II Ka 397/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 818/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: sekr. sądowy Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale prokuratora Przemysława Rycaka po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy T. S. oskarżonego z art. 178a § 4 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 7 września 2023 r. sygn. akt II K 515/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 818/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 07 września 2023r. w sprawie II K 515/22 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 kpk ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------- --------------------------------------------------------- ------------- -------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------------- --------------------------------------------------------- ------------- --------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. zarzut obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na jego treść, a mianowicie: - art. 4 kpk i art. 1 kpk poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i bezpodstawne odmówienie pełnej wiarygodności wyjaśnień złożonych przez oskarżonego w zakresie popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu, podczas gdy oskarżony w sposób konsekwentny i spójny opisał okoliczności zatrzymania przez policję, fakt nieposiadania kluczy do samochodu w momencie zatrzymania, następnego odholowania pojazdu, czasu spożywania alkoholu i jego ilości w tym dniu, - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i bezpodstawne poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie zeznań świadków E. J. i T. Z. złożonych przez nich na etapie dochodzenia, w sytuacji gdy świadkowie ci na rozprawie zaprzeczyli tym zeznaniom i wyjaśnili okoliczności ich składania, które winny je dyskwalifikować, - art. 174 kpk poprzez zastąpienie dowodu z zeznań świadka K. M. nagraniem z (...) w W. Wydziału (...) Powiadamiania Ratunkowego w R., w sytuacji gdy świadek odmówiła składania zeznań w postępowaniu sądowym, a nadto nie potwierdziła, iż nagranie pochodzi od niej, - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i uznanie, że opinia Laboratorium Kryminalistycznego (...) stanowi wiarygodny dowód w sprawie w sytuacji gdy została wydana w oparciu o błędnie przyjęte dane, a nadto nie uwzględnia ona bezspornych okoliczności takich jak spożywanie przez oskarżonego alkoholu w samochodzie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - argumentacja obrońcy dotycząca rzekomej błędnej oceny wiarygodności zeznań świadków E. J. i T. Z., złożonych w postępowaniu przygotowawczym, nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem obrońcy, zeznania tych świadków, złożone w toku postępowania przygotowawczego, nie są wiarygodne, gdyż świadkowie w czasie przesłuchania znajdowali się pod wpływem alkoholu, zaś na rozprawie zaprzeczyli poprzednim zeznaniom wyjaśniając okoliczności ich złożenia. W tym zakresie Sąd I instancji trafnie wskazał, że okoliczność pozostawania świadków w czasie przesłuchania w stanie nietrzeźwości nie została udowodniona, zwłaszcza wobec treści zeznań P. Z. i A. N.. Obrońca nie odniósł się do tych dowodów ograniczając się jedynie do forsowania tezy o niezdolności świadków do złożenia zeznań. Zdaniem Sądu Okręgowego, rozważania Sądu I instancji dotyczące oceny wiarygodności zeznań ww. świadków zasługują na aprobatę, gdyż ocena ta została dokonana przy uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ponadto o niezasadności twierdzeń obrońcy o braku wartości dowodowej omawianych zeznań świadczy także fakt, że zeznania tych świadków złożone tego samego dnia są ze sobą zbieżne. Gdyby istotnie stan psychofizyczny świadków w czasie składania pierwszych zeznań miał wpływ na treść składanych depozycji wówczas zeznania te byłby nie tylko nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne lub zawierały luki, lecz przede wszystkim nie byłby ze sobą zgodne. - Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska obrońcy, iż w sprawie doszło do obrazy przepisu art. 174 kpk w sposób opisany w zarzucie, tj. poprzez zastąpienie dowodu z zeznań K. M. nagraniem z (...). Wprawdzie świadek skorzystała z prawa do odmowy złożenia zeznań, to jednak skutkiem skorzystania z takiego prawa przez świadka nie był zakaz procesowego wykorzystania w sprawie materiału z nagrania rozmowy z operatorem numeru alarmowego. Zakaz płynący ze wskazanego w zarzucie przepisu art. 174 kpk ma wąski zakres i dotyczy jedynie różnego rodzaju pism czy notatek, zwłaszcza tych sporządzonych w trakcie postępowania karnego lub dla jego potrzeb, a poza jego zakresem pozostają takie dowody jak chociażby zapis rozmowy telefonicznej z operatorem numeru alarmowego. Z tych powodów Sąd Okręgowy nie upatruje dokonania obrazy przepisu art. 174 kpk poprzez procesowe wykorzystanie nagrania audio z k. 165. - także ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, dokonana przez Sąd I instancji, nie budzi wątpliwości, zaś zarzut obrońcy w tym zakresie nie zasługuje na aprobatę. Zdaniem obrońcy, wyjaśnienia oskarżonego są konsekwentne i spójne. Tymczasem treść tych wyjaśnień jest sprzeczna z wiarygodnymi zeznaniami świadków, zatem zasadnie wyjaśnienia zostały przez Sąd I instancji ocenione jako pozbawione waloru wiarygodności. Nadto podstawą do przyjęcia wiarygodności wyjaśnień oskarżonego nie jest podkreślana przez oskarżonego okoliczność, że w pojeździe nie ujawniono kluczy do samochodu. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na zeznania obu funkcjonariuszy policji, z których wynika, że oskarżony w czasie zatrzymania tłumaczył się jedynie tym, że nie kierował samochodem, ale jego kolega (nieznany z imieniu i nazwiska oskarżonemu), który poszedł do sklepu. Z relacji policjantów nie wynika natomiast, aby oskarżony w czasie interwencji wskazywał, że samochód w którym przebywał nie był sprawny technicznie lub że nie ma do niego kluczyków. Braku kluczyków w pojeździe nie potwierdził także A. K.. Tymczasem z wiarygodnych zeznań świadków wynika, że oskarżony sam odjechał samochodem z miejsca zamieszkania, zatem musiał być w posiadaniu kluczyków do samochodu w czasie kierowania tym pojazdem. - Sąd Okręgowy nie zgadza się z tezą obrońcy, iż pisemna opinia sporządzona w sprawie została wydana w oparciu o błędne dane. Zdaniem Sądu Okręgowego, uważna analiza treści opinii prowadzi do odmiennych od obrońcy wniosków. Według skarżącego, oskarżony w swoich wyjaśnieniach mówił o 4 wypitych kieliszkach, a tymczasem biegły przyjął do wyliczeń whisky w ilości 5 kieliszków o pojemności 20 ml. Odnosząc się do tych zarzutów należy na wstępie zaznaczyć, że biegły odniósł się do dwóch sprzecznych relacji oskarżonego w zakresie deklarowanej ilości spożytego alkoholu. Otóż biegły oddzielnie ocenił wyjaśnienia oskarżonego (k. 28), a oddzielnie ocenił ilość wypitego alkoholu podaną do protokołu badania stanu trzeźwości (k. 2). Zdaniem Sądu Okręgowego, biegły do swych wyliczeń w pierwszym wariancie przyjął pięć kieliszków whisky, gdyż uwzględnił to, że oskarżony wypił w samochodzie kolejne 40 ml alkoholu. Oczywiście wyliczenie biegłego w zakresie wypitego zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego alkoholu nie jest precyzyjne, jednakże różnica 20 ml whisky nie ma znaczenia dla ogólnego wniosku opinii, iż ilość skonsumowanego przez oskarżonego alkoholu, ustalonego na podstawie jego wyjaśnień, nie doprowadziłaby do stanu nietrzeźwości wynikającego z przeprowadzonych badań (gdyby przyjąć wersję zdarzenia prezentowaną przez oskarżonego, wówczas o godzinie 02.40 byłby trzeźwy). Biegły także wyliczył, iż do ustalonego stanu nietrzeźwości nie doprowadziłoby spożycie przez oskarżonego alkoholu zgodnie z deklaracją zawartą w protokole badania trzeźwości. Mając te wyliczenia na uwadze należało zatem uznać, że oskarżony spożył inną ilość alkoholu niż podał w swoich depozycjach. W tym zakresie biegły wyliczył, że w czasie kierowania samochodem o godz. 23.00 w dniu 29.08.2022r. znajdował się w stanie nietrzeźwości na poziomie 1,62 ‰ alkoholu w organizmie. Obrońca kwestionując wyliczenia biegłego twierdzi, że w obliczeniach biegłego nie uwzględniono faktu „ nadpicia” alkoholu przez oskarżonego po zatrzymaniu pojazdu. Tymczasem, jak wyżej wskazano, wersja prezentowana przez oskarżonego całkowicie rozmija się z obliczeniami biegłego, a zatem zasadnie w tym zakresie odrzucono wszelkie obliczenia dokonane na podstawie treści niewiarygodnych wyjaśnień oskarżonego. W tym zakresie należy zatem odwołać się do zeznań naocznych świadków, którzy wskazywali, że oskarżony odjechał samochodem znajdując się w stanie silnego odurzenia alkoholem, po uprzednim wypiciu znacznej ilości alkoholu (zdaniem E. J. ponad 1 l whisky, zdaniem T. Z. 0,75 l whisky). Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosku apelacji 3.2. w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania – zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku poprzez dowolne, jednostronne i bezpodstawne przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów, ponad wszelką wątpliwość świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny wtórny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych także nie jest uzasadniony. Sąd Rejonowy, po przeprowadzeniu w sposób nie budzący wątpliwości oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, dokonał ustaleń faktycznych na podstawie wiarygodnych dowodów przeprowadzonych na rozprawie. Z tych powodów Sąd Okręgowy, podzielając ustalenia Sądu I instancji, uznał podniesiony zarzut za chybiony. Należy jeszcze raz podkreślić, że w sprawie nie było wątpliwości co do stanu nietrzeźwości oskarżonego w chwili czynu (oskarżony został poddany badaniu na stan trzeźwości bezpośrednio po zatrzymaniu, a fakt wcześniejszego spożywania przez oskarżonego alkoholu oraz fakt kierowania samochodem wynikał z zeznań świadków), zaś forsowana przez oskarżonego linia obrony okazała się w całości niewiarygodna (wersję tę wyklucza nie tylko treść wiarygodnych zeznań naocznych świadków, ale także opinia biegłego). Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosku apelacji 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność zarzutów apelacji i brak okoliczności uwzględnianych przez sąd odwoławczy z urzędu 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 kpk Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 kpk Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 kpk Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 kpk Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II - apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony w całości ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego wydatki postępowania odwoławczego (20 zł) oraz opłatę (art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych: 180zł), gdyż wobec oskarżonego nie zachodzą podstawy do zwolnienia go od zapłaty kosztów sądowych w całości 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 428/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale prokuratora Przemysława Rycaka po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. sprawy J. F. oskarżonego z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk, art. 190 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt II K 1504/22 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. rozwiązuje karę łączną pozbawienia wolności z pkt III wyroku, 2. obniża do 2 (dwa) lat karę pozbawienia wolności orzeczoną w pkt I wyroku, 3. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk łączy orzeczone wobec J. F. jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierza oskarżonemu karę łączną 2 (dwa) lat i 1 (jeden) miesiąc pozbawienia wolności; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności dalszy okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 23 marca 2023r. do dnia 20 czerwca 2023r., godz. 15.50; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 428/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 23 marca 2023r. w sprawie II K 1504/22 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------- ---------------------------------------------------------- -------------- ---------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. -------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- ---------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- --------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. zarzut obrazy przepisów postępowania karnego, mającej wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie: 1. obrazy art. 410 kpk, poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na nieujawnionym w toku postępowania sądowego materiale dowodowym w postaci nagrania z monitoringu z ul. (...) (plik video z k. 43, którego nazwa kończy się cyframi "1656", podczas gdy stosownie do treści art. 393a kpk Sąd powinien był ujawnić treść dowodowych nagrań, poprzez ich odtworzenia na rozprawie głównej, co doprowadziło do poczynienia kluczowych w sprawie ustaleń - w szczególności w odniesieniu do przebiegu całego zdarzenia na ul. (...) w dniu 29 sierpnia 2022 r. w S., uznania jednoznacznie, iż to oskarżony zaczepił pokrzywdzonego i wyjął nóż bez żadnego powodu mieszczącego się w granicach art. 25 § 1 lub 2 kk, czy też ustalenia, że zeznania E. W. są zbieżne z zeznaniami pokrzywdzonego i monitoringiem - z naruszeniem podstawowej zasady procesu karnego, tj. zasady bezpośredniości i w konsekwencji ustalenie winy oskarżonego, co do popełnienia zarzucanych mu czynów i to w zw. z art. 57a § 1 kk 2. obrazy art. 410 kpk poprzez pominięcie przez Sąd I instancji istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wynikających z zeznań świadka B. K. zawartych w protokole rozprawy głównej z dnia 1 lutego 2023 r. gdzie pokrzywdzony stwierdził "Później nastąpiła wymiana zdań, nie pamiętam jak to było. To był głupi wybryk po prostu", "żaden jako pierwszy nie atakował", " zdarzenie mniej więcej tak wyglądało", "ja nie mam utrudnienia z ręką po tym zdarzeniu ale to nie jest warte tego aby oskarżony nadal odbywał karę, ręka jest sprawna, ja nie chcę aby od dalej odbywał karę, chciałbym aby sąd go wypuścił", " cios to nie było pchnięcie, bardziej aby puścić drzwi", " Ja nie obawiam się oskarżonego", w świetle których nie sposób jednoznacznie i bez wątpienia uznać, iż pokrzywdzony jakiekolwiek groźby potwierdził 3. obrazy art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań świadka B. K. i bezpodstawne, a na pewno wątpliwe uznanie, iż przebieg całej sytuacji, zdarzenia jest jednoznaczny gdzie sam pokrzywdzony w swoich zeznaniach jest niekonsekwentny i jego zeznania są rozbieżne. 4. obrazy art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego J. F., jakoby bez żadnej wątpliwości opisywany przez niego przebieg wydarzeń, nawet w kontekście zapisu z monitoringu, jego pierwszej fazy i dalszego przebiegu, nie można uznać za działanie oskarżonego w zakresie działania w warunkach art. 25 kk 5. obrazy art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań świadka P. S., poprzez uznanie, iż świadek pominął okoliczność, iż oskarżony wyjął nóż przed tym jak doszło pomiędzy nim a pokrzywdzonym do fizycznej konfrontacji, gdzie z monitoringu, na którym wyłącznie Sąd I instancji opiera swoje wywody, nie sposób doszukać się takiej okoliczności (zarzuty z pkt I apelacji r.pr. T. S.) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zdaniem obrońcy, materiały wideo (zapisane na płycie z k. 43) „ nie zostały w sposób należyty przeprowadzone w trakcie procesu”, gdyż nie zostały odtworzone na rozprawie, zatem – zgodnie ze stanowiskiem obrońcy - nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych Sądu. W ocenie Sądu Okręgowego, stanowisko obrońcy jest błędne, gdyż sprzeczne z treścią przepisu art. 394 § 2 kpk. Zgodnie z tym przepisem protokoły i dokumenty podlegające odczytaniu na rozprawie odczytuje się jedynie na wniosek strony, która nie miała możliwości zapoznania się z tym dowodem lub gdy sąd uzna to za niezbędne. Nie ulega wątpliwości w orzecznictwie sądów powszechnych, że przepis ten swym zakresem obejmuje także takie dowodowy jak nagrania audio i wideo. Warto w tym miejscu przywołać stanowisko Sądu Apelacyjnego w Krakowie, który stwierdził, że „ zapisów dźwiękowych - z samej ich natury - nie można odczytać na rozprawie (jak czyni się to np. z dokumentami), można je jedynie odsłuchać. Prawidłowe wprowadzenie do dostępnej sądowi materii dowodowej zapisów dźwiękowych zarejestrowanych uprzednio rozmów telefonicznych może zatem polegać bądź to na odsłuchaniu (wysłuchaniu) tych zapisów na rozprawie, bądź też na uznaniu ich za ujawnione bez odsłuchania, co każdorazowo winno być odnotowane w protokole rozprawy. W obecnym stanie prawnym rezygnacja z bezpośredniego przeprowadzenia tych dowodów nie wymaga zgody stron, jeśli miały one możliwość zapoznania się z ich treścią.” (wyrok SA w Krakowie z 16.05.2017 r., II AKa 45/17, KZS 2017, nr 7-8, poz. 17). Identyczne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Poznaniu: „ sąd mógł nagrania utrwalone w toku czynności operacyjnych (de facto dowody) zaliczyć bez odczytywania w poczet materiału dowodowego, bez konieczności odsłuchania go, skoro strony miały możliwość zapoznania się z ich treścią. Konieczność odsłuchania tych dowodów miałaby charakter bezwarunkowy dla sądu w sytuacji gdyby - a contrario - któraś ze stron nie miała możliwości zapoznania się z nim (odsłuchania), co nawet nie musiałoby się odbywać w warunkach sali sądowej.” (wyrok SA w Poznaniu z 20.12.2018 r., II AKa 18/18, LEX nr 2714725). Tymczasem w tej sprawie obrońca nie wykazał, aby do czasu wydania zaskarżonego wyroku nie miał możliwości zapoznania się z tym dowodem i bezskutecznie domagał się z tego powodu, aby dowód z nagrania monitoringu został odtworzony na rozprawie. - obrońca na podstawie wyrwanych z kontekstu wypowiedzi pokrzywdzonego zawartych w zeznaniach złożonych na rozprawie wyprowadził wniosek o tym, że pokrzywdzony nie potwierdził w sposób jednoznaczny i pewny, aby oskarżony kierował wobec niego groźby pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy uznaje zarzut opisany w pkt 2 apelacji za całkowicie bezpodstawny, gdyż analiza całości wypowiedzi pokrzywdzonego (a nie jedynie fragmentów jego zeznań złożonych na rozprawie) oraz świadka E. W. prowadzi do wniosku, iż oskarżony skierował groźbę pozbawienia życia do pokrzywdzonego. Nadto ustalenia Sądu Rejonowego w tym zakresie potwierdził sam oskarżony, który w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów (k. 283v). - podnosząc zarzut z pkt 3 apelacji obrońca wskazał, że zeznania B. K. są niekonsekwentne i rozbieżne. W uzasadnieniu apelacji dodał, że nie można bez żadnych wątpliwości uznać ich za stanowcze i konsekwentne, co do tego w jakich okolicznościach doszło do całego zdarzenia. Obrońca nie wskazał jednak na kwestionowane przez siebie fragmenty zeznań pokrzywdzonego poprzestając jedynie na cytowaniu wyrwanych z kontekstu wypowiedzi świadka z rozprawy. Z tych powodów możliwe byłoby uznanie tego zarzutu za bezpodstawny z uwagi na brak dostatecznego jego uzasadnienia. Pomimo tego, należy za Sądem Rejonowym wskazać, że zeznania pokrzywdzonego, zwłaszcza te złożone w postępowaniu przygotowawczym (a zatem złożone bezpośrednio po zdarzeniu), pozostają nie tylko wewnętrznie spójne, logiczne i zawierające ciąg przyczynowo - skutkowy, lecz przede wszystkim znajdują potwierdzenie w zeznaniach E. W., częściowo w zeznaniach P. S. oraz materiale wideo z monitoringu. Fakt, że pokrzywdzony po wielu miesiącach od zdarzenia zeznając na rozprawie stwierdził, że nie pamięta „ jak to było”, „ żaden jako pierwszy nie zaatakował”, „zdarzenie mniej więcej tak wyglądało”, nie stanowi podstawy do podważenia wartości dowodowej całych jego zeznań, a jedynie świadczy o zatarciu w pamięci szczegółów zdarzenia, w tym emocji, które towarzyszyły pokrzywdzonemu w tym czasie. Jak wskazał bowiem Sąd Rejonowy, kluczowym dowodem w sprawie okazał się materiał bezosobowy w postaci nagrania wideo. Na jego podstawie Sąd I instancji oparł swe rozważania co do oceny wartości dowodowej zeznań złożonych w sprawie przez świadków i wyjaśnień przez oskarżonego. - w zakresie zarzutu z pkt 4 apelacji obrońca wskazał, że przebieg wydarzeń, wynikający nawet z monitoringu, wskazuje na działanie oskarżonego podjęte w warunkach art. 25 kk. W uzasadnieniu do tego zarzutu obrońca stwierdził: „ Trudno jest uznać, iż reakcja oskarżonego, mając na uwadze stan zdrowia po przebytej operacji głowy, była obroną konieczną czy też przekroczeniem tej obrony”. Zdaniem Sądu Okręgowego, analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego prowadzi do dalej idącego wniosku, a mianowicie do wniosku, iż w sprawie nie ma żadnych realnych podstaw do przyjęcia, że oskarżony działał w warunkach obrony koniecznej, czy też nawet z przekroczeniem tej obrony. Jak należy odczytywać z uzasadnienia apelacji, uwagi obrońcy co do zaistnienia warunków określonych w art. 25 kk dotyczą czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia. Odnosząc się zatem do okoliczności popełnienia tego czynu przez oskarżonego należy wskazać, w ślad za Sądem Rejonowym, iż od samego początku zdarzenia aż do jego zakończenia w budynku urzędu skarbowego to oskarżony był stroną atakującą. To nie J. F. schronił się przed B. K. w budynku administracji państwowej, lecz to B. K. widząc nacierającego na niego napastnika z nożem w ręku podjął jedyną słuszną decyzję, tj. postanowił przed napastnikiem uciekać. Z nagrania monitoringu, a także zeznań pokrzywdzonego, E. W. i P. S. wynika, że J. F. ponownie sięgnął po nóż w sytuacji, gdy okazało się, że nie jest w stanie zdobyć przewagi nad pokrzywdzonym w walce wręcz. Gdy oskarżony szukał noża, nie był atakowany przez pokrzywdzonego, zatem sięgając po raz drugi po nóż nie znajdował się w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia. Oskarżony wręcz mógł wówczas zakończyć całe zdarzenie poprzez podjęcie decyzji o zaprzestaniu podejmowania dalszych agresywnych działań wobec B. K.. To jego decyzja o ponownym sięgnięciu po nóż stała się podstawą do zaistnienia zdarzenia mającego dramatyczny finał w budynku Urzędu Skarbowego. - niezrozumiały jest zarzut opisany w pkt 5 apelacji. Obrońca zakwestionował ocenę wiarygodności zeznań P. S. w części dotyczącej okoliczności sięgnięcia po nóż przez oskarżonego twierdząc, że nie sposób doszukać się w zapisie z monitoringu tego, aby oskarżony wyjął nóż przed tym jako doszło między nim a pokrzywdzonym do fizycznej konfrontacji. Tymczasem z uzasadnienia wyroku wynika wprost, że „ analiza nagrania video nie wskazuje, aby ze strony pokrzywdzonego miało miejsce jakiekolwiek zachowanie, które sprowokowałoby oskarżonego. To oskarżony odwraca się do przechodzącego pokrzywdzonego i od razu wyjmuje nóż” (k. 356v). Obrońca nie wykazał, aby opisywany materiał dowodowy nie stanowił podstawy do przyjęcia powyższych ustaleń przez Sąd Rejonowy. Wniosek wniosek o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie przepisów art. 25 kk i odstąpienia od wymierzania kary oskarżonemu bądź zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia wymiaru kary, wymierzając oskarżonemu za czyn z ust. I wyroku karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z ust. II wyroku karę 2 miesięcy pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie kary łącznej 8 miesięcy na okres 3 lat. 2. alternatywnie, z ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż oskarżony jednak dopuścił się popełnieniu zarzucanych mu czynów zabronionych wniosek o zmianę orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, nie przekraczających łącznie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów skutkowała brakiem podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji 3.2. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy oskarżony J. F. był inicjatorem zdarzenia i zaczepił pierwszy pokrzywdzonego B. K., groził pokrzywdzonemu zabójstwem oraz że nie działał w warunkach art. 25 kk (zarzut z pkt II apelacji r.pr. T. S.) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny jak wyżej wskazano, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej, zgodnej z art. 7 kpk, oceny materiału dowodowego, a następnie na podstawie wiarygodnych zeznań pokrzywdzonego, E. W., materiału wideo, częściowo zeznań P. S. i wyjaśnień oskarżonego (który przyznał się na rozprawie do dokonania zarzuconych mu czynów) ustalił, że J. F. był inicjatorem zdarzenia. Nie ulega wątpliwości ustalenie Sądu Rejonowego o tym, że to oskarżony zaczepił B. K., a potem podejmował kolejne, coraz bardziej agresywne zachowania wobec niego, aby zdobyć nad nim przewagę. W okolicznościach sprawy brak jest zatem podstaw do rozważania działania oskarżonego w warunkach art. 25 kk Wniosek wniosek o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie przepisów art. 25 kk i odstąpienia od wymierzania kary oskarżonemu bądź zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia wymiaru kary, wymierzając oskarżonemu za czyn z ust. I wyroku karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z ust. II wyroku karę 2 miesięcy pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie kary łącznej 8 miesięcy na okres 3 lat. 2. alternatywnie, z ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż oskarżony jednak dopuścił się popełnieniu zarzucanych mu czynów zabronionych wniosek o zmianę orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, nie przekraczających łącznie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów skutkowała brakiem podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji 3.3. - z daleko idącej ostrożności procesowej - zarzut niewspółmierności orzeczonej kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności w stosunku do J. F., która to kara nie uwzględnia występujących w sprawie okoliczności łagodzących, takich jak dotychczasowa niekaralność, pojednanie z pokrzywdzonym, wyrażenie skruchy czy też działanie w warunkach art. 25 kk, a których uwzględnienie winno spowodować nadzwyczajne złagodzenie orzeczonej kary poprzez wymierzenie jej w łagodniejszej formie czy też nawet odstąpienia od jej wymierzenia (zarzut z pkt III apelacji r.pr. T. S.) - zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary jednostkowej za czyn opisany w punkcie I w wymiarze 2 lat i 10 miesięcy kary pozbawienia wolności oraz w punkcie II kary czterech miesięcy pozbawienia wolności i w pkt III kary łącznej w wymiarze 3 lat kary pozbawienia wolności, podczas gdy dokonanie właściwej oceny przesłanek wymiaru kary oraz prawidłowa ocena szeregu okoliczności łagodzących uzasadnia wymierzenie oskarżonemu kary jednostkowej za czyn opisany w punkcie I w wymiarze 7 miesięcy kary pozbawienia wolności oraz w punkcie II w wymiarze 3 miesięcy kary pozbawienia wolności i kary łącznej w wymiarze 9 miesięcy kary pozbawienia wolności (zarzut apelacji r.pr. K. J.) ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - uwzględnienie zarzutu opartego na rażącej niewspółmierności kary wymaga wykazania, że wymierzona sprawcy kara w sposób oczywisty i jednoznaczny wykracza poza granice wyznaczone dyrektywami określonymi w art. 53 kk. Analiza zarzutów obu apelacji prowadzi, zdaniem Sądu Okręgowego, do wniosku, iż kara wymierzona J. F. za popełnienie czynu z pkt I wyroku jest rażąco surowa. Wprawdzie należy zgodzić się z Sądem I instancji co do ustalonego w sprawie wysokiego stopnia winy i szkodliwości społecznej, to jednak zgodnie z art. 53 § 2 kk przy wymiarze kary należy nadto uwzględnić sposób życia sprawcy przed popełnieniem czynu i jego zachowanie po jego dokonaniu, a zwłaszcza staranie się o naprawienie szkody oraz zachowanie się pokrzywdzonego. Tymczasem z pisemnym motywów wyroku wynika, iż jedyną okolicznością łagodzącą jest wcześniejsza niekaralność oskarżonego. Słusznie zatem obrońcy wskazują, że przy dokonywaniu wymiaru kary za czyn z pkt I wyroku Sąd Rejonowy pominął postawę i słowa pokrzywdzonego wypowiedziane na rozprawie. Sąd nie uwzględnił także w dostatecznym stopniu faktu, że oskarżony na rozprawie przyznał się do popełnienia obu czynów, wyraził skruchę i przeprosił pokrzywdzonego. Z tych względów Sąd Okręgowy uznał, że kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu za czyn z pkt I wyroku winna zostać obniżona do 2 lat. Zdaniem Sądu, właśnie w takim wymiarze kara ta będzie sprawiedliwa. - natomiast Sąd Okręgowy nie uwzględnił w pozostałym zakresie obu apelacji. Sąd Okręgowy podziela bowiem rozważania Sądu Rejonowego co do wysokiego stopnia winy oskarżonego i stopnia szkodliwości społecznej popełnionych przez niego czynów. Wbrew twierdzeniom obrońców, oskarżony działał w sprawie z premedytacją, nie został sprowokowany do agresywnego zachowania przez pokrzywdzonego, zaś popełnione występki miały charakter chuligański. W tej sprawie istotne jest zatem wymierzenie takich kar, aby spełniały cele w zakresie prewencji indywidulanej i generalnej. Zdaniem Sądu Okręgowego, jedynie kary pozbawienia wolności w rozmiarze 2 lat (za czyn z pkt I a/o) i 4 miesięcy (za czyn z pkt II a/o) spełniać dostosowane będą do wszystkich dyrektyw wymiaru kary. Wniosek wnioski apelacji r.pr. T. S.: 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie przepisów art. 25 kk i odstąpienia od wymierzania kary oskarżonemu bądź zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia wymiaru kary, wymierzając oskarżonemu za czyn z ust. I wyroku karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z ust. II wyroku karę 2 miesięcy pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie kary łącznej 8 miesięcy na okres 3 lat; 2. alternatywnie, z ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż oskarżony jednak dopuścił się popełnieniu zarzucanych mu czynów zabronionych wniosek o zmianę orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, nie przekraczających łącznie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; wnioski apelacji r.pr. K. J.: 1. o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu I poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności za opisane w zarzucie I przestępstwo w wymiarze 7 miesięcy kary pozbawienia wolności, a także środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym i zbliżania się do pokrzywdzonego na odległość mniejszą niż 100 metrów przez okres 2 lat; 2. o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu II poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności za opisane w zarzucie II przestępstwo w wymiarze 3 miesięcy kary pozbawienia wolności, 3. o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu III poprzez wymierzenie kary łącznej 9 miesięcy kary pozbawienia wolności; 4. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem I i II instancji ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zarzuty apelacji okazały się w części uzasadnione, zatem Sąd Okręgowy dokonał obniżenia wymiaru kary pozbawienia wolności w zakresie czynu z pkt I wyroku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy rozstrzygnięcie w zakresie skazania oskarżonego za czyny opisane w pkt I i II wyroku Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji obrońcy okazały się w tym zakresie bezzasadne oraz nie stwierdzono okoliczności uwzględnianych z urzędu uzasadniających dokonanie ingerencji w treść wyroku 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany - wymiar kary za czyn z pkt I wyroku, - rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności Zwięźle o powodach zmiany - wobec powyższych rozważań dokonano obniżenia wymiaru kary pozbawienia wolności za czyn z pkt I wyroku - na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk Sąd Okręgowy połączył kary pozbawienia wolności (kara 2 lat i kara 4 miesięcy) i jako karę łączną orzekł karę 2 lat i jednego miesiąca pozbawienia wolności. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 kk w przedmiotowej sprawie najniższa kara łączną pozbawienia wolności wynosiłaby 2 lata i jeden miesiąc. Dokonując ustalenia co do wymiaru kary łącznej Sąd Okręgowy wziął pod uwagę to, iż oba czyny pozostają w ścisłym związku czasowym i motywacyjnym i na tej podstawie ukształtował wymiar kary łącznej na zasadzie absorpcji. 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. -------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. -------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III na podstawie art. 63 § 1 kk Sąd dokonał niezbędnego zaliczenia okresu pozbawienia wolności oskarżonego w tej sprawie po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV - apelacje obrońców oskarżonego nie zostały uwzględnione w całości, zatem Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w całości - zgodnie z art. 10 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonego kwotę 400 zł tytułem opłaty za obie instancje - na wydatki postępowania odwoławczego składa się ryczałt za doręczanie korespondencji sądowej (20 zł) 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie o karze 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 232/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 527/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 maja 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Dariusz Półtorak Sędziowie: SO Paweł Mądry (spr.) SO Karol Troć Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale prokuratora Jarosława Mironiuka po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy D. D. oskarżonego o czyny z art. 177 § 2 kk i art. 162 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora, pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 22 kwietnia 2024 r. sygn. akt II K 1123/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I wyroku przyjmuje, że oskarżony w dniu 6 października 2022r. w M., woj. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w tym określone w art. 54 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując pojazdem marki B. (...) z włączonym żółtym sygnalizatorem świetlnym, podczas wykonywania na ulicy (...) prac remontowych, nie zachował szczególnej ostrożności przy wykonywanych manewrach naruszających ogólne zasady ruchu drogowego o ruchu prawostronnym i zatrzymaniu, w następstwie czego po nagłym zatrzymaniu pojazdu, a następnie jazdy do tyłu potrącił i najechał tyłem pojazdu na rowerzystkę G. K., która jechała za jego pojazdem przy osi jezdni, w następstwie czego pokrzywdzona doznała wielonarządowych obrażeń ciała skutkujących jej zgonem po przewiezieniu do Szpitala (...) w M.; II. uchyla zaskarżony wyrok w zakresie czynu z pkt II aktu oskarżenia i w tym zakresie sprawę D. D. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania; III. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych R. J. i J. K. kwoty po 1.275,85 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym; V. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 527/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 22 kwietnia 2024r. w sprawie II K 1123/22 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------- --------------------------------------------------------- ------------- -------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------------- --------------------------------------------------------- ------------ -------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------------------------------------- ---------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. zarzuty apelacji obrońca: I. zarzut obrazy przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 4 , art. 54 ust. 3 Prawa o Ruchu Drogowym poprzez ich nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu o odpowiedzialności karnej D. D., co skutkowało zaniechaniem uznania, że to nieostrożne zachowanie pokrzywdzonej rowerzystki G. K. na drodze doprowadził do wypadku drogowego, II. zarzut obrazy przepisów prawa procesowego mającej wpływ na treść wyroku, a mianowicie: a) art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 1 pkt. 2 i 5 kpk w zw. z art. 170 § 1a kpk zw. z art. 2 § 2 kpk w zw. z art. 6 kpk wyrażającą się w niezasadnym oddaleniu wniosku obrońcy oskarżonego o dopuszczeniu dowodu z: - opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, na okoliczność przyczyn zaistnienia zdarzenia z punktu widzenia zasad ruchu drogowego i terenu budowy oraz zachowania poszczególnych uczestników na drodze w chwili zdarzenia, prawidłowości tego zachowania i ewentualnego przyczynienia się do tego zdarzenia, - eksperymentu procesowego mającego stwierdzić, jaka jest widoczność z urządzenia (...) z obserwacji w lusterkach w jakie jest wyposażony ten pojazd, - informacji z Przedsiębiorstwa (...) w M. o udostępnienie projektu czasowej organizacji ruchu, w miejscu i czasie gdy doszło do wypadku drogowego, a który to projekt zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa winien być sporządzony, - zeznań R. P. na okoliczność organizacji ruchu na placu budowy na dzień wypadku i w jego miejscu, skutkiem czego nie doszło do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, doszło do poczynienia nieprawdziwych ustaleń faktycznych oraz zostało naruszone prawo oskarżonego do obrony b) art. § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 366 § 1 kpk art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt. 1 kpk polegającej na nie wzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu rozstrzygnięcia na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych wskutek dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy w tym okoliczności dla oskarżonego ewidentnie korzystnych, rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy w tym m.in. obowiązującej czasowej organizacji ruchu na przebudowywanej drodze, a tym samym zasad ruchu drogowego obowiązujących na miejscu zdarzenia; nienależytej analizie i ocenie poszczególnych dowodów, w szczególności zaś dowodów z wyjaśnień oskarżonego, zapisu monitoringu, protokołów oględzin; uznaniu za udowodnione faktów nie mających wystarczającego oparcia w dowodach i nie wskazaniu w sposób należyty dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonego, co doprowadziło do niesłusznego skazanie D. D. za przestępstwo z art. 177 § 2 kk. III. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenie wyrażającego się w dowolnym i błędnym przyjęciu, że: a) D. D. w trakcie pracy miniładowarką B. cofał, w sytuacji gdy tego manewru nie wykonywała albowiem ww. urządzenie przystosowane było do pracy w obydwu kierunkach jazdy, a żółte sygnały blaskowe wysyłane przez nie ostrzegały i informowały o tym potencjalnym nietypowym zachowaniu; b) G. K. miała pierwszeństwo przejazdu w stosunku do D. D. wykonującego prace budowalne miniładowarką B. wyposażoną w aktywne żółte sygnały blaskowe, w sytuacji gdy systemem znaków gdzie doszło do wypadku, trwające tam roboty drogowe oraz sygnalizowane niebezpieczeństwo grożące ze strony pracującego urządzenie B. zakazywały jazdy i zatrzymywania się za tym urządzeniem w trakcie jego pracy zarzut apelacji pełnomocnika: zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, a mianowicie naruszenie art. 4, art. 7, art. 410 kpk poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodów poprzez ustalenia, iż G. K. nie stosowała się do zasad ruchu prawostronnego oraz w zakresie uzasadnienia wyroku w zakresie stwierdzenia, iż „ Sąd podziela stanowisko, iż G. K. nie stosowała się do zasad ruchu prawostronnego o jakim mowa w przepisie art. 16 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym, G. K. znajdując się w okolicy osi jezdni, niewątpliwie narażała siebie na dodatkowe niebezpieczeństwo, a w sytuacji wykonywania prac remontowych, gdyby znajdowała się przy krawędzi drogi to niebezpieczeństwo byłoby niewątpliwie mniejsze”, a to w sytuacji: - braku ustaleń dowodowych co do umiejscowienia pojazdu (...) w szerokości jezdni - braku ustaleń dowodowych co do umiejscowienia rowerzystki na szerokości jezdni - braku ustaleń co do wyglądu prawej części prawego pasa ruchu - braku ustalenia co do szerokości jednostki roboczej maszyny (...) - braku rozważenia przyczyn i ewentualnej dopuszczalności zajmowania przez pokrzywdzoną miejsca na środku pasa lub w rejonie osi jezdni - w sytuacji np. podjęcia manewru wyprzedzania pojazdu (...) braku rozważenia kwestii braku dodatkowego niebezpieczeństwa wywołanego przez pokrzywdzoną - z uwagi na szerokość jednostki roboczej maszyny (...) zarzuty apelacji prokuratora: - obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 4 k.p.k. art. 7 k.p.k. art. 410 k.p.k. polegającą na błędnej i dowolnej - zamiast swobodnej, opartej o wskazania wiedzy, logiki i doświadczenie życiowe - ocenie materiału dowodnego, która doprowadziła do błędnych, ustaleń faktycznych w zakresie rodzaju i rozmiaru naruszenia przez oskarżonego D. D. zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i w konsekwencji zmiany opisu czynu z pkt. I aktu oskarżenia, poprzez wyeliminowanie w czynie przypisanym oskarżonemu naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym określonych w art. 54 ust 2 w zw. z art. 54 ust 1 ustawy prawo o ruchu drogowym, poprzez nie zachowanie szczególnej ostrożności przy wykonywaniu manewrów' naruszających ogólne zasady ruchu drogowego o ruchu prawostronnym i zatrzymaniu oraz nie sygnalizowanie manewrów zmiany kierunku jazdy pomimo, że całokształt materiału dowodowego. pozwalał na nie budzące wątpliwości ustalenia faktyczne o naruszeniu przez oskarżonego zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego o zachowaniu szczególnej ostrożności; rażącą łagodność w stosunku do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, wymierzonej mu kary 1 roku pozbawienia wolności za czyn z pkt. 1 aktu oskarżania, podczas gdy charakter i okoliczności popełnienia przestępstwa, znaczny stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, uzasadniały orzeczenie znacznie surowszej kary pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - odnosząc się do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego należy rozpocząć od zbadania zasadności zarzutów apelacji dotyczących sfery oceny dowodów i błędów w ustaleniach faktycznych, aby właściwie odnieść się do postulowanych przez skarżącego zarzutów obrazy prawa materialnego. Skarżący w swej apelacji podniósł, że w sprawie doszło do zaniechania przeprowadzenia opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego. Sąd Rejonowy oddalając wniosek dowodowy obrońcy o tożsamej treści uznał, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest zbędne, ponieważ w aktach sprawy znajduje się zapis wideo, na którym utrwalono moment wypadku, zatem nie ma potrzeby dokonywania rekonstrukcji tego wypadku. Sąd Okręgowy w całości podziela tę argumentację Sądu I instancji. Dodatkowo obrońca w treści zarzutu wskazuje, iż zadaniem takiego biegłego byłoby ustalenie przyczyn zaistnienia zdarzenia „ z punktu widzenia zasad ruchu drogowego”, w tym „ prawidłowości zachowania poszczególnych uczestników na drodze” oraz przyczynienia się do zaistnienia wypadku. Uwzględnienie takiego wniosku oznaczałoby zatem, że to biegły miałby wypowiedzieć się który z uczestników zdarzenia naruszył przepisy prawa, w tym prawa o ruchu drogowym oraz określić stopień przyczynienia się do wypadku. Tymczasem ta sfera zagadnień zarezerwowana jest wyłącznie dla kompetencji sądu, na co słusznie wskazał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu postanowienia o oddaleniu wniosku obrońcy (k. 246). Bez znaczenia dla rozpoznania sprawy pozostawał wniosek obrońcy o przeprowadzenie eksperymentu dotyczącego wykazania zakresu widoczności drogi za pojazdem B. z punktu widzenia kierowcy takiego pojazdu. W sposób oczywisty z samej konstrukcji pojazdu wynika, że oskarżony miał ograniczoną widoczność drogi za pojazdem, lecz tego rodzaju okoliczność nie zwalnia oskarżonego z odpowiedzialności karnej za spowodowanie wypadku, a wręcz odwrotnie – stanowi jedną z przesłanek do stwierdzenia, iż oskarżony podejmując manewr cofania w warunkach ograniczonej widoczności powinien tym bardziej zachować szczególną ostrożność przed podjęciem tego manewru. Tymczasem analiza zapisu wideo wskazuje, że oskarżony rozpoczął manewr cofania natychmiast po zatrzymaniu pojazdu jadącego do przodu, co uniemożliwiło nie tylko jemu zaobserwowanie odcinka drogi za jego pojazdem, ale także uniemożliwiło podjęcie pokrzywdzonej manewru obronnego. Sąd Okręgowy nie podziela także zapatrywania obrońcy co do znaczenia dowodowego w sprawie, postulowanej przez obrońcę, informacji z Przedsiębiorstwa (...) w M. dotyczącej czasowej organizacji ruchu w czasie i miejscu wypadku, czy też ewentualnych zeznań świadka R. P. na tę okoliczność. Zagadnienie istnienia projektu czasowej organizacji ruchu nie ma o tyle znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy o ile na podstawie tych ustaleń obrońca doszukuje się podstaw do zwolnienia oskarżonego z odpowiedzialności karnej za spowodowanie wypadku. Z niekwestionowanego w sprawie stanu faktycznego wynika wprost, że na remontowanej ulicy (...) odbywał się ruch pojazdów i pieszych, zaś oskarżony miał świadomość, że wykonuje prace z wykorzystaniem pojazdu B. w ruchu drogowym. Bez znaczenia dla jego odpowiedzialności jest to, czy zgodnie z opracowanym planem na tej ulicy mógł odbywać się ruch pojazdów czy nie. Istotne było jedynie to, że oskarżony nie był zaskoczony obecnością pojazdów, rowerzystów czy pieszych na tej drodze, gdyż z zapisu wideo wynika wprost, że przed wypadkiem po tej ulicy odbywał się ruch, zatem oskarżony miał świadomość, że nie jest jedynym użytkownikiem tego odcinka ulicy. Wobec tych rozważań Sąd Okręgowy nie zgadza się z obrońcą, że w sprawie nie doszło do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Wręcz przeciwnie, materiał dowodowy ujawniony na rozprawie był kompletny i stanowił podstawę do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla ustalenia odpowiedzialności karnej oskarżonego okoliczności sprawy. - niezrozumiały jest zarzut apelacji obrońcy z którego wynika, że w sprawie doszło do błędnego ustalenia, iż do wypadku doszło w momencie wykonywania przez pojazd oskarżonego manewru cofania. Obrońca powołując się na konstrukcję pojazdu i jego właściwości stwierdził, że wykonywanie przez oskarżonego jazdy pojazdem w kierunku rowerzystki nie było cofaniem, ponieważ „ urządzenie przystosowane było do pracy w obu kierunkach”. Z oczywistych względów nie sposób zgodzić się z obrońcą. Oskarżony jadąc pojazdem w kierunku rowerzystki wykonywał manewr cofania, gdyż pojazd ten z uwagi na swoją konstrukcję nie pozwala na to, aby operator przy zmianie kierunku jazdy siedział za każdym razem przodem do kierunku jazdy. W sposób oczywisty oskarżony jadąc w kierunku rowerzystki siedział tyłem do kierunku jazdy i drogę za pojazdem mógł obserwować w lusterkach bocznych. Dodatkowo obrońca myli się co do znaczenia wysyłania przez pojazd oskarżonego pulsacyjnego żółtego światła dla ustalenia zasad ruchu drogowego w czasie wypadku, o czym poniżej. Na tym etapie rozważań wystarczy wspomnieć, że wysyłanie takiego sygnału świetlnego nie czyni z pojazdu wyposażonego w takie światło pojazdu niepodlegającego ogólnym zasadom ruchu drogowego. Obrońca w szczególności nie wykazał, na podstawie którego przepisu istnieje „ zakaz jazdy i zatrzymywania się za tym urządzeniem w takcie jego pracy”. Odnosząc się zatem do postulowanych w apelacji obrońcy błędów w ustaleniach faktycznych należy stwierdzić, że apelacja obrońcy także w tym zakresie jest całkowicie bezzasadna. - w zakresie zarzutu apelacji obrońcy dotyczącego obrazy przepisów art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 i art. 54 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym wskazano, iż w sprawie doszło do zaniechania „ uznania, że to nieostrożne zachowanie pokrzywdzonej rowerzystki G. K. na drodze doprowadziło do wypadku drogowego”. Obrońca w uzasadnieniu apelacji nie dokonał jednak żadnych rozważań w tym zakresie i brak przedstawienia przez niego wykładni wskazanych przepisów art. 3 i 4 PRD uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do postulowanego przez niego wniosku. Jak wyżej wskazano, Sąd Okręgowy nie podziela także stanowiska obrońcy co do tego, iż z art. 54 ust. 3 PRD wynika zakaz jazdy i zatrzymywania się za maszyną budowlaną. - Sąd Okręgowy co do zasady uznał zasadność zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych i apelacji prokuratora w zakresie zmian opisu czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku Sądu Rejonowego w odniesieniu do treści zarzutu z pkt I aktu oskarżenia. - trafnie wskazuje prokurator w swej apelacji, iż Sąd Rejonowy bezpodstawnie, wbrew okolicznościom sprawy, wyeliminował z opisu czynu przypisanego oskarżonemu stwierdzenie, że oskarżony swym zachowaniem naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 54 ust. 2 w zw. z art. 54 ust. 1 PRD. Niewątpliwie pojazd, którym poruszał się oskarżony był pojazdem objętym dyspozycją art. 54 ust. 1 PRD, zatem prawidłowo w czasie jazdy wysyłał żółty sygnał błyskowy. Niemniej, wbrew stanowisku obrońcy, kierujący takim pojazdem nie ma nieograniczonej swobody w poruszaniu się w ruchu drogowym, gdyż wprawdzie kierujący wykonując prace remontowe może nie stosować się do przepisów o obowiązku jazdy na jezdni, obowiązku jazdy przy jej prawej krawędzi oraz przepisów o zatrzymaniu się i postoju, to jednak zobowiązany jest do zachowania szczególnej ostrożności w czasie kierowania takim pojazdem. A zatem oskarżony kierując pojazdem B. zobowiązany był zwiększyć uwagę i dostosować swoje zachowanie do zmiennych warunków i sytuacji na drodze w celu odpowiednio szybkiego reagowania na te zmiany. W sposób oczywisty oskarżony wykonując nagły manewr zatrzymania i jazdy do tyłu pozbawił się możliwości zachowania zgodnie z ustawowym wzorcem kierującego. Innymi słowy, oskarżony pozbawił się możliwości właściwego zareagowania na pojawienie się na jezdni, za jego pojazdem, rowerzystki mimo iż obecność na jezdni innych uczestników ruchu mógł przewidywać. Z tych powodów okoliczność podkreślana przez obrońcę, tj. ograniczona widoczność drogi za pojazdem B. z punktu widzenia kierującego tym pojazdem nie wyłącza odpowiedzialności oskarżonego za wypadek, gdyż działanie oskarżonego było sprzeczne z nakazem zachowania szczególnej ostrożności. Sąd Okręgowy nie podzielił jedynie stanowiska prokuratora co do tego, iż oskarżony naruszył obowiązek sygnalizowania zmiany kierunku jazdy, gdyż pojazd B. nie posiada kierunkowskazów. - Sąd Okręgowy co do zasady uznał także zasadność zarzutu apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych. Trafnie wskazuje skarżący, iż w sprawie doszło do dowolnego i sprzecznego z materiałem dowodowym przyjęcia, iż G. K. nie stosowała się do zasad ruchu prawostronnego (art. 16 ust. 1 PRD), zaś znajdując się w okolicy osi jezdni narażała się na dodatkowe niebezpieczeństwo. Sąd Okręgowy nie podziela natomiast twierdzeń pełnomocnika co do tego, że w sprawie nie dokonano ustaleń dowodowych co do umiejscowienia pojazdu B. i rowerzystki w stosunku do szerokości jezdni, ustaleń co do wyglądu prawej części jezdni, czy szerokości samej maszyny, gdyż te dane wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Okręgowy podziela ustalenie Sądu I instancji o tym, że na odcinku drogi zarejestrowanym w zapisie wideo rowerzystka poruszała się przy osi jezdni. Wątpliwości pełnomocnika co do braku wykazania toru jazdy rowerzystki we wcześniejszym okresie nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości jej zachowania w momencie zaistnienia wypadku. W ocenie Sądu Okręgowego, analiza zapisu wideo prowadzi do wniosku, że taktyka jazdy pokrzywdzonej przed wypadkiem była prawidłowa. Należy zauważyć, że z zapisu monitoringu wynika wprost, że pojazd B. kierowany przez oskarżony w czasie poprzedzającym wypadek poruszał się na tym odcinku jezdni nie tylko dynamicznie, ale także w obu kierunkach i na całej szerokości jezdni. Z tych powodów taktyka jazdy pokrzywdzonej przy osi jezdni umożliwiała jej zmianę swego kierunku ruchu zarówno na lewo jak i na prawo od pojazdu B., w zależności od tego gdzie na jezdni zatrzymałby się ewentualnie pojazd budowalny. Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska Sądu Rejonowego, że jazda rowerem przy prawej krawędzi jezdni zmniejszyłaby niebezpieczeństwo ze strony ruchu pojazdu B., gdyż wówczas rowerzystka nie mogłaby podjąć manewru obronnego polegającego na zjechaniu na prawą stronę (z uwagi na krawężnik) w sytuacji w której pojazd ten cofałby w jej kierunku jadąc na wprost po prawym pasie ruchu. Rowerzysta miała podstawy zakładać, że z uwagi na jej tor jazdy wzdłuż osi jezdni sprawi, że będzie bardziej widoczna dla pracowników wykonujących remont drogi, w tym dla kierującego pojazdem B.. - odnosząc się do kwestii ewentualnego przyczynienia się pokrzywdzonej do zaistnienia wypadku należy wskazać, że kierujący pojazdem (w tym przypadku rowerzystka) zbliżając się do pojazdu wykonującego roboty drogowe i wysyłającego żółte światło błyskowe jest zobowiązany zachować szczególną ostrożność co jest oczywiste i dodatkowo wynika wprost z treści § 98 ust. 6 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Należy założyć, że pokrzywdzona obserwując drogę przed rowerem dostrzegła żółty sygnał nadawany z pojazdu oskarżonego, zatem kierując się nakazem zachowania szczególnej ostrożności miała możliwość uniknięcia wypadku np. decydując się na przeprowadzenie na tym odcinku drogi roweru idąc po chodniku wzdłuż tej ulicy. Mimo takiej możliwości, nie sposób w okolicznościach tej sprawy uznać, że skorzystanie przez pokrzywdzoną z możliwości przejazdu tego remontowanego odcinka jezdni w sposób taki jak ustalono skutkuje przyjęciem, że oskarżony swym zachowaniem nie naruszył zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do jednoznacznego wniosku o istnieniu związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez oskarżonego a zaistnieniem wypadku. Jazda pokrzywdzonej rowerem wzdłuż osi jezdni ulicy (...) nie skutkowałaby jej śmiercią, gdyby oskarżony zachował szczególną ostrożność przy wykonywaniu prac remontowych z wykorzystaniem pojazdu B.. W sposób oczywisty oskarżony miał możliwość uniknięcia tego wypadku w sytuacji zachowania nakazanej ostrożności i zaniechania wykonywania gwałtownych manewrów jazdy w obu kierunkach w sytuacji dopuszczenia ruchu pojazdów na tym odcinku drogi. - Sąd Okręgowy nie podziela zarzutu apelacji prokuratora, iż kara wymierzona oskarżonemu jest rażąco łagodna. Sąd Rejonowy poczynił przekonywujące rozważania dotyczące wymiaru kary i dalszych konsekwencji skazania, zaprezentowane w pisemnych motywach wyroku. Argument z apelacji prokuratora o tym, aby na etapie dokonywania wymiaru kary za popełnienie czynu z art. 177 § 2 kk uwzględnić zachowanie oskarżonego polegające na popełnieniu czynu z art. 162 § 1 kk nie zasługuje z oczywistych względów na uwzględnienie. Wniosek wniosek apelacji obrońcy: wniosek o uniewinnianie D. D. lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim wnioski apelacji pełnomocnika: - o zmianę sentencji wyroku poprzez eliminacje z sentencji wyroku stwierdzenia iż G. K. nie stosowała się do zasad ruchu prawostronnego - o eliminację z uzasadnienia wyroku stwierdzenia, iż „ Sąd podziela stanowisko , iż G. K. nie stosowała się do zasad ruchu prawostronnego o jakim mowa w przepisie art. 16 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym. G. K. znajdując się w okolicy osi jezdni, niewątpliwie narażała siebie na dodatkowe niebezpieczeństwo, a w sytuacji wykonywania prac remontowych, gdyby znajdowała się przy krawędzi drogi to niebezpieczeństwo byłoby niewątpliwie mniejsze”; wniosek apelacji prokuratora wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - wnioski apelacji obrońcy i prokuratora o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie czynu z pkt I wyroku okazały się bezzasadne, gdyż w sprawie nie powstały przesłanki ustawowe do podjęcia takiego rozstrzygnięcia przez sąd odwoławczy; - nadto materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był dostateczny do skazania D. D. za czyn z pkt I aktu oskarżenia, zatem bezzasadny był wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu; - na uwzględnienie zasługiwał wniosek apelacji pełnomocnika w zakresie zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I wyroku, o czym powyżej. Sąd nie dokonał zmiany fragmentu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie postulowanym przez skarżącego, gdyż w tym zakresie poczynił własne, odmienne od Sądu Rejonowego, ustalenia faktyczne i rozważania prawne, zawarte w niniejszym uzasadnieniu wyroku. 3.2. zarzut obrazy przepisów prawa karnego materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu z pkt II aktu oskarżenia, tj. przepisu art. 162 § 2 kk, poprzez wyrażenie błędnego poglądu prawnego, że doznanie przez innego człowieka ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, kończy obowiązek udzielenia mu pomocy o którym mowa w przepisie art. 162 kk ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - Sąd Okręgowy w całości zgadza się z pisemnym stanowiskiem prokuratora co do wadliwości rozważań Sądu Rejonowego w zakresie czynu zarzuconemu oskarżonemu w pkt II aktu oskarżenia. Z jednej strony Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że oskarżony wykazał się całkowitą biernością i nawet nie usiłował udzielić jakiejkolwiek pomocy pokrzywdzonej, a z drugiej, dokonując błędnej wykładni przepisu art. 162 kk, uznał, że oskarżony „ nie popełnił zarzuconego mu czynu”. Pomijając oczywistą konkluzję, że rozważania Sądu Rejonowego zawarte w dalszej części uzasadnienia wyroku nie przystają do tak sformułowanego wniosku, należy przede wszystkim stwierdzić, że pogląd prawny wyrażony przez Sąd Rejonowy co do znamion strony przedmiotowej czynu z art. 162 § 1 kk są całkowicie błędne. W tym zakresie Sąd Okręgowy w całości podziela rozważania zawarte w uzasadnieniu apelacji prokuratora i zbędne jest ich cytowanie. Należy jedynie przypomnieć, że dla bytu przestępstwa z art. 162 § 1 kk nieistotne jest zagadnienie, czy działanie, którego sprawca zaniechał, rzeczywiście przyniosłoby ratunek; że to przestępstwo nie polega dokonaniu błędnego wyboru sposobu niesienia pomocy, lecz na całkowitym zaniechaniu tej powinności; że osoba zobowiązana do pomocy ma obowiązek podjęcia wszelkich możliwych w danej sytuacji środków w celu udzielenia pomocy, zaś obowiązek udzielenia pomocy ustaje dopiero w momencie zgonu osoby w niebezpieczeństwie. Wniosek wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutu apelacji prokuratora warunkowała zasadność wniosku apelacji 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt I aktu oskarżenia i rozstrzygnięcie o karze i dalszych konsekwencjach skazania Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego i brak okoliczności uwzględnianych przez sąd odwoławczy z urzędu 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany zmiana opisu czynu z pkt I aktu oskarżenia Zwięźle o powodach zmiany zasadność zarzutów apelacji prokuratora i pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, oceniony zgodnie z dyrektywami art. 7 kpk, stanowi podstawę do uznania winy oskarżonego w zakresie zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia czynu. Jednakże z uwagi na ustawowy zakaz wyrażony w przepisie art. 454 § 1 kpk, Sąd Okręgowy nie mógł skazać oskarżonego z uwagi na treść zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu Okręgowego, w sprawie nie zaistniały także podstawy do umorzenia postępowania lub jego warunkowego umorzenia. 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Sąd Rejonowy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, przeprowadzi postępowanie dowodowe w części dotyczącej zachowania oskarżonego opisanego w zarzucie z pkt II aktu oskarżenia, mając na uwadze że przeprowadzenie postępowania dowodowego nie oznacza konieczności bezpośredniego przesłuchania na rozprawie wszystkich świadków, zwłaszcza w sytuacji przeprowadzenia dowodu z nagrania wideo. Następnie Sąd Rejonowy wydając wyrok uwzględni wskazane wyżej rozważania dotyczące wyczerpania przez zachowanie oskarżonego znamion czynu z art. 162 § 1 kk. 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV, V apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zaś apelacje prokuratora i pełnomocnika skutkowały zmianą wyroku na niekorzyść oskarżonego, zatem z mocy art. 635 kpk oskarżony ponosi koszty procesu za postępowanie odwoławcze w całości. Z tego powodu Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego: - na rzecz oskarżycieli posiłkowych kwoty po 1.275,85 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy uwzględniając w tym zakresie wniosek pełnomocnika ustalił wysokość kosztów na podstawie spisu kosztów pełnomocnika (k. 485). - na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na zasądzone koszty sądowe składa się opłata w kwocie 480 zł (art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych) oraz kwota 20 zł tytułem wydatków (ryczałt za doręczenia pism sądowych w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcia dotyczące czynu z pkt I aktu oskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 września 2023 r.