniejszej sprawie wskazywana przez obrońcę hipotetyczna możliwość logowania się telefonu w zasięgu kilku, a czasami kilkunastu stacji BTS na terenie gęsto zamieszkanym z jednoczesnym postulatem uznania mocy dowodowej tego rodzaju dowodu wyłącznie w sytuacji, gdy telefon znajduje się na obszarze co najmniej trzech stacji przekaźnikowych, nie podważyła pierwszoinstancyjnych ustaleń, w szczególności wobec awarii systemu, na którą zwracał uwagę sam obrońca, tego co wyjaśniał oskarżony i grupa wspierających go świadków odnośnie jego pomocy od godzin porannych przy sprzątaniu warsztatu ojca w dniu zdarzenia w miejscowości M., co stało w sprzeczności z danymi telekomunikacyjnymi, z których jasno wynikało, że oskarżony przemieszczał się przy podaniu zbliżonej lokalizacji trasy i ulic, którymi poruszał się M. J.. Jednocześnie w przedmiotowej sprawie nie mogło być mowy o czynieniu niedopuszczalnych w świetle art. 5 § 2 kpk domniemań. Proces poszlakowy ma miejsce wówczas, kiedy nie ma bezpośrednich dowodów winy sprawcy i dopiero nierozerwany łańcuch poszlak, a więc dowodów pośrednich może świadczyć o uznaniu winy oskarżonego. Do takiej sytuacji odnosiły się wywody zamieszone w apelacji dotyczące łańcucha poszlak, niemniej jednak, cały czas pamiętać należało, iż akurat w tej konkretnej sprawie był bezpośredni dowód winy sprawcy – omówiony powyżej zapis nagrania z monitoringu z parkingu podziemnego Galerii (...), na którym zarejestrowano moment kradzieży. Wartościowym dowodem, pośrednim były dane telekomunikacyjne logowania telefonu oskarżonego i dopiero na trzecim miejscu znajdowały się wszystkie pozostałe poszlaki. Pierwszoinstancyjny wyrok skazujący, ani nie opierał się zatem wyłącznie na dowodach bezpośrednich, ani nie został wydany jedynie w oparciu o poszlaki mimo odmiennych stwierdzeń sądu I instancji zawartych w motywach zaskarżonego wyroku. Najczęściej występującą sytuacją, jest stan dowodów, gdzie tak jak w sprawie niniejszej, poszlaki jedynie wzmacniają przekonanie co do dowodu (dowodów) bezpośredniego, czy też pośredniego. Odrzucenie relacji K. J., S. N., K. C. jako niewiarygodnych stanowiło konsekwencję obdarzenia przez Sąd Rejonowy przymiotem wiarygodności dowodów o przeciwstawnej wymowie. W ocenie Sądu Okręgowego, inaczej niż chciałby skarżący, w ogóle nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ds. testowania zabezpieczeń elektronicznych pojazdów oraz biegłego ds. mechanoskopii, celem uzyskania informacji, ile czasu może zająć przełamanie zabezpieczeń w pojeździe M. (...) w celu dostania się do niego, a następnie, ile czsu może zająć uruchomienie tego pojazdu, aby nim odjechać, bez posiadania oryginalnego klucza. Sąd Rejonowy i Sąd Odwoławczy dysponował zapisem z monitoringu, na którym zostało to zarejestrowane i było to łącznie dosłownie kilka sekund na przełamanie zabezpieczeń, otworzenie drzwi i zajęcie fotelu kierowcy. Samochód wyjechał z galerii handlowej w krótkim odstępie czasu, przy czym czas jego uruchomienia a czas przepuszczenia innych samochodów kierujących się do wyjazdu z parkingu poziemnego, czy też pieszych poruszających się po parkingu, to już zupełnie inna kwestia. Na monitoringu widoczny jest moment przełamania zabezpieczeń, moment zapalenia się świateł z tyłu pojazdu i moment wyjazdu pojazdu z parkingu podziemnego. Cały czas mówimy przy tym o jednej osobie, która tego dokonała. Sugerowanie, że oskarżonemu musiał ktoś towarzyszyć, ułatwić mu, dostarczyć narzędzia, leżało zupełnie poza granicami czynu z aktu oskarżenia. O tym, iż nowoczesne zabezpieczenia wcale nie są bezpieczne i w łatwy sposób, niewymagający ostrych narzędzi, wysiłku i tężyzny fizycznej, można je przełamać, w wystarczającym stopniu świadczył dowód w postaci nagrania z monitoringu. Przyznać należało, iż łatwość i zuchwałość z jaką oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu, w biały dzień, w okolicach południa, w publicznym miejscu, na monitorowanym parkingu podziemnym pod lokalną galerią handlową, zaskoczyła nawet Sąd Okręgowy. Uzupełnienie postępowania dowodowego w kwestii, która nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia albo jest już w wystarczającym stopniu udowodniona byłoby sprzeczne z treścią art. 170 § 1 pkt 2 kpk, wyłącznie wydłużyłaby czas niniejszego postępowania i generowała jego koszty. Wniosek O uzupełnienie postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym: 1. wystąpienie do Prokuratury Rejonowej w Siedlcach, ul. (...), (...)-(...) S. o akta postępowania sygn. PR 1 Ds.634.2020 i przeprowadzenie z nich dowodu na okoliczność sprzeczności czasowej twierdzeń S. B. (podającego trzy różne wersje i zakres czasowy, w którym dowiedział się o kradzieży oraz jego dalsze poczynania, w okresie od kradzieży auta do godz. 18 tego dnia) oraz wniosków wyprowadzonych przez prokuratora stwierdzającego cyt: (str. 3-4 postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa) „Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że w dniu 16 luty 2019 roku S. B. (1) około godziny 13 stawił się w Galerii (...), gdzie czekała córka i Policja, od godziny 13:50 do 14:30 składał zawiadomienia w KMP S.; od godziny 15:35 do godziny 15:50 uczestniczył w czynności zatrzymania rzeczy. Powyższe wskazuje, że pomiędzy godzinami 14:30 a 15:35 nie wykonywał na Policji czynności. W przedziale 65 minut jest jak najbardziej prawdopodobne, aby wymieniony używając samochodu pojechał w S. do K. J., zaś następnie udał się z nim do miejscowości M. i po krótkiej tam rozmowie pojechał do KMP …” – w sytuacji, gdy żadne zeznania pokrzywdzonego S. B., w tym trzy różne wersje czasowe, które zaprezentował przed Sądem – nie obejmują wprawdzie wersji, którą „za teoretycznie możliwą” uznał Prokurator, ale wykazują niezgodność wersji przedstawionych przez S. B. z czasem jego działania, zeznaniami świadków, a tym bardziej z czynnościami jakie miały być w tamtym czasie wykonywane z jego udziałem na KMP. W sprzeczności z tym pozostają zeznania świadków K. J., S. N., R. J. oraz pozostałych świadków obrony, oskarżonego M. J., w tym uznany za dowód przez Sąd meriti – biling, wydruk z konta abonenckiego numeru telefonu K. J. z dnia 16.02.2019 r., wskazujący czas, w którym na prośbę i w obecności S. B. – K. J. telefonował do R. J., gdzie następnie udali się obaj i jak stwierdzili łączny czas od wyjazdu z posesji K. J., wizyta i rozmowa u R. J., podczas której był tam widziany oskarżony M. J., a następnie podjechanie do domu S. B. i powrót na posesję K. J. – zajęło im co najmniej 60 minut. Jednocześnie biling ten zadaje kłam twierdzeniom S. B. jakoby przed wizytą u K. J. – wykonał do niego połącznie telefoniczne. Należy w tym miejscu wskazać na bardzo ważną, niewyjaśnioną okoliczność – zadać pytanie – w jaki sposób S. B. uczestniczy w tym samym czasie w czynnościach w KMP. 2. wywołanie opinii biegłego ds. testowania zabezpieczeń elektronicznych pojazdów oraz biegłego ds. mechanoskopii, którzy: a) po uzyskaniu danych gromadzonych przez centralę producenta auta M. (...), nr VIN (...) nr (...), zapisanych i przekazanych do centrali marki M. przez sterowniki elektroniczne tego pojazdu, oraz b) analizie danych zapisanych w sterownikach elektronicznych kluczyków ww. pojazdu M. (...) (zgodnie z danymi z akt sprawy – kluczyki zostały zabezpieczone i zdeponowane w KMP S.) wypowiedzą się, czy: - kluczyki pojazdu były kopiowane i kiedy taka okoliczność miała miejsce (data); - kluczyki i inne moduły elektroniczne pojazdu (przekazując dane do tzw. „chmury” i zapisywane w danych centrali producenta auta) zapisały jakiekolwiek dane z daty kradzieży auta oraz w okresie późniejszym, a jeżeli taka okoliczność zaistniała, to szczegółowo wypowiedzą się akie dane zostały zapisane w tym zakresie i przedstawią swoje wnioski, które mogą wynikać z oceny uzyskanych danych; 3. wystąpienie do: a) Starostwa Powiatowego w S. o przekazanie dokumentacji rejestracyjnej auta nr (...), nr VIN (...) M. (...), zarejestrowanej na S. B. (1), ul. (...), (...)-(...) W.; b) Urzędu Skarbowego w S. – o przekazanie dokumentacji zakupu na terenie USA, dokumentacji podatkowej (VAT, AKCYZA), opinii rzeczoznawcy motoryzacyjnego wykonanej dla celów ustalenia wymiaru podatku akcyzowego dla auta nr (...), nr VIN (...) M. (...) zarejestrowanego na S. B. (1), ul. (...), (...)-(...) W.; Dowody te są związane z ustaleniem wartości auta opartej na faktach, fakturach, itp. zamiast na dowolnie wskazywanej przez poszkodowanego kwocie 150.000 zł. – bezrefleksyjnie przyjętej przez Sąd. Obrońca kwestionuje nast. okoliczności: a) wartość rynkową auta i wnioskuje o dowód z zakupu i rzeczywiście wydatkową kwotę zakupu na terenie USA; b) wskazuje, że zasadne jest sprawdzenie, czy: - fakturę (dowód zakupu) na terenie USA wystawił podmiot będący faktycznym właścicielem tego auta oraz rzeczywistym istniejącym podmiotem gospodarczym; - kwotę za jaką zawarto transakcję zakupu auta; - rzeczywiste pochodzenie auta (ustalenie źródła pochodzenia auta i rzeczywistej transakcji kupna-sprzedaży); 4. wywołanie opinii biegłego rzeczoznawcy motoryzacyjnego, który po analizie ww. wnioskowanej dokumentacji auta wypowie się w zakresie rzeczywistej wartości auta nr rej. (...), nr VIN (...) M. (...); 5. wywołanie opinii biegłego ds. telekomunikacji i systemów telekomunikacyjnych, który na podstawie zabezpieczonych i zgromadzonych w aktach zapisów lokalizacji BTS telefonu, którym posługuje się oskarżony, wypowie się w ww. zakresie: - ustalenia lokalizacji telefonu oskarżonego oraz zawnioskowanych przez obronę świadków w dniu 16.02.20198 r., w godz. 9:00-16:00; - czy każdy telefon komórkowy (w tym telefon oskarżonego), w tym samym czasie pozostaje w zasięgu nie jednej a kilku, czasami (na terenie gęsto zamieszkanym) nawet kilku stacji BTS i loguje się do nich naprzemiennie w zależności od różnych czynników, w tym także niemających nic wspólnego z przemieszczaniem się osoby użytkującej w danym czasie telefon; - czy aby namierzenie było zakończone pomyślnie, telefon musi znaleźć się na obszarze co najmniej trzech stacji bazowych; - jaki wpływ na prawidłowe ustalenie miejsca pobytu oskarżonego (nap odstawie lokalizacji BTS) miała informacja znajdująca się na k. 73 pisma operatora sieci O. stwierdzającego „ W załączonym wykazie widnieją stacje bazowe dla których z uwagi na awarię systemu nie określono lokalizacji..”; 6. wywołanie opinii biegłego z zakresu antropologicznych badań identyfikacyjnych (np. Instytut Badań Ekspertyz Sądowych w K., ul. (...), (...)-(...) K.), który (art. 211 kpk) po wykonaniu eksperymentu polegającego na uzyskaniu materiału porównawczego z udziałem osoby oskarżonej wypowie się: a) co do ewentualnej identyfikacji osób wskazywanych jako potencjalni sprawcy kradzieży z włamaniem (zapis monitoringu z Galerii (...)) z osobą oskarżonego M. J. (opiniujący powinien w swojej opinii potwierdzić lub zaprzeczyć, że osobą widoczna na pierwotnym zapisie to uczestnik eksperymentu lub też stanowczo wykluczyć daną osobę, jako posiadającą cechy indywidualne inne niż te zarejestrowane na monitoringu); b) wypowiedzą się czy na fotografii (zapis z monitoringu Galerii) – zdjęcie oznaczone jako „zrzut ekranu 11, data 2019-02-16, 12:41:21 w pojeździe M. (...) – za jego kierowcą siedzi (kieruje pojazdem) mężczyzna czy kobieta oraz czy jest to oskarżony M. J.; 7. wywołanie opinii biegłego kryminalistyka, rzeczoznawcy motoryzacyjnego, specjalizującego się z opiniowania w zakresie metod kradzieży pojazdów, przełamywania ich zabezpieczeń – na okoliczność wskazania jaki minimalny czas konieczny jest do dokonania nast. czynności: a) pokonania zabezpieczeń pojazdu M. (...); b) po dokonaniu zabezpieczeń – uruchomienia pojazdu i ruszenia z miejsca zaparkowania, przy założeniu, że: a) sprawca pokonuje zamek drzwi, a następnie zabezpieczenia elektroniczne pojazdu, za pomocą narzędzi jakimi posługują się sprawcy tego typu procederów, lub b) sprawca posiada duplikat kluczyka do pojazdu. W tym zakresie biegły wypowie się odnośnie metod wykonania duplikatu kluczyka i czynności (współdziałania) konkretnych osób koniecznych do przeprowadzenia takiej czynności. 