II Ka 337/23 · Sąd powszechny

WYROK Z DNIA 9 CZERWCA 2005 R.

Wyrokiem z dnia 4 maja 2015 r., sygn.

Sygn. akt III KK 93/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 czerwca 2017 r.,sprawy Ł. S.skazanego z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt VIII Ka (…),utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt XV K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A.

Sygn. akt II Ka 491/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SSO Agata Kowalska SSO Jerzy Kozaczuk (spr.) Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2021 r. sprawy skazanego M. T. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt II K 15/21 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzoną skazanemu łączną karę pozbawienia wolności podwyższa do 4 (czterech) lat i 5 (pięciu) miesięcy; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 491/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 15/21. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Zarzut wywiedziony przez oskarżyciela publicznego: Rażąca niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy w sytuacji, gdy skazany M. T. był już wielokrotnie skazany za przestępstwa o znacznym stopniu społecznej szkodliwości i znacznym stopniu jego w nich zawinienia, co w połączeniu z jego właściwościami i warunkami osobistymi przemawiało za zastosowaniem zasady asperacji przy wymiarze kary łącznej w innym stopniu, kary surowszej tak, by mogła ona osiągnąć w stosunku do skazanego i w zakresie potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa swe cele zapobiegawcze i wychowawcze; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony przez oskarżyciela publicznego okazał się zasadny, wobec czego zasłużył na uwzględnienie. Wyprzedzając meritum przedmiotowych rozważań Sąd Okręgowy poczuł się zobowiązany, by nadmienić, iż zaprezentowane poniżej uwagi natury ogólnej, dotyczące problematyki kary łącznej bądź jej ewentualnej niewspółmierności, wobec zachodzącej tożsamości treści obu apelacji, będą miały zastosowanie nie tylko wobec wywodów oskarżyciela publicznego, lecz także skarżącego obrońcy, dlatego Sąd Odwoławczy omówi tę materię jednorazowo w sposób zbiorczy w części poniżej, by w następnych wersach lektury odwołać się bezpośrednio do twierdzeń poszczególnych apelacji. Tym samym, na wstępie niniejszych rozważań nadmienić należy, iż przesłanka rażącej niewspółmierności kary (w tym wypadku kary łącznej) jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko zainteresowanej strony procesowej, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość bądź przeciwnie – jest karą zbyt łagodną, która nie zdoła spełnić swych ustawowych celów. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Uzupełniając powyższe dywagacje natury teoretycznej dodać należy, iż zgodnie z treścią art. 86 kk, Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności. Wobec obowiązujących przepisów karnomaterialnych orzeczona względem skazanego M. T. kara łączna pozbawienia wolności winna zatem stanowić wynik połączenia dwóch wskazanych przez Sąd merytoryczny kar jednostkowych, w świetle których granice tejże kary łącznej, przy uwzględnieniu treści art. 86 § 1 kk, winny oscylować pomiędzy karą 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, a karą 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Analizując tę materię nie należy przy tym tracić z pola widzenia, iż indywidualizacja kary łącznej w każdym konkretnym przypadku należy do ferującego wyrok Sądu, który poza stosowaniem ogólnych dyrektyw i zasad wymiaru kary, uwzględnieniem oceny całokształtu czynów przestępnych i podmiotowo-przedmiotowych relacji między nimi, winien mieć na uwadze okoliczności, które ujawniły się po wydaniu poprzednich wyroków oraz wzgląd na prewencyjne cele karania zarówno w indywidualnym, jak i społecznym aspekcie. Przenosząc te uwagi o charakterze ogólnym na kanwę przedmiotowej sprawy wyraźnie zaakcentować należy, iż występujące w sprawie okoliczności dotyczące M. T. nakazywały przyjąć, że orzeczona w pierwoszoinstancyjnym postępowaniu kara łączna 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nosiła cechy rażącej łagodności, co spowodowało, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie przez Sąd Okręgowowy orzeczenia reformatoryjnego. Zdaniem ów organu orzekającego, analogicznie uznać zatem należy, iż sankcja karna zaproponowana przez Sąd merytoryczny nie spełniłaby swoich celów w zakresie społecznego oraz indywidualnego oddziaływania. Tym samym, konkludować winno się, iż Sąd Rejonowy, pomimo przeprowadzenia postępowania przeciwko skazanemu w sposób prawidłowy, niewłaściwie uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z kodeksowych dyrektyw wymiaru kary łącznej, wyrażone w art. 85a kk, przyjmując, iż dają one podstawy do wymierzenia jej w oparciu o zasadę silnie wyśrodkowanej asperacji, podczas gdy, okoliczności przedmiotowej sprawy wskazywały, iż bardziej celowym byłoby zastosowanie tożsamego modelu łączenia kar, jednakże zdecydowanie zbliżonego do bardziej rygorystycznej reguły jaką stanowi tzw. kumulacja. W tym miejscu podkreślić należy, co również wydaje się znamienne z punku widzenia zarzutu skarżącego obrońcy, że obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają automatyzmu w zakresie kształtowania kary łącznej i nie dają podstaw w każdej sytuacji do zastosowania czy to zasady pełnej absorpcji (bądż asperacji zbliżonej do absorpcji), czy też pełnej kumulacji. W orzecznictwie i doktrynie od dawna ugruntowany jest pogląd, że im bliższe są związki czasowe i rodzajowe pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami, tym bardziej wskazane jest zastosowanie przy wymiarze kary łącznej zasady absorpcji, natomiast im związki te są odleglejsze, tym pełniejsze winno być zastosowanie zasady kumulacji. Jednakże wskazana wytyczna również nie obliguje ferującego karę łączną Sądu do bezrefleksyjnego stosowania którejś ze wspomnianych metod tylko ze względu na rodzajowość przypisanych danemu skazanemu czynów. Wręcz przeciwnie – rzeczona rodzajowość jest tylko jedną ze składowych elementów istotnych dla oceny, która z metod łączenia kar winna mieć zastosowanie na gruncie konkretnej sprawy. Innymi słowy, czyniąc ustalenia tego rodzaju nie należy bazować wyłącznie na tej przesłance z pominięciem tła sytuacyjnego danej sprawy, zwłaszcza okoliczności dotyczących osoby sprawcy, gdyż działanie zgodnie z tak nakreślonym schematem wiązałoby się ze swego rodzaju brakiem obiektywizmu. Niemniej jednak, nieco abstrahując od powyższego, wyraźnie zaznaczyć wypada, iż Sąd Okręgowy w zupełności podzielił deliberacje oskarżyciela publicznego co do rangi i znaczenia okoliczności obciążających skazanego, w szczególności jego negatywnych właściwości i warunków osobistych oraz ilości popełnionych przezeń przestępstw o znacznym stopniu ich społecznej szkodliwości, które to przesłanki Sąd pierwszej instancji po trosze zlekceważył. Tutaj przypomnieć należy, iż M. T. w przeszłości dopuszczał się przestępstw przeciwko mieniu oraz tych penalizowanych przez ustawę narkotykową, które charakteryzują się dość znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości, że czyny te nie miały charakteru incydentalnego czy przypadkowego. Wręcz przeciwnie – skazany świadomie wszedł na przestępczą ścieżkę, którą podążał nawet po wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego. Prezentowane przez skazanego zachowanie niewątpliwie świadczyło nie tylko o znacznym stopniu jego zdemoralizowania, ale w pewnym sensie także o zuchwalstwie i premedytacji. Ten bowiem na żadnym etapie postępowania nie wykazał skruchy ani autorefleksji, której wnioski mogłoby pozytywnie wpłynąć na jego dalszą prognozę kryminologiczną. W zaistniałej sytuacji, przyznać należy, iż zupełną rację ma skarżący podnoszący, iż orzeczenie wobec takiego typu sprawcy jakim jest M. T. kary łącznej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy winno być utożsamiane jako obdarzenie skazanego swego rodzaju nieuzasadnioną premią. Tutaj, w ślad za oskarżeniem należy położyć nacisk na okoliczność, iż ten poniekąd skorzystał już z dobrodziejstwa zaistniałej w tzw. międzyczasie zmiany przepisów prawa w zakresie kary łącznej. Wszak, Sąd Rejonowy ferując zaskarżone rozstrzygnięcie zastosował ustawę zdecydowanie względniejszą dla sprawcy co automatycznie wiązało się z orzeczeniem względem niego łagodniejszej represji karnej. Wreszcie, nie należy tracić z pola widzenia postawy prezentowanej przez skazanego po osadzeniu w zakładzie karnym. W tym zakresie nie należy pomijać milczeniem, że istotnie, opinia o M. T. była dość pozytywna, jednakże w obliczu jego bezkrytyczności wobec swoich przestępczych działań oraz pozostałych wskazanych powyżej okoliczności, nie należało jej nadawać nadmiernego znaczenia. Skazany w trakcie odbywania kary nie wykazał się żadną ponadprzeciętną postawą, którą zasłużyłby sobie na tak łagodny wymiar kary łącznej jak ten w wydaniu Sądu pierwszej instancji. Z tych względów Sąd Okręgowy został zobligowany do podjęcia ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez podwyższenie zasądzonej wobec skazanego kary łącznej zgodnie z postulatem oskarżyciela publicznego. Ten bowiem w sposób kompleksowy wykazał niewspółmierność orzeczonej w pierwszoinstacyjnym postępowaniu sankcji, przekonująco wykazując z jakich powodów ta nie powinna się ostać. Stąd, w ocenie Instancji Odwoławczej, to orzeczenie wobec M. T. kary łącznej w wymiarze 4 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności spełni swe ustawowe cele, będąc jednocześnie karą słuszną i sprawiedliwą. Wniosek Wniosek prokuratora o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie skazanemu M. T. kary łącznej w wymiarze 4 lat i 5 miesięcy; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec zasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie zasłużył wniosek apelacyjny sformułowany przez oskarżyciela publicznego. Lp. Zarzut Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego: Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 86 §1 kkw zw. z art. 53 § 1 i 2, poprzez uznanie, iż orzeczenie w stosunku do skazanego kary łącznej na zasadzie absorpcji lub na poziomie 3 lat pozbawienia wolności byłoby całkowicie nieuzasadnioną premią dla sprawcy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego okazał się pozbawiony zasadności. Wobec faktu, iż rozważania ogólne dotyczące problematyki kary łącznej zostały szerzej omówione w części stanowiącej odpowiedź na zarzut oskarżenia, Sąd Okręgowy, ażeby bezwiednie nie powielać tych samych treści, uznał za celowe, by w tym miejscu odesłać apelującego obrońcę właśnie do tej części wywodów. Wszak, nadmierne i daremne rozbudowywanie pisemnych motywów orzeczenia nie tylko sprawiłoby, iż te stałyby się chaotyczne i nieprzystępne w odbiorze, lecz przede wszystkim godziłoby w ich ustawowe wytyczne. Otwierając tę cześć rozważań wyraźnie zaznaczyć należy, iż zaprezentowane w części powyżej dywagacje Sądu Okręgowego dotyczące rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec M. T. sankcji karnej w odniesieniu do zarzutu obrony należy poczytywać na zasadzie a contrario. Skoro bowiem kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż orzeczona względem skazanego kara łączna cechowała się rażącą łagodnością i jako taka nie mogła się ostać, to tym bardziej niesłusznym byłoby jej złagodzenie – zgodnie z życzeniem obrońcy. Odpierając bezpośrednie argumenty obrony zaznaczyć należy, iż ten na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia nadmiernie wyeksponował rangę przesłanek rzekomo przemawiających na korzyść skazanego. Rzecz jasna, ich istnienia nie sposób skutecznie zanegować, jednakże w świetle pozostałych okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia wymiaru kary łącznej, te wskazane przez skarżącego zdecydowanie utraciły na znaczeniu. Wszakże, pogląd utrwalony w orzecznictwie wprost wskazuje, iż zachowanie skazanego w czasie wymierzania czy wykonywania kary łącznej może być wprawdzie istotne przy wymiarze tejże kary, jednakże okoliczności tej nie można nadawać nadmiernego znaczenia, gdyż ma ona jedynie funkcję subsydiarną. W tym miejscu warto podkreślić, iż przywołana przez apelującego opinia z zakładu karnego nie jest dla skazanego – wbrew twierdzeniom apelacji – aż na tyle pozytywna, gdyż zawiera w swej treści jednoznaczne i wymowne stwierdzenie, iż M. T. pozostaje bezkrytyczny wobec uprzednio prezentowanych przez siebie postaw, co nie stanowi dobrego prognostyka na jego przyszłe poczynania. Faktem jest też, iż z informacji uzyskanych z Zakładu Karnego wynika, iż skazany nie był karany dyscyplinarnie, a na swoim koncie ma nawet kilka nagród, jednakże nie są to okoliczności szczególne, które winno się nadmiernie poczytywać na jego korzyść. Do podstawowych obowiązków skazanego, płynących wprost z przepisów ustawy, należy bowiem przestrzeganie porządku i dyscypliny, co winno znajdować wyraz m. in. w odpowiednim zachowaniu wobec przełożonych i współosadzonych, zachowaniu czystości w celi mieszkalnej czy ewentualnym wykonywaniu powierzonej pracy w sposób staranny i sumienny. Zdaniem Instancji Odwoławczej, zastosowanie się przez skazanego do pewnych standardów, obowiązujących w miejscu jakim jest jednostka penitencjarna nie mogło w sposób dodatni wpłynąć na jego ocenę. Nie można bowiem niejako premiować zachowań, które w danych okolicznościach winny być uznawane za normalne, a tym samym forować skazanych niewyróżniających się żadną ponadprzeciętną postawą. W świetle powyższego stwierdzić należy, że okoliczności, iż M. T. w zakładzie karnym przestrzegał regulaminu odbywania kary, zachowując się w sposób niebudzący większych zastrzeżeń służby więziennej, nie mogły być przesłankami, które w kluczowej mierze – tak jak tego żądał skarżący - miałyby wpłynąć na wymiar orzeczonej wobec niego kary łącznej. Nie są to bowiem okoliczności wyjątkowe, zasługujące na szczególną aprobatę Sądu. W sposób analogiczny należy ustosunkować się do przekonań skarżącego obrońcy co do podjęcia się przez jego klienta stosownej terapii uzależnień. Istotnie, wskazywana postawa zasługuje na uznanie Sądu Okręgowego, jednakże nie należy ignorować, iż M. T. winien poddać się rzeczonemu leczeniu motywowany choćby troską o swoje zdrowie i życie, nie zaś pod presją sytuacji, w jakiej się znalazł. Tymczasem, Sąd Okręgowy nie mógł oprzeć się przekonaniu, iż takie a nie inne działania ze strony skazanego nakierunkowane były na ewentualne zyski, właśnie czy to perzy wymiarze kary łącznej czy przy czynnościach postępowania wykonawczego, nie będąc siłą rzeczy rezultatem szczerej autorefleksji. Wszak, trudno przyjąć, ażeby z jednej strony M. T. samodzielnie wyprowadził wnioski o konieczności podjęcia stosownej terapii i odcięcia się w przyszłości od używek i środowisk, w których te mogłyby występować, a jednocześnie nie okazywał skruchy wobec swych karygodnych działań, które związane były właśnie ze środkami i substancjami tego typu. Stąd, wobec zaistniałych rozbieżności i swego rodzaju braku konsekwencji w przedsięwzięciach skazanego, Sąd Odwoławczy nie mógł zaufać przekonaniom jego obrońcy na tyle, by uwzględnić postulat o złagodzeniu orzeczonej względem M. T. kary łącznej. Z kolei, utrzymywanie przezeń kontaktów z rodziną nie dowodzi, iż skazany nie jest osobą zdemoralizowaną, a wynika raczej z chęci zaspokojenia podstawowych potrzeb jednostki, w szczególności takich jak poczucie bezpieczeństwa, miłość czy przyjaźń. Co więcej – o rzekomej skrusze ze strony skazanego w żadnym razie nie mógł przeświadczać fakt, iż ten nie wniósł środka zaskarżenia od jednego z wyroków podlegających łączeniu. Wszak, taka a nie inna decyzja procesowa nie musiała wynikać ze przemyślanej akceptacji zapadłego względem niego orzeczenia, czy wreszcie świadomości o konieczności poniesienia konsekwencji za swoje niezgodne z prawem czyny, lecz mogła wynikać z zupełnie innych, abstrakcyjnych czy nawet przypadkowych okoliczności, stąd argument ten, choć zaprezentowany tak, aby wybrzmiał na korzyść M. T., nie mógł przekonać Sądu Okręgowego. Puentując całość powyższych wywodów stosownym jest nadto dodanie, iż zastosowanie zasady absorpcji, zgodnie z którą wobec M. T. orzeczona zostałaby kara łączna w wymiarze 2 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, wiązałoby się z bezzasadnym quasi darowaniem skazanemu wykonania jednej z kar orzeczonych w dwóch pozostałych wyrokach, a tym samym implikowałoby bezkarność skazanego za przestępstwa, za które został skazany. W tym miejscu rozważań, należy zwrócić uwagę, że celem kary łącznej nie jest znaczące nagradzanie sprawcy wielokrotnie łamiącego porządek prawny, lecz zapewnienie racjonalnego stosowania kar poprzez likwidację w postępowaniu wykonawczym ich swoistej, wynikającej z kilkukrotnych skazań, konkurencji. Popełnienie większej ilości przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji, wskazuje bowiem na daleko posunięty stopień demoralizacji skazanego, dla którego wejście w konflikt z prawem nie ma jednorazowego, przypadkowego charakteru. Wniosek Wniosek obrońcy oskarżonego o zmianę pkt I wyroku, w którym Sąd Rejonowy orzekł wobec skazanego karę łączną w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności poprzez wymierzenie kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności (ewentualnie w wymiarze 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył sformułowany przez obrońcę wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 15/21. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności zarzutu wywiedzionego przez obrońcę oskarżonego, przy jednoczesnym kierunku apelacji prokuratora i braku przesłanek z art. 440 kpk, Sąd Okręgowy w pozostałym zakresie utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 15/21. Zwięźle o powodach zmiany Wobec zasadności zarzutu wyprowadzonego przez oskarżyciela publicznego, Sąd Okręgowy zobligowany zostać do podjęcia ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez podwyższenie wymierzonej skazanemu łącznej kary pozbawienia wolności do 4 lat i 5 miesięcy. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624 kpk w zw. z art. 634 kpk, uznając iż na gruncie przedmiotowej sprawy zaistniały przesłanki za zwolnieniem oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania. Rzeczona decyzja procesowa podyktowana została sytuacją finansową M. T., który ma w perspektywie wykonanie dość długoterminowej kary pozbawienia wolności, co zdecydowanie ograniczy możliwości zarobkowe skazanego. 7. PODPIS

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 346/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 39/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Sylwii Kiersnowskiej po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2024 r. sprawy K. P. oskarżonego z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 30 października 2023 r. sygn. akt II K 197/23 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego K. P. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 280 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 39/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 30 października 2023 r., sygn. akt II K 197/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku, tj.: a) Ustalenie, iż oskarżony działał umyślnie, podczas gdy z zeznań wszystkich przesłuchanych świadków wynikało, iż oskarżony w chwili podjęcia decyzji o prowadzeniu pojazdu (31.03.2023 r.) był przekonany, iż nie znajduje się pod wpływem alkoholu, czemu dał wyraz komunikując to świadkom przed podróżą oraz Funkcjonariuszowi Policji przybyłemu na miejsce zdarzenia. b) Przez zaniechanie nieustalenia, iż przekonanie oskarżonego o spaleniu przez jego organizm alkoholu spożytego w dniu 30.03.2023 r., było uzasadnione, na podstawie ustalonych przez Sąd okoliczności spożywania alkoholu w szczególności: ilości i mocy alkoholu a także czasu i okolicznościach jego spożycia. c) Ustalenie, że oskarżony doprowadził do zdarzenia drogowego uderzając swoim pojazdem w tył śmieciarki, podczas gdy oskarżony zaprzeczył aby to on doprowadził do kolizji przy czym kolizja drogowa nie była przedmiotem niniejszego postępowania a postępowanie dowodowe w tej kwestii nie było prowadzone. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji. Należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu II instancji, Sąd Rejonowy w Węgrowie rozpoznając sprawę w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszelkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy głównej, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom obrońcy zawartym w apelacji, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji dotyczące umyślności winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu są prawidłowe, gdyż stanowią wynik właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów natury logicznej, nie była stronnicza, jak również nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisem art. 7 k.p.k., której to wyniki w sposób wyczerpujący zostały wyeksponowane w uzasadnieniu tegoż wyroku. Na stwierdzenie powyższych okoliczności pozwala uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji wskazał bowiem dowody, które obdarzył przymiotem wiarygodności oraz wyjaśnił, którym dowodom i z jakich powodów dał wiarę. Wskazał także części zeznań świadków, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn elementy zeznań oskarżonego oraz świadków na wiarę nie zasługują. Ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy w oparciu o tak dokonaną ocenę dowodów są zatem prawidłowe, co w ocenie Sądu II instancji prowadzi do przekonania, iż zarzuty apelacyjne podnoszone przez obrońcę oskarżonego K. P. w tym zakresie są chybione. Nie można zgodzić się z argumentacją sformułowaną w apelacji, zgodnie z którą oskarżony w chwili podjęcia decyzji o prowadzeniu pojazdu w dniu 31 marca 2023 roku był przekonany, iż nie znajduje się pod wpływem alkoholu. Twierdzenia te stoją w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a przede wszystkim z zeznaniami świadka O. T., która podała, iż od oskarżonego czuć było silną woń alkoholu, a także z dokumentami z protokołów badania stanu trzeźwości oskarżonego, ponieważ badania te jednoznacznie wskazują na początkowo wzrastającą tendencję stężenia zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego. Bezsprzecznym jest, iż oskarżony został poddany badaniu stanu trzeźwości urządzeniem Alco-Sensor IV CM nr fabryczny 119244 z wynikami 0,31 mg/l o godzinie 07:46, 0,31 mg/l o godzinie 07:47, oraz 0,35 mg/l o godzinie 08:02 (k. 2-2v akt sprawy). W aktach sprawy znajduje się aktualne świadectwo wzorcowania urządzenia Alco-Sensor IV CM nr fabryczny 119244 wydane dnia 14 listopada 2022 r. (k. 6-6v akt sprawy). Wobec powyższego, Sąd II instancji podziela zdanie Sądu I instancji, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu opisanego w art. 178a § 1 k.k, ponieważ oskarżony w dniu 31 marca 2023 roku był kierowcą samochodu osobowego marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i w trakcie prowadzenia pojazdu znajdował się w stanie nietrzeźwości. Sąd II instancji podziela zdanie Sądu I instancji, iż oskarżonemu można przypisać winę, z uwagi na to, że znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej mogąc podjąć działanie zgodnie z prawem, przy czym wprawiając się w stan nietrzeźwości znał jego działanie, a w czasie czynu był w pełni poczytalny. Odnosząc się do kolejnego twierdzenia obrońcy oskarżonego z punktu II lit. b apelacji, Sąd II instancji nie dopatrzył się uchybień w ustaleniach stanu faktycznego, ponieważ jak wskazano w uzasadnieniu, Sąd I instancji nie podzielił wyjaśnień oskarżonego K. P. w zakresie w którym nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i twierdził, że kierował samochodem w dacie zdarzenia, ponieważ uznał, że jest trzeźwy. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2020 roku, sygn. akt II KK 405/19, LEX nr 3077362, nie można uznać za naruszenie prawa sytuacji, gdy sądy powszechne za pomocą innych, niż by sobie życzyły tego strony, określonych dowodów realizują swój obowiązek ustalenia prawdy materialnej. W skarżonej sprawie Sąd I instancji ustalił sprawstwo oskarżonego co do zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu za pomocą dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego K. P., zeznań świadka M. P., zeznań świadka W. P., zeznań świadka O. T., a także protokołów badania stanu trzeźwości oskarżonego K. P.. Nie można zgodzić się również z twierdzeniem zawartym w apelacji, zarzucającym iż Sąd I instancji ustalił, że oskarżony doprowadził do zdarzenia drogowego uderzając swoim pojazdem w tył śmieciarki, podczas gdy oskarżony zaprzeczył aby to on doprowadził do kolizji. Ramy postępowania zostały określone przez akt oskarżenia, zgodnie z którym, K. P. został oskarżony o czyn z art. 178a § 1 k.k. tj. o kierowanie samochodem w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości tj. mając 0,31 mg/l zmierzające do 0,35 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Jak słusznie zauważono w apelacji, kolizja drogowa nie była przedmiotem niniejszego postępowania, a postępowanie dowodowe w tej kwestii nie było prowadzone. Wobec tego nie sposób zgodzić się, z twierdzeniem, że Sąd I instancji dokonał własnych ustaleń co do okoliczności zderzenia się pojazdów w dniu 31 marca 2023 roku i uznał winę oskarżonego za doprowadzenie do kolizji i miało to wpływ na treść wyroku. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2016 roku, WA 4/16, LEX nr 2053656, błąd w ustaleniach faktycznych, o których mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k., to de facto błąd w logicznej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez wyprowadzenie przez Sąd orzekający błędnych wniosków. Z kolei zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych (...) winien odnosić się do oceny wniosków, które nie odpowiadają prawidłowości logicznego rozumowania, a przez to nie może sprowadzać się do polemiki z ustaleniami Sądu. Stanowisko przedstawione w tym judykacie aprobuje także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Nie ma wątpliwości co do tego, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu z art. 178a §1 k.k. W ocenie Sądu II instancji, dokonany przez Sąd I instancji wybór rodzaju kary zasadniczej – najłagodniejszej rodzajowo kary grzywny i określenie wymiaru samej ilości stawek dziennych tejże kary nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku w pełni przekonują, iż Sąd Rejonowy przesłankom łagodzącym oraz obciążającym tego oskarżonego nadał właściwą rangę i znaczenie oraz w należyty sposób uwzględnił kodeksowe kwalifikatory dyrektyw wymiaru kary, które wpływają na jej wymiar. Ilość stawek dziennych kary (140) oraz jej wysokość (20 złotych) w rozważanym przypadku jest przede wszystkim adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego K. P., spełniając przy tym pozostałe czynniki, o jakich mowa w art. 53 k.k w zw. z art. 33 k.k. Wymierzona kara zawiera w sobie ładunek dolegliwości koniecznej dla pełnego uświadomienia oskarżonemu konieczności poszanowania przepisów prawa. Sąd I instancji na podstawie art. 42 § 2 kk sąd orzekł wobec oskarżonego K. P. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat. Wymierzenie tego środka karnego i jego wysokość nie budzi zastrzeżeń, bowiem ustalając okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd I instancji miał na uwadze przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma spełnić ten środek karny w stosunku do osoby oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ponadto Sąd miał także na względzie stan nietrzeźwości oskarżonego w dacie czynu tj. 0,31 mg/l zmierzające do 0,35 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i z tego względu okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych został orzeczony na 3 lata, czyli w najniższym możliwym wymiarze przewidzianym w kodeksie karnym za popełnienie czynu z art. 178a §1 kk. Wniosek Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k w związku z art. 437 § 1 i 2 k.p.k., o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmienne co do istoty sprawy tj. poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję (280 zł opłaty od kary i 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 lipca 2022 r., sygn.

Sygn. akt II Ka 56/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 marca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska (spr.) Sędziowie: SO Grażyna Jaszczuk SO Karol Troć Protokolant: sekr. sądowy Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale Prokuratora Rafała Guza po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2024 r. sprawy K. G. oskarżonego z art. 190a § 1 kk i in. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II K 1432/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. rozwiązuje orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w pkt V wyroku; 2. ustala, że czyn zarzucony oskarżonemu w pkt I, II, III aktu oskarżenia i przypisany w pkt I wyroku został popełniony w okresie od kwietnia 2022 r. do 8 sierpnia 2022 r.; 3. z opisu czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt IV aktu oskarżenia i przypisanego w pkt III wyroku eliminuje słowa „zadawania jej uderzeń rękoma”, zaś w miejsce wymierzonej za ten czyn kary pozbawienia wolności wymierza mu karę grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; 4. uchyla rozstrzygnięcie zawarte w pkt VII wyroku; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. W. kwotę 516,60 złotych (w tym 96,60 złotych podatek VAT) za reprezentowanie małoletniej N. G. w postępowaniu odwoławczym; IV. zasądza od oskarżonego K. G. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. G. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów procesu związanych z udziałem jej pełnomocnika w postepowaniu odwoławczym; V. zasądza od oskarżonego K. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480 złotych opłaty za obie instancje oraz 536,60 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 56/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 7 listopada 2023 r. w sprawie II K 1432/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -- ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ----------------- ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ------------------------------- -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------- -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Co do czynów z pkt I do III a /o Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.: art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz 410 k.p.k. polegająca na: - naruszeniu zasady obiektywizmu, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, nieuwzględnieniu przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej i pominięcie szeregu korzystnych dla oskarżonego okoliczności wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego; - uznaniu wyjaśnień oskarżonego za wiarygodne jedynie w części, w pozostałej części zaś niewiarygodne z uwagi na przyjęcie, iż wyjaśnienia stanowią jedynie obraną linie obrony; - uznaniu za niewiarygodne zeznań M. S., mimo że zeznania są spójne, korelują z wyjaśnieniami oskarżonego, a także w znacznej mierze z zeznaniami J. G. oraz A. G.; - uznaniu za wiarygodne i spójne zeznania pokrzywdzonych J. G. oraz A. G. w całości, podczas gdy zakresowe nie są one relacją spójną, konsekwentną, a pomiędzy relacją pokrzywdzonych z postępowania przygotowawczego a zeznaniem złożonym przed sądem występują znaczne różnice; - uznaniu za wiarygodne zeznań S. S., mimo że zeznania te nie są spójne ani konsekwentne, ani też nie korelują z zeznaniami pokrzywdzonych, które wskazywały jedynie na dość ograniczony udział wymienionego w okolicznościach, w których mógłby być świadkiem zdarzeń objętych postępowaniem, gdzie świadek nie dość że sam wskazuje na wykluczające się okoliczności, kreuje swój udział oraz wiedzę co do okoliczności, co do których wątpliwe aby mógł być bezpośrednim świadkiem; -przyjęciu, że z materiału dowodowego wynika, że wielokrotnie oskarżony zjawiał się w miejscu zamieszkania córek i byłej żony, podczas gdy odtworzenie częstotliwości wizyt oskarżonego nie jest możliwe w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy; - pominięciu w ocenie i ustaleniach faktycznych analizy billingów telefonicznych z k. 106 i n. z których to wynika, iż to pokrzywdzona A. G. w zdecydowanie większym stopniu próbowała nawiązywać lub nawiązywała kontakt z oskarżonym, co stoi w sprzeczności z tezą o obawach, strachu wobec oskarżonego, - pominięciu w ocenie, analizie zeznań małoletniej N. G., której zeznania nie są spójne z zeznaniami pozostałych pokrzywdzonych, co wskazuje na brak spójności relacji i rzutuje na ich wiarygodność; -pominięcie, iż z materiału dowodowego wynika, że jedynie 8 sierpnia w 2022 r. interweniowała w miejscu zamieszkania pokrzywdzonych Policja, co poddaje w wątpliwość tezy pokrzywdzonych o wielokrotności zdarzeń agresywnych, wszczynaniu awantur przez oskarżonego; -pominięcie, że z zeznań świadków- zwłaszcza pokrzywdzonych wynika, iż wizyty oskarżonego zakończyły się z chwilą złożenia zawiadomienia, tj. 8 sierpnia 2022 r. co podważa sprawstwo oskarżonego w całym inkryminowanym okresie; - przyjęciu sprawstwa oskarżonego co do zarzucanego mu czynu, podczas gdy materiał dowodowy nie pozwala na stawianie tak kategorycznych wniosków- wobec szeregu nieścisłości i charakteru zeznań obciążających jako klasycznego dowodu z pomówienia, które nie ma charakteru jednoznacznego i konsekwentnego. co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że oskarżony wielokrotnie- uporczywie zjawiał się w miejscu zamieszkania pokrzywdzonych, że wszczynał awantury, że oskarżony zjawiał się w tymże miejscu w celu dokuczenia i udręczenia rodziny. Z ostrożności procesowej rażąca niewspółmierność zastosowanego środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonych na okres 3 lat, podczas gdy od sierpnia 2022 r. oskarżony w żaden sposób nie kontaktuje się ani nie zbliża do pokrzywdzonych, w żadnym stopniu nie ingeruje w ich funkcjonowanie i nie zamierza ingerować póki wymienione same nie wyrażą takiej woli, zaś orzeczony środek karny ogranicza ewentualny kontakt wymienionych na okres 3 lat bez względu na zmianę okoliczności i wprost stanowi przeciwwskazanie do odbudowy relacji oskarżonego z córkami przez z góry określony przez Sąd okres. Co do czynu z pkt IV a/o Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.: art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz 410 k.p.k. polegająca na: - naruszeniu zasady obiektywizmu, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, nieuwzględnieniu przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej i pominięcie szeregu korzystnych dla oskarżonego okoliczności wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego; - uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego co do przebiegu zdarzenia z dnia 23 kwietnia 2022 r., mimo iż są one spójne, konsekwentne i logiczne; - uznaniu, iż z nagrania video wynika sprawstwo oskarżonego w przyjętym przez Sąd zakresie, mimo że nagranie stanowi jedynie fragment zdarzenia, co do którego zachodzi podejrzenie edycji pliku przez pokrzywdzone; - pominięciu w ocenie materiału dowodowego zeznań małoletniej N. G. - pominięciu, że zeznania J. G. oraz N. G. pozostają niespójne, co poddaje w wątpliwość relację prezentowaną przez wymienione odnośnie przebiegu zdarzenia w dniu 23 kwietnia 2022 r.- zwłaszcza w zakresie zainicjowania sytuacji konfliktowej; - pominięciu dowodu z protokołu oględzin nagrania sporządzonego na etapie postępowania przygotowawczego w zestawieniu z fragmentem zeznań J. G., z których to wynika, że oskarżony nie uderzał, nie wymierzał ciosów N. G.; - pominięcie, że zdarzenie było sprowokowane zaborem przez N. G. kluczy należących do oskarżonego, które ten chciał odzyskać, a zdarzenie miało charakter wzajemnego przepychania się małoletniej i ojca a nie jak przyjął Sąd jednostronnie stosowanej przemocy wobec małoletniej; co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że oskarżony zadawał małoletniej uderzenia rękoma- kiedy nie wynika to z materiału dowodowego, a zdarzenie wbrew ocenie Sądu było wywołane wyzywającym zachowaniem małoletniej. Zarzut rażąco surowej kary pozbawienia wolności i brak zastosowania wobec oskarżonego art 37a w zw. z art. 4 k.p.k. z pominięciem okoliczności zdarzenia, wywołania zdarzenia poprzez wyzywające zachowanie małoletniej polegające ma zaborze kluczy należących do oskarżonego, nadto pominiecie, że zdarzenie było wzajemnym przepychaniem się a nie jednostronnym aktem przemocy, co wskazuje jasno że kara pozbawienia wolności wobec okoliczności i braku jakichkolwiek obrażeń po stronie pokrzywdzonej jawi się jako nazbyt surowa nie uwzględniająca wszelkich dyrektyw wymiaru kary, jakie przewiduje art. 53 k.k. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - analiza akt sprawy podjęta w ramach kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia doprowadziła Sąd Okręgowy do przekonania, iż Sąd meriti właściwie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i nie naruszył przepisów procesowych wskazanych w złożonym środku odwoławczym. Depozycje pokrzywdzonych A. G. i J. G. zostały ocenione zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z art. 7 kpk. Wprawdzie zapoznając się z ich treścią można dostrzec pewne rozbieżności co do wskazywanych przez nie okoliczności popełnienia czynów z pkt I-III aktu oskarżenia, jednakże nie powoduje to z góry wadliwości oceny tych dowodów dokonanej przez Sąd I instancji we wskazanym aspekcie. Nie należy zapominać, że czasookres przypisanych oskarżonemu w ramach ciągu przestępstw czynów obejmuje kilka miesięcy, toteż dokładne zapamiętanie sposobu zachowania oskarżonego w każdej sytuacji, a następnie odwzorowanie jej w sposób drobiazgowy przed Sądem merytorycznie rozpoznającym sprawę nie jest proste, a wręcz mogło okazać się niemożliwe. Tym bardziej, że każde spotkanie z oskarżonym wiązało się dla pokrzywdzonych ze zdenerwowaniem, stresem, co dodatkowo wpływało na możliwość późniejszego odtworzenia zaistniałych zdarzeń. Podkreślenia wymaga, że zasadnicze okoliczności w relacjach pokrzywdzonych pozostawały spójne, tj. co do nachodzenia ich w miejscu zamieszkania, wszczynania awantur, kierowania w stosunku do nich wyzwisk, a zatem zachowań, które wzbudzały w pokrzywdzonych poczucie zagrożenia. Podkreślenia wymaga, że pokrzywdzone wyrażały konsekwentnie i dobitnie, iż nie chcą kontaktu z oskarżonym. Pomimo to K. G. nie zaprzestał wizyt w ich domu i zachowań, o jakich mowa w opisie przypisanych mu czynów. Okoliczność, że zachowanie oskarżonego wzbudzało u pokrzywdzonych uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego. Zachowanie oskarżonego spowodowało, że nawet Sąd Rejonowy mając bezpośredni kontakt z przesłuchiwanymi dostrzegł ich obawy przed oskarżonym podczas składania przez nie zeznań. Miało to niewątpliwy wpływ na ocenę ich zeznań, którą Sąd Okręgowy podziela. Zauważyć należy, że relacja pokrzywdzonych znalazła potwierdzenie w nieosobowym materiale sprawy, w tym w nagraniu z k. 15, treści korespondencji z k. 198-204, ale też w depozycjach S. S., który opisywał to co działo się podczas jego obecności, choć faktycznie nie był obecny przy wszystkich zdarzeniach z udziałem oskarżonego. Okoliczność ta nie umniejszała jego zeznań. Sąd Rejonowy uwzględnił przy ocenie depozycji świadka, iż pozostaje partnerem pokrzywdzonej A. G.. Jednak wymowa całości zgromadzonych dowodów słusznie doprowadziła Sąd orzekający do wniosku o jego wiarygodności. Odnosząc się do gróźb kierowanych wobec pokrzywdzonej A. G. przez oskarżonego, należy wskazać, iż okoliczność, że to ona częściej nawiązywała połączenia z numerem należącym do oskarżonego, nie świadczy o braku jej obaw wobec byłego męża. Taki sposób nawiązywania kontaktu mógł być podyktowany próbą uniknięcia bezpośredniego zetknięcia z oskarżonym, który z uporem do niego dążył. Na kierowanie w stosunku do niej gróźb i towarzyszące temu obawy, wskazywała chociażby relacja pokrzywdzonej J. G.. Sama pokrzywdzona również konsekwentnie twierdziła, że obawiała się byłego męża. Biorąc pod uwagę zachowanie oskarżonego, rozciągnięte na przestrzeni kilku miesięcy, nacechowane agresją, uporczywe, uznać należy, że miała ku temu powody. Pominięcie okoliczności wynikających z wykazu dokonywanych połączeń pomiędzy A. G., a oskarżonym nie miało zatem wpływu na wydany wyrok. - naturalną konsekwencją obdarzenia wiarą zeznań pokrzywdzonych była odmowa uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego. Jego relacja stanowi zaprzeczenie faktom wskazywanym w postępowaniu przez pokrzywdzone, jednakże wobec spójności ich zeznań co do zasadniczych okoliczności zdarzeń, jak również odzwierciedlenia ich przekazu w nagraniu z k. 15 akt sprawy, a także wobec sprzeczności z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym sprawy, słusznie częściowo odmówiono wiary wyjaśnieniom K. G.. Z pewnością obraz sytuacyjny zdarzeń, będących przedmiotem osądu w przedmiotowej sprawie, przedstawiony przez oskarżonego, został wykreowany na potrzeby toczącego się postępowania, a miał on na celu uchronienie od odpowiedzialności karnej za zarzucane mu czyny. Pozytywnie oceniony przez Sąd I instancji materiał dowodowy przeczy jednak, aby oskarżony przyjeżdżał do miejsca zamieszkania pokrzywdzonych jedynie raz na jakiś czas, w celu odebrania należących do niego rzeczy czy też z chęci odbudowania kontaktów z córkami. Z relacji oskarżonego wynika, że był świadomy tego, że ani córki, ani była małżonka, nie życzą sobie kontaktu z nim. Świadczy o tym również, poza zeznaniami pokrzywdzonych, fragment jego wyjaśnień: „Jak była w domu była żona to wychodziła i mówiła, że dzieci nie chcą się ze mną widzieć” (k. 167 akt sprawy). Oskarżony mimo to trwał w uporze i pomimo zachowania córek, które ewidentnie okazywały brak chęci do spotkań z nim, usprawiedliwiał swoje zachowanie twierdzeniem, że zachowują się one w ten sposób, gdyż negatywny wpływ na nie wywiera ich matka. Warto też zważyć, że jego przekaz pokrywa się w części z relacją pokrzywdzonych, chociażby co do tego, że bywał w miejscu zamieszkania pokrzywdzonych, w tym w czasie nieobecności byłej żony. Wespół okoliczności te, uprawniały Sąd Rejonowy do uznania za niewiarygodne jego wyjaśnień dotyczących zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów z pkt I-III. Sad odwoławczy nie miał zastrzeżeń do oceny zeznań świadka M. S. dokonanej przez Sąd I instancji i nie uwzględnił w tym zakresie zarzutu naruszenia art. 7 kpk. Partnerka oskarżonego ewidentnie wspierała go w przyjętej przez niego linii obrony, a w jej relacji nie sposób doszukać się obiektywizmu. Sąd Okręgowy w całości podziela argumentację zaprezentowaną w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w tym zakresie, do której odsyła, m.in. zaakcentowaną przez Sąd I instancji rozbieżność w konstruowaniu obrazu osoby oskarżonego przez M. S.. - nieuwzględnienie relacji N. G. w podstawie dowodowej zaskarżonego wyroku nie wpłynęło na treść rozstrzygnięcia, a tylko w takim wypadku zarzut ten mógłby zostać uwzględniony. Należy pamiętać, że Sąd meriti dysponował również zeznaniami pokrzywdzonych A. G. i J. G., w tym materiałem nieosobowym w postaci nagrania, ukazującego zdarzenie z dnia 23 kwietnia 2022 r. Na podstawie tych dowodów, słusznie wywiódł winę oskarżonego w odniesieniu do zarzucanych mu czynów. W zakresie czynu z pkt IV aktu oskarżenia, z tym zastrzeżeniem, że postępowanie dowodowe nie wykazało, aby oskarżony zadawał N. G. uderzenia rękoma. Nie było w takim układzie procesowym potrzeby, aby ponownie przesłuchiwać pokrzywdzoną. Należy pamiętać również o tym, że ustawodawca w przepisach art. 185a-d kpk przyjął zasadę jednorazowości przesłuchania małoletniego pokrzywdzonego. Ochrona dobra dziecka stanowi w tym wypadku wartość wiodącą. Oskarżony realizował zaś swoje prawo do obrony osobiście, przedstawiając swoją relację z przebiegu zdarzenia, jak też działał w jego interesie obrońca, który zadawał pytania zeznającym w sprawie świadkom. Tym samym nie doszło do naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania, które miałoby wpływ na treść zaskarżonego wyroku. - Sąd meriti, jak wyżej zasygnalizowano, poczynił jednak błędne ustalenia faktyczne w zakresie czynu z pkt IV aktu oskarżenia, co do faktu uderzenia przez oskarżonego pokrzywdzonej N. G. rękoma. Z żadnego dowodu zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby takie działanie z jego strony miało miejsce podczas zdarzenia. Nie potwierdza tego również treść nagrania z przebiegu zdarzenia. Popełnienie przez oskarżonego czynu z art.217 § 1 kk czynu zostało mimo to wykazane i Sąd Okręgowy w świetle zgromadzonych dowodów nie miał zastrzeżeń co do przyjętego przez Sąd Rejonowy stanowiska. Zgodzić należy się ze skarżącym, że nagranie ukazuje jedynie fragment zdarzenia, lecz zostało ono uzupełnione zeznaniami pokrzywdzonych, a wespół te dowody stanowią pełnoprawne ogniwo dowodzenia winy oskarżonego. Obrońca podnosząc, iż zdarzenie zostało sprowokowane przez pokrzywdzoną N. G., zapomina o poprzedzającym je zachowaniu oskarżonego, który wszedł do pokoju pokrzywdzonej J. G. pomimo jej protestów i zabrał jej klucze. Przyjąć należy zatem, że skarżący w złożonej apelacji podtrzymuje wersję zdarzenia prezentowaną w toku postępowania przez oskarżonego, która została uznana przez Sad I instancji za niewiarygodną. Trudno też mówić o akcentowanej przez obrońcę spójności relacji oskarżonego, kiedy to w fazie przygotowawczej postępowania skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, a w postępowaniu sądowym składał wyjaśnienia wyłącznie raz, podczas rozprawy głównej w dniu 9 marca 2023 r. Co więcej, dopiero właśnie na tej rozprawie zmienił stanowisko w kontekście zarzucanego mu czynu z pkt IV aktu oskarżenia, przyznając się do jego popełnienia. - za zasadny Sąd odwoławczy uznał zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i przyjęcie przez Sąd Rejonowy, iż czynności sprawcze w zakresie czynów z pkt I-III miały miejsce do września 2022 r. Z relacji przedstawionej przez pokrzywdzoną A. G. wynika, że ostatni raz oskarżony był w jej miejscu zamieszkania 8 sierpnia 2022 r. Z tego też powodu Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku, przyjmując, iż ostatnia czynność sprawcza w przypadku czynów z pkt I-III aktu oskarżenia, przypisanych w pkt I zaskarżonego wyroku miała miejsce w dniu 8 sierpnia 2022 r. W pozostałej części przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny co do wskazanych czynów nie budził zastrzeżeń Sądu odwoławczego. - zdaniem Sądu odwoławczego, orzeczonej wobec K. G. kary za zarzucane mu aktem oskarżenia czyny, z w pkt I-III, nie można uznać za noszącej cechy rażącej niewspółmierności, a tylko tego rodzaju niewspółmierność mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Należy przypomnieć, że nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia o karze. Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, „bijąca w oczy” różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy (wyrok SN z 16.11.2021 r., II DOW 15/21, LEX nr 3261440). Tymczasem w niniejszej sprawie nie zaistniała taka sytuacja. Wymierzona wobec oskarżonego kara 7 miesięcy pozbawienia wolności, która tylko nieznacznie, bo o miesiąc przekracza próg ustawowego minimalnego zagrożenia za czyn z art. 190a § 1 kk, która uwzględnia, że działanie oskarżonego zostało skierowane w dobro trzech osób i następowało w okresie kilku miesięcy, przy czym charakteryzowało się wielokrotnym nachodzeniem pokrzywdzonych w miejscu zamieszkania, wszczynaniem awantur i kierowaniem wyzwisk, a nadto gróźb pozbawienia życia w stosunku do A. G., dodatkowo warunkowo zawieszonej na okres próby, nie może być uznana za rażąco niewspółmierną. Na jej wymiar nie może mieć znaczącego wpływu dotychczasowa niekaralność oskarżonego. Sąd Okręgowy nie miał również zastrzeżeń do orzeczonych obowiązków probacyjnych. Przebieg okresu próby i wywiązywanie się oskarżonego z obowiązków probacyjnych będzie polegało na kontroli w postępowaniu wykonawczym naruszenia porządku prawnego i co najistotniejsze spokoju pokrzywdzonych i ich prywatności, a jakiekolwiek zachowanie stanowiące kontynuację uporczywego nękania będzie mogło stanowić przesłankę zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności. - zważywszy na charakter i okoliczności przypisanych występków, a także ich skutki dla sfery psychicznej pokrzywdzonych i ich normalnego funkcjonowania w życiu codziennym, sięgnięcie po środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi oraz zakazu zbliżania się do nich na odległość mniejszą niż 200 metrów przez okres 3 lat, było w pełni uzasadnione potrzebą wychowawczego odziaływania na oskarżonego, a zarazem zapewnienia pokrzywdzonym ochrony przed ponownym naruszaniem ich dóbr prawnych. W żadnym aspekcie nie można dostrzec rażącej niewspółmierności zastosowanego środka karnego. - Sąd Okręgowy za zasadny uznał natomiast zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu za czyn z pkt IV aktu oskarżenia, wyczerpujący znamiona występku z art. 217 § 1 kk i zmienił zaskarżony wyrok w tej części wymierzając oskarżonemu w miejsce orzeczonej kary pozbawienia wolności, karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł. Uwzględniono przy tym, iż ze strony oskarżonego nie doszło do zadawania pokrzywdzonej uderzeń rękoma, a jedynie szarpania. Uwzględniając okoliczności przedmiotowej sprawy, charakter popełnionego czynu, skutki zdarzenia, uznać należy, że kara grzywny w wystraczającym stopniu spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec sprawcy, stanowi też sprawiedliwą odpłatę za popełniony czyn. Tak orzeczona kara jest współmierna do właściwości i warunków osobistych i finansowych oskarżonego, uwzględnia dotychczasową niekaralność oskarżonego. Jest wystarczająca, by wpłynąć na przyszłe zachowania K. G. i zadziałać na niego w ten sposób, by w przyszłości powstrzymywał się od zachowań sprzecznych z prawem. - uchylenie pkt VII zaskarżonego wyroku stanowiło konsekwencję zmiany zaskarżonego wyroku dokonanej przez Sąd Okręgowy, tj. wymierzenia oskarżonemu za czyn z art. 217 § 1 kk, kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł. Skoro bowiem orzeczono wobec oskarżonego karę samoistną grzywny to nie byłoby zasadne utrzymanie w mocy grzywny wymierzonej w pkt VII zaskarżonego wyroku w oparciu o art. 71 § 1 kk. - co do nawiązki w wysokości 1500 zł, orzeczonej w pkt IV zaskarżonego wyroku, należało odwołać się do uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego. Otóż zdaniem Sądu I instancji orzeczenie nawiązki było obligatoryjne z uwagi na złożony przez kuratora małoletniej wniosek, a także okoliczności przedmiotowej sprawy, fakt, że życie pokrzywdzonej w sposób znaczący uległo zmianie, a komfort życia codziennego pogorszył się. Sąd Okręgowy w całości podziela to stanowisko. Skutkiem popełnienia przypisanego oskarżonego czynu było powstanie po stronie pokrzywdzonej krzywdy, zatem w sprawie zaistniała podstawa do zasądzenia nawiązki, której wysokość ma jedynie w sposób symboliczny ją zrekompensować. Z tych powodów wysokość orzeczonej nawiązki nie jest wygórowana. Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów co do pkt I- III a/o, ewentualnie w razie niepodzielenia zarzutów apelacji uchylenie rozstrzygnięcia o środku karnym z pkt II sentencji wyroku, z kolei co do rozstrzygnięcia co do czynu z pkt IV a/o o wyeliminowanie z opisu czynu zwrotu „zadawania jej uderzeń rękoma” oraz przyjęcie, że naruszenie nietykalności cielesnej wywołało wyzywające się zachowanie pokrzywdzonej i odstąpienie od wymierzenia kary. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Słuszność części podniesionych przez skarżącego zarzutów doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób ukazany w wyroku Sądu Okręgowego z dnia 20 marca 2024 r. W pozostałej części zarzuty wywiedzione przez obrońcę były niezasadne i jako takie warunkowały decyzję Sądu Okręgowego o utrzymaniu w tej części zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 7 listopada 2023 r. w sprawie II K 1432/22 – w pozostałej zaskarżonej części Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W tej części zaskarżony wyrok - jako słuszny i odpowiadający prawu - należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - rozwiązał orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w pkt V wyroku; - ustalił, że czyny zarzucone oskarżonemu w pkt I, II i III aktu oskarżenia i przypisane w pkt I wyroku zostały popełnione w okresie od kwietnia 2022 r. do 8 sierpnia 2022 r.; - z opisu czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt IV aktu oskarżenia i przypisanego w pkt III wyroku wyeliminował słowa „zadawania jej uderzeń rękoma”, zaś w miejsce wymierzonej za ten czyn kary pozbawienia wolności wymierzył mu karę grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; - uchylił rozstrzygnięcie zawarte w pkt VII wyroku. Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany zostały omówione w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III., IV, V - wobec faktu, iż apelacja obrońcy oskarżonego nie została uwzględniona w całości, orzeczenie o kosztach procesu zostało wydane na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk. W stosunku do osoby oskarżonego Sąd Okręgowy nie dostrzegł przesłanek z art. 624 § 1 kpk warunkujących możliwość zwolnienia od zapłaty kosztów sądowych. - Sąd Okręgowy na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze, a także § 17 ust. 2 pkt 4, § 17 ust. 7 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kuratora małoletniej N. G. kwotę 516,60 zł za jej reprezentowanie w postępowaniu odwoławczym. - Sąd Okręgowy uwzględnił wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej A. G. i zasądził od oskarżonego na jej rzecz kwotę 840 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym, uznając, iż zasądzenie kwoty 2000 zł w okolicznościach przedmiotowej sprawy, biorąc pod uwagę treść § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie jest wygórowana i poprzestał na stawce określonej w § 11 ust. 2 pkt 4 wspomnianego aktu prawnego. - z powodu braku podstaw oskarżonego do zwolnienia od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w których to skład wchodzą m.in. wydatki określone w art. 618 § 1 pkt 11 kpk, na podstawie art. 2 ust. 3 i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych, a także przy uwzględnieniu treści § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1016,60 zł (opłata w kwocie 480 zł i kwota 536,60 zł, w której skład wchodzi wynagrodzenie kuratora w kwocie 516,60 zł oraz kwota 20 zł za ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana