II Ka 487/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 950/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Małgorzaty Ciećko po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2022 r. sprawy H. S. (1) oskarżonego z art. 288 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt II K 694/19 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego H. S. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. K. 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 170 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 950/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt II K 694/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- --------------------------------------- --------------------------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Zarzuty obrońcy oraz oskarżonego: 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, 7 kpk, i art. 366 kpk przez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego i zeznań wszystkich świadków oraz nienależyte rozważenie wszystkich okoliczności sprawy, dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych i wadliwej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i skutkowało wydaniem wyroku skazującego H. S. (2); 2. oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego H. S. (2) na podstawie art. 170 § 1 pkt 4 i 5 kpk, w przedmiocie bilingu rozmów operatora telefonii komórkowej telefonu P. K., na okoliczność czy telefonował on ze swojego telefonu, na telefon jego matki G. K. oraz na telefon jego siostry A. R. w dniu 10 X 2016 r. pomiędzy godziną 17 a 18, prosząc ich o przyjazd na miejsce zdarzenia, który został złożony już na pierwszej rozprawie w dniu 4 X 2017 r. (k. 127 v) oraz ponowiony na ostatniej rozprawie w dniu 21 IX 2021 r., a także w piśmie procesowym z dnia 21 IX 2021 r., czym naruszono przepisy prawa procesowego, a mianowicie art. 2 § 1 pkt 1 kpk, art. 4 kpk i art. 5 § 2 kpk, i miało to istotny wpływ na treść wyroku albowiem był to dowód o kapitalnym znaczeniu w aspekcie winy lub niewinności oskarżonego i wiarygodności zeznań pokrzywdzonego, złożonych na pierwszej rozprawie sądowej w dniu 4 X 2017 r. (k. 124 - 127); 3. naruszenie art. 46 § 1 kk oraz art. 415 kc i art. 363 kc przez błędne ustalenie wysokości szkody w pojeździe P. K. na kwotę 1 076,87 zł przez pominięcie cen występujących na rynku lokalnym i z uwzględnieniem stopnia zużycia samochodu, w sytuacji gdy szkoda oszacowana przez samego pokrzywdzonego P. K., (który jest mechanikiem samochodowym) wynosi 300 - 400 zł (k. 1) oraz mówi, że „wartość strat szacuję na kwotę nie większą niż 400 zł” (k. 64 lub k. 84) i zakładów naprawczych D. M. (k. 222, k. 298 - 299, k. 467 v) oraz T. K. (k. 243, k. 260, k. 467 v - 468), którzy szkodę wycenili na około 300 - 400 zł, a także w kontekście opinii biegłego J. S., który wartość całego samochodu pokrzywdzonego wycenił na 5 - 6 tysięcy zł (k.469 v), a który P. K. kupił w 2013 r. za 8-9 tysięcy zł (k. 446); 4. błędną kwalifikację prawną czynu oskarżonego z art. 288 § 1 kk, gdyż powinna być kwalifikacja z art. 288 § 2 kk jako wypadek niniejszej wagi lub przy ustaleniu strat w samochodzie pokrzywdzonego P. K. poniżej 500 zł z art. 124 § kw i postępowanie powinno być umorzone na podstawie art. 45 kw w zw z art. 5 § 1 pkt 4 kpw z powodu przedawnienia karalności za wykroczenie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy zwraca uwagę, że zarówno apelacja obrońcy, jak również oskarżonego zawierają identyczne zarzuty pod względem merytorycznym oraz budowy językowej. Obie aplecie, identyczne w swojej treści, nie przekonały Sądu Okręgowego co do argumentacji skarżących. Sąd Okręgowy odnosząc się w niniejszym uzasadnieniu do apelacji obrońcy ma również także na myśli apelację złożoną osobiście przez samego oskarżonego z uwagi na dosłownie identyczną treść. Dla skuteczności zarzutu obrazy art. 7 kpk konieczne jest wykazanie przez skarżącego jakich konkretnie uchybień w procesie oceny poszczególnych dowodów dopuścił się Sąd meriti. Omawiany zarzut nie może sprowadzać się tylko do tego, że autor apelacji zakwestionuje sposób oceny określonych dowodów tylko dlatego, że wynik tej oceny nie jest korzystny dla strony skarżącej (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2019 r. II AKa 8/19) W niniejszej sprawie zarzuty skarżących są niezasadne i stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Należy zauważyć, iż skarżący w identycznych apelacjach nie uzasadnili na czym w niniejszej sprawie miało polegać przez Sąd Rejonowy naruszenie art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, 7 kpk, i art. 366 kpk ograniczając się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że ocena wyjaśnień oskarżonego jak również zeznań świadków była dowolna, co doprowadziło także do dokonania dowolnych ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ocena zarówno wyjaśnień oskarżonego, jak również zeznań poszczególnych świadków dokonana przez Sąd Rejonowy była pełna, zgodna z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego. Sąd pierwszej instancji wyszczególnił z jakich względów i w jakim zakresie obdarzył wiarygodnością poszczególne dowody, a w jakim zakresie odmówił im wiarygodności. Skarżący w apelacji w sposób lakoniczny uzasadnili zarzut naruszenia oceny zgromadzonego w sprawie obszernego materiału dowodowego dokonując jego wybiórczej oceny i podejmując próbę jego podważania poprzez uwypuklenie konfliktu pomiędzy rodzinami K. i S. oraz w odniesieniu do postanowienia Sądu Rejonowego w przedmiocie oddalenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z bilingów rozmów pokrzywdzonego P. K., który miał mieć jako określili to skarżący „kapitalne znaczenie w aspekcie winy lub niewinności oskarżonego i wiarygodności zeznań pokrzywdzonego”. Skarżący w przeważającej części uzasadnienia apelacji wskazali na istniejący od wielu lat konflikt sąsiedzki pomiędzy rodziną S., a rodziną K., który znalazł odzwierciedlenie w licznych sprawach sądowych w różnych konfiguracjach procesowych. Sąd Rejonowy rozpoznając niniejszą sprawę oraz dokonując oceny materiału dowodowego miał na uwadze także przedmiotowy konflikt czemu dał wyraz w zaskarżonym uzasadnieniu. W ocenie Sądu Okręgowego sam konflikt, jak również liczne sprawy sądowe inicjowane przez strony konfliktu nie mogą niejako automatycznie o przesądzać o niewiarygodności zeznań świadków. Taka sytuacja zmusza do oceny tych zeznań ze szczególną ostrożnością, co uczynił Sąd I instancji. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 170 § 1 pkt 4 i 5 kpk. Sąd Rejonowy oddalił wniosek obrońcy z uwagi na brak możliwości jego przeprowadzenia powołując się na okres przechowywania przez operatorów sieci komórkowych danych abonentów, który wynosi rok. Wniosek dowodowego obrońcy został złożony na rozprawie w dniu 4 października 2017 roku, a więc już wtedy realizacja zawnioskowanych przez obrońcę szczegółowych czynności (k.127v, 129), powodowała, że żądane dane nie mogły zostać przekazane, gdyż 10 października mijał rok od dnia zdarzenia. Ponadto w apelacji skarżący formułując przedmiotowy zarzut skupili się przede wszystkim na potencjalnym znaczeniu przeprowadzenia dowodu, pomijając w całości słuszną argumentację Sądu Rejonowego o braku obiektywnej możliwości jego przeprowadzenia. Niewątpliwe o wiarygodności zeznań G. K. – bezpośredniego świadka zdarzenia świadczyła jej obecność, gdy na miejsce stawili się funkcjonariusz policji T. R. i M. P.. Taką również wersję przekazał M. P. pokrzywdzony, gdy relacjonował mu na gorąco przebieg zdarzenia (k.9) i wskazywał na obecność matki. Wobec powyższego wzajemna relacja zeznań pokrzywdzonego, G. K. i funkcjonariuszy policji pozwalała Sądowi I instancji ustalić, że G. K. była świadkiem zdarzenia. Jednocześnie Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że A. R. pojawiła się na miejscu dopiero, gdy otrzymała telefon od matki G. K.. Należy też podkreślić, że zeznania pokrzywdzonego potwierdzone zostały w odniesieniu do treści opinii Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego w przedmiocie mechanizmu powstania uszkodzeń pojazdu, to zaś nie zostało w żaden sposób zakwestionowane przez skarżących. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności opinia Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego co do mechanizmu powstania uszkodzeń w pojeździe O. (...), opinie biegłego J. S. związana z ustaleniem wysokości kosztów naprawy, jak również zeznania świadków pozwoliły na przypisanie sprawstwa oskarżonemu w ramach zarzucanego mu czynu z art. 288 § 1 kk. Odnosząc się do zarzutu związanego z błędnym ustalenie wysokości szkody w pojeździe P. K., a tym samym naruszeniu art. 46 § 1 kk w zw. z art. 415 kc w zw. z art. 363 kc należy zwrócić uwagę, iż wbrew twierdzeniom skarżących nie można było przyjąć kosztów naprawy na poziomie 300 - 400 zł kierując się wycenami sporządzonymi przez D. M. oraz T. K. - właścicieli warsztatów mechanicznych. W ocenie Sądu Okręgowego właścicieli dwóch warsztatów wybranych przez skarżących nie można traktować jako reprezentantów rynku lokalnego. Zdaniem Sądu Okręgowego przez rynek lokalny należy rozumieć warsztaty z większego obszaru, dających pewien ogólny obraz występujących na rynku motoryzacyjnym cen materiałów oraz robocizny warsztatu. Brak jest w przepisach kpk wskazania, iż ocena wartości szkody musi się odnosić ściśle do warunków rynku lokalnego. Nie ulega wątpliwości, że wycena powinna być jak najbardziej obiektywna, ale powinna też odnosić się do stanu uszkodzonej rzeczy sprzed zaistnienia szkody. Przywrócenie stanu poprzedniego ma miejsce, jeżeli stan pojazdu po naprawie pod każdym istotnym względem (stan techniczny, zdolność użytkowania, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itd.) odpowiada stanowi pojazdu przed uszkodzeniem. W związku z tym nie można wymagać od pokrzywdzonego, aby naprawił uszkodzony pojazd jak najtaniej. Niewątpliwie w sprawie należało przeprowadzić dowód z opinii biegłego, gdyż wycena powstałej szkody w tym przypadku wymagała wiadomości specjalnych. Po wydaniu opinii Sąd Rejonowy słusznie przyjął, iż w okolicznościach sprawy koszty naprawy ustalone przez biegłego w kwocie 1076,87 zł pozwolą pod każdym względem do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia. Należy mieć na uwadze, iż biegły posługiwał się profesjonalnym programem do wyceny kosztów naprawy pojazdu oraz rzeczowo, w sposób fachowy, logiczny i szczegółowy uargumentował swoje stanowisko w ustnej opinii uzupełniającej. Nie sposób pominąć, iż D. M. pierwotnie oszacował całkowity koszty naprawy na kwotę 320 zł brutto, po czym na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. wskazał, że przelakierowanie drzwi to koszt około 400 - 500 zł netto. Ponadto wymienieni świadkowie nie dokonali oględzin pojazdu w przeciwieństwie do biegłego, który widział uszkodzenia pojazdu, miał dostęp do akt sprawy, co niewątpliwe stanowi istotną okoliczność przy dokonaniu prawidłowej wyceny. Wobec tego Sąd Rejonowy słusznie przyjął, iż tylko koszty naprawy oszacowane przez biegłego J. S. w kwocie 1076,87 zł pozwolą na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, zgodnie z zasadą pełnej rekompensaty szkody wyrażonej w art. 363 kc. Nie można przyjąć, jak życzą sobie tego skarżący, wyceny kosztów naprawy wskazanych przez właścicieli warsztatów skorą są niekompletne, dokonane na podstawie dokumentacji fotograficznej, a nawet wewnętrznie sprzeczne, jak w przypadku D. M.. Sąd Rejonowy przy ocenie wysokości szkody słusznie przyjął koszty oszacowane przez biegłego J. S. w opinii, która była pełna, jasna oraz spójna. Należy także zauważyć, iż przy szacowaniu kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu przez biegłego został uwzględnione wszystkie parametry pojazdu, w tym jego wiek, zwłaszcza, gdy kalkulacja została sporządzona na podstawie numeru VIN pojazdu O. (...). Niezasadny okazał się również zarzut błędnej kwalifikacji prawnej czynu. W postanowieniu z dnia 10 grudnia 2008 r. sygn. II KK 235/08 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, który w pełni podziela Sąd Okręgowy, że o uznaniu konkretnego czynu zabronionego za wypadek mniejszej wagi decyduje w istocie ocena stopnia jego społecznej szkodliwości, postrzegana przez pryzmat przesłanek wskazanych w art. 115 § 2 kk. W związku z tym oceniając czy w danej sprawie wystąpił wypadek mniejszej wagi należy uwzględnić okoliczności wymienione w art. 115 § 2 kk, a więc rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również stopień zawinienia, motywację i cel działania. Po dokonaniu kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, iż Sąd Rejonowy prawidłowo zakwalifikował czyn oskarżonego w ramach typu podstawowego z art. 288 § 1 kk. W okolicznościach sprawy nie można przyjąć, iż czyn oskarżonego należało zakwalifikować z art. 288 § 2 kk jako wypadek mniejszej wagi skoro wywody skarżącego zmierzają ewidentnie do uniknięcia odpowiedzialności karnej przez oskarżonego. W zasadzie skarżący nie wskazują okoliczności przemawiających za przyjęcie kwalifikacji z uwzględnieniem wypadku mniejszej wagi. Wypadek mniejszej wagi, to sytuacja, w której okoliczności popełnienia przestępstwa, zwłaszcza zaś przedmiotowo-podmiotowe znamiona czynu, charakteryzują się przewagą elementów łagodzących, które sprawiają, że ten czyn nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na znacznie łagodniejsze potraktowanie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 16 listopada 2000 r., sygn. II AKa 161/00). Wartość szkody, sposób działania oskarżonego, okoliczności popełnienia przestępstwa przemawiały przeciwko wnioskom skarżących co do zmiany kwalifikacji prawnej przestępstwa. Wobec jednoznacznego odrzucenia wartości szkody w wysokości 300 - 400 zł, wykluczone było przyjęcie, że czyn stanowi wykroczenie. Wniosek Obrońca oskarżonego oraz oskarżony wnieśli o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uniewinnienie oskarżonego H. S. (1) od dokonania przypisanego mu czynu lub umorzenie postępowania; 2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, albowiem konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu sądowego w całości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów podniesionych przez skarżących skutkowała bezzasadnością wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt II K 694/19 - utrzymany w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności zarzutów skarżącego wyrok należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 636 kpk w zw. z art. 634 w zw. z art. 626 § 1 kpk uznając, że w sprawie obie apelacje nie są zasadne i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 170 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. W związku z tym, że oskarżyciel posiłkowy w toku niniejszego postępowania był reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na jego rzecz kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U. z 2015 r., poz. 1800ze zm.). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt II K 694/19 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt II K 694/19 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 559 / 22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sad Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 stycznia 2020 roku w sprawie sygn.

Sygn. akt II Ka 775/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Renaty Duszczyk po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2021 r. sprawy S. H. oskarżonego z art. 177 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 lipca 2021 r. sygn. akt II K 1231/19 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od S. H. na rzecz Skarbu Państwa 50 złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 775/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. II K 1231/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- --------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ----------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisu prawa materialnego art. 177 § 1 kk, polegająca na bezpodstawnym uznaniu, że oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego w nim wskazanego i w konsekwencji wymierzenie mu kary na jego podstawie, podczas gdy wina spowodowała wypadku leżała po stronie P. D. (1). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu lub niezastosowaniu, w wyroku, który oparty jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można więc mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego w sytuacji, gdy apelujący – tak jak w niniejszej sprawie – nie zgadza się z ustaleniami Sądu I instancji leżącymi u podstaw określonej subsumpcji pod konkretną normę prawa materialnego z części szczególnej Kodeksu Karnego. Kwestia przyczynienia się do zdarzenia P. D. (2) została zważona przez Sąd Rejonowy prawidłowo. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż przy zarzucie obrazy przepisu prawa materialnego punktem wyjścia winny być niekwestionowane ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy, nie zaś ustalenia, które zdaniem skarżącego powinien poczynić ów Sąd, zgodnie z oceną dowodów, którą próbuje on przeforsować. Biorąc pod uwagę, iż kwestia przyczynienia się po stronie P. D. (1) stanowiła oś wniesionej apelacji i została poruszona w kolejnych zarzutach kilkukrotnie, Sąd Okręgowy omówi ją w kolejnych rubrykach. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 2. Obraza przepisu prawa materialnego art. 46 § 2 kk, poprzez nałożenie na oskarżonego obowiązku zapłaty na rzecz poszkodowanego kwoty 1.500 złotych tytułem nawiązki w oparciu o błędne ustalenia faktyczne w zakresie winy oskarżonego spowodowania wypadku i nieuwzględnienia postawy P. D. (1) wypełniającej znamiona czynu zabronionego wskazanego w art. 177 § 1 kk – w tym stwierdzonego przez Wysoki Sąd przyczynienia się P. D. (1) do powstania zdarzenia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Orzeczenie przez Sąd Rejonowy nawiązki na rzecz pokrzywdzonego na podstawie art. 46 § 2 kk było naturalną konsekwencją stwierdzenia winy oskarżonego i wydania wyroku skazującego. W takim układzie obraza przepisu prawa materialnego w ogóle nie wchodzi w rachubę. W ocenie Sądu Okręgowego, przyczynienie się P. D. (1) zostało należycie ocenione przez Sąd Rejonowy, który okoliczności tej nadał właściwą rangę i znaczenie w całości zaskarżonego orzeczenia – także w części dotyczącej wysokości orzeczonej nawiązki – 1.500 (tysiąca pięciuset) złotych, której wysokość nie jest wygórowana. Wysokość orzeczonej na podstawie art. 46 § 2 kk nawiązki winna być miarkowana z uwzględnieniem rozmiaru szkód, ale szczególnie rozmiaru krzywdy wyrządzonej pokrzywdzonemu, ocenianej zwłaszcza przez pryzmat subiektywnych doznań ofiary przestępstwa, sposobu działania sprawcy, jak również tego, jaki wpływ na stan psychiczny osoby pokrzywdzonej wywołało znalezienie się w sytuacji ofiary przestępstwa (por. postanowienie SN z 22.06.2017 r., IV KK 191/17, LEX nr 2327877). W przedmiotowej sprawie zasadniczym kwantyfikatorem ważącym na wysokości nawiązki był rozmiar skutków zdarzenia tj. konkretnych obrażeń ciała pokrzywdzonego i jego przyczynienie się do zdarzenia, które warunkowało zasadność warunkowego umorzenia postępowania, orzeczenia nawiązki w w/w kwocie oraz zasadność przyjęcia, że orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nie jest celowe, albowiem oskarżony nie stwarza zagrożenia na drodze i brak jest podstaw, aby wyeliminować go z grona kierowców. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 3. Obraza przepisu postępowania art. 7 kpk, poprzez pominięcie twierdzeń wskazanych w opinii biegłego M. K. (1) oraz jego zeznaniach świadczących o naruszeniu zasad bezpieczeństwa przez P. D. (1), co przyczyniło się do zaistniałego wypadku, a tym samym nieukształtowanie swojego przekonania przez Sąd na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, lekceważąc wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego i oparcie treści wyroku o dowolność, a nie swobodność w zakresie oceny dowodów, co skutkowało ustaleniem błędnego stanu faktycznego i wyciągnięciem bezpodstawnego wniosku o uznaniu winy oskarżonego, opierając je na rażąco niespójnej opinii biegłego M. S. (1). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny P. D. (1) w zdecydowanej mierze przyczynił się do zdarzenia z aktu oskarżenia, aczkolwiek również nieprawidłowe zachowanie oskarżonego było kanwą zdarzenia – do tychże ustaleń faktycznych Sądu I instancji poczynionych na podstawie oceny dowodów – a dokładnie na podstawie opinii biegłych ds. rekonstrukcji wypadków drogowych Sąd Okręgowy nie miał żadnych zastrzeżeń, stwierdzając zgodność z wymogami art. 7 kpk toku rozumowania Sądu Rejonowego przedstawionego w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w rubryce 1.1 i 1.2 (k. 232-233). Wywód Sądu I instancji w tym względnie nie zawierał wadliwości, dowolności i luk logicznych. Przyczynienie się P. D. (1) zostało bezdyskusyjnie ocenione „na korzyść oskarżonego”, a zatem w sposób, który postulował obrońca, przy przyjęciu przez Sąd Rejonowy niższego aniżeli zazwyczaj, w tej kategorii spraw, przy podobnych skutkach, stopnia społecznej szkodliwości czynu, a w efekcie rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego. W orzecznictwie wskazuje się, iż współodpowiedzialnymi za występek określony w art. 177 § 1 lub 2 kk (to jest za spowodowanie wypadku drogowego) mogą być dwaj współuczestnicy ruchu, a czasem nawet większa ich liczba. Warunkiem takiej oceny prawnej jest stwierdzenie, w odniesieniu do każdego z tych uczestników z osobna, po, że w zarzucalny sposób naruszył on, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu, a także, że pomiędzy jego zachowaniem a zaistniałym wypadkiem istnieje powiązanie przyczynowe oraz tego, że istnieje normatywna podstawa do przyjęcia, iż zachowanie uczestnika ruchu powiązane przyczynowo z wypadkiem zasługuje z kryminalno-politycznego punktu widzenia na ukaranie. Ten ostatni wyznacznik odpowiedzialności oceniać należy według kryterium, w myśl którego przypisywalny jest tylko taki skutek, który został przez danego uczestnika ruchu spowodowany w wyniku sprowadzenia przezeń niedozwolonego niebezpieczeństwa (ryzyka) jego powstania albo istotnego zwiększenia ryzyka już istniejącego (a będącego np. wynikiem zachowania innego współuczestnika ruchu) - oczywiście w razie zrealizowania się tego właśnie niebezpieczeństwa (ryzyka) w postaci skutku spełniającego znamiona typu czynu określonego w art. 177 § 1 lub 2 kk (por. wyrok SN z 8.04.2013 r., II KK 206/12, LEX nr 1311397). Oceniając złożone w tej sprawie opinie biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych M. K. i M. S. Sąd Rejonowy nie naruszył przepisu art. 7 kpk. Skarżący argumentując podniesiony zarzut pokreślił tylko te fragmenty z opinii M. K., które były „na korzyść” jego mocodawcy, pomijając tym samym efekty i postępy pierwszoinstancyjnego postępowania dowodowego. Wątpliwości zgłaszane przez obrońcę podzielał także Sąd Rejonowy co stało się przyczyną powołania drugiego biegłego M. S., który złożył poza opinią z dnia 19.02.2021 r. (k. 181-194), złożył także opinię uzupełniającą (k. 211-214), odpowiadając na dodatkowe pytania, które były kluczowe w kontekście nie samego przyczynienia się pokrzywdzonego do zdarzenia, lecz konkretnie wpływu zachowania oskarżonego na jego zaistnienie oraz związku przyczyno-skutkowego, który między nimi zaistniał. Sąd Rejonowy słusznie wskazał, że biegły M. S. wydając opinię dysponował pełniejszym materiałem dowodowym, albowiem dokumentacja fotograficzna z miejsca zdarzenia została dołączona do akt sprawy dopiero na etapie postępowania sądowego, przed wydaniem opinii przez tego biegłego, natomiast nie dysponował nią biegły M. K. wydając swoją opinię. Prędkość poruszania się motocyklisty, tj. P. D. (1) w obu opiniach pozostawała zbliżona. Przyczynienie się wyżej wymienionego do zdarzenia również przez obu biegłych zostało kategorycznie wyrażone we wnioskach sformułowanych opinii. Różnica co do przyczynienia się oskarżonego, stanowiąca warunek konieczny, condicio sine qua non zaistnienia zdarzenia wypadku drogowego, którego zdarzenia ramy nakreślono w akcie oskarżenia, wynikała bezpośrednio z opinii M. S., który wniosek ten logicznie uargumentował. Jedyną uwagą do opinii jest fakt, że dla kierującego motocyklem skrzyżowanie nie było oznakowane, ale wypadek ma miejsce w mieście i należy się w każdej chwili spodziewać przecięcia ulic. Wyrywkowe wskazywanie na fragmenty pierwszej opinii bez jej całościowego kontekstu, obliczeń i danych, które były kanwą odpowiedzi na pytania obrońcy w opinii uzupełniającej, nie doprowadziło do przyjęcia, że finalnie Sąd Rejonowy bezzasadnie i sprzecznie z art. 7 kpk opinię tę obdarzył przymiotem wiarygodności i na jej podstawie poczynił kluczowe ustalenia w sprawie, które wymagały wiadomości specjalnych. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 4. Obraza przepisu postępowania art. 92 kpk, poprzez nie oparcie rozstrzygnięcia na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku postępowania mających istotne znaczenie dla sprawy zwłaszcza poprzez nieuwzględnienie rażących naruszeń zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez P. D. (1), co stanowiło przyczynę spowodowania wypadku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Tutaj trzeba po raz kolejny jasno doprecyzować, iż nieprawidłowe zachowanie pokrzywdzonego P. D. (1) stanowiło przyczynę, ale nie wyłączną zaistnienia zdarzenia, do którego poprzez naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym w postaci wyjeżdżania z drogi podporządkowanej na drogę z pierwszeństwem przejazdu i nie zachowanie szczególnej ostrożności, przyczynił się również oskarżony S. H.. Jeżeli skarżący ma zastrzeżenia do pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, to zarzutem adekwatnym i wystarczającym byłby zarzut obrazy art. 7 kpk. Jedno uchybienie, kwalifikowane jako kilka zarzutów, nie obligowało Sądu Odwoławczego do powielania tych samych rozważań, dotyczących tych samych kwestii, przy odmiennym i wtórnym ujęciu przez skarżącego tego samego problemu. Na zakończenie dodać jedynie można, że decyzja Sądu Rejonowego w przedmiocie zastosowania względem oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania, również jawi się jako prawidłowa. Sąd Rejonowy w toku postępowania pierwszoinstancyjnego w sposób prawidłowy ocenił wszystkie przesłanki do zastosowania tego środka probacyjnego. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 5. Obraza przepisu postępowania art. 624 § 1 kpk, poprzez obciążenie oskarżonego wydatkami w części, w sytuacji gdy istniały podstawy do zwolnienia go w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, z uwagi na to, że wymagały tego względy słuszności, a zwłaszcza fakt spowodowania wypadku przez P. D. (1) i niemożności przypisania oskarżonemu winy za popełniony czyn. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obciążenie oskarżonego kosztami postępowania było skutkiem wydania przez Sąd Rejonowy wyroku skazującego. Art. 627 kpk formułuje zasadę ponoszenia kosztów sądowych przez skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego. Aby mogło dojść do jej przełamania konieczne jest wystąpienia przesłanek zwolnienia od kosztów sądowych, przewidzianych w art. 624 § 1 kpk, który dotyczy względów słuszności oraz sytuacji materialnej oskarżonego. Skarżący w tej sprawie powołał się wyłącznie na względy słuszności związane z przyczynieniem się do zdarzenia po stronie pokrzywdzonego, co w ocenie Sądu Okręgowego było niewystarczające, aby w całości kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa, skoro winę za zdarzenie ponosił również oskarżony. Wniosek - o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów ustanowienia w sprawie obrońcy – w wysokości 2.500 złotych, w związku z poniesieniem przez niego dotychczas kosztów w takiej wysokości w przedmiotowej sprawie, na podstawie dotychczas przedłożonych dokumentów zapłaty w sprawie; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Skoro brak było podstaw do zwolnienia oskarżonego z kosztów procesu, w których przeważającą część stanowiły koszty opinii biegłych, tym bardziej brak było podstaw do zasądzenia na jego rzecz kosztów ustanowienia w sprawie obrońcy z wyboru. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Rozstrzygnięcie o obciążeniu oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję uzasadniają przepisy art. 634 kpk i art. 12 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 79/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 marca 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Jolanty Świerczewskiej-Zarzyckiej po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2023 r. sprawy J. L. oskarżonego z art. 178a § 4 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt II K 126/22 I. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii (...) 516,60 złotych (w tym 96,60 zł podatku VAT) za obronę z urzędu sprawowaną w toku postępowania odwoławczego; III. zwalnia oskarżonego J. L. od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 79/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. II K 126/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Rażąca niewspółmierność: - orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, przy wymiarze której Sąd nie uwzględnił okoliczności łagodzących w postaci występujących u oskarżonego zaburzeń osobowości, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia wobec oskarżonego rażąco niewspółmiernej kary, która nie spełnia dyrektyw kary określonych w art. 53 kk, a których prawidłowe zastosowanie powinno skutkować orzeczeniem kary w dolnych graniach ustawowego zagrożenia; - orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 15.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, przy wymiarze którego Sąd nie uwzględnił możliwości zarobkowych i majątkowych oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie rażąco wygórowanej; - obraza art. 624 kpk, przez nie zwolnienie oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości, w sytuacji gdy istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację majątkową i wysokość osiąganych dochodów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej nie dostrzegł przesłanek racjonalizujących twierdzenie o wymierzeniu J. L. represji karnej rażąco, niewspółmiernie surowej. Rzeczywiście pozostaje ona surowa, aczkolwiek bez wartościującej cechy surowości „rażącej”. Zarzut rażącej niewspółmierności kary może być uznany za trafny i zasadny wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to istotna, wyraźna "bijąca wręcz po oczach" różnica pomiędzy karą orzeczoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby orzec w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary. Drugi z nich to stwierdzenie przez Sąd II instancji naruszenia dyrektyw wymiaru kary, które określa art. 53 kk, co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności w tym wypadku o charakterze łagodzącym lub też gdy wprawdzie tego rodzaju okoliczności formalnie uwzględniono, ale nie nadano im właściwego znaczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9.02.2022 r., sygn. II AKa 232/21, LEX nr 3324690). Żeby dyskutować o surowości rozstrzygnięcia o karze, przypomnienia wymaga to, w jakich dokładnie granicach Sąd I instancji ferował wyrok. Zgodnie z Kodeksem Karnym sprawca czynu z art. 178a § 4 kk podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Sąd Okręgowy kontrolując rozstrzygnięcie o karze wymierzone podsądnemu w I instancji oceniał zatem dostosowanie przez Sąd a quo stopnia wykorzystania w/w granic kary do skonkretyzowanej sytuacji oskarżonego J. L.. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (rubryka 4) prawidłowo wymienił okoliczności obciążające i prawidłowo stwierdził brak okoliczności łagodzących. Apelujący próbował przeforsować tezę, że za okoliczność łagodzącą należało przyjąć to, iż u oskarżonego stwierdzono zaburzenia osobowości. Jednakże tego argumentu Sąd Okręgowy nie podzielił. Oskarżony był badany przez lekarzy psychiatrów, którzy w wydanej opinii wskazali, że w dacie czynu oskarżony miał zachowaną zarówno zdolność rozpoznania jego znaczenia, jak również pokierowania swoim postępowaniem. Wniosków tejże opinii sądowo-psychiatrycznej i oparcia na niej wyroku skazującego przez Sąd Rejonowy skarżący nie kwestionował. Wyrazem aktualnej filozofii karania jest systematyka obecnie obowiązującego Kodeksu Karnego, a jej jądro w największym skrócie ująć można następująco: traktuj karę jako środek ostateczny (ultima ratio) i bacz, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, a po surowszy środek represji karnej sięgaj tylko wtedy, gdy za pomocą łagodniejszego nie da się osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstwa zapobiegawczych i wychowawczych celów kary bądź zadośćuczynić należycie potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23.08.2022 r., sygn. II AKa 366/21, LEX nr 3446772). Jak wynika z Karty Karnej dotyczącej oskarżonego, dotychczas stosowane wobec niego kary nie przyniosły rezultatu i nie wdrożyły go w przestrzeganie porządku prawnego. Jego przestępcze czyny pozostają nader zbliżone do siebie rodzajowo, prawidłowym był zatem wniosek Sądu Rejonowego, iż pozytywna prognoza kryminologiczna nie zachodzi i Sąd ten w pełni uprawniony był do sięgnięcia po karę najsurowszą rodzajowo, powyżej dolnej granicy zagrożenia ustawowego czynu przypisanego podsądnemu. Okoliczności przesądzające o sprawstwie, a należące do znamion określonego przestępstwa, mogą być przyjmowane jako okoliczności obciążające tylko wtedy, gdy podlegają stopniowaniu lub nagromadzeniu. W sprawie niniejszej oskarżony kilkukrotnie przekroczył stan uznawany przez ustawodawcę za nietrzeźwość (0,5 promila alkoholu we krwi lub 0,25 mg/l w wydychanym powietrzu) – I próba wynosiła 1,17 mg/l, zaś II próba – 1,19 mg/l. Dodatkowo owo stężenie alkoholu u oskarżonego rosło, a nie malało, co wskazywało na to, że zdecydował się wsiąść do samochodu jako kierowca, krótko po tym, gdy skończył spożywanie alkoholu. Powodem zatrzymania oskarżonego rzeczywiście była rutynowa kontrola funkcjonariuszy Policji, aczkolwiek z ich zeznań wynikało, że oskarżony nie utrzymywał prostego toru jazdy, jechał tzw. wężykiem. Stwarzał zatem realne, a nie abstrakcyjne zagrożenie na drodze. Oskarżony podał zresztą, że w tym samym dniu w ciągu ostatnich 24 godzin, spożywał alkohol w postaci wódki w ilości 1 litra około godziny 5 rano (protokół, k. 2 verte akt sprawy). Zatrzymano go przed godz. 11, przy czym w dniu zdarzenia w ogóle nie powinno być go na drodze publicznej, albowiem miał zatrzymane prawo jazdy. Pouczony o swoich prawach i obowiązkach, po wręczeniu wezwania na przesłuchanie na dzień następny oskarżony wulgarnie oświadczył, że nic go to nie interesuje, a cytatu z tej wypowiedzi Sąd Okręgowy w niniejszym uzasadnieniu nie przytoczy, w dbałości o język pism sądowych, odsyłając do akt sprawy (k. 6 verte). Orzeczona kara musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze. W ocenie Sądu Okręgowego, rozstrzygniecie o karze zasadniczej powyższe wektory jak najbardziej uwzględniło. Dodatkowo, wymiar kary pozbawienia wolności (1 rok) orzeczonej w I instancji nie wyklucza złożenia przez oskarżonego wniosku o odbycie tejże kary w systemie dozoru elektronicznego (art. 43la kkw). W przekonaniu Sądu Okręgowego, współmierne były także orzeczone w I instancji środki karne: dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 15.000 złotych. Dyrektywy wymiaru kary stosowane są do środków karnych odpowiednio na mocy art. 56 kk, a zatem powyższe rozważania odnoszą się także do orzeczonych w I instancji środków karnych i nie ma potrzeby ich ponownego przytaczania. Co do dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów Sąd I instancji nie miał zresztą luzu decyzyjnego. Zastosowanie przepisu art. 42 § 4 kk było obligatoryjne. Ratio legis świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomoc Postpenitencjarnej jest in concreto potrzeba kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, zwiększenie dolegliwości całości represji karnej oraz pomoc tym osobom, które cierpią skutek przestępstw popełnianych przez nietrzeźwych kierowców. Zła sytuacja materialna sprawcy nie może każdorazowo determinować orzeczenia w/w środka karnego w najniższej możliwej granicy, albowiem de facto oznaczałoby, że wszystkie pozostałe dyrektywy nie mają znaczenia, a do tego doprowadziłoby w istocie podzielenie zasadności zarzutu obrońcy przez Sąd Okręgowy w części dotyczącej w/w świadczenia pieniężnego. Jak już wskazano, w świetle art. 56 kk zasady i dyrektywy sądowego wymiaru kary stosowane powinny być również w odniesieniu do środków karnych, a skoro tak to jest oczywistym, iż muszą łączyć się z konkretnym sprawcą, konkretnego przestępstwa. Sąd Okręgowy nie stwierdził również w zaskarżonym wyroku obrazy przepisu art. 624 kpk. Przepis ten, regulujący zasady zwalniania od zapłaty kosztów sądowych, decyzję w tym zakresie pozostawia uznaniu Sądu. Koszty postępowania pierwszoinstancyjnego w sprawie niniejszej (ponad 2 tys. złotych) wywołane były przestępczym zachowaniem oskarżonego. W postępowaniu wykonawczym będzie możliwe ich rozłożenie na raty, o ile oskarżony złoży tego rodzaju wniosek i dopiero, gdy nie będzie możliwości ich skutecznej egzekucji komorniczej, zostaną one umorzone. Zasadą jest ponoszenie przez podsądnego kosztów postępowania w sytuacji wydania wyroku skazującego, a stosunkowo młody wiek oskarżonego (ur. (...)) pozwalał na przyjęcie, iż poddany resocjalizacji może zmienić swoje życie, a jego stan zdrowia może ulec poprawie w sytuacji, gdy oskarżony będzie o niego dbać. W przekonaniu Sądu Okręgowego prowadzenie przez oskarżonego trybu życia, który po raz kolejny doprowadził go na salę sądową, wymaga zdecydowanych kroków i w całokształcie dolegliwości wymagających ze skazaniem, musi skutkować u J. L. kategorycznym przekonaniem o nieopłacalności łamania prawa pod każdym względem. Wniosek - o wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, przewidzianego za przypisane mu przestępstwo; - o obniżenie wymiaru zasądzonego w pkt III świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; - o zwolnienie w całości oskarżonego J. L. od ponoszenia kosztów sądowych za I instancję; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność wszystkich podpunktów zarzutu obrońcy determinowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy W zaskarżonej części, tj. co do kary i środka karnego oraz obowiązku poniesienia przez oskarżonego kosztów postępowania za I instancję, wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Wysokość wynagrodzenia dla obrońcy oskarżonego została ustalona na podstawie przepisów § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 roku, poz. 18) przy uwzględnieniu, że wydane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 roku, SK 78/21 odnosi się do kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem I instancji. III. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk oraz art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zwolniono oskarżonego od opłaty i wydatków za postępowanie odwoławcze, mając na uwadze jego sytuację materialną oraz dolegliwość finansowych skutków wyroku wydanego w I instancji. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie o karze zasadniczej i środku karnym 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana