II Ka 587/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 789/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: stażysta Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Patrycji Chajduk po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy R. S. oskarżonego z art. 177 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 sierpnia 2024 r. sygn. akt II K 508/23 I. zmienia zaskarżony wyrok poprzez przyjęcie, iż oskarżony R. S. w dniu 8 września 2022 roku w S. (...), w gminie W., w województwie (...), kierując samochodem ciężarowym marki V. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że wykonując manewr skrętu w lewo poza skrzyżowaniem, nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu jadącemu z przeciwnego kierunku motocyklowi marki H. (...) o nr rej. (...) kierowanemu przez K. S. w ten sposób, że nieprawidłowo zatrzymał swój pojazd, w trakcie wykonywania manewru, częściowo na pasie ruchu zajmowanym przez jadący z przeciwnego kierunku motocykl marki H. (...) w wyniku czego K. S., podejmując prawidłowy manewr obronny ominięcia pojazdu, wywrócił się wskutek nieprawidłowego wykonania tego manewru, doznając obrażeń ciała w postaci obustronnych odm opłucnowych, złamania lewego obojczyka oraz złamania lewej łopatki, które spowodowały rozstrój jego zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała na czas dłuższy od 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 kk, a czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 177 § 1 kk; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 789/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 sierpnia 2024r. w sprawie II K 508/23 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------ --------------------------------------------------------- ------------ --------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------------- --------------------------------------------------------- ------------- --------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. (zarzuty apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego) 1. zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie zawartych w treści art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oraz sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logiki oceny dowodów w postaci: a) wyjaśnień oskarżonego R. S. w części prowadzącej do uznania, iż zachowanie sprawcze oskarżonego, które doprowadziło do zaistnienia wypadku drogowego polegało na nieprawidłowym zatrzymaniu jego pojazdu, podczas gdy w rzeczywistości - mając na względzie dynamikę zdarzenia, fakt poruszania się przez oba pojazdu oraz ich odległość względem siebie w momencie podjęcia manewru skrętu w lewo przez oskarżonego - zachowanie to stanowiło nie ustąpienie pierwszeństwa jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi kierowanemu przez pokrzywdzonego, b) zeznań pokrzywdzonego K. S. poprzez pominięcie ich lub nieobdarzenie wiarą w zakresie w którym pokrzywdzony wskazywał, iż kierujący busem (oskarżony) podjął manewr skrętu w lewo (względem własnego toru jazdy) w momencie gdy znajdował się on w bliskiej odległości od nadjeżdżającego z naprzeciwka pokrzywdzonego, co spowodowało konieczność podjęcia przez pokrzywdzonego manewru obronnego w postaci ominięcia busa, który wjechał na pas ruchu kierującego motocyklem, a co doprowadziło finalnie do utracenia panowania nad kierowanym przezeń pojazdem oraz wywrócenia się doznając obrażeń ciała, nadto poprzez nienadanie im właściwego waloru w zakresie w którym pokrzywdzony wskazał na skutki doznanych przez niego obrażeń związanych z nieodzyskaniem pełnej sprawności uszkodzonego barku, długotrwałej hospitalizacji oraz niezakończeniem leczenia mimo znacznego upływu czasu od zaistniałego wypadku co przełożyło się na nieuzasadnione zastosowanie wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania oraz orzeczenia środka kompensacyjnego w rażąco niewspółmiernie niskiej kwocie, c) opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego poprzez uznanie, iż wedle treści opinii przyczyną wypadku było nieumyślne naruszenie przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, polegający na tym, że wykonując manewr skrętu w lewo poza skrzyżowaniem, nieprawidłowo zatrzymał swój pojazd w jego trakcie, częściowo na pasie ruchu jadącego z przeciwnego kierunku motocykla H. (...), którym kierował pokrzywdzony K. S., podczas gdy szczegółowa analiza treści opinii głównej oraz ustnej opinii uzupełniającej, a w szczególności konfrontacja treści opinii z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, prowadzi do wniosku, iż w rzeczywistości zachowanie sprawcze oskarżonego, które doprowadziło do nieumyślnego spowodowania wypadku polegało na nie ustąpieniu pierwszeństwa przejazdu jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi kierowanemu przez pokrzywdzonego K. S., zaś biegły wskazał przy tym, że pojazd kierowany przez oskarżonego w momencie omijania go przez pokrzywdzonego albo stał już w miejscu albo nadal się poruszał, dodatkowo z treści opinii nie wynika z czego konkretnie miała wynikać rzekomo nieprawidłowa technika jazdy kierującego motocyklem, który stracił panowanie nad kierowanym przezeń pojazdem z uwagi na zmuszenie go do podjęcia gwałtownego manewru obronnego - omijania pojazdu (busa) który w sposób nieuprawniony wjechał na jego pas ruchu, ponadto biegły w treści sporządzonych opinii przyznał, iż w świetle treści zgromadzonych w sprawie dowodów, nie jest on w stanie szczegółowo odnieść się ani wyliczyć stopnia przyczynienia się do wypadku przez pokrzywdzonego, a uczynił to jedynie w oparciu o ogólną kartezjańską metodę podzielenia nieprawidłowych zachowań poszczególnych uczestników zdarzenia, d) dokumentu w postaci protokołu odtworzenia zapisów (k. 84), poprzez nie nadanie mu odpowiedniego waloru i pominięcie, iż z treści przedmiotowego dowodu w części obejmującej wypowiedź oskarżonego wynika, iż oskarżony w trakcie podjęcia manewru skrętu w lewo, nie widział nadjeżdżającego motocyklisty, to w sposób oczywisty świadczy o tym, iż podjął on nieuprawniony manewr nie ustępując pierwszeństwa przejazdu jadącemu z naprzeciwka pokrzywdzonemu, wobec czego czynność sprawcza oskarżonego w istocie polegała właśnie na nie ustąpieniu pierwszeństwa przejazdu kierującemu z kierunku przeciwnego, który wskutek powyższego wymuszenia zmuszony został do podjęcia gwałtownego manewru obronnego, w trakcie którego utracił panowanie nad kierowanym pojazdem co doprowadziło do jego wywrócenia i odniesienia obrażeń, 2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał wpływ na jego treści, polegający na: a) nieuzasadnionym przyjęciu, iż zachowanie sprawcze oskarżonego polegało na nieprawidłowym zatrzymaniu pojazdu w trakcie wykonywania manewru skrętu w lewo (względem własnego toru jazdy), częściowo na pasie ruchu jadącego z przeciwnego kierunku motocykla H. (...), którym kierował pokrzywdzony K. S., co uznać należy za sprzeczne z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, a także treścią całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którego szczegółowa analiza oraz prawidłowa ocena prowadzi do wniosku, iż w rzeczywistości zachowanie sprawcze oskarżonego, które doprowadziło do nieumyślnego spowodowania wypadku polegało na nie ustąpieniu pierwszeństwa przejazdu jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi kierowanemu przez pokrzywdzonego K. S., b) nieuzasadnionym przyjęciu, iż stopień przyczynienia się pokrzywdzonego do zaistniałego wypadku był znaczny, podczas gdy z treści opinii sporządzonych przez biegłego z zakresu ruchu drogowego wynika, iż nie był on w stanie określić jakie konkretnie zachowanie pokrzywdzonego miało stanowić o nieprawidłowości techniki jazdy, biegły spłycił ciążący na nim obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy konkretnym nieprawidłowym w okolicznościach zdarzenia zachowaniem kierującego motocyklem, w tym brakiem posiadania przez niego uprawnień do kierowania motocyklem, a zaistnieniem wypadku, do konstatacji cyt. „ Jedzie się, czy prowadzi się samochód to powinno się ten samochód, czy pojazd prowadzić panować nad każdym pojazdem, nawet nad prowadzonym koniem w zaprzęgu też się powinno panować, jeśli nie panuje to technika poruszania się prowadzącego dany pojazd jest nieprawidłowa”, co w okolicznościach sprawy (zmuszenie pokrzywdzonego do podjęcia gwałtownego manewru obronnego - ominięcia pojazdu w postaci busa, który nie ustępując mu pierwszeństwa wjechał na jego pas ruchu) uznać należy za zupełnie nieprzystojące i niewystarczające do uznania, iż przyczynienie pokrzywdzonego do wypadku było znaczne, dodatkowo finalny wydźwięk wywodów biegłego odnośnie stopnia przyczynienia się każdego z uczestników do zaistnienia wypadku, prowadzi do uznania, iż biegły na potrzeby opinii w niniejszej sprawie szacował je w dużej ogólności, nie biorąc pod uwagę wszystkich okoliczności, dodatkowo w sposób nieprawidłowy łącząc fakt braku posiadania uprawnień do kierowania pojazdami przez pokrzywdzonego z przypisaniem mu znacznego stopnia przyczynienia do zaistnienia wypadku, bowiem brak jest jakichkolwiek przesłanek wykazujących związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy tymi dwoma okolicznościami; c) nieuzasadnionym przyjęciu, iż wina i stopień społecznej szkodliwości czynu nie są znaczne, a nadto właściwości i warunki osobiste sprawcy czynią zasadnym warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego, z jednoczesnym pominięciem, iż oskarżony na żadnym etapie nie wyraził skruchy za zaistniałe zdarzenie i nie przeprosił pokrzywdzonego, dodatkowo konfabulował, przedstawiał zmienne i rażąco nieprawdopodobne wersje zdarzenia, co winno znaleźć odzwierciedlenie w wymierzeniu oskarżonemu odpowiednio dostosowanej kary, zamiast zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania. d) pominięciu zakresu i skutków zaistniałej po stronie pokrzywdzonego szkody oraz doznanej krzywdy, w tym w szczególności w postaci utraty pełnej ruchomości w uszkodzonym w wyniku wypadku drogowego barku, długotrwałości jego hospitalizacji oraz niezakończonemu leczeniu, co winno znaleźć odzwierciedlenie w wymierzeniu oskarżonemu odpowiednio dostosowanej kary, zamiast zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania, a nadto orzeczenia na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie wyższej niżeli 2000 zł. 3. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonego wobec oskarżonego środka kompensacyjnego w postaci nawiązki, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie 2.000 zł, podczas gdy, o ile orzeczenie na obecnym etapie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę rzeczywiście uznać można za znacznie utrudnione, o tyle kwota nawiązki winna być zdecydowanie wyższa z uwagi na charakter i konsekwencje doznanych przez pokrzywdzonego wskutek wypadku obrażeń, w tym jego długotrwałą hospitalizację, a w szczególności fakt utraty pełnej ruchomości w uszkodzonym barku oraz znaczną długość trwania procesu leczenia - rehabilitacji, które nie zostały zakończone do dnia dzisiejszego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - odnosząc się do zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego należy wskazać, że zasadniczą kwestią omawianą szeroko w tym środku odwoławczym była zmiana opisu czynu przypisanego oskarżonemu względem opisu czynu zawartego w akcie oskarżenia. Mianowicie Sąd I instancji dokonując modyfikacji wyeliminował z opisu czynu przypisanego oskarżonemu stwierdzenie, że R. S.: - nie zachował szczególnej ostrożności, - nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu jadącemu motocyklem K. S., dodał zaś ustalenie o tym, że: - działanie oskarżonego polegało na nieprawidłowym zatrzymaniu pojazdu w trakcie wykonywania manewru skrętu w lewo częściowo na pasie ruchu jadącego z przeciwka motocykla, - zaś kierujący motocyklem realizując manewr obronny ominięcia samochodu kierowanego przez oskarżonego wykonał gwałtowny ruch kierownicą i wskutek tego wywrócił się doznając ustalonych obrażeń ciała. Pełnomocnik w swej apelacji formułując wiele zarzutów zmierzał do wykazania, że ustalenia Sądu Rejonowego są błędne w zakresie mechanizmu powstania wypadku, gdyż działanie sprawcy nie polegało jedynie na nieprawidłowym zatrzymaniu samochodu częściowo na pasie ruchu jadącego z naprzeciwka motocyklisty, lecz na „ nie ustąpieniu pierwszeństwa przejazdu jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi kierowanemu przez pokrzywdzonego K. S.”. W tym zakresie skarżący odwołał się przede wszystkim do zeznań pokrzywdzonego K. S.. Oceniając argumenty skarżącego, zdaniem Sądu Okręgowego, należy stwierdzić, że w sprawie doszło do błędnego sformułowania opisu czynu przypisanego oskarżonemu. Uwzględniając materiał dowodowy sprawy należy zgodzić się z prokuratorem (autorem aktu oskarżenia), iż w sprawie działanie oskarżonego, takie jak opisane przez Sąd I instancji, stanowiło działanie polegające na „ nie zachowaniu szczególnej ostrożności” i „ nie ustąpieniu pierwszeństwa przejazdu jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi” (sformułowania z aktu oskarżenia) . W sposób oczywisty, oskarżony swym zachowaniem naruszył obowiązek zawarty w art. 22 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, gdyż realizując manewr zmiany kierunku jazdy nie zachował szczególnej ostrożności. Gdyby oskarżony prawidłowo obserwował drogę przed pojazdem to zauważyłby nadjeżdżający motocykl i nie wjechałby, nawet częściowo, na pas ruchu, którym poruszał się motocyklista. Dalej, oskarżony swym działaniem naruszył także obowiązek wynikający z art. 22 ust 4. Prawa o ruchu drogowym, gdyż nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać. Bez znaczenia dla oceny karnoprawnej zachowania oskarżonego jest to, że oskarżony zatrzymał pojazd zajmując jedynie część pasa ruchu, którym poruszał się K. S.. Otóż zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 23 Prawa o ruchu drogowym ustąpienie pierwszeństwa to powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby zmusić kierującego do zmiany kierunku lub pasa ruchu. W tej sprawie działanie oskarżonego w sposób oczywisty wymusiło na motocykliście podjęcie manewru obronnego ominięcia pojazdu poprzez zmianę kierunku jazdy. Zdaniem Sądu Okręgowego, na podstawie opisu czynu sformułowanego przez Sąd Rejonowy można było wysnuć wniosek, iż działanie oskarżonego polegało na nieustąpieniu pierwszeństwa przejazdu motocykliście, jednakże wobec sformułowania w tym zakresie zarzutów i wniosków apelacji pełnomocnika należało dokonać w tym zakresie zmiany opisu czynu i wprowadzić do treści opisu czynu powyższe sformułowania, pochodzące wprost z aktu oskarżenia. - osobną kwestią wymagającą omówienia jest sposób przeprowadzenia manewru obronnego przez K. S.. Skarżący zarzucił w apelacji biegłemu, że w swej opinii nie wyjaśnił podstaw przyjęcia tezy o rzekomej nieprawidłowej technice jazdy kierującego motocyklem i „ spłycił ciążący na nim obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy konkretnym nieprawidłowym w okolicznościach zdarzenia zachowaniem kierującego motocyklem, w tym brakiem posiadania przez niego uprawnień”. Odnosząc się do tych zarzutów, Sąd Okręgowy w całości podziela rozważania zawarte w pisemnej opinii biegłego. Z analizy przebiegu wypadku wynika, że kierujący motocyklem podjął prawidłową decyzję o wykonaniu manewru obronnego polegającego na ominięciu samochodu oskarżonego. Nadto, jak wynika z opinii, kierujący motocyklem miał dość miejsca na swoim pasie ruchu, aby wykonać bezpiecznie manewr ominięcia V. bez konieczności zjechania do rowu (patrz rysunek przedstawiający wzajemne położenie pojazdów – k. 299). Jednakże wskutek nieprawidłowego wykonania tego manewru (biegły uznał, że K. S. próbując ominąć samochód raptownie skręcił kierownicą w prawo, a następnie w lewo) stracił panowanie nad prowadzonym motocyklem i wywrócił się na lewą stronę, finalnie uderzając o rów na wysokości przystanku autobusowego. Sąd Okręgowy, w ślad za biegłym, przyjmuje, iż brak uprawnień K. S. do kierowania motocyklem pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z nieprawidłowym wykonaniem przez niego manewru ominięcia samochodu, a zatem z przyczynieniem się K. S. do zaistnienia wypadku. Sąd Okręgowy uwzględniając zatem ustalenia biegłego w treści opisu czynu przypisanego oskarżonemu zawarł stwierdzenie, że K. S. podjął prawidłowy manewr obronny ominięcia pojazdu, lecz wskutek nieprawidłowego wykonania tego manewru wywrócił się i doznał obrażeń ciała. Istotne w sprawie jest to, że wprawdzie oskarżony swym zachowaniem wywołał stan zagrożenia i wymusił na K. S. podjęcie manewrów obronnych, to nie doszło do bezpośredniego kontaktu obu pojazdów, zaś motocyklista wykonując prawidłowo manewr ominięcia miał możliwość uniknięcia powstania obrażeń ciała. - Sąd Okręgowy nie zgadza się także z zarzutami apelacji pełnomocnika dotyczącymi kwestii sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zdaniem pełnomocnika, mechanizm zaistnienia wypadku oraz jego skutki w zakresie stanu zdrowia K. S., wykluczały możliwość warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego. W ocenie skarżącego, R. S. winien zostać skazany za popełnione przestępstwo na karę grzywny oraz powinien zapłacić pokrzywdzonemu kwotę 5.000 zł tytułem nawiązki. W tym zakresie Sąd Okręgowy podziela jednak rozważania Sądu Rejonowego dotyczące ustalenia stopnia winy i szkodliwości społecznej czynu popełnionego przez R. S.. Zdaniem Sądu Okręgowego, nawet mimo zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu, decyzja Sądu Rejonowego o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec R. S. jest prawidłowa, zaś argumentacja pełnomocnika zawarta w apelacji bezzasadna. - końcowo, zdaniem Sądu Okręgowego, w sprawie nie zaistniały podstawy do zmiany wyroku w zakresie wysokości nawiązki orzeczonej dla K. S.. Wprawdzie obrażenia ciała motocyklisty okazały się rozległe, to jednak w sprawie istotnym czynnikiem kształtującym wysokość należnej nawiązki jest przyczynienie się pokrzywdzonego do zaistnienia zdarzenia drogowego i powstania obrażeń ciała. Gdyby pokrzywdzony stosował się do przepisów prawa to nie jechałby w czasie i miejscu zdarzenia motocyklem, gdyż nie miał uprawnień do kierowania pojazdami tej kategorii w ruchu drogowym. Wniosek wniosek o: - zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I - poprzez ustalenie, że czyn oskarżonego R. S. polegał na tym, że w dniu 8 września 2022 roku w S. (...), gm. W., woj. (...), jadąc jako kierujący samochodem ciężarowym marki V. (...) o nr rejestracyjnym (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że wykonując manewr skrętu w lewo poza skrzyżowaniem, nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi marki H. (...) o numerze rejestracyjnym (...) kierowanemu przez K. S., w wyniku czego kierujący motocyklem podjął manewr obronny ominięcia, w trakcie którego wywrócił się doznając obrażeń ciała w postaci obustronnych odm opłucnowych, złamania lewego obojczyka oraz złamania lewej łopatki, które spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała na czas dłuższy od 7 dni, określone w art. 157 §1 kk i wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 177 § 1 kk i za ten czyn wymierzenie mu kary 250 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu złotych), przy zastosowaniu treści art. 37a §1 kk, II. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II i orzeczenie wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie 5.000 złotych ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. apelacja pełnomocnika okazała się zasadna w niewielkim zakresie, zatem Sąd Okręgowy uwzględniając częściowo apelację dokonał zmiany opisu czynu poprzez jednoznaczne wskazanie, że oskarżony swym zachowaniem nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu motocykliście 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy - orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego - wysokość orzeczonej nawiązki Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w tym zakresie apelacja pełnomocnika okazała się bezzasadna 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany zmiana opisu czynu przypisanego oskarżonemu Zwięźle o powodach zmiany apelacja pełnomocnika okazała się częściowo zasadna 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III - w przedmiotowej sprawie apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zaś apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego bezzasadna w znacznej części. Z tych powodów Sąd Okręgowy uznał, że na podstawie art. 633 kpk w zw. z art. 634 kpk strony poniosą we własnym zakresie koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Z tych powodów Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosków zarówno obrońcy jak i pełnomocnika o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów zastępstwa procesowego. - nadto Sąd Okręgowy uznał, że dalej idącą apelacją była apelacja obrońcy, w której skarżący domagał się uniewinnienia oskarżonego. Z uwagi na to, że apelacja okazała się w całości bezzasadna Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 633 kpk i art. 634 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 100 zł i zryczałtowane wydatki związane z doręczeniem korespondencji w postępowaniu odwoławczym w kwocie 20 zł. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 09 czerwca 2022r.

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Sygn. akt II Ka 600/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Andrzeja Boruty po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2023 r. sprawy R. B. oskarżonego z art. 278 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K 1124/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 600/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 1124/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżona Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------ ------------------ ------------------------------------------------------------- -------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- --------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego 1 • obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj. art. 4 k.pk. i art. 7 k.p.k. - poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i bezpodstawne odmówienie pełnej wiarygodności wyjaśnień złożonych przez oskarżonego w zakresie popełnienia przez niego zarzucanych mu czynów podczas gdy oskarżony w sposób konsekwentny i spójny opisał okoliczności sprawy, jego relacje z poszczególnymi osobami, a nadto mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy, a zwłaszcza niespójne zeznania świadków, jego wyjaśnienia winny stanowić pełnowartościowy dowód w sprawie, • obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj. art. 7 k.p.k. - poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom świadków M. C. i M. B. w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, podczas gdy przedstawiana przez te osoby wersja zdarzeń nie jest spójna, świadkowie ci w sposób odmienny zeznają odnośnie najistotniejszych w sprawie okoliczności, wbrew ustaleniom Sądu świadkowie ci znają się, a świadek M. B. z uwagi na konflikt z oskarżonym miał powody, aby przedstawić go w jak najgorszym świetle, • obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj. art. 7 k.p.k. - poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom świadków K. M., A. S., L. M. i J. R. w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, podczas gdy przedstawiana przez te osoby wersja zdarzeń nie jest spójna, świadkowie ci w sposób odmienny zeznają odnośnie najistotniejszych w sprawie okoliczności, • obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj. art. 7 k.p.k. - poprzez odmówienie waloru wiarygodności zeznaniom świadków A. Ż. oraz R. Z. w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, podczas gdy świadkowie ci w sposób konsekwentny wskazali, iż w styczniu 2022r., kiedy miało dojść rzekomo do kradzieży, przebywali z oskarżonym w Szwajcarii., w konsekwencji obrazy w/ w przepisów postępowania zarzucam także: • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku poprzez dowolne, jednostronne i bezpodstawne przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów, ponad wszelką wątpliwość świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Rejonowy zachowując nakazany ustawą obiektywizm i wykorzystując wrażenia wynikające z realizacji zasady bezpośredniości, z całokształtu ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności wyprowadził racjonalne wnioski, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania i nie naruszył art. 7 kpk. Miał przy tym w polu uwagi także te zagadnienia, które stanowią oś wniesionej apelacji obrońcy oskarżonego. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów o charakterze proceduralnym, na które powołał się skarżący, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przekonaniu Sądu Odwoławczego, orzekając w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Siedlcach - wbrew odmiennym wywodom zawartym w apelacji - przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wnikliwy. Przede wszystkim, w toku procedowania Sąd pierwszej instancji wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanych mu czynów, respektując przy tym naczelne zasady procesowe, a w tym: prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.k), bezstronności (art. 4 kpk), regułę in dubio pro reo (art. 5 kpk.) oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk.), w konsekwencji czego dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 kpk). Na względzie mieć bowiem wypada, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego oskarżony czy obrońca, nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonego - jest naturalnym prawem, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością, w sytuacji gdy wszystkie przedstawione powyżej wymogi Sąd pierwszej instancji spełnił. Wywody apelującego stanowią jedynie alternatywną wersję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za werbalną i bezowocną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. W przekonaniu Sądu drugiej instancji, dokonana przez Sąd meriti ocena dowodów zarówno osobowych, jak i nieosobowych, które zostały dokładnie omówione i przeanalizowane w pisemnych motywach wyroku, w pełni zasługuje na aprobatę. W przekonaniu Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie nie mogło być mowy o bezkrytycznym i bezrefleksyjnym obdarzeniu wiarą zeznań M. C. i M. B.. Uzupełniając wywód pierwszoinstancyjny, warto zwrócić uwagę, iż stanowcze i konsekwentne przedstawienie przez świadka M. B. zachowania oskarżonego w lesie i jego nie budzące wątpliwości rozpoznanie oskarżonego wskazuje na jego sprawstwo. Świadek nie miał żadnych podstaw, aby składać nieprawdziwe zeznania i bezpodstawnie oskarżać R. B. narażając się na konsekwencje usunięcia ze służby. W zasadzie skarżący nie wskazał na czym miała konkretnie polegać niespójność zeznań wskazanych wyżej świadków i w jaki sposób ta niespójność miała znaczenie przy wydaniu wyroku. Niewątpliwie M. B. zauważył kradzież w styczniu 2021 roku i nie kontaktował się z pokrzywdzonym, a wiadomość przekazał znajomym. Nie ulega wątpliwości, że po pewnym czasie skontaktował się z nim pokrzywdzony telefonicznie, a następnie obaj udali się do lasu. Rozbieżności czasowe nie mają w tym zakresie zasadniczego znaczenia, a wynikają z faktu, że pokrzywdzony był w lesie dwukrotnie, a gdy dowiedział się, że jest świadek tego zdarzenia, umówił się z B. i pojechali do lasu obejrzeć miejsce zdarzenia. Trudno, aby świadek M. B. precyzyjnie wskazał ile i jakie gatunki drzew zostały wycięte, jeżeli przebieg granic znany był pokrzywdzonemu, a dokładną ilość i gatunki ściętych drzew zostały ustalone podczas oględzin policji (k.8-15). Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, o wartości procesowej poszczególnych dowodów przesądziła wyłącznie ich treść w aspekcie wewnętrznej spójności oraz konfrontacji z treścią innych dowodów (spójność zewnętrzna), zaś ocena dokonana przez Sąd Rejonowy wbrew twierdzeniom apelującego, nie odbyła się wybiórczo poprzez aprioryczne preferowanie lub dyskwalifikowanie jednych dowodów na rzecz drugich, według klucza najkorzystniejszego dla jednej ze stron procesowych, lecz stanowiła wynik dogłębnej analizy i swobodnej oceny, następnie odpowiednio uargumentowanej. Oskarżony sam wskazał, że ze świadkiem M. C. miał obojętne stosunki, zaś rzekome konflikty miał mieć drugi ze świadków z bratem oskarżonego około 15 lat temu, ale nie znał przyczyn konfliktu. Skarżący nie podał na czym miał polegać ostry konflikt pomiędzy wskazanymi osobami tj. oskarżonym i M. B.. Skarżący nie wskazał z jakich okoliczności wywodzi, że M. B. i pokrzywdzony bardzo dobrze się znają, co mogło wpływać na treść zeznań M. B.. Stawiając pewne tezy należy wskazać na podstawę faktyczna takich ustaleń, a w tym zakresie zarzuty skarżącego nie znalazły potwierdzenia. Słusznie Sąd I instancji uznał twierdzenia oskarżonego za nieudolną linię obrony. Żaden przeprowadzony w sprawie dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II AKa 47/15, OSA 2015 nr 7, poz. 17, str. 13, Legalis Numer 1213436). Odrzucenie wyjaśnień oskarżonego stanowiło naturalną konsekwencję obdarzenia wiarą dowodów o całkowicie przeciwstawnej wymowie. Zarzut naruszenia przepisu art. 7 k.p.k. nie może ograniczać się do odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, a oczekiwanie uznania go za skuteczny warunkuje konieczność wykazania, jakich konkretnie uchybień w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego. Tymczasem takich argumentów skarżący nie przedstawił. Nie mogą nimi być przecież twierdzenia kwestionujące trafność oceny Sądu tylko na podstawie selektywnie wybranych fragmentów materiału dowodowego, jak to uczynił obrońca oskarżonego. K. M. w pierwszych zeznaniach wskazał wyraźnie, składając zeznania 27 stycznia 2022 roku, że wycięte drzewa zauważył, gdy był z potencjalnym kolejnym nabywcą lasu. Wtedy też rozmawiał z A. S., który przekazał mu to co zaobserwował w lesie. Pierwsze zawiadomienie złożone 9 listopada 2021 roku przez J. R. nie dotyczyło wycięcia i kradzieży drzewa, a zatrzymania przez R. B. należących do niej dokumentów. O okolicznościach związanych z wycięciem drzew w swoich zeznaniach mówiła pokrzywdzona w dniu 6 grudnia 2021 roku i miało to mieć miejsce około 2 tygodni wcześniej. Oczywiście podane daty nie są precyzyjne, ale nie wykluczają, aby A. S. widział wycinanie lasu przez oskarżonego na początku grudnia, tym bardziej, zże oskarżony wycinał drzewa przez kilkanaście dni. Zeznania tego świadka nie budziły wątpliwości, świadek nie tylko rozpoznał oskarżonego, ale przytoczył też okoliczności z jego życia prywatnego, wskazał, że rozmawiał z nim co najmniej dwa razy i nie było wątpliwości co do dokonanego rozpoznania, a szczegóły i dane personalne przekazał K. M. po pewnym czasie, gdy ustalił dokładnie te dane. Należy podkreślić, że oskarżony nie negował, że był w lesie i rozmawiał ze świadkiem A. S., choć neguje okoliczności rozmowy (k.67-69). Nie można również pominąć zeznań L. M., który również widział oskarżonego w lesie, planował on wycięcie drzew na opał i wskazywał, że las kupił od pokrzywdzonej (k.74). Mając bezpośredni kontakt z oskarżonym podczas konfrontacji, nie miał wątpliwości coś do dokonanego rozpoznania. Sąd Okręgowy w całości podzielił stanowisko Sądu I instancji co do oceny zeznań A. Ż. i R. Z., a argumenty przedstawione w apelacji nie podważyły skutecznie tej oceny. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II AKa 171/15). Nadto, zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania odzwierciedleniem, którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 roku w sprawie o sygnaturze akt II KR 114/74). Stanowiska przedstawione w powyższych judykatach w pełni zaaprobował także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. W świetle całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości, iż oskarżony popełnił czyny z art. 278 § 1 kk. Sąd Okręgowy w pełni zaakceptował decyzję o wymierzeniu oskarżonemu kar pozbawienia wolności uznając, że kary jednostkowe, ale i kara łączna są to kary sprawiedliwe i adekwatne do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynów. We wniesionym środku odwoławczym brak było wprost zarzutu dotyczącego niewspółmierności pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. W ocenie Sądu Okręgowego nie zaistniały także przesłanki z art. 440 kpk które uprawniałyby do ingerencji w tą cześć wyroku. Dlatego też, przy wyczerpującym wywodzie Sądu Rejowego w części dotyczącej kary, odstąpiono od zupełnie abstrakcyjnego omawiania tej kwestii w niniejszych rozważaniach, podzielając w tym względzie stanowisko proceduralne Sądu Apelacyjnego w Lublinie wyrażone w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17 (Legalis Numer 1728581). Okoliczność dotychczasowej niekaralności oskarżonego miała decydujące znaczenia przy orzeczeniu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Deklarowane miesięczne dochody 200 zł i brak majątku, sprzeciwiały się orzeczeniu kary grzywny, przy uwzględnieniu wysokości orzeczonych nawiązek. Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 26 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 1124/22 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku o zmianę wyroku . ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) i art.636 § 1 kpk i art. 634 kpk zasądził od oskarżonego koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, gdyż ma możliwości uregulowania należności. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 26 kwietnia 2023r. sygn. akt II K 1124/22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 479/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.