IX Ka 577/21 · Sąd powszechny

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 1014/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 580/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 466/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 301/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 czerwca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Pawła Charatynowicza po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2024 r. sprawy A. B. (1) oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 marca 2024 r. sygn. akt II K 1130/23 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 180 zł tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 301/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 marca 2024 roku, sygn. akt II K 1130/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- ------------ -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k oraz art. 427 § 2 k.p.k. obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie: 1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k, poprzez kierunkową ocenę materiału dowodowego, polegającą na kształtowaniu niekorzystnych domniemań dla oskarżonego, z jednoczesnym powielaniem kategorycznych stwierdzeń w odniesieniu do zamiaru popełnienia przestępstwa oszustwa przez oskarżonego A. B. (1) na szkodę Zakładu (...) spółka jawna z/s w Ł., które to ustalenia miały wynikać z zachowania oskarżonego w trakcie trwania umowy, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, skutkującego przypisaniem A. B. (1) sprawstwa przypisanego mu czynu, 2. art. 7 k.p.k w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, wyrażającą się w wadliwym uznaniu wyjaśnień oskarżonego A. B. (2) za częściowo niewiarygodne i przyjęcie, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko oskarżonego, że nie działał on z zamiarem oszukania pokrzywdzonego podczas gdy złożone wyjaśnienia są jasne i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym a przede wszystkim w dokumencie jakim jest załączony do akt dowód wpłaty przez oskarżonego kwoty 9 000,00 zł na poczet zadłużenia. Na podstawie przepisu art. 438 pkt 3 k.p.k, skarżący sformułował zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w postaci wadliwego ustalenia zamiaru sprawczego i wyrażające się w ustaleniu, że zachowanie oskarżony A. B. (1) objęte zarzutem aktu oskarżenia wyczerpało znamiona przestępstwa określonego w art. 286 k.k. że zachowanie to było umyślne, podjęte z zamiarem bezpośrednim, nakierowane w chwili zamawiania towaru na uzyskanie korzyści majątkowej, w sytuacji w której zamiar, jak każda inna okoliczność stanu faktycznego, podlega udowodnieniu i to w oparciu o przeanalizowane okoliczności zewnętrzne, zobiektywizowane oraz przedmiotowe, co zważywszy na zawarty w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie pozytywnego ustalenia w tym zakresie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji. Poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej nie stwierdzono, aby został on wydany w następstwie obrazy przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k tudzież w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. Ponadto, Sąd Okręgowy nie podzielił również zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, bowiem wbrew twierdzeniom obrońcy, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji dotyczące zamiaru popełnienia przestępstwa oszustwa są prawidłowe, gdyż stanowią wynik właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie, podstawą ustalenia faktów były wiarygodne w pełni zeznania pokrzywdzonego T. H., częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. B. (1), a także dowody w postaci wiarygodnych i niepodważanych przez strony dokumentów, które w sposób jasny przedstawiają sytuację finansową oskarżonego, który w chwili dokonywania zakupów u pokrzywdzonego był zadłużony u innych podmiotów, czego oskarżony miał pełną świadomość, a o czym pokrzywdzony nie miał możliwości wiedzieć. Dowody w postaci faktur wystawionych przez Zakład (...) spółka jawna w Ł. potwierdzają wysokość nieuregulowanych zobowiązań oskarżonego na rzecz firmy pokrzywdzonego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów natury logicznej, nie była stronnicza, jak również nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisem art. 7 k.p.k., której to wyniki w sposób wyczerpujący zostały wyeksponowane w uzasadnieniu tegoż wyroku. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż Sąd I instancji wyrokując w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący rozważył wszelkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy głównej, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych oraz oceny zachowania A. B. (1). Na stwierdzenie powyższych okoliczności pozwala uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, na łamach którego, Sąd I instancji wskazał dowody, które obdarzył przymiotem wiarygodności oraz wyjaśnił, którym dowodom i z jakich powodów dał wiarę, a ponadto uzasadnił powody przyjętej kwalifikacji prawnej w sposób obszerny i niebudzący wątpliwości Sądu Odwoławczego. Odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia zamiaru sprawczego oskarżonego, należy wskazać, iż zdaniem Sądu Okręgowego, w niniejszej sprawie bezsprzecznym jest, że oskarżony dokonał zakupu towarów objętych fakturami z odroczonym terminem płatności, przy czym wprowadził w błąd firmę pokrzywdzonego co do zamiaru wywiązania się z zobowiązania wzajemnego, wskazując termin zapłaty, ale nie dokonując jej. W myśl orzecznictwa, które Sąd Odwoławczy w pełni podziela, zatajanie faktycznego stanu finansowego sprawcy, jest kreowaniem mylnego wyobrażenia o możliwościach i zamiarze spłaty zobowiązania w umówionym terminie, a nie w ogóle w czasie bliżej nieoznaczonym, co w efekcie prowadzi do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Takie zachowanie sprawcy stanowi przestępstwo oszustwa. (wyrok SN z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt IV KK 465/17, LEX nr 2620293). Obrońca w apelacji formułuje narrację, zgodnie z którą spłata łącznej kwoty 9000,00 złotych przez oskarżonego, w tym 5000,00 złotych z 22-dniowym opóźnieniem, świadczy o tym, iż nie miał on zamiaru oszukania pokrzywdzonego. Odpowiadając na to twierdzenie, należy wskazać, iż zgodnie z orzecznictwem, istotą zamiaru oszukańczego jest wola doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą tzw. oszukańczych zabiegów, w tym wprowadzenia w błąd, który - przy świadczeniach pieniężnych - nie musi zawsze dotyczyć zatajenia braku zamiaru uiszczenia należności. Może on odnosić się do braku zamiaru terminowego uiszczenia należności, przy zapewnieniu o woli spełnienia świadczenia w dacie wynikającej z zawartej umowy. (Wyrok SN z 21.05.2020 r., V KK 112/19, LEX nr 3159903.) Przenosząc powyższe rozważania na okoliczności niniejszej sprawy, Sądu Okręgowego stoi na stanowisku, iż oskarżony A. B. (1) wykreował mylne wyobrażenie u pokrzywdzonego dotyczące swojej wypłacalności, jednocześnie wzbudzając u niego zaufanie, co następnie zostało wykorzystane, gdy oskarżony poprosił o sprzedaż towaru z odroczoną płatnością, mając jednocześnie świadomość o swoich, bardzo poważnych, problemach finansowych. Oskarżony wykorzystując zaufanie pokrzywdzonego, skorzystał z możliwości odroczonej płatności, zapewniając jednocześnie sprzedawcę, że czeka na przelew pieniężny, który umożliwi mu zapłatę za towar w umówionym terminie, co jednak nie miało miejsca. Następnie, jak wynika ze stanu faktycznego, oskarżony przestał odpowiadać na telefony od pokrzywdzonego oraz wezwania do zapłaty. Zdaniem Sądu Okręgowego, nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co potwierdza fakt, że gdyby pokrzywdzony wiedział o rzeczywistym zamiarze sprawcy, a także znał rzeczywistą sytuację materialną oskarżonego, znacząco był zadłużony z innych tytułów to w ogóle nie zgodziłby się na odroczoną płatność za odebrany przez oskarżonego towar. Trafnie przyjmuje Sąd Najwyższy, że dla bytu przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. okoliczność, iż pokrzywdzony mógł błędu uniknąć czy też nie zachował należytej ostrożności nie jest istotna. Dla zaistnienia przestępstwa oszustwa wystarczające jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd przez sprawcę. Wniosek Podnosząc zarzuty, obrońca na podstawie art. 427 § 1 i art. 437 § 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu z art. 286 § 1 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Sąd Okręgowy na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję (180 zł opłaty od kary i 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS

Sygn. akt II Ka 390/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lipca 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Jerzy Kozaczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Marka Kempki po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2021 r. sprawy R. S. oskarżonego z art. 190a § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt II K 1135/18 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. stwierdza, że wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 390/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 3 lutego 2021r. w sprawie II K 1135/18 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- -------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------ 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Prokurator wyrokowi zarzucił: I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy wskazuje na to, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu z art. 190a § 1 kk i w konsekwencji uniewinnienie R. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w postaci zeznań świadków: A. Ł., G. B., K. B., Z. J., S. Z. prowadzi do wniosku przeciwnego, iż oskarżony R. S. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 190a § 1 kk, II. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów kodeksu postępowania karnego, a mianowicie art. 7 kpk, art. 366 kpk i art. 410 kpk, polegającą na jednostronnej i wybiórczej ocenie dowodów przez sąd I instancji, nie uwzględnienie całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, w szczególności zeznań świadków w osobach A. Ł., G. B., K. B., Z. J., S. Z., poprzez wydanie wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy opierający się jedynie na zeznaniach dwóch świadków i oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej oceny i bezkrytycznego przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom świadków w osobach B. S. i J. S. złożonych przed sądem, tym samym przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania i nie opartą na wiedzy i doświadczeniu życiowym ocenę przedstawionych wyżej dowodów, co miało istotny wpływ na treść wyroku poprzez niezasadne przyjęcie przez Sąd I instancji, że R. S. nie popełnił zarzucanego mu czynu, III. obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 190a § 1 kk poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na wyrażeniu poglądu, że nie dochodziło do zachowań, które zostały opisane w zarzucanym oskarżonemu R. S. czynie i uznanie, iż jego zachowania nie wypełniło znamienia uporczywego nękania innych osób, wzbudzenia u nich uzasadnionej okolicznościami poczucia zagrożenia i istotnie naruszyło ich prywatność, tj. o czyn z art. 190a § 1 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie Sądu Odwoławczego, szczegółowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego, a także analiza przedstawionych w uzasadnieniu wyroku motywów, jakimi kierował się Sąd I instancji oceniając zebrany materiał dowodowy, uzasadnia wniosek, iż postępowanie Sądu Rejonowego przeprowadzone zostało w sposób zasługujący na akceptację. Nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego ani przebieg postępowania dowodowego, ani przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena wszystkich ujawnionych dowodów oraz poczynione w oparciu o nią ustalenia faktyczne. W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji odniósł się do dowodów przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego R. S.. Wskazał dowody, które obdarzył przymiotem wiarygodności oraz wyjaśnił, którym dowodom i z jakich powodów dał wiarę. Wskazał także dowody, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn na wiarę nie zasługują. Ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy w oparciu o tak dokonaną ocenę dowodów są zatem prawidłowe. Występujące niejasności w dziedzinie ustaleń faktycznych, wynikające m.in. z różnych wersji zdarzenia podawanej przez strony, zostały zredukowane wszechstronną inicjatywą dowodową, a następnie wnikliwą analizą całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Nie ma zatem racji skarżący podnosząc w złożonej apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. W ocenie Sądu Okręgowego, ustalenia dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawi one jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe i mają pełne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym. Jeśli zaś Sąd rozpoznając sprawę nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok SA w Warszawie z 30.07.2015r., II AKa 171/15, Legalis nr 1337292), co czyni zarzut skarżącego w tym względzie chybionym. Sąd Rejonowy wszechstronnie przenalizował cały zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy i dokonał jego oceny zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, nie faworyzując żadnej z możliwych wersji zdarzeń. Nie ulega żadnej wątpliwości co do tego, iż strony niniejszego postępowania pozostają w konflikcie sąsiedzkim. Wprawdzie sprawa niniejsza dotyczy jedynie dwóch stron tego konfliktu, jednakże nie rozgrywa się on jedynie między R. S. a A. Ł., ale także pomiędzy innymi mieszkańcami bloku przy ul. (...) w G.. Obecne postępowanie stanowi zaś pokłosie innych wcześniejszych postępowań, które toczyły się pomiędzy stronami tegoż konfliktu z wynikiem zadowalającym raz jedną, raz drugą stronę. Nie ulega też wątpliwości, iż zachowania oskarżonego o jakich zeznawali świadkowie, w tym głównie A. Ł. i S. Z., były dla nich uciążliwe i utrudniały im swobodne korzystanie ze swojego mieszkania, jednakże nie można ich zakwalifikować jako znamiona uporczywego nękania. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż stalking jest modelem zachowania charakteryzującym się powtarzającymi się naruszeniami granic zarówno w sferze życia publicznego, jak i prywatnego. Nadto stwierdzić należy, iż wyklucza się przyjęcie stalkingu, gdy ingerencja w sferę prywatności innej osoby, będzie się mieściła w granicach normy, a formy niepokojenia błahe i zwyczajowo akceptowane. Przyjąć w odniesieniu do niniejszej sprawy należy, iż zachowania oskarżonego w postaci głośnego słuchania muzyku czy hałasowania narzędziami jak młotek czy wiertarka czy też przesuwania mebli, granic w/w norm nie przekraczały, nawet pomimo faktu, iż nie podobały się one sąsiadom. Nie zawierały one bowiem cech nękania skierowanego do określonej osoby. Dla przyjęcia sprawstwa stalkingu niezbędne jest stwierdzenie, że sprawca kontynuuje nadal swoje postępowanie, pomimo dania sygnału przez pokrzywdzonego, oraz że jest ono nie mile widziane, a tym samym chce on naruszyć granicę prywatności wyznaczoną przez pokrzywdzoną. Przyjęcie zaś, że uporczywe nękanie zawiera w sobie ładunek złej woli sprawcy przesądza o przyjęciu zamiaru bezpośredniego. Oskarżony wprawdzie słuchał głośno muzyki czy szurał meblami, nie miał jednakże celu w tym by swoim zachowaniem uprzykrzać życie swoim sąsiadom. Miał wprawdzie pretensje do sąsiadów zamieszkujących nad nim o wiele różnych zachowań, które mu się nie podobały i przeszkadzały mu w spokojnym zamieszkiwaniu w swoim mieszkaniu, np. poprzez szuranie kapciami po panelach, kasłanie czy palenie papierosów na balkonie, itd., trudno jednakże przyjąć, iż swoimi zachowania mi chciał rzeczywiście sąsiadów udręczyć czy jedynie chciał dać im swoistą nauczkę. Faktem jest, iż oskarżony permanentnie słuchał głośno muzyki, gdyż w ten sposób się relaksował, czy też czasami używał narzędzi lub przesuwał meble, nie można jednak przypisywać tym zachowaniom konkretnego celu jaki miały wywrzeć na sąsiadach, czyli nadawać im cechy uporczywości. Czynność sprawcza w przypadku stalkingu polega na uporczywym nękaniu innej osoby, które wzbudza w niej uzasadnione poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność. Użycie słowa „nękanie” dostatecznie oddaje sens zachowań powtarzalnych, odbieranych przez ofiarę jako dręczenie, które same w sobie są oddziaływaniem na wolność jednostki, a w rezultacie jej ograniczeniem, skutkującym wywołaniem poczucia zagrożenia lub naruszeniem prywatności. Odnosząc powyższe do zeznań pokrzywdzonych stwierdzić należy, iż wprawdzie w treści swoich zeznań opisują szereg zachowań oskarżonego, które były dla nich uciążliwe, jednakże zachowania te nie mogły w niniejszym wypadku zostać zakwalifikowane jako czynności noszące znamiona przestępstwa uporczywego nękania. Nie ulega wątpliwości, iż czyny te mogły być dla sąsiadów dolegliwe, jednakże w niniejszym wypadku zachowania opisane w ten właśnie sposób przez pokrzywdzonych i innych świadków nie mogą stanowić zachowań dręczących. Każde z nich w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, tak też m.in. wynika z zeznań pokrzywdzonych, znalazły swoje racjonalne wyjaśnienie. Te same zachowania postrzegane ze strony oskarżonego okazały się zwykłymi czynnościami życia codziennego, np. głośne słuchanie muzyki czym oskarżony się relaksował, a tylko przez pryzmat negatywnego stosunku pokrzywdzonych do osoby oskarżonego zyskały tak pejoratywny wydźwięk w zeznaniach pokrzywdzonych. W przypadku czynu sklasyfikowanego w art. 190a § 1 kk w razie wystąpienia skutku polegającego na naruszeniu prywatności innej osoby przez jej uporczywe, nieustanne dręczenie ustawodawca wymaga dodatkowo, aby było ono – verba legis – istotne. Wyklucza to zatem przyjęcie, że w grę wchodzi stalking, gdy ingerencja w strefę prywatności innej osoby mieściła się „w granicach normy”, a formy niepokojenia będą błahe i zwyczajowo akceptowane. Nie może uchodzić za nękanie głośne słuchanie muzyki, czy słuchanie muzyki określonego gatunku czy też incydentalne używanie narzędzi, czy nawet przesuwanie mebli. Oskarżony w toku swoich wyjaśnień nie negował faktu, iż często słucha głośno muzyki, wskazując, iż czynność ta go relaksuje, a ponadto zagłusza przykre dla niego dźwięki z mieszkania nad nim. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż czyn z art. 190a § 1 kk można popełnić tylko w zamiarze bezpośrednim, z uwagi na intencjonalny charakter znamienia „uporczywe nękanie”. Natomiast powstanie skutku przestępczego, w tym wypadku poczucia zagrożenia lub istotnego naruszenia prywatności – może być objęte zamiarem ewentualnym. Zatem sprawca stalkingu musi chcieć uporczywie kogoś nękać i mieć świadomość, że jego zachowanie stanowi takie właśnie uporczywe nękanie, natomiast chcenie nie musi obejmować skutków tego działania. Oskarżony wyjaśnił w tym zakresie, iż w żaden sposób swoim zachowaniem nie chce skrzywdzić swoich sąsiadów, jednakże chce zamenifestować swoje niezadowolenie z zachowania sąsiadów z góry, a nadto takie jego zachowanie stanowi realizację jego hobby (zamiłowanie do muzyki), któremu chce się swobodnie oddawać w swoim mieszkaniu. To właśnie przyjęcie, że uporczywe nękanie zawiera w sobie ładunek złej woli sprawcy przesądza o przyjęciu zamiaru bezpośredniego. Skoro zatem Sąd I instancji nie dopatrzył się w zachowaniach oskarżonego tejże właśnie złej woli, tym samym, mając na uwadze tak zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie sposób było przypisać oskarżonemu nękania pokrzywdzonych. Subiektywne odczucia pokrzywdzonych nie mogą powodować, iż zachowania oskarżonego mają być oceniania jako uporczywe nękanie. Zła wola czy negatywne nastawienie sprawcy w tej sytuacji powinny być bowiem interpretowane przez pryzmat obiektywnych okoliczności, a nie nastawienia sprawcy do pokrzywdzonych i podejmowanego względem nich zachowania. Konieczne jest sprawdzenie, czy każdy inny człowiek w takich warunkach pojmowałby sytuację podobnie. W niniejszym wypadku trudno uznać w odniesieniu do pokrzywdzonych, iż wskazane zachowania, których miał dopuścić się oskarżony, wzbudziły w nich poczucie zagrożenia czy naruszały w istotny sposób ich prywatność. Z zeznań pokrzywdzonych wynika, iż zachowania oskarżonego były dla nich uciążliwe do tego stopnia, iż zaczęli się go obawiać. Ich odczucie było jednak odosobnione, gdyż nikt z sąsiadów nie wskazywał, iż boi się oskarżonego. Nawet sami pokrzywdzeni nie wskazywali dobitnie w jakim zakresie obawiają się oskarżonego. Oskarżony bowiem nigdy ich nie nachodził, nie dobijał się do nich, czy w jakikolwiek sposób im uwłaczał. Mijał ich zawsze grzecznie kulturalnie się witając. Dopiero po kilku interwencjach policji stosunek oskarżonego do pokrzywdzonych uległ zmianie, tzn. ostudził się w serdecznym do nich podejściu. Inni sąsiedzi będąc świadomymi ekscentrycznych na swój sposób zachowań oskarżonego przyjęli przeciwko niemu z pokrzywdzonymi wspólny front i złożyli zeznania, z których miało wynikać, iż oskarżony dopuszcza się podobnych zachowań pod ich adresem, a dokładniej, że zachowania te są także uciążliwe i irytujące dla nich. Tymczasem właściwa analiza treści tychże zeznań w oparciu pozostałe zgromadzone w sprawie dowody pozwoliła na zweryfikowane wskazanych w nich faktów i doprowadziła do przyjęcia, iż zachowania oskarżonego choć powtarzalne i może natarczywe, nie cechują się zła wolą uprzykrzenia życia pokrzywdzonym, a na pewno nie wzbudziły w nich poczucia zagrożenia. Reasumując, Sąd Rejonowy zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk), po uprzednim ujawnieniu w toku rozprawy całokształtu okoliczności, po rozważeniu wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz wyczerpującym i logicznym uargumentowaniu swoich wywodów w motywacyjnej części wyroku dokonał ustaleń faktycznych, które pozostają pod ochroną prawa procesowego i zarazem jednoznacznie wskazują, że R. S. nie jest winny popełnienia zarzuconego mu czynu. Wniosek Prokurator wniósł uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów powodowała bezzasadność wniosków. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Na podstawie art. 632 pkt 2 kpk ustalono, że wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS