Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II K 63/22 AI generated

II K 63/22 · Sąd powszechny

Case Number II K 63/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 63/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Legislator headnote

AI generated

art. 387 k.p.k; II K 63/22 · Sąd powszechny: (1) 20v 194v – 196v 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1. dane osobopoznawcze pozyskane w oparciu o oświadczenie oskarżonego oraz zebrane w trybie art. 213 § 1 kpk, nie kwestionowane przez strony oświadczenie dokument nie kwestionowany przez strony opinia dokument nie kwestionowany przez strony dane o karalności pozyskane z zasobów Krajowego Rejestru Karnego, nie kwestionowane przez strony odpisy wyroków dane o karalności nie kwestionowane przez strony wywiad środowiskowy dane zebrane w trybie art. 214 § 2 pkt 1 kpk, nie kwestionowane przez strony 1.1.2. protokół badania stanu trzeźwości dot.

Keywords

AI generated
whiplash injury wrist injury spinal injury causation of shoulder injury grievous bodily harm bodily injury from fall

Cited Legislation

AI generated
art. 387 k.p.k
AI generated
II K 38/20
USTALENIE FAKTÓW 1.1 Fakty uznane za udowodnione Lp.
V KK 142/26
V KK 142/26 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie A.B.
II K 436/20
Sygn. akt II K 436/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 września 2021 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – SSR Tomasz Zieliński Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.- ----------- po rozpoznaniu w dniu 23.03.2021 r,. 28.05.2021 r., 03.09.2021 r. sprawy M. W. urodz. (...) w G. syna C. i M. zd. P. oskarżonego o to, że: I. W dniu 13 sierpnia 2019 roku na ul. (...) w G. poprzez trzykrotne uderzenie ręką w twarz P. M. spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia odłamów oraz złamania prawej gałęzi żuchwy z przemieszczeniem odłamów, które to spowodowały naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia inny niż określony w art. 156§1 kk powyżej dni siedmiu tj. o czyn art. 157§1 kk II. W dniu 31 października 2019 roku w G. przy (...) na parkingu dokonał zniszczenia 4 sztuk opon w samochodzie marki F. (...) o nr rej. (...) poprzez ich przecięcie, powodując wartość strat 1000 zł działając tym samym na szkodę R. S. tj. o czyn z art. 288§1 kk 1. Oskarżonego M. W. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 157§1 kk skazuje go na karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności. 2. Na podstawie art. 414§1 kpk w zw. z art. 17§1 pkt 10 kpk w zw. z art. 632 pkt 2 kpk postępowanie karne odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. W. w pkt II aktu oskarżenia umarza zaś kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. 3. Na podstawie art. 46§2 kk orzeka od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego P. M. nawiązkę w kwocie 8.000,00 (osiem tysięcy) złotych. 4. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. I. S. tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu kwotę 588,00 zł powiększoną o kwotę 135,24 zł stanowiącą 23% podatek VAT tj. łącznie 723,24 (siedemset dwadzieścia trzy 24/100) zł. 5. Zwalnia oskarżonego od uiszczenia opłaty i ponoszenia kosztów sądowych w pozostałym zakresie. WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, TYM WYROKU NAKAZOWEGO (UK 1) UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 436/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. M. W. III. W dniu 13 sierpnia 2019 roku na ul. (...) w G. poprzez trzykrotne uderzenie ręką w twarz P. M. spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia odłamów oraz złamania prawej gałęzi żuchwy z przemieszczeniem odłamów, które to spowodowały naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia inny niż określony w art. 156§1 kk powyżej dni siedmiu tj. występek z art. 157§1 kk IV. W dniu 31 października 2019 roku w G. przy (...) na parkingu dokonał zniszczenia 4 sztuk opon w samochodzie marki F. (...) o nr rej. (...) poprzez ich przecięcie, powodując wartość strat 1000 zł działając tym samym na szkodę R. S. tj. występek z art. 288§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Czyn I 1. Przyjazd pokrzywdzonego P. M. z kolegami K. Z., A. S. (1) i F. Ć. w dniu 9.08.2019 roku do G. w celach wypoczynkowych oraz wynajęcie przez nich mieszkania przy ul. (...) 2. Pobyt P. M. z A. S. (2) w godzinach popołudniowych 12.08.2019 roku na molo , gdzie spacerując i pijąc piwo w różnych lokalach przebywali do godz. ok. 1.00 ,a następnie gdy wracali do wynajętego mieszkania idąc chodnikiem przy ul. (...) i przechodzili obok znajdującej się po drugiej stronie pizzerii zauważyli siedzące przed tym lokalem osoby, zaś wśród nich dziewczynę, którą rozpoznał pokrzywdzony jako pracownicę pizzerni obsługującą go , gdy jadł w niej i w związku z tym powiedział do niej „ dobrej nocy” 3. Reakcja M. W. będącego jedną z osób siedzących przed pizzerią H. na widok przechodzących obok P. M. i A. S. (2), o którego pokrzywdzony oparł się trzymając rękę na jego ramieniu, polegająca na skierowaniu do nich słów „ geje , pedały” , na które zareagował P. M. zatrzymując się, a następnie idąc w kierunku oskarżonego zapytał go o co mu chodzi, zaś ten po przeskoczeniu przez znajdujący się tam płotek podchodząc niespodziewanie zaatakował go uderzając co najmniej 3- krotnie pięścią w twarz, po których upadł on i po chwili odgrażając się, gdy zobaczył A. S. (2) idącego, żeby pomoc pokrzywdzonemu, że załatwi ich obu, słysząc nawoływania osób siedzących przy stoliku oddalił się jednak w ich kierunku. 4. Obrażenia w postaci złamania trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia odłamów oraz złamania prawej gałęzi żuchwy z przemieszczeniem odłamów jakich doznał P. M. w wyniku zadanych mu przez M. W. uderzeń naruszające czynności narządów jego ciała i powodujące rozstrój jego zdrowia na okres powyżej 7 dni w rozumieniu art. 157§1 kk, w zw. z którymi po wezwaniu karetki pogotowia przez A. S. (2), gdy wrócili do wynajętego mieszkania, po jej przyjeździe został przewieziony do (...) w G. Czyn II 1. Cofnięcie przez pokrzywdzonego R. S. wniosku o ściganie M. W. oraz wyrażenie na to przez sąd zgody i w konsekwencji umorzenie postępowania na podstawie art. 17§1 pkt 10 kpk odnośnie zarzucanego oskarżonemu czynu z art. 288§1 kk Zeznania świadków : - P. M. - K. Z. - A. S. (2) Zeznania świadków -P. M. - A. S. (2) -A. K. - K. G. - pismo (...) wraz z płytą (...) , protokół odtworzenia płyty CD R , -pismo (...) wraz z płytą (...) -protokół odtworzenia płyty CD R , Zeznania świadków : - P. M. , - A. S. (2) - A. K. - J. G. -M. L. Zeznania świadków : - P. M. , - A. S. (2) - K. Z. Dokumentacja medyczna Opinia biegłego z zakresu medycyny Zeznania R. S. Postanowienie sądu wydane na podstawie art. 12§3 kpk o wyrażaniu zgody na cofniecie przez R. S. wniosku o ściganie 278 -278voraz 2v-3 i 121 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k.278v-279 k.9v i 128 w w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk j.w. j.w. k.291 v oraz 20 v -21 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 291v-292 oraz 25 v w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 54 – 67 k. 69-70 k.82-89 j.w. j.w. j.w. j.w k. 292 v oraz 92 v -93 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk j.w j.w. j.w k. 4-6,30,74,81 k.78-79 k.292 oraz 302 k.302 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. M. W. I.W dniu 13 sierpnia 2019 roku na ul. (...) w G. poprzez trzykrotne uderzenie ręką w twarz P. M. spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia odłamów oraz złamania prawej gałęzi żuchwy z przemieszczeniem odłamów, które to spowodowały naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia inny niż określony w art. 156§1 kk powyżej dni siedmiu tj. występek z art. 157§1 kk II.W dniu 31 października 2019 roku w G. przy (...) na parkingu dokonał zniszczenia 4 sztuk opon w samochodzie marki F. (...) o nr rej. (...) poprzez ich przecięcie, powodując wartość strat 1000 zł działając tym samym na szkodę R. S. tj. występek z art. 288§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Czyn I 1. Nieprzyznanie się oskarżonego M. W. do popełnienia zarzucanych mu czynów , w tym czynu zarzucanego w punkt I aktu oskarżenia Wyjaśnienia oskarżonego M. W. k.277v oraz 202 v w części odczytane w trybie art. 389§1 kpk 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Ad. I pkt 1 Ad.I pkt 2 Ad. I pkt 3 Ad I pkt 4 Ad II pkt. 1 Zeznania świadków : - P. K. Z. - A. S. (2) Zeznania świadków: -P. M. - A. S. (2) -A. K. - K. G. - pismo (...) wraz z płytą (...) , protokół odtworzenia płyty CD R , -pismo (...) wraz z płytą (...) -protokół odtworzenia płyty CD R , zeznania świadków : - P. M. - A. S. (2) - A. K. - J. G. -M. L. Zeznania świadków : - P. M. - A. S. (2) - K. Z. Dokumentacja medyczna Opinia biegłego z zakresu medycyny Zeznania R. S. Bezspornym jest, co wynika z zeznań pokrzywdzonego P. M., jak i świadków K. Z. oraz A. S. (2), że w dniu 9.08.2019 roku przyjechali oni w celach wypoczynkowych do G. i że zamieszkali w wynajętym mieszkaniu przy ul. (...). Z zeznań powyższych świadków wynika nadto, że był z nimi jeszcze jeden kolega F. Ć.. Ich zeznaniom sad dał wiarę gdyż tworzą spójną, wzajemnie uzupełniającą się i logiczną całość. Przyjeżdżając do G. w okresie letnim pokrzywdzony i jego koledzy , jak wynika ze złożonych przez nich zeznań nastawili się na wypoczynek związany z pobytem m.in. na plaży miejskiej oraz spacerami po znajdującym się w jej pobliżu molo. Również 12.08.2019r. P. M. wspólnie z A. S. (2), co wynika z ich zeznań, w godzinach popołudniowych udali się na spacer po molo, podczas którego zatrzymywali się w różnych znajdujących się w pobliżu lokalach i pili alkohol w postaci piwa. Do wynajętego mieszkania będąc już niewątpliwie pod wpływem alkoholu wracali w nocy 13.08.2019r. po godz. 1.00. Idąc ul. (...) przechodzili obok znajdującej się po drugiej stronie pizzerni, na zewnątrz której w tzw. ogródku wystawione były stoliki, przy których siedziało kilka osób. W lokalu tym obaj byli raz na pizzy i wśród siedzących tam 5 osób P. M. rozpoznał dziewczynę, która wówczas ich obsługiwała. Pokrzywdzony skierował do niej słowa „ dobrej nocy” . Także w tej części zeznaniom pokrzywdzonego i A. S. (2) są zgodne i z powodów , o których była mowa wyżej sąd dał im wiarę. Nadmienić należy , że dziewczyną, którą rozpoznał pokrzywdzony była zatrudniona w pizzerni H. A. K. , która nie kwestionowała tego w złożonych zeznaniach twierdząc, ze był wówczas z nią J. G., również pracownik pizzerni i jej siostrzeniec o imieniu L., na stałe zamieszkały w Niemczech. Jej zeznania potwierdził J. G., który dodał nadto, że po północy przechodziło obok nich dwóch młodych mężczyzn trzymających się jak to określił „pod rękę”. To, że po północy zauważyła przechodzących obok chodnikiem dwóch chłopaków znajdujących się pod wpływem alkoholu oraz, że ten mniej pijany podtrzymywał drugiego bardziej pijanego, potwierdziła również A. K.. Pośrednio potwierdzają to również ustalone w wyniku analizy połączeń przychodzących i wychodzących z ich numerów telefonów komórkowych miejsca logowania w nocy z 12/13.08.2019r. W tej części zeznaniom powyższych świadków sąd dał wiarę gdyż w zasadzie są one zgodne z zeznaniami pokrzywdzonego i A. S. (3). Przy jednym ze stolików na zewnątrz pizzerni H. w nocy z 12/13.08.2019r. poza A. K. , jej siostrzeńcem L. i J. G. siedzieli również oskarżony M. W. oraz brat jego partnerki M. L., który przyznał to w złożonych zeznaniach . Z zeznań A. K. i J. G. wynika, że przechodząc ok. północy obok zapytali oni, czy mogą przysiąść się do nich , na co zgodzili się. Mężczyźni ci posiadali ze sobą butelkę wódki, którą pili siedząc przy stoliku. Zarówno A. K., jak i J. G. zwrócili uwagę na ciemną karnację skóry jednego z nich, którą niewątpliwie posiada oskarżony, zaś z zeznań J. G. wynika nadto, że drugi z nich podczas rozmowy mówił, że jest piekarzem i szwagrem tego z ciemną karnacją . W złożonych na etapie postępowania przygotowawczego zeznaniach , które odczytano w trybie art. 391§1 kpk podczas rozprawy, J. L. przyznał, ze w tym czasie pracował w piekarni u K. , co miał potwierdzić , jak wynika z zeznań J. G., oskarżony. Po pewnym czasie, gdy dosiedli się oni obok, o czym była już mowa wyżej przechodziło dwóch kolejnych młodych mężczyzn tj. pokrzywdzony i jego kolega A. S. (2). Zarówno ze złożonych przez nich zeznań , jak i z zeznań A. K. oraz J. G. wynika, że idąc pokrzywdzony opierał się o A. S. (2), na co zareagował oskarżony wykrzykując w ich kierunku słowa „ geje, pedały”. Nadmienić przy tym należy, że A. K. i J. G. wskazali na chłopaka o ciemnej karnacji skóry , który krzyknął te słowa w kierunku idących po drugiej stronie pokrzywdzonego i jego kolegi twierdząc, że wcześniej nie znali go oraz odnieśli wrażenie, iż obaj są turystami. Następnie przeskoczył on płotek i udał się w ich kierunku. Zeznania A. K. i J. G. w tej części są zgodne z zeznaniami P. M. i A. S. (1) , gdyż jak wynika z nich , pokrzywdzony słysząc te słowa zatrzymał się i zaczął iść w stronę osób siedzących przy stoliku kierując do nich pytanie o co im chodzi. To właśnie wówczas M. W. przeskoczył przez płotek i podchodząc do P. M. niespodziewanie zaatakował go uderzając pięściami w twarz co najmniej 3 razy. Z zeznań pokrzywdzonego wynika, że już pierwsze uderzenie zamroczyło go , zaś po kolejnych dwóch upadł na chodnik. Potwierdził to A. S. (2), który co wynika ze złożonych przez niego zeznań ruszył w kierunku kolegi , aby mu pomóc i wówczas oskarżony idąc w jego stronę krzyczał ,że załatwi ich dwóch. Broniąc się A. S. (2) kopnął oskarżonego . W tym czasie dotarły do nich głosy osób, które siedziały z oskarżonym , w tym głos dziewczyny ,żeby uspokoił się on. Dziewczyna tą była niewątpliwie A. K., która wprawdzie nie potwierdziła tego, ze wołała do oskarżonego, jednak przyznała , że gdy zorientowała się , iż chłopak o ciemnej karnacji skóry bije jednego z tych , którzy przed chwilą przechodzili, tego bardziej pijanego, zwróciła się do jego kolegi siedzącego nadal z nimi i do J. G. ,żeby rozdzielili ich. Nie ulega nadto wątpliwości, co wynika z zeznań A. S. (2), ze słysząc nawoływania osób, z którymi siedział przy stoliku, oskarżony odszedł , pozostawiając ich. Pokrzywdzony i A. S. (2) zeznali nadto, że są w stanie rozpoznać napastnika i po okazaniu im już na etapie postępowania przygotowawczego tablic poglądowych z wizerunkami czterech osób, wśród których znajdowało się zdjęcie oskarżonego , rozpoznali go nie mając co do tego żądnych wątpliwości. Również podczas rozprawy pokrzywdzony nie miał żadnych wątpliwości ,że obecny na sali rozpraw oskarżony jest osobą, która zaatakowała go. Zdaniem sądu nie ma żadnych racjonalnych powodów ,żeby zeznaniom P. M. i A. S. (2) , które stanowią spójną , wzajemnie uzupełniającą się i logiczna całość nie dać wiary także w tej części. Sąd nie dał natomiast wiary zeznaniom A. K. i J. G. w części, w której utrzymywali oni, że to nie oskarżony był tym chłopakiem o ciemnej karnacji skóry, który przysiadł się do nich w nocy z 12 na 13 sierpnia 2013 r. i następnie pobił jednego z chłopaków przechodzących obok nich wyzywając ich wcześniej od pedałów i gejów. Jedynym racjonalnym wytłumaczeniem ich postawy jest to, że jak wynika z zeznań J. G. oskarżony przez pewien czas pracował w pizzerni H. i w związku z tym należy zakładać, że kierowali się oni źle pojętą lojalnością wobec jego osoby wynikającą ze znajomości z nim. Gdy, jak wynika z zeznań P. M. podniósł się on, w czym pomógł mu A. S. (2), obaj udali się do wynajętego mieszkania. Drzwi otworzył im K. Z., z zeznań którego wynika, że wrócił wcześniej oraz, że w mieszkaniu był już wówczas ich kolega F. Ć.. K. Z. o pobiciu P. M. dowiedział się z relacji A. S. (2), który w między czasie zadzwonił na pogotowie. Karetką, która przyjechała po jakimś czasie pokrzywdzonego, co wynika ze złożonych przez niego zeznań, przewieziono do (...) w G., gdzie po wykonaniu badania TK stwierdzono złamanie trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia i złamanie gałęzi żuchwy po stronie prawej z przemieszczeniem. W godzinach porannych został on wypisany z (...) w G. otrzymując skierowanie na dalsze leczenie w Oddziale (...) (...). Zeznaniom pokrzywdzonego, A. S. (2) i K. Z., z powodów, które omówiono wyżej sąd dał wiarę. Wątpliwości nie budzi również dokumentacja przedłożona przez pokrzywdzonego w postaci: karty informacyjnej (...) w G., wyniku badań TK, skierowania do szpitala oraz historii choroby z leczenia, któremu został poddany. Za wiarygodną sąd uznał opinię sporządzoną przez powołanego na etapie postępowanie przygotowawczego biegłego z zakresu medycyny specjalistę ortopedii, traumatologii i chirurgii ogólnej dr. n. med. A. S. (4). Na podstawie dostarczonej mu dokumentacji medycznej potwierdził on, iż P. M. doznał obrażeń ciała opisanych w badaniu TK w postaci złamania trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia odłamów i złamania prawej gałęzi żuchwy z przemieszczeniem odłamów, które należy zaliczyć do powodujących naruszenie czynności narządu ciała powyżej 7 dni wyczerpujących dyspozycję art. 157 §1 kk. Zdaniem biegłego najbardziej prawdopodobnym mechanizmem powstania powyższych obrażeń jest uraz zadany tępokrawędzistym narzędziem, jakim mogła być pięść napastnika. Sąd w pełni podzielił ustalenia opinii oraz jej wnioski, gdyż jest ona jasna, pełna i poparta przekonującą argumentacją wynikającą z wiedzy specjalistycznej, jaka posiada biegły. Składając zeznania w toku rozprawy sądowej pokrzywdzony R. S. cofnął wniosek o ściganie M. W. za popełnione na jego szkodę przestępstwo z art. 288 §1 kk polegające na zniszczeniu 4 opon w samochodzie marki F. (...) o nr. Rej. (...), na co sąd zgodnie z art. 12 §3 kpk wyraził zgodę, a tym samym zaistniała ujemna przesłanka procesowa określona w art. 17 §1 pkt. 10 kpk. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Ad I pkt. 1 Wyjaśnienia oskarżonego M. W. Wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której nie przyznał się do popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia sąd nie dał wiary, gdyż są one sprzeczne z zeznaniami świadków, w tym pokrzywdzonego powyższym czynem i tym samym gołosłowne, a w związku z tym uznać należy je za przyjętą linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności. Za niemające znaczenia dla ustalenia faktów odnośnie zarzutu stawianego oskarżonemu w pkt. II aktu oskarżenia z art. 288 §1 kk w związku z cofnięciem przez pokrzywdzonego R. S. wniosku o ściganie, na co sąd wyraził zgodę, uznać należy złożone przez niego zeznania oraz zeznania J. G. w części dotyczącej tego czynu, a nadto pozostałe zawnioskowane aktem oskarżenia dowody w postaci protokołów odtworzenia, utrwalonych zapisów z monitoringu. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony x 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 M. W. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Typ przestępstwa określonego w art. 157§1 kk polega na spowodowaniu średniego uszczerbku na zdrowiu, co oznacza takie naruszenie czynności narządu ciała, lub rozstrój zdrowia, który trwa powyżej 7 dni, ale nie mieści się w kategorii ciężkiego uszczerbku w rozumieniu art. 156 kk. Jest to przestępstwo powszechne, które może zostać popełnione umyślnie w obu postaciach zamiaru. Sprawca musi więc obejmować swoją świadomością przynajmniej możliwość spowodowania skutku określonego jako naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, przy czym przyjmując, że postać tego naruszenia nie musi być skonkretyzowana w jego świadomości, a zatem przybrać może postać tak zwanego zamiaru ogólnego, należałoby oczekiwać, że będzie sobie zdawał sprawę, ze jego zachowanie spowoduje skutek łagodniejszy (krótkotrwały) lub cięższy (trwający dłużej) (patrz m. inn. Kodeks karny, Część szczególna, Komentarz pod red. I.W.Giezek, lex 2014). W świetle omówionego wyżej materiału dowodowego, który sąd obdarzył przymiotem wiarygodności nie ulega wątpliwości, że zachowaniem opisanym w akcie oskarżenia oskarżony M. W. w pełni wyczerpał znamiona występku z art. 157§1 kk w podanym wyżej rozumieniu. Jego wina i okoliczności popełnienia tak przypisanego mu czynu zdaniem sądu nie budzą najmniejszej wątpliwości. 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem --------- ---------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ---------- 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania ---------- ---------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ---------- x 3.4. Umorzenie postępowania Pkt. 2 M. W. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania W związku z cofnięciem przez pokrzywdzonego R. S. wniosku o ściganie, które nastąpiło w terminie przewidzianym w art. 12§3 kpk, to jest do zakończenia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej, na co zgodę wyraził sąd spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie. Skuteczne cofnięcie wniosku o ściganie stanowi ujemną przesłankę procesową określoną w art. 17 §1 pkt. 10 kpk. i w związku z tym na podstawie art. 414 §1kpk postępowanie odnośnie tego czynu umorzono. 3.5. Uniewinnienie ---------- ---------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ---------- 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. W. 1 3 1 3 Uznając M. W. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia sąd na podstawie art. 157§1 kk skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając powyższą karę sąd miał na uwadze jako okoliczności obciążające wysoki stopień zawinienia oskarżonego wynikający z popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej z zamieram bezpośrednim oraz społecznej szkodliwości wyrażającej się w rodzaju i charakterze naruszonego dobra w postaci zdrowia, a nadto w rozmiarze wyrządzonej i grożącej szkody oraz sposobie i okolicznościach popełnienia tego czynu bez żadnego powodu w stanie nietrzeźwości. Sąd miał na uwadze jako okoliczność przemawiającą na niekorzyść oskarżonego również jego dotychczasową wielokrotna karalność (dane o karalności k. 299-300). Mając na uwadze młody wiek oskarżonego świadczy to niewątpliwie o daleko posuniętym procesie jego demoralizacji. Zdaniem sądu tak wymierzona kara jest współmierna do stopnia zawinienia oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a nadto winna przyczynić się do osiągnięcia celów w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na jego osobę oraz w zakresie szeroko rozumianej prewencji ogólnej. Mając na uwadze wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczający roku, sąd w związku z tym, że w czasie popełnienia zarzucanego czynu oskarżony był karany na karę pozbawienia wolności wyrokiem z dnia 13 października 2017 r. SR w Giżycku w sprawie II K 335/17, a także bezwzględny zakaz wynikający z art. 69§1 kk stosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania tak orzeczonej kary pozbawienia wolności, orzekł powyższą karę jako bezwzględną. Z uwagi na trudności dowodowe dotyczące określenia zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikające z biernej postawy pokrzywdzonego, który ograniczył się do wskazania jedynie kwoty 35 tyś zł, sąd na podstawie art. 46 §2 kk orzekł od oskarżonego na rzecz P. M. nawiązkę o wysokości 8 tyś zł, która powinna zrekompensować doznaną przez pokrzywdzonego krzywdę, przynajmniej w minimalnym stopniu. Nadmienić należy, iż orzeczona nawiązka nie zamyka pokrzywdzonemu drogi do dochodzenia niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego. 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności ---------- ---------- ---------- ---------- 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ---------- 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności 2 4 5 W związku z umorzeniem postępowania odnoście czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt. 2 aktu oskarżenia na podstawie art. 632 pkt. 2 kpk kosztami procesu obciążono Skarb Państwa. Na podstawie art. 618§1 pkt 11 kpk w zw. z §4 ust. 1 i 3, §17 ust. 2 pkt 3 i §20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714) sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. I. S. tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu kwotę 588,00 zł powiększoną o kwotę 135,24 zł stanowiącą 23% podatek VAT tj. łącznie 723,24 zł. O opłacie i kosztach sądowych w pozostałym zakresie orzeczono na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych i art. 624§1 kpk zwalniając oskarżonego od ich uiszczenia z uwagi na ustalenia, z których wynika, że nie posiada on żadnego majątku a nadto jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym, zaś osiągane przez niego dochody są niewielkie. 8. PODPIS
VI Ka 353/16
1.w dniu 22 kwietnia 2014 roku w J.
II K 318/22
Sygn. akt II K. 318/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2024 roku. Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger Protokolant: st. sekr. sądowy Ewa Romanowska w obecności oskarżyciela Prok. Rej. - --------- po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 roku, 14 marca 2024 roku, 16 kwietnia 2024 roku, 14 maja 2024 roku, 11 czerwca 2024 roku, 23 września 2024 roku, 7 października 2024 roku, 25 listopada 2024 roku sprawy M. C. syna J. i K. z domu W. ur. (...) w T. oskarżonego o to, że: w dniu 15 października 2021 roku w miejscowości wielka Ł., gm. K., pow. G., woj. (...)- (...), uderzał pięściami i kopał po głowie i cały ciele W. D. przez co umyślnie spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania żuchwy po stronie lewej z przemieszczeniem odłamów, rany okolicy lewego łuku brwiowego, obrzęku powieki górnej oka lewego i okolicy lewego policzka, zasinienia lewej małżowiny usznej, gdzie skutki doznanych urazów należy kwalifikować jako naruszenie czynności narządu ciał, tj. funkcji gryzienia i żucia na czas powyżej siedmiu dni; tj. o przestępstwo z art. 157 § 1 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego M. C. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, z tym ustaleniem, iż oskarżony zadał pokrzywdzonemu jedynie uderzenia pięścią w twarz; tj. przestępstwa z art. 157 § 1 kk i za to po zastosowaniu art. 37a § 1 kk na mocy art. 157 § 1 kk kk w zw. z art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 i § 1a pkt 2 kk w zw. z art. 35 § 1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. na mocy art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżonego do częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego W. D. kwoty 10.000,00 (dziesięciu tysięcy) złotych; III. zasądza od oskarżonego M. C. na rzecz oskarżyciela posiłkowego W. D. kwotę 4.521,92 (cztery tysiące pięćset dwadzieścia jeden złotych, dziewięćdziesiąt dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300,00 (trzysta) złotych tytułem opłaty sądowej i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w wysokości 479,20 (czterysta siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia groszy). UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 318/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. M. C. w dniu 15 października 2021 roku w miejscowości W., gmina K., powiat g. (...), województwo (...), uderzał pięścią w twarz W. D. przez co umyślnie spowodował u niego obrażenie ciała w postaci złamania żuchwy po stronie lewej z przemieszczeniem odłamów, rany okolicy lewego łuku brwiowego, obrzęku powieki górnej oka lewego i okolicy lewego policzka, zasinienia lewej małżowiny usznej, gdzie skutki doznanych urazów należy kwalifikować jako naruszenie czynności ciała tj. funkcji gryzienia i żucia na czas powyżej siedmiu dniu tj. o przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Dnia 15 października 2021 roku oskarżony M. C. wraz z D. P. spożywali alkohol. Oskarżony znajdując się pod wpływem alkoholu w okolicy sklepu w miejscowości W. uderzał pięścią w twarz W. D. przez co umyślnie spowodował u niego obrażenie ciała w postaci złamania żuchwy po stronie lewej z przemieszczeniem odłamów, rany okolicy lewego łuku brwiowego, obrzęku powieki górnej oka lewego i okolicy lewego policzka, zasinienia lewej małżowiny usznej. W. D. po zdarzeniu nie zgłosił wniosku o ściganie funkcjonariuszom policji przybyłym na miejsce w związku ze zgłoszeniem pobicia się D. P. z S. Z.. Pokrzywdzony udał się do miejsca zamieszkania, w drodze miejscowości J. spotkał M. P., która to odwiozła go do domu. Pokrzywdzony ze względu na dolegliwości bolesne twarzy i żeber dnia 16 października 2021 roku udał się do Szpitala (...) w G. (...) gdzie stwierdzono, że doznał on złamania żuchwy po stronie lewej, wstrząśnienia mózgu i stłuczenia klatki piersiowej po stronie lewej. zeznania W. D. k. 1-3 k. 242-243 k. 303-304 dokumentacja medyczna k. 10-14 k. 43-87 k. 238 protokół oględzin osoby k. 15-20 zeznania M. D. k. 26-27 k. 273v.-274 tablica poglądowa, protokół okazania wizerunku k. 30-31 k. 33-34 zeznania M. P. k. 35-36 k. 276-277 zeznania D. P. k. 39-40 k. 277-277v. opinia sądowo-lekarska, opinia uzupełniająca biegłego P. S. k. 89-90 k. 321-322v. zeznania R. P. k. 108-109 k. 277v, zeznania A. W. k. 121-122 k. 174-175 k. 272-273 zeznania M. S. k. 125-126 k. 172-173 k. 273-273v. protokół oględzin rzeczy k. 136-143 zeznania S. Z. k. 145-146 k. 156-157 k. 168-169 k. 275-276 zeznania E. W. k. 149-150 k. 277-277v. wykazy połączeń k. 180-181 k. 184-193 zeznania D. W. k. 194-195 k. 198-199 k. 277v.-278v. wyjaśnienia oskarżonego k. 240-241 nagranie ze zgłoszenia pobicia pokrzywdzonego W. D. k. 286 Uprzednia karalność oskarżonego. karta karna k. 112 k. 176 odpisy wyroków k. 113-115 1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. M. C. w dniu 15 października 2021 roku w miejscowości W., gmina K., powiat g. (...), województwo (...), uderzał pięścią w twarz W. D. przez co umyślnie spowodował u niego obrażenie ciała w postaci złamania żuchwy po stronie lewej z przemieszczeniem odłamów, rany okolicy lewego łuku brwiowego, obrzęku powieki górnej oka lewego i okolicy lewego policzka, zasinienia lewej małżowiny usznej, gdzie skutki doznanych urazów należy kwalifikować jako naruszenie czynności ciała tj. funkcji gryzienia i żucia na czas powyżej siedmiu dniu tj. o przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty N. przez oskarżonego zarzucanego mu czynu zabronionego. wyjaśnienia oskarżonego k. 104-105 zeznania K. M. k. 274-275 k. 302-304 OCena DOWOdów 1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania W. D. Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego w części dotyczącej zdarzenia oraz faktu, że został zaatakowany przez oskarżonego i przez niego pobity. Zeznania te znajdowały swe odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, były w ocenie sądu spójne i logiczne. Sąd uznał jednakże zeznania W. D. za niewiarygodne w części dotyczącej ilości ciosów zadanych mu przez oskarżonego oraz faktu, że oskarżony kopał go. Zgodnie z zeznaniami pokrzywdzonego podczas zdarzenia pokrzywdzony stracił przytomność, tym samym nie mógł dokładnie zapamiętać ilości oraz faktu czy oskarżony ciosy zadawał pięścią, otwartą dłonią czy też kopał go. Sąd przyjął, zgodnie z opinią biegłego oraz zeznaniami świadków i wyjaśnieniami oskarżonego, że M. C. uderzał pięścią pokrzywdzonego przez co umyślnie spowodował u niego obrażenie ciała w postaci złamania żuchwy po stronie lewej z przemieszczeniem odłamów, rany okolicy lewego łuku brwiowego, obrzęku powieki górnej oka lewego i okolicy lewego policzka, zasinienia lewej małżowiny usznej. W pozostałej części sąd nie miał wątpliwości co do prawdziwości zeznań pokrzywdzonego. dokumentacja medyczna Sąd przyznał walor wiarygodności dokumentacji medycznej dołączonej do akt sprawy, ponieważ została sporządzona przez kompetentne do tego osoby. Sąd nie znalazł podstaw, by podważyć ich wiarygodność. Żadna ze stron postępowania nie wnosiła zastrzeżeń w tym zakresie. Ponadto dokumentacja medyczna w sposób szczegółowy i rzetelny przedstawia obrażenia jakich doznał pokrzywdzony na skutek ciosów zadanych przez oskarżonego. protokół oględzin osoby Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. zeznania M. D. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. M. D. jest córką pokrzywdzonego nie była obecna podczas zdarzenia dnia 15 października 2021 roku, jednakże przebywała w miejscu zamieszkania pokrzywdzonego gdy ten wrócił do domu tego dnia. Świadek potwierdziła, że pokrzywdzony około godziny 17 wrócił do domu miał spuchniętą twarz oraz krwawiącą ranę lewego łuku brwiowego. Zeznania świadka były w ocenie sądu spójne i logiczne, a także zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Depozycje świadka nie były także kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. tablica poglądowa, protokół okazania wizerunku Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. zeznania M. P. W ocenie sądu depozycje świadka należało uznać za wiarygodne. M. P. nie była naocznym świadkiem zdarzenia, jednakże widziała pokrzywdzonego chwilę po zdarzeniu i potwierdziła, że W. D. trzymał się za twarz. Nie widziała osobiście obrażeń jakie miał pokrzywdzony, jednak zdaniem sądu należało uznać, że to właśnie obrażenia na twarzy pokrzywdzony zakrywał rękoma podczas jazdy samochodem ze świadkiem. opinia sądowo-lekarska, opinia uzupełniająca biegłego P. S. Opinia została sporządzona przez biegłego z wieloletnim doświadczeniem w opiniowaniu sadowo-lekarskim. Biegły w sposób wyczerpujący wskazał na materiał stanowiący podstawę opinii, którym była dokumentacja medyczna pokrzywdzonego, w sposób staranny go opisał i w sposób jasny, przystępny wskazał na wnioski. Z opinii wynika, że pokrzywdzony doznał urazów ciała naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni. Biegły wskazał, że doznane przez pokrzywdzonego obrażenia ciała mogły powstać w następstwie urazów zadawanych pięścią lub/i obutą stopą. Sąd korelując wnioski przedmiotowej opinii z zeznaniami świadków oraz wyjaśnieniami oskarżonego doszedł do przekonania, że oskarżony zadawał ciosy pięścią. Żadne ze stron niniejszego postępowania nie kwestionowała wniosków prezentowanych w opinii. zeznania A. W. Świadek jest funkcjonariuszem policji, który przybył na miejsce zdarzenia ze względu na zgłoszenie, że we wsi W. biją się mężczyźni. Zgłoszenie dotyczyło D. P. i S. Z.. Zgodnie z zeznaniami świadka do funkcjonariuszy zgłosił się także pokrzywdzony, który poinformował, że został pobity przez jednego z mężczyzn, lecz nie potrzebował on pomocy medycznej, ani nie składał wniosków o ściganie sprawcy czynu zabronionego. Świadek nie zauważył ciężkich obrażeń u pokrzywdzonego (jak wynika z opinii biegłego, widocznym obrażeniem była wyłącznie rana lewego łuku brwiowego) tym samym nie powziął żadnych kroków pomocy pokrzywdzonemu. W ocenie sądu depozycje świadka należało uznać za wiarygodne, były one pełne, logiczne, a także zgodne z pozostałym materiałem dowodowym w niniejszej sprawie. zeznania M. S. Świadek jest funkcjonariuszem policji, który przybył na miejsce zdarzenia ze względu na zgłoszenie, że we wsi W. biją się mężczyźni. Zgłoszenie dotyczyło D. P. i S. Z.. Zgodnie z zeznaniami świadka do funkcjonariuszy zgłosił się także pokrzywdzony, który poinformował, że został pobity przez jednego z mężczyzn, lecz nie potrzebował on pomocy medycznej, ani nie składał wniosków o ściganie sprawcy czynu zabronionego. Świadek nie zauważył ciężkich obrażeń u pokrzywdzonego (jak wynika z opinii biegłego, widocznym obrażeniem była wyłącznie rana lewego łuku brwiowego) tym samym nie powziął żadnych kroków pomocy pokrzywdzonemu. W ocenie sądu depozycje świadka należało uznać za wiarygodne, były one pełne, logiczne, a także zgodne z pozostałym materiałem dowodowym w niniejszej sprawie. protokół oględzin rzeczy Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. zeznania D. W. Sąd uznał depozycje świadka za w pełni wiarygodne, był on bowiem naocznym świadkiem zdarzenia, a jego zeznania są pełne, logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Ponadto świadek jest osobą obcą zarówno dla oskarżonego jak i pokrzywdzonego, a żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości jego zeznań. D. W. widział jak oskarżony zadawał ciosy pokrzywdzonemu, to on zawiadomił służby ratunkowe o zdarzeniu. wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne wyłącznie w części w jakiem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz w części w jakiej wyjaśniał, że zadawał ciosy pokrzywdzonemu wyłącznie pięścią. W tejże części wyjaśnienia oskarżonego są spójne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie i w ocenie sądu są logiczne i wiarygodne. nagranie ze zgłoszenia pobicia pokrzywdzonego W. D. Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. 1.1.1 karta karna Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. odpisy wyroków Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. 1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1 zeznania D. P. Sąd dał wiarę w zeznania świadka, jednakże uznał, że nie mają one znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie. D. P. zeznał, że dnia 15 października 2021 roku wraz z oskarżony spożywali alkohol w znacznych ilościach. Świadek przyznał także, że tego dnia wdał się w kłótnie z nieznaną mu osobą, na skutek czego wezwano policję, a on otrzymał mandat za zakłócanie spokoju. Jednakże od czasu gdy udał się do sklepu pozostawiając oskarżonego na ławce pomiędzy sklepami nie wiedział co robi M. C.. Ponadto świadek na skutek spożytego alkoholu niewiele pamięta z dnia zdarzenia. zeznania R. P. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne, jednakże nie mają one znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie. Świadek nie był obecny podczas przedmiotowego zdarzenia, posiadał on wyłącznie wiedzę, że jego syn D. P. wraz z oskarżonym M. C. dnia 15 października 2021 roku spożywali alkohol. wykazy połączeń Dowód nie miał znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. zeznania S. Z. Sąd uznał, że zeznania świadka nie miały znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, bowiem świadek nie widział zdarzenia jakie miało miejsce dnia 15 października 2021 roku pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym, a także nie posiadał żadnych informacji o tymże zdarzeniu. zeznania E. W. Zeznania świadka nie miały w ocenie sądu znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Świadek nie była obecna, a także nie posiadała żadnych informacji na temat zdarzenia między oskarżonym i pokrzywdzonym. E. W. o zdarzeniu dowiedziała się od osób trzecich. 1.2.1 wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego złożone podczas postępowania przygotowawczego za niewiarygodne w części w której nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz w części w której twierdził, że to pokrzywdzony jako pierwszy go zaatakował i także zadał ciosy, które spowodowały u niego obrażenia ciała. Oskarżony nie przedstawił żadnych dowodów popierających jego wersję zdarzenia. Zdaniem sądu jego wyjaśnienia w powyżej wymienionej części zmierzają wyłącznie do umniejszenia winy i usprawiedliwienia swojego zachowania. Wyjaśnienia oskarżonego w tej części nie znajdują także pokrycia w pozostałym materiale dowodowym w niniejszej sprawie, bowiem żaden ze świadków, którzy widzieli oskarżonego tego dnia nie zeznał ażeby miał on jakiekolwiek obrażenia, tym samym sąd uznał, je za niewiarygodne. zeznania K. M. Sąd uznał zeznania świadka za niewiarygodne. Depozycje K. M. w ocenie sądu były nielogiczne, niespójne, a także nie były zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Świadek twierdził, że pokrzywdzony nie miał żadnych obrażeń po zdarzeniu jakie miało miejsce 15 października 2021 roku, jednakże zeznania innych świadków oraz dokumentacja medyczna jednoznacznie wskazuje, że pokrzywdzony odniósł obrażenia ujęte w akcie oskarżenia. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I M. C. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że czyn oskarżonego polegający na uderzaniu pokrzywdzonego pięścią w twarz spowodował u niego obrażenie ciała w postaci złamania żuchwy po stronie lewej z przemieszczeniem odłamów, rany okolicy lewego łuku brwiowego, obrzęku powieki górnej oka lewego i okolicy lewego policzka, zasinienia lewej małżowiny usznej gdzie skutki doznanych urazów należy kwalifikować jako naruszenie czynności ciała tj. funkcji gryzienia i żucia na czas powyżej siedmiu dniu co też wyczerpuje znamiona występku znamiona występku z art. 157 § 1 k.k. Przepis art. 157 § 1 k.k. stanowi, iż kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1 k.k., podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Przestępstwo to ma charakter skutkowy, co oznacza, że do jego dokonania konieczne jest wystąpienie określonego skutku z działania lub zaniechania sprawcy. Zachowanie sprawcze polega na spowodowaniu średniego uszczerbku na zdrowiu, co oznacza takie naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, który trwa powyżej 7 dni, ale nie mieści się w kategorii ciężkiego uszczerbku (art. 157 § 1 k.k.). Dobrem chronionym jest zdrowie człowieka. Przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. jest występkiem, który może być popełniony tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem ewentualnym. Oznacza to, że sprawca musi obejmować świadomością możliwość spowodowania swoim zachowaniem skutku określonego w art. 157 § 1 k.k. i chcieć takiego skutku albo na nastąpienie takiego skutku się godzić. Postać naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia nie musi być sprecyzowana w świadomości sprawcy, co oznacza, że objęcie zamiarem spowodowania skutku z art. 157 § 1 k.k. przyjąć może postać zamiaru ogólnego. Zamiar sprawcy, stanowiący fakt o charakterze psychicznym, podlega dowodzeniu i ustaleniu, tak jak inne znamiona określonego typu przestępstwa, co w przypadku sporządzenia uzasadnienia orzeczenia musi znaleźć odzwierciedlenie w jego treści (por. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2021 r., IV KK 55/20, L.). Naruszenie czynności narządu obejmuje takie urazy, którym towarzyszy przerwanie ciągłości tkanek, polegające na zewnętrznym zranieniu lub obrażeniach wewnętrznych, sięgających w głąb ciała (złamania kości, uszkodzenia narządów). Rozstrój zdrowia to skutek na zdrowiu, który polega na zakłóceniu funkcji organizmu człowieka o charakterze czynnościowym bez naruszenia integralności ciała. Określenie to odnosi się zarówno do naruszenia czynności całego organizmu, jak i poszczególnych jego układów. Zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu mogą polegać na naruszeniu jego stanu fizycznego lub psychicznego. Wskazać należy, że artykuł 157 § 1 k.k. obejmuje bardzo szeroki zakres skutków na zdrowiu, które z jednej strony mogą znajdować się na pograniczu najcięższych postaci uszczerbku na zdrowiu z art. 156 § 1 k.k., z drugiej zaś także te, które wiążą się z naruszeniem normalnego funkcjonowania organizmu na okres nieznacznie nawet przekraczający 7 dni. Stopień "znaczności" przekroczenia tej granicy wyrażający rodzaj i rozmiar następstw działania sprawcy stanowi podstawową okoliczność wpływającą na wymiar kary za to przestępstwo. W praktyce orzeczniczej realizacja znamion średniego uszczerbku na zdrowiu mającego postać naruszenia czynności narządu ciała przyjmowana jest w przypadku złamania kończyn, żeber, żuchwy, nosa, stłuczenia okolic dużych stawów, wstrząśnienia mózgu z dłuższą utratą przytomności, głębokich ran z powikłaniami gojenia, utraty lub rozchwiania zębów (H. P., Przestępstwo, s. 67-68). Skutki o charakterze stricte czynnościowym (funkcjonalnym) mieszczące się w kategorii średniego rozstroju zdrowia to w szczególności stany chorobowe inne niż określone w art. 156 § 1 k.k., trwające dłużej niż 7 dni (por. R.A. Stefański (red.), Kodeks karny. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa 2023). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należało przyznać, że okoliczności popełnienia przestępstwa przez oskarżonego M. C. nie budzą wątpliwości. W świetle poczynionych ustaleń zdaniem sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie przez sąd winy oskarżonego M. C., co także potwierdziło przyznanie się do winy oskarżonego w trakcie postępowania jurysdykcyjnego. Na kanwie zebranego materiału dowodowego należało stwierdzić, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym, bowiem nie miał on na celu spowodowania uszkodzenia ciała pokrzywdzonego, jednakże zadając ciosy godził się na ewentualność takie skutku swojego działania. Zgodnie zaś z opinią biegłego pokrzywdzony doznał urazu, które należy kwalifikować jako naruszenie czynności narządu ciała na czas powyżej siedmiu dni. Sąd dokonał zmiany opisu zarzucanego oskarżonemu czynu, ze względu na fakt, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynikało w sposób jednoznaczny aby oskarżony kopał pokrzywdzonego, a zgodnie z opinią biegłych obrażenia u pokrzywdzonego mogły powstać na skutek uderzeń pięścią. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. C. I I Sąd uznał oskarżonego M. C. za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu tj. przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. i za to po zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. na mocy art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 i § 1a pkt 2 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 10 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Za czyn objęty aktem oskarżenia, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, sąd mógł orzec wobec M. C. karę grzywny, ograniczenia wolności albo karę pozbawienia wolności do lat 5. Na gruncie niniejszej sprawy sąd nie znalazł podstaw do zastosowania kary izolacyjnej, a uznał, że kara ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne będzie wystarczająco dla niego dotkliwa. Wymierzając wobec oskarżonego karę, sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Sąd uznał jako okoliczność łagodzącą przyznanie się do winy przez oskarżonego, okazanie przez niego skruchy, a także chęć dobrowolnego poddania się karze, dążenie do pojednania, poprzez mediację. Jako okoliczność obciążającą niewątpliwie należało uznać uprzednią karalność oskarżonego, popełnienie przestępstwa w stanie po spożyciu alkoholu. Sąd uwzględnił także młody wiek oskarżonego, bowiem ma on 26 lat, fakt, że popełnił on czyn zabroniony z zamiarem ewentualnym, bowiem nie miał on na celu spowodowanie średniego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego. Sąd wziął pod rozwagę także fakt, że oskarżony w trakcie postępowania podjął pracę, którą wykonuje w sposób sumienny. Sąd zważył także, na fakt, że wykonując karę wolnościową oskarżony będzie miał możliwość kontynuowania pracy zarobkowej, a co za tym idzie dokonania zapłaty orzeczonego częściowego zadośćuczynienia oraz kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie sądu kara wolnościowo jaką jest kara ograniczenia wolności w wymiarze roku i 10 miesięcy spełni wobec oskarżonego cele zapobiegawcze, a także pozwoli na wypełnienie środka kompensacyjnego. M. C. II I Na podstawie art. 46 § 1 k.k. sąd zobowiązał oskarżonego do częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonego W. D. poprzez zapłatę kwoty 10.000 złotych, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego złożonego na rozprawie dnia 23 września 2024 roku. Zgodnie bowiem z art. 46 § 1 k.k. w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zważywszy na fakt, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, który jest pokrzywdzonym złożył wniosek o orzeczenie zadośćuczynienia, orzeczenie to było obligatoryjne w niniejszej sprawie. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach należnych oskarżycielowi posiłkowemu sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem, od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Wysokość przyznanych wydatków w kwocie 4.521,92 zł jest zgodna z zestawieniem kosztów przedstawionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego z dnia 25 listopada 2024 roku oraz w ocenie sądu jest adekwatna do stopnia skomplikowania sprawy oraz poniesionych nakładów pracy i kosztów a także liczby stawiennictw w sądzie, a także mieści się w granicach określonych w § 11 ust. 1 pkt 1 i § 11 ust. 2 pkt 3 i § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) Zgodnie bowiem z § 11 ust. 7 ww. rozporządzenia, jego przepisy § 11 ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do opłat za czynności w postępowaniu karnym i odpowiednio w postępowaniu w sprawach o wykroczenia pełnomocnika powoda cywilnego, pełnomocnika pokrzywdzonego, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego lub oskarżyciela prywatnego. IV O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 k.p.k., zobowiązując oskarżonego do zapłaty kwoty 300 złotych tytułem opłaty oraz obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 479,20 złotych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym wina i sprawstwo nie budziły wątpliwości. Brak przy tym podstaw do zwolnienia oskarżonego od kosztów. Zapłata kosztów nie narazi go na istotny uszczerbek w utrzymaniu. Podpis

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

1. Sygn. akt: II K 63/22 1.2.W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Monika Niedziałkowska - Stępnowska Ławnicy: Dorota Welsyng, Teresa Śliwińska Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Kulesza przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lidzbarku Warmińskim Krystyny Kozdój przy udziale oskarżyciela posiłkowego W. M. (1) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2023 r., 08 marca 2023 r., 11 maja 2023 r., 28 czerwca 2023 r, 10 października 2023 r., 28 lutego 2024 r. sprawy M.

K. syna S. i M. z domu Ż. ur. (...) w L. oskarżonego o to, że w dniu 04 kwietnia 2021 roku w L., woj. (...), usiłował spowodować ciężkie obrażenia ciała W. M. (1) w postaci choroby realnie zagrażającej życiu lub ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, tj. złamanie kości czaszki z wgłębieniem odłamów kostnych, uszkodzeniem mózgu, krwiakiem przymózgowym i śródmózgowym, w ten sposób, że uderzył pokrzywdzonego metalowym ceownikiem w przód głowy, a następnie po upadku na ziemię kilkukrotnie uderzał pokrzywdzonego metalowym krzesłem po całym ciele, powodując obrażenia ciała w postaci: urazu głowy ze złamaniem kości mózgoczaszki (złamanie przebiegu od skrzydła większego prawej kości klinowej, odcinkowo w obrębie szwu wieńcowego na prawą kość ciemieniową kończące się w jej połowie) i drobnym krwawieniem podpajęczynówkowym, ran tłuczonych powłok głowy w okolicy ciemieniowej prawej i czołowej lewej oraz otarć naskórka okolicy barkowej lewej i zasinień w dolnej części klatki piersiowej i okolicy łopatki lewej, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzielenie pomocy medycznej tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk orzeka: przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk w brzmieniu ustawy Kodeks karny obowiązującym na dzień 04 kwietnia 2021 r. jako ustawy względniejszej I oskarżonego M.

K. w ramach zarzucanego mu czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 04 kwietnia 2021 r., w godzinach popołudniowych, w garażu przy ul. (...) w L., woj. (...), uderzył W. M. (1) w głowę metalowym ceownikiem, a po jego upadku kilkakrotnie uderzał go metalowym krzesłem po całym ciele narażając pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu i uderzając w ten sposób spowodował u W. M. (1) obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy z ranami tłuczonymi w okolicy czołowo – ciemieniowej prawej i czołowej lewej, złamania podstawy czaszki i prawej kości ciemieniowej oraz niewielkim krwawieniem podpajęczynówkowym, stłuczenia lewego barku z otarciami naskórka, stłuczenia klatki piersiowej i okolicy lewej łopatki z linijnymi zasinieniami skutkujące naruszeniem czynności narządu ciała trwającym dłużej niż siedem dni, czyn ten kwalifikuje z art. 160 § 1 kk w zb. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to skazuje go, a przy zastosowaniu art. 11 § 3 kk z mocy art. 157 § 1 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

II na mocy art. 47 § 1 kk w zw. z art. 48 kk orzeka wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5000,00 zł. (pięć tysięcy); III na mocy art. 230 § 2 kpk nakazuje zwrócić oskarżycielowi posiłkowemu W. M. (1) dowody rzeczowe zapisane pod numerem 21/22 księgi przechowywanych przedmiotów pod nr 1 – 3; IV na mocy art. 44 § 5 kk nakazuje zwrócić oskarżycielowi posiłkowemu W. M. (1) dowody rzeczowe zapisane pod numerem 21/22 księgi przechowywanych przedmiotów pod nr 4 – 5;

V na mocy art. 627 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierza oskarżonemu opłatę w kwocie 300,00 zł. (trzysta) oraz obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi.

UZASADNIENIE

Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 63/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1. M. K. W ramach zarzucanego oskarżonemu aktem oskarżenia czynu, Sąd uznał go winnym tego, że w dniu 04 kwietnia 2021 r., w godzinach popołudniowych, w garażu przy ul. (...) w L., woj. (...), uderzył W. M. (1) w głowę metalowym ceownikiem, a po jego upadku kilkakrotnie uderzał go metalowym krzesłem po całym ciele narażając pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu i uderzając w ten sposób spowodował u W.

M. (1) obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy z ranami tłuczonymi w okolicy czołowo – ciemieniowej prawej i czołowej lewej, złamania podstawy czaszki i prawej kości ciemieniowej oraz niewielkim krwawieniem podpajęczynówkowym, stłuczenia lewego barku z otarciami naskórka, stłuczenia klatki piersiowej i okolicy lewej łopatki z linijnymi zasinieniami skutkujące naruszeniem czynności narządu ciała trwającym dłużej niż siedem dni tj. popełnienia czynu opisanego w art. 160 § 1 kk w zb. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1.1.1. M. K. lat 53 ma wykształcenie średnie – techniczne (technolog żywności i żywienia). Jest przedsiębiorcą – świadczy usługi remontowo - budowlane na terenie Niemiec. Z tego tytułu uzyskuje miesięczny dochód w wysokości około 1500 – 2000 euro. Do kraju przyjeżdża średnio raz w miesiącu. We wcześniejszym okresie (09.10.202014 r. – 25.07.2016 r.) pracował w (...) sp. z o. o. Pozostaje w związku partnerskim z K. O.. Wymienieni wychowują dwoje wspólnych dzieci oraz dziecko kobiety z poprzedniego związku.

Był karany sądownie. W warunkach izolacji i po opuszczeniu zakładu karnego udzielał się w działalności Stowarzyszenia (...) w O.. dane osobopoznawcze 84 188 oświadczenie 185 opinia 186 dane o karalności 309 - 313 odpisy wyroków 107 108 – 109 128 129 130 - 131 328 wywiad środowiskowy 125 1.1.2. W dniu 04 kwietnia 2021 r. (poniedziałek wielkanocny) W. M. (1) przebywał w pomieszczeniu garażowym mieszczącym się na parterze budynku mieszkalnego przy ul. (...) w L., wymieniając olej w pojeździe. Tego dnia oskarżony spotkał się z R.

K. (1). Za namową tego ostatniego wymienieni udali się około godz. 15:00 do pokrzywdzonego w zamiarze wspólnego spożycia alkoholu (bimber). M. K. nie znał W. M. (1). Mężczyźni zasiedli przed garażem na drewnianych pieńkach. Spożywali alkohol racząc się przygotowaną przez pokrzywdzonego zakąską. W pewnym momencie pomiędzy W. M. (1), a oskarżonym doszło do ostrej wymiany zdań na tle odmiennych poglądów politycznych czemu towarzyszyło wymachiwanie przez M. K. dużym myśliwskim nożem. Sytuację zażegnał R. K. (1) odbierając oskarżonemu nóż.

M. K. wraz z R. K. (1) udali się do sklepu celem zakupu kolejnej porcji alkoholu. Z racji tego, że dzień był ciepły, uczestnicy spotkania przenieśli się do wnętrza garażu, gdzie było chłodniej. R. K. (1) zajął miejsce przy drzwiach wejściowych, pokrzywdzony usiadł na krześle plecami do wnętrza pomieszczenia, a oskarżony znajdował się po jego prawej stronie. Sytuacja wciąż pozostawała napięta. M. K. poszedł do toalety. Wracając, pochwycił leżący na przyczepce samochodowej 170 – centymetrowy metalowy ceownik, którym uderzył w głowę siedzącego bokiem w stosunku do niego, W.

M. (1). Na skutek uderzenia wymieniony obficie/intensywnie krwawiąc, upadł na plecy. Oskarżony chwycił za metalowy stelaż krzesła i leżącego na podłodze pokrzywdzonego kilkakrotnie okładał metalowymi nogami/rurkami po ciele, w wyniku czego W. M. (1) doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy z ranami tłuczonymi w okolicy czołowo – ciemieniowej prawej i czołowej lewej, złamania podstawy czaszki i prawej kości ciemieniowej oraz niewielkim krwawieniem podpajęczynówkowym, stłuczenia lewego barku z otarciami naskórka, stłuczenia klatki piersiowej i okolicy lewej łopatki z linijnymi zasinieniami skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała trwającym dłużej niż siedem dni narażając jednocześnie pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu.

M. K. w pewnym momencie zaprzestał dalszego uderzania krzesłem pokrzywdzonego. Dołączył do znajdującego się na zewnątrz garażu R. K. (1). W. M. (1) udał się do łazienki usytuowanej w mieszkaniu znajdującym się na II piętrze budynku. Zaraz za nim przyszli oskarżony wraz z R. K. (1) chcąc porozmawiać, wyjaśnić sprawę. Pokrzywdzony stanowczo ich wyprosił. Wezwał służby. O godz. 18:29 na miejsce zdarzenia udał się zespół ratownictwa medycznego, a pięć minut później zgłoszenie przyjęli funkcjonariusze KPP w L.. W. M. (1) był hospitalizowany w okresie od 04 do 08 kwietnia 2021 r. na Oddziale Urazowo – Ortopedycznym Szpitala (...) w B. protokół badania stanu trzeźwości dot.

W. M. 3 zeznania W. M. (1) 6 – 7 191 – 194v 211v protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z dokumentacją fotograficzną 14 – 16 (163 – 164 odpis) 29 - 32 zeznania R. K. (1) w części dot. faktu bytności u pokrzywdzonego w dniu zdarzenia 20v 194v – 196v dokumentacja medyczna pokrzywdzonego 26 27 112 opinia biegłego lekarza patomorfologa C. W. (pisemna, ustna uzupełniająca) poza wnioskiem odnoszącym się do mechanizmu powstania rany tłuczonej w okolicy czołowej lewej 43 64 – 65 96 197v – 198v wyjaśnienia oskarżonego w części dot. faktu bytności u pokrzywdzonego w dniu zdarzenia 188v - 191 zeznania A.

G. 196v - 197 zeznania M. O. 197 zapis na płytach 205 234 opinia sądowo – lekarska biegłego lekarza medycyny sądowej B. Z. (pisemna, ustna uzupełniająca) 239 – 244 270 - 271 dowody rzeczowe zapisane pod nr 21/22 księgi przechowywanych przedmiotów 1.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. M. K. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Brak sprawstwa wyjaśnienia oskarżonego 81 102v 121v zeznania R.

K. (1) 20v 194v – 196v 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1. dane osobopoznawcze pozyskane w oparciu o oświadczenie oskarżonego oraz zebrane w trybie art. 213 § 1 kpk, nie kwestionowane przez strony oświadczenie dokument nie kwestionowany przez strony opinia dokument nie kwestionowany przez strony dane o karalności pozyskane z zasobów Krajowego Rejestru Karnego, nie kwestionowane przez strony odpisy wyroków dane o karalności nie kwestionowane przez strony wywiad środowiskowy dane zebrane w trybie art. 214 § 2 pkt 1 kpk, nie kwestionowane przez strony 1.1.2. protokół badania stanu trzeźwości dot.

W. M. - dowód przeprowadzony zgodnie z wymogami ustawy Kodeks postępowania karnego; - treść niesprzeczna, nie kwestionowana przez strony zeznania W. M. (1) - konsekwentne w toku całego postępowania, spójne, logiczne, znajdujące potwierdzenie w dokumentacji medycznej, a nadto we wnioskach opinii wydanych przez biegłego B. Z. i co do zasady C. W., co przydaje im dodatkowo waloru wiarygodności; - z tychże depozycji, w ocenie Sądu, wyłania się prawdziwy przebieg zdarzenia z dnia 04 kwietnia 2021 r., kiedy to oskarżony z błahego powodu zaatakował pokrzywdzonego metalowym ceownikiem, a następnie kilkakrotnie uderzał leżącego metalowym stelażem krzesła, które pochwycił powodując określonego rodzaju obrażenia noszące znamiona średniego uszczerbku na zdrowiu; - depozycje oskarżyciela posiłkowego - owszem nie są wolne od przeinaczeń, dostrzegalne są w nich drobne nieścisłości (odnośnie np. umiejscowienia zdarzeń w czasie; ilości uderzeń zadanych krzesłem, tego czy jakieś uderzenia przyjął na głowę, nogi czy ręce) niemniej jednak dynamika zajścia, przeprowadzony z zaskoczenia atak na jego osobę, stan po spożyciu alkoholu, pozostawanie przez pewien czas na skutek doznanych urazów głowy zdezorientowanym, splątanym, zamroczonym (co wynika ze stanowiska wyrażonego przez biegłego B.

Z. k – 271) w pełni te mankamenty depozycji uzasadnia/tłumaczy nie deprecjonując ich w całości ani w części, wręcz przeciwnie - utwierdzając w prawdziwości relacji protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z dokumentacją fotograficzną - dowód przeprowadzony zgodnie z wymogami ustawy Kodeks postępowania karnego; - treść niesprzeczna, nie kwestionowana przez strony zeznania R. K. (1) w części dot. faktu bytności u pokrzywdzonego w dniu zdarzenia wiarygodne w tej części, w której nie kwestionuje swojej bytności w miejscu zdarzenia, faktu wspólnego spożywania alkoholu z pokrzywdzonym oraz oskarżonym, scysji na tle odmiennych poglądów politycznych pomiędzy obu stronami konfliktu dokumentacja medyczna pokrzywdzonego nie kwestionowana przez strony opinia biegłego lekarza patomorfologa C.

W. (pisemna, ustna uzupełniająca) poza wnioskiem odnoszącym się do mechanizmu powstania rany tłuczonej w okolicy czołowej lewej w zakresie wniosków zbieżnych ze stanowiskiem wyrażonym przez biegłego lekarza medycyny sądowej B. Z.: - rzetelnie sporządzona; - wnioski należycie umotywowane; - sposób sformułowania wniosków pozwala na zrozumienie zawartych w niej wywodów; - na podzielenie nie zasługuje jedynie ten fragment wypowiedzi biegłego dotyczący mechanizmu powstania rany tłuczonej w okolicy czołowej lewej tj. na skutek upadku i uderzenia głową w twarde podłoże lub np. w drzwi garażowe (k – 65, k – 197v), albowiem pozostaje w oczywistej sprzeczności z logicznym i przekonującym wywodem biegłego B.

Z. (k 243 – 244, k – 270v), a nadto nie znajduje uzasadnienia w treści depozycji samego pokrzywdzonego, który kategorycznie zaprzeczył, by uderzył głową w drzwi garażowe (k – 211v) wyjaśnienia oskarżonego w części dot. faktu bytności u pokrzywdzonego w dniu zdarzenia wiarygodne w tej części, w której nie kwestionuje swojej bytności w miejscu zdarzenia, faktu wspólnego spożywania alkoholu z pokrzywdzonym oraz R. K. (1), scysji na tle odmiennych poglądów politycznych zeznania A. G. - logiczne, spójne, rzeczowe, odwołujące się do przywołania okoliczności związanych z przeprowadzoną w dniu 04 kwietnia 2021 r. interwencją dot. pokrzywdzonego w zakresie zarówno podawanych przez niego informacji odnośnie przebiegu zdarzenia, sprawcy, jak i posiadanych obrażeń; - znajdujące dodatkowo wsparcie w treści notatki urzędowej sporządzonej na okoliczność przeprowadzonej interwencji (k – 1) - brak okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ujemną ocenę wiarygodności zeznań tego świadka zeznania M.

O. - logiczne, spójne, rzeczowe,; - brak okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ujemną ocenę wiarygodności zeznań tego świadka zapis na płytach nie kwestionowane przez strony opinia sądowo – lekarska biegłego lekarza medycyny sądowej B. Z. (pisemna, ustna uzupełniająca) - rzetelnie sporządzona; - wnioski należycie umotywowane; - sposób sformułowania wniosków pozwala na zrozumienie zawartych w niej wywodów; - zawarto precyzyjne stanowisko odnośnie zadanych pytań, w tym w reakcji na wysuwane przez obrońcę oskarżonego zarzuty w toku uzupełniającego przesłuchania – biegły w sposób kategoryczny wypowiedział się na temat rodzaju odniesionych przez pokrzywdzonego obrażeń ciała, jak również mechanizmu ich powstania wskazując, iż opisany przez W.

M. (1) sposób działania sprawcy (uraz czynny) mógł doprowadzić do powstania zarówno ran tłuczonych głowy, jak i linijnych zasinień wykluczając tym samym upadek jako źródło powstania ran tłuczonych w okolicy czołowo - ciemieniowej prawej i czołowej lewej jako ran izolowanych; - jest pełna, jasna i niesprzeczna; - wnioski opinii nie kwestionowane przez strony dowody rzeczowe nie kwestionowane przez strony 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.2. wyjaśnienia oskarżonego Sąd odrzucił jako nie polegające na prawdzie wyjaśnienia oskarżonego i wspierające go zeznania świadka R.

K. (1), które nota bene w szczegółach, na etapie śledztwa różnią się od siebie, co dodatkowo wskazuje na konieczność ich pominięcia. To, że na przedmiotowym ceowniku i na krześle nie ujawniono śladów linii papilarnych oskarżonego oraz jego materiału biologicznego nie podważa dokonanych przez Sąd odmiennych ustaleń faktycznych tj. że sprawca uderzył ceownikiem pokrzywdzonego w głowę, a następnie kilkakrotnie uderzał leżącego trzymanym w dłoniach krzesłem. Warto w tym miejscu podkreślić, iż w toku czynności badawczych odstąpiono od próby ujawnienia na metalowym ceowniku śladów daktyloskopijnych z uwagi na pokrywającą go rdzę, z kolei jeśli chodzi o przedmiotowe krzesło to nie ujawniono na nim żadnych śladów daktyloskopijnych.

Badania z zakresu genetyki sądowej nie wykazały w pobranych z wymienionych przedmiotów próbkach DNA oskarżonego. Co ważne, nie ustalono jakie dokładnie elementy badanych przedmiotów weszły w interakcję z dłońmi sprawcy, co – zdaniem Sądu – nie pozostaje bez wpływu na wartość dowodową złożonych opinii. W ocenie Sądu, depozycje oskarżonego stanowią wyraz przyjętej linii obrony ukierunkowanej na uwolnienie się od odpowiedzialności karnej za zarzucany mu czyn. M. K. zaprzeczył sprawstwu wskazując, że to agresywne, napastliwe zachowanie oskarżyciela posiłkowego skutkowało atakiem na jego osobę (pochwycenie z tyłu za szyję i powalenie na ziemię; zamach trzymanym w ręku przedmiotem ostatecznie mu wytrąconym), łącząc odniesione przez pokrzywdzonego obrażenia („jak wyszedł z garażu to miał rozwaloną głowę, chyba na czubku”;

„z okolic czoła po policzku spływała mu krew” k – 189v) z jego pobytem w garażu. W sposób co do zasady tożsamy przebieg spotkania towarzyskiego wyłania się z zeznań świadka R. K. (1). Przed Sądem depozycje wymienionego stanowią odzwierciedlenie twierdzeń sprawcy zarówno jeśli chodzi o sposób zachowania pokrzywdzonego (ukierunkowany na zdyskredytowanie jego osoby), w tym w stosunku do oskarżonego, po finalne odniesienie obrażeń głowy przez W. M. (1) na skutek dwukrotnych upadków w garażu. Co ważne, przywołując zeznania świadka R.

K. (1) złożone w śledztwie tenże wskazał, iż pokrzywdzony po tym jak pochwycił oskarżonego za szyję, został przez niego odepchnięty, po czym przewrócił się uderzając głową w drzwi garażowe (k – 20v). Z kolei przed Sądem, odwołując się do omawianego fragmentu zajścia, podał, iż po tym jak dusił M. K. od tyłu krawatem, spowodował upadek oskarżonego, „zwalił go z tego pieńka”, „ja pomogłem M. się uwolnić ” (k – 194v) powielając narrację oskarżonego dając asumpt ku temu, iż depozycje z racji częstych kontaktów obu mogły zostać uzgodnione na potrzeby postępowania.

Niezależnie od powyższego, twierdzenia oskarżonego i świadka pozostają w oczywistej sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami oskarżyciela posiłkowego, jak również wnioskami biegłych: B. Z. i co do zasady C. W.. zeznania R. K. (1) uwagi jak wyżej zeznania O. N. 211v zeznania świadka nie mają znaczenia dla ustalenia faktów zeznania D. B. 245v zeznania świadka nie mają znaczenia dla ustalenia faktów zeznania M. R. 269v zeznania świadka nie mają znaczenia dla ustalenia faktów opinia LK KWP w O. z zakresu genetyki sądowej 290 - 295 - rzetelnie sporządzona; - wnioski należycie umotywowane; - sposób sformułowania wniosków pozwala na zrozumienie zawartych w niej wywodów; - jest pełna, jasna i niesprzeczna; - wnioski opinii nie kwestionowane przez strony opinia LK KWP w O. z zakresu badań daktyloskopijnych 297 - 298 - rzetelnie sporządzona; - wnioski należycie umotywowane; - sposób sformułowania wniosków pozwala na zrozumienie zawartych w niej wywodów; - jest pełna, jasna i niesprzeczna; - wnioski opinii nie kwestionowane przez strony 3.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU Oskarżony 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem I M. K. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Reasumując wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd uznał, że zachowanie oskarżonego - w ramach zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu - wyczerpuje znamiona występku narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu z jednoczesnym spowodowaniem u W.

M. (1) obrażeń ciała skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała trwającym dłużej niż siedem dni tj. czynu opisanego w art. 160 § 1 kk w zb. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Nie można, zdaniem Sądu, w realiach sprawy przyjąć, że oskarżony uderzając pokrzywdzonego ceownikiem i krzesłem zmierzał bezpośrednio do wyrządzenia mu ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Skutek zamierzony nie był dalej idący niż osiągnięty. W przypadku przestępstwa umyślnego przeciwko zdrowiu i życiu zamiar sprawcy należy przede wszystkim oceniać z perspektywy skutku, jaki swoim zachowaniem sprawca osiągnął, szczególnie wówczas, kiedy miał on swobodną możliwość podjęcia działań, które mogły wywołać dalej idące skutki dla zdrowia i życia pokrzywdzonego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2021 r.II AKa 198/21).

Gdyby oskarżony rzeczywiście miał taki zamiar to zapewne kontynuowałby atak, nie mając ku temu przeszkód w postaci czy to czynnej obrony ze strony pokrzywdzonego czy innych okoliczności zdarzenia. Sam oskarżyciel posiłkowy wskazał, iż oskarżony sam odstąpił od zadawania ciosów (k – 193v). Twierdzenia o tym, że może odciągnął go R. K. (1) stanowią jedynie niczym nie poparte przypuszczenie, tym bardziej jeśli weźmie się pod uwagę inny fragment zeznań pokrzywdzonego gdzie podaje, że po pierwszym uderzeniu ceownikiem świadek R.

K. (2) miał opuścić garaż udając się na podwórze (k – 192, k – 194). Poza tym, po tym jak pokrzywdzony udał się na II piętro m.in. oskarżony poszedł za nim oferując m.in. wezwanie pomocy, co spotkało się z ostrą/stanowczą reakcją pokrzywdzonego. Wskazane okoliczności o charakterze przedmiotowym dowodziły zatem, że oskarżony nie działał z zamiarem spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a wsparciem dla takiego wniosku są także okoliczności związane z relacjami oskarżonego i pokrzywdzonego. Wcześniej się nie znali.

Treść rozmowy nawet przebiegająca nie pomyśli oskarżonego nie urosła do takich rozmiarów, które mogły uzasadniać po stronie sprawcy przyjęcie takiego zamiaru. W dniu zdarzenia przyczyna działania oskarżonego nie wynikała z żadnego prowokacyjnego wobec niego zachowania pokrzywdzonego. Postawa oskarżyciela posiłkowego nie mogła zatem u oskarżonego wyzwolić tak radykalnych zamierzeń w stosunku do niego, nawet uwzględniając jego nietrzeźwość alkoholową. Bezsporną okolicznością jest fakt, że zadane pokrzywdzonemu uderzenia spowodowały u niego średni uszczerbek na zdrowiu.

Oczywistym jest, że uderzenie takim metalowym ceownikiem w głowę może spowodować skutek w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Oskarżony zadając taki cios powinien był się z tym liczyć, przewidywać taki skutek, nie oznacza to jednakże, biorąc pod uwagę przebieg zdarzenia, że godził się na to, że spowodowuje u pokrzywdzonego ciężkie uszkodzenie ciała. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem w pełni świadomie tj. umyślnie spowodował zagrożenie spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i było ono realne, co wynika wprost z twierdzeń obu opiniujących w sprawie biegłych.

Właściwie każde uderzenie takim narzędziem w głowę z dużą siłą, z zaskoczenia, może taki skutek spowodować. Oskarżony uderzając pokrzywdzonego ceownikiem w głowę, a następnie uderzając leżącego kilkakrotnie krzesłem po ciele przewidywał i godził się na to, że w ten sposób bezpośrednio naraża pokrzywdzonego na skutki określone w art. 156 § 1 pkt 2 kk w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu. Każde silne uderzenie takim metalowym ciężkim przedmiotem w głowę może spowodować takie skutki, czego świadomy jest każdy przeciętny człowiek.

Tak więc M. K. spowodował obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 kk i jednocześnie bezpośrednio naraził pokrzywdzonego na ciężkie uszkodzenie ciała. Tym samym jednym swoim zachowaniem wyczerpał jednocześnie znamiona występku z art. 157 § 1 kk i występku z art. 160 § 1 kk. Stąd też jego zachowanie, zgodnie z dyspozycją art. 11 § 2 kk podlega kumulatywnej kwalifikacji z obu tych przepisów ustawy (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2021 r., II AKa 62/21). Brak jest tym samym podstaw do uznania, że oskarżony swoim zachowaniem bezpośrednio zmierzał do spowodowania u pokrzywdzonego ciężkiego uszkodzenia ciała, o jakim mowa w art. 156 kk.

☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M.

K. I – II I – II Kierując się ogólnymi dyrektywami i zasadami sądowego wymiaru kary określonymi w art. 53 § 1 i 2 kk, uznając oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu z art. 160 § 1 kk w zw. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk – przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk (w brzmieniu ustawy Kodeks karny obowiązującym na dzień 04 kwietnia 2021 r. jako ustawy względniejszej) i art. 11 § 3 kk, z mocy art. 157 § 1 kk wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności (pkt I wyroku). Oceniając stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu jako znaczny, Sąd miał na względzie zarówno rodzaj naruszonego przestępstwem dobra, jakim jest cudze zdrowie, okoliczności i sposób popełnienia czynu, rozmiar wyrządzonej szkody oraz postać zamiaru.

Oskarżony działał właściwie bez żadnego poważnego powodu, z błahej przyczyny w stosunku do osoby, z gościnności której korzystał. W chwili czynu znajdował się pod wpływem alkoholu. Oskarżony zadał zaskoczonemu, nie broniącemu się, siedzącemu na krześle pokrzywdzonemu silny cios ceownikiem w głowę, a następnie gdy ten już leżał okładał go ze zdecydowanie mniejszą siłą krzesłem. Pokrzywdzony pozostawał bierny, nie zadał oskarżonemu ani jednego uderzenia, próbował jedynie się zasłaniać z mniejszym lub większym skutkiem.

Niewątpliwie w procesie wymiaru kary okolicznością obciążającą w przypadku oskarżonego jest wielokrotna uprzednia karalność, w tym za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, a także kolejne skazanie w sprawie Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim o sygn. akt: II K 79/22, stąd też twierdzenia sprawcy o jego diametralnej przemianie, nie do końca zasługują na podzielenie. Ferując karę Sąd nie dopatrzył się szczególnych okoliczności łagodzących. Z tych też względów za karę adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia szkodliwości społecznej popełnionego przez niego przestępstwa Sąd uznał karę 2 lat pozbawienia wolności.

Kara ta powinna być wystarczająco dolegliwa, aby oskarżony zrozumiał naganność swojego postępowania i zostały spełnione wobec niego funkcje poprawcze i wychowawcze. Kara ta powinna też przyczynić się do właściwego kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Stosownie do brzmienia art. 47 § 1 kk w zw. z art. 48 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego - z uwagi na brak roszczeń finansowych na rzecz oskarżyciela posiłkowego (k – 194v) – nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5000,00 zł. mając na uwadze kompensacyjnopenalny charakter świadczenia (pkt II wyroku) 5.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. K. III - IV Stosownie do brzmienia art. 230 § 2 kpk Sąd nakazał zwrot W. M. (1) dowodów rzeczowych zapisanych pod numerem 21/22 księgi przechowywanych przedmiotów pod nr 1 – 3 (pkt III wyroku). W myśl art. 44 § 5 kk Sąd nakazał zwrot W. M. (1) dowodów rzeczowych zapisanych pod numerem 21/22 księgi przechowywanych przedmiotów pod nr 4 - 5 tj. narzędzi służących do popełnienia przestępstwa stanowiących własność pokrzywdzonego (pkt IV wyroku).

6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku pkt V O kosztach sądowych Sąd orzekł w myśl art. 627 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych obciążając nimi w całości oskarżonego.

7. Podpis