II Ka 818/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 428/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale prokuratora Przemysława Rycaka po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. sprawy J. F. oskarżonego z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk, art. 190 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt II K 1504/22 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. rozwiązuje karę łączną pozbawienia wolności z pkt III wyroku, 2. obniża do 2 (dwa) lat karę pozbawienia wolności orzeczoną w pkt I wyroku, 3. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk łączy orzeczone wobec J. F. jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierza oskarżonemu karę łączną 2 (dwa) lat i 1 (jeden) miesiąc pozbawienia wolności; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności dalszy okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 23 marca 2023r. do dnia 20 czerwca 2023r., godz. 15.50; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 428/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 23 marca 2023r. w sprawie II K 1504/22 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------- ---------------------------------------------------------- -------------- ---------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. -------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- ---------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- --------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. zarzut obrazy przepisów postępowania karnego, mającej wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie: 1. obrazy art. 410 kpk, poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na nieujawnionym w toku postępowania sądowego materiale dowodowym w postaci nagrania z monitoringu z ul. (...) (plik video z k. 43, którego nazwa kończy się cyframi "1656", podczas gdy stosownie do treści art. 393a kpk Sąd powinien był ujawnić treść dowodowych nagrań, poprzez ich odtworzenia na rozprawie głównej, co doprowadziło do poczynienia kluczowych w sprawie ustaleń - w szczególności w odniesieniu do przebiegu całego zdarzenia na ul. (...) w dniu 29 sierpnia 2022 r. w S., uznania jednoznacznie, iż to oskarżony zaczepił pokrzywdzonego i wyjął nóż bez żadnego powodu mieszczącego się w granicach art. 25 § 1 lub 2 kk, czy też ustalenia, że zeznania E. W. są zbieżne z zeznaniami pokrzywdzonego i monitoringiem - z naruszeniem podstawowej zasady procesu karnego, tj. zasady bezpośredniości i w konsekwencji ustalenie winy oskarżonego, co do popełnienia zarzucanych mu czynów i to w zw. z art. 57a § 1 kk 2. obrazy art. 410 kpk poprzez pominięcie przez Sąd I instancji istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wynikających z zeznań świadka B. K. zawartych w protokole rozprawy głównej z dnia 1 lutego 2023 r. gdzie pokrzywdzony stwierdził "Później nastąpiła wymiana zdań, nie pamiętam jak to było. To był głupi wybryk po prostu", "żaden jako pierwszy nie atakował", " zdarzenie mniej więcej tak wyglądało", "ja nie mam utrudnienia z ręką po tym zdarzeniu ale to nie jest warte tego aby oskarżony nadal odbywał karę, ręka jest sprawna, ja nie chcę aby od dalej odbywał karę, chciałbym aby sąd go wypuścił", " cios to nie było pchnięcie, bardziej aby puścić drzwi", " Ja nie obawiam się oskarżonego", w świetle których nie sposób jednoznacznie i bez wątpienia uznać, iż pokrzywdzony jakiekolwiek groźby potwierdził 3. obrazy art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań świadka B. K. i bezpodstawne, a na pewno wątpliwe uznanie, iż przebieg całej sytuacji, zdarzenia jest jednoznaczny gdzie sam pokrzywdzony w swoich zeznaniach jest niekonsekwentny i jego zeznania są rozbieżne. 4. obrazy art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego J. F., jakoby bez żadnej wątpliwości opisywany przez niego przebieg wydarzeń, nawet w kontekście zapisu z monitoringu, jego pierwszej fazy i dalszego przebiegu, nie można uznać za działanie oskarżonego w zakresie działania w warunkach art. 25 kk 5. obrazy art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań świadka P. S., poprzez uznanie, iż świadek pominął okoliczność, iż oskarżony wyjął nóż przed tym jak doszło pomiędzy nim a pokrzywdzonym do fizycznej konfrontacji, gdzie z monitoringu, na którym wyłącznie Sąd I instancji opiera swoje wywody, nie sposób doszukać się takiej okoliczności (zarzuty z pkt I apelacji r.pr. T. S.) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zdaniem obrońcy, materiały wideo (zapisane na płycie z k. 43) „ nie zostały w sposób należyty przeprowadzone w trakcie procesu”, gdyż nie zostały odtworzone na rozprawie, zatem – zgodnie ze stanowiskiem obrońcy - nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych Sądu. W ocenie Sądu Okręgowego, stanowisko obrońcy jest błędne, gdyż sprzeczne z treścią przepisu art. 394 § 2 kpk. Zgodnie z tym przepisem protokoły i dokumenty podlegające odczytaniu na rozprawie odczytuje się jedynie na wniosek strony, która nie miała możliwości zapoznania się z tym dowodem lub gdy sąd uzna to za niezbędne. Nie ulega wątpliwości w orzecznictwie sądów powszechnych, że przepis ten swym zakresem obejmuje także takie dowodowy jak nagrania audio i wideo. Warto w tym miejscu przywołać stanowisko Sądu Apelacyjnego w Krakowie, który stwierdził, że „ zapisów dźwiękowych - z samej ich natury - nie można odczytać na rozprawie (jak czyni się to np. z dokumentami), można je jedynie odsłuchać. Prawidłowe wprowadzenie do dostępnej sądowi materii dowodowej zapisów dźwiękowych zarejestrowanych uprzednio rozmów telefonicznych może zatem polegać bądź to na odsłuchaniu (wysłuchaniu) tych zapisów na rozprawie, bądź też na uznaniu ich za ujawnione bez odsłuchania, co każdorazowo winno być odnotowane w protokole rozprawy. W obecnym stanie prawnym rezygnacja z bezpośredniego przeprowadzenia tych dowodów nie wymaga zgody stron, jeśli miały one możliwość zapoznania się z ich treścią.” (wyrok SA w Krakowie z 16.05.2017 r., II AKa 45/17, KZS 2017, nr 7-8, poz. 17). Identyczne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Poznaniu: „ sąd mógł nagrania utrwalone w toku czynności operacyjnych (de facto dowody) zaliczyć bez odczytywania w poczet materiału dowodowego, bez konieczności odsłuchania go, skoro strony miały możliwość zapoznania się z ich treścią. Konieczność odsłuchania tych dowodów miałaby charakter bezwarunkowy dla sądu w sytuacji gdyby - a contrario - któraś ze stron nie miała możliwości zapoznania się z nim (odsłuchania), co nawet nie musiałoby się odbywać w warunkach sali sądowej.” (wyrok SA w Poznaniu z 20.12.2018 r., II AKa 18/18, LEX nr 2714725). Tymczasem w tej sprawie obrońca nie wykazał, aby do czasu wydania zaskarżonego wyroku nie miał możliwości zapoznania się z tym dowodem i bezskutecznie domagał się z tego powodu, aby dowód z nagrania monitoringu został odtworzony na rozprawie. - obrońca na podstawie wyrwanych z kontekstu wypowiedzi pokrzywdzonego zawartych w zeznaniach złożonych na rozprawie wyprowadził wniosek o tym, że pokrzywdzony nie potwierdził w sposób jednoznaczny i pewny, aby oskarżony kierował wobec niego groźby pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy uznaje zarzut opisany w pkt 2 apelacji za całkowicie bezpodstawny, gdyż analiza całości wypowiedzi pokrzywdzonego (a nie jedynie fragmentów jego zeznań złożonych na rozprawie) oraz świadka E. W. prowadzi do wniosku, iż oskarżony skierował groźbę pozbawienia życia do pokrzywdzonego. Nadto ustalenia Sądu Rejonowego w tym zakresie potwierdził sam oskarżony, który w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów (k. 283v). - podnosząc zarzut z pkt 3 apelacji obrońca wskazał, że zeznania B. K. są niekonsekwentne i rozbieżne. W uzasadnieniu apelacji dodał, że nie można bez żadnych wątpliwości uznać ich za stanowcze i konsekwentne, co do tego w jakich okolicznościach doszło do całego zdarzenia. Obrońca nie wskazał jednak na kwestionowane przez siebie fragmenty zeznań pokrzywdzonego poprzestając jedynie na cytowaniu wyrwanych z kontekstu wypowiedzi świadka z rozprawy. Z tych powodów możliwe byłoby uznanie tego zarzutu za bezpodstawny z uwagi na brak dostatecznego jego uzasadnienia. Pomimo tego, należy za Sądem Rejonowym wskazać, że zeznania pokrzywdzonego, zwłaszcza te złożone w postępowaniu przygotowawczym (a zatem złożone bezpośrednio po zdarzeniu), pozostają nie tylko wewnętrznie spójne, logiczne i zawierające ciąg przyczynowo - skutkowy, lecz przede wszystkim znajdują potwierdzenie w zeznaniach E. W., częściowo w zeznaniach P. S. oraz materiale wideo z monitoringu. Fakt, że pokrzywdzony po wielu miesiącach od zdarzenia zeznając na rozprawie stwierdził, że nie pamięta „ jak to było”, „ żaden jako pierwszy nie zaatakował”, „zdarzenie mniej więcej tak wyglądało”, nie stanowi podstawy do podważenia wartości dowodowej całych jego zeznań, a jedynie świadczy o zatarciu w pamięci szczegółów zdarzenia, w tym emocji, które towarzyszyły pokrzywdzonemu w tym czasie. Jak wskazał bowiem Sąd Rejonowy, kluczowym dowodem w sprawie okazał się materiał bezosobowy w postaci nagrania wideo. Na jego podstawie Sąd I instancji oparł swe rozważania co do oceny wartości dowodowej zeznań złożonych w sprawie przez świadków i wyjaśnień przez oskarżonego. - w zakresie zarzutu z pkt 4 apelacji obrońca wskazał, że przebieg wydarzeń, wynikający nawet z monitoringu, wskazuje na działanie oskarżonego podjęte w warunkach art. 25 kk. W uzasadnieniu do tego zarzutu obrońca stwierdził: „ Trudno jest uznać, iż reakcja oskarżonego, mając na uwadze stan zdrowia po przebytej operacji głowy, była obroną konieczną czy też przekroczeniem tej obrony”. Zdaniem Sądu Okręgowego, analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego prowadzi do dalej idącego wniosku, a mianowicie do wniosku, iż w sprawie nie ma żadnych realnych podstaw do przyjęcia, że oskarżony działał w warunkach obrony koniecznej, czy też nawet z przekroczeniem tej obrony. Jak należy odczytywać z uzasadnienia apelacji, uwagi obrońcy co do zaistnienia warunków określonych w art. 25 kk dotyczą czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia. Odnosząc się zatem do okoliczności popełnienia tego czynu przez oskarżonego należy wskazać, w ślad za Sądem Rejonowym, iż od samego początku zdarzenia aż do jego zakończenia w budynku urzędu skarbowego to oskarżony był stroną atakującą. To nie J. F. schronił się przed B. K. w budynku administracji państwowej, lecz to B. K. widząc nacierającego na niego napastnika z nożem w ręku podjął jedyną słuszną decyzję, tj. postanowił przed napastnikiem uciekać. Z nagrania monitoringu, a także zeznań pokrzywdzonego, E. W. i P. S. wynika, że J. F. ponownie sięgnął po nóż w sytuacji, gdy okazało się, że nie jest w stanie zdobyć przewagi nad pokrzywdzonym w walce wręcz. Gdy oskarżony szukał noża, nie był atakowany przez pokrzywdzonego, zatem sięgając po raz drugi po nóż nie znajdował się w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia. Oskarżony wręcz mógł wówczas zakończyć całe zdarzenie poprzez podjęcie decyzji o zaprzestaniu podejmowania dalszych agresywnych działań wobec B. K.. To jego decyzja o ponownym sięgnięciu po nóż stała się podstawą do zaistnienia zdarzenia mającego dramatyczny finał w budynku Urzędu Skarbowego. - niezrozumiały jest zarzut opisany w pkt 5 apelacji. Obrońca zakwestionował ocenę wiarygodności zeznań P. S. w części dotyczącej okoliczności sięgnięcia po nóż przez oskarżonego twierdząc, że nie sposób doszukać się w zapisie z monitoringu tego, aby oskarżony wyjął nóż przed tym jako doszło między nim a pokrzywdzonym do fizycznej konfrontacji. Tymczasem z uzasadnienia wyroku wynika wprost, że „ analiza nagrania video nie wskazuje, aby ze strony pokrzywdzonego miało miejsce jakiekolwiek zachowanie, które sprowokowałoby oskarżonego. To oskarżony odwraca się do przechodzącego pokrzywdzonego i od razu wyjmuje nóż” (k. 356v). Obrońca nie wykazał, aby opisywany materiał dowodowy nie stanowił podstawy do przyjęcia powyższych ustaleń przez Sąd Rejonowy. Wniosek wniosek o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie przepisów art. 25 kk i odstąpienia od wymierzania kary oskarżonemu bądź zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia wymiaru kary, wymierzając oskarżonemu za czyn z ust. I wyroku karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z ust. II wyroku karę 2 miesięcy pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie kary łącznej 8 miesięcy na okres 3 lat. 2. alternatywnie, z ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż oskarżony jednak dopuścił się popełnieniu zarzucanych mu czynów zabronionych wniosek o zmianę orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, nie przekraczających łącznie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów skutkowała brakiem podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji 3.2. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy oskarżony J. F. był inicjatorem zdarzenia i zaczepił pierwszy pokrzywdzonego B. K., groził pokrzywdzonemu zabójstwem oraz że nie działał w warunkach art. 25 kk (zarzut z pkt II apelacji r.pr. T. S.) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny jak wyżej wskazano, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej, zgodnej z art. 7 kpk, oceny materiału dowodowego, a następnie na podstawie wiarygodnych zeznań pokrzywdzonego, E. W., materiału wideo, częściowo zeznań P. S. i wyjaśnień oskarżonego (który przyznał się na rozprawie do dokonania zarzuconych mu czynów) ustalił, że J. F. był inicjatorem zdarzenia. Nie ulega wątpliwości ustalenie Sądu Rejonowego o tym, że to oskarżony zaczepił B. K., a potem podejmował kolejne, coraz bardziej agresywne zachowania wobec niego, aby zdobyć nad nim przewagę. W okolicznościach sprawy brak jest zatem podstaw do rozważania działania oskarżonego w warunkach art. 25 kk Wniosek wniosek o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie przepisów art. 25 kk i odstąpienia od wymierzania kary oskarżonemu bądź zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia wymiaru kary, wymierzając oskarżonemu za czyn z ust. I wyroku karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z ust. II wyroku karę 2 miesięcy pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie kary łącznej 8 miesięcy na okres 3 lat. 2. alternatywnie, z ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż oskarżony jednak dopuścił się popełnieniu zarzucanych mu czynów zabronionych wniosek o zmianę orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, nie przekraczających łącznie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów skutkowała brakiem podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji 3.3. - z daleko idącej ostrożności procesowej - zarzut niewspółmierności orzeczonej kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności w stosunku do J. F., która to kara nie uwzględnia występujących w sprawie okoliczności łagodzących, takich jak dotychczasowa niekaralność, pojednanie z pokrzywdzonym, wyrażenie skruchy czy też działanie w warunkach art. 25 kk, a których uwzględnienie winno spowodować nadzwyczajne złagodzenie orzeczonej kary poprzez wymierzenie jej w łagodniejszej formie czy też nawet odstąpienia od jej wymierzenia (zarzut z pkt III apelacji r.pr. T. S.) - zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary jednostkowej za czyn opisany w punkcie I w wymiarze 2 lat i 10 miesięcy kary pozbawienia wolności oraz w punkcie II kary czterech miesięcy pozbawienia wolności i w pkt III kary łącznej w wymiarze 3 lat kary pozbawienia wolności, podczas gdy dokonanie właściwej oceny przesłanek wymiaru kary oraz prawidłowa ocena szeregu okoliczności łagodzących uzasadnia wymierzenie oskarżonemu kary jednostkowej za czyn opisany w punkcie I w wymiarze 7 miesięcy kary pozbawienia wolności oraz w punkcie II w wymiarze 3 miesięcy kary pozbawienia wolności i kary łącznej w wymiarze 9 miesięcy kary pozbawienia wolności (zarzut apelacji r.pr. K. J.) ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - uwzględnienie zarzutu opartego na rażącej niewspółmierności kary wymaga wykazania, że wymierzona sprawcy kara w sposób oczywisty i jednoznaczny wykracza poza granice wyznaczone dyrektywami określonymi w art. 53 kk. Analiza zarzutów obu apelacji prowadzi, zdaniem Sądu Okręgowego, do wniosku, iż kara wymierzona J. F. za popełnienie czynu z pkt I wyroku jest rażąco surowa. Wprawdzie należy zgodzić się z Sądem I instancji co do ustalonego w sprawie wysokiego stopnia winy i szkodliwości społecznej, to jednak zgodnie z art. 53 § 2 kk przy wymiarze kary należy nadto uwzględnić sposób życia sprawcy przed popełnieniem czynu i jego zachowanie po jego dokonaniu, a zwłaszcza staranie się o naprawienie szkody oraz zachowanie się pokrzywdzonego. Tymczasem z pisemnym motywów wyroku wynika, iż jedyną okolicznością łagodzącą jest wcześniejsza niekaralność oskarżonego. Słusznie zatem obrońcy wskazują, że przy dokonywaniu wymiaru kary za czyn z pkt I wyroku Sąd Rejonowy pominął postawę i słowa pokrzywdzonego wypowiedziane na rozprawie. Sąd nie uwzględnił także w dostatecznym stopniu faktu, że oskarżony na rozprawie przyznał się do popełnienia obu czynów, wyraził skruchę i przeprosił pokrzywdzonego. Z tych względów Sąd Okręgowy uznał, że kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu za czyn z pkt I wyroku winna zostać obniżona do 2 lat. Zdaniem Sądu, właśnie w takim wymiarze kara ta będzie sprawiedliwa. - natomiast Sąd Okręgowy nie uwzględnił w pozostałym zakresie obu apelacji. Sąd Okręgowy podziela bowiem rozważania Sądu Rejonowego co do wysokiego stopnia winy oskarżonego i stopnia szkodliwości społecznej popełnionych przez niego czynów. Wbrew twierdzeniom obrońców, oskarżony działał w sprawie z premedytacją, nie został sprowokowany do agresywnego zachowania przez pokrzywdzonego, zaś popełnione występki miały charakter chuligański. W tej sprawie istotne jest zatem wymierzenie takich kar, aby spełniały cele w zakresie prewencji indywidulanej i generalnej. Zdaniem Sądu Okręgowego, jedynie kary pozbawienia wolności w rozmiarze 2 lat (za czyn z pkt I a/o) i 4 miesięcy (za czyn z pkt II a/o) spełniać dostosowane będą do wszystkich dyrektyw wymiaru kary. Wniosek wnioski apelacji r.pr. T. S.: 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie przepisów art. 25 kk i odstąpienia od wymierzania kary oskarżonemu bądź zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia wymiaru kary, wymierzając oskarżonemu za czyn z ust. I wyroku karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z ust. II wyroku karę 2 miesięcy pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie kary łącznej 8 miesięcy na okres 3 lat; 2. alternatywnie, z ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż oskarżony jednak dopuścił się popełnieniu zarzucanych mu czynów zabronionych wniosek o zmianę orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, nie przekraczających łącznie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; wnioski apelacji r.pr. K. J.: 1. o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu I poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności za opisane w zarzucie I przestępstwo w wymiarze 7 miesięcy kary pozbawienia wolności, a także środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym i zbliżania się do pokrzywdzonego na odległość mniejszą niż 100 metrów przez okres 2 lat; 2. o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu II poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności za opisane w zarzucie II przestępstwo w wymiarze 3 miesięcy kary pozbawienia wolności, 3. o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu III poprzez wymierzenie kary łącznej 9 miesięcy kary pozbawienia wolności; 4. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem I i II instancji ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zarzuty apelacji okazały się w części uzasadnione, zatem Sąd Okręgowy dokonał obniżenia wymiaru kary pozbawienia wolności w zakresie czynu z pkt I wyroku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy rozstrzygnięcie w zakresie skazania oskarżonego za czyny opisane w pkt I i II wyroku Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji obrońcy okazały się w tym zakresie bezzasadne oraz nie stwierdzono okoliczności uwzględnianych z urzędu uzasadniających dokonanie ingerencji w treść wyroku 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany - wymiar kary za czyn z pkt I wyroku, - rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności Zwięźle o powodach zmiany - wobec powyższych rozważań dokonano obniżenia wymiaru kary pozbawienia wolności za czyn z pkt I wyroku - na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk Sąd Okręgowy połączył kary pozbawienia wolności (kara 2 lat i kara 4 miesięcy) i jako karę łączną orzekł karę 2 lat i jednego miesiąca pozbawienia wolności. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 kk w przedmiotowej sprawie najniższa kara łączną pozbawienia wolności wynosiłaby 2 lata i jeden miesiąc. Dokonując ustalenia co do wymiaru kary łącznej Sąd Okręgowy wziął pod uwagę to, iż oba czyny pozostają w ścisłym związku czasowym i motywacyjnym i na tej podstawie ukształtował wymiar kary łącznej na zasadzie absorpcji. 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. -------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. -------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III na podstawie art. 63 § 1 kk Sąd dokonał niezbędnego zaliczenia okresu pozbawienia wolności oskarżonego w tej sprawie po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV - apelacje obrońców oskarżonego nie zostały uwzględnione w całości, zatem Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w całości - zgodnie z art. 10 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonego kwotę 400 zł tytułem opłaty za obie instancje - na wydatki postępowania odwoławczego składa się ryczałt za doręczanie korespondencji sądowej (20 zł) 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie o karze 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 397/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia /del./ Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Marii Kempki po rozpoznaniu w dniu 10 września 2024 r. sprawy D. D. (1) oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 11 marca 2024 r. sygn. akt II K 39/23 uchyla zaskarżony wyrok w całości i sprawę D. D. (1) przekazuje Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 397/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 11 marca 2024r. w sprawie II K 39/23 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- -------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------------- ---------------------------------------------------------- ------------ --------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk, polegającej na nieuwzględnieniu przy ferowaniu wyroku wszystkich mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów ujawnionych na rozprawie, uwzględnienia wyłącznie dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego oraz na dowolną (a nie swobodną) ocenę poszczególnych dowodów, bez uwzględnienia zasad logiki i doświadczenia życiowego, co miało wpływ na treść wyroku i w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - trafny jest, zdaniem Sądu Okręgowego, zarzut apelacji prokuratora, zgodnie z którym Sąd Rejonowy dokonując oceny wiarygodności dowodu, stanowiącego dla niego kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie wyjaśnień oskarżonego, dokonał dowolnej, bezpodstawnie korzystnej dla D. D. (1), oceny. Analiza treści uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy w znikomym stopniu (w większości przytoczono jedynie treść wyjaśnień oskarżonego z rozprawy) wyjaśnił podstawy powzięcia tej oceny, a mianowicie Sąd ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż „ wyjaśnienia oskarżonego w całości co do wszelkich okoliczności faktycznych były spójne” oraz „ pokrywały się” z zeznaniami świadków K. K. (1), I. K. i K. L. (1). Tymczasem prokurator trafnie wskazał w apelacji, iż Sąd I instancji całkowicie pominął wyjaśnienia D. D. (1) z postępowania przygotowawczego, zeznania K. K. (1) z postępowania przygotowawczego oraz historię rachunku bankowego należącego oskarżonego. - odnosząc się na tym etapie rozważań do kwestii wiarygodności wyjaśnień oskarżonego należy zauważyć za prokuratorem, że wersja zdarzenia oskarżonego prezentowana na rozprawie jest odmienna od wersji przedstawionej w pierwszych wyjaśnieniach. Sąd Rejonowy formalnie ujawnił te wyjaśnienia (z k. 107) na rozprawie w dniu 13 września 2023r., lecz wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 389 § 2 kpk nie dążył do wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy treścią odczytanych wyjaśnień a treścią wyjaśnień złożonych na rozprawie. Zdaniem Sądu Okręgowego, trafnie wskazuje prokurator, iż pomiędzy wyjaśnieniami oskarżonego zachodzą tak poważne rozbieżności, że skutkują uznaniem tych wyjaśnień za pozbawione waloru wiarygodności. - dalej, zasadnie twierdzi prokurator, że Sąd Rejonowy także w zakresie oceny wiarygodności zeznań K. K. (1) wykazał się daleko posuniętą dowolnością. Mimo, iż na rozprawie doszło do ujawnienia świadkowi jej zeznań z postępowania przygotowawczego i mimo wezwania jej do wyjaśnienia ujawnionych sprzeczności pomiędzy odczytanymi a złożonymi na rozprawie zeznaniami, to następnie Sąd Rejonowy nie dokonał rzetelnej oceny wpływu tych różnic na uznanie zeznań świadka za wiarygodne. Tłumaczenie świadka o tym, że podczas pierwszych zeznań nie powiedziała policjantowi o B. W. (1), gdyż znajdowała się w „ dosyć mocno stresującej sytuacji”, jest infantylne i obiektywnie sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Nie sposób dać wiary świadkowi, iż po doznaniu rzekomych krzywd ze strony B. W. (1) i towarzyszącego mu rzekomo mężczyźny, w tym kierowania gróźb utraty życia przy użyciu noża, świadek była zbyt zestresowana, aby o tym zeznać w czasie pierwszego przesłuchania. Zdaniem Sądu Okręgowego, fakt że oskarżony i świadek K. K. (1) przedstawili po raz pierwszy dopiero na rozprawie wersję zdarzenia związaną z osobą B. W. (1) stanowi podstawę do przyjęcia ustalenia o tym, że ta wersja zdarzenia jest wyłącznie wytworem wyobraźni i nie ma potwierdzenia w obiektywnych dowodach. Znamienne w sprawie jest to, że zarówno oskarżony jak i świadek nie przedstawili żadnych dowodów na wykazanie nawiązania współpracy z B. W. (1), czy wyjazdu do W. w celu spotkania z tym mężczyzną. - następnie należy stwierdzić, że rację ma prokurator podnosząc w apelacji argument o tym, że „ wersja podawana na rozprawie przez oskarżonego oraz świadka K. K. (1) nie znajduje potwierdzenia w historii rachunku bankowego D. D. (1), z której wynika, iż D. D. (1), po otrzymaniu wpłaty od pokrzywdzonej korzystał z tego konta dokonując licznych, drobnych zakupów przy użyciu karty”. Dodatkowo trafnie wskazuje prokurator, iż z historii tego rachunku (dostępnego dla Sądu Rejonowego w aktach sprawy) nie wynika, aby oskarżony dokonał wypłaty wszystkich środków zgromadzonych na tym rachunku w bankomacie znajdującym się w W.. Warto w tym miejscu wskazać, że w wersji zdarzenia prezentowanej przez K. K. (1), ona wraz z oskarżonym pojechali do W. na spotkanie z B. W. (1) w dniu 17 marca 2022r., a zatem w dniu gdy pokrzywdzona K. K. (2) dokonywała zakupu butów. - nadto, poza granicami rozważań zaprezentowanymi w apelacji prokuratora należy wskazać, że – wbrew stanowisku Sądu I instancji – wersja zdarzenia przedstawiona przez oskarżonego na rozprawie nie znajduje potwierdzenia w treści zeznań świadka K. L. (2). Otóż z początkowego fragmentu zeznań tego świadka wynika, iż „ nic mu o tym nie wiadomo, aby oskarżony znał B. W. (2)” (k. 245v). Gdy obecny podczas przesłuchania oskarżony dał świadkowi znać, iż ta odpowiedź nie jest zgodna z oczekiwaniami oskarżonego, wówczas świadek zmienił zeznania i podał „ prostuję, ja dałem B. kontakt do D. i B.”, „ja ich skontaktowałem chyba w marcu 2023r.” (k. 245v). Mimo zatem oczywistych oznak tego, że zeznania świadka zostały złożone w sprawie w celu stworzenia pozorów wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, Sąd I instancji nie czyni w tym zakresie żadnych rozważań uznając wbrew faktom, że wyjaśnienia oskarżonego znajdują potwierdzenie w wiarygodnych zeznaniach K. L. (2). Sądowi Rejonowemu do dokonania takiej oceny nie przeszkadzał fakt, że – zdaniem świadka – do spotkania oskarżonego z B. W. (1) miało dojść po upływie roku od zdarzenia objętego aktem oskarżenia. - z powyższych powodów Sąd Okręgowy podziela w całości stanowisko prokuratora, iż Sąd Rejonowy przy ferowaniu zaskarżonego wyroku nie uwzględnił wszystkich mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów, uwzględnił wyłącznie dowody przemawiające na korzyść oskarżonego i w konsekwencji dokonał dowolnej (a nie swobodnej) oceny poszczególnych dowodów, bez uwzględnienia zasad logiki i doświadczenia życiowego, co doprowadziło do niesłusznego uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. - zdaniem Sądu Okręgowego, dowody zgromadzone w sprawie stanowią dostateczną podstawę do przypisania sprawstwa oskarżonemu w zakresie czynu objętego aktem oskarżenia. Z materiału dowodowego wynika wprost, że na rachunek bankowy należący do oskarżonego wpłynęły pieniądze przesłane przez pokrzywdzoną, zaś osoba sprzedająca buty wskazała numer telefonu należący do I. K. jako numer, za którego pośrednictwem pokrzywdzona miała dokonać zapłaty wykonując przelew na telefon. Z akt sprawy nie wynika, aby inne osoby poza oskarżonym miały dostęp do przedmiotowego rachunku bankowego oskarżonego, zaś z historii tego rachunku nie wynika, aby pieniądze przesłane przez pokrzywdzoną zostały następnie przekazane innej osobie poprzez operacje bankowe na tym rachunku. Jak wykazano wyżej, alibi oskarżonego jest całkowicie niewiarygodne, zatem łańcuch poszlak wskazuje na sprawstwo oskarżonego. Wniosek wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. w sprawie zgromadzono dowody wskazujące na sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu, jednakże z uwagi na zakaz zawarty w art. 454 § 1 kpk niezbędne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ---------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.1.4.1. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, oceniony zgodnie z dyrektywami art. 7 kpk, stanowi podstawę do uznania winy oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu. Jednakże z uwagi na ustawowy zakaz wyrażony w przepisie art. 454 § 1 kpk, Sąd Okręgowy nie mógł skazać oskarżonego z uwagi na treść zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu Okręgowego, w sprawie nie zaistniały także podstawy do umorzenia postępowania lub jego warunkowego umorzenia. 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Sąd Rejonowy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, przeprowadzi postępowanie dowodowe w niemalże w całości (w okolicznościach sprawy zbędne jest ponowne przesłuchanie pokrzywdzonej K. K. (2), którą wystarczy jedynie zawiadomić o pierwszym terminie rozprawy, zaś jej zeznania ujawnić bez odczytywania), przykładając należną uwagę do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych istotnych dla sprawy. W toku postępowania dowodowego Sąd winien dążyć do wyjaśnienia sprzeczności wskazanych powyżej w wyjaśnieniach oskarżonego (o ile oskarżony złoży dobrowolnie dodatkowe wyjaśnienia) oraz zeznaniach świadków wspierających jego wersję zdarzenia, konfrontując te dowody z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, zaś w przypadku złożenia w sprawie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku przedstawi swe rozważania dotyczące zasadności wydanego wyroku bez zbędnego referowania treści zeznań świadków czy wyjaśnień, lecz w to miejsce wskaże własne motywy przyjętych ustaleń. 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 232/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 08 listopada 2022r.

Sygn. akt II Ka 462/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 listopada 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SR (del.) Paweł Mądry (spr.) SO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale przedstawiciela Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego PZŁ Jana Rucińskiego po rozpoznaniu w dniach 27 września i 3 listopada 2022 r. sprawy 1. J. D., obwinionego o przewinienia łowieckie z art. 35b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie i in. 2. D. G., obwinionego o przewinienie łowieckie art. 35b ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie i in. na skutek odwołania wniesionego przez obrońcę obwinionych od orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt GSŁ 10/20 I. zaskarżone orzeczenie zmienia w ten sposób, że uniewinnia obwinionego J. D. od popełnienia przewinień łowieckich przypisanych mu w pkt I i III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego w Siedlcach z dnia 18 listopada 2019r. w sprawie OSŁ 1/19; II. w pozostałej zaskarżonej części orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego utrzymuje w mocy; III. zasądza od J. D. i D. G. na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 10 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 462/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 28 lipca 2020r. w sprawie GSŁ 10/20 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- ---------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. -------------------- ----------------------------------------------------------- ------------- ---------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- -------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------ 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. zarzut naruszenia § 23 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania oraz znakowania tusz w związku z art. 42b oraz art. 35b ust. 1 pkt 2 Prawa Łowieckiego, poprzez przyjęcie, że obwinieni naruszyli zasady dotyczące prawidłowości wpisów w książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - oceniając podniesiony zarzut należy na wstępie zaznaczyć, że treść samego zarzutu może prowadzić do mylnych wniosków, gdyż została sformułowana w sposób odbiegający od rozważań dotyczących tego zarzutu zawartych w uzasadnieniu odwołania. - z treści zarzutu wynika, że skarżący - w zakresie czynu z pkt I - kwestionuje ustalenie o tym, że obwinieni naruszyli zasady dotyczące prawidłowości wpisów w książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym. W tym miejscu niezbędne jest poczynienie uwagi, że działanie opisane w pkt I wniosku oskarżycielskiego zostało zarzucone jedynie J. D., zatem błędne jest odnoszenie rozważań skarżącego w zakresie czynu z pkt I w stosunku do obu obwinionych. Po drugie, skarżący podnosząc w treści zarzutu przepisy regulujące sposób pisemnego zawiadamiania o zamiarze wykonywania polowania indywidualnego zdaje się nie zauważać, że czyn opisany w pkt I wniosku polega na wykonywaniu tego polowania " bez wcześniejszego zgłoszenia łowczemu wyjścia na polowanie" oraz " nie powiadomieniu o efektach tego polowania" co stanowiło naruszenie postanowień uchwały nr 15/2015 Walnego Zgromadzenia Członków N. Koła Łowieckiego w R.. Z tych powodów, w zakresie rozważań dotyczących zasadności przypisania J. D. przewinienia łowieckiego z pkt I wniosku oskarżycielskiego bez bezpośredniego znaczenia pozostawały cytowane w zarzucie przepisy ustawy i rozporządzenia. Natomiast należy przyznać rację skarżącemu, iż ukaranie J. D. za czyn opisany w pkt I nastąpiło rażącym naruszeniem prawa. Odmiennie jednak niż skarżący, Sąd Okręgowy owego naruszenia prawa nie upatruje w okoliczności, iż uchwała Walnego Zgromadzenia zobowiązywała członków koła do podejmowania czynności, do których nie zobowiązywało ich Prawo łowieckie i rozporządzenie wykonawcze (uchwała do dnia wydania wyroku przez Sąd Okręgowy nie została uchylona w drodze nadzoru przez organ nadrzędny), lecz z uwagi na definicję przewinienia łowieckiego zawartą w przepisie art. 35b ust. 1 Prawa łowieckiego ( dalej PŁ). Otóż zgodnie z tym przepisem, przewinienie łowieckie polega m.in. na naruszeniu statutu lub innych uchwał organów Polskiego Związku Łowieckiego (art. 35b ust. 1 pkt 2 PŁ). Natomiast Walne Zgromadzenie Koła (...), zgodnie z art. 32a ust. 1 PŁ, nie jest organem PZŁ, zatem podejmowane przez to gremium uchwały, wprawdzie wiążące członków koła, nie stanowią źródła prawa mającego moc statutu lub innych uchwał organów PZŁ, a zatem za ich naruszenie członkom PZŁ nie można przypisać popełnienia przewinienia łowieckiego w rozumieniu Prawa łowieckiego, a tym bardziej wymierzyć kary przewidzianej jedynie za popełnienie przewinienia łowieckiego. - na uwzględnienie nie zasługiwały także rozważania skarżącego dotyczące braku podstaw do przypisania J. D. przewinienia opisanego w pkt III wniosku oskarżycielskiego. Zdaniem obrońcy, bezzasadny jest zarzut, że obwiniony nie dokonał wpisu pozyskanej zwierzyny z powodu tego, że obwiniony, zdaniem obrońcy, nie pozyskał wówczas żadnej zwierzyny, w tym nurogęsi. W tym zakresie Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne obu Sądów Łowieckich, że J. D. w czasie i miejscu opisanym w zarzucie z pkt II wniosku dokonał odstrzału nurogęsi. Z tych powodów zarzut obrońcy w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nadto, zdaniem Sądu Okręgowego, pozbawione znaczenia w sprawie jest stwierdzenie obrońcy, że bezzasadny jest zarzut z pkt III z powodu tego, że oskarżony nie miał obowiązku dokonania wpisu liczby oddanych strzałów (taki obowiązek dotyczy jedynie liczby strzałów oddanych do zwierzyny grubej), gdyż skarżący nie zauważył, że Okręgowy Sąd Łowiecki w swym orzeczeniu wyeliminował z opisu przewinienia opisanego w pkt III słowa " ilości oddanych strzałów". Wobec tych argumentów należało uznać zarzut obrońcy w zakresie czynu z pkt III wniosku za bezzasadny. Niemniej Sąd Okręgowy uwzględniając z urzędu treść przepisu art. 42b ust. 1 PŁ uniewinnił J. D. od przewinienia łowieckiego z pkt III z innych powodów niż wskazane w zarzucie obrońcy, o czym poniżej. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie J. D. i D. G. od zarzuconych im czynów ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie J. D. od popełnienia przewinień łowieckich przypisanych mu w pkt I i III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego zasługiwał na uwzględnienie, lecz nie z uwagi na podniesiony zarzut (który okazał się bezzasadny), lecz z powodu okoliczności uwzględnionych przez Sąd Okręgowy z urzędu - wniosek o zmianę wyroku w zakresie pozostałych przypisanych obwinionym czynów nie zasługiwał na uwzględnienie z powodu bezzasadności podniesionego zarzutu 3.2. naruszenie art. 35s ust. 2 Prawa łowieckiego w zw. z art. 433 § 1 i 2 kpk poprzez niepełne rozpoznanie zarzutów naruszenia art. 170 § 1 pkt 1 kpk w zw. z art. 174 kpk w zw. z art. 35s ust. 2 Prawa łowieckiego oraz art. 7 kpk w zw. z art. 35s ust. 2 Prawa łowieckiego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - podnosząc powyższy zarzut obrońca w uzasadnieniu apelacji stwierdził, że z materiału dowodowego nie wynika, aby J. D. w czasie i miejscu opisanym w zarzucie z pkt II dokonał odstrzału nurogęsi. Obrońca zarzucił, iż nurogęś widoczna na zdjęciach zabezpieczonych w sprawie nie mogła zostać pozyskana przez obwinionego w dniu 14 kwietnia 2018r., zaś nagranie rozmowy przeprowadzonej przez zarząd koła łowieckiego z obwinionymi nie zostało odtworzone na rozprawie przed Okręgowym Sądem Łowieckim. Zdaniem obrońcy, nagranie to zostało dopuszczone z rażącym naruszeniem art. 170 § 1 pkt 1 kpk, zaś obwinieni nie zostali uprzedzeni o tym, że będą nagrywani, ani pouczeni o swej sytuacji prawnej i uprawnieniach w postępowaniu przed właściwymi organami PZŁ. W ocenie obrońcy, zgodnie z art. 174 kpk nie można dowodu z wyjaśnień zastępować treścią pism, zapisków czy notatek urzędowych. - powyższe twierdzenia i zarzuty obrońcy są, zdaniem Sądu Okręgowego, w całości bezzasadne. Należy zgodzić się z Głównym Sądem Łowieckim, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był dostateczny do uznania winy J. D. w zakresie czynu z pkt II wniosku oraz winy D. G.. Wprawdzie zdjęcia zabezpieczone w sprawie nie przedstawiały nurogęsi odstrzelonej przez J. D. (z uwagi na stan rozkładu), to jednak w sprawie zgromadzono zeznania członków Zarządu N. Koła Łowieckiego, z których wynika, że D. G. podczas posiedzenia zarządu w dniu 18 kwietnia 2018r. przyznał, że J. D. dokonał odstrzelenia nurogęsi, zaś on udzielił pomocy koledze, aby ten dokonał odstrzału. Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów podważających wiarygodność zeznań tych świadków. Eksponowanie przez skarżącego kwestii legalności zarejestrowania przebiegu posiedzenia zarządu także nie prowadzi do wniosku o braku dowodów winy obwinionych. Po pierwsze, błędne jest twierdzenie, że obaj obwinieni nie wiedzieli o celu zaproszenia ich do udziału w posiedzeniu zarządu. Po drugie, przepisy Kodeksu postępowania karnego nie zawierają zakazu wykorzystywania w procesie karnym dowodu w postaci zarejestrowanej wypowiedzi sprawcy, nawet dokonanej bez wiedzy sprawcy. Wskazywany przez skarżącego przepis art. 170 § 1 pkt 1 kpk nie został w tej sprawie naruszony, zaś przeprowadzenie dowodu z tego nagrania nie prowadziło do zastąpienia wyjaśnień obwinionych w sposób zakazany w art. 174 kpk. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie J. D. i D. G. od zarzuconych im czynów ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie J. D. od popełnienia przewinień łowieckich przypisanych mu w pkt I i III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego zasługiwał na uwzględnienie, lecz nie z uwagi na podniesiony zarzut (który okazał się bezzasadny), lecz z powodu okoliczności uwzględnionych przez Sąd Okręgowy z urzędu - wniosek o zmianę wyroku w zakresie pozostałych przypisanych obwinionym czynów nie zasługiwał na uwzględnienie z powodu bezzasadności podniesionego zarzutu 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Sąd Okręgowy procedując w sprawie na podstawie art. 440 kpk uznał, że – mimo braku zasadności zarzutów odwołania obrońcy - utrzymanie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej przewinień łowieckich przypisanych J. D. w pkt I i III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego byłoby rażąco niesprawiedliwe, gdyż oznaczałoby zaakceptowanie rozstrzygnięcia wydanego z rażącym naruszeniem zasad prawa karnego na niekorzyść J. D. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności - jak wskazano wyżej, ukaranie J. D. za czyn z pkt I wniosku było sprzeczne z prawem, gdyż wynikało z błędnego założenia, że źródłem prawa obowiązującego na gruncie odpowiedzialności dyscyplinarnej członków PZŁ były uchwały Walnego Zgromadzenia Koła Łowieckiego. Kwestii tej wprawdzie nie podniesiono w odwołaniu obrońcy J. D., lecz Sąd Okręgowy uwzględnił tę okoliczność z urzędu i finalnie zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił J. D. od popełnienia tego deliktu łowieckiego uznając, że zarzucony mu czyn nie wyczerpuje znamion przewinienia łowieckiego. - nadto, Sąd Okręgowy działając z urzędu uznał, że także w przypadku czynu przypisanego w pkt III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego zachodzi podstawa do zmiany wyroku i uniewinnienia J. D., gdyż czyn przypisany obwinionemu, podobnie jak czyn z pkt I, nie wyczerpuje znamion przewinienia łowieckiego z art. 35b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 42b ust. 1 PŁ. Otóż Główny Sąd Łowiecki ukarał J. D. za to, że po zakończonym polowaniu indywidualnym nie dokonał w książce ewidencji myśliwych wpisu o pozyskanej zwierzynie. Istotnie, przepis art. 42b ust. 1 PŁ w brzmieniu obowiązującym w dniu 14 kwietnia 2018r. nakazywał, aby myśliwy wykonujący polowanie, po jego zakończeniu, wpisał w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym „ ilość i gatunek pozyskanej zwierzyny”. Zdaniem Sądu Okręgowego, istota problemu zawarta jest w definicji pojęcia „zwierzyna”. Otóż zgodnie z art. 1 PŁ za zwierzynę uważa się zwierzęta łowne. Zatem poza tym pojęciem pozostają wszelkie inne zwierzęta, które nie są wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie ustalenia listy gatunków zwierząt łownych. Z oczywistych względów, nurogęś podlegająca ścisłej ochronie gatunkowej nie jest gatunkiem zwierzęcia łownego, zatem obwiniony J. D. nie był na podstawie art. 42b ust. 1 PŁ zobowiązany do dokonania wpisu o pozyskaniu nurogęsi. Z tych powodów Sąd Okręgowy uznał, że zaniechanie J. D. w zakresie czynienia adnotacji w książce ewidencji myśliwych nie wyczerpało znamion strony przedmiotowej zarzuconego mu przewinienia łowieckiego. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy - rozstrzygnięcie Głównego Sądu Łowieckiego w zakresie ukarania J. D. za popełnienie przewinienia łowieckiego opisanego w pkt II tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego - rozstrzygnięcie Głównego Sądu Łowieckiego w zakresie ukarania D. G. za popełnienie przewinienia łowieckiego opisanego w pkt V tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w zakresie tych czynów zarzuty odwołania okazały się bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany wyroku z uwagi na zaistnienie okoliczności uwzględnianych z urzędu 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany zmiana rozstrzygnięcia Głównego Sądu Łowieckiego w zakresie ukarania J. D. za popełnienie przewinień łowieckich opisanych w pkt I i III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia tych czynów Zwięźle o powodach zmiany powody uniewinnienia przedstawiono powyżej w rozdziale 4 uzasadnienia 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III - odwołanie obrońcy obwinionych okazało się częściowo skuteczne, zatem Sąd Okręgowy o kosztach procesu orzekł na podstawie art. 633 kpk w zw. z art. 634 kpk, uznając że obwinieni w równych częściach ponoszą wydatki postępowania odwoławczego, które w tej sprawie wyniosły 20 zł (ryczałt za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana