II Ka 354/23 · Sąd powszechny

uchylono rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności z punktu 18.

Sygn. akt VI Ka 812/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2026 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Małgorzaty Kopczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026r. sprawy L. E. ur. (...) w R. c. L., L. z domu E. oskarżonej z art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 11 września 2025 r. sygn. akt II K 971/24 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonej L. E. w pkt. 1 części dyspozytywnej w ten sposób, że za podstawę skazania i wymiaru kary przyjmuje art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, a wymierzoną jej karę pozbawienia wolności obniża do 8 (ośmiu) miesięcy; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżoną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 812/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt II K 971/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Naruszenie przepisów postępowania – art. 366 § 1 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy wskutek bezzasadnego oddalenia wniosku obrońcy o przeprowadzenie badań ilościowych zabezpieczonej substancji w postaci metamfetaminy, znajdującej się w zabezpieczonych u oskarżonej woreczkach strunowych, które to badania pozwoliłyby na ustalenie ile substancji czynnej (,,czystej metamfetaminy”) znajduje się w w/w woreczkach strunowych, co po dopuszczeniu i przeprowadzeniu uzupełniającej opinii biegłego z zakresu chemii, sporządzonej przez biegłego z Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji we S. pozwoliłoby z kolei ustalić, ile porcji konsumpcyjnych stanowią zabezpieczone substancje, co ma istotne znaczenie dla przyjęcia prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej (znamię znacznej ilości). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej części dyspozytywnej wyroku, tj. art. 62 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez błędną wykładnię znamienia ,,znacznej ilości” środków odurzających i substancji psychotropowych posiadanych przez oskarżoną – w postaci metamfetaminy w łącznej ilości 9,174 grama netto oraz w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste w łącznej ilości 10,744 grama netto nie była znaczna, co miało wpływ na kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonej. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut apelacji obrońcy oskarżonej dotyczący naruszenia przepisów postępowania jest niezasadny. W ocenie Sądu Odwoławczego wniosek obrońcy o przeprowadzenie uzupełniających badań ilościowych zabezpieczonej substancji w postaci metamfetaminy, zmierzających do ustalenia zawartości substancji czynnej w jej „czystej” postaci, zasadnie został oddalony przez Sąd I instancji. W realiach niniejszej sprawy przeprowadzenie takiego dowodu nie było konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności dla oceny liczby potencjalnych porcji konsumpcyjnych oraz kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej. Wskazać należy, że przy ustalaniu liczby potencjalnych porcji konsumpcyjnych ocenie powinna podlegać całość zabezpieczonej substancji stanowiącej mieszaninę, a nie wyłącznie zawartość substancji czynnej w jej czystej postaci. Przedmiotem czynu zabronionego określonego w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii jest bowiem środek odurzający lub substancja psychotropowa w takiej postaci, w jakiej występuje ona w nielegalnym obrocie, a więc najczęściej w formie mieszaniny o różnym stopniu stężenia substancji aktywnej. Obowiązująca ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii nie uzależnia kwalifikacji prawnej czynu od procentowej zawartości substancji czynnej w zabezpieczonym środku, lecz od tego czy dana substancja posiada właściwości odurzające, a więc czy zawiera taką ilość substancji czynnej, która może wywołać efekt odurzenia. Z tego względu ustalenie dokładnej zawartości „czystej” metamfetaminy w zabezpieczonych woreczkach strunowych nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji należy uznać, że oddalenie wniosku dowodowego obrońcy nie doprowadziło do niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych oraz oceny prawnej czynu przypisanego oskarżonej. W konsekwencji zarzut obrońcy oskarżonej dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych należało uznać za bezzasadny. Zarzut apelacyjny dotyczący naruszenia prawa materialnego zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko skarżącego, iż Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni znamienia „znacznej ilości” środków odurzających i substancji psychotropowych, o którym mowa w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a w konsekwencji wadliwie zakwalifikował prawnie czyn przypisany oskarżonej. Oskarżona posiadała metamfetaminę w ilości 9,174 grama netto oraz susz ziela konopi innych niż włókniste w ilości 10,744 grama netto. W ocenie Sądu Okręgowego ilości te, choć niewątpliwie nie są ilościami znikomymi, nie mogą zostać uznane za „znaczne” w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Określenie, czy dana ilość środków odurzających ma charakter „znaczny”, wymaga każdorazowo indywidualnej oceny w realiach konkretnej sprawy i należy do Sądu rozpoznającego sprawę, który powinien uwzględnić wszystkie istotne okoliczności danego przypadku (por. Wyrok SN z 10.04.2014 r., IV KK 49/14, LEX nr 1459162.). W judykaturze ugruntowany jest pogląd, że pojęcie „znacznej ilości” środków odurzających lub substancji psychotropowych powinno być interpretowane przy uwzględnieniu zarówno ich rodzaju, jak i liczby potencjalnych porcji konsumpcyjnych możliwych do uzyskania z danej ilości środka. Wskazuje się, że o znacznej ilości można mówić wówczas, gdy dana ilość pozwala na jednorazowe odurzenie co najmniej kilkudziesięciu osób, ewentualnie gdy jej rozmiar wyraźnie przekracza ilości typowe dla posiadania na własny użytek i wskazuje na poważniejszą skalę obrotu narkotykami (por. Postanowienie SN z 23.09.2009 r., I KZP 10/09, OSNKW 2009, nr 10, poz. 84., Wyrok SA w Gdańsku z 19.12.2012 r., II AKa 430/12, LEX nr 1271815). Kryterium to ma charakter ocenny, jednakże w realiach niniejszej sprawy nie sposób uznać, aby ilości ujawnionych przy oskarżonej substancji ( ok. 50 porcji konsumpcyjnych ) osiągały próg uzasadniający przyjęcie kwalifikacji z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W konsekwencji Sąd Odwoławczy uznał, że prawidłową kwalifikacją prawną czynu przypisanego oskarżonej jest przepis art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, penalizujący posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych bez wymaganego zezwolenia, bez przyjęcia kwalifikującego znamienia znacznej ilości. Zmiana kwalifikacji prawnej czynu musiała znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze kary. Mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k., Sąd Okręgowy uznał za zasadne obniżenie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności do 8 miesięcy. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że ilość narkotyków posiadanych przez oskarżoną, choć nie może być uznana za „znaczną” w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, była relatywnie duża. Okoliczność ta sprzeciwiała się wymierzeniu kary w minimalnym ustawowym wymiarze. Posiadane przez oskarżoną substancje niewątpliwie przekraczały ilości typowo spotykane przy jednorazowym posiadaniu na własny użytek, co świadczy o podwyższonym stopniu społecznej szkodliwości czynu. W ocenie Sądu jedynie kara przekraczająca dolną granicę ustawowego zagrożenia pozwala w niniejszej sprawie na właściwą realizację dyrektyw wymiaru kary, w szczególności uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz konieczność zachowania poczucia sprawiedliwości społecznej. Kara pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy pozostaje zatem adekwatna zarówno do stopnia winy oskarżonej, jak i do okoliczności popełnionego czynu, a jednocześnie uwzględnia zmianę jego kwalifikacji prawnej. Z przedstawionych wyżej względów argumenty na poparcie drugiego zarzutu, wyrażone w apelacji obrońcy oskarżonej, uznać należało za trafne. Wniosek 1. Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu opisanego w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku i zakwalifikowanie go z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie oskarżonej za tak zakwalifikowany czyn kary 1 roku ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację przytoczoną w poprzedniej części uzasadnienia wniosek obrońcy oskarżonej zasługiwał na częściowe uwzględnienie w zakresie zmiany kwalifikacji prawnej czynu popełnionego przez oskarżoną. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 5. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Orzeczenie o sprawstwie i winie oskarżonej Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na uwadze argumenty przedstawione w poprzedniej części uzasadnienia Sąd Odwoławczy stwierdza, że zastosowany wobec oskarżonej środek karny w postaci obowiązku uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 2.000 zł (dwa tysiące złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarne odpowiada prawu i jest słuszną reakcją karną na popełniony czyn. Rozstrzygnięcia, dotyczące zaliczenia oskarżonej na rzecz kary pozbawienia wolności okresu zatrzymania, przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci zabezpieczonych narkotyków oraz zasądzenie od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych zostały wymierzone w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w pkt. I części dyspozytywnej zmienił kwalifikację prawną przypisanego oskarżonej czynu oraz podstawę prawną wymiaru kary, obniżył też orzeczoną wobec niej karę pozbawienia wolności do 8 (ośmiu) miesięcy. Zwięźle o powodach zmiany Sąd Odwoławczy w uzasadnieniu szczegółowo przedstawił i omówił wszystkie argumenty, które przemawiały za obniżeniem kary pozbawienia wolności. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy, mając na uwadze sytuację materialną oskarżonej oraz względy słuszności, zwolnił ją od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Kwalifikacja prawna zarzucanego oskarżonej czynu, wymiar kary. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana

Sygn. akt VI Ka 799/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Marzanny Siemaszko po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2025 r. sprawy P. S. ur. (...) w Z. s. C., E. z domu J. oskarżonego z art. 279 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 11 października 2024 r. sygn. akt II K 1900/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. S.; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 180 złotych za drugą instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 799/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 11 października 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 1900/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. Obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to: 1. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, brak wszechstronnego zbadania wszelkich okoliczności sprawy, nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla oskarżonego i rozstrzygnięcie wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym na niekorzyść oskarżonego, w szczególności poprzez: a) przyznanie waloru wiarygodności dowodowi z wyjaśnień współoskarżonego K. M. w całości, podczas gdy dowód ten w sposób oczywisty stanowi tzw. „dowód z pomówienia”, przy tym żaden inny dowód uzyskany w sprawie nie świadczy o udziale P. S. w zdarzeniu noszącym znamiona czynu przestępnego a stanowiącym podstawę zarzucanego mu czynu, dokonanie analizy pomówień K. M. w oderwaniu od przyjętych dla tego typu dowodów kryteriów oceny sformułowanych w orzecznictwie, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż P. S. jest winien zarzucanego mu czynu, a) pominięcie faktu, iż współoskarżony K. M. jest skonfliktowany z P. S., co sam potwierdza, a co za tym idzie nie może posiadać statusu osoby obiektywnej i bezinteresownej w sprawie, b) pominięcie, iż złożone przez współoskarżonego K. M. wyjaśnienia stanowią wyłącznie linię obrony, wytworzoną na potrzeby przedmiotowego postępowania, które mają w swej istocie na celu upozorowanie współpracy z organami ścigania co prowadzić ma do uzyskania przez niego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, co znajduje odzwierciedlenie w treści zapadłego wyroku, 1. art. 410 k.p.k. w zw. art. 424 k.p.k. poprzez niewystarczające wskazanie na podstawie jakich okoliczności Sąd meriti odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przez P. S., sprowadzając powyższe do jednej podstawy tj. przyznaniu wiarygodności wyjaśnieniom K. M., ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny I. dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na treść orzeczenia, wynikający z arbitralnej, selektywnej i wyrywkowej oceny materiału dowodowego, przy pominięci sprzeczności zeń wynikających, poprzez dokonanie ustalenia, iż P. S. dopuścił się zarzucanego mu czynu we współsprawstwie z oskarżonym K. M., podczas gdy ustalenia oparto wyłącznie na wyjaśnieniach współoskarżonego K. M. i nie znajdują one oparcia w żadnym innym dowodzie przeprowadzonym w sprawie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. I – II Zarzuty sformułowane w apelacji w istocie dotyczą tej samej kwestii tj. sprawstwa i winy oskarżonego P. S. których przyjęcie skarżący kwestionuje, zostaną więc rozważone łącznie. W niniejszej sprawie w Sądzie Rejonowym wyrok skazujący zapadł wobec oskarżonych K. M. oraz P. S.. Apelację od zapadłego orzeczenia wniósł jedynie obrońca drugiego z oskarżonych. W stawianych zarzutach apelujący podnosił zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia przede wszystkim w zakresie oceny dowodów, jak również błędy w ustaleniach faktycznych. Na wstępie podkreślić należy że unormowanie zawarte w art. 410 k.p.k. określa podstawę wyroku, którą stanowić może jedynie całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Obraza tego przepisu zachodzi jednak wyłącznie w sytuacji, gdy wyrok oparty został na dowodach, których nie przeprowadzono w toku przewodu sądowego w trybie przepisów regulujących postępowanie dowodowe przed sądem, albo gdy podstawa faktyczna wyroku pomija w ogóle część tak ujawnionych dowodów. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Nie uchybiając treści art. 410 k.p.k., sąd orzekający w danej sprawie pozostaje władny oprzeć się na jednych dowodach, a przy ustaleniu stanu faktycznego pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna i w konsekwencji nadanie priorytetu jedynie niektórym dowodom, nie sprzeciwia się treści omawianego przepisu. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie sprostał tym wymogom. Ponadto Sąd Rejonowy oceniając poszczególne dowody uczynił zadość wymogom jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku, przedstawiając powody przyznania waloru wiarygodności konkretnym dowodom przez pryzmat ich wzajemnego powiązania, wobec czego argumenty apelującego nie mogły zostać uznane za trafne przez Sąd Okręgowy, zwłaszcza iż pomimo przywołania art. 424 k.p.k. w treści zarzutu, skarżący w rzeczywistości w środku odwoławczym kwestionował w głównej mierze dokonaną ocenę dowodów. Przypomnienia wymaga również, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 9 listopada 1990 roku, WRN 149/90, OSNKW 7-9/1991 poz. 41; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10 ). Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji i zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd ma powinność ujawnienia wszystkich dowodów oraz dokonanie ich oceny pod kątem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego. Tak też w niniejszej sprawie uczynił. W sprawie istniały sprzeczne ze sobą wersje zdarzenia, więc logiczną konsekwencją przydania wiary jednym dowodom była odmowa wiarygodności dowodom przeciwnym. Wybór wiarygodnych źródeł dowodowych jest prerogatywą Sądu mającego bezpośrednią styczność z dowodami, natomiast swobodna ocena dowodów ograniczona jest jedynie powinnością przedstawienia logicznego rozumowania, które doprowadziło do tego wyboru, co w niniejszej sprawie zostało uczynione we właściwy sposób. Oskarżony K. M. w swoich wyjaśnieniach wskazywał na winę i sprawstwo obu oskarżonych, natomiast oskarżony P. S. konsekwentnie zaprzeczał swojemu udziałowi w kradzieży z włamaniem. Apelujący czyni rozważania bardzo jednostronne, pomijając dowody przeciwne wyjaśnieniom oskarżonego P. S. oraz szeroką argumentację Sądu Rejonowego wyrażoną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy słusznie dopatrzył się obiektywnych podstaw, dla których ustalenia faktyczne czynił w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego K. M., miały one bowiem potwierdzenie w innych dowodach jak również zasadach wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Nie uszło uwadze Sądu Rejonowego, że oskarżony K. M. pomimo relatywnie długiego okresu od ujawnionego zdarzenia przedstawiał spójnie przebieg zdarzenia na różnych etapach postępowania. Na wiarygodność jego wyjaśnień wskazuje również precyzja z jaką opisywał swoje działania i oskarżonego P. S., role jakie odegrali w zdarzeniu jak również takie szczegóły jak choćby ich ubiór. Zauważyć należy, ze jego relacja znajduje częściowe potwierdzenie w innych dowodach zgromadzonych w toku postępowania. Przedstawiony sposób działania oskarżonych został potwierdzony zeznaniami świadka D. J., który ujawnił tożsame skutki dokonanego włamania z tymi, na które powoływał się K. M.. Ponadto opisywany przez niego sposób działania znalazł potwierdzenie w dokonanych przez policję oględzinach miejsca zdarzenia, jak i przeprowadzonym eksperymencie procesowym. Dodatkowo zauważyć należy, że oskarżony K. M. nie deprecjonuje w przedstawianej relacji swojego udziału w przedmiotowym zdarzeniu, wskazując również, że to on odegrał większą rolę w dokonanej kradzieży z włamaniem, bowiem oskarżony P. S. jedynie pozostawał na czatach. Apelujący podważa dokonaną ocenę dowodów wskazując, że wyjaśnienia K. M. mają pomawiający charakter. Ta okoliczność sama w sobie nie świadczy jednak że jest to dowód niewiarygodny. W rozpoznawanej sprawie nie ujawniono bowiem obiektywnych okoliczności pozwalających podważyć dokonaną ocenę dowodów i oparcie ustaleń faktycznych o obciążające wyjaśnienia oskarżonego K. M.. Zaznaczyć należy, że jego relacja obciążała obu oskarżonych jednak w nierównym stopniu. Słusznie Sąd Rejonowy dostrzegł, że gdyby oskarżony K. M. chciał pomawiając współoskarżonego umniejszać swoje sprawstwo miałby możliwość wskazania większej roli współoskarżonego, podczas gdy konsekwentnie podawał że kradzież z włamaniem stanowił wspólny pomysł i to on dostał się do wnętrza budynku, odgrywając kluczową rolę w zdarzeniu. Nie można tracić z pola widzenia, że obecnie oskarżeni pozostają skonfliktowani. Okoliczność tą również wyjaśnił Sąd Rejonowy w postępowaniu dowodowym na rozprawie głównej. Faktem jest, że wobec obydwu oskarżonych prowadzone były odrębne postępowania karne o liczne kradzieże z włamaniem. Oskarżony K. M. w niniejszym postępowaniu jednoznacznie wskazał, że w chwili zdarzenia obaj oskarżeni byli w dobrych relacjach, natomiast konflikt powstał dopiero w toku postępowań karnych i ma on podłoże w jego konsekwentnym przyznawaniu się do wszystkich zarzucanych czynów, w odróżnieniu od oskarżonego P. S.. Relacja oskarżonego K. M. pozostaje również wiarygodna w świetle okoliczności, że obaj mężczyźni się znali i zarzuca się im popełnianie wspólnie innych przestępstw przeciwko mieniu. Skutecznie podważa to prawdziwość twierdzeń oskarżonego P. S. w zakresie w jakim powoływał się on na okoliczność przyznawania się oskarżonego K. M. do wszystkich czynów w celu osiągnięcia korzystnego orzeczenia. Jest to również sprzeczne z przytoczonym wcześniej faktem, iż oskarżony K. M. odnośnie zdarzenia rozpoznawanego w przedmiotowej sprawie wskazywał na swoją większą rolę w dokonanej kradzieży z włamaniem. Ponadto zauważyć należy, że K. M. nie miałby żadnych istotnych korzyści pomawiając współoskarżonego, bowiem fakt działania wspólnie i w porozumieniu co do zasady nie wpłynął korzystnie na jego sytuację procesową. Zupełnie dowolne pozostaje przyjęcie przez apelującego stanowiska, że oskarżony K. M. składał obciążające obu oskarżonych wyjaśnienia w celu uzyskania przez niego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Jego wyjaśnienia były spójne na każdym etapie postępowania, przyznanie się do winy pozostaje okolicznością łagodzącą, natomiast brak jest realnych korzyści z pomawiania współoskarżonego. Reasumując Sąd Okręgowy stwierdza, że w niniejszej sprawie istnieją wiarygodne dowody, które wskazują na udział wspólnie i w porozumieniu obydwu oskarżonych w popełnieniu przestępstwa kradzieży z włamaniem. W apelacji nie wykazano żadnych przekonywujących podstaw do podważenia prawidłowości dokonanej oceny dowodów. Wobec powyższego słuszne są ustaleniach Sądu Rejonowego oparte w głównej mierze na wyjaśnieniach oskarżonego K. M. i jako w pełni wiarygodne stanowią one wystarczającą podstawę do uznania winy i sprawstwa oskarżonego P. S.. Zaznaczyć również należy, iż wynikająca z art. 5 § 2 k.p.k. zasada in dubio pro reo stanowi dyrektywę dla sądu orzekającego, który w przypadku powzięcia niedających się usunąć wątpliwości powinien je rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Zasada ta nie odnosi się jednak do wątpliwości, które to strony uważają za nierozstrzygnięte czy niedające się usunąć. W toku procesu wina oskarżonego P. S. została udowodniona w sposób odpowiadający prawu, co skutkowało wydaniem prawidłowego wyroku skazującego. Z pisemnych motywów wyroku Sądu I instancji nie wynika, aby Sąd ten w toku postępowania powziął jakiekolwiek wątpliwości, których nie dało się usunąć na podstawie uzyskanego materiału dowodowego, a zatem przesłanka stosowania reguły z art. 5 § 2 k.p.k. w badanym postępowaniu nie zaistniała. W związku z powyższym wszystkie zarzuty uznać należało za niezasadne, co w konsekwencji pozwala stwierdzić, że apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego P. S. pozostawała nietrafna. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumenty przytoczone w poprzedniej części uzasadnienia brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego P. S. od popełniania zarzucanego mu czynu jak również o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy P. S. Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. S.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji, gdy zarzuty apelacji były niezasadne gdyż zarówno ocenia dowodów jak i ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwały zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budziła prawidłowość przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, a orzeczona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy oskarżonego, zaskarżony wyrok jako prawidłowy należało zgodnie z art. 437 § 1 k.p.k. utrzymać w mocy. Ponadto w niniejszej sprawie brak było okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Sąd Odwoławczy zasądził oskarżonego P. S. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 zł. ( 180 zł opłaty za II instancję oraz ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych ) zgodnie z art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. 6. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego P. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 20 czerwca 2024r.

UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 986/21 - na podstawie art.424§3 kpk uzasadnienie ograniczono do rozstrzygnięcia o karze 1.1.