Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
III K 89/23 AI generated

III K 89/23 · Sąd powszechny

Case Number III K 89/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 89/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp.

Legislator headnote

AI generated

art. 157§1 k.k, art. 160§1 k.k, art. 157§2 k.k, art. 190§1 k.k, art. 13§1 k.k, art. 156§1 pkt 2 k.k; III K 89/23 · Sąd powszechny: criminis M. D. (1) nie miał zniesionej, ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia zarzucanego mu czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie zachodziły zatem warunki opisane w art. 31 § 1 i 2 kk. M. D. (1) ma 69 lat, jest bezdzietnym kawalerem, legitymuje się wykształceniem podstawowym. Oskarżony nie pracuje, utrzymuje się z zasiłku MOPS. -protokół zatrzymania M. D. (1) k. 2-3. -protokół zatrzymania rzeczy k. 7-9. -protokół oględzin mieszkania przy ul. (...) we W. k. 11-12. -zeznania P. G. k. 14-15, 389odwrót-390. -protokół oględzin M.

Keywords

AI generated
mental illness attempted simple bodily injury medical unfitness inadequate psychiatric report psychiatric evidence contrary to medical advice

Cited Legislation

AI generated
art. 157§1 k.k
o czyn z art. 157§1 k.k.
art. 160§1 k.k
Sąd uznał, że należało wyeliminować art. 160 § 1 k.k.
art. 157§2 k.k
o czyn z art. 157§2 k.k.
art. 190§1 k.k
o czyn z art. 190§1 k.k.
art. 13§1 k.k
popełnienia przestępstwa z art. 13§1 k.k.
art. 156§1 pkt 2 k.k
z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
art. 11§2 k.k
i art. 11 § 2 k.k., art.
art. 14§1 k.k
i za to na podstawie art. 14§1 k.k.

Cited Case Law

AI generated
III KK 552/18
K. został oskarżony o to, że:1. w dniu 9 lipca 2016 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z D. D. dokonał pobicia D. P. w ten sposób, że po użyciu przez P. K. wobec pokrzywdzonego gazu pieprzowego, którym ten mierzył w jego oczy, D. D. użył wobec wymienionego noża, którym ugodził go dwukrotnie w okolice jamy brzusznej i klatki piersiowej, następstwem czego D. P. doznał rany ciętej jamy brzusznej z uszkodzeniem wątroby i krwiakiem jamy otrzewnej, rany kłutej klatki piersiowej, krwiaka jamy opłucnowej, odmy opłucnowej prawostronnej to jest choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k., które to obrażenie naraziły wymienionego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia przy czym P. K. przewidując użycie przez D.
IV KK 407/07
Pokrzywdzonym tym przestępstwem może być zatem tylko osoba, do której ta groźba jest skierowana i która w jej następstwie mogłaby bezpośrednio lub pośrednio (poprzez pokrzywdzenie osoby jej najbliższej) ponieść szkodę (wyrok Sądu Najwyższego z 13.02.2008 r., IV KK 407/07, LEX nr 395069).
V KK 372/16
Sygn. akt V KK 372/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jerzy Grubba‎SSN Przemysław KalinowskiProtokolant Katarzyna Wełpa przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkinga,‎w sprawie M. S.‎skazanego z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 6 kwietnia 2017 r.,‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt IV Ka …/16‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś.‎z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II K …/14, I. uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II K …/14 i oskarżonego M.
AI generated
III K 25/24
Sygn. akt III K 25/24 7. 8. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2024r. 10.Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, Wydział III Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Paweł Wyrzykowski Protokolant:Dorota Kaproń 12.po rozpoznaniu w dniach: 23 kwietnia 2024r., 7 maja 2024r., 5 czerwca 2024r. oraz 20 czerwca 2024r. 13.sprawy 14.A. G. s. Z. i R. z domu J. 15.urodzonego (...) w Z. 17. oskarżonego o to, że: I. W dniu 03 grudnia 2023 roku w Z., woj. (...), działając z zamiarem ewentualnym usiłował spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, w ten sposób, że podczas szarpaniny z D. S., trzymając w ręku nóż o długości ostrza 10 cm, zadał mu ciosy w okolicę prawego ucha, w plecy oraz biodra, lecz zamierzonego rezultatu nie osiągnął z uwagi na przypadkowy kierunek powodowanych ran w postaci rany ciętej okolicy zausznej i małżowiny ucha prawego drążącej do stawu żuchwowego prawego, rany kłutej w okolicy lędźwiowej prawej, dwóch ran kłutych okolicy biodra prawego drążących w kierunku pachwiny i uda, rany kłutej biodra lewego drążącej do stawu biodrowego, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała D. S. na czas poniżej siedmiu dni, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. II. W dniu 07 listopada 2023 roku w Z., woj. (...), kierował groźby uszkodzenia ciała, pozbawienia życia i zniszczenia mienia wobec M. S., które to groźby wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. III. W dniu 23 listopada 2023 r. w Z., woj. (...), znieważył używając słów powszechnie uznawanych za obelżywe funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Z. - asp. M. B. (1) i sierż. M. G. (1) podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, a następnie naruszył nietykalność cielesną sierż. M. G. (1) poprzez kopnięcie go w plecy i wypowiadał groźby pozbawienia życia wobec obu w/w funkcjonariuszy celem zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania A. G., tj. o przestępstwo z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zb. z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. IV. W dniu 23 listopada 2023 r. w Z., woj. (...), w trakcie podjęcia interwencji przez pracownicę sklepu spożywczego B. W. celem ochrony porządku publicznego poprzez polecenie A. G. zaprzestania dokonania kradzieży kawy, naruszył jej nietykalność cielesną poprzez rzucenie w B. W. torebkami z kawą, tj. o przestępstwo z art. 217a § 1 k.k. V. W dniu 23 listopada 2023 r. w Z., woj. (...), spowodował uszczerbek na zdrowiu B. W. w ten sposób, że popchnął ją na regał sklepowy, w skutek czego pokrzywdzona doznała złamania dystalnego odcinka kości ogonowej co spowodowało naruszenie czynności narządu powyżej 7 dni, tj. o przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. VI. W dniu 01 grudnia 2023 roku w Z., woj. (...), skierował groźbę pozbawienia życia wobec B. P. i M. S., przy czym groźba ta wzbudziła w nich uzasadnioną obawę jej spełnienia, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. VII. W dniu 03 grudnia 2023 roku w Z., woj. (...), skierował groźbę pozbawienia życia wobec D. S., T. B., B. P. i M. S., przy czym groźba ta wzbudziła w nich uzasadnioną obawę jej spełnienia, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. I. uznaje oskarżonego A. G. winnym tego, że dnia 3 grudnia 2023 roku w Z., woj. (...) zadał D. S. kilka ciosów nożem o długości ostrza 10 centymetrów m.in. w okolice głowy i uda, czym usiłował spowodować u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu, godząc się ze spowodowaniem takiego skutku, który to skutek jednak nie wystąpił, m.in. wskutek reakcji obronnej pokrzywdzonego oraz towarzyszących mu osób, a w/w ciosy skutkowały obrażeniami ciała pokrzywdzonego w postaci rany ciętej okolicy zausznej i małżowiny ucha prawego drążącej do stawu żuchwowego prawego, rany kłutej w okolicy lędźwiowej prawej, dwóch ran kłutych okolicy biodra prawego drążących w kierunku pachwiny i uda, rany kłutej biodra lewego drążącej do stawu biodrowego, powodując tym samym naruszenie czynności narządów ciała D. S. na okres poniżej siedmiu dni, tj. przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, II. uznaje oskarżonego A. G. winnym popełnienia czynów, opisanych w pkt. II, VI i VII części wstępnej wyroku, stanowiących przestępstwa z art. 190 § 1 k.k., przy czym uznaje, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, III. uznaje oskarżonego A. G. winnym popełnienia czynu, opisanego w pkt. III części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. i art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, IV. uznaje oskarżonego A. G. winnym popełnienia czynu, opisanego w pkt. IV części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 217a k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, V. uznaje oskarżonego A. G. winnym popełnienia czynu, opisanego w pkt. V części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, VI. na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt. I-V części dyspozytywnej wyroku i wymierza oskarżonemu A. G. karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, VII. na podstawie art. 46 § 1 k.k., w zakresie przestępstwa przypisanego w pkt. I części dyspozytywnej wyroku, orzeka wobec oskarżonego A. G. obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego D. S. kwoty 10.000,- zł (dziesięć tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę, I. na podstawie art. 46 § 2 k.k., w zakresie przestępstwa przypisanego w pkt. III części dyspozytywnej wyroku, orzeka wobec oskarżonego A. G. obowiązek zapłaty nawiązek w kwocie po 500,- zł (pięćset złotych) na rzecz pokrzywdzonych M. G. (2) i M. B. (2), II. na podstawie art. 46 § 1 k.k., w zakresie przestępstwa przypisanego w pkt. V części dyspozytywnej wyroku, orzeka wobec oskarżonego A. G. obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonej B. W. kwoty 4.000,- zł (cztery tysiące złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę, III. na podstawie art. 41a § 1 i 4 k.k., w zakresie przestępstw przypisanych w pkt. II części dyspozytywnej wyroku, orzeka wobec oskarżonego A. G. na okres 5 (pięciu) lat zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych D. S., T. B., B. P. i M. S. na odległość mniejszą niż 50 (pięćdziesiąt) metrów, IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet kary pozbawienia wolności oskarżonemu A. G. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 03.12.2023r., godz. 12:36 do dnia 25.06.2024r., V. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze oraz § 17 ust. 2 pkt 5 oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.05.2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M. kwotę 1920 zł (tysiąc dziewięćset dwadzieścia złotych) oraz dalsze 441,60 zł (czterysta czterdzieści jeden złotych 60/100) tytułem podatku VAT w związku z nieopłaconą pomocą prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu, VI. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego A. G. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 25/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 7.USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) A. G. I. dnia 3 grudnia 2023 roku w Z., woj. (...) zadał D. S. kilka ciosów nożem o długości ostrza 10 centymetrów m.in. w okolice głowy i uda, czym usiłował spowodować u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu, godząc się ze spowodowaniem takiego skutku, który to skutek jednak nie wystąpił, m.in. wskutek reakcji obronnej pokrzywdzonego oraz towarzyszących mu osób, a w/w ciosy skutkowały obrażeniami ciała pokrzywdzonego w postaci rany ciętej okolicy zausznej i małżowiny ucha prawego drążącej do stawu żuchwowego prawego, rany kłutej w okolicy lędźwiowej prawej, dwóch ran kłutych okolicy biodra prawego drążących w kierunku pachwiny i uda, rany kłutej biodra lewego drążącej do stawu biodrowego, powodując tym samym naruszenie czynności narządów ciała D. S. na okres poniżej siedmiu dni. A. G. II. W dniu 07 listopada 2023 roku w Z., woj. (...), kierował groźby uszkodzenia ciała, pozbawienia życia i zniszczenia mienia wobec M. S., które to groźby wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia, A. G. III. W dniu 23 listopada 2023 r. w Z., woj. (...), znieważył używając słów powszechnie uznawanych za obelżywe funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Z. - asp. M. B. (1) i sierż. M. G. (1) podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, a następnie naruszył nietykalność cielesną sierż. M. G. (1) poprzez kopnięcie go w plecy i wypowiadał groźby pozbawienia życia wobec obu w/w funkcjonariuszy celem zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania A. G., A. G. IV. W dniu 23 listopada 2023 r. w Z., woj. (...), w trakcie podjęcia interwencji przez pracownicę sklepu spożywczego B. W. celem ochrony porządku publicznego poprzez polecenie A. G. zaprzestania dokonania kradzieży kawy, naruszył jej nietykalność cielesną poprzez rzucenie w B. W. torebkami z kawą, A. G. V. W dniu 23 listopada 2023 r. w Z., woj. (...), spowodował uszczerbek na zdrowiu B. W. w ten sposób, że popchnął ją na regał sklepowy, w skutek czego pokrzywdzona doznała złamania dystalnego odcinka kości ogonowej co spowodowało naruszenie czynności narządu powyżej 7 dni, A. G. VI. W dniu 01 grudnia 2023 roku w Z., woj. (...), skierował groźbę pozbawienia życia wobec B. P. i M. S., przy czym groźba ta wzbudziła w nich uzasadnioną obawę jej spełnienia, A. G. VII. W dniu 03 grudnia 2023 roku w Z., woj. (...), skierował groźbę pozbawienia życia wobec D. S., T. B., B. P. i M. S., przy czym groźba ta wzbudziła w nich uzasadnioną obawę jej spełnienia, Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty M. S. jest właścicielem mieszkania przy ul. (...) w Z.. Od 01.07.2019r. w/w mieszkanie wynajmowane jest A. G.. Od miesiąca czerwca 2023r. A. G. przestał regularnie uiszczać należności czynszowe, jak i często nie reagował na próby kontaktu z nim ze strony właścicielki mieszkania. Na przełomie września i października 2023r. M. S. umówiła się na spotkanie z A. G. w w/w mieszkaniu i podczas tego spotkania dostrzegła, że mieszkanie jest zniszczone. W związku z powyższym 30 października 2023r. M. S. wraz ze swoją siostrą B. P. udały się do w/w mieszkania i ta pierwsza wręczyła A. G. wypowiedzenie umowy najmu oraz oznajmiła mu, że powinien wyremontować mieszkanie i doprowadzić je do stanu używalności. W trakcie rozmowy A. G. oświadczył, że nie zamierza remontować lokalu oraz nazwał M. S. „(...)”. - zeznania świadków M. S., B. P. k. 11-12, 72-73, 267-269, k. 31-32, 269-271 Po w/w wizycie M. S. sms-em prosiła A. G. o podanie stanu liczników, na co ten nie odpowiadał wobec czego M. S. udała się w dniu 7 listopada 2023r. ponownie do mieszkania wynajmowanego A. G., tym razem w towarzystwie swojego znajomego A. Ś. (1), kolejnego znajomego o imieniu P. i D. S. – kolegi A. Ś. (1). W trakcie w/w spotkania A. G. groził M. S. pozbawieniem życia, pobiciem, jak również zniszczeniem mienia należącego do niej (samochodu i mieszkania). - wyjaśnienia oskarżonego (częściowo), - zeznania świadków M. S., A. Ś. (1), D. S. k. 45-50, 56, 90-91, 112-113, 126-127, 265-266 k. 11-12, 72-73, 267-269 k. 19-20, 38-39, 271-273 k. 7-8, 297-298 W dniu 23 listopada 2023r. A. G. usiłował ukraść w sklepie „(...)” w Z. na ul. (...) w Z. kawę ukrywając ją pod kurtką i podchodząc do kasy, by zapłacić jedynie za chleb. Pracownik w/w sklepu B. W. widząc w/w próbę kradzieży powiedziała A. G., by wyjął skradziony przedmiot. A. G. odpowiedział, że wyżej wymieniona nie ma prawa rozpiąć mu kurtki, a gdy B. W. próbowała zatrzymać A. G. trzymając go za kurtkę, ten wyszedł wraz z nią na zewnątrz sklepu, gdzie wyszarpnął się trzymającej go B. W., a także m.in. nazwał ją „(...)”, powiedział, że ją załatwi i go popamięta, po czym rzucił w nią skradzionym wcześniej opakowaniem kawy. Po w/w sytuacji B. W. wróciła do pracy, a oskarżony udał się w swoją stronę, jednak po około 5 minutach wrócił do w/w sklepu, szukając B. W., a gdy ją zobaczył podszedł do niej i bez słowa pchnął ją na regał sklepowy. W wyniku upadku B. W. doznała złamania dystalnego odcinka kości ogonowej, co spowodowało naruszenie czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni. - wyjaśnienia oskarżonego (częściowo), -zeznania świadków B. W., M. G. (1), M. B. (1) - karta informacyjna z leczenia B. W. - opinia sądowo - lekarska k. 45-50, 56, 90-91, 112-113, 126-127, 265-266 k. 117-118, 277-278 k. 100-101, 278-279, k. 104-105, 279-281 k. 121 k. 184 W związku z atakiem na B. W. o którym mowa wyżej powiadomiona została policja, która przyjechała na miejsce zdarzenia ustalając, że sprawcą był A. G. i udając się do jego miejsca zamieszkania. Podczas zatrzymania A. G. ten stawiał czynny i bierny opór dokonującym czynności zatrzymania funkcjonariuszom policji tj. odpychał ich, wyrywał im się, a także od momentu zatrzymania do momentu osadzenia w izbie zatrzymań kierował wobec funkcjonariuszy policji M. G. (1) i M. B. (1) groźby pozbawienia życia, znieważał ich słowami obelżywymi, jak również podczas wyprowadzania go i schodzenia klatką schodową kopnął w plecy M. G. (1), mówiąc do niego wcześniej „mogę ci (...) z nogi”. - wyjaśnienia oskarżonego (częściowo), -zeznania świadków M. G. (1), M. B. (1) k. 45-50, 56, 90-91, 112-113, 126-127, 265-266 k. 100-101, 278-279 k. 104-105, 279-281 W związku z upływem wypowiedzenia umowy najmu w dniu 1 grudnia 2023r. M. S. wraz z siostrą B. P. i jeszcze dwiema znajomymi osobami udały się do mieszkania zajmowanego przez A. G.. Na miejscu A. G. nie otworzył drzwi i nie wpuścił w/w osób do mieszkania, zaś zza drzwi krzyknął do nich „(...), bo was pozabijam”. Na miejsce wezwany został patrol policji, a funkcjonariusze również pukali w drzwi w/w mieszkania, jednak A. G. ich nie otworzył. - zeznania świadków M. S., B. P. k. 11-12, 72-73, 267-269, k. 31-32, 269-271 Dnia 3 grudnia 2023r. M. S. podjęła kolejną próbę odbycia rozmowy z A. G. w celu ustalenia, kiedy ten się wyprowadzi i ureguluje zaległości czynszowe. Wobec wcześniejszego agresywnego zachowania A. G. i obawiając się iść na spotkanie samemu M. S. udała się w godzinach południowych na w/w spotkanie wraz z siostrą B. P., A. Ś. (1), D. S. oraz jego bratem T. B.. Wyżej wymienieni weszli na klatkę i wielokrotnie pukali do drzwi, a gdy mimo tego nikt im nie otworzył, wyszli z budynku i znajdując się przed nim rozmawiali na temat zaistniałej sytuacji. Po pewnym czasie z klatki schodowej wyszedł A. G. i kierując się w stronę w/w osób krzyczał „(...) bo was pozabijam”, a gdy D. S. spytał go „dlaczego jesteś agresywny, chcieliśmy tylko porozmawiać” A. G. w odpowiedzi użył gazu pieprzowego kierując jego strumień w kierunku D. S. i innych znajdujących się w jego pobliżu osób. Po w/w zachowaniu A. G. wbiegł do klatki schodowej, otworzył okno na półpiętrze klatki schodowej i ponownie skierował strumień gazu pieprzowego wobec osób znajdujących się przed klatką schodową, przy czym zużył cały pojemnik gazu, rzucił nim przez okno i następnie je zamknął. Osoby znajdujące się przez klatką wbiegły do klatki chcąc zatrzymać A. G. w kolejności jako pierwszy D. S., za nim A. Ś. (1) i T. B., a na końcu M. S. i B. P.. Gdy D. S. wbiegł na piętro na którym znajduje się mieszkanie zajmowane przez A. G. ten był przed drzwiami mieszkania i próbował je otworzyć kluczem. D. S. stanął przy A. G. i krzyknął do niego „co? skończył ci się gaz i teraz (...)?”, na co ten odwrócił się i zadał D. S. cios nożem o długości ostrza 10 centymetrów w okolice biodra, a ten z kolei chwycił A. G., by uniemożliwić mu dalszą agresję. W trakcie w/w sytuacji A. G. cały czas kierował ciosy nożem w stronę D. S.. Do obu mężczyzn dobiegli A. Ś. (1) i T. B. usiłując pomóc D. S. i zneutralizować ataki A. G., popychając go m.in. na skrzynki od instalacji gazowej, w którą głową uderzył A. G.. W pewnej chwili D. S. zorientował się, że z głowy cieknie mu strumień krwi, na co oskarżony wycofał się do zajmowanego przez siebie mieszkania, zaś D. S., T. B. i A. Ś. (1) zeszli na dół i wyszli z budynku. Na miejsce zdarzenia wezwano policję oraz służby medyczne. W wyniku trakcie w/w zdarzenia D. S. doznał obrażeń ciała w postaci rany ciętej okolicy zausznej i małżowiny ucha prawego drążącej do stawu żuchwowego prawego, rany kłutej w okolicy lędźwiowej prawej, dwóch ran kłutych okolicy biodra prawego drążących w kierunku pachwiny i uda, rany kłutej biodra lewego drążącej do stawu biodrowego, które naruszyły czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni. - wyjaśnienia oskarżonego (częściowo), - zeznania świadków M. S., B. P., A. Ś. (1), D. S., T. B. - protokół oględzin osoby A. G. - protokół oględzin miejsca zdarzenia - dokumentacja fotograficzna – oględziny oskarżonego - dokumentacja fotograficzna z oględzin miejsca zdarzenia - dokumentacja medyczna dotycząca D. S. - opinia sądowo - lekarska k. 45-50, 56, 90-91, 112-113, 126-127, 265-266 k. 11-12, 72-73, 267-269, k. 31-32, 269-271 k. 7-8,297-299, k. 25-26, 281-282 k. 35-36 k. 16-17 (odpis k. 249) k. 134 k. 144 k. 169 k. 170 - uprzednia karalność oskarżonego - dane o karalności k.289 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 7.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Wyjaśnienia oskarżonego (częściowo) Wyjaśnienia oskarżonego zasługiwały na przydanie im waloru wiarygodności w części w której nie stały w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi przez sąd. Oskarżony nie przeczył w większości, że dochodziło do sytuacji o których mowa w a/o, lecz odmiennie przedstawiał ich przebieg tj. przerzucał odpowiedzialność na osoby biorące w nich udział (tj., że został sprowokowany, że nie kopnął policjanta, tylko dotknął go nogą, bo chciał pokazać, że byłby w stanie to zrobić, czy też w zakresie groźby na szkodę M. S., że został źle zrozumiany, bo powiedział, że „najwyżej zabije architekta i że ona mnie nie rozumie” k. 65v. et cetera). Jedynie w zakresie czynu z pkt. V s/o przyznał oskarżony, że wszedł do sklepu w którym pracowała pokrzywdzona z zamiarem, żeby ją popchnąć, by ją upokorzyć, tak jak ona upokorzyła jego wcześniej. Jak już nadmieniono wyjaśnienia oskarżonego w których nie przyznawał się do winy stały w sprzeczności z całością pozostałego materiału dowodowego, przede wszystkim z dowodami ze źródeł osobowych. W kontekście ostatniego zdania nadmienić wypada, że świadkowie potwierdzający winę oskarżonego to osoby w dużej części z różnych środowisk, nie powiązane w żaden sposób ze sobą. Jedną grupę stanowią świadkowie przestępstw związanych z kwestią wynajmu mieszkania od M. S., drugą funkcjonariusze policji, a trzecią B. W.. Wszyscy ci świadkowie niezależnie od siebie jednoznacznie zaprzeczali wersji oskarżonego, a jednocześnie podawali spójnie, że oskarżony w oczywisty sposób nie panował nad emocjami, agresją, był sfrustrowany i wyładowywał się na otoczeniu. I. zeznania świadków D. S., M. S., B. P., T. B., A. Ś. (2)-skiego Oceniono, że relacje wszystkich świadków zasługiwały na wiarę – były to relacje logiczne, konsekwentne w toku postępowania i wzajemnie spójne. Świadkowie wymienieni w niniejszej części uzasadnienia to osoby związane ze zdarzeniami z pkt. I-II i VI –VII a/o, czyli zdarzeniami, których źródłem były nieporozumienia na linii M. S. – oskarżony. Powyższe nieporozumienia dotyczyły zachowania oskarżonego, który wynajmując mieszkanie od M. S. zalegał z płatnościami, dewastował jej mieszkanie, unikał kontaktu etc. Świadkowie logicznie opisali genezę problemu, ich związek z przedmiotowymi zdarzeniami, jak i przebieg poszczególnych zdarzeń. Dostrzegał sąd co prawda w zakresie przebiegu poszczególnych zdarzeń pewne niespójności w relacjach świadków (np. część świadków zeznawała, że po wyjściu z klatki schodowej oskarżony skierował strumień gazu pieprzowego w ich kierunku, a następnie krzyczał w ich kierunku „(...)”, a część – jak D. S. – że odwrotnie, oskarżony wyszedł z klatki schodowej wykrzykując groźby, a dopiero później użył gazu), jednak były to typowe niespójności wynikające z dynamiki zdarzenia i nie wpływające w żaden sposób na pozytywną wartość relacji osób od których te relacje pochodziły. II. zeznania świadków M. B. (3)-nowskiego, M. G. (1), Zeznania obu świadków – funkcjonariuszy policji w pełni zasługiwały na wiarę. Analogicznie jak w przypadku poprzednich świadków relacje świadków były w przebiegu postępowania konsekwentne, wzajemnie spójne i logiczne. Podkreślić należy, że świadkowie bardzo precyzyjnie opisywali zachowanie oskarżonego i słowa gróźb jakie wypowiadał, zaś sam oskarżony, jak już nadmieniono, przyznał się, że „dotknął nogą” pleców funkcjonariusza policji, ale tylko po to, żeby pokazać, że mógłby to zrobić. Obaj funkcjonariusze spójnie opisywali agresywne i nieobliczalne zachowanie oskarżonego począwszy od jego zatrzymania, a skończywszy na osadzeniu go w izbie zatrzymań. Nie doszukano się powodów, by uznać relacje świadków za niewiarygodne. III. zeznania świadka B. W. Zeznania pokrzywdzonej oceniono jako wiarygodne; świadek konsekwentnie i logicznie przedstawiła okoliczności, o których posiadała wiedzę. Jej zeznania korespondowały m.in. z dokumentem z jej leczenia, jak i opinią biegłego lekarza sądowego. Jak nadmieniano wyżej oskarżony de facto przyznał się do czynu z art. 157 § 1 k.k. na szkodę B. W.. I, V. Opinie pisemne biegłego Z. K. Przedmiotowe opinie dotyczące rodzaju i charakteru obrażeń odniesionych przez B. W. i D. S. ocenione został jako w pełni wartościowe opinie tj. jasne, pełne i pozbawione wewnętrznych sprzeczności. I-VII Pisemna opinia biegłych psychiatrów W. D. i P. M. Opinia biegłych psychiatrów również oceniona została jako pełnowartościowy dowód w przedmiotowym postępowaniu mimo zastrzeżeń zgłaszanych przez obronę. Biegli zgodnie stwierdzili, że oskarżony jest chory psychicznie i cierpi na schizofrenię paranoidalną, natomiast nie znajdują żadnych podstaw do stwierdzenia, że przestępstwa, których się dopuścił były motywowane przeżyciami psychotycznymi. Stwierdzili biegli równocześnie, że u oskarżonego utrzymują się tzw. „objawy negatywne” choroby w postaci zubożenia treści myślenia, słabej modulacji afektu i zaburzenia funkcjonowania w relacjach społecznych. Obrona podnosiła, że biegli nie mieli podstaw do w/w wnioskowania, bowiem zachowanie oskarżonego podczas zarzucanych my czynów dowodzi, że nie znajdował się on w fazie remisji objawów wytwórczych rozpoznanej choroby. Jak podnosił obrońca agresywne zachowania oskarżonego, atak nożem na D. S. wynikał z typowej reakcji osoby cierpiącej na chorobę psychiczną, jaką stwierdzono u oskarżonego, która w takiej sytuacji czuje się zaszczuta i nie potrafi reagować inaczej. W ocenie sądu to jednak biegli psychiatrzy dysponują aparatem poznawczym i doświadczeniem pozwalającym na jednoznaczne stwierdzenie, czy są podstawy w niniejszej sprawie do stwierdzenia niepoczytalności oskarżonego – jednoznacznie dwóch biegłych tej specjalności powyższe wykluczyło na podstawie m.in. osobistego badania oskarżonego. Dodać ponadto należy, że o ile twierdzenie o „osaczeniu” oskarżonego z powodu dużej liczby osób zaangażowanych w pomoc M. S. może znajdować o tyle uzasadnienie, iż faktycznie podczas czynu z pkt. I a/o oskarżony był sam, a po drugiej stronie było kilka osób, tak już zupełnie traci takie wytłumaczenie sens w przypadku ataku na B. W. – drobną kobietę w średnim wieku, która dwukrotnie w sytuacji sam na sam zaatakowana została przez oskarżonego. Za pierwszym razem dlatego, że usiłowała zapobiec kradzieży przez oskarżonego w sklepie w którym pracuje, a chwilę później – jak się należy domyślać – w ramach nieco spóźnionego rewanżu za to, że to uczyniła, jak i że odpowiedziała oskarżonemu na wyzwisko (oskarżony nazwał ją (...), zaś ta powiedziała do niego „to twoja matka”, co potem oskarżony uczynił motywem swojego działania, pomijając jednocześnie swoje wcześniejsze zachowanie). Odnośnie w/w twierdzenia o osaczeniu spostrzeżenia wymaga ponadto, że M. S. początkowo sama usiłowała rozmawiać z oskarżonym, a dopiero w reakcji na jego agresywne i nieobliczalne zachowanie, obawiając się oskarżonego, zdecydowała się „załatwiać” sprawę swojego mieszkania z oskarżonym w towarzystwie innych osób, czemu trudno się dziwić. Jednocześnie sąd również miał kontakt z oskarżonym i ten – zgodnie z opinią biegłych – był w stanie samodzielnie prowadzić obronę, w swoich wystąpieniach był logiczny i bronił się podając racjonalne z punktu widzenia przyjętej linii obrony argumenty (co już czynił na etapie śledztwa). I-VI Dowody z dokumentów wskazanych w sekcji 1.1 niniejszego uzasadnienia oraz pozostałe dowody ujawnione w niniejszej sprawie. Wszystkie dokumenty o których mowa w niniejszej części uzasadnienia nie były kwestionowane przez żadną ze stron – zostały sporządzone w odpowiedniej formie, ich treść nie była kwestionowana i uzupełniały one spójnie pozostały materiał dowodowy. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----- ----------------------------------------------------------------------------------- 7.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I-VI A. G. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Na aprobatę zasługiwała przyjęta w a/o kwalifikacja prawna omawianych czynów. Ad. I. W zakresie czynu z pkt. I a/o uznał sąd, że oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. działając umyślnie w zamiarze ewentualnym. Sąd zmienił nieco opis czynu dokonując jego korekty i porządkując go. W realiach sprawy oskarżony – wbrew temu co wyjaśniał – swoją agresję kierował prawie wyłącznie pod adresem D. S., co jak się należy domyślać, było wynikiem faktu, że ten jako pierwszy pojawił się, gdy oskarżony usiłował wejść po uprzednim ataku na pokrzywdzonych do mieszkania, i wypowiedział do oskarżonego słowa „co? Skończył ci się gaz i teraz (...)?”. Powyższe słowa najprawdopodobniej wzbudziły w oskarżonym duże emocje (podobnie jak w przypadku czynu na szkodę B. W., gdy ta odpowiedziała oskarżonemu na obelgę). D. S. zeznawał, że ruszył za oskarżonym, by go zatrzymać przed mieszkaniem, jednak po wejściu na piętro i wypowiedzeniu w/w słów nie zainicjował kontaktu fizycznego z oskarżonym, a ten bezpośrednio potem (gdy pokrzywdzony wypowiedział cytowane wcześniej słowa) dokonał ataku m.in. z użyciem noża. W tym kontekście pokreślić należy to o czym zeznawał świadek Ś. (k. 298), że jak próbował odpychać oskarżonego od D. S., to oskarżony „jakby do D. lgnął”. Jednoznacznie świadczy to o tym, że nie była to sytuacja związana z obroną konieczną przed rzekomym atakiem na oskarżonego, tylko wyraźna intencja wyrządzenia D. S. krzywdy. Dodać należy, że oskarżony ciosy zadawał nożem o długości ostrza 10 cm i ciosów tych zadał kilka (świadkowie mówili o co najmniej 4-5) w okolice głowy i uda, a zatem w miejsca, których uszkodzenie może spowodować poważne konsekwencje. Oskarżony zadając w/w ciosy opisywanym narzędziem w opisywany przez świadków sposób godził się ze spowodowaniem skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (zamiar ogólny), który finalnie nie wystąpił, a w wyniku szczęśliwych dla pokrzywdzonego okoliczności (reakcja obronna zarówno samego pokrzywdzonego, jak i towarzyszących mu osób) skutek opisywanego działania ograniczył się do naruszenia narządu ciała i rozstroju zdrowia pokrzywdzonego na okres nie przekraczający 7 dni. Ad. II, VI i VII W zakresie omawianych czynów również zaaprobowano kwalifikację prawną wskazaną w a/o tj. art. 190 § 1 k.k. Słowa jakie kierował oskarżony pod adresem pokrzywdzonych jednoznacznie zakwalifikować można jako groźby karalne, zaś wzbudzenie uzasadnionej obawy ich spełnienia po stronie pokrzywdzonych nie powinno nastręczać żadnych wątpliwości. Przestępstwa dokonano umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Ad. V. W zakresie czynu z pkt. V a/o również zaaprobowano kwalifikację prawną wskazaną w a/o tj. art. 157 § 1 k.k. W tym zakresie kierowano się przede wszystkim opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej, jak i zeznaniami pokrzywdzonej i wyjaśnieniami oskarżonego powołanymi wcześniej. Przestępstwa dokonano umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Ad. III. Czynem opisanym w pkt. III a/o oskarżony zrealizował znamiona przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. i art. 224 § 2 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – podczas zatrzymywania oskarżonego ten stawiał czynny i bierny opór, naruszył nietykalność cielesną jednego z funkcjonariuszy, wielokrotnie ich znieważał i wypowiadał wielokrotnie groźby m.in. pozbawienia ich życia w celu zmuszenia ich do odstąpienia od czynności zatrzymania go. Powyższe miało miejsce podczas i w związku z pełnieniem przez M. G. (1) i M. B. (1) obowiązków służbowych. Przestępstwa dokonano umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Ad. IV. Kwalifikacja prawna analizowanego przestępstwa nie budzi w ocenie sądu wątpliwości. Naruszenie nietykalności cielesnej pokrzywdzonej nastąpiło w związku z podjętą przez nią interwencją mającą na celu zapobieżenie kradzieży sklepowej przez oskarżonego. Działanie powyższe, mające na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez zapobieżenie kradzieży, z pewnością zaliczyć należy do działania na rzecz ochrony porządku publicznego w rozumieniu przepisu art. 217 a k.k. Przestępstwo popełnione zostało umyślnie w zamiarze bezpośrednim. ☐ 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem ------------------------ ------------------------------------------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania --------------- ------------------------------------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 1.6. Umorzenie postępowania ------------------ --------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ -------------------- ------------------------------------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 7.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. G. I, VII. I. Ocenił sąd, że wniosek oskarżyciela publicznego o wymierzenie oskarżonemu kary trzech lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z pkt. I a/o nie jest w pełni adekwatny do całości okoliczności przedmiotowego zdarzenia i wymierzył oskarżonemu karę 4 lat pozbawienia wolności. Do takiej oceny skłoniły sąd okoliczności zdarzenia tj. natężenie przemocy (przynajmniej 4-5 ciosów, w tym skierowane bezpośrednio w głowę i powodujące ranę głowy), rodzaj użytego narzędzia tj. nóż o długości ostrza 10 cm, stopień zagrożenia zachowania oskarżonego dla zdrowia i życia pokrzywdzonego, jak i realne skutki jakie wywołało to zachowanie dla zdrowia pokrzywdzonego, które należy ocenić jako – szczęśliwie dla pokrzywdzonego - przeciętne. Na niekorzyść oskarżonego wzięto pod uwagę jego uprzednią karalność. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek kompensacyjny – zadośćuczynienie w kwocie 10 000,- złotych płatnych na rzecz pokrzywdzonego D. S.. Wzięto pod uwagę przy wymiarze w/w środka kompensacyjnego, rodzaj i charakter obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego, jak również traumę związaną zarówno z samym zdarzeniem, jak i jego konsekwencjami w postaci leczenia. A. G. II, X. II, VI, VII W zakresie przestępstw z pkt. II, VI-VII z art. 190 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności, uznając, że doszło do ich popełnienia w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. Uznano kierując się natężeniem przemocy słownej i rodzajem gróźb (groźby głównie pozbawienia życia, jak również uszkodzenia ciała i zniszczenia mienia), motywacją oskarżonego (gniew z powodu chęci uregulowania przez M. S. kwestii związanych z nieprawidłowościami w wynajmowaniu mieszkania przez oskarżonego), że kara roku pozbawienia wolności będzie karą adekwatną do wszystkich okoliczności czynu. Wzięto pod uwagę również uprzednią karalność oskarżonego. Na podstawie art. 41a § 1 i 4 k.k. orzeczono środek karny w postaci zakazu zbliżania się przez oskarżonego przez okres 5 lat do osób pokrzywdzonych groźbami karalnymi na odległość mniejszą niż 50 metrów. Przy wymiarze środka kierowano się okolicznościami wskazanymi wcześniej. A. G. III, VIII. III. W zakresie przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. i art. 224 § 2 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. wymierzono karę roku pozbawienia wolności. Wzięto pod uwagę gwałtowność zachowania oskarżonego, nieustępliwość w zachowaniach przypisanych mu w ramach w/w czynu (oskarżony znieważał i groził funkcjonariuszom począwszy od jego zatrzymania po jego osadzenie w izbie zatrzymań), powoływane wyżej okoliczności uprzedniej karalności oskarżonego oraz naruszenie jednym czynem 3 różnych przepisów prawno - karnych. Na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczono nawiązki w kwocie 500 złotych płatne na rzecz pokrzywdzonych M. B. (1) i M. G. (1). Przy wymiarze w/w środka wzięto pod uwagę okoliczności wskazane wyżej. A. G. IV. IV. W odniesieniu do przestępstwa z art. 217a k.k. wymierzono oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wzięto pod uwagę wymierzając w/w karę przede wszystkim uprzednią karalność oskarżonego, motywację, którą się oskarżony kierował (złość po próbie uniemożliwienia mu kradzieży sklepowej), jak i natężenie agresji wobec pokrzywdzonej. A. G. V, IX. V. W odniesieniu do przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wzięto pod uwagę wymierzając w/w karę przede wszystkim uprzednią karalność oskarżonego, natężenie agresji wobec pokrzywdzonej, stopień naruszenia czynności narządów jej ciała i dolegliwości z tym związane, motywację oskarżonego. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek kompensacyjny – zadośćuczynienie w kwocie 4 000,- złotych płatnych na rzecz pokrzywdzonej B. W.. Wzięto pod uwagę przy wymiarze w/w środka kompensacyjnego przede wszystkim rodzaj i charakter obrażeń odniesionych przez pokrzywdzoną, jak i konsekwencje zdarzenia w postaci leczenia. A. G. VI. I-V. Na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kara łączna została wymierzona na zasadzie asperacji, choć zbliżonej zdecydowanie w stronę absorpcji. Pomiędzy przestępstwami istnieją dość mocne związki o charakterze podmiotowo –przedmiotowym tj. wszystkie popełnione zostały w krótkim odstępie czasowym (około jednego miesiąca), wszystkie miały charakter umyślny i towarzyszył im – poza czynem z pkt. I a/o - zamiar bezpośredni, wszystkie również atakowały tożsame, bądź zbliżone dobra prawne (zdrowie, wolność). Wymierzając karę łączną w w/w wysokości miał sąd na względzie również cele kary łącznej wskazane w art. 85a k.k. 7.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. G. XI. I-VI. Zaliczenie na poczet orzeczonej kary okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania. 7.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ---------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------ 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XII, XIII. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych – aktualnie oskarżony pozostaje pozbawiony wolności, nie posiada dochodów ani oszczędności. Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokat M. M. kwotę 1920 złotych oraz dalsze 441,60 złotych tytułem podatku VAT w związku z nieopłaconą pomocą prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu. Podstawę prawną stanowił § 17 ust. 2 pkt 5 oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14.05.2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. 7.1Podpis Paweł Wyrzykowski
II AKa 5/19
K. oskarżony został o to, że w dniu 1 stycznia 2017 roku podczas zabawy sylwestrowej w miejscowości M. powiatu (...), województwa (...), działając w zamiarze ewentualnym zabójstwa, będąc w stanie nietrzeźwości, podczas sprzeczki i szarpaniny ugodził w brzuch nożem typu scyzoryk o długości ostrza 9 centymetrów D. J., powodując u niego ranę kłutą powłok brzucha o długości około 5 centymetrów w okolicy pępka, ranę kłutą jelita grubego z jego przedziurawieniem na wysokości poprzecznicy, uszkodzenie krezki jelita cienkiego z rozległym krwiakiem co skutkowało krwotokiem wewnętrznym i doprowadziło do wstrząsu krwotocznego, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzielenie pokrzywdzonemu pomocy medycznej
II AKa 442/12
Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 maja 2012 roku w sprawie o sygn.
V KK 301/20
Wyrokiem Sądu Okręgowego w W.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia … 2019 r. (poz. …) WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, W TYM WYROKU NAKAZOWEGO (UK 1) Sygn. akt III K 89/23

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 września 2023r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia Mariusz Wiązek Sędzia: del. do SO Jolanta Pol-Kulig Ławnicy: Agnieszka Pilch, Grażyna Słowik, Małgorzata Marszałek Protokolant: Patrycja Świtoń Prokurator – nie stawił się, zawiadomiony prawidłowo po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 07.06.2023r., 12.07.2023r., 31.07.2023r., 18.09.2023r. sprawy: M. (...) syna J. i Z. z domu R. urodzonego (...) w P. oskarżonego o to, że: w dniu 09 listopada 2021r. we W. uderzając nożem w brzuch spowodował u P. P. (1) obrażenia w postaci rany kłutej brzucha czym spowodował powstanie obrażeń narządów ciała na czas powyżej siedmiu dni czym naraził go na niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. o czyn z art. 157§1 k.k. w zw. z art. 160§1 k.k. w dniu 09 listopada 2021r. we W. uderzając nożem w brzuch spowodował u T.

M. obrażenia ciała w postaci rany kłutej brzucha czym spowodował powstanie obrażeń narządów ciała poniżej dni siedmiu czym naraził go na niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. o czyn z art. 157§2 k.k. w zw. z art. 160§1 k.k. w dniu 09 listopada 2021r. we W. groził K. P. pozbawieniem życia, w ten sposób, że wypowiadał wobec niej groźby pozbawienia życia oraz wymachiwał nożem w jej kierunku, czym wzbudził w pokrzywdzonej uzasadnią obawę, że groźby te zostaną spełnione. tj. o czyn z art. 190§1 k.k. uznaje oskarżonego M.

D. (1) za winnego tego, że w dniu 9 listopada 2021r. we W. usiłował spowodować u P. P. (1) ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu uderzając nożem w brzuch pokrzywdzonego, lecz nie osiągnął zamierzonego skutku w efekcie postawy pokrzywdzonego, jak i osób trzecich powodując obrażenie w postaci rany kłutej brzucha naruszające czynności narządów ciała P. P. (1) na czas powyżej dni siedmiu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 156§1 pkt 2 k.k. i w zw. z art. 157§1 k.k. i art. 11§2 k.k. i za to na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 156§1 pkt 2 k.k. i art. 11§3 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; uznaje oskarżonego M.

D. (1) za winnego tego, że w dniu 9 listopada 2021r. we W. usiłował spowodować u T. M. ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu uderzając nożem w brzuch pokrzywdzonego, lecz nie osiągnął zamierzonego skutku w efekcie postawy pokrzywdzonego, jak i osób trzecich powodując obrażenie w postaci rany kłutej brzucha naruszające czynności narządów ciała T. M. na czas poniżej dni siedmiu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 156§1 pkt 2 k.k. i w zw. z art. 157§2 k.k. i art. 11§2 k.k. i za to na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 156§1 pkt 2 k.k. i art. 11§3 kk. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; uznaje oskarżonego M.

D. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 190§1 k.k. i za to na podstawie art. 190§1 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 85§1 k.k. i art. 86§1 k.k. łączy orzeczone w pkt I, II i III części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierza oskarżonemu M. D. (1) karę łączną 3 (trzech) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 46§2 k.k. orzeka od oskarżonego M.

D. (1) na rzecz pokrzywdzonego P. P. (1) za czyn popełniony w pkt I części dyspozytywnej wyroku nawiązkę w kwocie 2.000 (dwa tysiące) zł; na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka od oskarżonego M. D. (1) na rzecz pokrzywdzonej K. P. zadośćuczynienie za doznaną krzywdę opisaną w pkt III części wstępnej wyroku w kwocie 500 (pięćset) zł, na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu M. D. (1) okres jego zatrzymania od dnia 09 listopada 2021r. godz. 11.40 do dnia 10 listopada 2021r. godz. 19.30; na podstawie art. 44§2 k.k. orzeka przepadek przez zniszczenie dowodu rzeczowego zarejestrowanego w wykazie dowodów rzeczowych nr (...), pod pozycją 9 (k. 138 akt); na podstawie art. 44§1 k.k. orzeka przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych pochodzących z przestępstwa zarejestrowanych w wykazie dowodów rzeczowych nr (...), pod pozycją 1, 2 i 3 (k. 138V akt); na podstawie art. 230§2 k.p.k. zwraca: - M.

D. (1) dowody rzeczowe wymienione w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) pod pozycjami od 1 do 8 (k. 138 akt) - T. M. dowód rzeczowy wymieniony w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) pod pozycją 10 (k. 138 akt); zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. O. G. wynagrodzenie za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego M. D. (1) w kwocie 3432 zł brutto; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Mariusz Wiązek Jolanta Pol-Kulig Grażyna Słowik Małgorzata Marszałek Agnieszka Pilch

UZASADNIENIE

Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 89/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) M. D. (1) W dniu 9 listopada 2021 r. we W. usiłował spowodować u P. P. (1) ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu uderzając nożem w brzuch pokrzywdzonego, lecz nie osiągnął zamierzonego skutku w efekcie postawy pokrzywdzonego, jak i osób trzecich powodując obrażenie w postaci rany kłutej brzucha naruszające czynności narządów ciała P. P. (1) na czas powyżej dni siedmiu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i w zw. z art. 157 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. W dniu 9 listopada 2021 r. we W. usiłował spowodować u T.

M. ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu uderzając nożem w brzuch pokrzywdzonego, lecz nie osiągnął zamierzonego skutku w efekcie postawy pokrzywdzonego, jak i osób trzecich powodując obrażenie w postaci rany kłutej brzucha naruszające czynności narządów ciała T. M. na czas poniżej dni siedmiu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.k. i w zw. z art. 157 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k. W dniu 9 listopada 2021 r. we W. groził K. P. pozbawieniem życia, w ten sposób, że wypowiadał wobec niej groźby pozbawienia życia oraz wymachiwał nożem w jej kierunku, czym wzbudził w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźby te zostaną spełnione, tj. popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty M.

D. (1) od wielu lat zamieszkiwał w lokalu przy ul. (...) we W., mieszkała tam również jego rodzina. O. nie jest właścicielem tego mieszkania. W dniu 9 listopada 2021 r. około godz. 09:30 K. P. wraz ze swoim mężem P. P. (1), a także wraz ze pełnomocnikiem T. M. oraz jego pracownikiem z kancelarii (...) udała się do mieszkania mieszczącego się przy ul. (...) we W.. K. P. od lipca 2019 r. jest właścicielką nieruchomości znajdującej się pod wymienionym adresem. Aby wejść do mieszkania pokrzywdzona wykorzystała pomoc ślusarza, który rozwiercił dwa zamki w drzwiach.

Czynność ta była konieczna, ponieważ mieszkanie to zajmował M. D. (1). Z powodu trwającej epidemii (...) wstrzymano jego eksmisję z tego lokalu. Wobec M. D. (1) już wcześniej toczyło się postępowanie cywilne, w którym ustalono, że M. D. (1) przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego oraz nakazano wstrzymanie opróżnienia lokalu przy ul. (...) we W. do czasu złożenia M. D. (1) przez Gminę W. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Mieszkanie przy ul. (...) jest trzypokojowe, a jeden z nich zajmuje M. D. (1).

Po przybyciu na miejsce K. P. wraz ze swoim mężem wnosili swoje osobiste rzeczy do mieszkania, takie jak materac, pościel, łóżko. Po około 40 minutach pojawił się M. D. (1), pytając dlaczego pokrzywdzeni wprowadzają się do mieszkania. K. P. odparła, że zamierzają wspólnie z nim zamieszkać. Oskarżony od razu zszedł z powrotem przed klatkę schodową i wezwał policję. Po przyjeździe funkcjonariusze weszli do przedpokoju mieszkania oraz wylegitymowali przebywające w nim osoby. P. wyjaśnili policjantom powód ich przebywania w mieszkaniu, a M.

D. (1) przedstawił dokumentację, według której miał prawo przebywać w mieszkaniu. K. P. i P. P. (1) w obecności funkcjonariuszy policji zapewnili M. D. (1), iż nie chcą go usunąć z mieszkania oraz wręczyli mu komplet kluczy po wymianie zamka. Funkcjonariusze stwierdzili, iż prawo do przebywania w tym lokalu mają zarówno jego właściciele, jak i M. D. (1). Po wyjściu funcjonariuszy z mieszkania pokrzywdzona wraz z mężem kontynuowali przeprowadzkę. M. D. (1) stał w kuchni, gdy pokrzywdzona poprosiła go o zabranie jego rzeczy z szafy do drugiego pokoju, który zajmował.

M. D. (1) odrzekł, że tego nie zrobi. W pewnym momencie oskarżony wyszedł z kuchni do przedpokoju trzymając nóż i krzycząc, że ,,wszystkich pozabija”. Pokrzywdzona wychyliła się z pokoju i zobaczyła, iż M. D. (1) trzyma w prawej ręce nóż i zmierza w jej kierunku. Pokrzywdzona obroniła się przed ciosem napierając na oskarżonego krzesłem. W tym momencie zza pokrzywdzonej, pomiędzy przedpokojem a kuchnią, wyszedł P. P. (1), który został uderzony nożem przez oskarżonego. Pokrzywdzony osunął się na podłogę, trzymając się za krwawiący brzuch.

Pokrzywdzona w tym czasie zadzwoniła pod numer ratunkowy, wzywając na miejsce zdarzenia policję oraz pogotowie ratunkowe. Następnie M. D. (1) wycofał się do przedpokoju, gdzie znajdował się T. M.. Pokrzywdzony chwycił za krzesło, próbując wypchnąć M. D. (1), lecz próba obrony się nie powiodła i oskarżony również zadał T. M. cios nożem w brzuch. N. M. D. (1) chciał przejść do pokoju, w którym znajdował się P. G., jednak skutecznie wejście do pomieszczenia zostało zatarasowane postawionym pionowo łóżkiem. Napastnik widząc, że nie przedrze się przez ustawione zabezpieczenie skierował się do pokoju, w którym znajdował się ranny T.

M.. Pokrzywdzony ponownie wypchnął oskarżonego krzesłem do przedpokoju. T. M. widząc, że mąż pokrzywdzonej leży w kuchni uciskając ranę brzucha, podbiegł do oskarżonego od tyłu i powalił go na ziemię. Po obezwładnieniu napastnika, T. M. zawołał P. G., aby pomógł w przytrzymaniu M. D. (1), ponieważ sam musiał zatamować krwawienie z rany. P. G. przytrzymywał oskarżonego, aż do przyjazdu funcjonariuszy policji. W wyniku zadanego ciosu nożem o długości ostrza 8 cm, u T. M. stwierdzono ranę kłutą brzucha z niewielkim krwiakiem mięśnia prostego brzucha, które to obrażenia naruszyły czynności ciała pokrzywdzonego na czas poniżej 7 dni.

Natomiast po uderzeniu nożem P. P. (1) stwierdzono ranę kłutą brzucha o długości 2 cm i głębokości 5-6 cm wymagającą zaopatrzenia chirurgicznego penetrującą do jamy brzusznej z uszkodzeniem wątroby z następowym krwiakiem wątroby, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała na czas powyżej dni 7. W toku postępowania sądowego M. D. (1) został poddany badaniu przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów, którzy ocenili, że nie jest on chory psychicznie i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie, ani nie jest upośledzony umysłowo.

T. criminis M. D. (1) nie miał zniesionej, ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia zarzucanego mu czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie zachodziły zatem warunki opisane w art. 31 § 1 i 2 kk. M. D. (1) ma 69 lat, jest bezdzietnym kawalerem, legitymuje się wykształceniem podstawowym. Oskarżony nie pracuje, utrzymuje się z zasiłku MOPS. -protokół zatrzymania M. D. (1) k. 2-3. -protokół zatrzymania rzeczy k. 7-9. -protokół oględzin mieszkania przy ul. (...) we W. k. 11-12. -zeznania P. G. k. 14-15, 389odwrót-390. -protokół oględzin M.

D. (1) k. 17-19. -protokół oględzin K. P. k. 23-24. -zeznania M. L. k. 26-27, 448. -częściowo zeznania K. P. k. 29-30, 71-72, 448-449. -zeznania P. P. (1) k. 39-42, 367-369, 454odwót-456. -dokumentacja medyczna K. P. k. 31-32. -dokumentacja medyczna P. P. (1) k. 75-80. -zeznania T. M. k. 45-48, 370-372, 456odwrót-457odwrót. -protokół zatrzymania rzeczy T. M. k. 51-53. -kserokopia wstępnej opinii sądowo-lekarskiej z dnia 10.11.2021 r. k. 57. -częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 59-61, 392odwrót,446odwrót-447. -opinia sądowo-psychiatryczna k. 356-363. -opinia sądowo-lekarska z dnia 29.12.2021 r. k. 143-155.. -kserokopia odpisu wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 22.02.2018 r. k. 187-191. -kserokopia odpisu wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 08.05.2019 r. k. 192-193. -kserokopia odpisu wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 28.09.2022 r. wraz z uzasadnieniem k. 395-402. -zeznania biegłego k. 458-458odwrót.

Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) M. D. (1) Jak w punkcie 1.1. uzasadnienia. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Linia obrony oskarżonego: Sąd uznał za nieudowodnione twierdzenia oskarżonego, który wskazywał, że pchnął nożem P. P. (1) w obronie koniecznej, ponieważ P. P. (1) i T. M. byli wobec niego agresywni i chcieli się pozbyć oskarżonego z mieszkania. Oskarżony opisał cały przebieg zdarzenia, w którym wskazał, że działał w samoobronie przed atakiem pokrzywdzonych.

Pomimo twierdzeń M. D. (1), że chcwycił za nóż w celu obrony przed atakującymi go T. M. i P. P. (1), fakt ten stoi w sprzeczności z zeznaniami pozostałych, bezpośrednich uczestników zdarzenia, którym Sąd w całości dał wiarę. -zeznania P. P. (1) i T. M. k. 39-42, 367-369, 454odwót-456. k. 45-48, 370-372, 456odwrót-457odwrót. -częściowo zeznania K. P. k. 29-30, 71-72, 448-449. OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -protokoły zatrzymania -protokoły oględzin Wszelkie czynności procesowe podjęte w przedmiotowej sprawie odbyły się zgodnie z prawem, a z każdej z nich sporządzono stosowne protokoły, a ich wyniki nie budziły żadnych wątpliwości.

Podjęte w sprawie czynności zostały przeprowadzone przez uprawnione podmioty zaś sposób przeprowadzenia tych czynności nie były kwestionowane przez żadną za stron postępowania. -zeznania P. P. (1) i T. M. Zeznania P. P. (1) T. M. Sąd uznał za spójne, wzajemnie ze sobą korespondujące oraz mające odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Pokrzywdzeni zgodnie przedstawili w jaki sposób przebiegało to zdarzenie, w jakiej kolejności zostali zranieni oraz jakie były jego okoliczności. -zeznania świadków P. G. i M. L. Sąd przynał walor wiarygodności zeznaniom P. G..

Świadek szczegółowo opisał, w jakich okolicznościach doszło do zdarzenia, kto został i w jakiej kolejności zraniony, a także jaka była jego rola. Sąd nie miał zastrzeżeń również co do wiarygodności zezanań M. L.. Świadek opisał jakie osoby zastał na miejscu zdarzenia, a także wskazał jakie czynności zostały przeprowadzone po dotarciu funkcjonariuszy policji na miejsce zdarzenia. -zeznania biegłego Sąd nie miał wątpliwości co do wiarygodności zeznań biegłego. -częściowo zeznania K. P. Sąd uznał zeznania K. P. za wiarygodne w zakresie w jakim wskazywała na okoliczności zdarzenia, opisywała jak broniła się przed oskarżonym, udzielała mężowi pomocy po zadanym uderzeniu nożem oraz zadzwoniła na numer alarmowy. -opinie biegłych Opinie wydane w sprawie zostały sporządzone w sposób fachowy, rzetelny, precyzyjny i obiektywny przez osoby posiadające odpowiednie kompetencje o dużej wiedzy w zakresie okoliczności, do których stwierdzenia zostały powołane.

Opinie są pełne, wyczerpujące, logiczne i spójne. Spełniają wszelkie wymogi stawiane tego rodzaju dokumentom, a więc zawierają pełny opis badań i dokonanych przez biegłych ustaleń, a wynikające z nich wnioski są kategorycznie. -częściowo wyjaśnienia M. D. (1) Sąd dał w wiarę oskarżonemu jedynie w zakresie, w jakim znalazły potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym oraz w jakim wskazywał w jakich okolicznościach doszło do zdarzenia. -inne dokumenty W pełni wiarygodne, ich autentyczność, ani wartość dowodowa nie budziły wątpliwości, dokumenty sporządzone przez właściwe organy, w granicach ich kompetencji i w przewidzianej przepisami formie, nie kwestionowane przez strony w toku procesu, jak również z urzędu.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -częściowo wyjaśnienia oskarżonego Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd nie dał wiary oskarżonemu w zakresie w jakim wyjaśniał on, że K. P. i jej mąż włamali się do mieszkania, a on sam został zaatakowany przez P. P. (1) i T. M., którzy go bili oraz wyzywali. Sąd nie dał wiary oskarżonemu, który twierdził, iż działał w obronie koniecznej i nie był świadomy, że kogokolwiek zranił.

M. D. (1) w swoich wyjaśnieniach, co prawda przyznaje, że ,,chyba uderzył jednego”, ale zaraz po tym wskazał, że wyniku szarpaniny drugi z pokrzywdzonych miał sam nadziać się na nóż, co w zderzeniu z zeznaniami pokrzywdzonych i świadków nie sposób uznać za wiarygodne i logiczne. Nie sposób przypisać waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego również w zakresie, w którym twierdził, że przy próbie jego unieruchomienia, T. M. miał kopać i deptać go po twarzy. Sąd uznał, że przedstawienie takiej wersji wydarzeń jakoby to oskarżony został zaatakowany i zmuszany siłą do opuszczenia mieszkania, a sam się tylko bronił przed atakiem ze strony pokrzywdzonych stoi w sprzeczności nie tylko z zeznaniami pokrzywdzonych i świadków, którzy to byli bezpośrednimi uczestnikami tego zdarzenia, ale także z wnioskami z opinii biegłych, z dokumentacją medyczną pokrzywdzonych, jak i protokołem oględzin oskarżonego.

Pokrzywdzeni w sposób jednoznaczny i ze sobą korespondujący przedstwili przebieg zdarzenia, w którym to M. D. (1) był stroną atakującą, to on napierał na pokrzywdzonych i zadał dwa ciosy nożem. -częściowo zeznania K. P. Sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonej w zakresie ilości zadanych ciosów P. P. (1), co stało w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności z opinią sądowo-lekarską. Jednakże należy przy tym wskazać, iż Sąd ma w polu widzenia, że zdarzenie to miało dynamiczny charakter, a oskarżony wielokrotnie próbował zadać cios, co jasno dowodzi, że nie sposób było pierwotnie określić, czy wszystkie próby uderzenia nożem się powiodły.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I, II, III M. D. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Mając na uwadze ocenione powyżej dowody zachowanie i sprawstwo oskarżonego M. D. (1) nie budziły wątpliwości Sądu, iż wypełnił on znamiona przestępstw z art. art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i w zw. z art. 157 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i w zw. z art. 157 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k. oraz art. 190 § 1 k.k. Art. 156 §1 pkt 2 k.k. penalizuje zachowania polegające na spowodowaniu ciężkiego uszczerbku na zdrowiu m. in. w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

Jego istotą jest wystąpienie skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jako ciężki uszczerbek na zdrowiu ustawodawca zakwalifikował m. in. chorobę realnie zagrażającą życiu. Określenie „realnie zagrażająca życiu” oznacza, iż choroba ma zagrażać rzeczywiście, a nie tylko potencjalnie życiu pokrzywdzonego. Dla przyjęcia, że czyn sprawcy wypełnia te właśnie znamiona ustawy, należy ustalić, że nastąpiło poważne zaburzenie podstawowych czynności narządu któregoś z układów istotnych dla utrzymania życia - centralnego układu nerwowego, układu krążenia, oddechowego oraz że z powodu tegoż zaburzenia niezwykle wysokie jest prawdopodobieństwo nastąpienia zatrzymania czynności tych układów i śmierci pokrzywdzonego (por.

Zoll (w:) Zoll II, s. 362-363; Michalski (w:) System, t. 10, s. 221-228). Przestępstwo spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu spenalizowane w art. 156 § 1 k.k. to przestępstwo umyślne – zamierzone, które może być popełnione w zamiarze zarówno bezpośrednim, jak i ewentualnym. Ponieważ kwalifikacja prawna czynu jest rozbita na punkt 1 i 2 w zależności od spowodowanych skutków, przy czym ich określenie jest ujęte bardzo kazuistycznie, powstaje niekiedy praktyczny problem z udowodnieniem, jaki był konkretny zamiar sprawcy lub na jakie skutki swojego nagannego zachowania się godził.

W orzecznictwie sądowym najczęściej wypowiadany jest pogląd, że dla przypisania sprawcy przestępstwa z art. 156 § 1 k.k. wystarczy wykazanie, że sprawca miał tzw. zamiar ogólny spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u innego człowieka i uczynił to, powodując któryś ze skutków wymieniony w tym przepisie, w związku z czym za spowodowanie tego właśnie ujemnego skutku będzie odpowiadał. Konkretna postać ciężkiego uszkodzenia ciała nie musi być wyraźnie sprecyzowana w świadomości sprawcy (por. postanowienie SN z 9.10.2018 r., III KK 552/18, OSNKW 2019/2, poz. 9).

Wskazuje się bowiem, że sprawca na ogół nie ma świadomości dokładnego obrazu wszystkich następstw swojego działania, ale działa ze świadomością możliwości powstania daleko sięgającej krzywdy, biorąc pod uwagę rodzaj użytego narzędzia, liczbę i siłę uderzeń, odporność ofiary itp. (wyrok SA w Warszawie z 5.06.2013 r., II AKa 134/13, LEX nr 1331116; wyrok SO w Olsztynie z 29.10.2013 r., II K 103/13, LEX nr 1715728; wyrok SO w Białymstoku z 28.11.2013 r., VIII Ka 653/13, LEX nr 1715641; wyrok SA w Katowicach z 23.05.2014 r., II AKa 116/14, LEX nr 1537356) (por.

Konarska – Wrzosek Violetta, red. Kodeks karny. Komentarz, wyd. III – LEX). Nie ulega wątpliwości, iż oskarżony M. D. (1) w dniu 9 listopada 2021 r. we W. usiłował spowodować u P. P. (1) i T. M. ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu uderzając nożem w brzuch pokrzywdzonych, lecz nie osiągnął zamierzonego skutku w efekcie postawy pokrzywdzonych, jak i osób trzecich powodując obrażenia w postaci rany kłutej brzucha naruszające czynności ciała P. P. (1) na czas powyżej dni siedmiu, a u T.

M. na czas poniżej dni siedmiu. Sąd uznał, iż oskarżony M. D. (1) działał w zamiarze ewentualnym i godził się, że może spowodować u pokrzywdzonych ciężkie skutki. Czyn nie był w żadnej mierze zaplanowany, zaistniał w wyniku eskalacji konfliktu związanego z mieszkaniem, które zajmował oskarżony, a którego prawną włąścicielką jest K. P.. Pokrzywdzona wraz ze swoim mężem P. P. (1) próbowała wprowadzić się do mieszkania, które zajmował M. D. (1). Oskarżony nie chciał zamieszkiwać wraz z właścicielką i jej mężem, był pewnien, że ma to na celu wymuszenie, aby on opuścił to mieszkanie.

Oskarżony stał się agresywny, kiedy poproszono go o przeniesienie jego rzeczy z szafy. Chwytając nóż w kuchni i uderzając nim kolejno P. P. (1) i T. M. musiał liczyć się z tym, że może spowodować u nich ciężki uszczerbek na zdrowiu, chorobę realnie zagrażającą życiu. M. D. (1) w pełni zdawał sobie sprawę z konsekwencji swojego zachowania. Oskarżony wielokrotnie próbował ugodzić pokrzywdzonych w okolice brzucha, gdzie swoje umiejscowienie mają ważne narządy dla życia i zdrowia człowieka. Nie ulega wątpliwości, że M.

D. (1) godził się więc, że może spowodować u P. P. (1) i T. M. ciężkie skutki zdrowotne. W złożonych wyjaśnieniach oskarżony próbował umniejszać swoją winę oraz wskazywać, iż do agresywnego zachowania doszło ze strony pokrzywdzonych, a oskarżony musiał się przed nimi bronić. M. D. (1) został obezwładniony przez T. M. i P. G.. Do tej czynności użyto dużej siły fizycznej, ponieważ celem tego działania było zapobiegnięcie uderzenia nożem kolejnej osoby znajdującej się w mieszkaniu. Mając na względzie, iż zdarzenie to miało charakter bardzo dynamiczny, wymagało szybkiej i zdecydowanej reakcji, dzięki której oskarżony nie mógł zadać kolejnych ciosów nożem, bezsprzecznym jest, że M.

D. (2) odniósł w jego wyniku obrażenia ciała w postaci m.in. otarć naskórka. Działanie oskarżonego zakończyło się w fazie usiłowania, zdefiniowanego w art. 13 § 1 k.k. Oskarżony nie spowodował u pokrzywdzonych ciężkiego uszczerbku na zdrowiu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., gdyż pokrzywdzony T. M.. kiedy zorientował się, że P. P. (1) został również ugodzony nożem, unieruchomił oskarżonego, a następnie poprosił P. G. o przytrzymanie sprawcy, aż do przyjazdu policji. Tym samym pokrzywdzony uniemożliwił oskarżonemu dokonywanie kolejnych zamachów na życie i zdrowie uczestników zdarzenia.

Na skutek zachowania oskarżonego pokrzywdzony T. M. odniósł obrażenia ciała w postaci rany kłutej brzucha i niewielkich rozmiarów krwiaka mięśnia, które spowodowały u niego naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1 k.k., lecz na okres trwający poniżej dni siedmiu, dlatego też działanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu z art. 157 § 2 k.k. Natomiast P. P. (1) doznał obrażeń w postaci rany kłutej brzucha z uszkodzeniem wątroby, które spowodowały u niego naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1 k.k., lecz na okres trwający dłużej niż siedem dni, dlatego też działanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu z art. 157 § 1 k.k. Z uwagi na to, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona określone w kilku przepisach kodeksu karnego, w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, znalazł się art. 11 § 2 k.k. Brak było przy tym przesłanek wyłączających winę i bezprawność czynu przypisanego oskarżonemu.

Sąd nie podzielił stanowiska obrony, jakoby oskarżony miał działać w obronie koniecznej. Zgodnie z treścią art. 25 §1 k.k. nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem, zaś §2 tego przepisu reguluje odpowiedzialność karną sprawcy, który przekroczył granice obrony koniecznej, w szczególności poprzez zastosowanie sposobu obrony niewspółmiernego do niebezpieczeństwa zamachu. Aby móc jednak mówić o możliwości zastosowania powyższego kontratypu, spełniony musi zostać podstawowy warunek – musi istnieć ryzyko zamachu na dobro prawne, a nadto zamach ten musi być nie tylko bezprawny, ale przede wszystkim bezpośredni.

Instytucja obrony koniecznej wielokrotnie była przedmiotem rozważań sądów, w tym Sądu Najwyższego, który przyjął, że „dla zaistnienia obrony koniecznej koniecznym jest, aby sprawca działał z zamiarem obrony bezpośrednio zaatakowanego dobra prawnego. Wszelkie działania przedsięwzięte w celu odwzajemnienia krzywd doznanych uprzednio [...] nie mają charakteru obronnego. Niezbędnym elementem podmiotowym obrony koniecznej jest, aby akcja broniącego się wynikała ze świadomości, iż odpiera on zamach, i była podyktowana wolą obrony, nie zaś wolą odwetu.

Ten podmiotowy element działania w obronie koniecznej ułatwia rozgraniczenie rzeczywistych działań obronnych od społecznie negatywnych aktów zemsty, samosądu lub chuligaństwa (zob. wyrok SN z 30.12.1972 r., Rw 1312/72, OSNKW 1973/5, poz. 69; wyrok SN z 19.02.1997 r., IV KKN 292/96, Prok. i Pr.-wkł. 1997/7–8, poz. 1; zob. także wyrok SA w Lublinie z 15.01.1998 r., II AKa 181/97, Prok. i Pr.-wkł. 1999/1, poz. 23). Podejmowane działania muszą mieć bowiem charakter działań obronnych i muszą być motywowane wolą obrony, nie zaś np. rewanżu za wcześniejsze uderzenie (wyrok SA w Krakowie z 13.05.1997 r., II AKa 94/97, Prok. i Pr.-wkł. 1998/5, poz. 20).

Jest zatem oczywiste, że rozmyślne prowokowanie pokrzywdzonego w tym celu, aby sprowokowanego „napastnika” móc – pod pozorem wykonywania obrony – następnie ugodzić, neguje możliwość usprawiedliwienia działania sprawcy w obronie koniecznej (wyrok SA w Lublinie z 20.05.1996 r., II AKa 111/96, Prok. i Pr.-wkł. 1997/9, poz. 15). W takiej bowiem sytuacji po stronie „broniącego się” ewidentnie brak woli obrony, istnieje natomiast zamiar zakamuflowania zamachu skierowanego przeciwko sprowokowanej osobie.” (J. Giezek [w:] D. Gruszecka, K.

Lipiński, G. Łabuda, J. Giezek, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, Warszawa 2021, art. 25). Okoliczności, w jakich doszło do przedmiotowego zdarzenia, jak też okoliczności które to zdarzenia poprzedzały, nie dają podstaw do uznania, by ze strony pokrzywdzonego miało miejsce takie zachowanie o znamionach "bezpośredniego zamachu" na dobro oskarżonego, które wymagałoby z jego strony zastosowania "obrony koniecznej" w rozumieniu art. 25 kk. Według ustaleń poczynionych przez Sąd wynika, iż pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi doszło do utarczki słownej.

M. D. (1) nie chciał zabrać swoich rzeczy z szafy znajdującej się w pokoju, który miała zająć K. P. wraz z mężem. Oskarżony sprzeciwiał się wspólnemu zamieszkiwaniu z właścicielką mieszkania i P. P. (1), nie godził się z ich właściecielskimi uprawnieniami do tego lokalu. Twierdził, że ma on wyłączne prawo przebywania w mieszkaniu przy ul. (...). Z pewnością konflikt pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi nie był na tyle intensywny, by uzasadniać podjęcie przez niego działania w postaci zadania dwóch ciosów nożem.

