II Ka 232/24 · Sąd powszechny

II KK 135/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)‎SSN Paweł WilińskiProtokolant Emilia Bieńczak w sprawie P. C. skazanego za czyn z art. 209 § 1a k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k. na posiedzeniu w dniu 10 maja 2023 r. kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Zwoleniu z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt II K 153/21, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zwoleniu.

Sygn. akt II Ka 916/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale prokuratora Małgorzaty Ciećko po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2024 r. sprawy W. O. oskarżonego z art. 244 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 12 października 2023 r. sygn. akt II K 528/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla zawarte w pkt 3 rozstrzygnięcie o świadczeniu pieniężnym; II. w pozostałej zaskarżonej części utrzymuje wyrok w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 140 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 916/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 12 października 2023 r. w sprawie II K 528/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Apelacja prokuratora naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 § 1 kk poprzez zastosowanie wobec oskarżonego ustawy w brzmieniu aktualnie obowiązującym, podczas gdy ustawa obowiązująca w dacie popełnienia przestępstwa jest względniejsza dla oskarżonego, co doprowadziło do orzeczenia w pkt 3 wyroku na podstawie art. 43a § 2 kk świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5 000 zł podczas, gdy w dacie popełnienia przestępstwa w/w przepis nie przewidywał jeszcze możliwości orzeczenia tego środka karnego w związku ze skazaniem za przestępstwo z art. 244 kk Apelacja oskarżonego 1) w zakresie rozstrzygnięcia co do kary orzeczonej w pkt 1 wyroku, jej rażąca niewspółmierność; 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 § 1 kk poprzez zastosowanie wobec oskarżonego ustawy w brzmieniu aktualnie obowiązującym, podczas gdy ustawa obowiązująca w dacie popełnienia czynu jest względniejsza dla oskarżonego, co doprowadziło do orzeczenia w pkt 3 wyroku na podstawie art. 43a § 2 kk świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5 000,00 zł, podczas gdy w dacie popełnienia czynu przepis nie przewidywał możliwości orzeczenia tego środka karnego w związku ze skazaniem z art. 244 kk ☒ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - uprzedzając meritum niniejszych wywodów należy wskazać, że z uwagi na zachodzącą wzajemną częściową tożsamość zarzutów wywiedzionych we wniesionych apelacjach, Sąd Okręgowy uznał, iż w tym zakresie stosownym będzie ustosunkowanie się do nich łącznie. - sytuacja, w której w okresie dzielącym czas popełnienia czynu zabronionego od momentu wyrokowania w przedmiocie odpowiedzialności karnej za ten czyn, następuje zmiana przepisów regulujących zasady tej odpowiedzialności, obliguje do szczególnie wnikliwego przeanalizowania konsekwencji, jakie wynikają z modyfikacji stanu prawnego i wpływu tych modyfikacji na treść orzeczenia. Zasadnicze znaczenie ma wówczas dyrektywa wynikająca z treści art. 4 § 1 kk, która nakazuje porównanie unormowań obowiązujących w czasie, gdy następuje rozstrzyganie sprawy, z regulacją obowiązującą poprzednio. Natomiast w zakresie właściwego stosowania przepisuart. 4 § 1 kk sąd musi dokonać wyboru między konkurującymi ustawami i zastosować całościowo jedną z nich, tj. tę, która in concreto jest względniejsza dla sprawcy (wyrok SN z 4.01.2002 r., II KKN 303/99, LEX nr 54973). - zastawienie stanów prawnych obowiązujących w chwili popełnienia czynu zabronionego, tj. 30 maja 2022 r. oraz w chwili wyrokowania w przedmiotowej sprawie nie pozostawia żadnych wątpliwości, że przepisy obowiązujące w dacie popełnienia przypisanego oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem czynu są dla niego względniejsze, bowiem wówczas żaden z przepisów prawa materialnego nie przewidywał możliwości prawnej orzeczenia świadczenia na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, w sytuacji skazania za czyn z art. 244 kk. Taka możliwość została dodana poprzez zmianę brzmienia § 2 art. 43a kk przez nowelę Kodeksu karnego z dnia 5 sierpnia 2022 r. (Dz. U. poz. 1855 z późn. zm.), której to wejście w życie nastąpiło zgodnie z treścią zawartego w przywołanym akcie prawnym art. 37 z dniem 1 stycznia 2023 r. Tym samym Sąd I instancji orzekając wobec oskarżonego W. O. w pkt 3 zaskarżonego wyroku świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej dopuścił się obrazy prawa materialnego (w rozumieniu art. 438 pkt 1a kpk), bo stosując właściwie przepisy z daty czynu nie miałby podstawy prawnej, by orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 kk. Z uwagi na przedstawione racje, Sąd Okręgowy uznał zarzuty skarżących w tym zakresie za zasadne, co implikowało konieczność dokonania zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zawartego w pkt 3 zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcia o świadczeniu pieniężnym. - zarzut rażącej niewspółmierności kary z apelacji oskarżonego był niezasadny. Zdaniem Sądu odwoławczego, orzeczonej wobec W. O. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat w żadnym razie nie można uznać za noszące cechy rażącej niewspółmierności, a tylko tego rodzaju niewspółmierność mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Należy przypomnieć, że nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia o karze. Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, „bijąca w oczy” różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy (wyrok SN z 16.11.2021 r., II DOW 15/21, LEX nr 3261440). Tymczasem w niniejszej sprawie nie zaistniała taka sytuacja. Wymierzona wobec oskarżonego kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, która tylko nieznacznie, bo o 3 miesiące przekracza próg ustawowego minimalnego zagrożenia za przypisany mu czyn (za który możliwe było orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat) nie może być uznana za rażąco niewspółmierną. Pomimo świadomości swej uprzedniej wielokrotnej karalności, w tym za czyny z art. 178a § 1 kk, konieczności przestrzegania porządku prawnego, nie zważając na zakaz sądowy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie II K 4/19, bez szczególnego powodu oskarżony ponownie wkroczył na ścieżkę przestępczą, co wskazuje wbrew temu co twierdzi skarżący na wysoki stopień społecznej szkodliwości, który a propos jako element stanu faktycznego powinien być kwestionowany w ramach zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, a nie zarzutu rażącej niewspółmierności kary. Przyznanie się do winy nie mogło przeważać nad okolicznościami obostrzającymi odpowiedzialność karną oskarżonego, niemniej jednak znalazło ono odzwierciedlenie w karze jaka została mu wymierzona zaskarżonym wyrokiem. Analizując dane zawarte w karcie karnej podsądnego Sąd Okręgowy dostrzegł, iż w przeszłości korzystał on z dobrodziejstwa instytucji art. 37a kk, nadto udzielano mu zezwoleń na odbycie kar w systemie dozoru elektronicznego. Nie odniosło to jednak pozytywnego skutku wychowawczego i zapobiegawczego, a oskarżony nie wyciągnął właściwych wniosków z danej mu przez sądy szansy. Uprzednie zaś skazanie oskarżonego na karę bezwzględną pozbawienia wolności wyłączało możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary 6 miesięcy pozbawienia wolności (art. 69 kk) – (k. 111-112 akt sprawy – karta karna). Wobec tego wszelkie argumenty jakie przedstawia w tym zakresie skarżący na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia jako bezzasadne nie mogły doprowadzić do oczekiwanego przez niego rozstrzygnięcia. - z tożsamych względów, Sąd Okręgowy nie stwierdził rażącej niewspółmierności orzeczonego przez Sąd meriti środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. W świetle art. 56 kk do orzeczenia w przedmiocie środków karnych stosuje się odpowiednio m.in. zasady uregulowane w art. 53 kk, a dotyczące wymiaru kary. - wobec wyżej przedstawionych racji, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku. Wniosek Apelacja prokuratora o zastosowanie art. 4 § 1 kk i zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie pkt 3 zawierającego rozstrzygnięcia o świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5000 zł. Apelacja oskarżonego o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie pierwszym i warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego W. O. na okres próby wynoszący 2 lata oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 3. ☒ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Słuszność podniesionych zarówno przez oskarżonego, jak i prokuratora zarzutów obrazy art. 4 § 1 kk doprowadziła do częściowej zmiany zaskarżonego wyroku – poprzez uchylenie orzeczenia o świadczeniu pieniężnym. Wniosek apelacji nie dotyczył uzupełnienia podstawy skazania o art. 4 § 1 kk, brak tego przepisu w treści wyroku (mimo prawidłowego stosowania przepisów względniejszych nie tworzy stanu, gdy wyrok nie odpowiada prawu, stąd mimo zastosowania przepisów z daty czynu, Sąd Okręgowy nie wprowadził tego artykułu do treści wyroku. Pozostały zarzut wywiedziony przez oskarżonego był niezasadny i jako taki skutkował decyzją Sądu Okręgowego o utrzymaniu w tej części zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 12 października 2023 r. w sprawie II K 528/22 - w pozostałej zaskarżonej części Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w tej części zaskarżony wyrok - jako odpowiadający prawu - należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 12 października 2023 r. w sprawie II K 528/22 zmieniono w ten sposób, że uchylono zawarte w pkt 3 rozstrzygnięcie o świadczeniu pieniężnym Zwięźle o powodach zmiany powody zmiany zostały wskazane w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk, wobec braku przesłanek z art. 624 § 1 kpk, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (opłata w kwocie 120 zł i 20 zł za ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym) w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja kara 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 294/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Leszka Skorupskiego po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy L. K. oskarżonego z art. 300 § 2 kk w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji, wniesionych przez obrońcę oskarżonego i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 14 lutego 2022 r. sygn. akt II K 515/19 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 180 zł opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 10 zł; III. zwalnia oskarżycielkę posiłkową od opłaty za II instancję oraz wydatków postępowania odwoławczego przejmując je w tej części na rzecz Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 294/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 14 lutego 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 515/19; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut obraza przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. naruszenie art. 7 k.p.k. przejawiające się w dowolnej oraz niezgodnej z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania ocenie dowodów, a także naruszenie art. 4 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. przez nierozważnie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego, czego wyrazem było: a. bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, iż wyjaśnienia oskarżonego L. K. są niewiarygodne, w zakresie jakim oskarżony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i przedstawił w jakich okolicznościach doszło w 2012 roku do rozporządzenia przez niego składnikami jego majątku oraz wyjaśnił jak wyglądała sytuacja związana z wynajmem mieszkania w M., a także wyjaśnił kwestię samochodu, którym obecnie się porusza, w sytuacji gdy zeznania oskarżonego były spójne, logiczne i konsekwentne, a ponadto znajdowały pokrycie w dowodach z dokumentów ujawnionych w toku niniejszego postępowania, tj. w aktach sprawy I Nc 886/15 prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe, aktach sprawy IV Ca 1937/17 prowadzonej przez Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie, aktach sprawy I C 833/18 prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Węgrowie, a także we wniosku o wystąpienie ze skargą nadzwyczajną skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 14 czerwca 2021 roku; b. nieuprawnione przyjęcie przez Sąd, iż spójne i logiczne zeznania świadka S. G. są ni ewiarygodne w części w jakiej świadek ten wyjaśniał, iż oskarżony korzystał i korzysta z aut stanowiących własność świadka, mimo że wiarygodność wspomnianych zeznań nie została skutecznie podważona, a ponadto świadek dysponowałam dowodami potwierdzającymi własność użyczanych oskarżonemu aut oraz ubezpieczał wspomniane auta i wykonywał w nich przeglądy techniczne; c. nieuzasadnione obdarzenie przez Sąd walorem wiarygodności zeznań świadków R. A., K. A. oraz S. K., w zakresie jakim świadkowie ci wskazywali, iż oskarżony rozporządził swoimi składnikami majątku w 2012 roku w celu udaremnienia orzeczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Południe z dnia 22 marca 2017 roku oraz w zakresie jakim wspomniani świadkowie wskazywali, iż oskarżony ukrywał pieniądze pochodzące z wynajmu mieszkania w M., podczas gdy zeznania wspomnianych świadków składają się w opisanym powyżej zakresie jedynie z przypuszczeń, domysłów i nie potwierdzonych insynuacji świadków, jak również pozostają w oczywistej sprzeczności z dowodami z dokumentów ujawnionymi w wtoku postępowania w postaci akt sprawy I Nc 886/15, IV Ca 1937/17 oraz I C 833/18, a także wniosku o wystąpienie ze skargą nadzwyczajną z dnia 14 czerwca 2021 roku; d. pominięcie przez Sąd zasadniczych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, wynikających z ujawnionych w toku postępowania przez Sąd dowodów z dokumentów zawartych w aktach sprawy I Nc 886/15, IV Ca 1937/17 oraz I C 833/18 oraz wniosku o wystąpienie ze Skargą Nadzwyczajną z dnia 14 czerwca 2021 roku, z których to dowodów wynika, iż: - oskarżony w toku sprawy o podział majątku (sprawy Nc 886/15, IV Ca 1937/17) zgłaszał uzasadnione żądania finansowe względem pokrzywdzonej R. A. z tytułu podziału majątku wspólnego, które po ich uwzględnieniu wiązałyby się z obowiązkiem spłaty na jego rzecz od pokrzywdzonej; - oskarżony złożył apelację od niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe oraz w dalszym ciągu dąży do podważenia wspomnianego orzeczenia poprzez zainicjowanie postępowania przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich; Sąd Rejonowy w Węgrowie w sprawie I C 833/18 oddalił roszczenie R. A. w zakresie skargi pauliańskiej, co wskazuje, iż czynność prawna w postaci darowizny nieruchomości dokonanej przez oskarżonego L. K. na rzecz M. J. w dniu 20 lipca 2012 roku nie została dokonana z pokrzywdzeniem wierzyciela R. A.; e. pominięcie przez Sąd zasadniczych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań uznanych za wiarygodne zeznań świadka S. K., iż oskarżony w okresie objętym zarzutem nie był niewypłacalny, mimo zbycia części składników swojego majątku bowiem nadal pozostawał współwłaścicielem mieszkania w M. przy ul. (...), jak również oczekiwał na spłatę należnych mu od osób trzecich wierzytelności;. 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, będący następstwem naruszeń przepisów postępowania opisanych powyżej, polegający na przyjęciu, że oskarżony L. K. w okresie od stycznia 2012 roku do czerwca 2018 roku w W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu udaremnienia orzeczenia Sądu z dnia 22 marca 2017 roku, dokonał w dniu 14 marca 2012 roku sprzedaży nieruchomości położonej w miejscowości J. oraz w dniu 20 lipca 2012 roku darował na rzecz swojej siostry M. J. działkę rolną o nr Księgi Wieczystej (...), a także ukrył pieniądz pochodzące z wynajmu mieszkania mieszczącego się w M. przy ul. (...), wskutek czego zbył zagrożone zajęciem składniki swojego majątku podczas gdy zgromadzone w sprawie dowody nie pozwalają na ustalenie, iż oskarżony rozporządzając częścią swojego majątku w 2012 roku mógł mieć świadomość, że w 2017 roku zapadnie niekorzystne dla niego orzeczenie, z którym będzie wiązać się konieczność dokonania spłaty na rzecz pokrzywdzonej R. A. bowiem miał wszelkie podstawy by sądzić, iż to on w wyniku sprawy o podział majątku otrzyma spłatę, a tym samym dokonywane przez oskarżonego czynności prawne nie mogły mieć nic wspólnego z chęcią udaremnienia wykonania wspomnianego orzeczenia Sądu, dotyczącego podziału majątku z pokrzywdzoną, jednocześnie oskarżony nigdy nie ukrywał pieniędzy z wynajmu mieszkania zlokalizowanego w M. bowiem wspomniane dochody były niewielkie i zostały przeznaczone w dużej mierze na spłatę zadłużenia związanego z użytkowaniem mieszkania przez żonę oskarżonego S. K., a następnie wspomniane mieszkanie zostało przejęte przez S. K., która sama czerpała korzyści finansowe z jego wynajmu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Stosownie do treści art. 457 § 2 kpk w zw. z art. 423 § 1a kpk Sąd Okręgowy ograniczy sporządzenie niniejszego uzasadnienia, poprzestając na ustosunkowaniu się do zarzutów obrońcy oskarżonego. Jednocześnie, dla zachowania przejrzystości i czytelności wywodów Sądu Okręgowego, wszystkie zarzuty apelacji omówione zostaną w sposób łączny i to przy zachowaniu dowolnej, przystępnej w odbiorze chronologii. Na wstępie nadmienić należy, iż skarżący pozornie przypisał pierwszoinstancyjnemu orzeczeniu szereg różnorodnych naruszeń proceduralnych i to niezwykle drobiazgowo katalogując je w petitum wywiedzionego środka zaskarżenia. W konsekwencji ten sformułował blisko 3 strony (o formacie A4) zarzutów apelacyjnych, których część nie została nawet stricte szerzej umówiona w części motywacyjnej apelacji. Taki sposób redakcji środka odwoławczego nie mógł jednak obligować Sądu Odwoławczego do równie kazuistycznego odpierania wszystkich, najdrobniejszych nawet zarzutów i ustosunkowania się do każdej, nawet całkowicie ubocznej kwestii tam zasygnalizowanej. Tak więc fakt, że Sąd Odwoławczy w swoim uzasadnieniu, pewne zagadnienia omówi w sposób zbiorczy czy ogólny, nie odnosząc się expressis verbis do wszystkich wskazywanych przez obrońcę domniemanych naruszeń, nie uczyni zasadnym zarzutu niedostatecznej kontroli odwoławczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 roku, wydane w sprawie o sygn. akt II KK 276/08). Powracając do meritum problemu nadmienić należy, iż tak naprawdę apelacja obrońcy sprowadzała się w zasadzie do zakwestionowania niemalże wszystkim obciążających jego klienta dowodów, w zamian za wyeksponowanie tych źródeł dowodowych, które przemawiały na jego korzyść. W ten sposób skarżący, zatracając jakikolwiek obiektywizm, w sposób dorozumiany przedstawił dowolny, wątpliwy wręcz pogląd, jakoby to dowód z wyjaśnień oskarżonego miał być tym koronnym i determinującym rozstrzygnięcie sprawy, jednocześnie stanowiąc wyznacznik wiarygodności pozostałych, zgromadzonych w sprawie źródeł dowodowych. Te bowiem z nich, w opinii skarżącego, które pokryłyby się z deklaracjami podsądnego, Sąd pierwszej instancji winien uznać za rzetelne i pełnowartościowe, zaś te przeczące im – odgórnie odrzucić. Jednakże, już na pierwszy rzut oka winno się stwierdzić, iż procedowanie na tych zasadach byłoby nie tylko niedorzeczne i krzywdzące, ale także nie miałoby nic wspólnego z postulatami bezstronności i obiektywizmu, które przecież winny przyświecać organowi procesowemu. Oczywiście, na kanwie przedmiotowej sprawy wyłoniły się dwie w zasadzie zupełnie przeciwstawne wersje zdarzeń, z których pierwsza pochodziła właśnie od oskarżonego i wspierających go świadków, zaś druga płynęła z treści pozostałych dowodów, przy czym jak łatwo się domyślić – pierwsza przemawiała za przyjęciem braku winy L. K., zaś druga – wręcz przeciwnie – wyraźnie na jego sprawstwo wskazywała, jednakże fakt ten winien zobligować Sąd Rejonowy do ponadprzeciętnej czujności. Nie budziło bowiem wątpliwości, iż tak naprawdę niemalże każdy ze świadków był osobą w jakimś sensie związaną z L. K. – choćby w przeszłości, żywiąc względem niego bardziej lub mniej pozytywne uczucia. Rzecz jasna, najpoważniejszy konflikt interesów dzielił go z byłą żoną – R. A., a to już chociażby ze względu na przedmiot niniejszego procesu. Stąd, jak już wspomniano powyżej, w zaistniałej sytuacji Sąd Rejonowy winien był podejść ze szczególną ostrożnością do depozycji wszystkich uczestników postępowania, dostrzegając iż są oni, choćby pośrednio i w sposób nieoczywisty, zainteresowani określonym jej rozstrzygnięciem i dokładnie oraz wielopłaszczyznowo zweryfikować prezentowane przez nich treści. Kontrola instancyjna dowiodła jednak, iż organ procesowy uczynił zadość tak nakreślonym powinnościom i podszedł w sposób neutralny i rzeczowy do każdego z ujawnionych źródeł dowodowych. Z kolei, tak przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało winę L. K.. Rzecz jasna, oskarżony konsekwentnie kwestionował swoje sprawstwo, przekonując iż nie zdawał sobie sprawy, iż posiada zobowiązania wobec swojej byłej żony, wobec czego wszelkie jego dalsze działania nie nosiły cech złej woli. Taką konwencję zdarzeń co do zasady potwierdziła przy tym pewna grupa świadków, z tym że oczywiście były to osoby, z którymi podsądny pozostawał w dobrych stosunkach. Jednakże fakt, iż poszczególni uczestnicy postępowania pozostawali stosunkowo zgodni względem siebie co do przedstawianych okoliczności, nie mógł już i to niejako z góry przesądzać o ich wiarygodności, zwłaszcza gdy pozostałe gro dowodów, kontekst sytuacyjny sprawy oraz podstawowe zasady logiki, ich wersji tak ewidentnie przeczyły. Bez wątpienia bowiem zeznania świadków, na których Sąd Rejonowy w zdecydowanej mierze oparł swoje ustalenia faktyczne były konsekwentne, spójne, logiczne i szczegółowe. Wywiedzione na ich podstawie wnioski odpowiadały przy tym zasadom obycia społecznego i zdrowego rozsądku – czego nie sposób już powiedzieć o wersji zdarzeń wykreowanej przez oskarżonego i zeznających na jego korzyść świadków, która wprawdzie pozornie jawiła się jako dość doprecyzowana, jednak po zgłębieniu zawierała sporą ilość luk logicznych. Trudno bowiem zawierzyć przekonaniom, jakoby L. K. na tyle ignorował dobro swoich interesów, ażeby nie posiadał najmniejszej choćby wiedzy dotyczącej konsekwencji toczących się z jego udziałem postępowań i zapadłych w ich toku orzeczeń, zwłaszcza gdy te pośrednio uderzały w jego stosunki majątkowe, a przy tym jednocześnie wykazywał się taką aktywnością i zaznajomieniem z przysługującymi mu uprawnieniami, żeby inicjować postępowanie skargowe do Rzecznika Praw Obywatelskich – co de facto Sąd Rejonowy dostrzegł, jednak okoliczności tej słusznie nie poczytał jako relewantnej dla wyniku postępowania. Depozycje tej treści jawiły się przy tym jako jeszcze bardziej irracjonalne, gdy wzięło się pod uwagę równoległy zbieg dziwnych i zastanawiających działań podejmowanych przez podsądnego, tj. nagłą sprzedaż nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości J. i to akurat na rzecz swojej siostry czy chociażby to, że permanentnie użytkował on pojazdy własności swoich znajomych i to o wysokiej wartości rynkowej. Podobne obiekcje wzbudzały przy tym okoliczności dotyczące najmu mieszkania zlokalizowanego w M.. Wprawdzie finalnie najemca wskazał jako swojego kontrahenta M. K., jednakże przekonania tego rodzaju wyraźnie przeczyły jego własnemu uprzedniemu oświadczeniu, w którego treści wskazał, jakoby to właśnie od L. K. wynajmował lokal. Mając na względzie rzeczone niedorzeczności i zestawiając depozycje omawianych podmiotów z zeznaniami byłych partnerek oskarżonego oraz syna jednej z nich, które nie tylko jawiły się jako przekonujące, ale także korespondowały z dowodami natury nieosobowej, uznać należało wyjaśnienia oskarżonego jako nieszczere i nakierunkowane jedynie na realizację przyjętej linii obrony, zaś zeznania świadków – jako wspierające tę linię i niemające nic wspólnego z rzeczywistym obrotem zdarzeń. Wychodząc naprzeciw dalszym obiekcjom skarżącego dodać należy, iż wprawdzie postępowanie cywilne o podział majątku trwało pomiędzy oskarżonym a R. A. kilkanaście lat, przy czym istotnie strony w tzw. międzyczasie modyfikowały nieco swoje żądania i stanowiska procesowe, jednak L. K. winien mieć świadomość, iż zapadłe orzeczenie końcowe może okazać się dlań niekorzystne i zobowiązać go do przelania pewnej kwoty pieniężnej na konto byłej partnerki. Mało tego – w zaistniałym stanie faktycznym rozstrzygnięcie tej treści nawet dla laika winno się jawić jako wysoko prawdopodobne i to pomimo, iż podsądny wyprowadzał również pewne roszczenia przeciwko swojej żonie. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, ażeby zachowanie L. K. nie było nacechowane złą wolą i nakierunkowane właśnie na realizację zamiaru popełnienia przestępstwa z art. 300 § 2 kk. Reasumując całość niniejszych wywodów stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego, stwierdzając przy tym winę L. K. w zakresie zarzucanego jej czynu. Apelujący w wywiedzionym środku zaskarżenia w sposób obiektywny nie wykazał zaś nieprawidłowości procesu pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów, nieudolnie próbując podważyć materiał dowodowy obciążający oskarżonego, a pomijając milczeniem precyzyjnie przedstawiony w uzasadnieniu do zaskarżonego orzeczenia tok rozumowania Sądu Rejonowego. Bezzasadność wszystkich omówionych wyżej zarzutów obrazy prawa procesowego w zakresie oceny dowodów zawartych w apelacji uczyniła niezasadnym także wywiedziony na ich podstawie wtórny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Wobec faktu, iż oba zarzuty poparte zostały wspólną argumentacją, w ocenie Sądu Okręgowego zbędne byłyby szersze dywagacje w tym przedmiocie. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego L. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów na uwzględnienie nie zasłużył tak sformułowany wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 14 lutego 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 515/19; Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów i przy jednoczesnym braku przesłanek podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, ażeby podjąć ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624 kpk w zw. z art. 636 kpk w zw. z art. 634 kpk, uznając za zasadne zwolnienie oskarżycielki posiłkowej od opłaty za II instancję oraz wydatków postępowania odwoławczego. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego; Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 14 lutego 2922 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 515/19 – w części dot. kary i środków kompensacyjnych; 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2. Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego; Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 14 lutego 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 515/19 – w całości; 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn.

Sygn. akt II Ka 346/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska (spr.) Sędziowie: SO Marek Korczyński SR /del./ Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2024 r. sprawy skazanego A. B. na skutek apelacji, wniesionych przez skazanego i jego obrońcę od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. akt II K 671/22 I. wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. rozwiązuje orzeczenie o karze łącznej zawarte w pkt I oraz orzeczenie o łącznym środku karnym zawarte w pkt II; 2. uchyla rozstrzygnięcie zawarte w pkt III oraz V; 3. na podstawie art. 85 § 1 kk w zw. z art. 86 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami w sprawach II K 161/19, II K 745/19 oraz III K 94/20 i wymierza A. B. łączną karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 4. na podstawie art. 577 kpk na poczet wymierzonej w pkt I.3 łącznej kary pozbawienia wolności zalicza skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawach podlegających łączeniu od dnia 15 listopada 2020 r. godz. 13:10 do dnia 13 lipca 2021 r. godz. 13:10, od dnia 13 lipca 2021 r. godz. 13:10 do dnia 9 stycznia 2023 r. godz. 13:10, od dnia 25 maja 2019 r. godz. 20:45 do dnia 26 maja 2019 r. godz. 02:30 oraz od dnia 10 czerwca 2023 r. godz. 13:10 do dnia 21 czerwca 2024 r.; 5. na podstawie art. 90 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk łączy środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczone w sprawach II K 161/19, II K 745/19 oraz III K 94/20 i orzeka wobec A. B. łączny środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; 6. na podstawie art. 85 § 1 kk w zw. z art. 86 § 1 kk łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami w sprawach II K 512/20, IV K 164/21, II K 1237/20, III K 892/20 oraz II K 552/21 i wymierza A. B. łączną karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; 7. na podstawie art. 577 kpk na poczet wymierzonej w pkt I.6 łącznej kary pozbawienia wolności zalicza skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawach podlegających łączeniu od dnia 8 czerwca 2020 r. godz. 23:45 do dnia 10 czerwca 2020 r. godz. 17:45, w dniu 12 czerwca 2020 r. od godz. 10:40 do godz. 12:35, w dniu 30 lipca 2020 r. od godz. 03:20 do godz. 04:40, od dnia 7 stycznia 2020 r. godz. 19:30 do dnia 9 stycznia 2020 r. godz. 13:30; 8. na podstawie art. 90 § 2 kk łączy środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczone w sprawach II K 512/20, IV K 164/21, II K 1237/20 oraz III K 892/20 i orzeka wobec A. B. łączny środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; 9. na podstawie art. 572 kpk umarza postępowanie o wydanie wyroku w sprawach II K 34/02, XIV K 671/05, III K 327/07, III K 1312/09, III K 764/13, XI K 28/14, II K 674/12, VI K 372/14, III K 689/13, III K 924/14, II K 93/15, XIV K 157/15, XIV K 569/16 i II K 323/20; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. P. kwotę 295,20 zł (w tym 55,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu skazanego w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia skazanego A. B. od wydatków za postępowanie odwoławcze, ustalając że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 346/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt II K 671/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------ --------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Sformułowany w apelacji obrońcy skazanego: 1. obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 w zw. z art. 4 § 1 k.k. poprzez połączenie skazanemu jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami jedynie w sprawach sygn. akt: III K 94/20, II K 512/20, IV K 164/21, II K 1237/20 oraz III K 892/20, w sytuacji gdy połączeniu podlegały kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone wyrokami w sprawach sygn. akt: II K 161/19, II K 745/19 i III K 94/20 (pierwszy zbieg przestępstw), a następnie kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone wyrokami w sprawach sygn. akt: II K 512/20, IV K 164/21, II K 1237/20, III K 892/20 i IIK 552/21 (drugi zbieg przestępstw); 2. rażącej niewspółmierności kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności, przy zastosowaniu wadliwych kryteriów jej wymiaru i niewystarczającym uwzględnieniu okoliczności przemawiających za orzeczeniem kary łagodniejszej. Sformułowany w apelacji skazanego: 1. błędów w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia kary, 2. rażącej niewspółmierności kary, 3. złamania prawa co do ustalenia związku czasowego pomiędzy datami wydania poszczególnych wyroków, a datami popełnienia czynów, 4. nieuwzględnienie przy wydawaniu wyroku łącznego rodzaju wymierzonych kar, lub dopuszczalności ich połączenia. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Kierunek obu wniesionych apelacji był tożsamy, a podniesione przez skarżących kwestie pokrywały się, dlatego też Sąd Okręgowy uznał za zasadne odniesienie się do argumentacji obu apelujących w jednej rubryce tabelarycznego uzasadnienia. Zarówno apelacja skazanego jak i jego obrońcy jako zasadna zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podzielił zdanie skarżących, że w przedmiotowej sprawie doszło do obrazy przepisów prawa materialnego. Sąd Rejonowy wyrokując w niniejszej sprawie, co słusznie podnosi obrońca, w sposób błędny zastosował art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19, nie dostrzegając, że w przypadku skazanego A. B., część wydanych wobec niego wyroków uprawomocniło się przed datą wejścia w życie powyższej ustawy, tj. przed dniem 24 czerwca 2020 roku, zaś część po tej dacie. W takiej sytuacji, na co słusznie wskazuje skarżący, Sąd Rejonowy miał obowiązek porównania zgodnie z treścią art. 4 §1 k.k. stanu prawnego dotyczącego zasad orzekania kary łącznej (art. 85 k.k.) obowiązującego przed dniem 24 czerwca 2020 r. i w okresie od tej daty, a następnie rozstrzygnięcia, który ze stanów prawnych jest względniejszy z punktu widzenia sytuacji procesowej skazanego. Brak jakichkolwiek rozważań w tym zakresie poczytywać należy jako naruszenie art. 4 § 1 k.k., na co trafnie zwrócił uwagę skarżący. Naruszenie art. 4 § 1 k.k. nie ograniczyło się jednak wyłącznie do braku weryfikacji in concreto obu ustaw pod kątem ich surowości. Sąd pierwszej instancji przeprowadził wadliwą interpretację art. 4 § 1 k.k. w kontekście art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2141). Art. 81 powyższej ustawy opisuje dwa mechanizmy. Po pierwsze – sytuację gdy wszystkie kary podlegające łączeniu wymierzono przed 24 czerwca 2020 r., tam zastosowanie znajdzie ustawa stara, bez względu na to, czy ustawa nowa była względniejsza (art. 81 ust. 1). Po drugie - gdzie wszystkie kary podlegające łączeniu orzeczono po 24 czerwca 2020 r., tam na takich samych zasadach należy stosować ustawę nową (art. 81 ust. 2). Co istotne, art. 81 omawianej ustawy stanowi jedynie przepis intertemporalny i nie wprowadza dodatkowej przesłanki negatywnej dla łączenia kar - a za taką należałoby uznać zakaz łączenia kar wymierzonych przed oraz po 24 czerwca 2020 r. Oznacza to, że jeśli skazany został ukarany wyrokami wydanymi przed 24 czerwca 2020 r. oraz po tej dacie, to nie jest możliwe powoływanie się na treść art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19, jak to zrobił Sąd meriti w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji doprowadzono do sytuacji, w której Sąd Rejonowy w Garwolinie przedmiotem rozważań uczynił jedynie wyroki w sprawach o sygn. II K 512/20, II K 892/20, III K 94/20, IV K 164/20 oraz II K 1237/20, poza nawias kary łącznej błędnie wyrzucając kary pozbawienia wolności oraz środki karne wymierzone wyrokami w sprawach: II K 161/19, II K 745/19 oraz II K 552/21, mimo, że istniały przesłanki materialnoprawne do połączenia tych kar i powinny one być przedmiotem rozważań Sądu Rejonowego orzekającego w przedmiocie wyroku łącznego. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd Okręgowy uwzględniając argumentację podniesioną w apelacji obrońcy skazanego zmienił zaskarżony wyrok łączny Sądu Rejonowego w Garwolinie i orzekł o połączeniu skazanemu kar we wszystkich wymienionych wyżej sprawach, konwalidując uchybienia Sądu I instancji. Szczegółowa analiza akt oraz wydanych orzeczeń, jak słusznie podnosi skarżący obrońca wskazuje, że względniejsze dla skazanego będzie orzeczenie kary łącznej na podstawie przepisów ustawy w brzmieniu obecnie obowiązującym. Przepis ten umożliwia bowiem łączenie kar również już wykonanych wprowadzając wymóg, aby sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Mając na uwadze powyższe, po dokonaniu analizy wyroków skazujących wydanych wobec A. B., Sąd Okręgowy ustalił, że w sprawie wyodrębnić należy dwa zbiegi przestępstw. W zakresie pierwszego zbiegu realnego, za pierwszy wyrok uznać należy ten wydany w sprawie o sygn. II K 161/19, który zapadł w dniu 27 czerwca 2019 r. Przed wydaniem tego wyroku skazany popełnił przestępstwa, za które został skazany wyrokami w sprawach II K 745/19 (popełnionego w dniach 18 maja 2019 r. oraz 22 maja 2019 r.) oraz III K 94/20 (popełnione w dniu 25 maja 2019 r.). Wobec zaistniałej chronologii popełnionych czynów oraz wydanych wyroków, nie sposób dojść do innej konkluzji niż taka, że w przedmiotowej sprawie ten sam sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw (w dniu 18 maja 2019 r., 22 maja 2019 r. oraz 25 maja 2019 r.), zanim zapadł pierwszy wyrok (z dnia 27 czerwca 2019 r.). Sąd Okręgowy analizując w/w wyroki stwierdził, że za popełnione czyny skazanemu została wymierzona kara tego samego rodzaju, tj. kara pozbawienia wolności, co oznacza, że w przypadku skazanego A. B., wobec spełnienia kumulatywnie przesłanek z art. 85 §1 k.k. istnieją warunki do wydania wyroku łącznego. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami w sprawach II K 161/19, II K 745/19 oraz III K 94/20 i wymierzył skazanemu A. B. łączną karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, jednocześnie zaliczając na poczet wymierzonej łącznej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności w w/w sprawach. Ponadto, Sąd Okręgowy połączył również środki karne orzeczone w ramach pierwszego ciągu orzekając łącznie dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W zakresie drugiego zbiegu realnego za pierwszy wyrok uznać należy ten wydany w sprawie II K 512/20, który zapadł w dniu 19 listopada 2020 r. Przed tą datą skazany popełnił przestępstwa, za które został skazany wyrokami wydanymi w sprawach o sygn. IV K 164/21 (popełnione w dniu 12 czerwca 2020 r.), II K 1237/20 (popełnione w dniu 30 lipca 2020 r.), III K 892/20 (popełnione w dniu 7 stycznia 2020 r.) oraz II K 552/21 (popełnione w okresie od 15 stycznia 2020 r. do 15 listopada 2020 r.). Także w tym przypadku skazanemu wymierzono kary tego samego rodzaju, tj. pozbawienia wolności, co oznacza, że w przypadku skazanego A. B., wobec spełnienia kumulatywnie przesłanek z art. 85 § 1 k.k. istnieją warunki do wydania wyroku łącznego również w przypadku tych orzeczeń. Dlatego Sąd Okręgowy połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami w sprawach II K 512/20, IV K 164/21, II K 1237/20, III K 892/20 oraz II K 552/21 i wymierzył skazanemu łączną karę 3 lat pozbawienia wolności. jednocześnie zaliczając na poczet wymierzonej łącznej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności w w/w sprawach. Ponadto, Sąd Okręgowy połączył również środki karne orzeczone w ramach drugiego zbiegu orzekając łącznie wobec skazanego A. B. dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Przy wymiarze kar łącznych Sąd Okręgowy miał na uwadze treść art. 86 § 1 kk, który stanowi, iż Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając wysokości szczegółowo wskazanych w tym przepisie. Ustalając te granice, w zakresie pierwszego zbiegu, najwyższą z wymierzonych kar podlegających łączeniu jest kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś suma kar podlegających łączeniu wynosi 3 lata i 5 miesięcy pozbawienia wolności. W zakresie drugiego zbiegu, najwyższą z wymierzonych kar podlegających łączeniu jest kara 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, zaś suma kar podlegających łączeniu wynosi 4 lata i 2 miesiące pozbawienia wolności. Wymierzając A. B. kary łączne w powyżej wskazanych granicach Sąd miał na uwadze charakter i stopień powiązania podmiotowego i przedmiotowego pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które został skazany, uwzględnił zachowanie skazanego po wydaniu wyroków, w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności, jak też wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec skazanego. Czyny, za które został skazany A. B., popełnione zostały przez niego w krótkich odstępach czasu, tj. w zakresie pierwszego zbiegu 6 września 2018 r., 3 lutego 2019 r., 18 maja 2019 r. i 22 maja 2019 r., w zakresie drugiego zbiegu 7 stycznia 2020 r., 9 czerwca 2020 r., 12 czerwca 2020r. , 30 lipca 2020 r., i od 15 stycznia 2020 r. do 15 listopada 2020 r. Istnieje zatem pomiędzy nimi dość ścisły związek czasowy. Pomiędzy tymi przestępstwami istnieje także związek przedmiotowy, bowiem wszystkie czyny w zakresie pierwszego zbiegu wyczerpują dyspozycję art. 178a § 1 i 4 kk, w przypadku drugiego zbiegu trzy przestępstwa, za które wymierzono kary podlegające łączeniu zakwalifikowane zostały z art. 178a § 1 i 4 kk, jeden czyn z art. 244 kk, jeden czyn z art. 209 § 1 kk. Ilość tych przestępstw, w powiązaniu z bardzo krótkimi odstępami czasowymi pomiędzy nimi wskazuje na znaczny stopień zdemoralizowania sprawcy i stanowi negatywną przesłankę przy wymiarze kary łącznej. Sąd uwzględnił także przeciętną opinię o skazanym i jego zachowanie w trakcie odbywania kar w zakładzie karnym, które jest zmienne. Był on nagradzany regulaminowo, jak też karany dyscyplinarnie. Bywa arogancki i wulgarny wobec przełożonych. Jednocześnie na korzyść skazanego przemawia fakt realizowania Indywidualnego Programu Oddziaływania, ukończenie licznych programów readaptacji społecznej, pozytywne wywiązywanie się z obowiązków związanych z zatrudnieniem na terenie Aresztu Śledczego. Z powyższych względów, brak jest, zdaniem Sądu przesłanek do zastosowania wobec skazanego przy wymierzaniu mu kary łącznej zasady absorbcji, o co wnosiła obrońca w złożonej apelacji. Oparcie wymiaru kary łącznej na zasadzie absorbcji, zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, jest rozwiązaniem skrajnym, stosowanym wyjątkowo, w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Absorbcja może być zatem stosowana w sytuacjach, gdy istnieje tak ścisły związek przedmiotowy i podmiotowy pomiędzy pozostającymi w zbiegu przestępstwami, że nie jest wyraźnie zarysowana granica pomiędzy zbiegiem pomijalnym a realnym. Uwzględnić przy tym należy podobieństwo rodzajowe przestępstw, motywację i czas popełnienia każdego z nich. Dyrektywę powyższą stosuje się też w sytuacji, gdy poza zwartością czasową, poszczególne przestępstwa objęte są jednym zamiarem, planem czy też stanowią ciąg działań sprawcy. Za stosowaniem absorbcji przy wymiarze kary łącznej przemawiać też może ocena stopnia społecznej szkodliwości zbiegających się przestępstw w sytuacji, gdy jedno z popełnionych przestępstw ma jednoznacznie wyższy od pozostałych stopień społecznej szkodliwości i dominuje nad pozostałymi z punktu widzenia zawartości bezprawia. Jak już wyżej zaznaczono, takie okoliczności nie zaistniały w przedmiotowej sprawie. Popełnienie przez A. B. wielu przestępstw, skierowanych przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale także przeciwko wymiarowi sprawiedliwości oraz przeciwko rodzinie, w krótkich odstępach czasu, w różnych miejscach stanowi negatywną przesłankę prognostyczną. Każdy z tych czynów objęty był odrębnym zamiarem, planem, skierowanym przeciwko różnym dobrom prawnym. Wymierzając kary łączne, poza wskazanymi wyżej przesłankami Sąd uwzględnił, że jest on osobą wielokrotnie karaną. Wzięto także pod uwagę przebieg procesu jego resocjalizacji oraz względy prewencji szczególnej i ogólnej. Jak opisano we wstępnej części uzasadnienia, zachowanie skazanego w zakładzie karnym ocenić należy jako zmienne. Powyżej opisane okoliczności wskazują, że proces resocjalizacji skazanego przebiega pozytywnie i że dotychczas wykonywane wobec niego kary pozbawienia wolności przynoszą skutki wychowawcze i wpływają na właściwe kształtowanie postawy skazanego w zakresie przestrzegania porządku prawnego, jednak proces ten powinien być kontynuowany. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej przesłanki przemawiające zarówno na korzyść i na niekorzyść sprawcy, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że właściwym jest zastosowanie przy wymiarze skazanemu kar łącznych dyrektywy asperacji. Pozwoli to na racjonalny wymiar kary, bez zbytniego premiowania skazanego, pozwalając jednocześnie uniknąć kumulacji dolegliwości wynikających z orzeczonych kar jednostkowych. Z powyższych względów Sąd wymierzył skazanemu łączne kary w rozmiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 3 lat pozbawienia wolności. W przekonaniu Sądu orzeczone kary spełnią wobec skazanego swe pozytywne cele wychowawcze i zapobiegawcze. Wdrożą skazanego do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego, uświadamiając mu naganność dotychczasowego postępowania. Spełnią także swe zadania w zakresie prewencji ogólnej. Wyżej wskazane przesłanki Sąd miał na uwadze łącząc wobec skazanego orzeczone w jednostkowych wyrokach środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i orzekł je dożywotnio. Sąd Okręgowy wobec braku przesłanek do wydania wyroku łącznego, umorzył postępowanie w sprawach o sygn. II K 34/02, XIV K 671/05, III K 327/07, III K 1312/09, III K 764/13, XI K 28/14, II K 674/12, VI K 372/14, III K 689/13, III K 924/14, II K 93/15, XIV K 157/15, XIV K 569/16 i II K 323/20. Odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary, wobec powyższych rozważań oraz dokonanych zmian w wyroku reformatoryjnym, z uwagi na naruszenia, których dopuścił się Sąd Rejonowy w Garwolinie podczas wydawania wyroku łącznego, Sąd Okręgowy uznał, że ocena współmierności kary orzeczonej na wadliwej podstawie jest niemożliwa do przeprowadzenia. Wniosek 1. o rozwiązanie kar łącznych orzeczonych wyrokami w sprawach sygn. akt: II K 161/19, II K 512/20, II K 892/20; 2. o połączenie skazanemu jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec skazanego A. B. w sprawach sygn. akt: II K 161/19, II K 745/19 oraz III K 94/20 i wymierzenie skazanemu kary łącznej na zasadzie najbardziej zbliżonej do pełnej absorpcji (tj. kara pozbawienia wolności zgodnie z zasadą pełnej absorpcji powiększona o 1 miesiąc pozbawienia wolności); 3. o połączenie skazanemu jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec skazanego A. B. w sprawach sygn. akt: II K 512/20, IV K 164/21, II K 123 7/20, III K 892/20 oraz II K 552/21 i wymierzenie skazanemu kary łącznej na zasadzie najbardziej zbliżonej do pełnej absorpcji (tj. kara pozbawienia wolności zgodnie z zasadą pełnej absorpcji powiększona o 1 miesiąc pozbawienia wolności). ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek skarżącego zasługiwał na uznanie w części, w której postulował on o połączenie jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych w sprawach sygn. akt: II K 161/19, II K 745/19 oraz III K 94/20 jako jeden zbieg, oraz w sprawach sygn. akt: II K 512/20, IV K 164/21, II K 123 7/20, III K 892/20 oraz II K 552/21 jako drugi zbieg. Natomiast część wniosku, w której skarżący postuluje o wymierzenie kar łącznych na zasadzie zbliżonej do pełnej absorpcji nie zasługiwał na uwzględnienie. Obrońca skazanego podnosi, że A. B. ma pozytywną opinię penitencjarną, jest zatrudniony w jako sprzątający teren Aresztu Śledczego, a obowiązki z tym związane wykonuje zadowalająco, a ponadto skazany po opuszczeniu zakładu karnego ma zapewnioną pracę jako pracownik budowalny. Podkreślenia wymaga, że zachowanie skazanego w czasie odbywania kary pozbawienia wolności jest tylko jedną z okoliczności branych pod uwagę przy wymiarze kary łącznej. Poza dyrektywą prewencji indywidualnej uwzględnia się także dyrektywy przedmiotowego i podmiotowego związku między przestępstwami, w tym dyrektywę wskazującą na liczbę popełnionych przestępstw, dyrektywę bliskości czasowej i dyrektywę rodzaju naruszonego dobra. Jak wynika z akt sprawy, dotychczas wobec skazanego wydano 22 wyroki, z czego pierwszy z nich wydano w 2003 roku. Historia kryminalna A. B. wskazuje, że nie respektuje on ustalonego porządku prawnego już od ponad 20 lat, dlatego Sąd Okręgowy uznał, że w przedmiotowej sprawie niecelowe byłoby zastosowanie przy łączeniu kar zasady pełnej absorpcji, bowiem koniecznym jest dalsze kontynuowanie procesu resocjalizacji wobec skazanego A. B.. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok utrzymano w mocy w pozostałym zakresie, nieomówionym w sekcji 5.2 niniejszego uzasadnienia. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W niezmienionym zakresie, wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie, sygn. akt II K 671/22 jako odpowiadający prawu utrzymano w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy w wyroku reformatoryjnym rozwiązał orzeczenie Sądu I instancji o karze łącznej, uchylił rozstrzygnięcia w tym zakresie, a następnie konwalidując uchybienia Sądu Rejonowego w Garwolinie, w sposób prawidłowy połączył kary pozbawienia wolności oraz środki karne orzeczone wobec skazanego A. B., jednocześnie zaliczając skazanemu na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawach podlegających łączeniu. W pkt I.9 wyroku, Sąd Okręgowy wobec braku przesłanek określonych w art. 85 k.k., umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego w pozostałych sprawach. Zwięźle o powodach zmiany Motywy rozstrzygnięcia reformatoryjnego zostały szeroko omówione w pkt 3.1 niniejszego uzasadnienia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------ -------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III, IV Sąd Okręgowy na podstawie §11 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2631 z późn. zm.), zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. P. kwotę 295,20 zł (w tym 55,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu skazanego w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 §1 k.p.k. zwolnił skazanego od uiszczenia kosztów sądowych za II instancję ustalając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca, skazany Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 186/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Krzysztofa Czyżewskiego po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy A. M. (1) oskarżonego z art. 284 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 20 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 75/20 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżyciela posiłkowego (...). z o.o w W. na rzecz Skarbu Państwa 260 złotych tytułem kosztów sądowych za II Instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 186/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z 20 grudnia 2021 roku, sygn. akt II K 75/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny (pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego) 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- -------------------- --------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- -------------------- --------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- -------------------------------- ------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obraza przepisów postępowania, co miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej oceny z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego polegające na dokonywaniu wybiórczej i jednostronnej oceny dowodów zebranych w niniejszej sprawie poprzez uznanie, że A. M. (1) nie popełnił zarzucanego mu czynu stypizowanego w art. 284 § 1 k.k., w sytuacji, gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzić powinna do przekonania, że oskarżony dopuścił się przestępstwa przywłaszczenia mienia ruchomego w postaci dwóch pojazdów ciężarowych R. (...) o nr rej. (...), o czym świadczą okoliczności obciążające oskarżonego, a mianowicie: niezwrócenie przedmiotów leasingu pomimo wypowiedzenia umów leasingu i żądania właściciela do zwrotu mienia; zgłoszenie rzekomej kradzieży pojazdów dopiero w momencie rozpoczęcia prowadzenia w stosunku do niego czynności windykacyjnych mających na celu odzyskanie pojazdów; umorzenie postępowania w sprawie kradzieży pojazdów wobec stwierdzenia braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja jest niezasadna, a zatem wniosek w niej zawarty, tj. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania nie zasługuje na uwzględnienie. Dla rozpoznania niniejszej sprawy kluczowe znaczenie mają ustalenia dotyczące zachowania oskarżonego w dniu 29 listopada 2017 roku w odniesieniu do posiadanych rzeczy, określonych szczegółowo w opisie czynu, a także przed i po tym terminie w zakresie rozporządzania nimi. A. M. (2) (żona oskarżonego), w ramach prowadzonej działalności (...) A. M. (2), ul. (...), (...)-(...) W. zawarła w dniu 19 lipca 2013 roku umowy leasingu nr (...). Na podstawie tych umów oddano do używania lub do używania i pobierania pożytków dwa (...), w tym jeden z zabudową skrzyniową, o nr rejestracyjnych (...), rok produkcji 2013. W związku z zaległościami w płaceniu rat tychże umów po bezskutecznym upływie dodatkowego terminu do zapłaty wskazanego w wezwaniu z 11 października 2017 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. 23 listopada 2017 roku wypowiedziało przytoczone umowy leasingu w trybie natychmiastowym, jednocześnie wzywając w/w do zwrotu przedmiotów leasingu w dniu wręczenia tegoż pisma lub ich natychmiastowego zwrotu we własnym zakresie do wskazanego w piśmie magazynu. W tym czasie w zastępstwie za żonę, która urodziła syna i zajmowała się nim, działalność faktycznie prowadził oskarżony A. M. (1). Idąc dalej, bezspornym w niniejszej sprawie jest, że oskarżony nie zwrócił przedmiotów w/w umów. Rzeczy te stanowiły własność (...) Sp. z o.o. Tym samym zostały wypełnione znamiona strony przedmiotowej czynu zabronionego z art. 284 § 1 k.k. Z kolei stronę podmiotową tegoż przestępstwa stanowi zamiar bezpośredni. Do jej stwierdzenia nie wystarczy samo rozporządzanie cudzym mieniem. Konieczne jest, aby sprawca chciał je zatrzymać dla siebie bez żadnego uprawniającego do tego tytułu prawnego (tzw. animus rem sibi habendi). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy podkreślić, że oskarżony A. M. (1) w czasie procesu wyjaśniał, iż nie zwrócił przedmiotów leasingu, m.in. z tegoż powodu, że liczył na konsensus pomiędzy nim, a bankiem oraz okoliczności, iż pojazdy znajdują się w trasie. Tłumaczył ten stan niechęcią z jego strony pozbawienia pracy wszystkich pracujących w przedsiębiorstwie żony pracowników. Co więcej oskarżony informował o przyczynach opóźnienia. Jak wynika zaś z akt sprawy leasingodawca akceptował ten sposób działania i wobec tego oczekiwał od oskarżonego harmonogramu zwrotu przedmiotów łączącej strony umowy (niejako zezwalał na zwracanie pojazdów w terminie późniejszym niż wynikającym z wypowiedzeń). Należy tylko na marginesie wspomnieć, że oskarżony oprócz pojazdów wskazanych w opisie przypisanego przez Sąd I instancji czynu, posiadał do swojej dyspozycji również inne z umów leasingowych, w których finansującym był (...) Sp. z o.o. Samochody te, będąc w kontakcie z przedstawicielem leasingodawcy, tj. J. B., zwracał, choć należy też zauważyć, że wcześniej deklarował chęć wykupu ich części. Ponadto jak wynika z korespondencji (k. 101-120 akt sprawy) strona pokrzywdzona (oskarżyciel posiłkowy) w niniejszym procesie brała również pod uwagę w przypadku spłaty zadłużenia możliwość wznowienia umów z A. M. (2). 25 maja 2018 oskarżony zgłosił organowi ścigania, tj. Komisariatowi Policji w H. kradzież w/w pojazdów, informując o tej okoliczności również J. B.. Jednakże postanowieniem z 30 grudnia 2018 roku umorzono dochodzenie z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Należy podkreślić, że oskarżyciel posiłkowy nie składał na to postanowienie środka zaskarżenia, a zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. przez A. M. (1), które zainicjowało niniejszy proces złożył dopiero 1 lipca 2019 roku (data wpływu do Prokuratury Rejonowej W. – P. w W.). W świetle tych okoliczności w ocenie Sądu Okręgowego należy stwierdzić, że postawa prezentowana przez oskarżonego, choć bardzo naganna, nie daje podstaw do uznania, że jego celem było przywłaszczenie przedmiotów leasingu. Oskarżony odwlekał jedynie moment ich zwrotu. Nie kwestionował przy tym uprawnień pokrzywdzonego w zakresie własności przedmiotowych pojazdów i nie zamierzał włączyć ich do swojego majątku. Skądinąd odmowa wydania rzeczy użytkowanych na podstawie umów leasingu nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia przywłaszczenia tych rzeczy, gdyż samo bezprawne zatrzymanie, władanie czy korzystanie z cudzej rzeczy nie wypełnia wówczas jeszcze znamion przywłaszczenia (por. wyrok SN z 6.05.2004 r., V KK 316/03, wyrok SN z 15.07.2010 r., III KK 434/09, OSNwSK 2010/1, poz. 1463). O zrealizowaniu znamion przywłaszczenia nie może stanowić również fakt niewywiązywania się leasingobiorcy z postanowień zawartej umowy, skutkujący wypowiedzeniem takiej umowy. Z tych też powodów, w sytuacji niewypełnienia strony podmiotowej przestępstwa przywłaszczenia przez oskarżonego A. M. (1), apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok jako słuszny, utrzymany został w mocy. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, wniosek apelacyjny nie zasługiwał także na uwzględnienie. Lp. Zarzut 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść poprzez niezasadne uznanie, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, iż oskarżony A. M. (1) dopuścił się zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że w dniu 29 listopada 2017 roku w S. przywłaszczył dwa samochody ciężarowe z zabudową skrzyniową marki R. (...), o numerze rej. (...), rok prod. 2013, nr VIN (...) oraz o numerze rej. (...), rok prod. 2013, nr VIN (...) o łącznej wartości 40 000 z, stanowiące własność (...) Sp. z o.o. z/s w W., powierzone jego żonie A. M. (2), prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą (...) A. M. (2), (...) A. M. (2), na mocy umów leasingu operacyjnego nr (...) z dnia 19 lipca 2013 r., które to samochody użytkował jako faktycznie zarządzający w/w działalnością gospodarczą, czym działał na szkodę (...) Sp. z o.o. z/s w W., tj. o czyn z art. 284 § 1 k.k., co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W przypadku uznania przez Sąd II instancji, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, niniejszy zarzut należało uznać również za niezasadny. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutu obrazy przepisów postępowania, powyższy wniosek apelacyjny nie zasługiwał także na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z 20 grudnia 2021 roku, sygn. akt II K 75/20 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i nieuwzględnienia tym samym wniosku apelacyjnego, wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy. Szerzej o powodach utrzymania w mocy w rubryce 3.1. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- ----------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. W konsekwencji nieuwzględnienia apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663) zasądził od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 260 złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana