II Ka 602/24
Sygn. akt II Ka 602/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale prokuratora Iwony Filimoniuk po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy D. P. oskarżonego o czyny z art. 178a § 4 kk i in. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 kwietnia 2024 r. sygn. akt II K 1136/23 I. w zaskarżonej części wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. rozwiązuje karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną w pkt VII wyroku oraz łączny środek karny orzeczony w pkt VIII wyroku, 2. uniewinnia D. P. od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia i przypisanego w pkt IV wyroku; II. w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. W. kwotę 1.033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa; V. określa, że wydatki związane z czynem zarzuconym oskarżonemu w pkt II aktu oskarżenia ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 602/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 kwietnia 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 1136/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- --------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut w zakresie czynu z pkt I wyroku 3.1 1. zarzut obrazy prawa materialnego, tj. art. 42 § 3 kk poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie wobec oskarżonego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, podczas gdy wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024r. w sprawie o sygn. akt SK 22/21 przedmiotowa norma prawna została uznana za niezgodną z konstytucją w zakresie w jakim obliguje Sąd do orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; 2. rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego D. P. kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy, podczas gdy Sąd pominął lub nienależycie ocenił szereg istniejących okoliczności łagodzących dotyczących osoby oskarżonego, takich jak: stosunkowo młody wiek, przyznanie się do winy, złożenie wyjaśnień, wyrażenie skruchy, ustabilizowana sytuacja życiowa, krótka odległość jaką miał do pokonania oskarżony, podjęcie terapii w związku z problemem alkoholowym, co doprowadziło błędnie do orzeczenia rażąco surowej kary w stosunku do oskarżonego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzuty dotyczące czynu z pkt I skarżonego wyroku sformułowane w apelacji jako bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie. - wbrew twierdzeniom skarżącego, stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w przywołanym w apelacji wyroku z dnia 4 czerwca 2024 r. o sygn. akt SK 22/21 nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Stosownie bowiem do treści przywołanego wyroku, stanowisko Trybunału Konstytucyjnego dotyczy zgodności z Konstytucją RP normy prawnej określonej w art. 42 §3 kk, natomiast jak wynika z wyroku Sądu Rejonowego z dnia 25 kwietnia 2024 roku, sygn. akt II K 1136/23, podstawę prawną orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio stanowi art. 42 § 4 kk, którego zgodność z Konstytucją RP nie została podważona w przywołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Mając na względzie powyższe rozważania, zarzut sformułowany w apelacji, dotyczący potencjalnej niekonstytucyjności zastosowania dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na podstawie art. 42 § 4 kk należało uznać za bezzasadny. - odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego należy podkreślić, że Sąd I instancji orzekając w zakresie kary i środków karnych wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności i dokonał ich prawidłowej oceny. Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko sprawcy, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. - tymczasem, wbrew odmiennym wywodom apelacji, ferując rozstrzygnięcie w tym zakresie, Sąd Rejonowy uwzględnił wszystkie ustawowe dyrektywy płynące z treści art. 53 kk, właściwie zważył stopień winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, obiektywnie bacząc przy tym na wszelkie okoliczności dotyczące stricte osoby sprawcy, a zatem zarówno te przemawiające na korzyść D. P., jak też te obciążające go. Wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd meriti odniósł się do stosunkowo niedużego stopnia nietrzeźwości oskarżonego oraz jego przyznania się do winy. Jak wynika z rozbudowanego uzasadnienia wymiaru kary, Sąd I instancji zważył, że w przypadku oskarżonego okoliczności obciążające zdecydowanie przeważają te łagodzące, mając na względzie postawę D. P. wobec porządku prawnego, która – jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy – jest rażąco lekceważąca. Oskarżony bowiem, pomimo uprzedniej karalności, konsekwentnie łamie obowiązujące przepisy oraz nałożone na niego zakazy prowadzenia pojazdów. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti w sposób przekonujący uzasadnił wymiar kary wskazując dokładnie jakie przesłanki przemówiły za właściwością, celowością i współmiernością wymierzenia wobec podsądnego mieszczącej się w podstawowych granicach ustawowego zagrożenia czynu z art. 178a § 4 kk kary o charakterze izolacyjnym, dlatego zarzut apelacji dotyczący niewspółmierności orzeczonej kary należało uznać za bezzasadny. Wniosek w zakresie czynu z pkt I wyroku wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wydatne złagodzenie orzeczonej w stosunku do D. P. kary i wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków apelacji Lp. Zarzut w zakresie czynu z punktu II Wyroku 3.2 1. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań świadków A. P. i J. P. i odebranie im waloru wiarygodności (jedynie z uwagi na fakt, że świadkowie są najbliższą rodziną oskarżonego), w zakresie w jakim świadkowie potwierdzili wyjaśnienia oskarżonego dotyczące sprzedaży samochodu marki F. (...); - art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego D. P. i odebranie im waloru wiarygodności w zakresie, w jakim oskarżony nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w dacie 20 stycznia 2022r. nie był właścicielem ani użytkownikiem pojazdu F. (...) nr rej. (...), podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego korelują z innymi pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w szczególności z zeznaniami A. P. i J. P., którzy w swoich zeznaniach potwierdzili fakt sprzedaży samochodu przez oskarżonego i co wobec jednoznacznych dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego winno skutkować jego uniewinnieniem; 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a wyrażającego się wadliwym ustaleniem, iż oskarżony w dniu 20 stycznia 2022r. w miejscowości S. prowadził pojazd mechaniczny marki F. (...) o nr rej. (...), co przy prawidłowej ocenie zeznań A. P. i J. P. oraz wyjaśnień oskarżonego winno skutkować uniewinnieniem D. P.; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzuty sformułowane przez skarżącego w apelacji, dotyczące czynu z punku II wyroku, jako bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie, a przywołana na ich poparcie argumentacja nie stanowiła podstawy do zmiany skarżonego wyroku. - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 kpk, Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny wyjaśnień oskarżonego, zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, ocena ta nie posiadała przymiotu dowolności. Dodać przy tym należy, że obrona oskarżonego od początku polegała na twierdzeniu, iż w dniu 20 stycznia 2022 roku nie mógł prowadzić pojazdu mechanicznego marki F. (...) o nr rej. (...), bowiem samochód ten w dniu 8 stycznia 2022 roku został sprzedany innej osobie, przekładając przy tym umowę sprzedaży. Sąd Okręgowy podziela zdanie Sądu meriti, który stwierdził, że autentyczność przedłożonej umowy jest wątpliwa. Sąd Rejonowy uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie dokonał rozbudowanej analizy kluczowych elementów przedłożonej umowy, zwracając szczególną uwagę na dane osoby oznaczonej jako kupujący, które były niewątpliwie błędne. - Sąd Rejonowy dokonując oceny zeznań świadków A. P. i J. P., a także wyjaśnień oskarżonego, trafnie zauważył szereg zawartych w nich i pomiędzy nimi sprzeczności i nieścisłości omawiając je szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego, świadek A. P. i J. P. ewidentnie składali depozycje mające na celu wspieranie linii obrony oskarżonego. Jednocześnie, między treścią zeznań wyżej wspomnianych świadków, a pozostałym materiałem dowodowym istniały znaczące różnice. Skarżący lakoniczne depozycje świadków usprawiedliwia upływem czasu, natomiast w ocenie Sądu Okręgowego, nie można w ten sposób wyjaśnić pominięcia przez J. P., obecności K. P. przy sporządzaniu przedłożonej umowy, skoro to jej podpis widnieje na dokumencie. Tak samo trafnie Sąd meriti zauważył i ocenił kolejną sprzeczność, a mianowicie to, iż matka oskarżonego wprost zeznała, że jej syn ma orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów, natomiast J. P. – ojciec oskarżonego o takowym nie wiedział, co byłoby nielogiczne wobec treści zeznań A. P., która wskazała, że oskarżony mieszkał w domu świadków. Wobec powyższego, nie można zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd Rejonowy oceniając depozycje świadków jako niewiarygodne kierował się jedynie tym, iż są to osoby najbliższe oskarżonemu. - Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w dokonanej przez Sąd Rejonowy ocenie wyjaśnień oskarżonego i świadków A. P. i J. P. naruszenia zasad zawartych w art. 7 kpk podzielając pogląd, iż rozbieżności w depozycjach tych osób, a także wątpliwa autentyczność przedłożonej umowy nie pozwala na dokonanie odmiennej niż Sąd meriti oceny. Wniosek w zakresie czynu z pkt II wyroku wniosek o zmianę wyroku poprzez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Pomimo niezasadności zarzutów podniesionych w apelacji, wniosek sformułowany w zakresie czynu z pkt II wyroku jest zasadny, bowiem niezależnie od argumentacji obrony, Sąd Okręgowy prezentuje stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie brak jest dowodu winy oskarżonego w zakresie czynu z pkt II wyroku. Szersze rozważania w tym zakresie zostały podjęte w rubryce 4.1 tabelarycznego uzasadnienia. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. - poza granicami rozważań zaprezentowanymi w apelacji obrońcy oskarżonego należy wskazać, że – wbrew stanowisku Sądu I instancji – ukaranie D. P. wyrokiem nakazowym w sprawie II W 974/22, skuteczne doręczenie oskarżonemu odpisu wyroku nakazowego oraz zapłata przez niego grzywny orzeczonej w/w wyrokiem nie mogło stanowić źródła ustaleń faktycznych, a w efekcie nie mogło stanowić podstawy w przedmiotowej sprawie do uznania oskarżonego D. P. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia i przypisanego w pkt IV wyroku. - wobec powyższego, Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w ten sposób, że rozwiązał karę łączną pozbawienia wolności oraz łączny środek karny, a następnie uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia i przypisanego w pkt IV wyroku. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności - jak wynika z uzasadnienia skarżonego wyroku, Sąd Rejonowy przy zastosowaniu zasady z art. 8 § 2 kpk uznał, iż wyrok w sprawie II W 974/22 jest dla niego wiążący i stanowi dowód tego, iż oskarżony D. P. w dniu 20 stycznia 2022 roku prowadził pojazd mechaniczny marki F. (...) o nr rej. (...) nie stosując się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti niezasadnie oparł się na treści prawomocnego wyroku nakazowego i arbitralnie przyjął jako wiążące ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd w wyroku w sprawie II W 974/22 bez ich samodzielnego dokonania. W tej kwestii doktryna prawa karnego procesowego niemal zgodnie przyjmuje, że prawomocność (materialna), a więc w konsekwencji powaga rzeczy osądzonej rozciąga się wyłącznie na rozstrzygnięcie, natomiast nie korzystają z niej chociażby ustalenia faktyczne stanowiące jego podstawę, nie stanowi więc ona przeszkody w czynieniu w innej sprawie odmiennych ustaleń faktycznych. Również z faktu, że prawomocne orzeczenie sądu musi być respektowane przez każdy organ i każdego obywatela (tzw. ogólna moc wiążąca) nie wynikają jeszcze dalsze skutki, zwłaszcza związanie ustaleniami faktycznymi. Chodzi tu bowiem wyłącznie o respektowanie faktu wydania orzeczenia. - trafnie zauważa się, że prawomocność nie jest cechą nadawaną orzeczeniom ze względu na ich słuszność lub prawdziwość ustaleń dotyczących podstawy faktycznej, na której się opierają, lecz z uwagi na dążenie ustawodawcy do osiągnięcia pewności prawnej i ochrony praw jednostki. Wobec powyższego, ukaranie D. P. wyrokiem nakazowym za naruszenia z art. 86 § 1 kw nie stanowi dowodu jego winy w przedmiotowej sprawie. W szczególności mając na względzie fakt, iż wbrew twierdzeniom Sądu meriti, oskarżony również w postępowaniu II W 974/22 nie przyznawał się do winy, a takiego przyznania nie można wywodzić z faktu, iż nie skarżył orzeczenia i zapłacił wymierzoną grzywnę (do czego został nadto przymuszony perspektywą wykonania kary zastępczej). - z uwagi na fakt, iż w toku postępowania jurysdykcyjnego K. P. skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań, w sprawie niniejszej zabrakło podstawowych dowodów o charakterze osobowym, które zezwoliłyby na dokonanie precyzyjnego ustalenia, że to właśnie D. P. w dniu 20 stycznia 2022 roku prowadził pojazd mechaniczny. Tej swoistej luki dowodowej, wbrew stanowisku Sądu Rejonowego, nie zdołały wypełnić ustalenia faktyczne zaczerpnięte z treści wyroku wydanego w sprawie II W 974/22. - uznanie kwestii sprzedania samochodu za niewiarygodną, nie jest wystarczające do przypisania sprawstwa oskarżonemu, bowiem jak wynika z treści zeznań W. A. (k. 4-5), w chwili zdarzenia samochodem F. (...) podróżowało 2 lub 3 mężczyzn i on nie wie, który z nich kierował oraz nie byłby w stanie ich rozpoznać. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti związując się w przedmiotowej sprawie ustaleniami faktycznymi ze sprawy II W 974/22, ograniczył sobie możliwość dotarcia do prawdy materialnej. Tymczasem sąd w jej poszukiwaniu powinien być samodzielny. - Sąd Okręgowy prezentuje stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie zabrakło dowodu winy, który wskazywałby jednoznacznie i nie pozostawiał wątpliwości, że to właśnie D. P. w dniu 20 stycznia 2022 roku w miejscowości S. kierował pojazdem mechanicznym marki F. (...) o nr rej. (...) czym nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Dlatego też wobec braku dowodu winy koniecznym stało się uniewinnienie oskarżonego D. P. od popełnionego czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia i przypisanego w pkt IV wyroku, a co za tym idzie również rozwiązanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt VII wyroku oraz łącznego środka karnego orzeczonego w pkt VIII wyroku. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 kwietnia 2024 roku w sprawie II K 1136/23 w części niewymienionej w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w zakresie tych rozstrzygnięć zaskarżony wyrok - jako słuszny i odpowiadający prawu - należało utrzymać w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 kwietnia 2024 roku w sprawie II K 1136/23 w ten sposób, że rozwiązał karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną w pkt VII wyroku oraz łączny środek karny orzeczony w pkt VIII wyroku oraz uniewinnił oskarżonego D. P. od popełnionego czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia i przypisanego w pkt IV wyroku Zwięźle o powodach zmiany Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w opisanej wyżej części z powodów wskazanych w rubryce 4.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III, IV,V. - z uwagi na to, że oskarżony D. P. reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. W. kwotę 1033,20 złotych (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. - w zakresie tej części wyroku, która została zaskarżona apelacją obrońcy i utrzymana w mocy na podstawie wyroku Sądu Okręgowego, oskarżony został zwolniony od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze z uwagi na jego sytuację materialną i konieczność odbycia kary pozbawienia wolności; - Sąd Okręgowy na podstawie art. 632 pkt 2 kpk ustalił natomiast, że koszty procesu, w części dotyczącej czynu, od którego D. P. został uniewinniony, ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
VI Ka 499/24
Sygn. akt VI Ka 499/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Artura Idziego po rozpoznaniu w dniu 27 września 2024 roku sprawy D. A. ur. (...) w W. s. A., W. z domu P. oskarżonego z art. 178a § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 23 kwietnia 2024 r. sygn. akt II K 1806/22 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. A.; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 złotych, w tym wymierza mu opłatę 180 złotych za drugą instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 499/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 1806/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu D. A. za przypisane mu przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. w wymiarze 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 (dwóch) lat i orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 (sześciu) lat skutkiem nieuwzględnienia wobec tego oskarżonego istotnych okoliczności łagodzących, ustalenia nadmiernego stopnia szkodliwości społecznej jego czynu oraz braku przyjęcia, iż kara o charakterze wolnościowym w postaci grzywny – w połączeniu z pozostałymi elementami kary – byłaby w pełni adekwatna oraz wystarczająca dla osiągnięcia w stosunku do oskarżonego D. A. celów postępowania, w tym zapobieżeniu ewentualnemu powrotowi do przestępstwa ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W przedmiotowej sprawie wina i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu przestępstwa nie była kwestionowana przez strony postępowania. Apelacja wywiedziona na korzyść oskarżonego przez reprezentującego go obrońcę odnosiła się jedynie do orzeczonej kary i środka karnego ze wskazaniem na ich rażąco surowy wymiar. W przekonaniu obrońcy sprawiedliwe byłaby orzeczenie kary grzywny jak również krótszego okresu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie rażącej niewspółmierności kary oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, należy przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt II AKa 251/20, LEX nr 3283603). Nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia o karze (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy ( por. m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2021 r., II DOW 15/21, LEX nr 3261440). W ocenie Sądu Okręgowego kara wymierzona oskarżonemu D. A. za przypisane mu przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. wymierzona została z zachowaniem dyrektyw zawartych w art. 53 k.k. Wydając rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, Sąd Rejonowy uwzględnił stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, który słusznie ocenił jako znaczny ze względu na szereg okoliczności wskazujących na wysokie zagrożenie jakie spowodował oskarżony jak również znaczne naruszenie reguł ostrożności w ruchu drogowym. Zauważyć przede wszystkim należy, że w inkryminowanym czasie oskarżony znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu. Trafnie Sąd Rejonowy dostrzegł, że oskarżony jest kierowcą zawodowym, stosownym jest zatem oczekiwać od niego najwyższej staranności w związku z zadaniami wykonywanymi w pracy. Ponadto kierował ciągnikiem siodłowym z naczepą, co wymaga szczególnie wzmożonej ostrożności. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony spowodował duże zagrożenie w ruchu drogowym, prowadził pojazd w miejscu gdzie znajdowały się zbiorniki z substancjami łatwopalnymi, poruszali się piesi, i w tych warunkach uderzył w inny pojazd. Powyższe okoliczności wskazują, że czyn którego dopuścił się oskarżony był wysoce naganny. Nie stracił przy tym z pola widzenia Sąd I instancji okoliczności uprzedniej karalności oskarżonego za przestępstwo podobne na karę grzywny przez zagraniczny sąd, co słusznie zostało potraktowane jako dodatkowa okoliczność obciążająca. W związku z powyższym orzeczona kara 8 miesięcy pozbawienia wolności pozostaje adekwatna do stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Jej wymiar nie jest bowiem wygórowany i nie odbiega w znacznym stopniu od minimum ustawowego zagrożenia wynikającego z brzmienia art. 178a § 1 k.k. Podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż w realiach niniejszej sprawy konieczne było orzeczenie kary pozbawienia wolności. Wbrew postulatom apelującego obrońcy, w świetle wszystkich ujawnionych w sprawie okoliczności, prawidłowa realizacja dyrektyw wymiaru kary nie pozwalała na zastosowanie instytucji prawa materialnego przewidzianej w art. 37a § 1 k.k. i tym samym brak było podstaw do wymierzenia oskarżonemu wnioskowanej kary grzywny. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że pomimo licznych okoliczności obciążających Sąd Rejonowy dostrzegł okoliczności łagodzące, w tym dobrowolnego podjęcia przez oskarżonego terapii uzależnienia od alkoholu. Trafnie zatem postawiono wobec niego pozytywną prognozę kryminologiczną. Słuszne pozostaje orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, okres próby wynoszący 2 lata jawi się jako odpowiedni do zweryfikowania postawy oskarżonego spełniając przy tym cele prewencyjne i resocjalizacyjne. Brak było również podstaw do podzielenia słuszności zarzutu obrońcy w zakresie w jakim wskazywał na rażąco surowy wymiar orzeczonego środka karnego. W związku z przypisaniem oskarżonemu przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Sąd Rejonowy zobligowany był na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzec środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów, albo pojazdów określonego rodzaju, którego minimalny wymiar ustawodawca określił na 3 lata. Obowiązek orzeczenia wobec nietrzeźwego sprawcy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, uczestniczącego w ruchu, środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju, ściśle sprzęgnięty jest z celem, jaki zakaz ten ma realizować. Chodzi najpierw o cele, które zakaz ma osiągnąć wobec oskarżonego, przede wszystkim cele zapobiegawcze, wysunięte przed cele wychowawcze. Taka hierarchia celów została przyjęta przez ustawodawcę także przy orzekaniu środków karnych (vide: Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna dnia 4 kwietnia 2007 r. III KK 14/07). W przedmiotowej sprawie ustalono, że oskarżony będąc zawodowym kierowcą prowadzącym zespół pojazdów transportowych znacznych rozmiarów w stanie nietrzeźwości spowodował znaczne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd Okręgowy podziela przyjęte przez Sąd I instancji stanowisko, że wskazane okoliczności implikują konieczność zastosowania środka karnego w wymiarze przekraczającym ustawowe minimum. Zakres zastosowanego środka karnego nie budzi zastrzeżeń Sądu Odwoławczego. Oskarżony uprzednio również kierował pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, za co został prawomocnie skazany przez zagraniczny sąd. Konieczne jest zatem skuteczne wyeliminowanie go z ruchu drogowego jako kierującego, na relatywnie długi okres. Wymiar środka karnego wynoszący 6 lat jawi się zatem jako odpowiedni do zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym uzmysławiając przy tym oskarżonemu naganność jego dotychczasowej postawy. Zakres jak i wymiar orzeczonego zakazu nie wskazuje, aby było to rozwiązanie rażąco surowe. Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego orzeczenie krótszego okresu przedmiotowego zakazu stanowiłoby w realiach niniejszej sprawy nieuzasadniony przejaw pobłażliwości wobec oskarżonego w rażący sposób naruszającego zasady bezpieczeństwa w komunikacji. Mając na względzie wyżej opisane okoliczności wskazać należy, że orzeczona kara jak również środek karny są adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Uznać należy je za rozwiązania stanowcze i niezbędne, stanowią bowiem odpowiedni środek represji karnej realizując cele kary i środka karnego w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej. Ich wymiar jest odpowiedni aby wdrożyć oskarżonego do przestrzegania prawa. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje orzeczenie o karze i środku karnym, co skutkowało uznaniem zarzutu apelującego za niezasadny. Wniosek 1. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia w pkt I o karze wymierzonej oskarżonemu za przepisane mu przestępstwo u wymierzenie mu kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 zł ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia w pkt III o środku karnym zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6(sześciu) lat i ustalenie czasu trwania ww. środka karnego na okres lat 4 (czterech) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia brak było podstaw do zmiany wyroku w wyżej wymienionym zakresie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w całości zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. A.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec niezasadności zarzutów apelacji zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Odwoławczy zasądził oskarżonego D. A. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 zł, w tym 180 zł opłaty, której wysokość określono na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych oraz ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rażąco surowy wymiar orzeczonej kary i środka karnego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
II Ka 491/21
Sygn. akt II Ka 491/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SSO Agata Kowalska SSO Jerzy Kozaczuk (spr.) Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2021 r. sprawy skazanego M. T. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt II K 15/21 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzoną skazanemu łączną karę pozbawienia wolności podwyższa do 4 (czterech) lat i 5 (pięciu) miesięcy; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 491/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 15/21. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Zarzut wywiedziony przez oskarżyciela publicznego: Rażąca niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy w sytuacji, gdy skazany M. T. był już wielokrotnie skazany za przestępstwa o znacznym stopniu społecznej szkodliwości i znacznym stopniu jego w nich zawinienia, co w połączeniu z jego właściwościami i warunkami osobistymi przemawiało za zastosowaniem zasady asperacji przy wymiarze kary łącznej w innym stopniu, kary surowszej tak, by mogła ona osiągnąć w stosunku do skazanego i w zakresie potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa swe cele zapobiegawcze i wychowawcze; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony przez oskarżyciela publicznego okazał się zasadny, wobec czego zasłużył na uwzględnienie. Wyprzedzając meritum przedmiotowych rozważań Sąd Okręgowy poczuł się zobowiązany, by nadmienić, iż zaprezentowane poniżej uwagi natury ogólnej, dotyczące problematyki kary łącznej bądź jej ewentualnej niewspółmierności, wobec zachodzącej tożsamości treści obu apelacji, będą miały zastosowanie nie tylko wobec wywodów oskarżyciela publicznego, lecz także skarżącego obrońcy, dlatego Sąd Odwoławczy omówi tę materię jednorazowo w sposób zbiorczy w części poniżej, by w następnych wersach lektury odwołać się bezpośrednio do twierdzeń poszczególnych apelacji. Tym samym, na wstępie niniejszych rozważań nadmienić należy, iż przesłanka rażącej niewspółmierności kary (w tym wypadku kary łącznej) jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko zainteresowanej strony procesowej, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość bądź przeciwnie – jest karą zbyt łagodną, która nie zdoła spełnić swych ustawowych celów. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Uzupełniając powyższe dywagacje natury teoretycznej dodać należy, iż zgodnie z treścią art. 86 kk, Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności. Wobec obowiązujących przepisów karnomaterialnych orzeczona względem skazanego M. T. kara łączna pozbawienia wolności winna zatem stanowić wynik połączenia dwóch wskazanych przez Sąd merytoryczny kar jednostkowych, w świetle których granice tejże kary łącznej, przy uwzględnieniu treści art. 86 § 1 kk, winny oscylować pomiędzy karą 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, a karą 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Analizując tę materię nie należy przy tym tracić z pola widzenia, iż indywidualizacja kary łącznej w każdym konkretnym przypadku należy do ferującego wyrok Sądu, który poza stosowaniem ogólnych dyrektyw i zasad wymiaru kary, uwzględnieniem oceny całokształtu czynów przestępnych i podmiotowo-przedmiotowych relacji między nimi, winien mieć na uwadze okoliczności, które ujawniły się po wydaniu poprzednich wyroków oraz wzgląd na prewencyjne cele karania zarówno w indywidualnym, jak i społecznym aspekcie. Przenosząc te uwagi o charakterze ogólnym na kanwę przedmiotowej sprawy wyraźnie zaakcentować należy, iż występujące w sprawie okoliczności dotyczące M. T. nakazywały przyjąć, że orzeczona w pierwoszoinstancyjnym postępowaniu kara łączna 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nosiła cechy rażącej łagodności, co spowodowało, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie przez Sąd Okręgowowy orzeczenia reformatoryjnego. Zdaniem ów organu orzekającego, analogicznie uznać zatem należy, iż sankcja karna zaproponowana przez Sąd merytoryczny nie spełniłaby swoich celów w zakresie społecznego oraz indywidualnego oddziaływania. Tym samym, konkludować winno się, iż Sąd Rejonowy, pomimo przeprowadzenia postępowania przeciwko skazanemu w sposób prawidłowy, niewłaściwie uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z kodeksowych dyrektyw wymiaru kary łącznej, wyrażone w art. 85a kk, przyjmując, iż dają one podstawy do wymierzenia jej w oparciu o zasadę silnie wyśrodkowanej asperacji, podczas gdy, okoliczności przedmiotowej sprawy wskazywały, iż bardziej celowym byłoby zastosowanie tożsamego modelu łączenia kar, jednakże zdecydowanie zbliżonego do bardziej rygorystycznej reguły jaką stanowi tzw. kumulacja. W tym miejscu podkreślić należy, co również wydaje się znamienne z punku widzenia zarzutu skarżącego obrońcy, że obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają automatyzmu w zakresie kształtowania kary łącznej i nie dają podstaw w każdej sytuacji do zastosowania czy to zasady pełnej absorpcji (bądż asperacji zbliżonej do absorpcji), czy też pełnej kumulacji. W orzecznictwie i doktrynie od dawna ugruntowany jest pogląd, że im bliższe są związki czasowe i rodzajowe pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami, tym bardziej wskazane jest zastosowanie przy wymiarze kary łącznej zasady absorpcji, natomiast im związki te są odleglejsze, tym pełniejsze winno być zastosowanie zasady kumulacji. Jednakże wskazana wytyczna również nie obliguje ferującego karę łączną Sądu do bezrefleksyjnego stosowania którejś ze wspomnianych metod tylko ze względu na rodzajowość przypisanych danemu skazanemu czynów. Wręcz przeciwnie – rzeczona rodzajowość jest tylko jedną ze składowych elementów istotnych dla oceny, która z metod łączenia kar winna mieć zastosowanie na gruncie konkretnej sprawy. Innymi słowy, czyniąc ustalenia tego rodzaju nie należy bazować wyłącznie na tej przesłance z pominięciem tła sytuacyjnego danej sprawy, zwłaszcza okoliczności dotyczących osoby sprawcy, gdyż działanie zgodnie z tak nakreślonym schematem wiązałoby się ze swego rodzaju brakiem obiektywizmu. Niemniej jednak, nieco abstrahując od powyższego, wyraźnie zaznaczyć wypada, iż Sąd Okręgowy w zupełności podzielił deliberacje oskarżyciela publicznego co do rangi i znaczenia okoliczności obciążających skazanego, w szczególności jego negatywnych właściwości i warunków osobistych oraz ilości popełnionych przezeń przestępstw o znacznym stopniu ich społecznej szkodliwości, które to przesłanki Sąd pierwszej instancji po trosze zlekceważył. Tutaj przypomnieć należy, iż M. T. w przeszłości dopuszczał się przestępstw przeciwko mieniu oraz tych penalizowanych przez ustawę narkotykową, które charakteryzują się dość znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości, że czyny te nie miały charakteru incydentalnego czy przypadkowego. Wręcz przeciwnie – skazany świadomie wszedł na przestępczą ścieżkę, którą podążał nawet po wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego. Prezentowane przez skazanego zachowanie niewątpliwie świadczyło nie tylko o znacznym stopniu jego zdemoralizowania, ale w pewnym sensie także o zuchwalstwie i premedytacji. Ten bowiem na żadnym etapie postępowania nie wykazał skruchy ani autorefleksji, której wnioski mogłoby pozytywnie wpłynąć na jego dalszą prognozę kryminologiczną. W zaistniałej sytuacji, przyznać należy, iż zupełną rację ma skarżący podnoszący, iż orzeczenie wobec takiego typu sprawcy jakim jest M. T. kary łącznej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy winno być utożsamiane jako obdarzenie skazanego swego rodzaju nieuzasadnioną premią. Tutaj, w ślad za oskarżeniem należy położyć nacisk na okoliczność, iż ten poniekąd skorzystał już z dobrodziejstwa zaistniałej w tzw. międzyczasie zmiany przepisów prawa w zakresie kary łącznej. Wszak, Sąd Rejonowy ferując zaskarżone rozstrzygnięcie zastosował ustawę zdecydowanie względniejszą dla sprawcy co automatycznie wiązało się z orzeczeniem względem niego łagodniejszej represji karnej. Wreszcie, nie należy tracić z pola widzenia postawy prezentowanej przez skazanego po osadzeniu w zakładzie karnym. W tym zakresie nie należy pomijać milczeniem, że istotnie, opinia o M. T. była dość pozytywna, jednakże w obliczu jego bezkrytyczności wobec swoich przestępczych działań oraz pozostałych wskazanych powyżej okoliczności, nie należało jej nadawać nadmiernego znaczenia. Skazany w trakcie odbywania kary nie wykazał się żadną ponadprzeciętną postawą, którą zasłużyłby sobie na tak łagodny wymiar kary łącznej jak ten w wydaniu Sądu pierwszej instancji. Z tych względów Sąd Okręgowy został zobligowany do podjęcia ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez podwyższenie zasądzonej wobec skazanego kary łącznej zgodnie z postulatem oskarżyciela publicznego. Ten bowiem w sposób kompleksowy wykazał niewspółmierność orzeczonej w pierwszoinstacyjnym postępowaniu sankcji, przekonująco wykazując z jakich powodów ta nie powinna się ostać. Stąd, w ocenie Instancji Odwoławczej, to orzeczenie wobec M. T. kary łącznej w wymiarze 4 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności spełni swe ustawowe cele, będąc jednocześnie karą słuszną i sprawiedliwą. Wniosek Wniosek prokuratora o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie skazanemu M. T. kary łącznej w wymiarze 4 lat i 5 miesięcy; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec zasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie zasłużył wniosek apelacyjny sformułowany przez oskarżyciela publicznego. Lp. Zarzut Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego: Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 86 §1 kkw zw. z art. 53 § 1 i 2, poprzez uznanie, iż orzeczenie w stosunku do skazanego kary łącznej na zasadzie absorpcji lub na poziomie 3 lat pozbawienia wolności byłoby całkowicie nieuzasadnioną premią dla sprawcy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego okazał się pozbawiony zasadności. Wobec faktu, iż rozważania ogólne dotyczące problematyki kary łącznej zostały szerzej omówione w części stanowiącej odpowiedź na zarzut oskarżenia, Sąd Okręgowy, ażeby bezwiednie nie powielać tych samych treści, uznał za celowe, by w tym miejscu odesłać apelującego obrońcę właśnie do tej części wywodów. Wszak, nadmierne i daremne rozbudowywanie pisemnych motywów orzeczenia nie tylko sprawiłoby, iż te stałyby się chaotyczne i nieprzystępne w odbiorze, lecz przede wszystkim godziłoby w ich ustawowe wytyczne. Otwierając tę cześć rozważań wyraźnie zaznaczyć należy, iż zaprezentowane w części powyżej dywagacje Sądu Okręgowego dotyczące rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec M. T. sankcji karnej w odniesieniu do zarzutu obrony należy poczytywać na zasadzie a contrario. Skoro bowiem kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż orzeczona względem skazanego kara łączna cechowała się rażącą łagodnością i jako taka nie mogła się ostać, to tym bardziej niesłusznym byłoby jej złagodzenie – zgodnie z życzeniem obrońcy. Odpierając bezpośrednie argumenty obrony zaznaczyć należy, iż ten na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia nadmiernie wyeksponował rangę przesłanek rzekomo przemawiających na korzyść skazanego. Rzecz jasna, ich istnienia nie sposób skutecznie zanegować, jednakże w świetle pozostałych okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia wymiaru kary łącznej, te wskazane przez skarżącego zdecydowanie utraciły na znaczeniu. Wszakże, pogląd utrwalony w orzecznictwie wprost wskazuje, iż zachowanie skazanego w czasie wymierzania czy wykonywania kary łącznej może być wprawdzie istotne przy wymiarze tejże kary, jednakże okoliczności tej nie można nadawać nadmiernego znaczenia, gdyż ma ona jedynie funkcję subsydiarną. W tym miejscu warto podkreślić, iż przywołana przez apelującego opinia z zakładu karnego nie jest dla skazanego – wbrew twierdzeniom apelacji – aż na tyle pozytywna, gdyż zawiera w swej treści jednoznaczne i wymowne stwierdzenie, iż M. T. pozostaje bezkrytyczny wobec uprzednio prezentowanych przez siebie postaw, co nie stanowi dobrego prognostyka na jego przyszłe poczynania. Faktem jest też, iż z informacji uzyskanych z Zakładu Karnego wynika, iż skazany nie był karany dyscyplinarnie, a na swoim koncie ma nawet kilka nagród, jednakże nie są to okoliczności szczególne, które winno się nadmiernie poczytywać na jego korzyść. Do podstawowych obowiązków skazanego, płynących wprost z przepisów ustawy, należy bowiem przestrzeganie porządku i dyscypliny, co winno znajdować wyraz m. in. w odpowiednim zachowaniu wobec przełożonych i współosadzonych, zachowaniu czystości w celi mieszkalnej czy ewentualnym wykonywaniu powierzonej pracy w sposób staranny i sumienny. Zdaniem Instancji Odwoławczej, zastosowanie się przez skazanego do pewnych standardów, obowiązujących w miejscu jakim jest jednostka penitencjarna nie mogło w sposób dodatni wpłynąć na jego ocenę. Nie można bowiem niejako premiować zachowań, które w danych okolicznościach winny być uznawane za normalne, a tym samym forować skazanych niewyróżniających się żadną ponadprzeciętną postawą. W świetle powyższego stwierdzić należy, że okoliczności, iż M. T. w zakładzie karnym przestrzegał regulaminu odbywania kary, zachowując się w sposób niebudzący większych zastrzeżeń służby więziennej, nie mogły być przesłankami, które w kluczowej mierze – tak jak tego żądał skarżący - miałyby wpłynąć na wymiar orzeczonej wobec niego kary łącznej. Nie są to bowiem okoliczności wyjątkowe, zasługujące na szczególną aprobatę Sądu. W sposób analogiczny należy ustosunkować się do przekonań skarżącego obrońcy co do podjęcia się przez jego klienta stosownej terapii uzależnień. Istotnie, wskazywana postawa zasługuje na uznanie Sądu Okręgowego, jednakże nie należy ignorować, iż M. T. winien poddać się rzeczonemu leczeniu motywowany choćby troską o swoje zdrowie i życie, nie zaś pod presją sytuacji, w jakiej się znalazł. Tymczasem, Sąd Okręgowy nie mógł oprzeć się przekonaniu, iż takie a nie inne działania ze strony skazanego nakierunkowane były na ewentualne zyski, właśnie czy to perzy wymiarze kary łącznej czy przy czynnościach postępowania wykonawczego, nie będąc siłą rzeczy rezultatem szczerej autorefleksji. Wszak, trudno przyjąć, ażeby z jednej strony M. T. samodzielnie wyprowadził wnioski o konieczności podjęcia stosownej terapii i odcięcia się w przyszłości od używek i środowisk, w których te mogłyby występować, a jednocześnie nie okazywał skruchy wobec swych karygodnych działań, które związane były właśnie ze środkami i substancjami tego typu. Stąd, wobec zaistniałych rozbieżności i swego rodzaju braku konsekwencji w przedsięwzięciach skazanego, Sąd Odwoławczy nie mógł zaufać przekonaniom jego obrońcy na tyle, by uwzględnić postulat o złagodzeniu orzeczonej względem M. T. kary łącznej. Z kolei, utrzymywanie przezeń kontaktów z rodziną nie dowodzi, iż skazany nie jest osobą zdemoralizowaną, a wynika raczej z chęci zaspokojenia podstawowych potrzeb jednostki, w szczególności takich jak poczucie bezpieczeństwa, miłość czy przyjaźń. Co więcej – o rzekomej skrusze ze strony skazanego w żadnym razie nie mógł przeświadczać fakt, iż ten nie wniósł środka zaskarżenia od jednego z wyroków podlegających łączeniu. Wszak, taka a nie inna decyzja procesowa nie musiała wynikać ze przemyślanej akceptacji zapadłego względem niego orzeczenia, czy wreszcie świadomości o konieczności poniesienia konsekwencji za swoje niezgodne z prawem czyny, lecz mogła wynikać z zupełnie innych, abstrakcyjnych czy nawet przypadkowych okoliczności, stąd argument ten, choć zaprezentowany tak, aby wybrzmiał na korzyść M. T., nie mógł przekonać Sądu Okręgowego. Puentując całość powyższych wywodów stosownym jest nadto dodanie, iż zastosowanie zasady absorpcji, zgodnie z którą wobec M. T. orzeczona zostałaby kara łączna w wymiarze 2 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, wiązałoby się z bezzasadnym quasi darowaniem skazanemu wykonania jednej z kar orzeczonych w dwóch pozostałych wyrokach, a tym samym implikowałoby bezkarność skazanego za przestępstwa, za które został skazany. W tym miejscu rozważań, należy zwrócić uwagę, że celem kary łącznej nie jest znaczące nagradzanie sprawcy wielokrotnie łamiącego porządek prawny, lecz zapewnienie racjonalnego stosowania kar poprzez likwidację w postępowaniu wykonawczym ich swoistej, wynikającej z kilkukrotnych skazań, konkurencji. Popełnienie większej ilości przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji, wskazuje bowiem na daleko posunięty stopień demoralizacji skazanego, dla którego wejście w konflikt z prawem nie ma jednorazowego, przypadkowego charakteru. Wniosek Wniosek obrońcy oskarżonego o zmianę pkt I wyroku, w którym Sąd Rejonowy orzekł wobec skazanego karę łączną w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności poprzez wymierzenie kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności (ewentualnie w wymiarze 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył sformułowany przez obrońcę wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 15/21. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności zarzutu wywiedzionego przez obrońcę oskarżonego, przy jednoczesnym kierunku apelacji prokuratora i braku przesłanek z art. 440 kpk, Sąd Okręgowy w pozostałym zakresie utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 15/21. Zwięźle o powodach zmiany Wobec zasadności zarzutu wyprowadzonego przez oskarżyciela publicznego, Sąd Okręgowy zobligowany zostać do podjęcia ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez podwyższenie wymierzonej skazanemu łącznej kary pozbawienia wolności do 4 lat i 5 miesięcy. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624 kpk w zw. z art. 634 kpk, uznając iż na gruncie przedmiotowej sprawy zaistniały przesłanki za zwolnieniem oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania. Rzeczona decyzja procesowa podyktowana została sytuacją finansową M. T., który ma w perspektywie wykonanie dość długoterminowej kary pozbawienia wolności, co zdecydowanie ograniczy możliwości zarobkowe skazanego. 7. PODPIS
Poland (PL)