II Ka 178/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 258/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale prokuratora Renaty Duszczyk po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2022 r. sprawy A. M. oskarżonego z art. 278 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 8 lutego 2022 r. sygn. akt II K 667/20 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 258/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 8 lutego 2022 r. w sprawie II K 667/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------ 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obraza przepisów prawa karnego procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, prowadzącą do interpretacji na niekorzyść oskarżonego faktu przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu i bezpodstawnego uznania, że jego późniejsza zmiana stanowiska wynikała jedynie z przyjętej linii obrony, z pominięciem wątpliwości, które rodzi dogłębna analiza tegoż dowodu, z zachowaniem wymagań zasady domniemania niewinności nakazującej niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygać na korzyść oskarżonego, co winno prowadzić do ustalenia, że oskarżony, będący osobą niewykształconą i posiadającą trudności w wyrażaniu myśli, w czasie przesłuchiwania przez funkcjonariuszy policji popełnił błąd co do treści zarzutu, ale w dalszym toku postępowania prawidłowo zweryfikował swoje stanowisko, kategorycznie wskazując, że nie zrozumiał w pełni treści zarzutu, tj. powziął przeświadczenie, że oskarżony jest o wyrąb nie 115 szt., ale 15 szt. drzew ponad masę drewna wynikającą z umowy, gdyż przy braku innych dowodów, a nawet istnieniu dowodów przeciwnych, tj. dowodów z niekwestionowanych przez Sąd dokumentów w postaci poświadczeń legalizacji pochodzenia drewna (k. 100,101) oraz świadectw cechowaniu drewna (k. 102, 103), czy w końcu drzewna z tabliczkami cechowymi oraz zeznań leśniczego, nie ma znaczenia, że oskarżony wskazywał, że drewno zabezpieczone przez Policję na jego posesji pochodzi w całości z działki gminnej i że faktycznie wyciął więcej drzew, licząc, że to „nie wyjdzie", a także, że przyznawał, że być może wyrąbał „2-5 drzew więcej, ale nie aż tak dużo", by później stanowczo twierdzić, że nie wyciął nawet wszystkich oznaczonych przez leśniczego drzew oraz że „nie upominał się o karę", ale równocześnie twierdził, że w postępowaniu przygotowawczym chciał dobrowolnie poddać się karze, albowiem w braku innych dowodów dokonania wyrębu drzew przez oskarżonego (brak bezpośrednich świadków wyrębu lub późniejszego rozporządzenia drewnem), nie mogą stanowić podstawy uznania winy jedynie nieścisłości i niejasności w stanowisku i wyjaśnieniach oskarżonego oraz niekategoryczne potwierdzenie faktu, że z działki leśnej wyrąbano (wycięto) więcej drzew niż zakupił ich oskarżony; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zacząć należy od tego, że wszystkie zarzuty obrońcy jako składniki środka odwoławczego, poza tym, że były bezzasadne, zostały w sztuczny sposób rozbudowane do stanu swoistego uzasadnienia. W następujących po sobie zarzutach obrońca podnosił kwestie sprowadzające się do tego samego, meritum tego czego próbował dowieść i co, jego zdaniem, powinien był ustalić Sąd Rejonowy ferując wyrok w sprawie niniejszej. Zarzuty apelacyjne nie powinny być dublowane, lecz sprowadzać się do jednego, konkretnego uchybienia, w myśl zasady jedno uchybienie to jeden zarzut. W uzasadnieniu wniesionej apelacji winno z kolei znaleźć się rozwinięcie zarzutów. W przedmiotowej sprawie apelacja obrońcy miała zaburzoną strukturę, w kilku miejscach powielono już poruszone uprzednio kwestie, wskazując również na polemiczne argumenty, które nie mogły mieć wpływu na treść zaskarżonego wyroku, albowiem sprowadzały się do kwestii nieistotnych, które dla ustalenia winy oskarżonego lub jej braku nie miały znaczenia. - analiza akt sprawy niniejszej i uzasadnienia zaskarżonego wyroku doprowadziła Sąd Okręgowy do przekonania, że Sąd Rejonowy ocenę dowodów przeprowadził w sposób czyniący zadość art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk. Dokonana przez ów Sąd ocena zgromadzonego materiału dowodowego uwzględniała zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, stanowiąc wynik rozważenia okoliczności zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego, będąc przy tym logicznie i przekonująco uzasadnioną. Wszakże o sile argumentów przemawia ich merytoryczna treść, nie zaś obszerność wywodu, przy jednoczesnej rozbudowanej polemice, jaką odnotować można było w uzasadnieniu wniesionej apelacji. Jej autor ograniczył się do zakwestionowania zaprezentowanej przez Sąd I instancji oceny dowodów i przedstawienia własnej i to właśnie nieliczącej się z regułami art. 7 kpk, a nadto nader wybiórczej (a więc sprzecznej z przepisem art. 410 kpk) oceny materiału dowodowego. Taki sposób motywacji podniesionych zarzutów nie mógł przynieść oczekiwanego rezultatu. W tym miejscu podkreślić bowiem należy, że wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie niniejszej zostały przez Sąd Rejonowy ocenione w sposób kompleksowy i wszechstronny. Wbrew stanowisku obrony, Sąd I instancji zasadnie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego z postępowania sądowego w części, w której kwestionował on swoje sprawstwo, odmiennie aniżeli w postępowaniu przygotowawczym, w którym poza przyznaniem się do winy, wyraził nawet wolę skazania w trybie konsensualnym z art. 335 kpk. Składając wyjaśnienia w dniu 5.04.2019 r. przyznał, iż całe drzewo wycięte w lesie w M. zostało złożone na jego działce i to drzewo zostało zabezpieczone przez Policję i nie ruszał tego drzewa od tej pory (k. 61). Wersja wydarzeń – linia obrony, w której część składowanego na jego posesji drzewa pochodziła z jego prywatnego lasu pojawiła się dopiero w późniejszym czasie. Tłumaczenie obrońcy, iż oskarżony jako osoba niewykształcona i posiadająca trudności w wyrażaniu myśli w czasie przesłuchania popełnił błąd, nie rozumiejąc stawianego mu zarzutu i jego co podpisuje w protokole, sprowadzało się do gołosłownej dysputy. Wszakże w sprawie niniejszej nie zachodziły wątpliwości co do kwestii poczytalności oskarżonego. Zarzut stawiany oskarżonemu również nie sprowadzał się do skomplikowanych konstrukcji prawnych. W tej sytuacji powołanie się na pomyłkę co do liczby skradzionych krzew (15-stu zamiast 115-stu) pozostawało gołosłowne wobec jego wcześniejszych wyjaśnień i nie znajdowało, zdaniem Sądu Okręgowego, logicznego uzasadnienia. Tym bardziej, że wolę skazania w trybie konsensualnym art. 335 kpk A. M. wyrazi po raz kolejny podczas kolejnego przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego (k. 767). Dwukrotnie w protokole znalazł się zapis o wysokości nawiązki w wysokości podwójnej wartości skradzionego drzewa (k. 61 i 76) o niebagatelnej kwocie ponad 16 tys. zł (zatem nie może być mowy o błędnie oskarżonego co do ilości drzew, gdyż kwota 16 tys. zł nie mogła w oczywisty sposób dotyczyć równowartości 15 drzew). - jak wskazał obrońca, oskarżony wyjaśniając w późniejszym czasie w postępowaniu przygotowawczym twierdził „stanowczo” że nie wyciął nawet wszystkich oznaczonych przez leśniczego dwudziestu kilku drzew. Niezależnie od tego jak „stanowcze” są wyjaśnienia oskarżonego, Sąd konfrontować je musi z innymi dowodami i okolicznościami obiektywnie przeczącymi tymże wyjaśnieniom. Z działki leśnej nr ewidencyjny 317/2 będącej własnością Gminy K. wycięto 130 drzew, a nie 22 i fakt ten nie był kwestionowany przez strony procesowe. Racjonalność powołania się przez oskarżonego w postępowaniu sądowym na brak wycięcia nawet tych oznaczonych przez leśniczego drzew całkowicie rozmijała się z wynikami oględzin miejsca zdarzenia, tj. w/w działki. Brak przyznania się do winy oskarżonego na dalszych etapach postępowania jest jego konstytucyjnym prawem zagwarantowanym obowiązującymi przepisami. Wyjaśnienia pochodzące od tego samego oskarżonego, różniące się diametralnie i przez to niespójne nawet wewnętrznie, tak jak każdy inny dowód podlegają jednak kompleksowej ocenie Sądu, który każdorazowo konfrontuje je z innymi dowodami zgromadzonymi sprawie i nieodpartą logiką sytuacji i na tej podstawie wyprowadza właściwe wnioski odnośnie sprawstwa konkretnego oskarżonego. Do wniosków Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy nie miał jakichkolwiek zastrzeżeń, nie stwierdzając w tym względzie obrazy przepisu art. 7 kpk. Świadectwa legalizacji drewna nie mogły być ocenione zupełnie bezkrytycznie z przyczyn szczegółowo omówionych przez Sąd Rejonowy (k. 262 rubryka dotycząca zeznań leśniczego W. M.), a właśnie w taki sposób do tychże dowodów podszedł obrońca wysuwając z tych niekategorycznych dowodów, kategoryczne wnioski nawet nie tyle co do braku sprawstwa oskarżonego (bo wycinki 15 nadprogramowych drzew nawet on logicznie nie był w stanie zaprzeczyć i nawet nie próbował), lecz co do błędu co do ilości wyciętych przez oskarżonego drzew. Z tych też względów, Sąd Okręgowy odsyła do przekonującego uzasadnienia Sądu I instancji odnośnie tej kwestii. Wniosek 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. M. od popełnienia zarzucanego mu czynu; 2. o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego A. M. kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, w tym uprzednie rozpoznanie sprawy, według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków Lp. Zarzut 2. obraza przepisów prawa karnego procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów prowadzącą do oparcia orzeczenia wyłącznie na odwołanym przez oskarżonego przyznaniu się do winy i braku rozważenia tej okoliczności, że w toku postępowania nie ujawniono innych dowodów, które miałyby potwierdzać sprawstwo i winę oskarżonego, a jedynie dowody świadczące o tym, że możliwe było, iż bliżej nieustalona osoba, w bliżej nieustalonym okresie, zbliżonym jedynie do czasu dokonywania wyrębu przez oskarżonego, dokonała wyrębu drzew z terenu należącej do gminy K. działki leśnej nr (...) w bliżej nieokreślonej ilości ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy rozważył ten zarzut biorąc pod uwagę to do czego dokładnie sprowadzała się jego istota, a nie jak zakwalifikował go obrońca w petitum wniesionej apelacji. Analiza wniesionego środka odwoławczego zdaje się ukazywać, że jego autor widzi możliwość stosowania zasady określonej w art. 5 § 2 kpk powołując się na to, że to „ bliżej nieustalona osoba, w bliżej nieustalonym okresie, wyrębu drzew z terenu należącej do gminy K. działki leśnej nr (...) w bliżej nieokreślonej ilości”. W ocenie Sądu Okręgowego, sprowadzało się to do tworzenia i mnożenia zupełnie abstrakcyjnych i gołosłownych spekulacji, nie mających jakiegokolwiek wsparcia i potwierdzenia w zgromadzonych dowodach i okolicznościach tej sprawy. Wątpliwości o których stanowi art. 5 § 2 kpk słusznie nie stwierdził Sąd I instancji, ale także nie dostrzegał ich również Sąd Okręgowy. Biorąc pod uwagę treść relacji mieszkańców miejscowości M. uprawnionym jest wniosek, iż oskarżony skorzystał ze sposobności posiadania zezwolenia na wycinkę znacznie mniejszej ilości drzewa, świadom, że w razie ewentualnych pytań chociażby sąsiadów i reszty lokalnej społeczności mogących zaobserwować podejmowane przez niego czynności związanych z wycinką, przedstawi im legalny dokument. Na niekorzyść oskarżonego przemawiały poza jego przyznaniem się z postępowania przygotowawczego także inne dowody w postaci zeznań świadków: W. M., L. Ś., A. P., M. C. (1), T. B. i A. C. we wzajemnym powiązaniu, jako relacje wzajemnie się uzupełniające. Z zeznań T. B. (k. 46) wynikało bezpośrednio, że oskarżony dokonał kilku kursów z załadunkiem w postaci ściętego drzewa najpierw ciągnikiem z doczepionym wozem, następnie kilka kursów pojazdem typu Ż. i każdorazowo następowało to z gminnej działki leśnej w M., której dotyczył akt oskarżenia wniesiony w tej sprawie. - jak wskazał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 maja 2006 r. w sprawie II AKa 72/06 nie jest ani wystarczające, ani skuteczne jedynie teoretyczne i gołosłowne wysłowienie pewnej hipotetycznej możliwości i na tej tylko podstawie formułowanie zarzutu, że ustalenia sądu są błędne, bowiem tej ewentualności nie uwzględniają lub też nie stanowią jej bezwzględnego zaprzeczenia. Każde dowodowe twierdzenie wymaga uwiarygodnienia, poprzez wskazanie na fakty realnie istniejące i poddające się obiektywnemu poznaniu procesowemu. Bez takiego zaś wymogu zakwestionowane mogłyby zostać wszelkie dowody i ustalenia sądu, a sąd byłby wikłany w niekończące się i w wielu wypadkach całkowicie nierealne procedury badania tych hipotez i ich dowodowego weryfikowania (OSA 2007 nr 1, poz. 4, str. 50, KZS 2006 nr 9, poz. 54, OSA/Wr. 2007 nr 1, poz. 23, Legalis Numer 80195). Norma wyrażona w art. 5 § 2 kpk zostaje bowiem naruszona nie tylko wtedy, gdy nieusuwalnych wątpliwości nie rozstrzygnięto na korzyść oskarżonego, ale również wtedy, gdy organ procesowy bezzasadnie korzysta z tej dyrektywy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2015 r., sygn. IV KK 143/15, Legalis Numer 1341833). W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy wykorzystał w toku postępowania sądowego wszystkie istniejące możliwości dowodowej weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, nie uchylając się od oceny dowodów i wyczerpującej argumentacji w tym zakresie, słusznie uznając, iż wątpliwości co do sprawstwa oskarżonej nie zaistniały. Wniosek 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. M. od popełnienia zarzucanego mu czynu; 2. o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego A. M. kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, w tym uprzednie rozpoznanie sprawy, według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków Lp. Zarzut 3. obraza przepisów prawa karnego procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów polegająca na oparciu orzeczenia wyłącznie na odwołanym przyznaniu się do winy oskarżonego i pominięcie dowodów wskazujących na niewinność oskarżonego, tj. zeznań świadków: W. M. (k. 36-38, 128-129, 170-172, 201-203), A. C. (k. 231-232, 220), M. C. (2) (k. 50, 184-185), A. P. (k. 7, 181-182) i T. B. (k. 46, 183-184) oraz dokumentów: potwierdzeń cechowania drewna (k. 100, 101), świadectw legalności (k. 102, 103) i potwierdzenia zapłaty (k. 243), które nie były przez Sąd kwestionowane (za wyjątkiem zeznań L. S.), a także zeznań świadka S. W. (str. 2-3 protokołu rozprawy z dnia 28.04.2021) - dopuszczanego z urzędu, potwierdzającego fakt zabrania z działki gminnej przez oskarżonego drzewa tylko i wyłącznie w masie przez niego nabytej, którego zeznań Sąd w przeważającej części nie uznał, z uwagi na to, że jego udział ograniczał się do przewiezienia pociętego na kawałki drewna na działkę oskarżonego, wobec czego zdaniem Sądu nie mógł on posiadać szczegółowej wiedzy na temat wycinki, nie dostrzegając tego faktu, iż była to osoba najbliżej obserwująca faktyczne działania oskarżonego na działce leśnej należącej do Gminy K., a żaden inny świadek przesłuchiwany w sprawie także nie obserwował czynności wycinania przez oskarżonego drzew. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Rejonowy wbrew twierdzeniom obrońcy wcale nie pominął dowodów „na korzyść” dla oskarżonego, lecz wszystkie wskazane przez obrońcę dowody ocenił w sposób zgodny z art. 7 kpk, zajmując klarowne stanowisko co do ustaleń faktycznych. Obrońca zaś z dowodów przeprowadzonych w tej sprawie wybiórczo i wyrywkowo przytoczył tylko to, co chociażby jedynie iluzorycznie pasowało do przyjętej linii obrony, z przemilczeniem tego wszystkiego, co obciążało jego mocodawcę. Dobrym przykładem w tym względzie jest twierdzenie obrońcy, że z zeznań S. M. wynikało, że oskarżony z leśnej działki gminnej zabrał wyłącznie taką ilość drzewa na jaką miał zezwolenie, z jednoczesnym przemilczeniem tego, iż z zeznań T. B. wynikało z kolei, że oskarżony zrobił nie tylko kilka kursów z lasu ciągnikiem z wozem, o których zeznał w/w świadek, lecz także kilka dodatkowych, kolejnych kursów pojazdem Ż.. Chociażby z tego względu, do zeznań S. W. Sąd Rejonowy nie mógł podejść bezkrytycznie, w sposób jaki życzyłby sobie obrońca. Zwrócić należało uwagę, iż świadek ten mógł obawiać się powiązania go z kradzieżą leśną, której dotyczył stawiany oskarżonemu zarzut. To co dokładnie oskarżony miał zrobić z nadprogramowym drewnem pozyskanym z działki leśnej, będącej własnością Gminy K. – gdzie i komu ją sprzedał pozostawało bez znaczenia dla kwestii jego winy, jako okoliczność dotycząca tego co dziać się miało po popełnieniu czynu zabronionego. Weryfikowanie zeznań świadków w części dotyczącej tego, któremu stolarzowi miał on ewentualnie sprzedać to drzewo, nie było zatem celowe. Rodzaj drzewa, który wyciął oskarżony wcale nie musiał zostać ustalony na podstawie zeznań świadków. Twierdzeniom oskarżonego, że pozyskiwał on głównie tzw. suszki i drzewa padłe w prosty sposób przeczyła dołączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna. Wniosek 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. M. od popełnienia zarzucanego mu czynu; 2. o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego A. M. kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, w tym uprzednie rozpoznanie sprawy, według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków Lp. Zarzut 4. Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, poprzez uznanie, że A. M. w okresie od bliżej nieustalonego dnia stycznia 2019 roku do 8 marca 2019 roku w M., województwie (...), dopuścił się wyrębu, a następnie zaboru w celu przywłaszczenia co najmniej 95 drzew sosnowych z gminnej działki leśnej numer (...), powodując straty o wartości co najmniej 6 909, 35 zł na szkodę gminy K., czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 278 § 1 kk, podczas gdy A. M. dokonał legalnego zakupu od Urzędu Gminy (...) mp (metry przestrzenne) drewna opałowego, gdzie wyznaczono 23 szt. drzew do wycinki (wyrębu) oraz wskazano oskarżonemu obszar, z którego wyciąć miał dodatkowo drzewa chore, obumierające, suche (posusz) i tzw. złomy, do uzyskania nabytej masy 6 mp drewna, właściwy miejscowo leśniczy dokonał ocechowania drewna pozyskanego z lasu gminnego przez oskarżonego i wydał zaświadczenie o legalności pozyskania przez niego drewna bez zastrzeżeń, przy czym niemożliwym było późniejsze ustalenie, czy masa drzew wyciętych w lesie gminnym była większa, niż nabyta przez oskarżonego, z uwagi na treść zawartej umowy, tj. nabycie masy drewna, w skład której wchodziły drzewa chore, suche i połamane o różnej kondycji i długości, a nie wyłącznie indywidualnie oznaczone sztuki drzew. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wtórny, skutkowy, sprowadza się do ogólnego negowania stwierdzenia przez Sąd Rejonowy sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu przypisanego mu w zaskarżonym wyroku. Aby dowieść zaistnienia względnej przesłanki odwoławczej z art. 438 pkt 3 kpk, obrońca opierający środek odwoławczy na tej podstawie, winien wykazać, że ustalenia Sądu I instancji albo nie znajdują oparcia w żadnym dowodzie, albo źródło tego błędu tkwi w obrazie art. 7 kpk i art. 410 kpk, bądź też w istotnych brakach postępowania dowodowego (np. obrazie art. 167 kpk i art. 366 § 1 kpk). Żadna z tychże sytuacji nie zaistniała w tej sprawie. Jeżeli Sąd Rejonowy nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak było również podstaw do skutecznego kwestionowania poczynionych ustaleń. Podniesienie zarzutu opisanego w art. 438 pkt 3 kpk w zasadzie zastrzeżone jest do takich przypadków, kiedy materiał dowodowy został poprawnie skompletowany i oceniony, a pomimo tego poczynione ustalenia faktyczne nie odpowiadają wnioskom wynikającym z tychże dowodów (por. wyrok SN z 9.09.2021 r., V KK 341/20, OSNK 2021, nr 10, poz. 40, LEX). Wniosek 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. M. od popełnienia zarzucanego mu czynu; 2. o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego A. M. kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, w tym uprzednie rozpoznanie sprawy, według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków Lp. Zarzut 5. Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, poprzez uznanie, że A. M. dokonał z terenu należącej do gminy K. działki leśnej nr (...) wyrębu (wycinki) większej liczby drzew niż drzewa o masie 6 mp w oparciu o ustalenie, że na posesji oskarżonego ujawniono 15 mp drewna, bez rozważenia tej okoliczności, że oskarżony udowodnił stosownymi dokumentami pochodzenie dodatkowych 9 mp drewna z jego prywatnego lasu, co potwierdził leśniczy W. M., a obciążające oskarżonego zarzuty świadka L. S., nie zawierające relacji odnośnie tego, ile drzew miał wyciąć oskarżony (ponad drzewa zakupione od Gminy) i co się miało stać z pozyskanym przez oskarżonego nielegalnie drewnem, a jedynie powtórzenie zasłyszanych plotek, które zostały zweryfikowane ze skutkiem negatywnym, nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wtórny, po raz kolejny odnoszący się do znaczenia dowodu w postaci świadectw legalizacji drewna w kontekście zeznań leśniczego W. M., co jak już wskazano Sąd Rejonowy trafnie i logicznie omówił na k. 262 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a w ocenie tej Sąd Okręgowy nie stwierdził obrazy przepisu art. 7 kpk i błędu określanego w orzecznictwie jako tzw. błąd dowolności. Sąd I instancji rzeczowo wskazał, iż nie można tracić z pola widzenia, że każdorazowo cechowanie drzewa miało następować na posesji oskarżonego, a leśniczy w zakresie pochodzenia drzewa bazował na zapewnieniach A. M.. Skarżący we wniesionej apelacji formułując zarzuty nie powinien poprzestać na powieleniu linii obrony oskarżonego z postępowania sądowego, lecz skupić się na obaleniu ustaleń i oceny dowodów zaprezentowanej przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, czego w apelacji obrońcy wniesionej w tej konkretnej sprawie wyraźnie zabrakło. Wniosek 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. M. od popełnienia zarzucanego mu czynu; 2. o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego A. M. kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, w tym uprzednie rozpoznanie sprawy, według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków Lp. Zarzut 6. Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, poprzez uznanie, że A. M. dokonał z terenu należącej do gminy K. działki leśnej nr (...) wyrębu (wycinki) większej liczby drzew niż drzewa o masie 6 mp polegający na oparciu się jedynie na tej okoliczności, że na w/w działce wycięto około 130 szt. drzew, zaś świadek - leśniczy W. M. użył sformułowania, że wyciął te drzewa A. M., pomimo to, że nie przeprowadzono w sprawie dowodów wskazujących na to, iż to rzeczywiście oskarżony wyciął na działce gminnej drzewa ponad masę 6 mp, za które uiścił opłatę, a świadek W. M. sprostował swoje zeznania, w których obwiniał oskarżonego o dokonanie wyrębu zeznając (str. 7 protokołu rozprawy z dnia 29.10.2020r.) „ja zasugerowałem się tą całą sytuacją, bo to był gorący temat, każdy o tym mówił i z rozpędu tak powiedziałem, że to oskarżony". ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obrońca w ramach tego zarzutu raz jeszcze zwraca uwagę na te same okoliczności, w swoisty sposób atomizując zgromadzone w sprawie dowody, tym razem zeznania leśniczego W. M., jednocześnie wystrzegając się konfrontacyjnej oceny dowodów w sposób, w ich wzajemnym powiązaniu, w sposób jaki dokonał tego Sąd Rejonowy. Był to kolejny zarzut wtórny, opierający się na odmiennej redakcji zarzucanego już wcześniej uchybienia, niewnoszący do sprawy nic więcej, ponad to, co zostało już omówione uprzednio. Wniosek 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. M. od popełnienia zarzucanego mu czynu; 2. o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego A. M. kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, w tym uprzednie rozpoznanie sprawy, według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. - apelacja obrońcy w całości okazała się bezzasadna, zatem oskarżony, zgodnie z art. 636 § 1 kpk, winien ponieść koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w całości, gdyż w sprawie nie zachodzą podstawy do zwolnienia oskarżonego od ich zapłaty. - na zasądzone koszty sądowe składa się opłata w kwocie 100 zł (określona na podstawie art. 7 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) oraz wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (stanowiąca ryczałt za doręczenia pism w sprawie). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 106/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Małgorzaty Ciećko po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy M. K. (1) oskarżonego z art. 276 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 3 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 41/21 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 106/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 3 grudnia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 41/21; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 276 kk, poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji w której oskarżony swoim zachowaniem nie wypełnił znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 276 kk; 2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na przyjęciu sprzecznie z wymową zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że oskarżony M. K. (1) dokonał usunięcia, a następnie ukrycia dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego (...) pojazdu R. (...) o nr rej (...), którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać na szkodę M. K. (2), w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, że właścicielem pojazdu, jak i dowodu rejestracyjnego była Z. K. i jej mąż S. K., a w zachowaniu oskarżonego brak jest umyślności, bowiem oskarżony nie mógł wiedzieć, że postanowieniem z dnia 27 maja 2020 roku ww. pojazd wraz z przedmiotowym dowodem rejestracyjnym został oddany na przechowanie M. K. (2) i to jej przysługuje prawo do dysponowania dokumentem; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty wywiedzione przez obrońcę oskarżonego okazały się niezasadne. Wyprzedzając zasadniczą część niniejszych wywodów wskazać należy, iż konstrukcja rozpatrywanej apelacji okazała się wadliwa. Skarżący bowiem pozornie zarzucił Sądowi Rejonowemu szereg uchybień, opartych na niemalże na wszystkich możliwych względnych podstawach odwoławczych, choć niekiedy te tak naprawdę wzajemnie się wykluczały. Postawienie w apelacji zarzutu naruszenia prawa materialnego stoi bowiem w oczywistej sprzeczności ze stawianym jednocześnie zarzutem obrazy prawa procesowego czy powiązanym z nim błędem w ustaleniach faktycznych. Podstawą stawiania takiego zarzutu jest przyjęcie, że dany Sąd prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, lecz popełnił błąd w procesie subsumcji lub wykładni konkretnego przepisu karnomaterialnego. Tak jednak nie było w tym przypadku - obrona zakwestionowała bowiem prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji w zakresie zamiaru i motywacji podsądnego, które skutkowały przyjęciem skazania z art. 276 kk. W orzecznictwie Sądu Najwyższego od dziesiątek lat dominuje wciąż aktualny pogląd, iż obraza prawa materialnego może być przyczyną odwoławczą lub kasacyjną jedynie wtedy, gdy ma ona charakter samoistny (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2007 roku, wydane w sprawie o sygn. akt II KK 123/06). Jeśli zatem w opisanej w zdaniach poprzedzających konfiguracji stawiany jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego uznać go należy za przedwczesny lub nawet sprzeczny z zarzutami odnoszącymi się do rekonstrukcji zdarzenia faktycznego. Tymczasem, analiza całości wywiedzionej apelacji doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż rzeczywistą intencją jej autora było właśnie zakwestionowanie dokonanych przez Sąd merytoryczny ustaleń faktycznych w zasadzie dotyczących samego sprawstwa M. K. (1), poprzez próbę wyeksponowania treści płynących z tych dowodów, które przemawiały na jego korzyść i choćby pośrednio, interpretowane w pewien określony sposób, mogły stanowić o braku zamiaru popełnienia przezeń przypisanego mu czynu. Rzecz jasna, formułując zarzut obrazy prawa materialnego, apelujący pozornie pochylił się nieco nad wykładnią przepisu z art. 276 kk koncentrując się zwłaszcza na aspekcie wspomnianego już zamiaru, jaki winien przyświecać sprawcy rzeczonego przestępstwa, jednakże w zasadzie wywody apelacji w tym zakresie pokryły się z tokiem dedukcji organu procesowego. Dlatego też, nie sposób zarzucić Sądowi Rejonowemu, że ten w sposób błędny (czy chociażby odmienny w stosunku do rozumowania obrony) dokonał interpretacji przywołanej normy prawnej. Stąd, raczej przyjąć należało, że swoje konkluzje w tym zakresie ten oparł na dowolnej (w ocenie skarżącego) analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z tego względu, ażeby bezwiednie nie poświęcać się problematyce pobocznej, Sąd Odwoławczy skupi swoją uwagę bezpośrednio właśnie na dokonanej w pierwszoinstancyjnym postępowaniu ocenie dowodów, marginalnie wskazując jedynie, iż podziela postulaty tak Sądu niższego rzędu jak i skarżącego w kwestii konieczności umyślności działania sprawcy czynu z art. 276 kk. I tak, w ocenie Sądu Okręgowego, materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie pozwolił na wyprowadzenie pozbawionych wszelkich wątpliwości wniosków o winie M. K. (1), który z całą pewnością działał umyślnie z bezpośrednim zamiarem ukrycia dokumentu, którym wówczas w sposób rzeczywisty i przy tym legalny dysponowała pokrzywdzona, a którym on sam nie miał prawa wyłącznie rozporządzać. W tym miejscu, podążając w ślad za Sądem Rejonowym, należy zwrócić uwagę na różnicę pomiędzy pojęciem prawa własności danej rzeczy a właśnie prawem do zgodnego z prawem dysponowania nią – pomimo braku tegoż tytułu. Niewątpliwie terminy te, pomimo iż w języku potocznym są dość zbliżone do siebie znaczeniowo, w świetle przepisów prawa nie pozostają równoznaczne, posiadając swój indywidualny zakres. I tak, o ile na ówczesny moment kwestią sporną było to, czy tytuł własności pojazdu R. (...) wraz z jego przynależnościami (w tym z dowodem rejestracyjnym) przysługiwał żonie czy może rodzicom podsądnego, o tyle niewątpliwie czasowo, tj. do wyjaśnienia związanych z tym zagadnieniem okoliczności, ten został jej powierzony (a precyzując: oddany na przechowanie) na mocy postanowienia asesora Prokuratury Rejonowej w Łukowie z dnia 27 maja 2020 roku. Z kolei, art. 276 kk nie chroni jedynie prawa własności w znaczeniu sensu stricte, lecz rozciąga się także na szeroko pojęte dysponowanie danym dokumentem, gdy ma ono miejsce w granicach stosownych, legalnych uprawnień. Stąd, wątpliwości co do własności rzeczonego mienia w postaci pojazdu R. (...) i przynależnych do niego dokumentów, nie wykluczały możliwości przypisania oskarżonemu sprawstwa ukrycia wzmiankowanego w akapitach poprzedzających dowodu rejestracyjnego. Odnosząc się zaś do bezpośrednich przekonań skarżącego wskazać należy, iż podobnie jak Sąd niższego rzędu, tak i Instancja Odwoławcza nie nabrała obiekcji co do świadomości podsądnego co do istnienia przywołanego powyżej postanowienia. Stąd, przyjąć należało, iż twierdzenia jakoby było zupełnie inaczej i M. K. (1) miał nie zdawać sobie sprawy z tego, że to w ogóle zapadło bądź że w jego treści organ prowadzący postępowanie przygotowawcze pozostawił sporne auto na przechowanie u pokrzywdzonej, stanowiły jedynie linię obrony samego zainteresowanego i jego obrońcy. Tutaj, poddając ocenie wyjaśnienia podsądnego wskazać należy, iż ten nie był w nich nawet konsekwentny. Wprawdzie, w każdym stadium niniejszego postępowania M. K. (1) konsekwentnie negował swoje sprawstwo, lecz okoliczności rzekomo przemawiające za brakiem winy po jego stronie w kolejnych prezentowanych przezeń relacjach były zupełnie inne. Z kolei, argument koncentrujący się na braku zamiaru po stronie sprawcy, który rzekomo miał nie mieć świadomości, iż działa wbrew decyzji procesowej kompetentnego organu, został zaprezentowany przez jego obrońcę dopiero na etapie apelacji. Dlatego też, w ocenie Sądu Odwoławczego zrodził się szereg pytań i wątpliwości w tym zakresie, jak chociażby to dlaczego podczas uprzedniego relacjonowania M. K. (1) nie zwrócił choćby najmniejszej uwagi na tę okoliczność, której obecnie skarżący poprzez swoją narrację nadał rangę wręcz kluczowej i determinującej dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu drugiej instancji przekonania tego rodzaju stanowią nic innego jak kolejną wykreowaną przez stronę oskarżoną linię obrony, która podobnie jak poprzednie w świetle całości okoliczności sprawy, a zatem tak oceny zgromadzonego materiału dowodowego jak i logicznej analizy tła sytuacyjnego zdarzeń z udziałem stron, jawiła się jako zupełnie nieprzekonująca. Przedstawioną na łamach apelacji konwencję zdarzeń wyraźnie obaliła nie tylko relacja M. K. (2) przedstawiona w toku niniejszego postępowania, która notabene była niezwykle dokładna i rzetelna, ale również wnioski płynące z dołączonych do akt sprawy dokumentów pochodzących z innych postępowań toczących się między stronami, które niezwykle dobitnie zobrazowały stosunki panujące pomiędzy M. K. (2) a M. K. (1) i to również w wymiarze codziennym, w tym także w kwestii przywołanego już powyżej pojazdu. I tak, już na tzw. pierwszy rzut oka wyłoniła się zależność oskarżonego wobec swojej żony właśnie w aspekcie dotyczącym korzystania z samochodu R. (...). Bez wątpienia owe auto od dłuższego czasu pozostawało w posiadaniu pokrzywdzonej, która w miarę potrzeby, na wyraźną, umotywowaną prośbę swojego męża, udostępniała mu je tymczasowo i w konkretnym celu. Podsądny zatem doskonale zdawał sobie sprawę z tego, iż nie jest uprawnionym, ażeby bez zgody M. K. (2) korzystać – w szerokim znaczeniu tego słowa – z rzeczonego pojazdu. Wręcz przeciwnie – wobec faktu, iż M. K. (1) na co dzień nie dysponował nawet kluczykiem do samochodu, każdorazowo chcąc zawieźć bądź odebrać dziecko z przedszkola, musiał zwracać się do żony z prośbą o udostępnienie go. W tej sytuacji niezwykle trudno przyjąć, ażeby oskarżony – jako podmiot dorosły i racjonalnie myślący – mógł tkwić w błędnym, lecz jakkolwiek uzasadnionym przekonaniu, iż posiada legalne władztwo nad rzeczonym pojazdem wraz z jego przynależnościami - do których zalicza się m. in. dowód rejestracyjny i że może nim samodzielnie rozporządzać, bądź iż dysponują nim jego rodzice. Tutaj, wtrącić należy, iż przyjmując czysto hipotetycznie, jakoby rzeczywiście tak było, zastanawiającą jawi się okoliczność z jakich względów zabór dowodu rejestracyjnego owego pojazdu został dokonany w taki, a nie inny sposób. Dlaczego M. K. (1) tkwiąc w przekonaniu, iż jest uprawniony do dysponowania nim, nie poprosił małżonki o wydanie dokumentu, a w zamian wyczekując stosownego momentu, kiedy ta oddali się pozostawiając przedmiot w jego pobliżu, samowolnie wyjął go z torebki stanowiącej jej własność i następnie ukrył. Tymczasem, sam zainteresowany nie wskazał, ażeby przed dokonaniem czynności sprawczej negocjował z żoną co do możliwości przekazania mu dokumentu. Wreszcie, obrońca również nie rozwiał tych wątpliwości, zupełnie bagatelizując ten aspekt i motywację swojego klienta, który z niezrozumiałych względów, niejako z góry miał przyjąć, iż polubowna próba dogadania się z pokrzywdzoną nie przyniesie pożądanych rezultatów. Mało tego - przedstawiony przez skarżącego obrót rzeczy jawił się jako tym bardziej zdumiewający, gdy wzięło się pod uwagę fakt, iż bez wątpienia M. K. (1), ze względu na długofalowy i wielopłaszczyznowy konflikt z partnerką, był również bezpośrednio zaangażowany w jej spór ze swoimi rodzicami. W związku z tym losy pojazdu R. (...) stanowiły przedmiot zainteresowań członków całej rodziny K., którzy w mniejszym bądź większym stopniu czy to poczuwali się do władztwa nad nim, czy też chociażby byli zainteresowani korzystaniem z niego. Wobec powyższego, trudno przyjąć, ażeby umknął ich uwadze fakt, iż pojazdem tym od dłuższego czasu dysponowała M. K. (2), zwłaszcza iż wiedzieli oni o czynności zatrzymania ujawnionego u niej mienia, a następnie faktu iż zostało ono jej zwrócone. Oczywistym przy tym winno się jawić, iż skoro po przeprowadzeniu wspomnianej czynności procesowej pojazd został przez organy ścigania przekazany pokrzywdzonej, to przechowanie to miało charakter uprawniony. Reasumując całość niniejszych wywodów stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego, stąd ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie nie mogły nosić cech błędu. Skarżący w wywiedzionej apelacji w sposób obiektywny nie wykazał zaś nieprawidłowości, jakie podniósł w jej petitum, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył tak sformułowany wniosek apelacyjny. Lp. Zarzut Z daleko posuniętej ostrożności procesowej - rażąca niewspółmierność orzeczonej kary wobec oskarżonego - nieadekwatnej do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu poprzez zaniechanie umorzenia postępowania lub warunkowego umorzenia postępowania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wywiedziony przez obrońcę oskarżonego zarzut alternatywny również okazał się pozbawiony zasadności. Wbrew odmiennym przekonaniom skarżącego Sąd Rejonowy poczynił trafne ustalenia faktyczne w zakresie stopnia społecznej szkodliwości przypisanego M. K. (1) czynu w całości uwzględniając przy tym kontekst sytuacyjny zdarzeń z czasookresu przyjętego w treści zarzutu. Finalnie zatem za trafne uznać należy konkluzje organu procesowego sprowadzające się do przekonania, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie tylko nie zaistniała przesłanka z art. 17 § 1 pkt 3 kpk obligująca do wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania, ale także nie ziściły się te nakłaniające do zastosowania wobec podsądnego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Na wstępie tej części rozważań poczynić należy kilka uwag natury ogólnej dotyczących problematyki stopnia społecznej szkodliwości i procesu jego miarkowania przez ferujący dane rozstrzygnięcie Sąd. I tak, stopień społecznej szkodliwości jest immanentną cechą czynu, która pozwala na odróżnienie czynów błahych od poważnych i uznanie za przestępstwo tylko takich, które faktycznie i realnie szkodzą określonym dobrom jednostki bądź dobru społecznemu (art. 17 § 1 pkt 3 kpk). Ta zmienna cecha czynu, który formalnie wyczerpuje wszystkie znamiona danego typu czynu zabronionego, podlega indywidualnemu stopniowaniu i w zależności od konkretnych okoliczności podmiotowych, jak i przedmiotowych może być bądź to znikoma, bądź nieznaczna, bądź w końcu wysoka lub nawet szczególnie wysoka (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 stycznia 2005 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II AKA 455/04). Tym samym, to właśnie społeczna szkodliwość czynu stanowi przesłankę odpowiedzialności karnej. Nie stanowi bowiem przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma (art. 1 § 2 kk). Odpowiedzialność karna wiąże się zatem jedynie z czynem o takim stopniu społecznej szkodliwości, który przesądza o jego karygodności. Dla uznania jakiegoś czynu za przestępstwo konieczne jest w związku z tym wykazanie, że narusza on istotne wartości społeczne, ale w stopniu wyższym niż znikomy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2003 roku, wydany w sprawie o sygn. akt III KK 217/02). Z kolei, instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego jest zastrzeżona wyłącznie dla występków – i to tych drobnych oraz tych lżejszych z grupy o średnim ciężarze gatunkowym. Jednocześnie jednak, oprócz formalnego wymogu, aby przestępstwo należało do typów występków o niedużym ciężarze gatunkowym, przepis art. 66 § 1 kk wymaga jeszcze, aby społeczna szkodliwość konkretnego czynu i wina jego sprawcy nie były znaczne, co każdorazowo zobowiązuje Sąd do oddzielnego analizowania i ważenia obu tych czynników. Znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, podobnie jak znaczny stopień winy, a tym bardziej, gdy znaczny stopień cechuje oba te czynniki – eliminuje możliwość brania pod uwagę instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 roku II AKa 378/17). Jednocześnie, katalog okoliczności wyznaczających stopień społecznej szkodliwości czynu został przez ustawodawcę określony w treści przepisu art. 115 § 2 kk. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. I tak, jak już wspomniano na wstępie, w ocenie Instancji Odwoławczej, Sąd merytoryczny uczynił zadość swej powinności i czyniąc ustalenia faktyczne odnośnie do stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego M. K. (1) czynu prawidłowo uwzględnił wszystkie okoliczności, które w tej sprawie pozostawały istotne dla przedmiotowej oceny, stąd konkluzje w tym zakresie uznać należy za słuszne i pozbawione błędu. Nie sposób bowiem skutecznie odeprzeć wniosków Sądu niższego rzędu, który dokonując stopniowania społecznej szkodliwości rzeczonego przestępstwa uznał, iż ta nie tylko przekroczyła stopień znikomości wyznaczający karalność zachowania sprawcy, ale również nie mieściła się w ramach nieznaczności, o jakiej mowa w przepisie z art. 66 kk. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż swoje stanowisko w tym zakresie organ procesowy dostatecznie uargumentował. W stosownej części tabelarycznego uzasadnienia wyroku wskazano bowiem jakie okoliczności uznano za obciążające podsądnego, a jakie działające na jego korzyść. Sąd Rejonowy pierwotnie dość ogólnie nakreślił, iż na sytuację procesową M. K. (1) w sposób niekorzystny działały takie czynniki jak właśnie wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu i tożsamy sposób jego zawinienia. Jednak, w następnych wersach Sąd niższego rzędu rozwinął swą myśl, precyzując iż za taką oceną przemawia fakt, iż oskarżony swoim działaniem godził w elementarne zasady porządku prawnego, nadwyrężając przy tym zaufanie jednej z dotąd najbliższych mu osób. Niewątpliwie sposób działania sprawcy, który wyczekiwał odpowiedniego momentu, by móc wykorzystać chwilową nieobecność ofiary i dokonać bezprawnego ukrycia powierzonego jej mienia, po czym w pewnym sensie uciekł z miejsca zdarzenia, nie zasługuje na wyjątkowe uznanie. Do tego sama motywacja M. K. (1), który w ten sposób chciał w pewien sposób uprzykrzyć życie swojej partnerce, maluje się jako dość trywialna. Rzecz jasna, nie budzi wątpliwości, iż strony niniejszego postępowania od dłuższego czasu tkwiły w konflikcie, który przebiegał ze zmiennym natężeniem, dotykając niekiedy bezpośrednio również pozostałych członków ich rodziny, jednak fakt ten nie upoważniał M. K. (1) do popełnienia przestępstwa przeciwko swojej żonie. Mało tego – okoliczność tego rodzaju nie tylko nie mogła zaważyć o braku bezprawności czy karygodności rzeczonego czynu, lecz również nie mogła usprawiedliwiać samego sprawcy i w aż tak znamiennym stopniu rzutować na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jak życzyłby sobie tego skarżący obrońca. W tej sytuacji, wobec przyświecającego sprawcy wyraźnego celu i jednoznacznego nastawienia do pokrzywdzonej bez większego znaczenia pozostawał fakt, z czym faktycznie rzeczone ukrycie dowodu rejestracyjnego się wiązało i czy uniemożliwiało jej dalsze korzystanie z pojazdu, czy też nie. Stąd, puentując tę część wywodów wyraźnie zaznaczyć należy, iż abstrahując już od obalonego w części powyżej naczelnego argumentu obrony sprowadzającego się do problematyki zamiaru popełnienia tego konkretnego przestępstwa z art. 276 kk, jaki rzekomo nie miał przyświecać jego klientowi (który nie wymaga już ponownego szerszego omawiania), pozostałych wskazanych w treści apelacji przesłanek również nie należało nadmiernie poczytywać na korzyść M. K. (1). Oczywiście, te miały znaczenie dla wymiaru zasądzonej wobec niego kary, która przecież oscylowała w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, lecz nie sposób ich było analizować w kategorii swego rodzaju wyjątkowości i traktować jako fundament dla możliwości umorzenia postępowania karnego w myśl art. 17 § 1 pkt 3 kpk bądź warunkowanego umorzenia postępowania karnego stosowanie do treści art. 66 kk. Wniosek - o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył tak sformułowany wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 3 grudnia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 41/21 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów i przy jednoczesnym braku przesłanek podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, ażeby podjąć ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego; Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 3 grudnia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt I K 41/21 – w całości; 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn.

Sygn. akt II Ka 481/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Marka Kempki po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy K. S. oskarżonego z art. 62 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r. (Dz.U. 2019 poz. 852), art. 279 §1 k.k., art. 278 §1 k.k., art. 291 §1 k.k., art. 292 §1 k.k. i in. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt II K 212/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1520 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 481/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie II K 212/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1. na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez: a. naruszenie art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, w postaci: i. wyjaśnień oskarżonych K. S. oraz R. S., poprzez: 1. odmówienie im wiarygodności w zakresie, w którym oskarżeni wskazywali na brak popełnienia przez K. S. zarzucanych mu czynów, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonych w powyższym zakresie były logiczne, spójne oraz nie były sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a także; 2. poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie posiadanych i użytkowanych przez oskarżonych pojazdów napędzanych olejem napędowym i uznanie że posiadanie i użytkowanie takich pojazdów uzasadnia przyjęcie, że oskarżony K. S. dopuścił się wszystkich zarzucanych mu czynów dotyczących kradzieży paliwa (dot. czynów z pkt I., V., XVII. oraz XVIII zaskarżonego wyroku) w celu tankowania tych pojazdów z pominięciem stacji benzynowych, podczas gdy żaden dowód w sprawie nie wskazuje, że olej napędowy znaleziony na posesji nr (...) w D. pochodził z czynu zabronionego; ii. zeznań świadków G. K., Ł. O., G. C., S. K., M. B., T. K., L. W., D. K., D. R., G. T., B. K., S. T., I. K., M. K., B. O., H. K., R. P., H. P., P. K., M. C., M. Ż., A. Ż., poprzez przyznanie im wiarygodności, a jednocześnie uznanie, że zeznania te świadczą o popełnieniu przez oskarżonego K. S. zarzucanych mu czynów, podczas gdy z zeznań tych świadków wynika jedynie, że doszło do popełnienia przestępstw na ich szkodę, zaś żaden ze świadków nie widział sprawcy lub sprawców przestępstwa i żaden z nich nie rozpoznawał oskarżonego K. S., jak również nie wskazał go jako sprawcy czynu zabronionego; iii. protokołów oględzin terenu posesji nr (...) w D., poprzez przyznanie mu wiarygodności, a jednocześnie uznanie na jego podstawie, że K. S. popełnił zarzucane mu czyny, podczas gdy dowód ten świadczy jedynie o tym, że w pomieszczeniach usytuowanych na posesji nr (...) w D. znaleziono szereg przedmiotów pochodzących z przestępstwa, jak również takich, które z przestępstwa nie pochodziły, zaś nieograniczony dostęp do tych pomieszczeń poza oskarżonym K. S. miał również oskarżony R. S. oraz P. S., a pomieszczenia te należą do mamy oskarżonych, wobec czego nie sposób ustalić na podstawie samego faktu odnalezienia przedmiotowych rzeczy w ww. pomieszczeniach, że zostały one tam przywiezione przez oskarżonego K. S., a nie przez jego braci, jak również, zważywszy na ilość rzeczy odnalezionych w tych pomieszczeniach, nie sposób uznać, że oskarżony wiedział, że znajdują się tam rzeczy przywiezione przez P. S., a w konsekwencji, że pomógł w ich ukryciu oraz miał lub mógł mieć świadomość, że pochodzą one z przestępstwa (dot. czynów z pkt VI. - X. zaskarżonego wyroku); iv. historii logowań telefonów do stacji BTS, poprzez przyznanie mu wiarygodności, a jednocześnie uznanie na jego podstawie, że sam fakt logowania się telefonu oskarżonego K. S. do stacji BTS w obrębie których doszło do popełnienia czynów zabronionych, w okresie gdy doszło do ich popełnienia, świadczy o popełnieniu przez oskarżonego K. S. zarzucanych mu czynów, podczas gdy dowód ten świadczy jedynie o tym, że oskarżony K. S. przebywał w bliższej lub dalszej okolicy miejsc, w których doszło do popełnienia czynów zabronionych, zaś dokładne daty popełnienia czynów zarzucanych temu oskarżonemu nie są znane, a więc co najmniej nie można wykluczyć możliwości przypadkowego znalezienia się w okolicy przez oskarżonego K. S., gdyż są to miejsca zlokalizowane w okolicy miejsca zamieszkania tegoż oskarżonego i znajdował się on w obrębie zasięgu tych stacji BTS wielokrotnie wcześniej oraz później oraz brak jest jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, że do popełnienia czynów zarzucanych temu oskarżonemu doszło akurat wówczas, gdy jego telefon logował się do konkretnych stacji BTS; b. naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, w sytuacji gdy w sprawie zachodzą wątpliwości: i. co do faktu popełnienia czynów zabronionych w datach i godzinach, w których telefon oskarżonego K. S. logował się do stacji BTS położonych w okolicy miejsca popełnienia czynów zarzucanych temu oskarżonemu; ii. co do faktu, jak rzeczy pochodzące z przestępstwa znalazły się na terenie posesji nr (...) w D., bowiem nieograniczony dostęp do pomieszczeń na ww. posesji miał zarówno oskarżony K. S., jak i jego bracia, R. S. i P. S., którzy również byli oskarżonymi w niniejszej sprawie, jak również mama oskarżonych, podczas gdy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że to akurat oskarżony K. S. był osobą, która przywiozła rzeczy objęte zarzutami w stosunku do niego (dot. czynów z pkt I. - V., XV. - XVIII. zaskarżonego wyroku), na przedmiotową posesję, a nie zrobiła tego inna z ww. osób, a w konsekwencji że to oskarżony K. S., a nie R. S. lub P. S. jest sprawcą tych czynów, z wyłączeniem czynów do popełnienia których się przyznał; iii. co do faktu wiedzy K. S., że w pomieszczeniach na posesji nr (...) w D. znajdują się przedmioty pochodzące z przestępstw popełnionych przez P. S., a także wiedzy K. S. lub istnienia okoliczności uzasadniających przypuszczenie, że przedmioty te pochodzą z przestępstwa, a w konsekwencji świadomego udzielania P. S. pomocy w ukryciu tych rzeczy (dot. czynów z pkt VI. - X. zaskarżonego wyroku), podczas gdy żaden dowód w sprawie nie wskazuje, że oskarżony K. S. wiedział w ogóle o przechowywaniu tych rzeczy przez brata w ww. pomieszczeniach, gdzie znajdowało się mnóstwo innych rzeczy, a nawet jeżeli by o nich wiedział, to brak dowodu że istniały jakiekolwiek przesłanki, aby mógł choćby podejrzewać, że przedmioty te pochodzą z przestępstwa; iv. co do faktu wiedzy K. S. lub istnienia okoliczności uzasadniających przypuszczenie, że nabywane przez niego przedmioty pochodzą z przestępstwa (dot. czynów z pkt XI. oraz XII. zaskarżonego wyroku), podczas gdy żaden dowód w sprawie nie wskazuje na to, że oskarżony K. S. wiedział o pochodzeniu nabywanych przedmiotów lub, że istniały jakiekolwiek przesłanki aby mógł choćby podejrzewać, że przedmioty te pochodzą z przestępstwa; v. co do pochodzenia paliwa (oleju napędowego) znalezionego na posesji nr (...) w D., podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono żadnego dowodu pozwalającego stwierdzić, że paliwo odnalezione w zbiornikach na ww. posesji pochodzi z przestępstwa; 2. w konsekwencji naruszeń wskazanych w pkt 1., na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzucam błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na: a. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt I zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia paliwa wskazanego w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; b. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt IV zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia agregatu spawalniczego wskazanego w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; c. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt V zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał włamania oraz zaboru w celu przywłaszczenia paliwa wskazanego w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; d. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyny z pkt VI - X zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie miał świadomości znajdowania się przedmiotów wskazanych w opisie czynów, na terenie posesji nr (...) w D., nie wiedział skąd P. S. przywiózł owe przedmioty, nie miał podstaw do podejrzewania, że zostały one uzyskane za pomocą czynu zabronionego oraz nie pomagał P. S. w ich ukryciu; e. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt XI - XIII zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie miał podstaw aby przypuszczać, że nabyte przez niego przedmioty wskazane w opisie czynów zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego; f. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt XV zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał włamania oraz zaboru w celu przywłaszczenia wrzutników monet wraz z kasetkami, a także napojów i batoników oraz nie dokonał uszkodzeń wskazanych w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; g. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt XVII zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia paliwa wskazanego w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; h. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt XVIII. zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia paliwa wskazanego w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; 3. z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w przypadku gdyby Sąd nie uznał zarzutów podniesionych w pkt 1. i 2. powyżej za zasadne, na podstawie art. 438 pkt 1 i 1a k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: a. art. 279 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynu opisanego w pkt I. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie; b. art. 278 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynów opisanych w pkt IV., XVII. oraz XVIII. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie; c. art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynu opisanego w pkt V. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie; d. art. 291 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynów opisanych w pkt VI. - X. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie, a jeżeli Sąd doszedłby do przekonania, że czyn oskarżonego K. S. nosił znamiona czynu zabronionego, jedyną ewentualnie dopuszczalną kwalifikacją prawną czynu mógłby być art. 292 § 1 k.k.; e. art. 292 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynów opisanych w pkt XI. - XIII. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie; f. art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynu opisanego w pkt XV. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie; 4. z bardzo daleko posuniętej ostrożności procesowej, w przypadku gdyby Sąd nie uznał zarzutów podniesionych w pkt 1., 2. oraz 3. powyżej za zasadne, na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzucam rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego K. S., poprzez orzeczenie wobec tego oskarżonego jednostkowych kar pozbawienia wolności za czyny opisane w pkt I., III., IV., V., XV., XVI., XVII. oraz XVIII., a także kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, podczas gdy nawet przyjmując popełnienie przez oskarżonego zarzucanych mu czynów, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do tego oskarżonego, a także stopień winy, właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który założył i prowadzi działalność gospodarczą i wykonuje w pełni legalną pracę zarobkową oraz przez niemal 4 letni okres trwania postępowania w niniejszej sprawie nie popełnił przestępstwa, wszelkie cele kary wypełnione byłyby w przypadku skazania oskarżonego na karę łączną jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - kontrola odwoławcza utwierdziła Sąd Okręgowy w przekonaniu o prawidłowości oceny wyjaśnień oskarżonych K. S. i R. S. przeprowadzonej przez Sąd niższej instancji, która to w odpowiednim stopniu uwzględniała dyrektywy zawarte w treści art. 7 kpk. Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał w jaki sposób ocenił te dowody, a apelacja skarżącego nie zawierała żadnych rzeczowych argumentów, mogących podważyć słuszność tejże oceny. Należy podkreślić, że wyrok wobec R. S. w zakresie wszystkich czynów, które popełnił działając wspólnie i w porozumieniu z K. S. uprawomocnił się. Odnosząc się w sposób szczegółowy do wyjaśnień K. S. i uzupełniając rozważania Sądu I instancji należy wskazać, że oskarżony składał zmienne wyjaśnienia uzależnione od etapu postępowania i zebranego materiału dowodowego, starając się coraz bardziej minimalizować swoją odpowiedzialność. Analiza tych wyjaśnień, w których przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w połączeniu z innymi dowodami pozwalała na skazanie oskarżonego. W toku postępowania sądowego oskarżony przyznał się do popełnienia tylko dwóch zarzucanych mu czynów – II i III, a po odczytaniu wyjaśnień poprzednio składanych, również do czynu z pkt XVI. Zaprzeczał swoim wcześniejszym wyjaśnieniem min. dotyczącym kradzieży paliwa w m. Mroków, gdyż wcześniejsze wyjaśnienia zostały, w jego ocenie, nieprawidłowo zapisane. Zdaniem Sądu Okręgowego stanowiło to jedynie nieudolną linię obrony, a w toku postępowania sądowego nie stwierdzano nieprawidłowości przy przesłuchaniu oskarżonego. Analiza wyjaśnień składnych w toku postępowania przygotowawczego wskazuje, że oskarżony przyznał się do popełnienia czterech czynów, ale również opisał okoliczności kradzieży w m. G., w której brał udział, okoliczności posiadania środków psychotropowych, dwóch zdarzeń związanych z kradzież paliwa i podał okoliczności ich popełnienia. Te wyjaśnienia należy uznać za wiarygodne biorąc pod uwagę treść oświadczenia złożonego przez oskarżonego podczas przesłuchania w dniu 3 października 2019 roku. Nie można też pomijać w jaki sposób ustalono popełnienia przez oskarżonego czynu z pkt V, oskarżony posiadał w samochodzie nożyce do cięcia metalu, na posesji paliwo przechowywane w zbiornikach, a w toku postępowania sądowego R. S. opisał w jaki sposób pomagał bratu nosić schowane w krzakach rzeczy, w tym przypadku kanistry z paliwem( argumentacja dot. czynów z pkt I - V, XV - XVIII zaskarżonego wyroku). Sąd w całości podzielił argumentację Sądu I instancji co do czynu z pkt XV. - uzupełniając wcześniejszą argumentację należy wskazać, że nie wszystkie fakty ustalone przez Sąd I instancji muszą być oparte na dowodach bezpośrednich, w tym przyznaniu się oskarżonego do winy, ale mogą wynikać także z nieodpartej logiki sytuacji oraz jednoznacznego kontekstu ustalonej sekwencji faktów ubocznych, na podstawie których doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktyczna istotnie wystąpiła. Obciążający dla oskarżonego kontekst wyjaśnień oskarżonego w odniesieniu do protokołu przeszukania pomieszczeń był nader czytelny dla Sądu Okręgowego. Nie ma racji skarżący, że dowodem na popełnienie przestępstw związanych z kradzieżą paliwa był jedynie protokół przeszukania i był to dowód niewystarczający. Należy podkreślić, że oskarżony do części tych przestępstw przyznał się, zaś część z nich opisał w jaki sposób przebiegały i jaki miał być jego udział. Ewidentnie oskarżony marginalizował swoje zachowania, ale ocena tych wypowiedzi dawała podstawę do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności. Ponadto jak wynika z analizy logowania telefonu oskarżonego, był on w pobliżu kradzieży mających miejsce w Ż. (k.971). W toku postępowania oskarżony nie wskazywał, aby w tych miejscach, w konkretnych dniach znalazł się przypadkowo, całkowicie w innym celu, a więc postawianie przez skarżącego takiej tezy jest nieuprawnione. -podobnie należy traktować wyjaśnienia oskarżonego K. S. co do czynów z art. 291 § 1 kk (dot. czynów z pkt VI - X zaskarżonego wyroku). Sąd Okręgowy podzielił argumentację Sądu I instancji w tym zakresie. Oskarżony z jednej strony wskazywał, że pozostawał w konflikcie z bratem P. S., a z drugiej strony tolerował pojawianie się różnych przedmiotów na posesję, nie interesując się, jak twierdził pochodzeniem przedmiotów. W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze wyrok skazujący jaki zapadł wobec P. S. (k.1356), a przedmioty obcięte opisem czynów, wartościowe i o znacznych rozmiarach, znalazły się na posesji K. S.. To oskarżony K. S. prowadził gospodarstwo rolne, użytkował sprzęty rolnicze, korzystał z zabudowań, a więc jego wersję wydarzeń o braku świadomości co znajduje się na jego posesji podaną na rozprawie należało odrzucić jako nielogiczną i sprzeczną z doświadczeniem życiowym. W ocenie Sądu te wyjaśnienia są całkowicie nieprawdziwe, a nagłe pojawienie się takich przedmiotów na posesji powinno spowodować reakcję oskarżonego i zawiadowanie odpowiednich organów. Oskarżony zresztą jasno wyraził się co planował zrobić ze zgromadzonymi przedmiotami, chciał je sprzedać z uwagi na trudną sytuację finansową. Należy też mieć na uwadze, że w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie oraz 16 czerwca 2021 roku oskarżony wskazywał, że część przedmiotów przyniósł P. S.. Logiczne, że były to przedmioty skradzione przez P. S., a więc te wskazane w pkt VI - X, a następnie rozpoznane i odebrane przez pokrzywdzonych. W tym zakresie zapadł prawomocny wyrok skazujący wobec P. S. w sprawie sygn. akt II K 589/21 Sądu Rejonowego w Garwolinie. Należy też wskazać, że w zakresie czynów z pkt VI, VIII, IX, X oskarżonemu postawiono zarzut udzielenia pomocy w ukryciu przedmiotów, a nie ich przywiezienia na posesję. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, co do braku popełnienia czynów z art. 291 § 1 kk należy powołać się na wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2023 r. II AKa 112/22. Oskarżony nie wskazał żadnej osoby, od której nabył te przedmioty, ani nie przedstawił żadnych dokumentów na okoliczność ich zakupu. Tego należałoby oczekiwać, zwłaszcza od osoby, która ma świadomość, że używane pojazdy, czy maszyny i urządzenia oferowane do sprzedaży często właśnie pochodzą z kradzieży. Praktyką przy obrocie rzeczami używanymi, zwłaszcza tymi o większej wartości, jest sporządzanie umów na piśmie, gdzie wskazany pozostaje sprzedawca, oraz znajduje się jego zapewnienie co do legalnego pochodzenia rzeczy. Taka argumentację należy podzielić w zakresie używanych przedmiotów wskazanych w pkt VI, VII, VIII, IX, X. - w zakresie czynów z art. 292 § 1 kk oskarżony próbował uwiarygadniać swoje wyjaśnienia opisując okoliczności zakupu m.in motocykla marki S. (XII), ale nie przedstawił żadnych dokumentów. Wbrew twierdzeniom skarżącego widział u siebie w pomieszczeniach gospodarczych zagęszczarkę, agregat spawalniczy, kosiarkę czy zacieraczkę do betonu, ale nie wie jak te przedmioty znalazły się na jego posesji, co wydaje się nielogiczne. Przedmioty te w większości figurowały w ewidencji jako utracone. Wszystkie przedmioty znalezione na posesji oskarżonego, a odnoszące się do czynów wskazanych w pkt XI, XII, XIII zostały rozpoznane przez pokrzywdzonych i im zwrócone. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2017 r. III KK 141/17 - sprawca nieumyślnego paserstwa nie musi wiedzieć lub przewidywać, za pomocą jakiego konkretnie czynu zabronionego rzecz została uzyskana, jak również nie musi znać okoliczności, w jakich przestępstwo to zostało popełnione. Nie jest więc konieczne ustalenie podmiotowego związku między sprawcą paserstwa a sprawcą czynu zabronionego, za pomocą którego rzecz został uzyskana. Oskarżony wszedł w posiadanie tych przedmiotów nie posiadając umowy, dowodu zakupu, dowodu rejestracyjnego czy też nie podając żadnych okoliczności legalności nabycia. Trudno przyjąć, aby osoba osiągająca dochód miesięczny w kwocie 2000 zł mogła nabyć w krótkim czasie taką ilość wartościowych przedmiotów, jak te znalezione na jego posesji i gromadzić paliwo w dużych ilościach. - ma rację obrońca, że z zeznań świadków G. K., Ł. O., G. C., S. K., M. B., T. K., L. W., D. K., D. R., G. T., B. K., S. T., I. K., M. K., B. O., H. K., R. P., H. P., P. K., M. C., M. Ż., A. Ż. nie wynika wprost, że K. S. dopuścił się zarzucanych mu czynów. Nie ulga wątpliwości, że zeznania tych świadków są wiarygodne i wynika z nich, że doszło do popełnienia przestępstw na ich szkodę. Wynika z nich również , że szereg przedmiotów znalezionych na posesji w m. D. zostało przez nich rozpoznanych m.in. pkt II, III, IV,VI, IX, X. To zaś całkowicie obalało te twierdzenia, że oskarżony w sposób legalny wszedł w ich posiadanie, tym bardziej, że większość tych przedmiotów nie była mu potrzebna do wykonywania pracy zarobkowej np. zacieraczka do betonu. Wbrew twierdzeniom skarżącego zeznania tych wiarygodnych świadków miały istotne i zasadnicze znaczenie dla dokonania ustaleń faktycznych. - skoro zarzut obrazy przepisów postępowania nie został uwzględniony, to na uwzględnienie nie mógł liczyć także następczy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. - istnienie dwóch sprzecznych ze sobą wersji wydarzeń nie powoduje a priori stanu określonego w art. 5 § 2 kpk. Sąd meriti dokonuje wówczas oceny dowodów, a następnie ustaleń faktycznych i jeżeli dostrzega wątpliwości do ich treści, wobec braku możliwości ich usunięcia, rozstrzyga je na korzyść oskarżonego. W ocenie czy doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jednak to czy to sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych, a nie to, że takie wątpliwości powzięła strona. W związku z tym, że Sąd Okręgowy podobnie jak Sąd Rejonowy nie zauważa niedających się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego w przedmiotowej sprawie, zarzut należało uznać za bezpodstawny. - Sąd Okręgowy odniesie się do zarzutu rażącej niewspółmierności, szeroko ujmując, sankcji karnej i przypomni, że nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia o karze (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy (wyrok SN z 16.11.2021 r., II DOW 15/21, LEX nr 3261440). - w ocenie tut. Sądu kara łączna 2 lat pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonego zaskarżonym wyrokiem nie nosi cech rażącej, a zatem nie ma powodów do jej zmiany. Tożsame stanowisko Sąd Okręgowy prezentuje co do jednostkowych kar za przypisane oskarżonemu czyny, w tym kary grzywny. Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu należycie uzasadnił swoje rozstrzygnięcia we wskazanym przedmiocie. Sąd II instancji w całości aprobuje argumentację Sądu Rejonowego, który to nie dostrzegł okoliczności łagodzących, natomiast wymienił wiele okoliczności obciążających. Należy przypomnieć, że przy ustalaniu stopnia winy, należy wychodzić od domniemania pełnej swobody sprawcy w realizacji określonego zachowania. Postępowanie nie wykazało, aby wolność oskarżonego była ograniczona. W związku z tym przyjęcie przez Sąd Rejonowy znacznego stopnia winy w odniesieniu do wskazanych czynów było prawidłowe. Stopień społecznej szkodliwości czynów, wbrew temu co twierdzi obrońca, również był znaczny, m.in. ze względu na rodzaj zaatakowanych przez oskarżonego dóbr oraz wielość czynów, zamiar bezpośredni oraz motywację związana z bezprawnym wzbogaceniem się. Zważyć należy także na jego właściwości i warunki osobiste, a w szczególności na wielokrotną karalność oskarżonego za czyny skierowane przeciwko różnym dobrom prawnym, w tym z art. 279 § 1 kk, art. 291 § 1 kk i naruszający przepisy o przeciwdziałaniu narkomanii (wyrok SA w Poznaniu z 26.10.2021 r., II AKa 110/20, LEX nr 3287195). Oskarżony pomimo wszczętego postępowania, postawionych zarzutów, nie wyciągnął wniosków i nie zmienił się, o czym świadczą kolejne postępowania min. popełnione w lutym 2021 roku z art. 291 § 1 kk. Okazał w ten sposób lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego, w tym wydanych wobec niego orzeczeń sądowych. Z tych względów wymierzenie kary w łagodniejszym wymiarze nie spełniałoby ustawowych celów przed nią zakładanych. Proponowana przez skarżącego sankcja karna nie skłoniłaby oskarżonego do jakiejkolwiek refleksji nad swoim zachowaniem, a wręcz przeciwnie wyrobiła w nim przeświadczenie o opłacalności popełniania przestępstw w przyszłości. Wskutek takiego orzeczenia nie zostałyby zrealizowane cele zapobiegawcze i wychowawcze względem jego osoby. Nie ukształtowałby również należycie potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wreszcie należało odnieść się do wymiaru kar za poszczególne przestępstwa. Nie sposób zatem uznać, iż kary zbliżone znacznie do dolnych granic ustawowego zagrożenia, w świetle okoliczności przedmiotowej sprawy, są rażąco niewspółmierne. Reasumując, sankcja karna wymierzona oskarżonemu przez Sąd Rejonowy, uwzględniająca dyrektywy ustawowe jej wymiaru jest sprawiedliwą, a argumentacja obrońcy nie zdołała skutecznie przekonać Sądu Okręgowego, że rozstrzygnięcie to jest błędne. Wniosek l. uniewinnienie oskarżonego K. S. w zakresie czynów wskazanych w pkt I., IV. - XIII., XV. oraz XVII. - XVIII. zaskarżonego wyroku; 2. orzeczenie za pozostałe czyny zarzucane oskarżonemu kary o charakterze wolnościowym, a w przypadku orzeczenia jednostkowych kar pozbawienia wolności, orzeczenie kary łącznej jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat; ewentualnie, w przypadku uznania oskarżonego za winnego popełnienia czynów wskazanych w pkt 1. powyżej 3. orzeczenie wobec oskarżonego K. S. kar o charakterze wolnościowym, a w przypadku orzeczenia jednostkowych kar pozbawienia wolności, orzeczenie kary łącznej jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat; ewentualnie 4. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność podniesionych zarzutów warunkowała decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie II K 212/22 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Mając na uwadze, że oskarżony K. S. jest osobą młodą, nie posiada nikogo na utrzymaniu, uznano, że ma możliwości podjęcia pracy i uregulowanie należności sądowych (art. 636 kpk i art. 634 kpk). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego K. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 19 marca 2024r. sygn. akt II K 212/22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 848/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SO Agata Kowalska SO Karol Troć (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2023 r. sprawy S. B. oskarżonego z art. 190a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 1 sierpnia 2023 r. sygn. akt II K 33/22 I. w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego S. B. na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. R. 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w II instancji; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 425 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 848/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 01 sierpnia 2023 r. w sprawie II K 33/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. rażącej niewspółmierności kary, poprzez wymierzenie oskarżonemu S. B. kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, która nie uwzględnia występujących w sprawie okoliczności łagodzących tj. znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu, przyznania się oskarżonego S. B. do popełnienia zarzucanego czynu, krytycznej oceny swojego zachowania przez oskarżonego, których uwzględnienie przez Sąd powinno spowodować orzeczenie oskarżonemu znacznie łagodniejszej kary; 2. rażącej niewspółmierności środka karnego w postaci grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 15 zł każda nie uwzględniając dyrektyw wymiaru kary grzywny oraz okoliczności łagodzących tj. znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu, przyznania się oskarżonego S. B. do popełnienia zarzucanego czynu, krytycznej oceny swojego zachowania przez oskarżonego, których uwzględnienie przez Sąd powinno spowodować orzeczenie oskarżonemu znacznie niższej kary grzywny; 3. rażącej niewspółmierności środka karnego w postaci nawiązki w kwocie 1500 zł. wymierzonej oskarżonemu S. B., która nie uwzględnia charakteru czynów oskarżonego oraz barku negatywnych następstw dla samopoczucia fizycznego oraz psychicznego pokrzywdzonej ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego uznać należy za niezasadne. Zdaniem Sądu odwoławczego, orzeczenie wobec oskarżonego kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 15 złotych każda stawka oraz nawiązki w wysokości 1500 złotych w żadnym razie nie można uznać za noszące cechy rażącej surowości, a tylko tego rodzaju surowość mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Wskazać należy, że skarżący zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 15 złotych każda stawka oraz nawiązki w wysokości 1500 złotych, jednakże tak ukształtowane rozstrzygnięcie spotkało się z pełną aprobatą Sądu Odwoławczego. Zauważyć należy, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara (środek karny, środek kompensacyjny) orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celów kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2022 r., II AKa 306/22). W niniejszym postępowaniu Sąd Rejonowy zastosował się do dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk, orzekając karę adekwatnie do okoliczności sprawy. Sąd I instancji właściwie zastosował wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające, a w szczególności, że oskarżony godził w dobro jakim jest wolność drugiego człowieka, a także zdrowie psychiczne, za co została orzeczona wobec oskarżonego kara roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, która nie może być uznana za rażąco niewspółmierną. W związku z zastosowaniem wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oraz kierując się potrzebą wzmocnienia celów zapobiegawczych kary, Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę grzywny akcesoryjnej, której wymiar również Sąd Okręgowy aprobuje. Przy wymiarze kary grzywny Sąd miał na uwadze sytuację rodzinną i materialną oskarżonego. Zarówno ilość stawek, jak i jej wysokość dostosowane zostały do sytuacji osobistej i rodzinnej oskarżonego, który osiąga dochody w wysokości ok. 4000-5000 złotych z prac dorywczych, jest młodym, zdrowym człowiekiem, który ma możliwość podjęcia stałej pracy zarobkowej. Ponadto, orzeczenie względem oskarżonego nawiązki w trybie art. 46 § 2 kk służy kompensacie szkód i krzywd mających swe źródło w przestępstwie. Nie ulega wątpliwości, co słusznie podkreślił Sąd I instancji motywując swą decyzję w przedmiocie przyznania pokrzywdzonej nawiązki, że działanie oskarżonego niewątpliwie wyrządziło pokrzywdzonej cierpienia i krzywdy moralne, co uzasadnia orzeczenie względem niej stosownej rekompensaty. Z kolei wysokość orzeczonej na podstawie art. 46 § 2 kk nawiązki winna być miarkowana z uwzględnieniem rozmiaru szkód, szczególnie rozmiaru krzywdy wyrządzonej pokrzywdzonej, ocenianej zwłaszcza przez pryzmat subiektywnych doznań ofiary przestępstwa, sposobu działania sprawcy, jak również tego, jaki wpływ na stan psychiczny osoby pokrzywdzonej wywołało znalezienie się w sytuacji ofiary przestępstwa. Orzekając środek kompensacyjny w postaci nawiązki, Sąd Rejonowy właściwie rozważył wszystkie okoliczności, orzekając środek kompensacyjny w odpowiedniej kwocie. W ocenie Sądu Okręgowego zaproponowana na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia łagodniejsza kara oraz obniżenie grzywny i nawiązki nie byłoby adekwatne do rangi popełnionego przez oskarżonego czynu, jego nasilenia oraz nie spełniłoby swoich celów zapobiegawczych w stosunku do niego. Wniosek zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary oraz zmniejszenie wysokości nawiązki oraz kary grzywny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy w zaskarżonej części utrzymano wyrok w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. R. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tych kosztów zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2023, poz. 1964). III. Na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 425 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W zakresie kary, środka karnego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana