II Ka 362/24 · Sąd powszechny

S. i B. K. prywatnym aktem oskarżenia zostali oskarżeni o to, że dnia 11 sierpnia 2012 r. w miejscowości K. poprzez szarpanie za odzież, ciągnięcie za ręce, duszenie i bicie pięściami po całym ciele, spowodowali u pokrzywdzonego E. M. rozległe siniaki na klatce piersiowej od tyłu po stronie prawej, zasinienie na klatce piersiowej w linii pachowej, zasinienie na prawym ramieniu oraz otarcie kostki prawej bocznej, czym naruszyli nietykalność cielesną w/w, tj. o czyn z art. 217 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy w L. uniewinnił obydwu oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu obciążając oskarżyciela prywatnego 2 kosztami procesu. Ponadto wymierzył E. M. opłatę w kwocie 240 zł. Apelację od powyższego orzeczenia w stosunku do oskarżonego G. S. wywiódł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego. Zaskarżając wyrok na niekorzyść tego oskarżonego zarzucił orzeczeniu Sądu I instancji:

obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 624/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 489/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – sędzia Tomasz Skowron (spr.) Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu Bety Słocińskiej po rozpoznaniu w dniu 26 października 2022 r. sprawy A. B. ur. (...) w B. s. J., H. z domu G. oskarżonego z art. 190 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego i oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 28 czerwca 2022 r. sygn. akt II K 990/20 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. B.; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. A. kwotę 516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 489/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II K 990/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------- ---------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------- ---------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Oskarżony w sporządzonej własnoręcznie apelacji zarzucił – jak należy rozumieć – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż A. B. dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Obrońca oskarżonego zaskarżył wydany wyrok w całości, zarzucając: 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na jego treść, poprzez błędne ustalenie przez Sąd I instancji, iż: - słowa, które miały zostać wypowiedziane przez oskarżonego w dniu 9 sierpnia 2020 roku wzbudziły u pokrzywdzonego H. P. (1) realną obawę spełnienia, kiedy z jego zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz podtrzymanych przez Sądem wynika, że nie słyszał on słów, jakie oskarżony miał wypowiedzieć w jego kierunku, a zna je wyłącznie z późniejszej relacji B. P. (1) i A. S., wobec czego nie mogły one wzbudzić u niego realnej obawy spełnienia; - oskarżony w dniu 9 sierpnia 2020 roku wypowiedział w stosunku do H. i B. P. (1) słowa „zabiję was wszystkich, powyrywam wam wszystkim flaki”, kiedy B. P. (1) w swoich zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz podtrzymanych przed Sądem wskazuje na inne słowa, jakie oskarżony miał do niej wypowiedzieć, zaś H. P. (1) wskazuje, że nie słyszał żadnych gróźb, o słowach „zabiję was wszystkich, powyrywam wam wszystkim flaki” usłyszał dopiero później od żony oraz A. S.; - w dniu 9 sierpnia 2020 roku groził H. i B. P. (1) pozbawieniem życia i zniszczeniem mienia, kiedy żaden ze świadków ww. zdarzenia nie widział oskarżonego, a jedynie domyślają się oni, że to oskarżony mógł się tych czynów dopuścić, a żaden dowód nie wskazuje na groźby zniszczenia mienia kierowane przez oskarżonego; - w dniu 2 sierpnia 2020 roku słowa wypowiedziane przez oskarżonego wzbudziły u H. P. (1) uzasadnioną obawę spełnienia, kiedy zachowanie pokrzywdzonego wskazuje, że obawa taka nie została u niego wywołana; - w dniu 30 września 2020 w K. oskarżony A. B. groził pokrzywdzonemu A. P. pozbawieniem życia, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną realną obawę spełnienia, kiedy z zeznań świadka D. S. wynika, że w tym czasie oskarżony nie był w K., a w innej miejscowości na imprezie ze znajomymi, w tym z ww. świadkiem. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.: - art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/343 z dnia 9 marca 2016 roku poprzez dowolną ocenę dowodów, mającą wpływ na treść orzeczenia, w szczególności poprzez nieuwzględnienie na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości w sprawie co do tego, jakie słowa miał wypowiedzieć oskarżony w dniu 9 sierpnia 2020 roku w stosunku do H. i B. P. (1), jaki miał być przebieg tego zdarzenia objętych aktem oskarżenia, kto był świadkiem tego zdarzenia, gdzie znajdował się oskarżony w dniu 30 września 2020 roku; - art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę: - zeznań świadka K. K., W. E. oraz D. S., a to przez błędne ustalenie, że świadkowie ci z powodu pokrewieństwa oraz przyjaźni z oskarżonym złożyli zeznania stronnicze, jak również całkowite pominięcie kwestii pomówienia oskarżonego przez pokrzywdzonych oraz ich sąsiadów, co skutkowało niewłaściwą oceną ww. dowodów oraz brakiem dania wiary zeznaniom ww. świadków; - zeznań świadków H. P. (1), B. P. (1), A. S., U. P. i A. P., a to przez błędne przyjęcie, że nieścisłości w zeznaniach ww. osób wynikają z upływu czasu jaki minął od zdarzenia, kiedy różnice te są znaczne i uwidocznione już w zeznaniach przez ww. osoby w toku postępowania przygotowawczego, gdzie ww. osoby przesłuchiwane były w niedługim okresie od zdarzeń objętych pkt I-III części wstępnej wyroku, wobec czego winny zdarzenia te pamiętać, a przedmiotowe nieścisłości nie powinny występować. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, obrońca oskarżonego zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu A. B. kary w wymiarze 10 miesięcy kary pozbawienia wolności, co jest rażąco niewspółmiernie dolegliwe w stosunku do okoliczności popełnienia czynu zabronionego, stopnia zawinienia oskarżonego, społecznej szkodliwości czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 i 2 Jako że zarówno oskarżony, jak i jego obrońca w swoich środkach odwoławczych sformułowali zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, Sąd II instancji odniesie się do nich w sposób łączny. Obrońca oskarżonego podnosił, iż w toku postępowania nie ustalono, jakie dokładnie słowa oskarżony kierował do pokrzywdzonych polemizując, czy były to groźby oraz czy wywołały one realną obawę ich spełnienia. Niewątpliwie jednak słowa wypowiedziane przez A. B. i powoływane przez świadków stanowiły groźby karalne, chociaż w toku postępowania sądowego H. P. (1) i B. P. (1) mieli opory przed cytowaniem słów oskarżonego przed Sądem, jako że miały one wulgarny charakter (k. 104, 105). Dla ustalenia, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu nie jest konieczne dosłowne przytoczenie wypowiedzianych przez niego słów, tym bardziej iż relacjonowane przez świadków zdarzenia miały dynamiczny przebieg. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż pokrzywdzeni obawiali się spełnienia przez oskarżonego wypowiadanych przez niego gróźb, zwłaszcza że nie sprowadzały się one jedynie do słownej agresji, ale i przyjmowały formę fizyczną jak rzucanie kamieniami czy bramką ogrodzenia. Zaznaczyć przy tym należy, iż 9 sierpnia 2020 r. A. B. obudził pokrzywdzonych późno w nocy, a zachowanie oskarżonego wywołało u nich tym większe obawy, iż podejrzewali oni, że oskarżony znajduje się od pod wpływem substancji psychoaktywnych, od których był uzależniony. H. P. (1) nie miał powodu, aby pomawiać oskarżonego o popełnienie przypisanego mu ciągu przestępstw. Jak wynika z treści jego zeznań złożonych podczas rozprawy z dnia 29 marca 2022 r., zna on A. B. od lat, mieszkają po sąsiedzku i nie miał z nim wcześniejszych zatargów (k. 104). Podejmowane przez niego reakcje obronne, jak próba przegonienia oskarżonego z posesji nie są w żadnym razie dowodem na to, iż pokrzywdzony nie obawiał się spełnienia gróźb oskarżonego – tym bardziej, iż pokrzywdzony decydował się na wezwanie patrolu Policji. Także problemy ze słuchem pokrzywdzonego nie dają podstawy do przyjęcia, iż groźby wypowiadane przez oskarżonego nie wywołały u niego realnej obawy ich spełnienia – nawet bowiem jeśli H. P. (1) poznał treść słów wypowiadanych przez A. B. z relacji B. P. (1) i A. S., to nie jest wykluczone, iż pokrzywdzony obawiał się spełnienia tych gróźb w przyszłości. Obrońca oskarżonego podważając prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, interpretował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób dowolny i wybiórczy insynuując, jakoby w dniu 9 sierpnia 2020 r. przed domem pokrzywdzonych pojawiła się osoba, której świadkowie nie byli w stanie zidentyfikować i pomówili A. B. o dopuszczenie się tego czynu. Jak już jednak wspomniano, pokrzywdzeni znali oskarżonego od wielu lat i jako że mieszkali w bliskim sąsiedztwie, z pewnością nie mieli problemów z rozpoznaniem oskarżonego po głosie i posturze. Okoliczność, że 30 wrzenia 2020 oskarżony groził A. P. wynika nie tylko z relacji pokrzywdzonego, ale znajduje potwierdzenie w zeznaniach P. P. (1), którego pokrzywdzony poprosił o wezwanie Policji. Chociaż świadek ten nie był bezpośrednim świadkiem ataku oskarżonego, to jednak widział, jak A. P. był zdenerwowany i wystraszony po spotkaniu z oskarżonym. Z jego zeznań wynika także, iż A. P. potraktował kierowane do niego groźby na tyle poważne, iż obawiał się powrotu tego dnia do obowiązków służbowych. Wobec powyższego stanowisko obrońcy, iż groźby oskarżonego nie wywołały u pokrzywdzonych realnej obawy ich spełnienia, stanowi nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Ad. 3 Przypomnieć należy, iż wynikająca z art. 5 § 2 k.p.k. zasada in dubio pro reo stanowi dyrektywę dla sądu orzekającego, który w przypadku powzięcia niedających się usunąć wątpliwości powinien je rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Zasada ta nie odnosi się jednak do wątpliwości, które to strony uważają za nierozstrzygnięte czy niedające się usunąć. Z pisemnych motywów wyroku Sądu I instancji nie wynika, aby Sąd ten w toku postępowania powziął wątpliwości, których nie dało się usunąć, a zatem przesłanka stosowania reguły z art. 5 § 2 k.p.k. w badanym postępowaniu w ogóle się nie zaktualizowała. Powoływany przez obrońcę zarzut obrazy przepisu art. 7 k.p.k. może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że Sąd orzekający ocenił zgromadzone w sprawie dowody z naruszeniem zasad logicznego rozumowania, nie uwzględniając wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a tym samym dokonał oceny dowolnej, a nie oceny swobodnej, spełniającej dyrektywy wskazanej wyżej zasady procesowej. Natomiast ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochroną powołanego przepisu co sprawia, iż w konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia Sądu. Zarzut o tym charakterze nie może się bowiem sprowadzać do samej polemiki z ustaleniami Sądu meriti. W badanej sprawie Sąd Rejonowy oparł się na zeznaniach pokrzywdzonych: H. P. (1), B. P. (1) oraz A. P., które to wzajemnie się uzupełniały, a także znalazły potwierdzenie w relacjach świadków U. P., A. S. i P. P. (1). Akcentowane przez skarżącego nieścisłości w zeznaniach świadków, oceniane zgodnie z dyrektywami art. 7 k.p.k., nie przesądzają o odmowie nadania im waloru wiarygodności. Znajdują one usprawiedliwienie nie tylko w upływie czasu, ale też wzburzeniu emocjonalnym i strachu wywołanym nieprzewidywalnym zachowaniem oskarżonego. Deprecjonowanie wartości dowodowej zeznań tych świadków tylko z tego powodu, iż są oni osobami bliskimi dla H. P. (1) w realiach przedmiotowej sprawy jest nieuzasadnione – tym bardziej, iż zeznania te są spójne i wzajemnie się uzupełniają. Z kolei zeznania K. K., W. E. oraz D. S., na które powoływał się obrońca w wywiedzionym środku odwoławczym, nie stanowią dostatecznej podstawy do podważenia prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. K. K. i W. E. są siostrami oskarżonego, które nie miały wiedzy na temat przebiegu zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania i wypowiadały się jedynie co do wzajemnych relacji pomiędzy rodzinami oskarżonego i pokrzywdzonych. Co więcej, W. E. w czasie, w którym doszło do popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu ciągu przestępstw przebywała poza granicami kraju (k. 130). Z kolei D. S. – chociaż twierdził, iż w dniu 30 września razem z oskarżonym był „cały dzień na imprezie”, to jednak jego zeznania nie mogą stanowić alibi dla A. B. – zwłaszcza że świadek ten nie był pewny, czy miało to miejsce w 2020 r. Zeznania tych świadków stoją w sprzeczności z innymi dowodami, które Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne i oparł na nich poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Ad. 4 Nie był zasadny także zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej A. B.. Przypomnieć bowiem należy, iż rodzaj i wymiar kary określany jest zgodnie z dyrektywami art. 53 k.k., zgodnie z którymi sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (§ 1). Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego (§ 2). Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia czynu objętego niniejszym postępowaniem, stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego ciągu przestępstw, a także uprzednią karalność oskarżonego oraz działanie w warunkach recydywy, wymierzona mu kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatną i sprawiedliwą reakcją prawno-karną na jego czyny, której nie sposób uznać za niewspółmiernie i rażąco surową. Podkreślić również należy, iż subiektywne przekonanie oskarżonego o nadmiernej surowości wymierzonej mu kary nie jest wystarczające dla uznania słuszności zarzutu z art. 438 pkt 4 k.p.k. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w judykaturze, które podziela także Sąd Odwoławczy, na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenie co do wymiaru kary, ale o różnicę tak zasadniczą, iż karę wymierzoną nazwać można byłoby - również w znaczeniu potocznym - rażąco niewspółmierną, tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy ( por. m. in. wyrok SA w Poznaniu z dnia 4 lipca 2022r., sygn. akt II AKa 132/22, LEX nr 3402383, wyrok SA w Warszawie z dnia 13 maja 2022r., sygn. akt II AKa 32/22, LEX nr 3365140, wyrok SA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2022r., sygn. akt II AKa 91/22, LEX nr 3345888). Wniosek 1. Chociaż oskarżony nie sformułował wprost wniosków w sporządzonej przez siebie apelacji, to z jej treści wnioskować należy, iż domagał się on uniewinnienia od przypisanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obrońca oskarżonego wniósł o uniewinnienie oskarżonego A. B. od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt I-III części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu, II Wydział Karny, z dnia 28 czerwca 2022 roku w sprawie II K 990/20, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części, tj. w zakresie dot. kary wymierzonej oskarżonemu poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wysokości 40 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki grzywny w wysokości 10 złotych, zmianę zaskarżonego wyroku w części, tj. w zakresie dot. środków karnych orzeczonych wobec oskarżonego, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi na okres 1 roku oraz zakazu zbliżania się oskarżonego do pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 30 metrów przez okres 1 roku oraz nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania przez Sądem I Instancji oraz II Instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż A. B. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przypisanego mu ciągu przestępstw z art. 190 § 1 k.k., którego dopuścił się w warunkach recydywy zwykłej, czyniąc te ustalenia w oparciu o dane o wcześniejszej karalności oskarżonego. Wbrew zatem stanowisku skarżących, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony w sposób całościowy i swobodny (a nie dowolny) nie dawał podstaw do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia czynów objętych zaskarżonym wyrokiem. Jak już wspomniano, zarówno wybór rodzaju kary, jak i jej wymiar znajdują oparcie w dyrektywach art. 53 k.k. i są adekwatne do okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu ciągu przestępstw, a także stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionych czynów. Biorąc ponadto pod uwagę, iż A. B. działał w warunkach powrotu do przestępstwa, wymierzona mu kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest sprawiedliwą reakcją prawno-karną, adekwatną do wagi jego czynu. Na aprobatę zasługuje także nałożony na oskarżonego 3-letni zakaz kontaktowania się z oskarżonymi oraz zbliżania się do nich na odległość 100 metrów orzeczony w pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Prawidłowości takiego rozstrzygnięcia nie podważa podnoszona przez obrońcę okoliczność, iż dom oskarżonego znajduje się w mniejszej odległości od domu rodziny P., aniżeli 100 metrów. Oczywistym jest bowiem, iż oskarżony nie naruszałby nałożonego na niego zakazu, znajdując się w swoim domu i nie mając wówczas kontaktu z pokrzywdzonymi. Orzeczony zakaz ma bowiem zapobiec sytuacjom, w których oskarżony niepokoił pokrzywdzonych, stojąc przed ich domem lub znajdując się na podwórku swojego domu, albo też w miejscu pracy A. P.. Podkreślić również należy, iż środek ten ma przywrócić poczucie bezpieczeństwa pokrzywdzonym, którzy obawiali się A. B. nawet przebywając w swoim domu, dlatego też skrócenie okresu obowiązywania tego środka nie byłoby celowe ani wskazane, również przez względy prewencji indywidualnej. Na marginesie zauważyć należy, iż w pkt IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oskarżony został zwolniony z kosztów sądowych, więc wniosek obrońcy o zmianę orzeczenia Sądu I Instancji w tym zakresie był bezprzedmiotowy. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. B.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w apelacji oskarżonego oraz jego obrońcy, w pełni aprobując ustalenia i oceny Sądu I instancji leżące u podstaw wydanego orzeczenia. Nie było również konieczności ingerowania w jego treść z urzędu, dlatego też zaskarżony wyrok jako trafny i prawidłowy podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. A. kwotę 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość zasądzonych kwot Sąd ustalił na podstawie § 2 i § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Powołane przepisy określają stawkę minimalną za obronę przed sądem okręgowym jako drugą instancją, która wynosi 420 złotych, którą to zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia uzupełniono o obowiązującą aktualnie stawkę podatku od towarów i usług. Ponadto Sąd Odwoławczy, mając na względzie obecną sytuację materialną oskarżonego, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 580/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 466/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 515/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Joanna Szmel po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022r. sprawy G. K. syna S. i W. z domu J. urodzonego (...), w J. oskarżonego z art. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego i pełnomocnika interwenienta od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt II K 1018/20 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego G. K.; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 1220 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 1200 złotych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 515/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II K 1018/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------ ----------------------------------------------- ------------------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------ ----------------------------------------------- ------------------- ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1 - z apelacji pełnomocnika interwenienta I. Wadliwość przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, która w konsekwencji doprowadziła do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, uczynionych następnie podstawą kwestionowanego orzeczenia, a to: - naruszenie procedury, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 201 k.p.k. stosowanych w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., w szczególności poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego, czego zaniechano w wyniku chybionego uznania pisemnej opinii biegłego sądowego R. R., sporządzonej w postępowaniu przygotowawczym oraz uzupełniającej opinii tego samego biegłego, przeprowadzonej przez sąd, za pełną i jasną w sytuacji, gdy biegły ten spornych gier dostępnych na urządzeniach nigdy empirycznie, bezpośrednio nie przebadał – a to z powodu braku aktualnej licencji umożliwiającej uruchomienie programów, którą biegły nie dysponował i o udostępnienie której nigdy do nikogo nie wystąpił, wobec czego biegły nie miał jakichkolwiek postaw do wydania w sprawie wiarygodnej opinii odpowiadającej na postawione mu pytania, albowiem oczywistością jest obiektywny brak możliwości dokonania rzetelnej oceny charakteru gier, w tym pod kątem ich losowości, bez ich uruchomienia i kompleksowego zbadania procesu rozgrywki; - naruszenie procedury, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 201 k.p.k., stosowanych w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., także poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego, czego zaniechano w wyniku chybionego uznania pisemnej uzupełniającej opinii biegłego sądowego R. R. za pełną, jasną i rzetelną w sytuacji, gdy owa opinia uzupełniająca przynosi niepodważalne ustalenie, iż biegły ten oceniał dokładnie ten sam program, który już wcześniej zbadał inny specjalista, czy czym owo wcześniejsze badanie było przeprowadzane kompleksowo w całym spektrum czynności badawczych, a przyniosło wnioski stanowiące kardynalne zaprzeczenie tez biegłego R., których na tym tle fachowym nie sposób jest obronić w jakimkolwiek zakresie; - naruszenie procedury, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 193 § 3 k.p.k., stosowanych w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., w szczególności poprzez brak przeprowadzenia dowodu z innego biegłego, czego zaniechano w wyniku chybionego stwierdzenia braku powodów osłabiających zaufanie do bezstronności biegłego, mimo iż jawią się one jako oczywiste, powodowane tak względami animozji osobistych, jak i niskimi motywami natury ekonomicznej, a do tego wskazujące na możliwość naruszenia prawa przez biegłego, przy biernej akceptacji tego rodzaju praktyk przez oskarżyciela publicznego i Sąd I instancji. II. W konsekwencji naruszeń procedury wskazanych wyżej - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a to poprzez dalece pochopne i zupełnie dowolne przyjęcie, iż gry dostępne na spornych urządzeniach F. mają charakter losowy i tym samym hazardowy, chociaż jest to wniosek nieuzasadniony i zdecydowanie nieuprawniony na tle dowodów w sprawie zgromadzonych, lecz ocenionych jedynie wybiórczo i fragmentarycznie, w szczególności przy zupełnie pominięciu dowodów dla oskarżonego korzystnych i potwierdzających jego linię obrony; III. Ostatecznie wobec powyższego – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 107 § 1 k.k.s., a to poprzez wadliwe jego zastosowanie, mimo iż nie wykazano ziszczenia się kluczowej w tym przepisie przesłanki urządzania zabronionych gier na automatach do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3- 5 u.g.h., albowiem w sprawie brak jest wartościowego, przekonującego dowodu, iż sporne urządzenia to automaty do gier w rozumieniu przywołanych regulacji ustawy, gdyż są to w swojej istocie urządzenia do gier logicznych F., co w sprawie udokumentowano w sposób wykluczający trafność poglądów przeciwnych, forsowanych przez oskarżyciela, a zaaprobowanych przez Sąd I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. – z apelacji obrońcy oskarżonego I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę zapadłego orzeczenia poprzez przyjęcie, że oskarżony urządzał i prowadził gry o charakterze losowym organizowane w celach komercyjnych na urządzeniach elektronicznych o nazwach szczegółowo opisanych w części wstępnej wyroku, wbrew przepisom ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (dalej jako „ustawa o grach hazardowych”), podczas gdy ujawnione w toku postępowania okoliczności nie pozwalały na poczynienie tego rodzaju ustaleń; 2. Obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie w zakresie ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego zasady swobodnej oceny dowodów, pojęcie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, w sposób wykluczający możliwość ustalenia prawdy obiektywnej, a polegające na: a) dokonaniu istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych w zakresie winy, zamiaru i świadomości działania oskarżonego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i uznanie oskarżonego za winnego urządzania nielegalnych gier na automatach tylko i wyłącznie w oparciu o zeznania świadka E. R. oraz opinię biegłego R. R., która była niepełna i nierzetelna; b) bezzasadne przyjęcie, że oskarżony zdawał sobie sprawę z nielegalności podejmowanych działań, miał zamiar realizacji wszystkich znamion strony przedmiotowej zarzucanego mu czynu w sytuacji, gdy powyższe nie polega na prawdzie i nie znajduje żadnego oparcia w treści złożonych przez oskarżonego wyjaśnień; c) uznanie wyjaśnień oskarżonego nie przyznającego się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz wskazujących, że był zapewniany o legalności prowadzonej działalności oraz informowany o opiniach technicznych i prawnych fakt ten potwierdzających, za niewiarygodnych w sytuacji, gdy żaden dowód w sprawie nie pozostaje z powyższymi twierdzeniami oskarżonego w sprzeczności; d) uznanie, że oskarżony miał zamiar i świadomość prowadzenia gier z naruszeniem ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540), mimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na brak zamiaru i świadomości oskarżonego w tym zakresie; e) wadliwym przyjęciu, że oskarżony miał świadomość faktu nielegalnego funkcjonowania urządzeń w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy temu przeczy; 3. Obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 170 k.p.k. i art. 201 k.p.k. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego i interwenienta ubocznego: - o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka A. W.; - o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego R. R. - o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu informatyki, mimo że powyższe dowody miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz pomimo tego, że opinia biegłego R. R. nie była pełna, jasna i wyczerpująca; 4. Rażąca niewspółmierność kary, która wyrażała się w orzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego w postaci kary grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 100 złotych poprzez przecenienie przez Sąd I instancji ustalonych okoliczności obciążających oraz niedostrzeżenie żadnej okoliczności łagodzącej, a także nienależytą ocenę sytuacji zarobkowej i życiowej oskarżonego pod kątem ustalenia wysokości stawki dziennej grzywny. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 – odnośnie zarzutów pełnomocnika interwenienta W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż wszystkie postawione przez pełnomocnika interwenienta zarzuty – chociaż sformułowane w odmienny sposób – sprowadzały się do kwestionowania prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, iż na automatach(...), (...) i (...) zabezpieczonych w lokalu przy ul (...) w N. wynajmowanym przez firmę (...) Sp. z o.o., w której funkcję prezesa pełnił G. K., prowadzone były gry o charakterze losowym wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r., o grach hazardowych, co stanowiło realizację znamion czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., który to czyn został przypisany oskarżonemu w zaskarżonym wyroku. Sądowi Odwoławczemu z urzędu wiadomym jest, iż zaskarżony wyrok nie jest jedynym orzeczeniem, w którym przypisano G. K. przestępstwo z art. z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., gdyż postępowania odwoławcze toczyły się w Sądzie Okręgowym w Jeleniej Górze m.in. w sprawach o sygn. akt VI Ka 319/21, VI Ka 102/22, VI Ka 210/22, VI Ka 211/22 oraz VI Ka 317/22, w których zostały wydane prawomocne rozstrzygnięcia. Stany faktyczne i prawne wymienionych sprawach były zbliżone do sprawy niniejszej, dotyczyły one automatów do gier o tożsamym charakterze i sposobie działania (typu video), o nagrody pieniężne lub rzeczowe, tak jak automaty (...), (...) i (...) będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy w wyżej wymienionym składzie podziela zapatrywania prawne wyrażane w wyżej wymienionych sprawach, stąd powołuje się na zbliżoną argumentację. Nie zmieniają tej oceny odpisy orzeczeń innych sądów przedkładane przez skarżących w toku postępowania. Podważanie prawidłowości ustaleń Sądu Rejonowego we wskazanym zakresie skarżący oparł na próbie zakwestionowania wartości dowodowej opinii sporządzonej przez biegłego R. R. oraz do uznania jej za niejasną i niepełną. Stanowiska tego jednak Sąd Odwoławczy nie podziela – biegły bowiem w swojej opinii (k. 762-768) co prawda w sposób zwięzły, lecz przy tym pełny, jasny i niesprzeczny ustosunkował się do zasadniczego aspektu losowości prowadzonych na zabezpieczonych automatach grach. Następnie w opinii uzupełniającej (k. 1098-1105) odniósł się do dalszych pytań obrony, podtrzymując wyrażone uprzednio stanowisko w przedmiocie charakteru prowadzonych gier. Treść sporządzonej opinii korespondowała z zeznaniami E. R. (k. 922 – 923), który powołał się na rezultaty eksperymentów przeprowadzanych na automatach o tożsamym sposobie działania, w których gra uruchamiana jest przyciskiem „start”, po czym przebiega w sposób automatyczny, a uczestnik nie ma wpływu na jej przebieg. Użycie opcji „pomocy” co prawda dawało możliwość sprawdzenia kolejnych układów, jakie miały się pojawić na ekranie, jednak nadal nie umożliwiały graczowi wpłynięcia na wynik gry, której wynik pozostawał poza sferą jego umiejętności i zdolności. W oparciu o użycie funkcji „pomocy” gracz mógł jedynie podjąć decyzję o przerwaniu gry lub o jej kontynuowaniu. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 9.11.2021r. w sprawie I KZP 4/21 (OSNK 2021/11-12/45) ustosunkował się do istotnego w niniejszej sprawie zagadnienia prawnego, 1) czy „losowy charakter gry” oraz „element losowości” o jakich mowa w art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 z późn. zm.), do których odsyła art. 107 § 1 k.k.s. w zakresie w jakim penalizuje nielegalne urządzanie i prowadzenie gier hazardowych oznacza nieprzewidywalność wyniku gry dla osoby korzystającej z takiego urządzenia bez względu na budowę automatu do gier, w tym i programu sterującego takim urządzeniem oraz 2) czy w przypadku stwierdzenia, że „element losowości” oraz „losowy charakter gry” w przepisach i urządzeniach o których mowa w pkt 1 oznacza nieprzewidywalność wyniku gry dla grającego, wprowadzenie do takiego urządzenia możliwości pełnego sprawdzenia przez grającego wszystkich wyników przyszłych gier w sytuacji, kiedy może, ale nie musi skorzystać z takiej opcji oprogramowania, pozbawia gry na takich urządzeniach charakteru losowego znosząc w automatach także i element losowości w rozumieniu art. 2 ust 3 i 5 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych w zakresie znamion art. 107 § 1 k.k.s.? Sąd Najwyższy w wydanym postanowieniu zauważa, że zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i literaturze przedmiotu podkreśla się, że pojęcie "elementu losowości" (które występuje w art. 2 ust. 3 u.g.h.) jest węższe od określenia "charakter losowy" (którym ustawodawca posłużył się w art. 2 ust. 5 u.g.h.). Oznacza to, że w ramach gier, o których mowa w pierwszym z przepisów, dopuszczalne jest wprowadzenie do nich, obok elementu losowości, także innych elementów istotnych dla gry, takich jak umiejętność gracza, jego zręczność czy wiedza. W grze o charakterze losowym natomiast wskazane elementy mogą mieć jedynie charakter marginalny wobec elementu losowości. Dominującym elementem musi pozostawać "losowość" rozumiana jako sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a rezultat jest nieprzewidywalny dla grającego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r., VIII SA/Wa 353/16, S. Babiarz, K. Aromiński, Komentarz do ustawy o grach hazardowych, Lex/el. 2021, teza 2.1-2.7 oraz 5.1-5.14 do art. 2, R. Stanisławski, M. Wierzbowski (red.), Ustawa o grach hazardowych. Komentarz, Lex/el. 2021). Podkreśla się także, że dla uznania gry za losową nie jest konieczne, aby zawierała ona tylko i wyłącznie komponenty losowe; wystarczające jest, aby w ogóle zawierała takie elementy. Tak więc nawet w sytuacji, gdy w danej grze współistnieją elementy wiedzy, refleksu, spostrzegawczości itd. oraz elementy przypadkowe, narzucone przez program gry, to jest to równoznaczne z tym, że zawiera ona element losowości, który przesądza, że jest grą na automatach w rozumieniu u.g.h., a więc że dane urządzanie może być eksploatowane jedynie w kasynie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2019 r., III SA/Gl 1050/18) oraz że znajomość sekwencji kolejnych układów może co najwyżej wpłynąć na długofalową strategię gracza przy obstawianiu kolejnych gier lub na decyzję o rozegraniu kolejnej gry. Gracz nie ma więc wpływu na wynik żadnej z gier, może co najwyżej zdecydować się grać dalej lub zakończyć grę. Możliwość podjęcia takiej decyzji nie jest jednak ani istotą pojedynczej gry, ani nie dowodzi żadnego udziału gracza i jego wpływu na przebieg gry (por. wyroki Wojewódzki Sądów Administracyjnych: w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2019 r., III SA/Po 538/19, w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2019 r., III SA/Po 622/19, w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 lipca 2020 r., II SA/Go 101/20). Ponadto, nie ma jakichkolwiek podstaw do utożsamiania pojęcia nieprzewidywalności wyniku gry, jako cechy znamionującej jej losowość, z wiedzą gracza albo możliwością jej zdobycia co do puli wyników, jakimi gra może się zakończyć. Pojęcia "losowy charakter gry" oraz "element losowości", o których mowa w art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2094), oznaczają "nieprzewidywalność" wyniku gry dla osoby korzystającej z urządzenia do gier hazardowych bez względu na budowę takiego automatu, w tym oprogramowania nim sterującego; stan "nieprzewidywalności" nie jest przy tym eliminowany wskutek możliwości uprzedniego sprawdzenia wyniku gry za pomocą dostępnej funkcji oprogramowania. Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje powyższe stanowisko i stwierdza, iż Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że gry prowadzone na automatach w lokalu przy ulicy (...) w N. miały charakter gier losowych. Dla rozstrzygnięcia w badanej sprawie nie miało zatem znaczenia, czy biegły miał możliwość uruchomienia automatów, których dotyczyła sporządzona przez niego opinia. Jednocześnie twierdzenia skarżącego, iż na zabezpieczonych automatach prowadzone były gdy o charakterze logicznym, stanowią jedynie nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami przyjętymi przez Sąd I instancji. Podsumowując stwierdzić należy, iż wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy dokonał całościowej i zgodnej z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślić przy tym należy, iż nie można skutecznie podnosić zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. jedynie na tej podstawie, iż poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, które poprzedzone zostały prawidłową i rzetelną analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie potwierdzają obranej przez oskarżonego linii obrony. Ad. 2 – odnośnie zarzutów obrońcy oskarżonego Zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego w wywiedzionej przez niego apelacji dotyczące cech losowości gier prowadzonych na zabezpieczonych automatach w znacznej mierze pokrywają się z zarzutami apelacji pełnomocnika interwenienta, dlatego też część powyższych rozważań pozostaje aktualna bez potrzeby ponownego ich przytaczania. Obrońca oskarżonego starał się podważyć prawidłowość ustaleń Sądu I instancji, powołując się na treść opinii A. W. oraz innych sporządzanych w podobnych sprawach, w których z faktu, iż w automacie został zainstalowany przycisk „pomoc” dający graczowi możliwość podglądu kolejnych plansz wywodzono wniosek, iż pozbawia to grę elementu losowości. Pogląd ten jednak Sąd Odwoławczy uznaje za błędny, zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym przez biegłego R. R., zgodnie z którym hipotetyczna możliwość skorzystania z opcji „pomocy” i odszukanie przy jego pomocy aktualnie wyświetlanej planszy, a następnie ustalenie kolejnych mających się pojawić sekwencji, w żaden sposób nie umożliwia graczowi wpływu na jej przebieg. Biegły słusznie przy tym wskazał, iż spełnione zostały wskazane w ustawie hazardowej elementy losowości prowadzonej gry, w której gracz nie ma wpływu na ułożenie bębnów, a ponadto jej komercyjności oraz przewidzianych wygranych pieniężnych i rzeczowych (k. 1104). Stanowisko to pozostaje zgodne z cytowanym wcześniej postanowieniem Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 4/21 i przemawia za uznaniem wydanego przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięcia za w pełni słuszne i prawidłowe. Zauważyć przy tym należy iż twierdzenia, jakoby oskarżony nie zdawał sobie sprawy z nielegalności podejmowanych działań, stoją w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Świadczy o tym chociażby fakt, iż w trakcie przeprowadzania czynności kontrolnych w dniu 10 kwietnia 2018 r. doszło do zablokowania trzech znajdujących się w lokalu automatów do gier w taki sposób, że akceptory pieniędzy nie przyjmowały środków płatniczych, co uniemożliwiło E. R. zakredytowanie gry i przeprowadzenie eksperymentu kontrolnego z pozycji gracza. Takie działanie sposób oczywisty zmierzało do udaremnienia przeprowadzenia czynności kontroli i zebrania dowodów potwierdzających stan faktyczny, że urządzenia znajdujące się w lokalu posiadały zainstalowane gry o charakterze losowym. Co więcej, E. R. w swoich zeznaniach zwrócił uwagę, iż podczas wcześniejszej kontroli w tym lokalu doszło do analogicznej sytuacji, kiedy urządzenia do prowadzenia gier losowych zostały zablokowane podczas kontroli przez osobę z obsługi lokalu (k. 252). W świetle powyższych okoliczności także wymierzonej G. K. kary grzywny w wysokości 120 stawek dziennych grzywny po 100 złotych każda nie sposób uznać za niewspółmiernie i rażąco surową, została ona bowiem wymierzona w granicach swobodnego uznania sądu orzekającego, z uwzględnieniem dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 13 k.k.s., tj. mając na względzie rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu. Biorąc ponadto pod uwagę granice ustawowego zagrożenia za czyn z art. 107§ 1 k.k.s. oraz uprzednią karalność G. K., wymierzona mu kara grzywny nie razi swoją surowością. Powołanym dyrektywom odpowiada także zastosowany wobec G. K. środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w segmencie usługowym w zakresie gier hazardowych na okres roku. Należy przy tym zwrócić uwagę na nagminność przestępczej działalności oskarżonego, który pomimo prowadzenia przeciwko niemu kolejnych postępowań karnych o czyny z art. 107§ 1 k.k.s. w zw. z art. 9§ 3 k.k.s., za które został skazywany prawomocnymi wyrokami, nie zrewidował swojego postępowania i nadal prowadził nielegalne gry hazardowe. W tych okolicznościach również wymierzony mu środek karny nie może zostać uznany za niewspółmiernie i rażąco surowy. Wniosek 1. Pełnomocnik interwenienta wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego oraz uwzględnienie interwencji co do spornych urządzeń do gier logicznych F. i orzeczenie ich zwrotu spółce, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy w pełni zaaprobował poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne leżące u podstaw zaskarżonego wyroku. Tym samym stwierdzić należy, iż w badanej sprawie nie było żadnych podstaw do uniewinnienia G. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu ani też do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a zatem wnioski pełnomocnika interwenienta oraz obrońcy oskarżonego w tym zakresie podniesione w wywiedzionych przez nich apelacjach nie mogły zostać uwzględnione. Wobec powyższego nie uwzględniono także wniosku o zwrot automatów do gier, co do których orzeczono przepadek w pkt 3 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego G. K.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w wywiedzionych apelacjach, w pełni aprobując stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Nie było również konieczności ingerowania w jego treść z urzędu, dlatego zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, został utrzymany w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Sąd Odwoławczy na postawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 1220 złotych, w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 1200 złotych za postępowanie odwoławcze, której wysokość określono na podstawie art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych oraz ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja ustalenie, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przypisanego mu czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik interwenienta Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja ustalenie, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przypisanego mu czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana