II Ka 777/23 · Sąd powszechny

Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 10 maja 2023 r.

Sygn. akt VI Ka 452/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 sierpnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Magdaleny Kolasińskiej po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 roku sprawy 1. R. S. ur. (...) w J. s. M., G. z domu M. 2. T. S. ur. (...) w J. s. M., G. z domu M. oskarżonych z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i in. z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 7 lutego 2024 r. sygn. akt II K 85/21 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. S. w pkt IV części dyspozytywnej w ten sposób, że wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. S. w pkt XII części dyspozytywnej w ten sposób, że wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. W. i adw. M. N. kwoty po 840 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonych z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze kwoty po 193,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług; V. zwalnia oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 452/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 7 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 86/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut W apelacji oskarżyciela publicznego: obrazy prawa materialnego art. 86 § 1 kk poprzez wymierzenie wobec R. S. kary łącznej równej najwyższej z kar podlegających łączeniu, wymierzonych za poszczególne przestępstwa tj. kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy łączeniu podlegały kary jednostkowe 2 lat i 6 miesięcy, kara 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy wymierzona kara łączna powinna być wyższa od najwyższej z kar czyli od kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny obrazy prawa materialnego art. 86 § 1 k.k. poprzez wymierzenie wobec T. S. kary łącznej równej najwyższej z kar podlegających łączeniu, wymierzonych za poszczególne przestępstwa tj. kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy łączeniu podlegały kary jednostkowe 2 lat i 6 miesięcy, kara 6 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji gdy wymierzona kara łączna powinna być wyższa od najwyższej z kar czyli od kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny rażącej niewspółmierności wymierzonej R. S. kary jednostkowej w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisane mu czyny z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. za czyny opisane w pkt 1-3 oraz 5-8 części wstępnej wyroku, przy przyjęciu, iż stanowiły one ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k., a więc w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a przez to nie uwzględniającej w sposób należyty okoliczności popełnienia przestępstw, ich ilości, stopnia społecznej szkodliwości, a przede wszystkim wobec faktu popełnienia przestępstwa w ramach recydywy specjalnej wielokrotnej oraz uznania, iż oskarżony z popełnienia przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu, przy braku jakichkolwiek okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego poza początkowym przyznaniem się do winy, nie stanowi dla oskarżonego adekwatnej dolegliwości, nie realizując tym samym względem niego celów tak wychowawczych jak też zapobiegawczych, a następnie w konsekwencji jej wymierzenia orzeczenia w pkt IV części dyspozytywnej kary łącznej w wymiarze zaledwie 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za wszystkie przypisane oskarżonemu czyny, co sprawia, że wymierzone kary zarówno jednostkowa oraz łączna są niewspółmierne do stopnia zawinienia oskarżonego, nie spełniają swych zadań w zakresie prewencji szczególnej, a nade wszystko nie spełniają swej roli w zakresie kształtowania świadomości prawej społeczeństwa, pozostając niesłusznymi i społecznie nieakceptowalnymi; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny rażącej niewspółmierności wymierzonej T. S. kary jednostkowej w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisane mu czyny z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. za przestępstwa opisane w pkt 10 - 18 części wstępnej wyroku, przy przyjęciu, iż stanowiły one ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k., a więc w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a przez to nie uwzględniającej w sposób należyty okoliczności popełnienia przestępstw, ich ilości, stopnia szkodliwości społecznej, a przede wszystkim wobec faktu popełnienia przestępstwa w ramach recydywy specjalnej wielokrotnej i uczynienia sobie z popełnienia przestępstw stałego źródła dochodu, a następnie w konsekwencji jej wymierzenia orzeczenia kary łącznej w wymiarze zaledwie 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za wszystkie przypisane oskarżonemu czyny, co sprawia, że wymierzone kary zarówno jednostkowa oraz łączna są niewspółmierne do stopnia zawinienia oskarżonego, nie spełniają swych zadań w zakresie prewencji szczególnej, a nade wszystko nie spełniają swej roli w zakresie kształtowania świadomości prawej społeczeństwa, pozostając niesłusznymi i społecznie nieakceptowalnymi. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny W apelacji obrońcy oskarżonego T. S.: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że T. S. dopuścił się kradzieży z włamaniem i kradzieży opisanych w pkt 14, 15, 16, 18, 19, 20 części wstępnej wyroku, podczas gdy zżerany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie takich ustaleń ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny naruszenie przepisów postępowania tj. art. 4, art. 7 KPK polegające na jednostronnej, wybiórczej i dowolnej ocenie dowodów, przyjęciu i interpretacji okoliczności przypisywanych w zakresie zdarzeń, do których oskarżony się nie przyznawał, wyłącznie na niekorzyść oskarżonego i pominięciu okoliczności świadczących na jego korzyść ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny rażąca niewspółmierność (surowość) kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu T. S., a także kary łącznej poprzez orzeczenie kar pozbawienia wolności w nadmiernej wysokości ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny W apelacji obrońcy oskarżonego R. S.: naruszenia art. 7 k.p.k. poprzez błędną ocenę zebranego w toku sprawy materiału dowodowego w szczególności wyjaśnień oskarżonego R. S. i bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony R. S. dopuścił się czynów opisanych w pkt 1, 6, 7 części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy poza wyjaśnieniami R. S. złożonymi w toku postępowania przygotowawczego, gdzie początkowo przyznał się do ich popełnienia następnie zmienionymi w toku przewodu sądowego, sad nie dysponował żadnym innymi dowodami, które potwierdzałby sprawstwo oskarżonego w zakresie tych czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie wskazać należy, że Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 7 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 86/21 uznał winę i sprawstwo oskarżonych A. L., T. S. i R. S.. Apelację od tego orzeczenia wnieśli obrońcy wszystkich oskarżonych jak również oskarżyciel publiczny. Niniejsza sprawa była uprzednio przedmiotem rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, który to wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt VI Ka 387/24 zmienił zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o karach łącznych orzeczonych wobec oskarżonych T. S. oraz R. S. jak również w zakresie orzeczonych wobec tych oskarżonych środków kompensacyjnych, utrzymując w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w mocy. Następnie w wyniku kasacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego T. S. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 29 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt I KK 477/24 uchylił powoływany wyrok Sądu Okręgowego wobec oskarżonego T. S. oraz w oparciu o art. 536 k.p.k. w zw. z art. 435 k.p.k. również wobec oskarżonego R. S. w części orzekającej wobec tych skazanych kary łączne przekazując sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi w postępowaniu odwoławczym, jednocześnie oddalając w pozostałym zakresie kasację jako oczywiście bezzasadną. Przyczyną wskazanego uchylenia pozostawało wadliwe zastosowanie norm prawa materialnego w zakresie orzekania o karze łącznej poprzez orzeczenie ich wymiaru w uprzednio prowadzonym postępowaniu odwoławczym ponad ustawowe maksimum. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że niniejsze postępowanie ograniczało się jedynie do orzekania o karach łącznych wobec oskarżonych T. S. oraz R. S., bowiem ustalenia odnośnie winy i sprawstwa obu tych oskarżonych jak i pozostałe rozstrzygnięcia pozostają aktualne. Z tego też względu wniesione środki odwoławcze w zakresie w jakim zamierzały do zakwestionowania innych rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku zostały pominięte w niniejszym postępowaniu. Aktualne i jednocześnie trafne pozostawały zarzuty wywiedzione w apelacji oskarżyciela publicznego w zakresie obrazy prawa materialnego innego niż w zakresie kwalifikacji prawnych czynów przypisanych oskarżonemu tj. art. 86 § 1 k.k. poprzez wymierzenie wobec oskarżonych R. S. oraz T. S. kar łącznych na zasadach pełnej absorbcji. Sąd I instancji orzekając o karze łącznej stracił z pola widzenia, że wobec oskarżonych T. S. oraz R. S. orzeczone zostały jednostkowe kary pozbawienia wolności wynoszące 2 lata i 6 miesięcy. Stosownie do powoływanego przepisu wymierzając karę łączną orzekający sąd zobligowany jest do wymierzenia kary łącznej w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Ustawodawca wyłączył zatem w obecnym stanie prawnym możliwość zastosowania pełnej absorpcji, zatem słusznie skarżący dostrzegł, że orzeczenie Sądu Rejonowego we wskazanym zakresie naruszało normy prawa materialnego. Ponadto oskarżyciel publiczny częściowo trafnie podniósł również zarzut rażącej niewspółmierności kar, choć zakres tego zarzutu jest obecnie ograniczony jedynie do orzeczenia o karach łącznych wymierzonych wobec oskarżonych R. S. oraz T. S.. Jednocześnie orzeczenie o karze również w wywiedzionej w przeciwnym kierunku apelacji kwestionował obrońca oskarżonego T. S., jednak zarzut ten stał się nieaktualny. Orzeczenie w zakresie kar jednostkowych pozostaje przesądzone, a jedynie zamiana kar jednostkowych pozwalałaby orzeczenie kary łącznej w łagodniejszym wymiarze, niż uczynił to Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku w dodatku określając ich wymiar poniżej ustawowego minimum, o czym mowa w poprzednim akapicie niniejszego uzasadnienia. Odnosząc się natomiast do orzeczenia o karze łącznej Sąd Okręgowy dostrzegł stosowność podwyższenia ich wymiaru mając przede wszystkim na względzie wadliwe zastosowanie przez Sąd Rejonowy art. 86 § 1 k.k. Konieczna pozostawała zmiana na niekorzyść obu oskarżonych, jednak nie w tak znaczna jak oczekiwał tego oskarżyciel publiczny we wniesionej apelacji. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że rażąca niewspółmierność kary występuje w sytuacji, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza więc znaczną i oczywistą, niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą. Nie miał racji oskarżyciel publiczny wykazując konieczność znacznego zaostrzania tych kar, jednak jego argumenty sprowadzały się w głównej mierze do wykazania konieczności podważenia wymiaru kar jednostkowych co w niniejszym postępowaniu nie było możliwe. W ocenie Sądu Okręgowego w rozpoznawanej sprawie wobec obu oskarżonych stosownym pozostawało orzeczenie kary łącznej z zastosowaniem zasady aspiracji jednak zbliżonej w znacznej mierze do zasady absorpcji. Przy orzeczeniu o karze łącznej na korzyść obu oskarżonych przemawiała bliskość czasowa popełnianych czynów jak co do zasady również tożsamość naruszonych przez nich dóbr prawnie chronionych. Ponadto odnośnie obu oskarżonych wymierzono m.in. jednostkowe kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które stanowią stanowczy środek represji karnej i w zestawieniu z nimi pozostałe kary jednostkowe orzeczone w zaskarżonym wyroku miały charakter wręcz symboliczny. Sąd Okręgowy mając na uwadze związek rodzajowy i czasowy zachodzący pomiędzy przypisanymi oskarżonym czynami zabronionymi wymierzył R. S. karę łączną pozbawienia wolności w minimalnym wymiarze 2 lat i 7 miesięcy oraz T. S. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 8 miesięcy. Zastosowana dysproporcja pomiędzy karami uwzględnia, że drugiemu z oskarżonych przypisano więcej czynów zabronionych, zatem takie rozwiązanie zapewnia wewnętrzną sprawiedliwość wyroku. Sąd Okręgowy przy doborze wymiaru kar łącznych miał również na względzie relatywnie długi okres od ujawnionych czynów zabronionych. W ocenie Sądu wskazany wymiar kar łącznych właściwie zrealizuje cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze wobec obu oskarżonych. Wniosek W apelacji oskarżyciela publicznego: 1. o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I części dyspozytywnej poprzez orzeczenie wobec oskarżonego R. S. w zakresie czynów z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. kary 5 lat pozbawienia wolności; 2. o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt IV części dyspozytywnej poprzez orzeczenie wobec oskarżonego R. S. kary łącznej w wymiarze 5 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności; 3. o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt X części dyspozytywnej poprzez orzeczenie wobec oskarżonego T. S. w zakresie czynów z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. kary 5 lat pozbawienia wolności; 4. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XII części dyspozytywnej poprzez orzeczenie wobec oskarżonego T. S. kary łącznej w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 5. w pozostałym zakresie o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny W apelacji obrońcy oskarżonego T. S.: 1. O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego T. S. od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt 14, 15, 16, 18, 19 i 20 2. O zmianę rozstrzygnięcia w zakresie kar przez orzeczenie kar jednostkowych w najniższej możliwej wysokości i ew. kary łącznej w oparciu o zasadę pełnej absorbcji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny W apelacji obrońcy oskarżonego R. S.: 1. o uniewinnienie oskarżonego R. S. od czynów opisanych w pkt 1, 6 i 7 części wstępnej wyroku 2. o zmianę rozstrzygnięcia w zakresie kary orzeczonej w pkt I oraz kary łącznej (pkt IV) poprzez wyeliminowanie z jej składowych kar rzeczonych za czyny opisane w pkt 1, 6 i 7 części wstępnej wyrku 3. o zmianę pkt VII poprzez wyeliminowanie obowiązku naprawienia szkody w stosunku do Z. J., Z. W. i A. W. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych w poprzedniej części uzasadnienia aktualne pozostawały jedynie wnioski nr 2, 4 i 5 oskarżyciela publicznego oraz wniosek nr 2 obrońcy oskarżonego T. S.. Słusznie oskarżyciel publiczny domagał się podwyższenia wymiaru orzeczonych kar łącznych, jednak oczekiwania te opierały się w głównej mierze o skierowanie apelacji przeciwko karze jednostkowej, co nie było przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu odwoławczym. Wskazać należy, że koniecznym było podwyższenie wobec oskarżonych R. S. i T. S. wymiaru kar łącznych co czyni wnioski skarżącego częściowo zasadnymi. Jednocześnie ewentualny wniosek apelacyjny obrońcy oskarżonego T. S. był oczywiście niezasadny, ze względu na niemożność orzekania w obecnym stanie prawnym kary łącznej na zasadach pełnej absorbcji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 5. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Pozostały zakres zaskarżonego wyroku niewymieniony w pkt 5.2 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wyrok Sądu I instancji w omawianym zakresie jest wolny od jakichkolwiek uchybień toteż należało go w tej części utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zmiana zaskarżonego wyroku w pkt IV części dyspozytywnej poprzez wymierzenie wobec oskarżonego R. S. kary łącznej 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz w pkt XII części dyspozytywnej poprzez wymierzenie wobec oskarżonego T. S. kary łącznej 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności Zwięźle o powodach zmiany Mając na względzie słuszność zarzutów oskarżyciela publicznego zwłaszcza w zakresie naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa materialnego jak i argumentację wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia koniecznym było zmienić zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o karze łącznej z niekorzyścią dla obu oskarżonych. Powody zmiany zostały opisane w poprzedniej części uzasadnienia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV. Na podstawie art. 29 ustawy – Prawo o adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońców oskarżonych z urzędu adw. W. W. i adw. M. N. kwoty po 840 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu postępowaniu odwoławczym powiększone o kwoty 193,20 złotych należnego podatku od towarów i usług. V. Podstawę rozstrzygnięcia o wydatkach poniesionych w postępowaniu odwoławczym stanowił art. 624 § 1 k.p.k. Kierując się względami słuszności Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze prowadzone w wyniku częściowego uchylenia wyroku w postępowaniu kasacyjnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wadliwe zastosowanie prawa materialnego w zakresie orzeczenia o karze łącznej oraz rażąco łagodny wymiar kar wymierzonych oskarżonym T. S. i A. S. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego R. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie czynów zabronionych opisanych w pkt 1, 6 i 7 części wstępnej zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego T. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie czynów zabronionych opisanych w pkt 14, 15, 16, 18, 19, 20 części wstępnej zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt XII K 155/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: SSO Katarzyna Stasiów Protokolant: Patrycja Sawicka przy udziale prokuratora Agnieszki Cwaliny oraz oskarżycieli posiłkowych: (...) S.A. (...) S.A. po rozpoznaniu na posiedzeniu 14 maja 2025 r. sprawy: 1. R. W. (1) , syna W. i E., urodzonego (...) w W., oskarżonego o to, że: I. w nieustalonym okresie nie wcześniej niż co najmniej od 19 września 2020 r. do 18 lutego 2022 r. w W., w powiecie (...), i innych miejscach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez P. P. (1), mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i przeciwko obrotowi gospodarczemu, w szczególności na dokonywaniu kradzieży z włamaniem samochodów różnych marek oraz nabywaniu, pomaganiu do zbycia, przyjmowaniu i pomaganiu w ukryciu samochodów uzyskanych za pomocą czynów zabronionych, praniu pieniędzy, a ponadto na podejmowaniu czynności mających na celu zalegalizowanie i wprowadzenie ponownie do obrotu gospodarczego pojazdów z usuniętymi znakami indentyfikacyjnymi w szczególności poprzez wprowadzanie w błąd kupujących i tym samym doprowadzanie ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w skład której w różnych okresach wchodzili: P. P. (1), K. M. (1), K. M. (2), P. W. (1), A. P., Ł. R., M. J., J. T., P. T., A. S., D. N. oraz inne ustalone i nieustalone osoby, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. II. w dniu 24 czerwca 2021 r. w W. przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z K. M. (1) i P. P. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka w nieustalony sposób dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej (...) o wartości ok. 140.000 zł, czym działał na szkodę J. C., po czym zbiegł z miejsca zdarzenia pojazdem marki O. (...) nr rej. (...) nie zatrzymując się niezwłocznie, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. III. w bliżej nie ustalonym dniu nie wcześniej niż 24 czerwca 2021 r. i nie później niż do końca października 2021 r. w W. wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) podżegał U. Ś. do złożenia nieprawdziwych zeznań mających służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym o sygn. akt PR 2 Ds (...), obecnie PO I Ds. (...), w ten sposób, że po uprzednim ustaleniu z P. P. (1) nieprawdziwej wersji zdarzeń z dnia 24 czerwca 2021 r., podczas którego doszło do kradzieży z włamaniem do samochodu M. (...) nr rej. (...), nakreślone przez siebie odręczne zapiski zawierające ustaloną wersję zdarzeń przekazał U. Ś., celem zapoznania się z nimi i złożenia zeznań o wskazanej w nich treści, które to zeznania miały stanowić dowód tego, że nie było go na miejscu ww. przestępstwa w chwili jego popełnienia, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. IV. w dniu 19 września 2020 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z A. P. na polecenie P. P. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim zarejestrowaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. samochodu marki M. (...) nr rej. (...), nr VIN (...) na dane osobowe A. P. i po wystawieniu ww. pojazdu na portalu aukcyjnym, doprowadził J. S. i M. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 62.500 zł poprzez zawarcie umowy sprzedaży ww. pojazdu w ten sposób, że wprowadził ich w błąd co do stanu technicznego i prawnego pojazdu poprzez zatajenie przed nim, że w samochodzie dokonano prac blacharsko-lakierniczych w obrębie prawego przodu i prawego boku, tj. demontażu, a następnie wtórnego montażu podzespołów w postaci elementów konstrukcyjnych w komorze silnika i drzwi prawych, na których ujawniono grubość metalu do 1160 um, oraz usunięcia oznakowania producenta (znaków identyfikacyjnych) na komponentach wchodzących w skład systemu odpowiadającego za bezpieczeństwo pojazdu – poduszki powietrznej kierowcy, czym działano na szkodę J. S. i M. S., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. V. w okresie od 30 grudnia 2020 r. do dnia 4 stycznia 2021 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z A. P. i P. P. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim zarejestrowaniu w dniu 27 maja 2019 r. samochodu marki H. (...) nr rej. (...) na dane osobowe A. P. i po wystawieniu go do sprzedaży na portalu aukcyjnym, doprowadził K. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 35.000 zł poprzez zawarcie z pokrzywdzonym umowy sprzedaży ww. pojazdu w ten sposób, ze wprowadził K. O. w błąd co do stanu technicznego i prawnego pojazdu poprzez zatajenie przed nim, że w ww. samochodzie dokonano wtórnych, pozafabrycznych modyfikacji w zakresie numerów identyfikacyjnych pojazdu, w tym zamontowania w nadwoziu pojazdu płyty podłogowej wraz z metalowym elementem konstrukcyjnym – wspornikiem, zamocowanym do płyty podłogowej i prawego progu, zlokalizowanego pod prawym przednim fotelem zawierającym pole numerowe VIN oraz usunięcia i wtórnego naniesienia oznakowania producenta na drzwiach pojazdu, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. VI. w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż 7 maja 2021 r. i nie później niż 9 maja 2021 r. w nieustalonym miejscu, działając w celu użycia za autentyczny, podrobił podpis E. M. znajdujący się na umowie sprzedaży samochodu marki O. (...) nr rej. (...) z dnia 9 maja 2021 r. w pozycji „kupujący", przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. VII. w dniu 13 czerwca 2021 r. w K., pow. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z P. W. (2), dokonał usunięcia znaków identyfikacyjnych znajdujących się na drzwiach pojazdu marki N. (...), przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. VIII. w dniu 22 marca 2021 r. w J. i W., wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), utrudnili przeprowadzenia postępowania karnego przeciwko D. W. o czyny z art. 62 ust. 1 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 178a § 1 k.k. w ten sposób, że bezpośrednio po pościgu zabrali z uszkodzonego samochodu marki H. (...) posiadane przez D. W. 4 gramy środka odurzającego w postaci kokainy, po czym zlecili usunięcie zniszczonego pojazdu należącego do D. W., a następnie przewieźli ww., który doznał na skutek wypadku drogowego urazu wielomiejscowego, do domu przy ul. (...) w W. i po uprzednim uzgodnieniu wspólnej wersji zdarzenia, że D. W. wyskoczył sam z okna z pierwszego piętra, pozostawili go celem zawiadomienia karetki pogotowia i udzielenia ww. pomocy medycznej, tj. o czyn z art. 239 § 1 k.k. IX. w dniu 22 czerwca 2021 r. w W. przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 90.000 zł, czym działał na szkodę Z. W., przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. X. w dniu 20 maja 2021 r. w W. na terenie (...) przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka za pomocą nieustalonego urządzenia dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki L. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 200.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XI. w dniu 18 czerwca 2021 r. w W. przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 200.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XII. w dniu 16 czerwca 2021 r. w W. przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 135.000 zł wraz ze znajdującymi się w środku pojazdu przedmiotami w postaci telefonu komórkowego S. (...), (...): (...), (...), kluczy w ilości 15 sztuk oraz pełnomocnictwa do reprezentowania M. O. przez L. B., tj. rzeczy o łącznej wartości ok. 4.200 zł, czym działał na szkodę M. O. i L. B., przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XIII. w dniu 16 maja 2021 r. w W.-W. ((...)) na terenie parkingu przed kościołem przy ul. (...). I., wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 160.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o. oraz (...) SA, przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XIV. w dniu 21 lutego 2021 r. w W. na terenie parkingu pod (...). przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka za pomocą nieustalonego urządzenia, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki L. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 200.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o., przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XV. w dniu 15 marca 2021 r. w W. na terenie parkingu przy sklepie (...) przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 80.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o. zł wraz ze znajdującymi się w środku pojazdu przedmiotami w postaci laptopa marki D., dysku twardego, dowodu osobistego na dane P. K., kluczy do domu, pilotów do bramy wjazdowej oraz fotelika dziecięcego o łącznej wartości ok. 4 800 zł, czym działał na szkodę P. K., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § l k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XVI. w dniu 15 grudnia 2021 r. w O. z terenu parkingu osiedlowego przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 170.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o. oraz (...) S.A. przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XVII. w dniu 23 września 2021 r. w Z. przy ul. (...), na polecenie P. P. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 140.000 zł, czym działał na szkodę B. B., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XVIII. w okresie 29-30 marca 2021 r. w W. z terenu parkingu przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1) po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka w nieustalony sposób za pomocą nieustalonego urządzenia dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 76.000 zł, czym działał na szkodę (...) SA, przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art, 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XIX. w bliżej nieustalonym dniu, nie później niż w dn. 29 września 2020 r. w nieustalonym miejscu, w celu użycia za autentyczny, podrobił podpis kupującego o treści (...) na dokumencie w postaci „Umowy kupna-sprzedaży samochodu" dotyczącym pojazdu marki T. (...) nr rej. (...) zawartej między G. C. a O. P., tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. XX. w dniu 24 czerwca 2021 r. w miejscowości W., województwo (...), prowadząc samochód osobowy marki O. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym i pomimo wydanego przez funkcjonariuszy (...) Biura (...) – przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych nieoznakowanego radiowozu marki V. – polecenia zatrzymania prowadzanego pojazdu mechanicznego, nie zatrzymał go niezwłocznie i kontynuował jazdę w kierunku miejscowości T., tj. o czyn z art. 178b k.k. 2. P. W. (2) , syna W. i E., urodzonego (...) w W., oskarżonego o to, że: I. w nieustalonym okresie co najmniej od dnia 23 lutego 2021 r. do dnia 18 lutego 2022 r. w powiecie (...), W. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez P. P. (1), mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu, a w szczególności na dokonywaniu kradzieży z włamaniem samochodów różnych marek oraz nabywaniu, pomaganiu do zbycia, przyjmowaniu i pomaganiu w ukryciu samochodów uzyskanych za pomocą czynów zabronionych, praniu pieniędzy, a ponadto na podejmowaniu czynności mających na celu zalegalizowanie i wprowadzenie ponownie do obrotu gospodarczego pojazdów z usuniętymi znakami indentyfikacyjnymi w szczególności poprzez wprowadzanie w błąd kupujących i tym samym doprowadzanie ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w skład której wchodzili w rożnych okresach P. P. (1), K. M. (1), K. M. (2), R. W. (2), A. P., Ł. R., M. J., J. T., P. T., D. N., A. S. oraz inne ustalone i nieustalone osoby, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. II. w dniu 13 czerwca 2021 r. w K., pow. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z R. W. (2), dokonał usunięcia znaków identyfikacyjnych znajdującego się na drzwiach pojazdu marki N. (...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.. III. w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w dniu 15 grudnia 2021 r. i nie później niż w dniu 31 stycznia 2022 r. w miejscowości S. (...), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie z R. W. (2), pomógł do ukrycia rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego, tj. pochodzącego z przestępstwa kradzieży z włamaniem samochodu marki M. (...) nr rej. (...) dokonanej w dn. 15 grudnia 2021 r. na szkodę (...) sp. z o.o. oraz (...) S.A., w ten sposób, że dokonał demontażu części ww. pojazdu i ich wtórnego montażu do innego pojazdu tej samej marki, tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. 3. Ł. R. , syna A. i Z., urodzonego (...) w W., oskarżonego, o to, że: I. w nieustalonym okresie nie wcześniej niż od dnia 6 grudnia 2016 r. do dnia 18 lutego 2022 r. w powiecie (...), W. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez P. P. (1), mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i przeciwko obrotowi gospodarczemu, w szczególności dokonywaniu kradzieży z włamaniem samochodów różnych marek oraz nabywaniu, pomaganiu do zbycia, przyjmowaniu i pomaganiu w ukryciu samochodów uzyskanych za pomocą czynów zabronionych, praniu pieniędzy, a ponadto na podejmowaniu czynności mających na celu zalegalizowanie i wprowadzenie ponownie do obrotu gospodarczego pojazdów z usuniętymi znakami indentyfikacyjnymi w szczególności poprzez wprowadzanie w błąd kupujących co do legalności nabywanych pojazdów i tym samym doprowadzanie ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w skład której to grupy wchodzili w rożnych okresach P. P. (1), K. M. (1), P. W. (1), A. P., M. J., R. W. (2), J. T. i P. T., tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. II. w dniu 8 stycznia 2021 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i na polecenie P. P. (1), dokonał usunięcia znaków identyfikacyjnych znajdujących się na szynie pod fotelem kierowcy w pojeździe marki T. (...), przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 4. O. P. , córka P. i E., urodzonego (...) w W., oskarżonej, o to, że w dniach 19-21 września 2020 r. w W., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, po przyjęciu na rachunek bankowy o nr (...) prowadzonym na jej rzecz przez Bank (...) S.A., środków pieniężnych w kwocie 62.500 zł pochodzących z przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. popełnionego na szkodę J. S. i M. S., dokonała ich transferu w ten sposób, że niezwłocznie po ich otrzymaniu przelała je na rachunek bankowy prowadzony przez Bank (...) S.A. na rzecz P. T. o nr (...), utrudniając tym samym stwierdzenia przestępczego pochodzenia ww. środków, ich wykrycia, zajęcia albo orzeczenia przepadku, tj. o czyn z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. przy zastosowaniu przepisów kodeksu karnego obowiązujących w dacie popełnienia czynów w zw. z art. 4 k.k. 1. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie I. czynu, z tym ustaleniem, że uczestniczył on w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez ustaloną osobę, w skład której to grupy w różnych okresach wchodzili P. W. (1) i Ł. R. oraz inne ustalone i nieustalone osoby, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazuje go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 1. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie II. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami oraz eliminując z opisu czynu zwrot „po czym zbiegł z miejsca zdarzenia pojazdem marki O. (...) nr rej. (...) nie zatrzymując się niezwłocznie, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych”, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 2. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie III. czynu z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą i podżegał ustaloną osobę, po ustaleniu z ustaloną osobą nieprawdziwej wersji zdarzeń, a zapiski przekazał ustalonej osobie, tj. występku z art. 18 § 2 k.k. w zw. art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go, a na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 3. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie IV. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą na polecenie ustalonej osoby, tj. występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 4. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie V. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; 5. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie VI. czynu, tj. występku z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 6. na podstawie art. 44 § 1 k.k. orzeka przepadek umowy zakupu samochodu marki O. (...) na dane E. M. – k. 405a – poprzez pozostawienie umowy w aktach sprawy; 7. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie VII. czynu, tj. występku z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 8. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie VIII. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 239 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 239 § 1 k.k. skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 9. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie IX. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 10. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie X. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 11. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XI. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 12. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XII. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 13. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XIII. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 14. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XIV. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 15. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XV. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 16. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XVI. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 17. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XVII. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 18. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XVIII. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 19. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XIX. czynu, tj. występku z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 20. na podstawie art. 44 § 1 k.k. orzeka przepadek umowy zakupu samochodu marki T. (...) nr rej. (...) na dane O. P. – k. 26, t. I wątek 58 – załącznik „T. (...) nr rej. (...)” – poprzez pozostawienie umowy w aktach sprawy; 21. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XX. czynu, tj. występku z art. 178b k.k. i za to na podstawie art. 178b skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; 22. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu R. W. (1) w punktach 1-6, 8-20 oraz 22 i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 23. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. W. (1) obowiązek częściowego naprawienia szkody w wysokości: - kwoty 52.317,66 złotych (pięćdziesięciu dwóch tysięcy trzystu siedemnastu złotych 66 groszy) na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. (KRS (...)); - kwoty 45.452,15 złotych (czterdziestu pięciu tysięcy czterystu pięćdziesięciu dwóch złotych 15 groszy) oraz 27.631,58 zł (dwudziestu siedmiu tysięcy sześciuset trzydziestu jeden złotych 58 groszy) na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. V. (...) (KRS (...)); - kwoty 25.333,33 złotych (dwudziestu pięciu tysięcy trzystu trzydziestu trzech złotych 33 groszy) na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. (KRS (...)); 24. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonego R. W. (1) kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 lutego 2022 r., godz. 5.05 do dnia 2 sierpnia 2022 r.; 25. oskarżonego P. W. (2) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie I. czynu, z tym ustaleniem, że uczestniczył on w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez ustaloną osobę, w skład której to grupy w różnych okresach wchodzili R. W. (1) i Ł. R. oraz inne ustalone i nieustalone osoby, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 26. oskarżonego P. W. (2) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie II. czynu, tj. występku z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; 27. oskarżonego P. W. (2) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie III. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, tj. występku z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie art. tych przepisów skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 28. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu P. W. (2) w punktach 26-28 i wymierza mu karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; 29. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonego P. W. (2) kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 lutego 2022 r., godz. 5.10 do dnia 10 maja 2022 r.; 30. oskarżonego Ł. R. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie I. czynu, z tym ustaleniem, że uczestniczył on w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez ustaloną osobę, w skład której to grupy w różnych okresach wchodzili P. W. (1) i R. W. (1) oraz inne ustalone i nieustalone osoby, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37b k.k. skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 (jednego) roku 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 godzin w stosunku miesięcznym; 31. oskarżonego Ł. R. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie II. czynu, z tym ustaleniem, że działał on na polecenie ustalonej osoby, tj. występku z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów przy zastosowaniu art. 37b k.k. skazuje go na karę 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 godzin w stosunku miesięcznym 32. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 87 § 2 k.k. łączy kary pozbawienia wolności oraz ograniczenia wolności wymierzone oskarżonemu Ł. R. w punktach 31-32 i wymierza mu karę łączną 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i 2 (dwóch) lat ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 godzin w stosunku miesięcznym; 33. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonego Ł. R. kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 lutego 2022 r. od godz. 5.15 do dnia 24 lutego 2022 r., godz. 14:35 oraz od dnia 22 marca 2022 r., godz. 17.30 do dnia 4 sierpnia 2022 r. 34. oskarżoną O. P. uznaje za winną popełnienia zarzuconego jej czynu, z tym ustaleniem, że przelała otrzymane pieniądze na rachunek bankowy prowadzony przez Bank (...) S.A. na rzecz ustalonej osoby, tj. występku z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów przy zastosowaniu art. 37a k.k. skazuje ją na karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; 35. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonej O. P. kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 22 lutego 2022 r. od godz. 5.15 do godz. 15:30; 36. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych, obciążając wydatkami Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt XII K 155/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343 , art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza . 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. ---------- ----------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty ------------------- ----------- ----- 0.1. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. ---------- ------------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ----------------- ------------- ----- 1.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------- ---------- ------------------------- 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------- ---------- -------------------------- 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1. i 26. R. W. (1) i P. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Zgodnie z dyspozycją art. 258 § 1 k.k. odpowiedzialność karną za wskazany w tym przepisie występek ponosi osoba, która bierze udział w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Aby ustalić, czy mamy do czynienia z zorganizowaną grupą przestępczą w rozumieniu art. 258 k.k., niezbędne jest ustalenie, że grupa charakteryzuje się wewnętrzną strukturą organizacyjna, jest trwała, istnieją więzy organizacyjne w ramach wspólnego porozumienia, ma miejsce planowanie przestępstw, akceptacja celów, trwałość zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzenie narzędzi do popełniania przestępstw, wyszukiwanie miejsc dla przechowywania łupu, rozprowadzania go, podział ról, skoordynowany sposób działania, powiązania socjologiczno-psychologiczne między członkami. Branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej polega na przynależności do grupy, akceptowaniu zasad, które nimi rządzą oraz wykonywaniu poleceń i zadań wskazanych przez osoby stojące w hierarchii grupy lub związku odpowiednio wyżej. Istotna jest tu też identyfikacja członka z grupą lub związkiem, przy czym nie pozostaje on tam wyłącznie pasywny. Mając na uwadze zakres działania zorganizowanej grupy przestępczej, do której należeli oskarżeni, wskazać także należy, dla możliwości przypisania czynu z art. 258 § 1 k.k. niezbędne jest wykazanie, że sprawcy mieli świadomość istnienia grupy przestępczej oraz, że towarzyszył im zamiar brania udziału w takiej grupie, natomiast zgodnie z jednolitym orzecznictwem w tym zakresie, dla przyjęcia działania w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących czy mechanizmów funkcjonowania – wystarczy gotowość sprawców do spełnienia zadań służących grupie, której świadomość istnienia sprawcy mają. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonych R. W. (1) i P. W. (2), którzy przyznali się do popełnienia zarzucanego im przestępstwa i obszernie opisali, czym zajmowali się w ramach uczestniczenia w grupie przestępczej, a także zapisów kontroli operacyjnej, wyjaśnień współoskarżonego Ł. R. oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonych nie budzi wątpliwości. ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 2., 10.-19. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 279 k.k. tworzy kwalifikowany typ wszystkich typów kradzieży określonych w art. 278 k.k. Znamieniem kwalifikującym jest sposób działania sprawcy, mianowicie włamanie. Kradzież z włamaniem zawsze stanowi przestępstwo, niezależnie od wartości przedmiotu czynności wykonawczej. Włamanie polega na przełamaniu zabezpieczeń chroniących przedmiot czynności wykonawczej przed kradzieżą. Najczęściej sprowadza się ono do ich fizycznego przełamania, jednak włamaniem jest również przełamanie zabezpieczeń cyfrowych. Włamaniem jest także przełamanie kodów zabezpieczających program komputerowy przed jego nielegalnym uzyskaniem. Nie ma przy tym znaczenia, czy zabezpieczenie przedmiotu przed kradzieżą jest efektywne i jakich środków należy użyć, by je sforsować. Konieczne jest natomiast, aby rzecz była zabezpieczona przed kradzieżą i aby sprawca usunął zabezpieczenie. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw i opisał okoliczności ich popełnienia, wyjaśnień współoskarżonych, zeznań świadków, zapisów kontroli operacyjnej oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. W przedmiotowej sprawie, R. W. (1) przede wszystkim wraz z dwoma ustalonymi osobami był wśród osób organizujących i przeprowadzających przestępstwa kradzieży z włamaniem do samochodów – M. (...) nr rej (...), M. (...) nr rej. (...), L. (...) nr rej. (...), M. (...), M. (...) nr rej. (...), M. (...) nr rej. (...), L. (...) nr rej. (...), M. (...) nr rej. (...), M. (...) nr rej. (...), M. (...) nr rej. (...) oraz M. (...) nr rej. (...). Oskarżony R. W. (1) przede wszystkim w ramach ustalonych ról wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami zajmował się wożeniem osób bezpośrednio włamujących się do ww. samochodów na miejsce zdarzeń oraz później odjeżdżał „roboczym” autem z miejsca zdarzenia, bądź sam dokonywał włamania do samochodu. Sprawcy dokonali kradzieży z włamaniem ww. samochodów w dniach 24 czerwca 2021 r., 22 czerwca 2021 r., 20 maja 2021 r., 18 czerwca 2021 r., 16 czerwca 2021 r., 16 maja 2021 r., 21 lutego 2021 r., 15 marca 2021 r., 15 grudnia 2021 r., 23 września 2021 r. oraz w okresie od 29 do 30 marca 2021 r. W myśl art. 65 § 1 k.k., przewidziane wobec wielokrotnych recydywistów zaostrzenia wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie stosuje się do sprawców, którzy z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, popełnili przestępstwo działając w związku albo zorganizowanej grupie przestępczej lub przestępstwo terrorystyczne. Przypisane przestępstwa R. W. (1) popełnił, działając w zorganizowanej grupie przestępczej. Zgodnie z treścią art. 64 § 1 k.k. jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. R. W. (1) odbył karę pozbawienia wolności powyżej 6 miesięcy – 1 roku i 3 miesięcy – za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. – orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt IV K 959/11 – z zakładu karnego został zwolniony w dniu 21 września 2018 r., więc popełnił przestępstwa podobne w ciągu 5 lat od odbywania orzeczonej kary. ☒ 3.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 3. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przedmiotem ochrony art. 233 § 1 k.k. są prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości oraz wiarygodność ustaleń dokonanych w postępowaniach przewidzianych na podstawie ustawy. Przestępstwa fałszywych zeznań można dopuścić się w postępowaniu karnym albo innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy. Zgodnie z art. 18 § 2 k.k. odpowiada za podżeganie ten, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego. Podżeganie polega na nakłanianiu innej osoby do popełnienia czynu zabronionego. Możliwe jest tylko w zamiarze bezpośrednim. Może polegać na jakimkolwiek oddziaływaniu na inną osobę, mającym wzbudzić w niej zamiar popełnienia czynu zabronionego. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i opisał okoliczności jego popełnienia, zeznań świadka U. Ś. oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. R. W. (1) wraz z ustaloną osobą podżegał U. Ś. do zapewnienia mu alibi na czas kradzieży samochodu M. (...) nr rej. (...). W myśl art. 65 § 1 k.k., przewidziane wobec wielokrotnych recydywistów zaostrzenia wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie stosuje się do sprawców, którzy z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, popełnili przestępstwo działając w związku albo zorganizowanej grupie przestępczej lub przestępstwo terrorystyczne. Przypisane przestępstwo R. W. (1) popełnił działając w zorganizowanej grupie przestępczej. ☒ 3.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 4. i 5. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 286 § l k.k. określa odpowiedzialność za oszustwo, które jest motywowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzenia innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie jej w błąd albo wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranej czynności. Istota tego przestępstwa polega więc na posłużeniu się fałszem jako czynnikiem sprawczym, który ma doprowadzić pokrzywdzonego do podjęcia niekorzystnej decyzji majątkowej. Przestępstwo oszustwa ma charakter materialny, przy czym skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem własnym lub cudzym przez osobę wprowadzoną w błąd lub której błąd został przez sprawcę wyzyskany. Czynność sprawcza w przypadku przestępstwa oszustwa przybrać może więc jedną z trzech postaci: wprowadzenia w błąd, wyzyskania błędu w którym tkwi jakaś osoba lub wyzyskania niezdolności tej osoby do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Elementy sprawcze przestępstwa oszustwa muszą mieścić się w świadomości sprawcy i być objęte wolą sprawcy: sprawca musi chcieć uzyskać korzyść majątkową i aby ją uzyskać musi użyć określonego sposobu działania, a dla uznania, iż mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd, wystarczające jest każde, jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem. Odnośnie do znamienia dotyczącego uzyskania korzyści majątkowej, wskazać należy, że korzyścią majątkową, stanowiącą cel działania sprawcy przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. jest ogólne polepszenie sytuacji majątkowej, co może polegać na zwiększeniu aktywów lub zmniejszeniu pasywów. Zgodnie z art. 12 § 1 k.k. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony. Krótkie odstępy czasu oceniać należy przez analogię do zapisu art. 6 § 2 k.k.s., w którym określono, iż za krótki okres czasu uważa się okres najwyżej sześciu miesięcy. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw i opisał okoliczności ich popełnienia, zeznań świadków, zapisów kontroli operacyjnej oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. R. W. (1) wraz z ustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili J. S. i M. S. (M. (...)) oraz K. O. (H. (...)) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwotach 62.500 zł (M. (...)) oraz 35.000 zł (H. (...)) wprowadzając kupujących w błąd co do stanu technicznego i prawnego sprzedawanych pojazdów. W ramach „sprzedaży” samochodu H. (...) działał on w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu. W myśl art. 65 § 1 k.k., przewidziane wobec wielokrotnych recydywistów zaostrzenia wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie stosuje się do sprawców, którzy z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, popełnili przestępstwo działając w związku albo zorganizowanej grupie przestępczej lub przestępstwo terrorystyczne. Przypisane przestępstwa R. W. (1) popełnił działając w zorganizowanej grupie przestępczej. Zgodnie z treścią art. 64 § 1 k.k. jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. R. W. (1) odbył karę pozbawienia wolności powyżej 6 miesięcy – 1 roku i 3 miesięcy – za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. – orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt IV K 959/11 – z zakładu karnego został zwolniony w dniu 21 września 2018 r., więc popełnił przestępstwa podobne w ciągu 5 lat od odbywania orzeczonej kary. ☒ 3.5. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 6. i 20. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Zgodnie z art. 270 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega osoba, która w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa. Bezpośrednim przedmiotem ochrony ww. unormowania jest zaufanie do dokumentu – jako formalnego sposobu stwierdzenia istnienia prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne. „Użycie za autentyczny” to przedstawienie lub przedłożenie podrobionego czy przerobionego dokumentu osobie prywatnej albo instytucji, czyli wykorzystywanie funkcji, jakie może pełnić taki podrobiony czy przerobiony dokument. Dokument przerobiony jest wówczas, gdy osoba nieupoważniona zmienia dokument autentyczny. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw i opisał okoliczności ich popełnienia, zeznań świadków, opinii biegłych oraz umów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. R. W. (1) pomiędzy dniem 7 maja 2021 r. a dniem 9 maja 2021 r. kupił samochód marki O. (...) nr rej. (...) posługując się danymi E. M. i podrabiając jego podpis na umowie sprzedaży z dnia 9 maja 2021 r. R. W. (1) w bliżej nieustalonym dniu, kupił od Ł. C. samochód marki T. (...) o nr rej. (...) posługując się danymi O. P. i podrabiając jej podpis na umowie sprzedaży. W myśl art. 65 § 1 k.k., przewidziane wobec wielokrotnych recydywistów zaostrzenia wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie stosuje się do sprawców, którzy z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, popełnili przestępstwo działając w związku albo zorganizowanej grupie przestępczej lub przestępstwo terrorystyczne. Jedno z przypisanych przestępstw (pkt VI. a/o) R. W. (1) popełnił działając w zorganizowanej grupie przestępczej. ☒ 3.6. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 8. i 27. R. W. (1) i P. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 306 k.k. stanowi, że podlega karze ten, kto usuwa, podrabia lub przerabia znaki identyfikacyjne, datę produkcji lub datę przydatności towaru lub urządzenia. Przedmiotem ochrony są interesy nabywców towaru lub urządzenia, a także bezpieczeństwo obrotu towarami i przedmiotami oraz korzystanie z nich. Czynność wykonawcza polega na usuwaniu, podrabianiu lub przerabianiu znaków. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonych R. W. (1) i P. W. (2), którzy przyznali się do popełnienia zarzucanego im przestępstwa i opisali okoliczności jego popełnienia, sąd uznał, że wina oskarżonych nie budzi wątpliwości. R. W. (1) i P. W. (1) usunęli w dniu 13 czerwca 2021 r. naklejki z danymi identyfikacyjnymi z drzwi do skradzionego pojazdu N. (...). W myśl art. 65 § 1 k.k., przewidziane wobec wielokrotnych recydywistów zaostrzenia wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie stosuje się do sprawców, którzy z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, popełnili przestępstwo działając w związku albo zorganizowanej grupie przestępczej lub przestępstwo terrorystyczne. Przypisane przestępstwa R. W. (1) i P. W. (1) popełnili działając w zorganizowanej grupie przestępczej. ☒ 3.7. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 9. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W myśl art. 239 § 1 k.k. przestępstwo popełnia osoba, która utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając sprawcy przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego uniknąć odpowiedzialności karnej, w szczególności gdy sprawcę ukrywa, tworzy fałszywe dowody, zaciera ślady przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego, albo odbywa za skazanego karę. Przedmiotem ochrony jest wymiar sprawiedliwości, a ściślej jego integralność, oznaczająca brak ingerencji w jego działalność osób postronnych, których zamiarem jest utrudnienie lub wręcz udaremnienie postępowania karnego. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i opisał okoliczności jego popełnienia, zeznań świadka U. Ś., kontroli operacyjnej, dokumentacji medycznej, opinii biegłego oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. R. W. (1) wraz z ustalonymi osobami, po utracie panowania nad samochodem przez D. W. i uderzeniem w drzewo, zacierali ślady kolizji oraz usuwali przedmioty – m.in. kokainę, w posiadaniu której w trakcie zdarzenia był D. W.. R. W. (1) i inne ustalone osoby wyciągnęły D. W. z rozbitego samochodu, przewieźli go do domu i wezwali pogotowie ratunkowe, przekazując załodze karetki pogotowia, że D. W. wyskoczył z okna. R. W. (1) i inne ustalone osoby zacierali ślady w celu uniknięcia prowadzenia czynności policyjnych wobec D. W. o popełnienie przestępstw z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 178a § 1 k.k. ☒ 3.8. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 22. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Zgodnie z art. 178b k.k. podlega odpowiedzialności karnej ten, kto, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, poruszającą się pojazdem lub znajdującą się na statku wodnym albo powietrznym, przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego nie zatrzymuje niezwłocznie pojazdu i kontynuuje jazdę. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i opisał okoliczności jego popełnienia, zeznań świadka U. Ś. oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. W dniu 24 czerwca 2021 r. po dokonaniu kradzieży z włamaniem do samochodu M. (...) wraz dwoma ustalonymi osobami, R. W. (1) prowadząc samochód „roboczy” O. (...) o nr rej. (...), pomimo wydanego przez funkcjonariuszy (...) polecenia zatrzymania prowadzonego pojazdu mechanicznego – przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych – nie zatrzymał się niezwłocznie i kontynuował jazdę, uciekając ścigającym go funkcjonariuszom. ☒ 3.9. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 28. P. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Kto rzecz uzyskaną za pomocą czynu zabronionego nabywa lub pomaga do jej zbycia albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia podlega odpowiedzialności karnej z art. 291 § 1 k.k. Szczególnym przedmiotem ochrony są własność i posiadanie rzeczy ruchomej. Czynność sprawcza może przybierać różne formy. Polega ona na nabyciu przez sprawcę rzeczy uzyskanej w drodze czynu zabronionego, udzieleniu pomocy do zbycia takiej rzeczy, jej przyjęciu lub udzieleniu pomocy w jej ukryciu. Dopuszczenie się choćby jednej ze wskazanych form zachowania oznacza wypełnienie znamienia czasownikowego. Zgodnie z art. 12 § 1 k.k. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony. Krótkie odstępy czasu oceniać należy przez analogię do zapisu art. 6 § 2 k.k.s., w którym określono, iż za krótki okres czasu uważa się okres najwyżej sześciu miesięcy. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1) oraz P. W. (2), który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i opisał okoliczności jego popełnienia, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. W nieustalonym bliżej dniu pomiędzy dniem 15 grudnia 2021 r. a dniem 31 stycznia 2022 r. po dokonaniu kradzieży z włamaniem do samochodu M. (...) przez R. W. (1) wraz z dwoma ustalonymi osobami, P. W. (1) wspólnie z R. W. (1) w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, rozebrali na części ww. samochód i zamontowali je do innego pojazdu tej samej marki, czym m.in. P. W. (1) pomógł do ukrycia rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego. ☒ 3.10. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1.-6., 8.-20., 22. i 26-28. R. W. (1) i P. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Wydając wyrok w przedmiotowej sprawie sąd zastosował przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów, albowiem w rozumieniu art. 4 § 1 k.k., zgodnie z którym jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Zastosowanie przepisów obowiązujących uprzednio było korzystniejsze dla oskarżonych, albowiem od dnia 1 października 2023 r. poprzez nowelizację Kodeksu karnego zostały zaostrzone przez ustawodawcę granice kary pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. z zagrożenia wynoszącego od 3 miesięcy do lat 5 pozbawienia wolności na od 6 miesięcy do lat 8 pozbawienia wolności oraz została zaostrzona przez ustawodawcę kara za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k., gdyż pozostawiono jedynie ustawowo zagrożenie karą pozbawienia wolności, eliminując z dyspozycji przepisu możliwość orzeczenia grzywny albo ograniczenia wolności. Ponadto ww. nowelizacja zmieniając art. 64 § 2 k.k. (którego zasady stosuje się przy popełnieniu przestępstwa w warunkach przewidzianych w art. 65 § 1 k.k.) wpłynęła m.in. na obligatoryjne podniesienie dolnej granicy kary pozbawienia wolności, którą orzeka sąd za przestępstwo popełnione w warunkach określonych w art. 65 § 1 k.k., czyli wysokość dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co miałoby wpływ na podniesienie jednostkowych wymiarów kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonych. 1.4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. W. (1) 1.-6., 8.-20., 22. i 23. 1.-6. 8.-20. i 22. Wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe i karę łączną, sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Sąd wziął pod uwagę społeczną szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego, na których wskazuje przede wszystkim godzenie w ważne dobra chronione prawem, jakimi są mienie, porządek publiczny, wymiar sprawiedliwości, wiarygodność dokumentów oraz obrót gospodarczy i interesy majątkowe w obrocie cywilnoprawnym. Oskarżony popełnił większość przestępstw w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także w ramach udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Sąd miał na względzie także właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który był już wcześniej karany. Powyższe okoliczności spowodowały wymierzenie oskarżonemu kar pozbawienia wolności nieznacznie powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Zdaniem sądu, orzeczenie wobec oskarżonego stosunkowo łagodnych kar, spełni cele kary, w szczególności cele prewencji szczególnej (wychowawcze i zapobiegawcze). Oskarżony miał zachowaną zdolność do rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia przedsiębranych działań, wiedział, że narusza w szczególności normy prawne. Oskarżony nie cierpi na żadne zaburzenia uniemożliwiające swobodne podejmowanie decyzji czy przewidzenie znaczenia i skutków podejmowanych działań, a mimo to wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstw. Wymierzone kary pozbawienia wolności są, zdaniem sądu, adekwatne do stopnia zawinienia i szkodliwości społecznej czynów oraz spełnią cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przy tym tak ukształtowane kary stanowią odpowiednią represję wobec oskarżonego – adekwatną, a jednocześnie nie nadmiernie dolegliwą. Przy orzekaniu kary łącznej wobec oskarżonego sąd zastosował zasadę asperacji zbliżonej do absorpcji z uwagi na to, że wymierzenie kary łącznej wobec oskarżonego na zasadzie asperacji zbliżonej do absorpcji będzie wystarczające dla realizacji celów kary, w szczególności zapobiegnie powrotowi do przestępstwa i spełni cele prewencji ogólnej. Nadmienić należy, że prokurator złożył w przedmiotowej sprawie wniosek w trybie art. 335 § 2 k.p.k. ustalając w toku postepowania przygotowawczego z oskarżonym wymiar kar za popełnione przez niego przestępstwa, a sąd uznał, że zasadnym jest uwzględnienie wniosku prokuratora. 24. 10., 14., 17. i 19. Sąd, stosując przepisy art. 46 § 1 k.k., orzekł obowiązek częściowego naprawienia szkody przez R. W. (1) w kwotach 52.317,66 zł na rzecz (...) S.A., w kwotach 45.452,15 zł oraz 27.631,58 zł na rzecz (...) S.A. V. (...) oraz w kwocie 25.333,33 zł na rzecz (...) S.A. Obowiązek ten wynika z tego, że oskarżony R. W. (1) został skazany za przestępstwa na szkodę tych podmiotów. Wysokość obowiązku częściowego naprawienia szkody (1/3 wysokości pełnej szkody) jest podyktowana tym, iż oskarżony wyrządził ww. spółką szkodę wraz z dwoma ustalonymi osobami, które nie zostały objęte przedmiotowym postępowaniem, a orzeczenie w tym przypadku obowiązku naprawienia szkody tylko wobec oskarżonego R. W. (1) w pełnej wysokości, byłoby w ocenie Sądu niesłuszne. 7. i 21 6. i 20. Sąd orzekł przepadek umów z podrobionymi przez oskarżonego podpisami, gdyż były one przedmiotem przestępstwa. P. W. (1) 26.-29. 26.-28. Wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe i karę łączną, sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Sąd wziął pod uwagę społeczną szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego, na których wskazuje przede wszystkim godzenie w ważne dobra chronione prawem, jakimi są mienie, porządek publiczny, oraz obrót gospodarczy i interesy majątkowe w obrocie cywilnoprawnym. Oskarżony popełnił przestępstwo z art. 306 k.k. w ramach udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Sąd miał na względzie także właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który był już wcześniej karany. Powyższe okoliczności spowodowały wymierzenie oskarżonemu kar pozbawienia wolności nieznacznie powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Zdaniem sądu, orzeczenie wobec oskarżonego stosunkowo łagodnych kar, spełni cele kary, w szczególności cele prewencji szczególnej (wychowawcze i zapobiegawcze). Oskarżony miał zachowaną zdolność do rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia przedsiębranych działań, wiedział, że narusza w szczególności normy prawne. Oskarżony nie cierpi na żadne zaburzenia uniemożliwiające swobodne podejmowanie decyzji czy przewidzenie znaczenia i skutków podejmowanych działań, a mimo to wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstw. Wymierzone kary pozbawienia wolności są, zdaniem sądu, adekwatne do stopnia zawinienia i szkodliwości społecznej czynów oraz spełnią cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przy tym tak ukształtowane kary stanowią odpowiednią represję wobec oskarżonego – adekwatną, a jednocześnie nie nadmiernie dolegliwą. Przy orzekaniu kary łącznej wobec oskarżonego sąd zastosował zasadę asperacji zbliżonej do absorpcji z uwagi na to, że wymierzenie kary łącznej wobec oskarżonego na zasadzie asperacji zbliżonej do absorpcji będzie wystarczające dla realizacji celów kary, w szczególności zapobiegnie powrotowi do przestępstwa i spełni cele prewencji ogólnej. Nadmienić należy, że prokurator złożył w przedmiotowej sprawie wniosek w trybie art. 335 § 2 k.p.k. ustalając w toku postepowania przygotowawczego z oskarżonym wymiar kar za popełnione przez niego przestępstwa, a sąd uznał, że zasadnym jest uwzględnienie wniosku prokuratora. 1.5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. W. (1) 25. 1.-6. 8.-20. i 22. R. W. (1) został zatrzymany w dniu 22 lutego 2022 r. o godz. 5.05, a następnie zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, który stosowano do dnia 2 sierpnia 2022 r. Z tego powodu sąd zaliczył na poczet orzeczonej wobec niego kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 lutego 2022 r., godz. 5.05 do dnia 2 sierpnia 2022 r. P. W. (1) 30. 26.-28. P. W. (1) został zatrzymany w dniu 22 lutego 2022 r. o godz. 5.10, a następnie zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, który stosowano do dnia 10 maja 2022 r. Z tego powodu sąd zaliczył na poczet orzeczonej wobec niego kary łącznej 8 miesięcy pozbawienia wolności, okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 lutego 2022 r., godz. 5.10 do dnia 10 maja 2022 r. 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --------------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 37. Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie, albowiem uznał, że uiszczenie kosztów przez oskarżonych byłoby dla nich zbyt uciążliwe, zostało to ustalone w toku postępowania sądowego, ponadto R. W. (1) ma w perspektywie konieczność częściowego naprawienia szkody w znacznej wysokości. 1.8. Podpis

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 327/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 153/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy T. M. oskarżonego z art. 217 § 1 kk i art. 212 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II K 652/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. uznaje, że czyn w pkt I został spowodowany prowokacyjnym zachowaniem się Z. M. (1) i na podstawie art. 217 § 2 kpk odstępuje od wymierzenia kary, 2. ustala, że czyn z pkt II polegał na tym, że w dniu 4 czerwca 2022 r. w C. woj. (...) oskarżony T. M. znieważył Z. M. (1) w jej obecności kierując do niej słowa, że jest chora psychicznie, co wyczerpało dyspozycję art. 216 § 1 kk i uznając, że społeczna szkodliwość czynu jest znikoma na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk postępowanie umarza, II. uchyla rozstrzygnięcia z pkt II, III i V, III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, IV. zwalnia oskarżonego T. M. od opłaty na rzecz Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 153/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 października 2023 r. w sprawie II K 652/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- -------------------------- --------------------------------------------------------------------------- ----------------- ----------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------- -------------------------- --------------------------------------------------------------------------- ----------------- ----------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------------- -------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------------- -------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Zarzuty apelacji obrońcy (k. 60v-64) Odnośnie do rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z pkt I aktu oskarżenia 1) obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. J. (…), 2) obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka Z. M. (1) (…). Odnośnie do rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z pkt II aktu oskarżenia 1) obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 212 § 1 kk poprzez uznanie, że oskarżony pomówił Z. M. (1) o takie właściwości, które mogły ją poniżyć w opinii publicznej wypowiadając do niej słowa, iż jest nienormalna, nie ma rozumu, jest głupia i chora psychicznie w sytuacji, gdy przepis art. 212 § 1 kk należy rozumieć przez pomawianie – przypisywanie, zarzucanie, posądzanie lub oskarżanie innej osoby o określone postępowanie lub właściwości, które zawierają negatywną ocenę mającą jednak w konsekwencji prowadzić do poniżenia pomawianego w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Treścią pomówienia będą zazwyczaj rozgłaszane informacje nieprawdziwe. W przedmiotowym stanie faktycznym oskarżony nie miał w zamiarze poniżenia swej matki, nie przypisywał jej negatywnych właściwości, a jedynie stwierdzał próbując sobie wytłumaczyć jej zachowanie faktem, iż według biegłego sądowego jej zachowanie jest spowodowane zaburzeniami poznawczymi, chorobą psychiczną i przez ten pryzmat należy tłumaczyć zachowania matki. 2) obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. J. (…), 3) obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka Z. M. (1) (…), 4) niewłaściwa analiza zeznań i obdarzenie walorem wiarygodności świadków całkowicie niewiarygodnych, zeznających sprzecznie z dostępnymi dowodami w postaci dokumentów doprowadziło Sąd do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegającym na niezasadnym przyjęciu, że oskarżony T. M. w dniu 14 czerwca 2021 r. w C. uderzył ręką Z. M. (1) w okolice prawego ucha oraz pomówił Z. M. (1) o takie właściwości, które mogły by ją poniżyć w opinii publicznej wypowiadając do niej słowa, iż jest nienormalna, nie ma rozumu, jest głupia i chora psychicznie w sytuacji, gdy brak jest wystarczających dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego w tym zakresie, co skutkowało bezpodstawnym skazaniem oskarżonego i warunkowym umorzeniu postępowania na okres 2 lat próby. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - na wstępie należy zaznaczyć, że niewątpliwie przy ocenie wiarygodności osób przesłuchanych w sprawie uwzględnia się relacje panujące między nimi, jednakże nie jest to wyłączne kryterium tej oceny, bowiem o wartości dowodu decyduje przede wszystkim jego treść, zarówno w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak też w konfrontacji z treścią innych dowodów przeprowadzonych w sprawie, chociażby z dokumentów. Tak zwane pomówienie, czyli obciążanie odpowiedzialnością za przestępstwo, o ile należy oceniać ze szczególną wnikliwością i ostrożnością, jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami i nie może ograniczane do pojęcia fałszywego oskarżenia. Opinia biegłego z kolei jest podstawą do wyciągnięcia pewnych wniosków w sprawie przez organ orzekający, nie jest jednak decydująca. Podlega też, tak jak każdy inny dowód, swobodnej ocenie sądu. - w ocenie Sądu obdarzenie wiarą relacji oskarżycielki prywatnej oraz współ brzmiących z nią zeznań świadka M. J., w zakresie w jakim wskazywali na winę oskarżonego co do zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu, przez Sąd I instancji było słuszne. Z. M. (1) w dniu zdarzenia, w niedalekim odstępie czasowym od jego zaistnienia, udała się do Komendy Policji wskazując, że jej syn – T. M. – uderzył ją otwartą prawą ręką w okolice prawego ucha. Następnie niezwłocznie skierowała się do szpitala, wskazując tożsamą wersję zdarzenia. Lekarz rozpoznał u niej powierzchowny uraz powłok głowy. Oczywistym jest, że karta z izby przyjęć, która została dołączona do akt (i inna dokumentacja medyczna), nie są dowodami faktu – są to wszakże dowody pośrednie – ale nie sposób przeczyć, że zgłoszenie się do szpitala niedługo po zdarzeniu, poprzedzone wcześniejszą wizytą na Komendzie Policji, logicznie potwierdza fakt, że powodem takiego zgłoszenia się było rzeczywiste zdarzenie, tym bardziej, że przekaz oskarżycielki był spójny na przestrzeni całego postępowania – znajdował odzwierciedlenie w zeznaniach M. J., ale również częściowo w wyjaśnieniach oskarżonego czy zeznaniach P. M. – co do zaistnienia konfliktowej sytuacji. Co więcej, biegły w opinii z 3 lipca 2021 r., pomimo, iż nie wyraził pewności, to jednak wskazał, że zaczerwienie małżowiny usznej prawej stwierdzone u Z. M. (1) mogło powstać w wyniku uderzenia otwartą ręką, a wniosek ten potwierdził w wywołanej w sprawie opinii uzupełniającej (k. 23). Tym samym w świetle przedstawionych okoliczności twierdzenie skarżącego jakoby wnioski opinii OZSS (k. 67-81, k. 118-120) miałyby obalać sprawstwo oskarżonego, nie zdołało przekonać Sądu odwoławczego, zresztą jak wskazania odnośnie tendencyjności w składaniu zeznań zarówno przez oskarżycielkę prywatną, jak i świadka M. J.. Istniejący pomiędzy stronami konflikt na tle majątkowym, jak to już wcześniej wskazano, nie powoduje z góry uznania ich depozycji procesowych za niewiarygodnych, podobnie jak okoliczność pozostawania w konkubinacie świadka M. J. z Z. M. (1). Nie należy zapominać, że żona oskarżonego, również z uwagi na konflikt między jej mężem, a teściową, jest zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, ale w tym wypadku na korzyść oskarżonego. Obrońca nie zdołał również skutecznie zakwestionować wiarygodności M. J. w zakresie podnoszonych przez niego twierdzeń o obserwowaniu przez niego zdarzenia z odległości ok. 5 metrów. Co więcej, nawet gdyby było tak, jak twierdzi skarżący, to zarówno z relacji oskarżonego, jak i świadka M. J. wynika, iż pokrzywdzona przekazała swemu konkubentowi, że została pobita przez oskarżonego – a sytuacja taka nie wykluczałaby możliwości oparcia stanu faktycznego o uzyskaną w ten sposób przez tegoż świadka wiedzę (tzw. ze słyszenia) co do inkryminowanego zajścia. - Sąd I instancji, pomimo, iż zasadnie uznał relacje oskarżonego, a także świadka P. M. za niewiarygodne w części w jakiej wskazywali, że T. M. nie zadał ciosu pokrzywdzonej w głowę, to jednak dokonał błędnej oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz świadka P. M. co do podanego przez nich sposobu zachowania oskarżycielki prywatnej poprzedzającego owe zdarzenie. Obydwoje zgodnie podnosili, że Z. M. (1) usilnie próbowała nawiązać kontakt z wnuczkiem, pomimo, iż oskarżony wyraził dobitnie, iż nie chce aby się zbliżała do dziecka. Okoliczność ta uwidacznia się w depozycjach świadka M. J., ale również oskarżycielki prywatnej, które Sąd Okręgowy w drodze wyjątku przytoczy: „Syn powiedział abym się nie zbliżała, ja byłam dalej (…)” (k. 38). Należy podkreślić, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 31 marca 2021 r. wydanego w sprawie III Nsm 156/21 ustalono osobiste kontakty Z. M. (1) z jej małoletnimi wnukami, m.in. J. M. w każdą trzecią sobotę miesiąca w godzinach od 09.00 do 13.00, w C. przy ul. (...) w obecności rodziców małoletnich. Tym samym, dążąc usilnie do kontaktu z małoletnim w dniu 14 czerwca 2021 r., a więc w poniedziałek, nie respektowała owego orzeczenia, przerywając możliwość synowi niezakłóconego spędzania czasu ze swym dzieckiem i to na należącej do niego części działki. Konflikt między stronami mógł potęgować odczuwane wówczas przez oskarżonego emocje. W następstwie zaistniałych okoliczności doprowadziło to do nieprzemyślanych, nagłych zachowań z jego strony. Uznając zatem, że czyn w pkt I aktu oskarżenia został spowodowany prowokacyjnym zachowaniem się Z. M. (1), Sąd Okręgowy zmienił w tym zakresie zaskarżony wyrok i na podstawie art. 217 § 2 kpk odstąpił od wymierzenia kary. - odnosząc się do czynu z pkt II aktu oskarżenia, Sąd Rejonowy niesłusznie odmówił przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w części w której wskazywał, iż wyłącznie wypowiedział w stosunku do matki słowa, że jest chora psychicznie, w następstwie zachowania jakie podjęła (k. 33) oraz, że prosił, aby uprzątnęli, tj. Z. M. (1) i jej konkubent M. J. drzewo z przejazdu, w której to części również niezasadnie nie uznano za wiarygodnych depozycji P. M., a obdarzył w tym zakresie wiarą zeznania Z. M. (1) oraz M. J.. Należy zwrócić uwagę, że w dokładnie takiej samej kolejności przywołali oni zestaw epitetów, jakich miał użyć oskarżony względem matki, co przy dynamice zdarzenia, a także ze względu na upływ ponad roku czasu, dzielący datę zdarzenia i datę składania zeznań na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2023 r. sprawia wrażenie wyuczenia tej wersji wydarzeń na potrzeby toczącego się postępowania. Zwrócić należało także uwagę, iż biegły psycholog w opinii z dnia 23 sierpnia 2023 r. stwierdził u Z. M. (1) tendencję do zniekształcania i nadinterpretacji zachowań innych osób co wynika z jej cech osobowości, a nie zaburzeń poznawczych, w tym otępiennych (k. 43-45), co również powinno zostać uwzględnione przez Sąd I instancji w ocenie jej depozycji. Co więcej relacja Z. M. (1) oraz M. J. odnośnie chęci udrożnienia podjazdu przez oskarżonego nie była spójna. Z. M. (1) wskazywała, że nie było rozmowy, aby syn ją prosił o to, aby uprzątnęła drzewo bo nie może przejechać, zaś M. J. podniósł następujące słowa: „On nie mówił wcześniej nic aby to drzewo przerzucać, może i mówił, ale to nie przeszkadzało we wjeździe” (k. 40). Nie było natomiast powodów, aby zakwestionować ocenę Z. M. (1) oraz M. J., w zakresie, w jakim ich relacja pokrywała się z przekazem oskarżonego. Niewątpliwie T. M. na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2023 r. potwierdził, iż skierował do Z. M. (2) słowa, że jest chora psychicznie. Sąd Okręgowy dokonując analizy zachowania oskarżonego uznał, iż na gruncie przedmiotowej sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów, aby uznać, że Z. M. (1) nie tylko została poniżona, ale dokonano tego w oczach opinii publicznej, co oznacza, że chodzi tu nie tyle o urazę osobistych uczuć osoby pokrzywdzonej, ale o to, jak osoba będzie postrzegana przez szeroki nieokreślony krąg osób. Bezspornym jest jednak, że oskarżony w obecności obcej osoby, tj. M. J., wypowiedział do niej słowa, że jest chora psychicznie, a zatem jego zachowanie wypełniło znamiona czynu z art. 216 § 1 kk. - pomimo, iż wina i sprawstwo oskarżonego co do czynu z art. 216 § 1 kk nie budzą wątpliwości, a w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niestosownym i nieakceptowanym społecznie zachowaniem oskarżonego wobec pokrzywdzonej to nie miało ono charakteru przestępczego. Przy tego typu zajściach sprawiedliwym może być tylko takie orzeczenie, które nie przyczynia się do niepotrzebnego wzrostu napięcia między stronami i które nie będzie przez żadną z nich wykorzystywane jako kolejny argument w sporze. Takim właśnie orzeczeniem, znajdującym przy tym pełne uzasadnienie w realiach niniejszej sprawy, jest właśnie orzeczenie umarzające postępowanie bez uciekania się do jakiejkolwiek represji karnej. Nie jest bowiem tak, że każde naruszenie godności i czci popełnione w sposób wskazany w art. 216 § 1 kk stanowiło będzie przestępstwo i wymagało sięgania po represję karną. Sąd Okręgowy przypomina, że niezbędnym warunkiem przyjęcia, że mamy do czynienia z przestępstwem jest – między innymi – ustalenie, że czyn człowieka charakteryzował się społeczną szkodliwością w stopniu większym niż znikomy. Zatem nie każdy czyn karalny realizujący znamiona czynu zabronionego jest karygodny. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że T. M. działał w anormalnej sytuacji motywacyjnej. Na decyzje o skierowaniu w stosunku do swej matki słów, że jest chora psychicznie nałożył się eskalujący konflikt między nimi dotyczący sfery majątkowej. Sformułowanie to nie było jednak na tyle drastyczne, aby uznać je za przestępczą zniewagę. Tego rodzaju słowa, padają w wielu kłótniach na podłożu rodzinnym i osobistym nie wywołując poważnych szkód. W realiach niniejszej sprawy, z uwagi na ostrość konfliktu, były one niestety pewnego rodzaju standardem, choć co należy podkreślić oskarżony w tej konkretnej sytuacji dążył do jej załagodzenia, m.in. prosił o uprzątnięcie drzewa. Wniosek zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od obydwu czynów oraz o ponowne rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Częściowa zasadność wywiedzionych zarzutów skutkowała dokonaniem zmiany zaskarżonego wyroku w sposób ukazany w podsekcji 5.2., lecz nie w takim kształcie o jaki wnioskował obrońca. Z tego też względu nie zaznaczano okienka z oceną zasadności wywiedzionych wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 października 2023 r. w sprawie II K 652/22 - w pozostałej części, niewymienionej w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W zakresie tych rozstrzygnięć wyrok jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uznał, że czyn z pkt I został spowodowany prowokacyjnym zachowaniem się Z. M. (1) i na podstawie art. 217 § 2 kpk odstąpił od wymierzenia kary, - ustalił, że czyn z pkt II polegał na tym, że w dniu 4 czerwca 2022 r. w C. woj. (...) oskarżony T. M. znieważył Z. M. (1) w jej obecności kierując do niej słowa, że jest chora psychicznie, co wyczerpało dyspozycję art. 216 § 1 kk i uznając, ze społeczna szkodliwość czynu jest znikoma na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk umorzył postępowanie, W pkt II zaś uchylił rozstrzygnięcia z pkt II, III i V zaskarżonego wyroku. Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany wskazane w rubryce 3.1. Uchylenie zaś rozstrzygnięć z pkt II, III i V zaskarżonego wyroku stanowiło naturalną konsekwencję rozstrzygnięć zawartych w wyroku Sądu Okręgowego. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia art. 17 § 1 pkt 3 kpk - powody umorzenia wskazane w rubryce 3.1. 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV. Wskutek zmiany zaskarżonego wyroku w sposób ukazany w podsekcji 5.2. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego T. M. od opłaty na rzecz Skarbu Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana