Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II K 190/23 AI generated

II K 190/23 · Sąd powszechny

Case Number II K 190/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Wyroku Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 22 czerwca 2023 roku. Sygnatura akt II K 190/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Legislator headnote

AI generated

art. 387 k.p.k; II K 190/23 · Sąd powszechny: Minimalizują one stopień niebezpieczeństwa związanego z uczestnictwem w poszczególnych dziedzinach ruchu, acz nie eliminują go całkowicie. Nie zawsze określają zachowanie kierowcy w sposób ścisły, ich przestrzeganie oceniane jest zawsze przez pryzmat konkretnych okoliczności. Poprzez szczególną ostrożność – zgodnie z definicją legalną przedstawioną w art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawa o ruchu drogowy – rozumie się ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie.

Keywords

AI generated
traffic violation illegal overtaking manoeuvre road traffic safety regulations endangerment offence infringement committed negligently motorcycle road accident

Cited Legislation

AI generated
art. 387 k.p.k
AI generated
VIII Ka 1106/12
Ł. została oskarżona o to, że w dniu 28 października 2011 roku około godz. 13:00 w B. na skrzyżowaniu ulicy (...) z ulicą (...) naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w postaci zasady ostrożności w ten sposób, iż kierując samochodem marki O. (...) o nr rej. (...), poruszając się ulicą (...) od ulicy (...) II w kierunku ulicy (...) dojeżdżając do oznakowanego przejścia dla pieszych u zbiegu ulic (...), nie zachowała szczególnej ostrożności, nieuważnie obserwowała przedpole kierunku jazdy, a ponadto bezpośrednio przed przedmiotowym przejściem dla pieszych wykonała manewr wyprzedzania samochodu marki N. (...) o nr rej. (...), który zatrzymał się przed przejściem dla pieszych i potrąciła przechodzącego przez nie pieszego B. S., który wskutek uderzenia doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości łonowej i kulszowej po stronie prawej, złamania obojczyka lewego, złamania żeber II, III i IV po stronie prawej oraz złamania wyrostków poprzecznych L4-L5 po stronie prawej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności organizmu trwające dłużej niż 7 dni, to jest o czyn z art. 177§1 k.k.
V K 247/20
Sygn. akt V K 247/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2021 r. Sąd Rejonowy w. G. w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w W. w składzie: Przewodniczący – SSR Dorota Scott - Sienkiel Protokolant – sekr. sąd. Marta Kornacka w obecności Prokuratora ------------------- po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2021 r. na rozprawie sprawy Z. U. (1) urodzonego (...) w m. R. (Niemcy) syna W. i A. z d. S. oskarżonego o to, że: w dniu 22 maja 2020r. około godz. 14:53 w W. na ul. (...) na drodze nr K-63 kierując samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zobowiązany był do przestrzegania zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego, nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego potrącił znajdującego się na oznakowanym przejściu dla pieszych R. Z. (1), w następstwie czego pieszy doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk tj. o czyn z art. 177§1 kk 1. Uznając, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, jednocześnie ustalając, że do czynu doszło na drodze wojewódzkiej (...), na podstawie art. 66§1 i 2 kk, art. 67§1 kk postępowanie karne wobec oskarżonego Z. U. (1) warunkowo umarza na okres próby 1 (jeden) roku. 2. Na podstawie art. 67§3 kk nakłada na oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę pokrzywdzonemu R. Z. (1) kwoty 6.000,00 (sześć tysięcy 00/100) złotych. 3. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 1.682,10 (tysiąc sześćset osiemdziesiąt dwa 10/100) złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt V K 247/20 Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. Z. U. (1) w dniu 22 maja 2020r. około godz. 14:53 w W. na ul. (...) na drodze wojewódzkiej (...) kierując samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zobowiązany był do przestrzegania zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego, nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego potrącił znajdującego się na oznakowanym przejściu dla pieszych R. Z. (1), w następstwie czego pieszy doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Z. U. (1) jest mieszkańcem W.. W dniu 22 maja 2020r. ok. godz. 14:50 kierował swoim samochodem marki T. (...) o nr (...). Poruszał się ulicą (...) w W., jechał w kierunku K.. W tym samym czasie R. Z. (2) wracał do domu ze spaceru ze swoim psem, którego prowadził na smyczy. Na skrzyżowaniu ul. (...) chciał przejść przez jednię po przejściu dla pieszych, które posiada wysepkę. Kiedy rozejrzał się, zauważył nadjeżdżające (...). Ponieważ w ocenie R. Z. (2) znajdowało się ono w znacznej odległości, postanowił wejść na przejście. Do wysepki pierwszy dotarł pies. Gdy R. Z. (2) zbliżał się do niej zauważył, że pojazd zbliża się do niego i nie hamuje. Chwilę później został uderzony przez auto kierowane przez Z. U. (1) w lewe udo i lewe ramię. Upadł na jezdnię, rozcinając sobie głowę. Z. U. (1) zatrzymał się, wysiadł z samochodu i podszedł do pokrzywdzonego. Czekał wraz z nim do przyjazdu służb ratunkowych i policji, które wcześniej zostały wezwane przez świadków zajścia. częściowo wyjaśnienia Z. U. k. 167v zeznania R. Z. k. 167v - 168, 14-15, 55 protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 5-6 protokół oględzin pojazdu k. 7-8 materiał poglądowy z płytą k. 23-24, 27 szkic wypadku drogowego k. 25,26 opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 63-81, 117-121 W wyniku zaistniałego wypadku R. Z. (2) doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków dokumentacja medyczna k. 57 opinia lekarska k. 59 W chwili zaistnienia wypadku oskarżony Z. U. (1) był trzeźwy. protokół użycia A. k. 3,4 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu częściowo wyjaśnienia Z. U., protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, protokół oględzin pojazdu, materiał poglądowy z płytą, szkic wypadku drogowego, dokumentacja medyczna, protokół użycia A., zdjęcia, pismo z Zarządu Dróg Wojewódzkich Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego Z. U. (1) w takim zakresie, w jakim przyznał się do udziału w zdarzeniu z dnia 22 maja 2020r. czyli kierowania samochodem marki T. (...) o nr (...) i potrącenia na pasach R. Z. (2). Wyjaśnienia te korespondują z dowodami, które stanowiły podstawę dokonanych ustaleń faktycznych, a które sąd uznał za jasne, logiczne i niebudzące żadnych wątpliwości. Za takie sąd uznał relację pokrzywdzonego oraz zebraną w sprawie dokumentację, której nikt nie kwestionował. opinia lekarska, opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego Opinie biegłych zasługują na uwzględnienie, z uwagi na to, że są jasne, logiczne, zawierają przekonującą argumentację a nadto nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Z treści o pinii biegłego z zakresu medycyny wynika, że R. Z. (2) doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk. Zdaniem biegłego obrażenia te mogły powstać w wyniku potrącenia pieszego przez samochód osobowy i jego upadek na twarde podłoże. Biegły z zakresu wypadków drogowych wskazał, że w przedmiotowej sprawie zasady obowiązujące w ruchu drogowym naruszyli obaj jego uczestnicy. Kierowca pojazdu marki T. nie przestrzegał zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego czyli nie zachował szczególnej ostrożności zbliżając się do oznakowanego przejścia na pieszych. Kierowca winien bowiem uwzględnić możliwość pojawienia się na nim pieszego, ma również obowiązek obserwacji chodnika, a wszelkie ewentualne przeszkody obserwacyjne powinny wzbudzić czujność kierowcy i skłonić go do zmniejszenia prędkości. Zasady postępowania ze szczególną ostrożnością naruszył również pieszy, gdyż przechodząc po przejściu nie obserwował zbliżającego się (...), nie upewnił się, czy może bezpiecznie przejść przez jezdnię (opinia k. 63-91). Jednocześnie w ocenie biegłego to zachowanie kierowcy pojazdu T. (...) o nr rej. (...) było bezpośrednią przyczyna zaistnienia wypadku, gdyż nie obserwował on z należytą uwagą przedpola jazdy. Biegły wskazał, że najbardziej prawdopodobny przebieg wypadku był taki, że Z. U. (1) zbliżał się do przejścia z prędkością 25 km/h i gdy był w odległości ponad 31-37 m, widział wchodzącego (wbiegającego) na przejście psa na smyczy, a mimo tego nie podjął manewru zmniejszenia prędkości do bezpiecznej, zaś manewr zatrzymania podjął bezpośrednio przed przejściem. Do zderzenia doszło na przejściu, zaś układ hamulcowy nie został wykorzystany w pełni, z niewiadomych przyczyn. Nadto biegły wskazał, że skoro kierowca pojazdu widział na przejściu psa na smyczy (jak sam kierowca deklaruje), to czas jaki upłynął od wejścia na jezdnię psa na przejście do czasu, gdy nastąpiło zdarzenie T. z pieszym, był wystarczający na swobodne zatrzymanie pojazdu, bez konieczności wykonywania emocjonalnych manewrów obronnych, nie tylko przy prędkości deklarowanej przez kierowcę (25 km/h), ale również przy prędkość znacznie jej przekraczającej. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu częściowo wyjaśnienia oskarżonego Z. U. zeznania A. O., K. R., I. J., M. S., S. C., E. M., J. G. Sąd nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonego Z. U. (1) w takim zakresie, w jakim stwierdził iż do wypadku doszło dlatego, że pokrzywdzony z psem wtargnął na przejście dla pieszych. Oskarżony podał jednocześnie, że nie zdążył zahamować, ponieważ stało się to w chwili, gdy znajdował się swoim samochodem 5 metrów od przejścia. Tej wersji zdarzeń nie potwierdził jednak pokrzywdzony. Podał on, że zaraz po wypadku rozmawiał z kierowcą pojazdu. Z. U. (1) stwierdził wówczas, że nie wie jak do niego doszło, bo nie widział pieszego (zeznania R. Z. k. 55) Co prawda świadek I. J. (2) podała, że wydawało się jej, iż to pies pociągnął pieszego na pasy i wtedy pokrzywdzony przewrócił się (zeznania I. J. k. 168, 46), jednak nie wydaje się to możliwe z uwagi na wielkość psa (mały kundel zdjęcie k. 56). Nadto z okoliczności sprawy wynika, że pies nie został potrącony, gdyż znajdował się już na wysepce, zaś pieszy do tej wysepki dochodził. Pokonanie takiej odległości nie byłoby możliwe, gdyby doszło do nagłego wtargnięcia na jezdnię. Nic do sprawy nie wniosły zeznania osób, które nie były bezpośrednimi świadkami tego zajścia, bo pojawiły się na miejscu po wypadku lub będąc w pobliżu miejsca zdarzenia po prostu nie widziały jego przebiegu. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W art. 177§1 kk spenalizowane zostało przestępstwo wypadku w komunikacji, którego skutkiem są obrażenia ciała powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Istota tego przestępstwa od strony przedmiotowej polega na naruszeniu zgeneralizowanych reguł ostrożnego postępowania z określonymi dobrami i spowodowanie w wyniku tego określonej szkody. Przepis ten zawiera dwie klauzule nieumyślności: jedną odnoszącą się do naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu, wyrażoną zwrotem „naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa” i drugą dotyczącą skutku, zawartą w sformułowaniu „powoduje nieumyślnie wypadek”. O charakterze całego przestępstwa przesądza ta druga klauzula. A zatem niezależnie od tego, czy sprawca występku naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym umyślnie, czy nieumyślnie, popełnia on przestępstwo nieumyślne. Sposób naruszenia zasad nie rzutuje na stronę podmiotową całego przestępstwa, ale wpływa na zawartość bezprawia; jest ono większe w razie umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa, mniejsze w przypadku ich nieumyślnego naruszenia (por. R. Stefański, Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu i w komunikacji. Komentarz, Warszawa 2000, s. 222-223; M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Odpowiedzialność za spowodowanie wypadku komunikacyjnego w świetle regulacji nowego Kodeksu Karnego z 1997r., Cześć I, Pal. 1999, Nr 1-2, s. 23). Jak podnosi się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa zachodzi wtedy, gdy sprawca świadomie postępuje wbrew zakazom lub nakazom, co w konsekwencji staje się przyczyną spowodowania skutków wskazanych w art. 177 kk. Nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym może zdarzyć się zwłaszcza wtedy, gdy dokonanie określonego manewru jest wynikiem błędnej (ze strony sprawcy) oceny istniejącej sytuacji w ruchu (wyr. SN z 19.10.1976r. ,Rw 273/76, OSNKW 1976, Nr 12, poz. 153). Nadto art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137) stwierdza, że kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych jest zobowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu, a art. 2 pkt 22 tej ustawy definiuje „szczególną ostrożność” jako zwiększenie uwagi i dostosowanie się do warunków i sytuacji na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń nie budzi najmniejszych wątpliwości, że oskarżony Z. U. (1) naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie obserwując w należyty sposób przedpola jazdy, nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu R. Z. (1), w wyniku czego doszło do jego potrącenia. Kierowca zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zawsze musi się liczyć z możliwością pojawienia się na jezdni pieszego. Ma przy tym obowiązek obserwacji chodnika, a ewentualne przeszkody winny wzbudzić u kierowcy ostrożność i zmniejszenie prędkości do bezpiecznej (opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 69). Tego obowiązku oskarżony nie dochował. Do wypadku doszło w ciągu dnia, przy dobrych warunkach pogodowych, na prostym odcinku drogi, na przejściu dla pieszych. Co prawda w obrębie przejścia dla pieszych występowało zadrzewienie, które mogło utrudniać obserwację, jednakże jej nie wykluczało. Taka okoliczność powoduje jedynie, że od kierowcy pojazdu wymaga się większej ostrożności i jazdy z taką prędkością, by mógł skutecznie zareagować na zmieniające się na drodze warunki. Sąd ustalił, że do wypadku doszło na drodze wojewódzkiej (...), co należało uwzględnić w opisie czynu przypisanego oskarżonemu. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☒ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania Zgodnie z treścią art. 66§1 kk Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie doszło do spełnienia przesłanek warunkowego umorzenia, odnoszących się do osoby oskarżonego. Przede wszystkim został spełniony wymóg, aby nie był on karany za przestępstwo umyślne, a jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniały przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Oskarżony Z. U. (1) nie był dotychczas karany sądownie (k. 154 ) i nie wchodził w konflikty z prawem, a z jego postawy przyjętej w toku postępowania wynika, iż prowadzi w pełni ustabilizowany tryb życia i właściwie funkcjonuje w społeczeństwie, środowisku rodzinnym i najbliższym otoczeniu. Nie bez znaczenia pozostaje postawa oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, który zainteresował się stanem pokrzywdzonego zaraz po wypadku, został przy nim do czasu przyjazdu służb ratunkowych i policji. Pozytywna ocena i dotychczasowe życie mają charakter prognostyczny i prowadzą Sąd do przekonania, że mimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa ( art. 66 § 1 kk in fine). Zaznaczyć przy tym należy, że warunkowe umorzenie postępowania nie jest skazaniem, ale szansą. Jest środkiem, który ma na celu poddanie sprawcy próbie przez wskazany w wyroku czas biegnący od uprawomocnienia się wyroku. Jednakże w przypadku niewłaściwego zachowania oskarżonego w okresie próby Sąd ma możliwość podjęcia warunkowo umorzonego postępowania. W ocenie Sądu okres próby 1 roku będzie wystarczający dla osiągnięcia wobec sprawcy celów wychowawczych i prewencyjnych, tym samym zapobiegnie powrotowi oskarżonego do przestępstwa. ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Z. U. 2 2 Umarzając warunkowo postępowanie karne, jeśli sprawca wyrządził swoim czynem krzywdę, sąd powinien ( w miarę możliwości dostrzeganych po stronie sprawcy) zobowiązać sprawcę do jej zadośćuczynienia. Zakres tego obowiązku powinien uwzględniać również przyczynienie się pokrzywdzonego do powstania szkody (art. 362 kc). Umiejscowienie przepisu art. 362 kc wskazuje jednoznacznie, że przyczynienie się poszkodowanego ma prawną doniosłość w każdym wypadku odpowiedzialności odszkodowawczej, a więc odnosi się do każdego uszczerbku, z którym ustawa łączy obowiązek jego naprawienia, a więc zarówno do uszczerbku majątkowego (szkody), jak i niemajątkowego (krzywdy). Przepis art. 67§3 kk nie określa formy zadośćuczynienia za krzywdę. W tej sytuacji dla wskazania formy owego zadośćuczynienia należy odwołać się do przepisów kc, a zwłaszcza art. 445§1 i art. 448 kc, które ograniczają ją tylko do zapłaty określonej sumy pieniężnej. M. K., R. Z., (red.) Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Art. 1–116. Wyd. 5, W. (...). P. (red.), Kodeks cywilny. T. I. Komentarz. Art. 1–449 10 , Wyd. 10, W. 2020. Sąd nałożył na oskarżonego Z. U. obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę pokrzywdzonemu R. Z. (1) kwoty 6.000 zł. Sąd miał na względzie potrzebę rekompensaty w wymiarze materialnym krzywdy wyrządzonej pokrzywdzonemu wskutek wypadku. Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia Sąd uwzględnił cierpienie fizyczne i psychiczne, jakiego doświadczył R. Z. (1), pogorszenie stanu jego zdrowia, konieczność długotrwałego leczenia i rehabilitacji. Jednocześnie Sąd uwzględnił to, że swoim zachowaniem pokrzywdzony przyczynił się do zaistniałego zdarzenia naruszając zasady postępowania ze szczególną ostrożnością poprzez niewystarczającą obserwację sytuacji na drodze i wejście na przejście dla pieszych, gdy nie upewnił się, czy jest to bezpieczne. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowa ł określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 Zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 1.682,10 złotych, na którą złożyły się: koszt uzyskania danych o karalności, ryczałt za korespondencję oraz należność biegłego z zakresu medycyny sądowej oraz techniki samochodowej i ruchu drogowego Podpis
II K 526/22
UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IIK 526/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp.
II K 115/19
Prokuratura Rejonowa w Mogilnie oskarżyła M.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 190/23

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 czerwca 2023 roku Sąd Rejonowy w Mielcu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Alicja Krypel Protokolant: Marlena Weryńska przy udziale Prokuratora - po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2023 roku sprawy karnej S. M. (1) s. Z. i M. z domu M. ur. (...) w M. oskarżonego o to że: w dniu 14 stycznia 2023 roku w M. woj. (...) na ul. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki (...)o numerze rejestracyjnym (...), zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych, nie zachował szczególnej ostrożności i nie udzielił pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu przez wyznaczone przejście dla pieszych po czym uderzył przednią częścią swojego pojazdu w pokrzywdzonego, w wyniku czego Ł.

T. (1) upadał na jezdnię doznając obrażeń ciała w postaci złamania szyjki kości ramiennej prawej oraz stłuczenia klatki piersiowej po stronie prawej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności funkcji jego ciała na okres powyżej dni siedmiu wyczerpujące dyspozycje art. 157 § 1 kk tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 kk uznaje oskarżonego S. M. (1) za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób wyżej opisany stanowiącego przestępstwo z art. 177 § 1 kk i za to na podstawie art. 177 § 1 kk, stosując art. 37a § 1 kk i art. 33 § 1 i 3 kk skazuje go na karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł (trzydzieści złotych); na podstawie art. 46 §1 kk orzeka od oskarżonego S. M. (1) na rzecz pokrzywdzonego Ł.

T. (1) kwotę 2.000zł (dwa tysiące złotych) tytułem częściowego zadośćuczynienia, na podstawie art. 627 kpk i § 11 ust. 1 pkt 1, § 11 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 11 ust. 7, § 15 ust. 1, § 16, Rozp. Min. Spraw. z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądza od oskarżonego S. M. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego Ł. T. (1) kwotę 1.200zł (jeden tysiąc dwieście złotych), tytułem kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru, na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego S. M. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 518,94 zł (pięćset osiemnaście złotych dziewięćdziesiąt cztery grosze).

Sędzia

UZASADNIENIE

Wyroku Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 22 czerwca 2023 roku. Sygnatura akt II K 190/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. S. M. (1) czyn przypisany oskarżonemu w pkt I wyroku Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. W dniu 14 stycznia 2023 roku w M., około godziny 7:00 oskarżony S. M. (1) będąc kierowcą samochodu osobowego marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) poruszał się bez pasażerów ulicą (...) jadąc w kierunku skrzyżowania z ulicą (...). W tym czasie panowały następujące warunki drogowe: temperatura powietrza wynosiła 6 stopni C, występowało zachmurzenie całkowite, nie było wiatru ani mgły, przy czym jezdnia była mokra.

Oskarżony zbliżał się do przejścia dla pieszych znajdującego się na ul. (...) w rejonie posesji nr (...), w terenie zabudowanym, gdzie obowiązywało administracyjne ograniczenie prędkości do 50 km/h. Przejście dla pieszych było oznakowane znakami pionowymi D-6 po obu stronach jezdni oraz znakiem poziomym P-10, bez sygnalizacji świetlnej, z oświetleniem sztucznym - lampy, które w czasie, gdy oskarżony pokonywał ten odcinek drogi były włączone. Jezdnia w omawianym rejonie ma szerokość 11,3 metra, 2 pasy ruchu, jest to łuk drogi w lewo, po obu stronach jezdni znajdują się pobocza z kostki chodnikowej.

Pokrzywdzony w tym czasie szedł do sklepu znajdującego się na ulicy (...). Miał na sobie plecak z elementami odblaskowymi. Ł. T. (1) wszedł na przejście dla pieszych z lewej strony drogi (patrząc w kierunku jazdy oskarżonego S. M. (1)) bowiem nie widział aby nadjeżdżał jakikolwiek pojazd. Gdy pokrzywdzony znajdował się w połowie przejścia dla pieszych usłyszał dźwięk nadjeżdżającego samochodu oskarżonego, który nie zwalniał przed przejściem dla pieszych. Oskarżony dojeżdżając do przejścia dla pieszych nie zachował szczególnej ostrożności, nie dostrzegł odpowiednio wcześniej pokrzywdzonego i nie ustąpił mu pierwszeństwa, gdy ten znajdował się już wówczas w okolicy środkowej części pasa ruchu, i potrącił go, uderzając w pokrzywdzonego prawą przednią częścią swojego pojazdu, w wyniku czego Ł.

T. (1) upadał na jezdnię doznając obrażeń ciała w postaci złamania szyjki kości ramiennej prawej oraz stłuczenia klatki piersiowej po stronie prawej, które naruszyły czynności funkcji jego ciała na okres powyżej dni siedmiu. Po uderzeniu pokrzywdzony leżał na jezdni, nie stracił przytomności. Oskarżony podszedł do niego i niezwłocznie wezwał służby ratunkowe. Na miejsce zdarzenia przyjechała karetka pogotowia ratunkowego oraz Policja. Pokrzywdzony został zaopatrzony medycznie i przewieziony do Szpitala (...) w M. i następnie do Szpitala (...) w D..

Samochód oskarżonego w czasie bezpośrednio poprzedzającym wypadek miał sprawny układ kierowniczy, hamulcowy i oświetleniowo-sygnalizacyjny, nie stwierdzono niesprawności które mogłyby mieć związek przyczynowo-skutkowy z zaistniałym wypadkiem. Oskarżony był w czasie zdarzenia trzeźwy zaś badanie stanu trzeźwości pokrzywdzonego wykazało w jego organizmie zawartość alkoholu w ilości 0,05 mg/l w wydychanym powietrzu. Po wypadku pokrzywdzony był hospitalizowany od dnia 14.01.2023 roku do dnia 17.01.2023 roku, gdy został wypisany ze szpitala w stanie ogólnym dobrym, z zaleceniami medycznymi.

Ł. T. (1) chodzi na rehabilitację w związku z wypadkiem. Nadal odczuwa ból ręki, która była złamana i nie odzyskał w niej pełnej sprawności. Poza dolegliwościami związanymi z wypadkiem nie zgłasza innych problemów zdrowotnych. wyjaśnienia oskarżonego S. M. (1) 47, 81/2-82 zeznania pokrzywdzonego Ł. T. (1) - częściowo 33/2, 82/2-83 notatka urzędowa 1,3,38 protokół badania stanu trzeźwości S. M. 4 Protokół oględzin miejsca wypadku drogowego 5-6 Protokół oględzin pojazdu marki (...) 7-8 Protokół badania stanu trzeźwości Ł.

T. 39 Opinia S. Ł. T. 41 2.S. M. (1) ma (...) lata, jest kawalerem, ojcem jednego dziecka w wieku (...), które pozostaje na jego utrzymaniu. Posiada wykształcenie zawodowe - elektryk. Jest zatrudniony w firmie (...) w M. za miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 3500 zł netto, nie posiada żadnego majątku. Nie był dotychczas karany, nie figuruje również w ewidencji naruszających przepisy ruchu drogowego. oświadczenie oskarżonego S. M. (1) 81/2 Wydruk z bazy P. S. M. (1) 44 Informacja z ewidencji kierowców 50 Wydruk z bazy (...) 51-52 notatka urzędowa o podejrzanym 53 Karta K. 61 Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1.1 wyjaśnienia oskarżonego S. M. (1) Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w całości bowiem przyznał się do zarzucanego mu czynu, nie kwestionował swojego sprawstwa, opisał w wyjaśnieniach przebieg zdarzenia z dnia 14.01.2023 roku, wskazując, że nie zauważył na przejściu dla pieszych pokrzywdzonego.

Wyjaśnienia oskarżonego korespondują z zeznaniami pokrzywdzonego oraz pozostałym materiałem dowodowym dlatego brak podstaw aby je podważać. zeznania pokrzywdzonego Ł. T. (1) - częściowo Zeznania pokrzywdzonego zasługiwały zdaniem Sądu na wiarę w części - znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym i są zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego - co do przyczyny i okoliczności faktycznych wypadku drogowego z dnia 14.01.2023 roku. Sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonego w zakresie rozmiarów doznanej przez niego krzywdy, bowiem w ocenie Sądu twierdzenia Ł.

T. (1) nie znajdują oparcia w pozostałym materiale dowodowym, a żądanie częściowego zadośćuczynienia w kwocie 30.000 zł było wygórowane. notatka urzędowa Sąd uznał za wiarygodne dowody w postaci: notatek urzędowych, protokołów oględzin, protokołów badania stanu trzeźwości, dokumentacji fotograficznej, protokołu miejsca wypadku drogowego, protokołu oględzin pojazd oskarżonego gdyż zostały one sporządzone w prawnie przewidzianej formie, w sposób rzetelny i prawidłowy oraz przez organy posiadające ku temu odpowiednie kompetencje.

Ponadto strony nie wnosiły zastrzeżeń do w/w dokumentów stąd też nie było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. protokół badania stanu trzeźwości S. M. Protokół oględzin miejsca wypadku drogowego Protokół oględzin pojazdu marki (...) Protokół badania stanu trzeźwości Ł. T. Opinia S. Ł. T. Sąd podzielił stanowisko biegłego w zakresie obrażeń, jakich doznał w wyniku wypadku pokrzywdzony. Biegły sporządził swoją opinię na podstawie dokumentacji medycznej. Opinia była jasna, pełna, a biegły dysponował fachową wiedzą w zakresie medycyny, toteż zasługuje na wiarę w pełni. 1.1.1.2 oświadczenie oskarżonego S. M. (1) Brak podstaw aby kwestionować oświadczenie złożone przez oskarżonego.

Wydruk z bazy P. S. M. (1) Informacja z ewidencji kierowców Sąd uznał za wiarygodne dowody w postaci: notatki urzędowej, wydruku z bazy (...), informacji z ewidencji kierowców, wydruku z bazy (...), karty karnej gdyż zostały one sporządzone w prawnie przewidzianej formie, w sposób rzetelny i prawidłowy oraz przez organy posiadające ku temu odpowiednie kompetencje. Ponadto strony nie wnosiły zastrzeżeń do w/w dokumentów stąd też nie było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Wydruk z bazy (...) notatka urzędowa o podejrzanym Karta Karna Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1.1 zeznania pokrzywdzonego Ł.

T. (1) - częściowo Sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonego w zakresie rozmiaru doznanej przez niego krzywdy, bowiem w ocenie Sądu twierdzenia Ł. T. (1) nie znajdują oparcia w pozostałym materiale dowodowym, a żądanie częściowego zadośćuczynienia w kwocie 30.000 zł było wygórowane. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem pkt I S. M. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Treść art. 177 §1 kk stanowi, iż odpowiedzialność karną w nim przewidzianą ponosi osoba, która naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 kk.

Za rodzajowy przedmiot ochrony należy w poddawanym analizie przepisie uznać bezpieczeństwo w komunikacji, za uboczny natomiast zdrowie i życie ludzkie. Znamię czasownikowe „spowodowania” wypadku jest szerokie zakresowo, w związku z czym obejmuje wszystkie sytuacje naruszenia zasady czy też zasad bezpieczeństwa w ruchu, które skutkują spowodowaniem u pokrzywdzonego średnich lub ciężkich obrażeń ciała czy też jego zgonem. Jak trafnie dostrzega się w piśmiennictwie elementem, który warunkuje popełnienie poddawanego analizie przestępstwa jest naruszenie zasad czy zasady bezpieczeństwa w ruchu.

Zasady te mają charakter skodyfikowany bądź nieskodyfikowany; pierwsze wynikają wprost z przepisów prawa, drugie także również z istoty bezpieczeństwa w ruchu. Zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym to ujęte w odpowiednich przepisach zasady określające sposób korzystania z ruchu. Są to zarówno reguły zawarte w przepisach określających porządek poruszania się na szlakach komunikacyjnych i zachowanie się w typowych dla ruchu sytuacjach lub wyrażone przez przyjęte oznakowanie, oświetlenie i sygnalizację, jak i reguły nieskodyfikowane w sposób szczegółowy, a wynikające z wyżej wymienionych przepisów oraz istoty bezpieczeństwa w ruchu, które muszą znaleźć zastosowanie wszędzie tam, gdzie nie ma sprecyzowanego przepisu (wytyczne wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w sprawach o przestępstwa drogowe; uchwała SN z 28.02.1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975/3–4, poz. 33).

Minimalizują one stopień niebezpieczeństwa związanego z uczestnictwem w poszczególnych dziedzinach ruchu, acz nie eliminują go całkowicie. Nie zawsze określają zachowanie kierowcy w sposób ścisły, ich przestrzeganie oceniane jest zawsze przez pryzmat konkretnych okoliczności. Poprzez szczególną ostrożność – zgodnie z definicją legalną przedstawioną w art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawa o ruchu drogowy – rozumie się ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie miał wątpliwości, iż oskarżony jest winnym popełnienia zarzuconego mu czynu - przeprowadzone dowody osobowe jak i nieosobowe - prowadzą w ocenie Sądu jednoznacznie do wniosku, że oskarżony nie zachował szczególnej ostrożności zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych i nie udzielił pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu przez wyznaczone przejście dla pieszych, wskutek czego uderzył go przednią częścią swojego pojazdu, a Ł. T. (1) doznał w wyniku tego zdarzenia obrażeń ciała.

☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. M. (1) pkt I pkt I Sąd uznając oskarżonego winnym popełnienia przestępstwa z art. 177 § 1 kk kk, na podstawie art. 177 § 1 kk, stosując art. 37a§1kk i art. 33§ 1 i 3 kk skazał oskarżonego S. M. (1) na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł, bacząc by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając przy tym stopień społecznej szkodliwości czynu, jak również cele, jakie kara winna osiągnąć wobec sprawcy oraz społeczeństwa.

Dokonując rozstrzygnięcia o karze Sąd uznał, iż orzeczenie kary pozbawienia wolności, byłoby rażąco surowe, zastosował wobec oskarżonego dobrodziejstwo art. 37a kk, które pozwoliło na orzeczenie kary grzywny. W ocenie Sądu postawa oskarżonego, który przyznał się do winy i wyraził skruchę przemawia za orzeczeniem kary łagodniejszego rodzaju niż kara pozbawienia wolności. Jako okoliczności łagodzące sąd potraktował dodatkowo uprzednią niekaralność oskarżonego oraz dotychczasowy brak naruszeń przepisów ruchu drogowego.

W ocenie Sądu orzeczona kara koreluje z ustaloną winą oskarżonego, uwzględnia znaczny stopień szkodliwości jego postępowania, którym doprowadził do potrącenia pokrzywdzonego i wywołania u niego obrażeń ciała. Zachowanie oskarżonego naruszyło zarówno dobro chronione prawem, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji, jak i zdrowie. Oskarżony widział jakie na drodze panują warunki, a mimo tego nie znalazło to odzwierciedlenia w jego postępowaniu na drodze. Wiedząc, że będzie zbliżał się do przejścia dla pieszy nie zachował szczególnej ostrożności na nim spoczywającej, nie uwzględnił, że na przejściu może znajdować się pieszy, bezpodstawnie zakładając że tak nie będzie.

Warunki pogodowe utrudniające mu obserwację otoczenia - całkowite zachmurzenie, stan po opadach deszczu - powinny skłonić go do wzmożonej czujności i ostrożności, co jednak nie nastąpiło. Zdaniem Sądu okoliczności te wskazują, że dla zrealizowania zarówno celów zapobiegawczych oraz wychowawczych w odniesieniu do oskarżonego, jak i celu w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa właściwą karą będzie kara grzywny, którą Sąd orzekł przy zastosowaniu art. 37a kk. Ukształtowana w powyższym zakresie kara grzywny spełni również cele prewencyjne w stosunku do oskarżonego, uzmysławiając mu naganność jego postępowania oraz pozwoli na zapobieżenie ponownemu powrotowi do przestępstwa, a jednocześnie wdroży go do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego.

Będzie ona czynić zadość prewencji ogólnej, unaoczniając społeczeństwu, iż działanie sprzeczne z prawem spotykają się z natychmiastową reakcją organów wymiaru sprawiedliwości, ukazując w ten sposób konieczność przestrzegania norm prawnych i nieopłacalność ich łamania S. M. (1) pkt II pkt I Celem częściowego zrekompensowania pokrzywdzonemu doznanych przez niego krzywd, na podstawie art. 46 §1 kk sąd orzekł od oskarżonego S. M. (1) na rzecz pokrzywdzonego Ł. T. (1) kwotę 2000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia.

Krzywda doznana przez pokrzywdzonego jest bowiem bezsporna, gdyż na skutek wypadku doznał obrażeń ciała, był hospitalizowany, zaś obecnie przechodzi rehabilitację aby móc powrócić do pełnej sprawności. Zasądzona kwota w sposób częściowy zrekompensuje pokrzywdzonemu odczuwane przez niego dolegliwości bólowe, przeżyty stres oraz czasowe ograniczenie w codziennym funkcjonowaniu. Co prawda pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego i on sam wnioskowali o znacznie wyższe zadośćuczynienie, niemniej wnioskowana kwota 30.000 zł zadośćuczynienia nie jest zdaniem Sądu uzasadniona w świetle zgromadzonych dowodów, które nie potwierdzają rozmiaru krzywdy pokrzywdzonego, który powinien skutkować przyznaniem na jego rzecz zadośćuczynienia w takiej wysokości, zważywszy, że pokrzywdzony nie przedstawił na tą okoliczność żadnego dokumentu a jego leczenie jest kontynuowane.

Biorąc ponadto pod uwagę, iż istotą postępowania karnego jego kwestia winy i kary - zaś kwestia zadośćuczynienia i odszkodowania ma charakter drugoplanowy - sąd przyjął, iż zasądzona na rzecz pokrzywdzonego kwota 2000 zł w sposób wymierny częściowo zrekompensuje mu doznaną krzywdę, nie pozbawiając go przy tym możliwości dochodzenia ewentualnie dalszych roszczeń na drodze postępowania cywilnego. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności pkt III Na podstawie art. 627 kpk i § 11 ust. 1 pkt 1, § 11 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 11 ust. 7, § 15 ust. 1, § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził od oskarżonego S. M. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego Ł.

T. (1) kwotę 1200 zł, tytułem kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru. pkt IV Na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 518,94 zł na którą to kwotę składają się koszty postępowania przygotowawczego w wysokości 198,94 zł, opłata karna od kary grzywny w wysokości 300 zł oraz ryczałt za doręczenia pism w postępowaniu sądowym w kwocie 20 zł, uznając, że oskarżony jako osoba mająca stałe zatrudnienie jest w stanie przedmiotowe koszty uiścić bez uszczerbku dla utrzymania siebie i swojej rodziny.

Podpis