IV Ka 418/23 · Sąd powszechny

Wyrokiem z dnia 12 listopada 2019 r., Sąd Okręgowy w O., sygn.

Sygn. akt II Ka 964/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Sylwii Kiersnowskiej po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2024 r. sprawy P. W. oskarżonego z art. 279 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt II K 109/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego P. W. na rzecz oskarżycieli posiłkowych D. K. i K. K. (1) kwoty po 840 złotych na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu wydatków zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 950 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 964/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 30 października 2023 r. w sprawie II K 109/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. obrazy przepisów postępowania, który mógł mieć i miał wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art 4, 5§ 2, 7, 410 i 424 § 1 kpk poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez bezzasadne obdarzenie niemal całkowitą wiarą zeznań pokrzywdzonych przede wszystkim D. i K. K. (1) oraz T. K. i D. S. (1) przy jednoczesnym odmówieniu tego przymiotu spójnym i logicznym wyjaśnieniom oskarżonego P. W. oraz nie uwzględnieniu licznych istniejących, a nie dających się usunąć wątpliwości tj. nieostrość nagrania monitoringu, co do kradzieży z włamaniem i zaboru kwoty 12800 zł z domu mieszkalnego w B., co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, że P. W. dokonał zarzucanego mu czynu, co w konsekwencji doprowadziło do uznania go za winnego i skazania, podczas gdy swobodna, a nie dowolna - jak w ujęciu Sądu I instancji, ocena wszystkich przeprowadzonych dowodów a w szczególności zapisu nagrań monitoringu, a także respektując zasadę, że wszelkie niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyć oskarżonego - prowadzi do odmiennych wniosków, tj. do uznania, iż P. W. nie dopuścił się występku z art 279 § 1 kk.; II. obrazy przepisów postępowania - art 424 § 1 pkt 1 i § 2 kpk poprzez brak dostatecznego uzasadnienia z jakich względów nie uznano i odmówiono przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego P. W. prócz faktu, iż są one odmienne od wyjaśnień pokrzywdzonych i T. K. i stanowią linię obrony oskarżonego oraz brak wyczerpującego przytoczenia okoliczności uzasadniających wysokość kary wymierzonej P. W.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego jest bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu analizy akt w ramach kontroli instancyjnej, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym kwestionowana w petitum ocena depozycji oskarżonego, jak i pokrzywdzonych K. K. (1) i D. K. oraz świadków T. K. i D. S. (1) została przeprowadzona właściwie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. Argumentacja Sądu Rejonowego przedstawiona w pisemnych motywach wyroku była przekonująca i pozbawiona sprzeczności, czego z kolei nie można powiedzieć o polemicznej argumentacji zawartej we wniesionej apelacji, w której obrońca starała się przeforsować własną, odmienną od tej poczynionej przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów. Sąd Odwoławczy nie stwierdził obrazy art. 7 kpk w procesie wydawania przez Sąd Rejonowy zaskarżonego wyroku, który przy ocenie dowodów wystrzegał się generalizacji i wszelkich uproszczeń, konkretyzując swoje rozważania i odnosząc je do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Ocena zeznań pokrzywdzonych K. K. (1) i D. K. oraz świadków T. K. i D. S. (1) zaprezentowana na łamach pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego, który w całości ją aprobuje. Sam fakt, że oceniono te dowody w aspekcie ich wiarygodności nie w taki sposób jak życzyłby sobie tego obrońca oskarżonego nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok SA w Warszawie z 11.03.2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992). Sąd Rejonowy odniósł się do depozycji pokrzywdzonych K. K. (1) i D. K. oraz świadków T. K. i D. S. (1) w sposób szczegółowy, analizując je dogłębnie i słusznie konkludując, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, aby bezpodstawnie pomawiali oskarżonego o zachowanie, które nie miały miejsca w rzeczywistości. Skarżąca nie wskazała, aby świadkowie mieli przesłanki do tego, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego, nie było między nimi konfliktów czy nieprozumień. Dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy słusznie uznał w całości za wiarygodne zeznania pokrzywdzonych K. K. (1) i D. K. oraz świadków T. K. i D. S. (1). Są one spójne co do zasadniczych faktów, nie można w nich dostrzec wewnętrznych sprzeczności, nadto znajdują odzwierciedlenie w pozostałym, uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Tak dokonana ocena jest przekonująca i zgodna z zasadami określony w art. 7 kpk, zaś apelujący obrońca nie zdołała wykazać, aby była ona sprzeczna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego bądź też była dowolna. Z zeznań pokrzywdzonych wynika, że w dniu 14 sierpnia 2021r. odbyło się ich przyjęcie weselne w OSP w B.. Na weselu zebrali kwotę 12 800 zł, po powrocie do domu nad ranem przeliczyli pieniądze, po czym pokrzywdzona zwinęła je w rulon i schowała pod materac w ich sypialni, nie mówiła mężowi gdzie je schowała. Następnego dnia tj. 15 sierpnia 2021r. około 15.00 wyszli z domu na poprawiny. Ponadto z zeznań świadków jednoznacznie wynika, iż oskarżony P. W. w czasie poprawin po weselu D. i K. K. (1) opuścił przyjęcie na około 15-20 minut, który to czas pozwalał na dotarcie do domu pokrzywdzonych. Oskarżony ponadto, w trakcie poprawin, brał udział w zajściu z T. O., D. M., którzy przyszli na teren remizy wraz z E. M., A. O. i dziećmi, aby dzieci skorzystały z placu zabaw. Podczas tego zajścia ujawniono, że komuś wypadły pieniądze, które zebrali D. W. z żoną oskarżonego – L., które rzekomo miały wypaść pokrzywdzonemu podczas tej awantury. Z zeznań świadka T. K. wynika, iż oskarżony przyszedł do niej i powiedział, że komuś wypadły duże pieniądze, a gdy świadek zapytała czyje to pieniądze to oskarżony powiedział, że „K. kazał je zbierać, bo to weselne pieniądze”. Z kolei z zeznań pokrzywdzonej D. K. wynika, iż po tym jak ujawniła brak pieniędzy i mówili, że policjanci sprawdzą po odciskach palców, kto ukradł pieniądze, to żona oskarżonego powiedziała, że ,,na szafkach na pewno będą odciski”, a oskarżony stwierdził, ,, że na materacu nie będzie i nikt tam nie znajdzie odcisków ”. Podkreślić należy, iż pokrzywdzona D. K. nikomu nie mówiła, gdzie schowała pieniądze, nie wiedział o tym nawet jej mąż, że pieniądze były pod materacem. Świadek D. K. wskazywała ponadto, iż gdy szli do sołtysa oglądać monitoring to oskarżony był bardzo zainteresowany zapisem tego nagrania. Podkreślała, że gdy obejrzeli monitoring u sołtysa widać było, że przy siatce stoją 3 osoby, widać , że jednej z nich wypadają pieniądze. Wtedy ona i jej mąż stali w innym miejscu, a wśród tych osób jedna była w spodenkach, a na poprawinach w spodenkach był tylko jej mąż i P. W.. Świadek K. K. (1) także zaprzeczył, żeby podczas zajścia przed remizą, krzyczał, że to jego pieniądze z wesela i na pewno nie kazał ich nikomu zbierać, co z kolei podnosił oskarżony. Świadek twierdził, że pieniędzy zebranych na weselu nie brał, nie wiedział nawet gdzie są schowane. Z zeznań świadków wynika także, iż oskarżony utrzymywał kontakty koleżeńskie z D. i K. K. (1), mieszkał w pobliżu, znał rozkład ich domu, wiedział gdzie pozostawiają klucz do domu. Świadek T. K. podała także, iż gdy przyjechali policjanci, chciała zamknąć psa i przenieść go na drugie podwórko, wtedy na ścieżce znalazła jeszcze 100 zł, które było zgniecione. Zważyć należy, iż nie było widać śladów plądrowania mieszkania, nie zginęły inne pieniądze, ani biżuteria, które znajdowały się w sypialni, co wskazuje, iż sprawca ukierunkowany był na zabór pieniędzy pochodzących z zebranych przez pokrzywdzonych na weselu. Ponadto podnieść należy, iż oskarżony początkowo był przeciwny temu, aby o kradzieży powiadomić policję. Następnie wykazywał duże zaangażowanie w kontakcie z policją. Dzwonił do funkcjonariusza T. G., nie chciał przekazać telefonu T. K.. Z zeznań funkcjonariusza policji Z. K. wynika, iż dzwonił mężczyzna, który przedstawił się jako P. W. i powiedział, że żadnych pieniędzy nie ukradł i prosił o wysłanie patrolu policji, który by potwierdził jego słowa. Z kolei z zeznań funkcjonariusza policji P. S., który był na miejscu zdarzenia w dniu 15 sierpnia 2021r. około godz. 20:45 wynika, iż opatrolowali teren remizy OSP i zastali P. W., który zamykał remizę i twierdził, że nic nie wie, o żadnej bójce. Zważyć należy, iż oskarżony nie zgłaszał wówczas faktu kradzieży pieniędzy, a miał taką możliwość. Nie wszystkie fakty ustalone przez Sąd I instancji muszą być oparte na dowodach bezpośrednich, w tym przyznaniu się oskarżonego do winy, ale mogą wynikać także z nieodpartej logiki sytuacji oraz jednoznacznego kontekstu ustalonej sekwencji faktów ubocznych, na podstawie których doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktyczna istotnie wystąpiła. Obciążający dla oskarżonego kontekst wskazanych zeznań świadków był nader czytelny dla Sądu Okręgowego. Z zeznań świadków, w tym T. K., wynika, że odległość od remizy do ich domu wynosi około 300 m, a więc 15 czy 20 minut było wystraczające do pokonania tego odcinaka rowerem, wejścia do domu i powrotu do remizy. Jednocześnie pokrzywdzeni zgodnie wskazywali, że kwotę 12800 zł D. K. schowała pod materacem w miejscu zamieszkania, a z zeznań L. P. nie wynika, w jaki sposób i w którym momencie dokonano rozliczenia za catering. Sąd Rejonowy słusznie również uznał wyjaśnienia oskarżonego P. W. za niewiarygodne. Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim negował swoje sprawstwo pozostają w sprzeczności z innymi wiarygodnymi dowodami, a w szczególności zeznaniami pokrzywdzonych K. K. (1) i D. K. oraz świadków T. K. i D. S. (2). Należy w tym miejscu przypomnieć, że sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części, bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Sąd nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w zestawieniu z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś „niezadowolenia” obrońcy, co do wyników tej oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 410 kpk Sąd Rejonowy oparł ustalenia faktyczne niniejszej sprawy o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, w szczególności o wyjaśnienia oskarżonej, zeznania świadków oraz dowody z dokumentów dokonując ich analizy zgodnie ze wskazaniami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Naruszenie art. 410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 kpk należy podnieść, że stawianie łącznie takiego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 7 kpk jest nieprawidłowe, gdyż zarzuty te wzajemnie się wykluczają. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy nie art. 5 kpk, lecz art. 7 kpk, natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć - wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 kpk. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie powziął takich wątpliwości i stanowisko to podziela instancja odwoławcza. W świetle okoliczności wyłaniających się z akt sprawy, Sąd Okręgowy również nie dostrzega, żeby takie wątpliwości występowały. W związku z czym należało w pełni zaaprobować stanowisko Sądu Rejonowego, a zarzut skarżącego uznać za bezpodstawny. Ponadto, aby zasadnie, a tym samym skutecznie podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest na odmiennej ocenie materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Fakt niezadowolenia skarżącego z obiektywnych wywodów Sądu I instancji nie może być podstawą do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Wobec niezasadności zarzutów, co do obrazy art. 7 kpk oraz art. 410 kpk, zarzut odnoszący się do treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, które a propos umożliwiało prawidłową kontrolę instancyjną, nie mógł uzyskać akceptacji Sądu II instancji. Wbrew zarzutowi nie można uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje dlaczego odrzucono wyjaśnienie oskarżonego. To właśnie sprzeczność z uznanymi za wiarygodne zeznaniami świadków oraz odniesienie się do logicznego rozumowania były podstawą do odrzucenia linii obrony oskarżonego. Zmiana sposobu sporządzania uzasadnień wyroków nie była zmianą jedynie kosmetyczną, mającą na celu wyłącznie wtłoczenie wszystkich rozważań w odpowiednie tabelki. Już od 1 lipca 2015 r. obowiązuje zmieniony zapis, że uzasadnienie winno być zwięzłe, zawierać wszelkie elementy niezbędne dla weryfikacji prawidłowości oceny dowodów, ustaleń faktycznych, ich subsumpcji względem norm prawnych i zastosowania dyrektyw wymiaru kary. Zauważyć przy tym należy, że pisemne uzasadnienie wyroku jest jedynie skrótowym podsumowaniem procesu wyrokowania i by zarzut uchybienia procesowego w postaci niedociągnięć w jego redagowaniu, będącym zdarzeniem wtórnym wobec wydania wyroku, był zasadny, należałoby wykazać, że miało to wpływ na merytoryczną treść wyroku. Skarżący temu wymogowi jednak nie sprostał, zasadniczo przedstawiając argumenty dotyczące wymiaru kary, a nie wpływu treści uzasadnienia na samo rozstrzygnięcie. Dodać należy, że uzasadnienie Sądu I instancji odnosi się do okoliczności łagodzących i obciążających oskarżonego, jego sytuacji osobistej i majątkowej w sposób właściwy. Sąd Okręgowy podziela argumenty zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2018 r. II AKa 275/17, iż w realiach wniesionego w niniejszej sprawie środka odwoławczego Sąd Okręgowy nie ma podstaw, by na skutek jego treści odnieść się do wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary. Zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w zakresie zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu - również w granicach podniesionych zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455. Z powołanej regulacji literalnie wynika więc, że sąd odwoławczy rozpoznając sprawę związany jest podniesionymi zarzutami. Oznacza to, że w sytuacji zaskarżenia wyroku w całości, a zarazem przy braku podniesienia odrębnych zarzutów w zakresie kary, sąd odwoławczy może odnieść się do jej wymiaru jedynie przez pryzmat art. 440 k.p.k. Możliwość odniesienia się przez sąd odwoławczy do wymierzonej oskarżonemu kary, na skutek domniemania z art. 447 § 1 k.p.k., może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy uwzględniony został którykolwiek z zarzutów podniesionych co do winy, a skutkujący koniecznością zmiany ustaleń faktycznych będących podstawą zaskarżonego wyroku. W sprawie nie było podstaw do stosowania art. 440 kpk. Wniosek 1. zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego P. W. od zarzucanego mu czynu, alternatywnie 2. uchylenie wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Węgrowie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych D. K. i K. K. (1) kwoty po 840 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niech kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tych kosztów zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800). III. Na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 950 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 20 października 2022 r.

Formularz UK 2 Sygnatura akt VII Ka 104/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 417/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 września 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Urszuli Ziembickiej po rozpoznaniu w dniu 8 września 2022 r. sprawy J. W. ur. (...) w S. c. W., I. z domu F. oskarżonej z art. 300 § 2 k.k. z powodu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonej i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 5 maja 2022 r. sygn. akt II K 1604/21 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonej J. W.; II. zasądza od oskarżycielki posiłkowej M. Ż. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 10 złotych i wymierza jej opłatę w kwocie 200 złotych; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. Ł. kwotę 516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżoną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 417/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 5 maja 2022 r., sygn. akt II K 1604/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ----------------------------------------------- ----------------- ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ --------------------------------------------- ----------------- ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Z apelacji obrońcy oskarżonej: 1. Naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu, a w szczególności: - na podstawie niepełnego materiału dowodowego, pomijając zarazem okoliczności wynikające ze spójnych i wiarygodnych zeznań świadka G. P. złożonych w drodze pomocy prawnej, które w pełni korelują z dowodami z dokumentów zgromadzonych w sprawie (aktami notarialnymi, pokwitowaniem z dnia 8 kwietnia 2005 roku, pisemnym oświadczeniem oskarżonej, protokołem z rozprawy cywilnej o sygn. akt I C 1491/14 z dnia 5 marca 2015 roku); - poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o dowód z dokumentów w postaci wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 lipca 2012 roku, aktów notarialnych umowy darowizny z dnia 2 kwietnia 2013 roku, pomijając zaś okoliczności i fakty wynikające z pozostałych dokumentów, tj. pokwitowania z dnia 8 kwietnia 2005 roku, umowy sprzedaży z dnia 18 kwietnia 2005 roku, umowy darowizny z dnia 24 listopada 2011 roku oraz pisemnych oświadczeń oskarżonej; - poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o dowód z zeznań pokrzywdzonej M. Ż., która ze względu na charakter zarzucanego czynu nie ma wiedzy na temat okoliczności zawarcia umowy darowizny przez oskarżoną oraz wzajemnych rozliczeń i ustaleń oskarżonej z synem G. P., a w konsekwencji: ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego orzeczenia polegający na przyjęciu, że oskarżona zawierając z synem umowę darowizny nieruchomości położonej w D. w dniu 2 kwietnia 2013 r. miała zamiar udaremnienia wykonania orzeczenia sądowego z dnia 19 lipca 2012 roku i uszczuplenia wierzyciela, podczas gdy nie sposób tego przyjąć w oparciu o przeprowadzone dowody, m. in. zeznania G. P., akty notarialne z dnia z dnia 2 kwietnia 2013 roku, protokół rozprawy cywilnej sygn. akt I C 1491/14 z dnia 5 marca 2015 roku, akt notarialny z dnia 24 listopada 2011 roku, pokwitowanie odbioru gotówki z dnia 8 kwietnia 2005 roku oraz pisemne oświadczenia oskarżonej z dnia 15 października 2021 roku oraz dnia 25 kwietnia 2022 roku, zaś darowanie udziału w nieruchomości w dniu 2 kwietnia 2013 roku stanowiło rozliczenie z synem wobec otrzymanej od niego w 2005 roku gotówki i w żadnym stopniu działanie oskarżonej nie wypełniło znamion przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Z apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej: 3. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wyroku, art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez niezawarcie w opisie czynu przypisanego oskarżonej – mimo dokonania w tym zakresie trafnych i odpowiadających prawdzie ustaleń faktycznych – wszystkich znamion typu czynu (przypisanego czynu), tj. że oskarżona działając w zamiarze bezpośrednim, w celu udaremnienia wykonania orzeczenia Sądu (SR w Jeleniej Górze z dnia 19.07.2012r., sygn. akt I C 181/09) uszczupliła zaspokojenie swojej wierzycielki M. Ż. przez to, że darowała swojemu synowi G. P. składnik swojego majątku – nieruchomość stanowiącą działkę nr (...) zabudowaną, położoną w D., dla której Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze prowadzi księgę wieczystą KW (...), tj. nieruchomość zagrożoną zajęciem. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż zgodnie z dyrektywą art. 7 k.p.k., organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych w sposób swobodny z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia w sposób logiczny i wyczerpujący wyjaśnił, na których dowodach oparł poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, a którym odmówił waloru wiarygodności i z jakiego powodu, zaś Sąd Odwoławczy tę ocenę w pełni aprobuje. Sąd Rejonowy w głównej mierze oparł swoje ustalenia na treści zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wydanych w prowadzonym postępowaniu cywilnym, treści aktów notarialnych i odpisów ksiąg wieczystych. Wobec treści tych dokumentów oraz wynikającej z niej w sposób jednoznaczny korelacji czasowej pomiędzy uzyskaniem przez wierzycielkę M. Ż. klauzuli wykonalności i złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego (11 lutego 2013 r.) a dokonaniem przez oskarżoną darowizny jedynego składnika swojego majątku o większej wartości - nieruchomości położonej w D. nr (...)na rzecz syna (2 kwietnia 2013 r.), Sąd Rejonowy jedynie częściowo dał wiarę zeznaniom G. P. (w tym treści protokołu rozprawy z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie I C 1491/14). Chociaż treść tych zeznań dotyczących przekazania matce pieniędzy umożliwiających zakupienie nieruchomości będącej następnie przedmiotem darowizny pozostaje spójna ze stanowiskiem oskarżonej wyrażonym w kierowanych do sądu pismach i oświadczeniach, nie stanowią one jednak podstawy do podważenia słuszności zaskarżonego wyroku. Należy zwrócić uwagę, iż nakaz zapłaty z powództwa M. Ż. został wydany przeciwko J. W. już 4 listopada 2008 r. (sygn. akt I Nc 924/08). Wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. nakaz ten utrzymano w mocy w przeważającej części (dotyczącej kwoty 29.527,20zł należności głównej), zaś 21 stycznia 2013 r. orzeczeniu temu nadano klauzulę wykonalności (sygn. akt I C 181/09). Skoro zatem przed dokonaniem przedmiotowej darowizny w dniu 2 kwietnia 2013 r. przeciwko J. W. wydano prawomocne orzeczenie zasądzające należność na rzecz M. Ż., to opierając się na zasadach logiki i doświadczenia życiowego nie sposób uznać, iż oskarżona działała bez świadomości pokrzywdzenia wierzyciela. Za słusznością takiego wniosku przemawia także postawa prezentowana przez J. W., która zarówno w postępowaniu cywilnym, jak i przed sądem karnym negowała zasadność roszczenia M. Ż.. Oskarżona starała się podważyć wydany tytuł wykonawczy i pomimo wyczerpania wszystkich środków prawnych nie udało jej się powstrzymać prowadzonej przez komornika egzekucji, podjęła zatem kroki, które miały skuteczność tej egzekucji znacznie ograniczyć. Nie uszło uwadze Sądu orzekającego, że J. W. dokonała zakupu nieruchomości położonej w D. nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze prowadził księgę wieczystą nr (...) w maju 2007 r., a darowizny na rzecz G. P. dokonała niemal 5 lat później, już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego z majątku oskarżonej. Nie ulega zatem wątpliwości, iż to obawa przed zajęciem tego składnika majątku J. W. stanowiła impuls do dokonania darowizny przedmiotowej nieruchomości na rzecz syna. Wbrew stanowisku skarżącego, nie doszło zatem do naruszenia zasad postępowania określonych w art. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., a podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Podkreślić przy tym należy, iż dokonanie przez Sąd orzekający innej oceny zebranego w sprawi materiału dowodowego, aniżeli subiektywne przekonanie oskarżonej, nie jest równoznaczne z naruszeniem przez Sąd I instancji zasad postępowania. Ad. 2 Przypomnieć należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 8 § 2 k.p.k. prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny jest orzeczeniem wiążącym dla sądu karnego. Taki właśnie charakter miał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z 17 marca 2015r. w sprawie I C 1491/14 uwzględniający skargę pauliańską wierzycielki oskarżonej i skutkujący uznaniem za bezskuteczną wobec M. Ż. umowy darowizny nieruchomości położonej w D., stanowiącej zabudowaną działkę gruntu nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze prowadzi księgę wieczystą nr (...), zawartą w dniu 2 kwietnia 2013 r. w J. pomiędzy J. W. a G. P. przed notariuszem A. W. – akt notarialny rep. A nr 1328/2013 w zakresie wierzytelności wynikającej z tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 lipca 2012 r. (sygn. akt I C 181/09). Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r. o sygn. akt II Ca 414/15 oddalił apelację od tego wyroku. Obecne ujęcie przepisów art. 300 k.k. wskazuje, że przedmiotem ochrony jest interes majątkowy wierzycieli. Ubocznym przedmiotem ochrony art. 300 § 2 k.k. jest także interes wymiaru sprawiedliwości w zakresie prawidłowego przebiegu postępowania egzekucyjnego lub postępowania zabezpieczającego. Przedmiot wykonawczy przestępstw na szkodę wierzycieli z art. 300 k.k. jest specyficzny, bo jest nim własne mienie dłużnika. To właśnie odróżnia te typy przestępstw od przestępstw przeciwko mieniu. Co prawda analogicznie do przestępstw przeciwko mieniu ta grupa także godzi w cudze interesy majątkowe. Jednak w przeciwieństwie do przestępstw przeciwko mieniu, gdzie na skutek czynu sprawcy następuje zubożenie mienia pokrzywdzonego, w tych przestępstwach naruszenie cudzych interesów majątkowych polega na tym, że sprawca wyzbywa się, obciąża lub ukrywa własny majątek po to, aby wierzyciele nie byli w stanie skutecznie z majątku dłużnika zaspokoić swoich prawnie uzasadnionych roszczeń majątkowych. Mimo że czyn z art. 300 § 2 k.k. jest zaliczany do tzw. przestępstw gospodarczych, to przepis ten chroni każdy rodzaj wierzytelności, której przymusowo wierzyciel dochodzi od dłużnika (tak też M. Gałązka, Kodeks..., 2019, s. 1453). Dla ustalenia, iż J. W. wypełniła znamiona zarzucanego jej czynu z art. 300 § 2 k.k. kluczowe jest zatem ustalenie, iż w dniu popełnienia przypisanego jej czynu, tj. 2 kwietnia 2013 r. była ona właścicielką nieruchomości zabudowanej w D., co potwierdzają zgromadzone w sprawie dokumenty, w tym treść aktu notarialnego. Dokonując darowizny tej nieruchomości na rzecz swojego syna G. P. miała ona pełną świadomość toczącego się przeciwko niej postępowania egzekucyjnego, zaś dokonana czynność w sposób oczywisty zmierzała do uniknięcia zaspokojenia przysługującej M. Ż. wierzytelności poprzez zajęcie nieruchomości położonej w D. nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze prowadził księgę wieczystą nr (...). Kwestia źródła finansowania zakupu przedmiotowej nieruchomości przez oskarżoną czy jej rozliczeń z synem nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w badanej sprawie, podobnie jak subiektywne przekonanie oskarżonej, iż przysługująca M. Ż. wierzytelność jest świadczeniem niezależnym. Podnoszone przez obrońcę zarzuty nie stanowią podstawy do jej uniewinnienia, zaś ustalenia faktyczne leżące u podstaw zaskarżonego wyroku uznać należy za w pełni prawidłowe. Ad. 3 Sformułowany przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez niezawarcie w opisie czynu przypisanego oskarżonej – mimo dokonania w tym zakresie trafnych i odpowiadających prawdzie ustaleń faktycznych – wszystkich znamion typu czynu poprzez wskazanie, że oskarżona działała w zamiarze bezpośrednim, był zarzutem bezzasadnym. Przypomnieć należy, iż przypisany J. W. występek z art. 300 § 2 k.k. jest przestępstwem umyślnym, które może zostać popełnione z zamiarem bezpośrednim albo ewentualnym. Należy przy tym zwrócić jednak uwagę, iż Sąd Rejonowy w zawartym w pkt I części dyspozytywnej wyroku opisie czynu przyjął, iż oskarżona 2 kwietnia 2013 r. uszczupliła zaspokojenie swojego wierzyciela M. Ż. darując swojemu synowi G. P. przedmiotową nieruchomość. Oczywistym jest zatem, iż oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim, gdyż z samego charakteru czynności darowizny wynika działanie intencjonalne. Tym samym nie było konieczności, aby w zawartym w treści zaskarżonego wyroku opisie przypisanego J. W. czynu z art. 300 § 2 k.k. wskazać, iż oskarżona działa z zamiarem bezpośrednim. Wobec ustalenia, iż J. W. dokonała darowizny na rzecz syna w celu uszczuplenia zaspokojenia swojego wierzyciela jest oczywistym, iż oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim. Jako że Sąd I instancji w pkt 1. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku zawarł wymagany opis i kwalifikację prawną przypisanego J. W. czynu, nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. Wniosek 1. Obrońca oskarżonej wnioskował o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie J. W. od popełnienia zarzucanego jej czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonej – w opisie przypisanego jej czynu – za winną tego, że w dniu 2.04.2013 r. w J. działając w zamiarze bezpośrednim w celu udaremnienia wykonania orzeczenia Sądu uszczupliła zaspokojenie swojego wierzyciela M. Ż. przez to, że darowała swojemu synowi G. P. składnik swojego majątku – nieruchomość stanowiącą działkę nr (...) zabudowaną, położoną w D., dla której Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze prowadzi księgę wieczystą KW (...) zagrożoną zajęciem, tj. występku z art. 200 § 2 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ad. 1 Jak już wspomniano, odnosząc się do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonej, Sąd Odwoławczy zaaprobował ustalenia Sądu I instancji dotyczące przypisania J. W. sprawstwa i winy w zakresie zarzucanego jej czynu, nie znajdując tym samym żadnych podstaw do uniewinnienia oskarżonej od jego popełnienia. Nie ujawniono także żadnych przesłanek uzasadniających uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Wbrew zarzutom skarżącego, całościowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego ocenionego zgodnie z wymogami art. 7 k.p.k. prowadzi do przyjęcia, iż zachowanie oskarżonej objęte zaskarżonym wyrokiem stanowiło realizację znamion przypisanego jej przestępstwa. Ad. 2 Wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej nie był zasadny, bowiem przyjęty w pkt I. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku opis przypisanego J. W. czynu odpowiadał wymogom art. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. i nie było konieczności jego zmiany poprzez wskazanie, iż oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim. Okoliczność ta wynika bowiem w sposób oczywisty z zawartego w treści wyroku ustalenia, iż oskarżona wypełniła znamiona przypisanego jej przestępstwa, dokonując darowizny na rzecz swojego syna (co determinuje postać jej zamiaru). 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonej J. W.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonej oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej w wywiedzionych przez nich środkach odwoławczych, w pełni aprobując ustalenia i oceny Sądu I instancji leżące u podstaw zaskarżonego wyroku. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, iż oskarżona dopuściła się przypisanego jej przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. Biorąc pod uwagę kierunek apelacji stwierdzić również należy, iż kara 1 roku pozbawienia wolności za ten czyn została wymierzona z uwzględnieniem dyrektyw z art. 53 k.k. i jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżoną przestępstwa. Roczny okres probacji pozwoli na zweryfikowanie przyjętej w stosunku do oskarżonej pozytywnej prognozy kryminologicznej, zaś środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości powinien oddziaływać wychowawczo na postawę oskarżonej. Wobec powyższego zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III IV Sąd Odwoławczy na podstawie art. 636 § 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. zasądził od oskarżycielki posiłkowej M. Ż. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 10 złotych i wymierzył jej opłatę w kwocie 200 złotych, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Ponadto Sąd II instancji na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. Ł. kwotę 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, której wysokość ustalono na podstawie § 2 i § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Powołane przepisy określają stawkę minimalną za obronę przed sądem okręgowym jako drugą instancją, która wynosi 420 złotych, którą to zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia uzupełniono o obowiązującą aktualnie stawkę podatku od towarów i usług. Mając na względzie trudną sytuację materialną oskarżonej, Sąd Odwoławczy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił ją od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonej zarzucanego jej przestępstwa 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja opis czynu przypisanego oskarżonej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 165/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.