Z zebranego materiału dowodowego jasno wynika, że P. P. (1) i T. M. nie byli wobec oskarżonego agresywni, ani nie ubliżali mu. W żadnym razie nie nastąpiła sytuacja, w której można by uznać, iż fakt przeprowadzki pokrzywdzonych do mieszkania zajmowanego przez oskarżonego stanowiła okoliczność uzasadniającą działanie w warunkach obrony koniecznej. Sąd uznał, że należało wyeliminować art. 160 § 1 k.k. z podstawy prawnej skazania oskarżonego. Istotne, że przestępstwa stypizowane w art. 160 § 1-3 mają charakter skutkowy (materialny) i należą do kategorii przestępstw z konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo.

Skutkiem jest w ich przypadku sprowadzenie przez sprawcę określonego stanu rzeczy, który charakteryzuje się tym, że towarzyszy mu pewien obiektywnie istniejący potencjał niebezpieczeństwa utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W przypadku usiłowania lub dokonania któregokolwiek z umyślnych przestępstw skierowanych przeciwko życiu lub zdrowiu, wykluczona będzie jednoczesna kwalifikacja tych czynów z art. 160 k.k., gdyż zamiar i skutek dalej idący „pochłania” zamiar i skutek o mniejszym stopniu społecznej szkodliwości (V.

Konarska-Wrzosek [w:] A. Lach, J. Lachowski, T. Oczkowski, I. Zgoliński, A. Ziółkowska, V. Konarska-Wrzosek, Kodeks karny. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 160.) Z tych względów Sąd doszedł do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie skutek przestępstwa narażenia na niebezpieczeństwo został znacznie przekroczony, a w związku z tym niemożliwe było zakwalifikowanie czynu oskarżonego w zbiegu z art. 160 § 1 k.k. jak przyjął to rzecznik oskarżenia publicznego. W zakresie czynu wskazanego w punkcie III części wstępnej wyroku należy wskazać, iż oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. Treścią groźby karalnej jest zapowiedź popełnienia przestępstwa na szkodę zagrożonego lub osoby mu najbliższej.

Przedmiotem ochrony jest tu wolność człowieka rozumiana jako wolność od strachu, obawy przed popełnieniem przestępstwa na szkodę zagrożonego lub jego najbliższych (Daszkiewicz-Paluszyńska, Groźba, s. 32–33). Groźba musi oddziaływać na psychikę zagrożonego w taki sposób, aby mógł on obawiać się, że groźba będzie spełniona (Wojciechowska [w:] Kunicka-Michalska, Wojciechowska, Przestępstwa, s. 33). Treścią groźby karalnej jest zapowiedź popełnienia przestępstwa, a zatem zbrodni lub występku (ale nie wykroczenia) na szkodę zagrożonego lub jego osoby najbliższej (M.

Mozgawa [w:] M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, M. Mozgawa, Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 190.). Przedmiotem czynności wykonawczej może być osoba (fizyczna), w stosunku do której skierowana jest groźba. Pokrzywdzonym tym przestępstwem może być zatem tylko osoba, do której ta groźba jest skierowana i która w jej następstwie mogłaby bezpośrednio lub pośrednio (poprzez pokrzywdzenie osoby jej najbliższej) ponieść szkodę (wyrok Sądu Najwyższego z 13.02.2008 r., IV KK 407/07, LEX nr 395069).

Za groźbę wzbudzającą w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona należy uznać taką groźbę, którą pokrzywdzony traktować będzie poważnie i uznawać jej spełnienie za rzeczywiście możliwe, co w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości. Wzbudzenie obawy w zagrożonym należy oceniać subiektywnie, nie zaś z punktu widzenia obiektywnego niebezpieczeństwa realizacji groźby (wyrok Sądu Najwyższego z 26.01.1973 r., III KR 284/72, Biul. SN 1973/5, s. 95). Uzasadniona obawa, w konstrukcji przepisu art. 190 § 1 k.k., jest tym elementem, który pozwala ująć i zweryfikować, czy subiektywna odczucie obawy pokrzywdzonego co do spełnienia groźby miało obiektywne (uzasadnione) podstawy.

Nie wystarczy zatem to, że pokrzywdzony oświadczy, iż obawiał się spełnienia groźby; konieczne jest bowiem dokonanie oceny, czy jego przekonanie miało obiektywne podstawy w ustalonych okolicznościach. Obiektywizacja podstawy wymaga zaś oceny w oparciu zarówno o osobowość pokrzywdzonego, jak i okoliczności, które pozwalają stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek o podobnej osobowości, cechach psychiki, intelektu co pokrzywdzony, w ustalonych okolicznościach, uwzględniając także wcześniejsze ewentualne relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, towarzyszące wypowiedziom zachowania, uznałby groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia (wyrok Sądu Najwyższego z 6.04.2017 r., V KK 372/16, LEX nr 2284206).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że słowa wypowiedziane przez M. D. (1) do K. P. ,,wszystkich was pozbijam” wzbudziły w niej uzasadnioną obawę, że ta groźba zostanie spełniona nie tylko dlatego, że wymachiwał w jej kierunku nożem, ale również dlatego, że uderzył nożem T. M. i P. P. (1), a pokrzywdzona była bezpośrednim świadkiem tego zdarzenia. Mając na względzie okoliczności zdarzania, nie budzi najmniejszych wątpliwości Sądu, że groźba skierowana przez oskarżonego wywołała uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona.

Należy uznać, że oskarżony wypowiadając tę groźbę, miał na myśli chęć wyrządzenia pokrzywdzonym poważnej krzywdy i godził się na spowodowanie u nich ciężkich skutków zdrowotnych. Biorąc pod uwagę całokształt przytoczonych okoliczności podmiotowych, jak i przedmiotowych należy stwierdzić, iż M. D. (1) nie miał zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego pozbawienia życia pokrzywdzonych. Tak więc Sąd dokonał korekty kwalifikacji prawnej czynów popełnionych przez oskarżonego. Mając na uwadze powyższe rozważania, zachowanie oskarżonego bez wątpienia wyczerpało wszystkie znamiona występku z art. 190 § 1 k.k. ☐ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M.

D. (1) I, II i III I, II i III Wymierzając jednostkowe kary pozbawienia wolności za Sąd kierował się dyrektywami z art. 53 § 1 k.k.: -wysokim stopniem szkodliwości społecznej czynu, który godził w życie i zdrowie ludzkie, -rodzajem zamiaru oskarżonego, stopniem jego winy, motywu działania (nie chciał, aby właściciele mieszkania wprowadzili się do lokalu, w którym mieszkał, bał się, że zostanie wyrzucony z mieszkania), -względy prewencji ogólnej oraz indywidualnej, -zapobiegawcze i wychowawcze cele kary. Sąd wziął również po uwagę fakt, iż zdarzenie to było wynikiem trwającego od kilku lat konfliku pomiędzy M.

D. (1) a właścicielami mieszkania. Oskarżony nie godził się z uprawnieniami właścicielskimi K. P. do mieszkania przy ul. (...). Ponadto na niekorzyść oskarżonego przemawiał jego duży poziom agresji i złej woli. Sam fakt, iż zaatakował dwóch pokrzywdzonych twierdząc, że robi to w obronie własnej, podczas gdy nie zachodziły warunki obrony koniecznej wskazuje, że postępowanie oskarżonego było nieuzasadnione i całkowicie nieadekwatne do zaistniałej sytuacji. Oskarżony wiedział, że pokrzywdzona ma tytuł prawny do zajmowania tego mieszkania i nie może sprzeciwić się jej zamieszkaniu w lokalu.

Sąd uznał, że kary jednostkowe (3 lata za czyn opisany w pkt I części dyspozytywnej wyroku, 3 lata za czyn opisany w pkt II części dyspozytywnej wyroku i 6 miesięcy za czyn opisany w pkt III części wstępnej wyroku) będą spełniać jej wychowawczy, prewencyjny cel oraz działać odstraszająco na potencjalnych sprawców tego rodzaju przestępstw. IV IV Sąd na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w pkt I, II i III części dyspozytywnej wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu M.

D. (1) karę łączną 3 (trzech) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, kierując się zasadą częściowej absorpcji. V i VI I i III Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego M. D. (1) na rzecz pokrzywdzonych nawiązkę -w kwocie 2.000 zł na rzecz P. P. (1) oraz w kwocie 500 zł na rzecz K. P.. W ocenie Sądu orzeczenie takiego środka stanowiło będzie dla oskarżonego dodatkowy element oddziaływania poprawczego i wychowawczego a dla pokrzywdzonego kompensowało będzie szkody i krzywdy mające swoje źródło w przestępstwie.

Orzeczona kwota zadośćuczynienia jest adekwatna do rozmiaru krzywd doznanych przez pokrzywdzonych. Dla zadośćuczynienia zastosowanie znajdują odpowiednie przepisy kodeksu cywilnego. Wskazać należy, iż jego wysokość determinowana jest charakterem i rozmiarem krzywd doznanych przez pokrzywdzonych a dla ustalenia wysokości zadośćuczynienia znaczenia nie ma sytuacja majątkowa sprawcy. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M.

D. (1) VII VII Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności Sad zaliczył oskarżonemu M. D. (1) okres jego zatrzymania od 9 listopada 2021 r. godz. 11:40 do dnia 10 listopada 2021 r. godz. 19:30. VIII VIII Na podstawie art. 44 § 2 k.k. Sąd orzekł przepadek przez zniszczenie dowodu rzeczowego zarejestrowanego w wykazie dowodów rzeczowych nr (...), pod pozycją 9 (k. 138 akt). IX IX Na podstawie art. 44 § 1 k.k. Sąd orzekł przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych pochodzących z przestępstwa zarejestrowanych w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) pod pozycją 1, 2 i 3 (k. 138V akt).

X. X. Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. Sąd zwrócił: -oskarżonemu M. D. (1) dowody rzeczowe wymienione w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) pod pozycjami od 1 do 8 (k. 138 akt), -T. M. dowód rzeczowy wymieniony w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) pod pozycją 10 (k. 138 akt).

6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Nie dotyczy. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XI Zgodnie z brzmieniem § 17 ust. 1 pkt 2, § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.

O. G. koszty nieopłaconej obrony z urzędu w kwocie 3432 zł brutto. XII Mając na wględzie, iż oskarżony nie pracuje, nie posiada majątku, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności oraz utrzymuje się z zasiłku MOPS, Sąd stosownie do treści art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j.: Dz. U. z 1983 r. nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych oraz od obowiązku uiszczenia opłaty, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa. 1Podpis Sędzia Mariusz Wiązek Sędzia Jolanta Pol-Kulig