Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II W 357/23 AI generated

II W 357/23 · Sąd powszechny

Case Number II W 357/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

do wyroku z dnia 10 października 2023 r. Na podstawie całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego sąd ustalił następujący stan faktyczny: Obwiniony K. K. w dniu 17 kwietnia 2023 r. w miejscowości Z. na ul. (...), prowadząc pojazd mechaniczny marki R. (...) o nr rej. (...), został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariusza KPP L. asp. W. K.. W toku kontroli ustalono, że obwiniony przekroczył dozwoloną prędkość na tym odcinku drogi o 36 km/h (106/70). Na obwinionego nałożono mandat w wysokości 800 zł i 9 pkt karnych oraz poinformowano o prawie do odmowy przyjęcia mandatu i jego konsekwencjach.

Legislator headnote

AI generated

art. 117 §1 k.p; II W 357/23 · Sąd powszechny: W ocenie sądu ustalony stan faktyczny stanowi spójną i logicznie uzasadnioną całość, ponieważ poszczególne wiarygodne dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają. Tym samym, wina i okoliczności popełnienia czynu przypisanego obwinionemu nie budzą wątpliwości. K. K. w dniu 17 kwietnia 2023 r. w miejscowości Z., prowadząc pojazd mechaniczny marki R. (...) o nr rej. (...), nie zastosował się do ograniczenia prędkości 70 km/h określonego znakiem drogowym i poruszał się z prędkością nie mniejszą niż 100 km/h, tj. o 30 km/h więcej, co stanowi wykroczenie z art. 92a § 1 k.w.

Keywords

AI generated
excessive speed traffic violation illegal overtaking manoeuvre instantaneous offence principle of expeditious proceedings immigration law violation

Cited Legislation

AI generated
art. 117 §1 k.p
Na podstawie art. 117 §1 k.p.w.s.
AI generated
IV Ka 585/14
Wobec A. P. skierowany został do Sądu Rejonowego w Kłodzku wniosek o ukaranie w którym obwiniony został on o to, że: w dniu 25 sierpnia 2013 roku na drodze krajowej nr (...)w miejscowości Ż. kierując pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym o 23 km/h, tj. poruszał się z prędkością 73 km/h
VI Ka 472/17
w dniu 4 kwietnia 2016 roku około godziny 12:57 w J.
VII W 836/15
W dniu 07 lipca 2015r. funkcjonariusze Policji J. Ś. i K. K. pełnili w godzinach rannych służbę patrolową w patrolu zmotoryzowanym na drodze krajowej nr K 1 w gminie R. . Poruszali się motocyklami służbowymi . Wyposażeni byli w przyrząd kontrolno-pomiarowy (...) (...) (...) . Okres ważności legalizacji wyżej opisanego przyrządu upływał w dniu 31.10.2015r.
II W 10/24
Sygn. akt IIW 10/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2024 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca – sędzia Katarzyna Garbarczyk Protokolant– sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności oskarżyciela publicznego z KPP w G. - ----------- po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2024 roku na rozprawie sprawy K. O. syna Z. i C. zd. (...) ur. (...) w E. obwinionego o to, że: W dniu 13 grudnia 2023 roku około godz. 20:36 w miejscowości W. gmina G. na drodze krajowej nr (...) prowadząc pojazd marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w obszarze zabudowanym oznakowanym znakiem drogowym (...) w miejscu obowiązywania ograniczenia prędkości do 50 km/h, przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 31 km/h, jadąc z prędkością 81 km/h tj. o czyn z art. 92a§2 kw w zw. z art. 20 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym 1. Obwinionego K. O. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 92a§2 kw w zw. z art. 24§1, 1a i 3 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 800,00 (osiemset) złotych. 2. Zwalnia obwinionego od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów postępowania. Sygn. akt IIW 10/24 UZASADNIENIE K. O. w dniu 13 grudnia 2023 roku około godz. 20:36 kierował pojazdem marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...), jadąc przez miejscowość W. gmina G. drogą krajową nr (...), w obszarze zabudowanym oznakowanym znakiem drogowym (...), gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h. W tym czasie funkcjonariusz KPP w G. A. K. dokonywał pomiarów prędkości pojazdów poruszających się tą trasą i stwierdził, że w/w pojazd przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 31 km/h, jadąc z prędkością 81 km/h. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowo wyjaśnień obwinionego (k. 21v), w oparciu o zeznania A. K. (k. 22), świadectwo legalizacji (k. 4), certyfikat kalibracji (k. 5). Obwiniony nie przyznał się do winy. Potwierdził fakt kierowania pojazdem, kwestionując jednak przekroczenie prędkości. Nadto podważał prawidłowość dokonanego przez policjanta pomiaru ( wyjaśnienia k. 21v). Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w jakich nie przyznaje się do winy. Zdaniem Sądu wyjaśnienia te nie polegają na prawdzie, stanowią jedynie przyjętą linię obrony, służącą uniknięciu odpowiedzialności karnej. Wyjaśnienia te pozostają nadto wewnętrznie niespójne i odosobnione w świetle dowodów, jakim Sąd nadał walor wiarygodności. W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw, by odmówić wiary zeznaniom funkcjonariusza policji, który dokonywał kontroli drogowej obwinionego. Świadek ten nie miał żadnego interesu, by zeznawać na temat okoliczności, które w rzeczywistości nie miały miejsca i w konsekwencji niesłusznie obciążać obwinionego ( zeznania A. K. k. 22). Z zeznań świadka w sposób pewny i jednoznaczny wynika, że urządzenie, jakim dokonywano pomiaru prędkości było sprawne, nie było żadnych okoliczności, które miałyby wpływ na prawidłowość dokonanego pomiaru. Zeznania świadka zostały uzupełnione o dowody w postaci świadectwa legalizacji (k. 4) i certyfikatu kalibracji (k. 5). Co więcej- z zeznań A. K. wynika, że w czasie kontroli obwiniony nie kwestionował prędkości, z jaką wskazano, że jechał, ani prawidłowości dokonanego pomiaru, a odmówił przyjęcia mandatu tylko dlatego, że był dla niego za wysoki. Dodał, że taki powód odmowy przyjęcia mandatu został ujęty w sporządzonej przez świadka notatce urzędowej, przy czym gdyby kierowca podawał inne powody odmowy przyjęcia mandatu- takie zapisy też znalazłyby się w notatce. Znamienne jest to, iż dopiero po wysłuchaniu tych zeznań - obwiniony "przypomniał sobie", że rzeczywiście w czasie kontroli, oprócz tego, że kwestionował prawidłowość dokonanego pomiaru prędkości- a czemu zaprzeczył świadek - odmówił przyjęcia mandatu też dlatego, że był dla niego za wysoki. W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionego są nielogiczne, bo skoro miał rzekomo przede wszystkim kwestionować prawidłowość pomiaru prędkości, to nie było powodów, by chciał jednak kary - w postaci pouczenia - skoro uważał, że nie złamał przepisów prawa. W świetle zebranych dowodów i ich analizy nie budzi wątpliwości, że obwiniony dopuścił się zarzuconego mu wykroczenie z art. 92a§2 kw. Przy wymiarze kary grzywny Sąd miał na uwadze stopień zawinienia obwinionego i społecznej szkodliwości czynu, warunki osobiste, majątkowe sprawcy. Każdy kierowca pojazdu musi posiadać wiedzę w przedmiocie obowiązujących przepisów dotyczących zasad w ruchu drogowym, w tym ograniczeń dotyczących prędkości, z jaką powinien prowadzić pojazd. Do przepisów tych ma obowiązek się stosować. K. O. jadąc z nadmierną prędkością naruszył podstawowe zasady obowiązujące w ruchu drogowym. W świetle powyższego Sąd uznając obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, podstawie art. 92a§2 kw w zw. z art. 24§1, 1a i 3 kw skazał go na karę grzywny w wysokości 800 złotych. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu i spełni cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 121§1 kpw w zw. z art. 624§1 kpk.
II W 859/18
Obwiniony E. A. w dniu 29 kwietnia 2018r. o godz. 16:10 na ul. (...) w K. kierując pojazdem marki V. (...) nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość o 26 km/h poruszając się z prędkością 76 km/h w terenie zabudowanym, gdzie obowiązuje prędkość 50 km/h. Funkcjonariusze policji prowadzący w tym dniu kontrolę drogową w powyższym miejscu zatrzymali do kontroli obwinionego, dokonując pomiaru prędkości kierowanego przez niego pojazdu ujawniając powyższe przekroczenie prędkości. Po zatrzymaniu pojazdu okazano kierującemu wynik pomiaru na urządzeniu laserowym typu U. L., dokonano także rutynowej kontroli dokumentów kierującego. W trakcie kontroli ujawniono brak w dowodzie rejestracyjnym pieczątki aktualnego przeglądu technicznego pojazdu V. (...) (brak miejsca na kolejną pieczątkę). Obwiniony okazał więc funkcjonariuszce policji zaświadczenie wystawione przez stację diagnostyczną o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu, wystawione w dniu 06 maja 2017r. Z uwagi na nieposiadanie aktualnego przeglądu technicznego, zatrzymano obwinionemu dowód rejestracyjny pojazdu. Nałożonego mandatu karnego obwiniony nie przyjął.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II W 357/23

UZASADNIENIE

do wyroku z dnia 10 października 2023 r. Na podstawie całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego sąd ustalił następujący stan faktyczny: Obwiniony K. K. w dniu 17 kwietnia 2023 r. w miejscowości Z. na ul. (...), prowadząc pojazd mechaniczny marki R. (...) o nr rej. (...), został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariusza KPP L. asp. W. K.. W toku kontroli ustalono, że obwiniony przekroczył dozwoloną prędkość na tym odcinku drogi o 36 km/h (106/70). Na obwinionego nałożono mandat w wysokości 800 zł i 9 pkt karnych oraz poinformowano o prawie do odmowy przyjęcia mandatu i jego konsekwencjach.

K. K. skorzystał z prawa do odmowy przyjęcia mandatu, stwierdzając, że „za przekroczenie prędkości 100 km przyjąłby mandat, a za 106 km już nie przyjmie”. Obwinionemu wystawiono wezwanie do stawiennictwa w KP w N.. Prędkość pojazdu prowadzonego przez obwinionego zmierzono przyrządem do pomiaru prędkości w ruchu drogowym posiadającym świadectwo legalizacji ponownej, ważnej do dnia 05.01.2024 r. Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie: zeznań świadków M. D. (k. 27v.-28), W. K. (k.28) oraz załączonych do akt sprawy dokumentów w postaci: notatki urzędowej (k.2), informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (k.1), świadectwa legalizacji ponownej (k.7), informacji z bazy PESEL (k.12-13), pisma (k.30) oraz częściowo na podstawie wyjaśnień obwinionego K.

K. (k.3v.-4, 27-27v.). Sąd jako wiarygodne uznał wyjaśnienia K. K. w zakresie, w jakim nie kwestionował faktu, że w dniu zdarzenia to on prowadził pojazd oraz, że przekroczył dozwoloną prędkość. Natomiast sąd nie dał wiary obwinionemu, że prowadząc pojazd nie przekroczył prędkości 95 km/h i z pewnością nie jechał z prędkością 106 km/h tym bardziej, że sam twierdził w dniu zdarzenia przyjąłby mandat za przekroczenie prędkości, gdyby uznać, że jechał z prędkością w zakresie 100 km/h. Obwiniony wyjaśnił, że pomiar prędkości może wynikać z błędu urządzenia lub z błędnego wykonania pomiaru przez funkcjonariuszy Policji.

W sytuacji jednak kiedy nie jest możliwe uzyskanie zapisu urządzenia rejestrującego (...) (...) (...) o numerze fabrycznym (...) rok produkcji 2021, z kontroli przeprowadzonej w dniu 17.04.2023 r. o godzinie 11:11 w Z. ul. (...) a dotyczącego samochodu R. (...) o nr rej. (...), to sąd uznał, że wyrażona przez K. K. zgoda na przyjęcie mandatu przy przyjęcie, że jechała z prędkością 100 km/h, może stanowić podstawę do wymierzenia mu adekwatnej kary grzywny za przekroczenie prędkości o 30 km/h. W tej sytuacji sąd dokonał korekty opisu czynu zarzuconego we wniosku o ukaranie, przyjmując wersję korzystniejszą dla obwinionego, że w dniu zdarzenia jechał z prędkością nie mniejszą niż 100 km/h, tj. o 30 km/h więcej niż prędkość obowiązująca na tym terenie.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków M. D. i W. K., którzy zatrzymali do kontroli drogowej obwinionego, ponieważ zeznawali logicznie i zgodnie ze stanem swojej wiedzy odnośnie przedmiotowych zdarzeń. Z zeznań W. K. wynika, że obwiniony przekroczył prędkość o co najmniej 30 km/h na obszarze zabudowanym gdzie jest ograniczenie prędkość do 70 km/h. W związku z powyższym, nałożono na niego mandat w wysokości 800 zł, którego nie przyjął. Świadek przyznał, że możliwym jest, że K. K. stwierdził, że za przekroczenie prędkości 100 km/h przyjąłby mandat.

Natomiast M. D. nie pamiętała dokładnie zdarzenia z dnia 17 kwietnia 2023 r. Sąd dał również wiarę załączonym do akt sprawy dokumentom, gdyż zostały one sporządzone przez funkcjonariuszy publicznych niezainteresowanych rozstrzygnięciem w sprawie, a zatem nie mających logicznego powodu, by przedstawiać nieprawdziwy stan rzeczy w dokumentach. Brak jest na tych dokumentach jakichkolwiek śladów podrobienia bądź przerobienia. Jednocześnie do akt sprawy nie dołączono zapisu urządzenia rejestrującego (...) (...) (...) o numerze fabrycznym (...) rok produkcji 2021 z przedmiotowej kontroli przeprowadzonej w dniu 17.04.2023 r. i w związku z tym pismem z dnia 1 września 2023 r. sąd zwrócił się do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w L. o nadesłanie tego zapisu.

Jednakże z informacji zwrotnej wynika, że nagrania tego rodzaju są przechowywane przez 31 dni od daty zgrania materiału i odbywa się to systematycznie minimum raz w miesiącu. Ponadto urządzenie pomiarowe było wypożyczone od Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji i na początku czerwca 2023 r. zostało zwrócone.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie sądu ustalony stan faktyczny stanowi spójną i logicznie uzasadnioną całość, ponieważ poszczególne wiarygodne dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają. Tym samym, wina i okoliczności popełnienia czynu przypisanego obwinionemu nie budzą wątpliwości. K. K. w dniu 17 kwietnia 2023 r. w miejscowości Z., prowadząc pojazd mechaniczny marki R. (...) o nr rej. (...), nie zastosował się do ograniczenia prędkości 70 km/h określonego znakiem drogowym i poruszał się z prędkością nie mniejszą niż 100 km/h, tj. o 30 km/h więcej, co stanowi wykroczenie z art. 92a § 1 k.w.

W ocenie sądu analizując stronę podmiotową wykroczenia dokonanego przez obwinionego, całość okoliczności sprawy pozwala na przyjęcie, że działał on w zamiarze bezpośrednim. Jako osoba dorosła, która posiada prawo jazdy i zna zasady ruchu drogowego, to obwiniony z pewnością miał zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chciał go popełnić. Orzekając karę 900 zł grzywny, sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie jej społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do obwinionego.

Jako okoliczność łagodzącą sąd potraktował dotychczasową niekaralność obwinionego. Jednocześnie na niekorzyść obwinionego przemawia fakt, że wykroczenia z art. 92a k.w. godzą w podstawowe dobro prawne, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji i zdaniem sądu rygorystyczne respektowanie zasad ruchu drogowego jest niezbędne dla podnoszenia zarówno kultury jazdy jak i bezpieczeństwa poruszania się po drogach wszystkich uczestników ruchu drogowego. Na podstawie art. 117 §1 k.p.w.s. sąd obciążył K. K. kosztami postępowania, które po zsumowaniu wyniosły 120 zł, w tym kwota 90 zł to opłata.