8. wystąpienie do operatora sieci (...) o weryfikację prawdziwości złożonego do akt sprawy bilingu dla nr abonenckiego 601-617-171 z dnia 16.02.2019 r.; 9. wystąpienie do K. S. o przekazanie informacji czy wejścia do K., w szczegółowości do pomieszczeń w których przeprowadzane były czynności procesowe z udziałem S. B. są monitorowane, zapis przechowywany, zabezpieczony i zażądanie przekazania zapisu monitoringu z tych miejsc, obejmującego czas od godz. 13 do godz. 16:30 dnia 16.02.2019 r. Dowód mający na celu weryfikację opisanych niezgodności czasowych, z których wynika, iż w tym samym czasie S. B. przebywał w co najmniej dwóch różnych i oddalonych od siebie o co najmniej 20 km miejscach, a w tym samym czasie dwukrotnie były z nim prowadzone czynności na KMP. Wniosek główny - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów i przytoczonej na ich poparcie argumentacji, sformułowanych w petitum apelacji, uzasadnieniu i nawet we wnioskach odwoławczych, warunkowała bezzasadność wyrażonych przez obrońcę postulatów co do uzupełnienia postępowania dowodowego oraz bezzasadność wniosków głównych. Na rozprawie odwoławczej Sąd Okręgowy postanowił: 1. na podstawie art. 170 § 1 pkt 3 kpk oddalić wniosek dowodowy wskazany w pkt III.1, a dotyczący wystąpienia do Prokuratury Rejonowej w Siedlcach o nadesłanie akt postępowania PR 1 Ds.634.2020 jako nieprzydatny do stwierdzenia okoliczności wskazanych w tym wniosku dowodowym, bowiem kwestie objęte tym wnioskiem rozstrzyga sąd, a nie prokurator w innym postępowaniu; 2. nie rozpoznawać wniosków z pkt III 2, III 3, III 4, III 5, III 6, III 7, z uwagi na treść art. 368 § 2 kpk. Art. 368 § 2 kpk zawiera sui generis mechanizm antyobstrukcyjny, mający na celu przeciwdziałanie ponawianiu tożsamych wniosków dowodowych przez zwolnienie sądu z obowiązku powtórnej merytorycznej oceny tego samego wniosku, opartego na tych samych podstawach faktycznych. Istotą kontroli odwoławczej prowadzonej przez Sąd II instancji nie jest ponowne, merytoryczne rozpoznawanie sprawy i przeprowadzenie dowodów od początku, lecz ocenienie trafności skarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów apelacyjnych, te zaś podniesione przez skarżącego w tej sprawie były bezzasadne. Zarzut 2. Naruszenie art. 49a kpk w zw. z art. 46 § 1 kk i orzeczenie obowiązku naprawienia szkody, w sytuacji gdy: a) nie została w jakikolwiek rzeczowy i udowodniony sposób wykazana wartość auta; b) wniosek o naprawienie szkody oparty na swobodnym i nie wykazanym jakimkolwiek dowodem „oszacowaniu” auta podanym przez pokrzywdzonego – jego pełnomocnik złożył dopiero po zamknięciu przewodu, tj. w mowie końcowe. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Uchybienie polegające na naruszeniu prawa materialnego sprowadza się do wadliwego zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa, odpowiednio w sytuacji, gdy sąd miał ustawowy obowiązek dany przepis zastosować lub nie było ustawowych podstaw do jego zastosowania. Zgodnie z art. 46 § 1 kpk w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. Rozstrzygnięcie o obowiązku naprawienia szkody jest zatem obligatoryjne wobec złożenia przez pokrzywdzonego wniosku, o którym stanowi art. 49a kpk. Niemniej jednak, obowiązek naprawienia szkody, sąd merytoryczny może nałożyć na oskarżonego także fakultatywnie, zgodnie ze swoim uznaniem. Przepis art. 46 § 1 kk uprawnia sąd do zasądzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia także z urzędu, w razie skazania za każde przestępstwo, którego skutkiem była szkoda lub krzywda (por. wyrok SA w Łodzi z 13.09.2018 r., II AKa 118/18, LEX nr 2624274). Pojęcie szkody z art. 46 § 1 kk należy traktować szeroko. Możliwość orzeczenia środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody ma ułatwić pokrzywdzonemu kompensatę uszczerbku doznanego w wyniku przestępstwa, a nie niweczyć lub utrudnić dochodzenie przysługujących mu roszczeń odszkodowawczych. W przedmiotowej sprawie podawana przez pokrzywdzonego wartość pojazdu odpowiadała jego wartości rynkowej, zaś przeprowadzenie opinii biegłego, który opiniowałby abstrakcyjnie o wartości pojazdu bez możliwości weryfikacji jego stanu, mijało się z celem. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 3. Naruszenie art. 438 § 1 kpk – skazanie oskarżonego pomimo braku znamion przestępstwa w czynie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W art. 438 kpk ustawodawca skatalogował względne przesłanki odwoławcze, grupując ich rodzaje. Zarzut obrazy tego przepisu stanowił „masło maślane” – pleonazm, tj. wyrażenie, w którym jedna część wypowiedzi zawiera treść występującą także w drugiej części, zaliczane do redundantnych połączeń wyrazowych. Sąd Okręgowy nie miał zastrzeżeń do kompletności znamion przestępstwa z art. 279 § 1 kk w obecnie rozpoznawanej sprawie. Kwestionowanie przez skarżącego winy oskarżonego M. J. przy wyczerpaniu znamion art. 279 § 1 kk w działaniu sprawcy kradzieży z włamaniem do pojazdu M. (...) z a/o, przy jednoczesnym zarejestrowaniu momentu przestępstwa na zapisie z monitoringu, było działaniem zupełnie nietrafnym, wskazującym na brak rozumienia istoty względnych przesłanek odwoławczych. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Zarzut 4. Naruszenie art. 438 pkt 2 kpk w zw. z art. 41 kpk, tzn. uchybienie względne, polegające na orzekaniu przez sędziego w stosunku do którego istnieje uzasadniona wątpliwość co do jego bezstronności w tej sprawie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Omówiono w rubryce 3.1. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 5. Naruszenie art. 366 § 1 kpk, poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez obronę, a mających fundamentalne znaczenie dla postępowania, co niewątpliwie miało wpływ nas treść orzeczenia zapadłego w stosunku do oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obowiązek nałożony na Przewodniczącego w świetle art. 366 § 1 kpk obejmuje tylko wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. To jakie okoliczności są „istotne”, jest kwestią podlegającą ocenie, a ewentualne rozważanie przez Sąd Odwoławczy naruszenia art. 366 § 1 kpk musi być oceniane przez pryzmat kompletności postępowania dowodowego i realizacji zasady prawdy materialnej, a w konsekwencji przez ocenę dokonanych w I instancji ustaleń faktycznych. Do tych zaś w sprawie niniejszej Sąd Okręgowy nie miał jakichkolwiek zastrzeżeń. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 6. Naruszenie art. 170 § 1 kpk, poprzez rozstrzyganie i w efekcie oddalenie wniosków dowodowych obrony na ostatniej rozprawie, przed zamknięciem przewodu, co w istocie doprowadziło do zawinionego przez Sąd spóźnienia umożliwiającego przeprowadzenie jednego z dowodów (np. dowód z bilingów telefonicznych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Omówiono w rubryce 3.1. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tychże kosztów zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.). III. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 § 1 kpk i art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83 r. z późń. zm.), zasądzono od M. J. na rzecz Skarbu Państwa 320 (trzysta dwadzieścia) złotych kosztów sądowych za II instancję. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 323/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: stażysta Kinga Łempicka przy udziale Prokuratora Andrzeja Boruty po rozpoznaniu w dniach 10 października 2024 r. i 8 listopada 2024 r. sprawy A. C. oskarżonego z art. 178a § 4 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt II K 117/24 I. zaskarżony wyrok w pkt I zmienia w ten sposób, że: 1. oskarżonego A. C. uznaje za winnego tego, że w dniu 11 listopada 2023 r. w miejscowości S., woj. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości (1,131 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził samochód marki T. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym to jest przestępstwa z art. 178 a § 1 kk i za to skazuje go i wymierza karę 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 12 (dwanaście) złotych; 2. za podstawę prawną orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przyjmuje art. 42 § 2 kk i orzeka go na okres 5 (pięć) lat; 3. wysokość orzeczonego świadczenia pieniężnego obniża do 5000 (pięć tysięcy) złotych; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 240 złotych opłaty za obie instancje i 20 złotych wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 323/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 marca 2024 r. w sprawie II K 117/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty 1) na podstawie art. 438 pkt 3 kpk przedmiotowemu wyrokowi zarzucono dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na zaniechaniu dokonania przez Sąd ustaleń faktycznych w zakresie ewentualnego zatarcia skazania wyroku wydanego przez SR w Węgrowie, II Wydział Karny, sygn. akt II K 551/12 i uznaniu, iż w momencie popełnienia zarzucanego czynu oskarżony był osobą uprzednio skazaną za przestępstwo z art. 178a § 1 kk, podczas gdy w świetle prawa wyrok skazujący za to przestępstwo uległ zatarciu już 28 listopada 2014 r., co w konsekwencji doprowadziło do obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, tj. art. 178a § 4 kk, poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji gdy, wobec braku uprzedniej karalności za takie przestępstwo (zatarciu skazania), popełniony czyn zabroniony stanowiący przedmiot niniejszego postępowania powinien zostać zakwalifikowany przez Sąd jako czyn z art. 178a § 1 kk, 2) na podstawie art. 438 pkt 1a kpk przedmiotowemu wyrokowi zarzucono obrazę prawa materialnego w zakresie innym niż kwalifikacja prawna czynu, polegającą na niezastosowaniu przez sąd art. 107 § 4a kk w zw. z art. 106 kk i uznaniu, że w momencie popełnienia zarzucanego skarżącemu czynu był uprzednio karany za przestępstwo wskazane w art. 178a § 1 kk, podczas gdy zgodnie z ww. przepisami, uprzedni wyrok skazujący za to przestępstwo uległ zatarciu z mocy prawa 28 listopada 2014 r. i powinien on być traktowany jako niebyły i zostać usunięty z rejestru karnego, 3) na podstawie art. 438 pkt 1 kpk zarzucono obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, tj. art. 178a § 4 kk, poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji gdy, popełniono czyn zabroniony wskazany w art. 178a § 1 kk, ewentualnie (w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd zarzutów wskazanych w pkt. 1-3) przedmiotowemu wyrokowi na podstawie art. 438 pkt 4 kpk zarzucono rażącą niewspółmierność zasądzonej kary poprzez zaniechanie uwzględnienia wielu okoliczności przemawiających za wymierzeniem minimalnej kary pozbawienia wolności za zarzucany czyn lub nadania tym okolicznościom zbyt małej wagi, przy jednoczesnym nadaniu zbyt dużej wagi okolicznościom obciążającym, co doprowadziło do wymierzenia przez Sąd rażąco niewspółmiernej kary pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie Sądu Okręgowego skarżący skutecznie podniósł zarzut błędnego ustalenia, że czyn zarzucany i przypisany należy zakwalifikować z art. 178 § 4 kk, a nie z art. 178a § 1 kk. Dokładna analiza akt sprawy Sądu Rejonowego w Węgrowie sygn. akt II K 551/12 wskazuje, że oskarżony wyrokiem z dnia 1 października 2012 roku został skazany na karę grzywny oraz orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat za czyn z art. 178a § 1 kk. Grzywna została uiszczona w dniu 28 listopada 2013 roku, zaś środek karny został wykonany w dniu 8 października 2014 roku. Artykuł 21 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, który wszedł w życie 21 marca 2015 roku normował zagadnienia międzyczasowe w zakresie zmian w przepisach o zatarciu skazania. Stosownie do tego przepisu do skazań prawomocnymi wyrokami, wydanymi przed dniem wejścia w życie noweli z dnia 20 lutego 2015 r., w przedmiocie zatarcia skazania stosuje się przepisy nowe, tj. w brzmieniu nadanym tą nowelą, chyba że okres zatarcia skazania przed tym dniem już upłynął. Jeżeli jednak według przepisów nowych okres zatarcia skazania upłynąłby przed dniem wejścia w życie noweli z dnia 20 lutego 2015 r., zatarcie skazania następuje z tym dniem. Stosując się więc do unormowania art. 21 noweli z dnia 20 lutego 2015 r., aby ustalić, czy doszło do zatarcia skazania prawomocnym wyrokiem wydanym przed 21 marca 2015 r., a jeżeli tak, to kiedy. W przedmiotowej sprawie wyrok wydano przed 21 marca 2015 roku. Według dotychczasowych przepisów okres zatarcia skazania nie upłynął przed 21 marca 2015 r., a więc należy zbadać, czy upłynął on już według przepisów nowych. W przedmiotowej sprawie według nowych przepisów upłynąłby przed 21 marca 2015 r. – należy przyjąć, że do zatarcia skazania doszło z dniem 21 marca 2015 r. Należy podkreślić, że kolejny wyrok skazujący zapadł wobec oskarżonego dopiero 20 września 2017 roku i uprawomocnił się 28 września 2017 roku (k.27v). Takie ustalenia spowodowały przyjęcie zmiany opisu czynu i kwalifikacji prawnej na czyn z art. 178a § 1 kk, co spowodowało odmienne ukształtowanie rodzaju i rozmiaru kary. W niniejszym postępowaniu Sąd Okręgowy zastosował się do dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk, orzekając karę oraz środki karne adekwatnie do okoliczności sprawy. Sąd wziął pod uwagę wszelkie okoliczności łagodzące, jak przyznanie się do winy, jak i obciążające, a w szczególności miejsce popełnienia przestępstwa, sposób poruszania się po drodze, poziom nietrzeźwości oskarżonego, który znaczenie przekraczał normę określoną w art. 115 § 16 kk, czym godził tym samym w bezpieczeństwo innych uczestników tego ruchu, co skutkowało orzeczeniem kary grzywny (czyli najłagodniejszy rodzaj kary, która jest dostosowana do jego aktualnych dochodów, warunków osobistych i rodzinnych, stosunków majątkowych i możliwości zarobkowych), pięcioletniego (przy minimalnie trzyletnim) zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 złotych (orzeczone w minimalnej wysokości), które nie mogą być uznane za rażąco niewspółmierne. W ocenie Sądu Okręgowego orzeczona wobec oskarżonego kara oraz środki karne są adekwatne do rangi popełnionego przez oskarżonego czynu oraz spełnią cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do niego. Należy podkreślić, że nie zaistniały żadne szczególne okoliczności uzasadniające zachowanie oskarżonego, a wersja o spożywaniu alkoholu poprzedniego dnia wydaje się jedynie przyjętą linią obrony. W tym miejscu przypomnieć wypada jaki poważny problem stanowią aktualnie na drogach nietrzeźwi kierowcy. W ostatnich latach tego typu patologiczne zachowania mnożyły się, doprowadzając do coraz to większej ilości, znamiennych w swych skutkach, wypadków. Oczywiście, tym razem do takiego zdarzenia nie doszło, ale najpewniej tylko dlatego, że zachowanie oskarżonego zostało dość szybko udaremnione przez osoby postronne, a następnie funkcjonariuszy Policji. Z tego względu faktu, iż na gruncie przedmiotowej sprawy tak naprawdę nie wystąpiły negatywne skutki nieodpowiedzialnego zachowania oskarżonego absolutnie nie należało poczytywać jako zasługi samego zainteresowanego, a raczej rozpatrywać w kategoriach pomyślności losu. Tak czy inaczej, bez wątpienia osoba świadoma i dorosła winna zdawać sobie sprawę z niezwykle realnych możliwych konsekwencji jazdy pod wpływem alkoholu, zwłaszcza gdy problem ten w ostatnim czasie został nagłośniony na tak dużą skalę . Jednocześnie, w ocenie Sądu Okręgowego dla niemal każdego oczywistym winno się być i to, że zdolności do bezkolizyjnego, bezpiecznego prowadzenia pojazdu ulegają znacznej deformacji już wskutek spożycia niewielkiej ilości alkoholu, zaś wraz z wzrostem jego stężenia we krwi niemalże całkowicie zanikają. Z tych wszystkich względów zachowania tego rodzaju winny być piętnowane nie tylko w powszechnym odbiorze, ale także spotykać się z odpowiednią reakcją karną. Nietrzeźwy kierowca niewątpliwie stanowi zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, a zdrowie i życie człowieka są wartościami najwyższymi, które bezwzględnie należy chronić. Wysokość stężenia alkoholu, sposób poruszania się oskarżonego pojazdem po drodze publicznej wykluczały możliwość orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w rozmiarze 3 lat. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu na art. 178a § 1 kk i wymierzenie kary grzywny w wymiarze nieprzekraczającym równowartości 2-miesięcznego wynagrodzenia uzyskiwanego z tytułu wykonywanej pracy lub wymierzenie kary ograniczenia wolności, na podstawie art. 37a § 1 kk, - w przypadku uwzględnienia zarzutów apelacji wskazywanych w pkt 1-3) oraz zmiany kwalifikacji prawnej czynu, wnosi o orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów w wymiarze 3 lata oraz nałożenie obowiązku uiszczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 zł, - w przypadku uwzględnienia zarzutu wskazanego w pkt 4) wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie wymierzonej kary poprzez wymierzenie kary 3 miesięcy pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Częściowa zasadność podniesionych zarzutów warunkowała częściową zasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 marca 2024 roku został zmieniony poprzez przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu z art. 178a § 1kk, orzeczono karę grzywny, środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat i orzeczono świadczenie pieniężne w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zwięźle o powodach zmiany Zarzuty i wnioski podniesione przez oskarżonego częściowo okazały się zasadne, co w konsekwencji doprowadziło do zmiany zaskarżonego orzeczenia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 10 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. z.m) obciążono oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję w wysokości 260 złotych, określając na nowo opłatę, gdyż osiąga dochód i nie posiada osób małoletnich na utrzymaniu. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 marca 2024r. sygn. akt II K 117/24 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 530/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale prokuratora Jolanty Sulskiej po rozpoznaniu w dniu 09 października 2023 r. sprawy L. B. oskarżonego o czyny z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk i in. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt II K 99/20 zmienia, stosując na podstawie art. 4 § 1 kodeksu karnego przepisy tego kodeksu w brzmieniu obowiązującym w dniu 23 grudnia 2019r., zaskarżony wyrok w ten sposób, że: za popełnienie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II wyroku, wyczerpującego dyspozycję art. 178a § 1 kk, na podstawie art. 178a § 1 kk skazuje go na karę grzywny w wysokości 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając na podstawie art. 33 § 3 kk wysokość jednej stawki dziennej na 40 (czterdzieści) złotych, na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat, na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych, na podstawie art. 63 § 1 i § 5 kk zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania w sprawie od dnia 23 grudnia 2019r. (g. 07.45) do dnia 24 grudnia 2019r. (g. 12.10) uznając karę grzywny za wykonaną w wysokości czterech stawek dziennych, na podstawie art. 63 § 4 kk zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23 grudnia 2019r. do dnia 23 grudnia 2022 r., uznając środek karny za wykonany w całości; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.000 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz kwotę 10 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że w pozostałej części wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 530/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 11 maja 2023 roku w sprawie II K 99/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1) obrazy przepisów postępowania karnego tj. art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk mającej wpływ na treść orzeczenia, polegającej na dowolnej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego z pominięciem dowodów, które obciążają oskarżonego tj. opinii biegłego sądowego z zakresu chemii sądowej i toksykologii dr M. R., z której wynika, że w chwili zdarzenia drogowego w dniu 23.12.2019r. o godz. 6:40 zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego L. B. wynosiła 0,77 mg/1 (1,62 ‰), która to obecność mogła mieć ewidentny wpływ na pogorszenie jego reakcji psychomotorycznej w czasie wypadku, powodując opóźnienie jego reakcji na widok roweru, częściowo wyjaśnień oskarżonego L. B., który w toku postępowania przygotowawczego i sądowego przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów, w tym wskazał, że spożywał alkohol w postaci wódki około 6 godzin przed zdarzeniem, błędne oparcie się na niejasnej i niepełnej pisemnej i ustnej opinii mgr inż. M. K. - biegłego w zakresie techniki samochodowej, badania i rekonstrukcji wypadków drogowych, ruchu drogowego, wyceny pojazdów i kosztorysowania napraw, analizy elektronicznej danych wypadkowych, który pomimo ustalenia, że samochód oskarżonego miał niesprawny sygnał dźwiękowy, niesprawną wycieraczkę szyby czołowej a w czasie zdarzenia padała mżawka nie wziął tych okoliczności pod uwagę przy ferowaniu wniosków opinii jak również wypowiedział się w zakresie wpływu stanu nietrzeźwości oskarżonego na zaistnienie wypadku drogowego, w którym biegły mgr inż. M. K. nie jest ekspertem i nie posiada wiadomości specjalnych; 2) obrazy przepisu postępowania karnego tj. art. 5 § 2 kpk mającej wpływ na treść orzeczenia, poprzez błędne przyjęcie, że zachodzi wątpliwość odnośnie wpływu stanu nietrzeźwości oskarżonego L. B. na jego zdolności psychomotoryczne w czasie wypadku drogowego w dniu 23.12.2019r., podczas gdy z jednoznacznej opinii biegłego sądowego z zakresu chemii sądowej i toksykologii dr M. R., wynika, że w chwili zdarzenia drogowego w dniu 23.12.2019r. o godz. 6:40 zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego L. B. wynosiła 0,77 mg/1 (1,62 ‰), która to obecność mogła mieć ewidentny wpływ na pogorszenie jego reakcji psychomotorycznej w czasie wypadku, z kolei biegły z zakresu ruchu drogowego mgr inż. M. K. nie jest w tym zakresie ekspertem i nie posiada wiadomości specjalnych; 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść i wyrażający się w przyjęciu, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne i w konsekwencji niezasadne zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że oskarżony L. B. prowadził pojazd mechaniczny (...) o numerze rejestracyjnym (...) znajdując się w znacznym stanie nietrzeźwości 0,77 mg/1 alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu (1,62 ‰ alkoholu we krwi), uprzednio wielokrotnie naruszał przepisy prawa o ruchu drogowym będąc sześciokrotnie karanym za wykroczenia. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - apelacja prokuratora częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy po przeprowadzeniu analizy akt w ramach kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku doszedł do wniosku, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy wskazanych przez skarżącego w petitum apelacji przepisów proceduralnych, a dokonana ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk, który to nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu zarzuconego przestępstwa z pkt I aktu oskarżenia. Dodatkowo Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że kontrola odwoławcza nie dostrzegła błędów w logicznym rozumowaniu Sądu I instancji lub też ocen kłócących się z zasadami doświadczenia życiowego, czy wskazaniami wiedzy. - przechodząc do zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, wskazać należy, że Sąd Okręgowy dokonując kontroli instancyjnej nie dopatrzył się uchybień ze strony Sądu Rejonowego w zakresie oceny poszczególnych dowodów, która jest pełna, spójna i logiczna, zgodna z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego oraz poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych. Sam fakt, że oceniono te dowody w aspekcie ich wiarygodności nie w taki sposób jak życzyłby sobie tego pełnomocnik oskarżyciela nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych ( por. wyrok SA w Warszawie z 11.03.2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992). Wskazać należy, że z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, badania i rekonstrukcji wypadków drogowych, ruchu drogowego, wyceny pojazdów i kosztorysowania napraw, analizy elektronicznej danych wypadkowych wynika, że w chwili zdarzenia pokrzywdzony poruszał się pasem ruchu przeznaczonym do jazdy dla pojazdów jadących w przeciwnym kierunku. Mogło to wynikać z utrudnionych warunków atmosferycznych jakie wtedy panowały i chwilowej dezorientacji. Ponadto rowerzysta nie posiadał na sobie kamizelki odblaskowej, a jego rower nie był oświetlony, zatem natychmiastowe dostrzeżenie przez oskarżonego rowerzysty w takich warunkach było wyjątkowo utrudnione. Z opinii biegłego wynika również, że przeprowadzona analiza sprawy nie pozwala na potwierdzenie hipotezy, że stan oskarżonego wynikający ze spożycia alkoholu miał wpływ na obniżenie jego sprawności psychomotorycznej i spowodował spóźnienie reakcji na zaistniałą sytuację drogową. Prokurator w swej apelacji, kwestionując powyższy wniosek opinii biegłego, zarzucił, że biegły M. K. nie ma wiadomości specjalnych w zakresie wpływu alkoholu na zdolności psychomotoryczne kierowcy. Zdaniem Sądu Okręgowego, zarzut prokuratora w tym zakresie jest nietrafny, gdyż wniosek wyprowadzony przez tego biegłego nie pozostaje w sprzeczności z wiedzą notoryjną, iż upośledzenie zdolności psychomotorycznych kierującego jest tym większe im większe jest stężenie alkoholu w jego organizmie. Ten wniosek zresztą wynika wprost z opinii biegłego M. R., której wyników Sąd Rejonowy nie odrzucił. Otóż biegły M. K. wniosek o braku podstaw do przyjęcia istnienia wpływu stanu nietrzeźwości oskarżonego na powstanie wypadku oparł na przeprowadzonej analizie. Z obliczeń poczynionych przez biegłego wynika, że stan zagrożenia na drodze powstał w chwili, gdy rowerzysta zjechał na pas ruchu samochodu oskarżonego, a odległość pomiędzy pojazdami wynosiła wtedy jedynie ok. 26m. Zdaniem biegłego, po upływie ok. 1 sekundy od momentu, gdy możliwe było rozpoznanie stanu zagrożenia oskarżony rozpoczął skręcać w lewo, aby uniknąć potrącenia rowerzysty. Oba pojazdy znajdowały się wówczas w odległości ok. 12 m. Mimo podjętego manewru, do zderzenia pojazdów mogło dojść po upływie ok. 2,1 sekundy od momentu rozpoczęcia pierwszego manewru obronnego. Sekwencja zdarzeń zrekonstruowana przez biegłego daje podstawę do stwierdzenia, że czas reakcji oskarżonego nie był nadmiernie długi, zważywszy na porę dnia, warunki atmosferyczne, zaskoczenie kierującego obecnością rowerzysty jadącego „ pod prąd”, i co najważniejsze, poruszającego się bez żadnych świateł, czy kamizelki odblaskowej. Na tej podstawie Sąd Rejonowy wyprowadził prawidłowy wniosek, iż stan nietrzeźwości nie miał związku przyczynowego pomiędzy stanem nietrzeźwości oskarżonego a potrąceniem rowerzysty. Słusznie zaznaczył Sąd I instancji, iż podjęte przez oskarżonego manewry obronne nie pozwoliły całkowicie uniknąć zderzenia z rowerzystą. Prokurator w swej apelacji odnosząc się do stanu technicznego samochodu, którym kierował oskarżony, stwierdził, że Sąd Rejonowy nie uwzględnił w swych rozważaniach faktu, że samochód oskarżonego miał niesprawny sygnał dźwiękowy, niesprawną wycieraczkę szyby czołowej, w sytuacji gdy w czasie zdarzenia padała mżawka. Odnosząc się do tego argumentu prokuratora należy stwierdzić, iż wprawdzie Sąd Rejonowy nie odniósł się w swych rozważaniach do wyników badania stanu technicznego samochodu oskarżonego, to jednak zarzut prokuratora w tym zakresie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W sposób oczywisty brak działającego sygnału dźwiękowego w samochodzie oskarżonego nie miał żadnego znaczenia w sprawie, zatem ta usterka nie była relewantna w mechanizmie powstania wypadku. Odnosząc się natomiast do stwierdzenia o niesprawnej wycieraczce szyby czołowej w samochodzie oskarżonego należy ponownie przywołać ustalenia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. Otóż biegły zauważył, że reakcja oskarżonego na powstanie zagrożenia na drodze nastąpiła po upływie ok. 1 sekundy. Jak wyżej wskazano, jest to czas reakcji na tyle szybki, iż nie można w sprawie uznać, aby niesprawna wycieraczka szyby czołowej doprowadziła do wydłużenia czasu reakcji oskarżonego na stan zagrożenia. - wbrew zarzutowi naruszenia art. 410 kpk Sąd Rejonowy oparł ustalenia faktyczne niniejszej sprawy o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, dokonując ich analizy zgodnie ze wskazaniami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Naruszenie art. 410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 kpk dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Dodatkowo należało przyjąć, że Sąd Rejonowy przy wyrokowaniu czynił zadość wskazanym w art. 7 kpk zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności. - aby zasadnie, a tym samym skutecznie podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest odmiennej oceny materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Fakt niezadowolenia skarżącego z obiektywnych wywodów Sądu I instancji nie może być podstawą do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Słusznie Sąd I instancji stwierdził, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu i konstatację tą podzielił Sąd Odwoławczy. -ponadto, wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano ponad wszelką wątpliwość niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono mu, że jest winny popełnienia zarzuconego mu przestępstwa. Wystarczy zatem, że wyjaśnienia oskarżonego, negującego tezy aktu oskarżenia zostaną uprawdopodobnione. Co więcej, wyrok uniewinniający musi zapaść jednak również i w takiej sytuacji, gdy wykazywana przez oskarżonego teza jest wprawdzie nieuprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 27.01.2021 r., sygn. II AKa 274/20, LEX nr 3239903). Skazanie musi być pewne i wolne od wszelkich wątpliwości. W przekonaniu Sądu Okręgowego, takim orzeczeniem nie byłby wyrok, w którym przy stanie dowodów zgromadzonych w tej sprawie, przy argumentach podanych przez skarżącego, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym stwierdzono by sprawstwo oskarżonego odnośnie przestępstwa z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk, zarzuconego mu w pkt I aktu oskarżenia. - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 kpk wskazać należy, że jeżeli skarżący zarzuca wadliwą ocenę dowodów ujawnionych w sprawie, to nielogiczne jest podnoszenie zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk. Naruszenie zasady in dubio pro reo ma wszak miejsce wtedy, gdy sąd prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody, ale ujawnione wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego, wbrew kierunkowi wymienionej zasady (por. Wyrok SA we Wrocławiu z 24.05.2023 r., II AKa 287/22, LEX nr 3599262.). Słusznie wskazał Sąd I instancji, że wobec fachowych ustaleń biegłego sądowego chemii sądowej i toksykologii M. R., co do tego, że w chwili zdarzenia zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego wnosiła 0, 77 mg/l, która to obecność alkoholu mogła mieć wpływ na pogorszenie jego reakcji psychomotorycznej w czasie wypadku, powodując opóźnienie jego reakcji na widok roweru oraz braku na fakt tego pogorszenia innych wiarygodnych dowodów, należało w myśl art. 5 § 2 kpk zinterpretować wątpliwość co do tego czy stan nietrzeźwości oskarżonego miał rzeczywisty jakikolwiek wpływ na przebieg wypadku jako nie dającą się usunąć wątpliwość na korzyść oskarżonego, co czyni zarzut prokuratora niezasadnym. - Sąd Okręgowy nie podzielił natomiast stanowiska Sądu Rejonowego odnośnie zasadności warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec L. B. za popełnienie czynu z art. 178a § 1 kk uznając, iż w realiach tej sprawy, nie istniały przesłanki uzasadniające tego typu rozstrzygnięcie. Wyczerpanie przez oskarżonego znamion przestępstwa z art. 178a § 1 kk nie budziło w przedmiotowej sprawie jakichkolwiek wątpliwości. Zgodnie z art. 66 § 1 kk sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwa umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Ponadto instytucja ta może być stosowania w przypadku drobnych przestępstw, w których zachowanie sprawcy, choć sprzeczne z prawem nie wymaga surowej represji karnej. Wszystkie przesłanki warunkowego umorzenia postępowania bezwzględnie muszą ziścić się w momencie stosowania tego instrumentu probacyjnego. Przekładając ten przepis na realia niniejszej sprawy, Sąd Rejonowy błędnie uznał, iż w stosunku do oskarżonego L. B. istnieją podstawy do zastosowania dobrodziejstwa tej instytucji. Wskazać należy, że stwierdzone u oskarżonego 0,77 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu to odpowiednik 1,62 promila alkoholu we krwi, co znaczenie przekracza wartość progową stanu nietrzeźwości określoną w art. 115 § 16 kk. Zachowanie oskarżonego wskazuje zatem, że nie tylko zlekceważył podstawową zasadę ruchu drogowego, ale nie dbał również o bezpieczeństwo innych osób. W świetle powyższego nie sposób uznać by stopień winy czy też społecznej szkodliwości czynu oskarżonego nie były znaczne. Wszystkie opisane powyżej czynniki wskazują na wysoki poziom zawinienia oskarżonego oraz znaczną wagę naruszonych przez niego obowiązków. Instytucja warunkowego umorzenia postępowania winna być stosowana wyjątkowo, gdy przestępstwo jest incydentalne, a sprawca żałuje swojego czynu i wszelkie okoliczności świadczą o tym, że więcej tego nie zrobi. Tymczasem oskarżony jako dorosły i odpowiedzialny człowiek powinien był wiedzieć, że po spożyciu alkoholu nie powinien prowadzić pojazdu. Ujawnione okoliczności sprawy i z powody wskazane wyżej w ocenie Sądu Odwoławczego nie znalazły podstaw do zastosowania warunkowego umorzenie postępowania, gdyż wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie mogły być uznane za nieznaczne. Konfrontacja apelacji oskarżyciela publicznego i uzasadnienia zaskarżonego wyroku, doprowadziła Sąd II instancji do przekonania, iż w realiach tej sprawy zarzuty prokuratorskie są trafne. Celowym była zatem zmiana zaskarżonego wyroku, tak aby cele właściwej reakcji organów wymiaru sprawiedliwości na przestępcze działanie sprawcy zostały spełnione i uczyniły zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Cele prewencji indywidualnej i generalnej z pewnością nie zostałyby spełnione przy utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy. Wniosek uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Garwolinie II Wydział Karny do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. pomimo częściowej zasadności zarzutów prokuratora wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy uznanie winy w zakresie czynu z pkt II aktu oskarżenia Zwięźle o powodach utrzymania w mocy kontrola instancyjna doprowadziła Sąd Okręgowy do przekonania, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie zaszła potrzeba podjęcia szerszej ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia z urzędu poza zakresem wniesionej apelacji 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy stosując na podstawie art. 4 § 1 kodeksu karnego przepisy tego kodeksu w brzmieniu obowiązującym w dniu 23 grudnia 2019r., zaskarżony wyrok zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: za popełnienie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II wyroku, wyczerpującego dyspozycję art. 178a § 1 kk, na podstawie art. 178a § 1 kk skazał go na karę grzywny w wysokości 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając na podstawie art. 33 § 3 kk wysokość jednej stawki dziennej na 40 (czterdzieści) złotych, na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat, na podstawie art. 43a § 2 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych, na podstawie art. 63 § 1 i § 5 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania w sprawie od dnia 23 grudnia 2019r. (g. 07.45) do dnia 24 grudnia 2019r. (g. 12.10) uznając karę grzywny za wykonaną w wysokości czterech stawek dziennych, na podstawie art. 63 § 4 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23 grudnia 2019r. do dnia 23 grudnia 2022 r., uznając środek karny za wykonany w całości Zwięźle o powodach zmiany Z uwagi na częściową zasadność zarzutów prokuratora należało podjąć pewną ingerencję w treść zaskarżonego wyroku i dokonano powyżej wskazanych zmian zaskarżonego wyroku. Szerzej o powodach zmiany, w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 § 1 kpk i art. 3 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.000 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz kwotę 10 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że w pozostałej części wydatki ponosi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w (...)z dnia 25 września 2024 r.

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 130/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.