II K 1459/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 345/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 września 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Leszka Soczewki po rozpoznaniu w dniu 7 września 2023 r. sprawy W. R. oskarżonego z art. 288 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 23 lutego 2023 r. sygn. akt II K 410/20 wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej P. W. 840 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią wydatków związanych z zastępstwem procesowym w postępowaniu odwoławczym; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 60 zł opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 345/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 23 lutego 2023 r. w sprawie II K 410/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- -------------- ------------------------------------------------------------------ ------------------- ----------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- -------------- ------------------------------------------------------------------ ---------------------- ----------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------------- ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------------- -------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. I. Mająca wpływ na treść wyroku obraza przepisów postępowania, a mianowicie art. 12 § 1 i art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. poprzez procedowanie i wydanie wyroku co do czynu karalnego z art. 288 § 1 k.k. ściganego na wniosek (art. 288 § 4 k.k.) pomimo braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, tj. właściciela samochodu marki R. (...) nr rej. (...), którym w chwili zdarzenia nie była P. W. - co stanowiło bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. (sprostowano na rozprawie apelacyjnej - art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.). II. Mogąca mieć wpływ na treść wyroku obraza przepisów postępowania, a mianowicie: 1. art. 7, 193, 410 i 424 § 1 k.p.k. poprzez: 1) nienależyte rozważenie i ocenienie dowodu z wyjaśnień oskarżonego W. R. w korelacji z zeznaniami świadków M. M. (1), J. M. (1), G. M., T. T. i D. R., które należycie rozważone wskazywały, że od 7 czerwca 2020 r. do godzin popołudniowych w dniu 8 czerwca 2020 r. oskarżony wraz ze swoją partnerką byli na parapetówce zorganizowanej przez jej brata J. M. (1) w miejscowości K., co stanowczo wyklucza, aby oskarżony w dniu 8 czerwca 2020 r. około godz. 7:40 w W. dokonał uszkodzenia samochodu marki R. (...) nr rej. (...), zaś ewentualne rozbieżności w zeznaniach ww. świadków dotyczą okoliczności nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz są spowodowane upływem czasu, spożywaniem alkoholu i nie przywiązywaniem uwagi do zachowania poszczególnych gości na przyjęciu, przy czym wszyscy świadkowie zgodnie przyznali, że parapetówka trwała od niedzieli 7 czerwca 2020 r. do godzin popołudniowych następnego dnia, tj. 8 czerwca 2020 r. - co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego uznania wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków M. M. (1), J. M. (1), G. M., T. T. i D. R. jako niewiarygodnych oraz do błędnej oceny stanu faktycznego sprawy, a tym samym niesłusznego uznania oskarżonego za winnego czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia; 2) nienależyte rozważenie i ocenienie dowodu z zeznań pokrzywdzonej P. W. oraz świadka L. N. co do okoliczności zdarzenia i sposobu działania oskarżonego, które są nieszczere, niekonsekwentne i wewnętrznie sprzeczne, zaś ich należyta ocena wskazuje, że pokrzywdzona z każdym kolejnym przesłuchaniem i etapem sprawy podawała inną wersję wydarzeń pasującą do jej linii oskarżenia, zaś świadek L. N., który jest partnerem życiowym oskarżycielki posiłkowej P. W. za każdym razem dostosowywał swoje zeznania do treści depozycji pokrzywdzonej - co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego uznania zeznań świadków P. W. i L. N. jako wiarygodnych i ustalenia na ich podstawie błędnego stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji skazania oskarżonego za czyn z art. 288 § 1 kk pomimo jego niepopełnienia; 3) nienależyte rozważenie i ocenienie dowodu z zeznań pokrzywdzonej P. W. oraz świadków L. N. i G. W. w korelacji z dowodami z dokumentów w postaci protokołu oględzin pojazdu z dnia 8 czerwca 2020 r. wraz z wykonanymi zdjęciami (k. 4-11), arkusza pomiarów grubości powłoki lakierowej załączonego do opinii podstawowej biegłego J. N. (1) z dnia 1 lipca 2020 r. (k.31), faktury zakupu samochodu z dnia 8 czerwca 2020 r. oraz opinii podstawowej i uzupełniającej biegłego rzeczoznawcy samochodowego J. N. (1) w zakresie stanu technicznego i użytkowego samochodu marki R. (...) nr rej. (...) oraz wartości rynkowej przedmiotowego pojazdu na dzień 8 czerwca 2020 r., które należycie ocenione wskazywały, że przed zdarzeniem przedmiotowy samochód posiadał uszkodzenia, m.in. zarysowania lakieru na przednich drzwiach od strony pasażera pod lusterkiem wstecznym oraz zepsutą klimatyzację, uszkodzoną prowadnicę w bocznych drzwiach od strony pasażera, niedziałający boczny zamek, zużyte hamulce i brak tylnych siedzeń, a nadto w 2017 roku pojazd miał uszkodzony przód i był naprawiany co potwierdza arkusz pomiarów grubości powłoki lakierowej załączony do opinii podstawowej biegłego J. N. (1) z dnia 1 lipca 2020 r. (k.31), z którego wynika, że powłoka lakierowa maski (140-200), lewych przednich (110-150) i tylnych (160) drzwi, a przede wszystkim prawych przednich drzwi (130-150) jest grubsza niż pozostałych elementów, co świadczy o tym, że były one lakierowane z jednoczesnym pominięciem, że cena transakcyjna sprzedaży samochodu w wysokości 3000 zł była zarazem jego ceną rynkową i nie została zaniżona przez strony umowy, co oznacza, że oszacowana przez biegłego rzeczoznawcę samochodowego J. N. (1) wartość rynkowa pojazdu w kwocie 16 100 zł brutto i uzależniona od niej wartość szkody ustalona na 8660,11 zł zostały przez niego znacznie zawyżone w stosunku do faktycznej wartości rynkowej pojazdu w wysokości 3000 zł - co w konsekwencji doprowadziło do nienależytej oceny powyższych dowodów przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji zasądzenia od oskarżonego W. R. na rzecz pokrzywdzonej P. W. zawyżonej kwoty odszkodowania z tytułu naprawienia szkody; 4) nienależyte rozważenie i ocenienie dowodu z opinii podstawowej i uzupełniającej biegłego rzeczoznawcy samochodowego J. N. (1) w korelacji z dowodami z dokumentów w postaci protokołu oględzin samochodu marki R. (...) nr rej. (...) z dnia 8 czerwca 2020 r. wraz z wykonanymi zdjęciami, arkusza pomiarów grubości powłoki lakierowej załączonego do opinii podstawowej biegłego J. N. (1) z dnia 1 lipca 2020 r. (k.31), faktury zakupu samochodu z dnia 8 czerwca 2020 r., a także zeznań pokrzywdzonej P. W. oraz świadków L. N. i G. W. co do zakresu i rodzaju uszkodzeń pojazdu marki R. (...) nr rej. (...) istniejących przed zdarzeniem i powstałych na skutek zdarzenia oraz ich wartości, które należycie ocenione wskazywały, że w dniu 8 czerwca 2020 r. przedmiotowy samochód posiadał na przednich drzwiach od strony pasażera pod lusterkiem wstecznym zarysowania lakieru, które według L. N. nie miały związku ze zdarzeniem, co nie zostało uwzględnione w opiniach biegłego J. N. (2), a nadto z arkusza pomiarów grubości powłoki lakierowej załączonej do opinii podstawowej z dnia 1 lipca 2020 r. wynika, że powłoka lakierowa maski (140-200), lewych przednich (110-150) i tylnych (160) drzwi, a przede wszystkim prawych przednich drzwi (130-150) jest grubsza niż pozostałych elementów, co świadczy o tym, że ww. elementy, w tym prawe przednie drzwi były wcześniej uszkodzone i lakierowane, zaś powyższe okoliczności potwierdził świadek G. W., który stwierdził, że w 2017 roku pojazd miał uszkodzony przód i był naprawiany, wobec czego nie było uzasadnione przyjęcie przez biegłego do wyceny zastosowanie części zamiennych producenta pojazdu zgodnie z cenami oryginalnych części oferowanych w autoryzowanych serwisach (...), ale części używanych, w związku z czym zakres uszkodzeń wynikających ze zdarzenia został przez biegłego nieprawidłowo ustalony, a wysokość szkody znacznie zawyżona z jednoczesnym nieuwzględnieniem przez biegłego zeznań pokrzywdzonej P. W. oraz świadków L. N. i G. W., z których wynika, że cena zakupu samochodu wskazana na fakturze, tj. 3000 zł była ceną rynkową i nie została przez strony zaniżona, dlatego odmienne ustalenia biegłego w tym zakresie są nieprawdziwe i nie znajdują pokrycia w materiale dowodowym sprawy, przy czym prawidłowe określenie wartości rynkowej przedmiotowego samochodu na datę zdarzenia jest kluczowe dla ustalenia wartości szkody - co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o wadliwą opinię sądową biegłego rzeczoznawcy samochodowego J. N. (1) poprzez błędne określenie przez niego zakresu uszkodzeń powstałych w wyniku zdarzenia oraz nieprawidłowego oszacowania wartości rynkowej pojazdu i wysokości szkody; 5) bezpodstawne odmówienie pełnej wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego W. R. poprzez przyjęcie, że oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu w sytuacji, gdy w chwili zdarzenia był on na parapetówce w miejscowości K., a zeznania pokrzywdzonej P. W. i świadka L. N. co do okoliczności popełnienia przestępstwa są nieszczere, niekonsekwentne i wewnętrznie sprzeczne - co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia powyższego dowodu przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy i niesłusznego skazania oskarżonego za czyn z art. 288 § 1 k.k.; 2. art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 211 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego zawartego w piśmie procesowym obrońcy oskarżonego z dnia 3 stycznia 2023 r. o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości położonej w W. 7, (...)-(...) J. na okoliczność weryfikacji zeznań oskarżycielki posiłkowej P. W. i świadka L. N. co do okoliczności popełnienia przestępstwa i błędne uznanie, że przeprowadzenie tego dowodu byłoby nieprzydatne do stwierdzenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności z uwagi na niemożność precyzyjnego i szczegółowego odtworzenia okoliczności zdarzenia w sytuacji, gdy tylko naoczne sprawdzenie przez sąd położenia poszczególnych budynków, rzeczy i roślin na gruncie, a także bezpośrednia ocena możliwości obserwacji i usłyszenia oskarżonego w podawanych przez pokrzywdzoną i świadka okolicznościach, pozwoliłoby na należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz ocenę wyjaśnień oskarżonego W. R. oraz świadków P. W. i L. N. - co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego oddalenia wskazanego wniosku dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy i wydania prawidłowego wyroku; 3. art. 170 § 1 pkt 5 poprzez uznanie, że wnioski dowodowe zawarte w piśmie obrońcy oskarżonego z dnia 3 stycznia 2023 r., tj. o zwrócenie się przez Sąd orzekający do (...) S.A. o przesłanie odpisu (...) jaką objęty był pojazd marki R. (...) w dacie 8 czerwca 2020 r. oraz zobowiązanie oskarżycielki posiłkowej do złożenia polisy AC przedmiotowego pojazdu (ewentualnie zobowiązanie dowskazania numeru polisy AC i nazwy Towarzystwa (...)) na okoliczność ustalenia wartości przedmiotowego pojazdu w dacie czynu w sposób oczywisty zmierzają do przedłużenia postępowania, a przedmiotowy pojazd stanowił przedmiot opinii biegłego sądowego pomimo, że ww. dokumenty pozwoliłyby na zweryfikowanie zeznań świadka L. N. odnośnie wskazanej w polisie OC i AC wartości samochodu marki R. (...) w dacie 8 czerwca 2020 r. oraz opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego J. N. (1) w zakresie wyceny wartości rynkowej ww. pojazdu w dacie zdarzenia i wysokości szkody - co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego oddalenia wskazanego wniosku dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy i wydania sprawiedliwego wyroku; 4. art. 201 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku zawartego w piśmie procesowym obrońcy oskarżonego z dnia 3 stycznia 2023 r. o dopuszczenie dowodu z ustnej uzupełniającej opinii biegłego sądowego J. N. (1) i błędne uznanie, że obrońca nie wykazał aby dotychczasowa opinia główna i uzupełniająca były nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne i niezgodne z doświadczeniem życiowym, czy też były niepełne lub niejasne, a tylko w takich przypadkach można powołać nowego biegłego w sytuacji, gdy obrońca nie wnioskował o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, a dotychczasowe opinie podstawowa i uzupełniająca nie zawierały odpowiedzi na twierdzenia i zarzuty wskazane szczegółowo w piśmie procesowym obrońcy z dnia 3 stycznia 2023 r. - co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego oddalenia wskazanego wniosku dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy i wydanie prawidłowego wyroku; . III. Mogący mieć wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia poprzez dowolne, nie poparte dowodami, niezgodne z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjęcie, iż: 1) w chwili zdarzenia właścicielką samochodu marki R. (...) nr rej. (...) była P. W. w sytuacji, gdy był nim G. W., co wynika z faktury zakupu samochodu z dnia 8 czerwca 2020 r. złożonej do Starostwa Powiatowego w S., informacji Starosty S. z dnia 15 lipca 2020 r., dokumentacji skarbowej i z zeznań świadka G. W., 2) oskarżony W. R. uszkodził samochód marki R. (...) nr rej. (...) poprzez zarysowanie i wgniecenie poszycia przednich prawych i przesuwanych drzwi tegoż pojazdu w sytuacji, gdy w dniu 8 czerwca 2020 r. w godzinach rannych, gdy miało dojść do zdarzenia znajdował się u brata swojej partnerki w miejscowości, gdzie przebywał na parapetówce od poprzedniego popołudnia i nie był obecny w swoim domu w W.; 3) samochód marki R. (...) nr rej. (...) przed zdarzeniem, tj. 8 czerwca 2020 r. nie posiadał żadnych uszkodzeń podczas, gdy z protokołu oględzin pojazdu wraz ze zdjęciami (k. 4-11) wynika, że przed zdarzeniem samochód posiadał na przednich drzwiach od strony pasażera pod lusterkiem wstecznym zarysowania lakieru, które według świadka L. N. nie miały związku ze zdarzeniem, a nadto z arkusza pomiarów grubości powłoki lakierowej załączonej do opinii podstawowej z dnia 1 lipca 2020 r. sporządzonej przez J. N. (1) wynika, że powłoka lakierowa maski (140-200), lewych przednich (110-150) i tylnych (160) drzwi, a przede wszystkim prawych przednich drzwi (130-150) jest grubsza niż pozostałych elementów, co świadczy o tym, że ww. elementy, w tym prawe przednie drzwi były wcześniej uszkodzone i naprawiane, co potwierdził świadek G. W., który wskazał, że w 2017 roku pojazd miał uszkodzony przód i był naprawiany; 4) wartość rynkowa pojazdu marki R. (...) nr rej. (...) oszacowana przez biegłego J. N. (1) na dzień 8 czerwca 2020 r. wynosiła 16 100 zł brutto, zaś wartość uszkodzeń powstałych w wyniku zdarzenia 8660,11 zł w sytuacji, gdy rodzaj i zakres uszkodzeń został nieprawidłowo ustalony przez biegłego, zaś wartość rynkowa samochodu i wartość szkody znacznie zawyżone, gdyż biegły nie wziął pod uwagę stanu technicznego, w jakim znajdował się pojazd w dniu 8 czerwca 2020 r., a w szczególności nie uwzględnił dowodu z protokołu oględzin pojazdu z dnia 8 czerwca 2020 r. wraz z wykonanymi zdjęciami i zeznań świadka G. W., z których wynikało, że przed zdarzeniem samochód posiadał na przednich drzwiach od strony pasażera pod lusterkiem wstecznym zarysowania lakieru, a nadto miał zepsutą klimatyzację, uszkodzoną prowadnicę w bocznych drzwiach od strony pasażera, niedziałający boczny zamek, zużyte hamulce i brak tylnych siedzeń, zaś w 2017 roku pojazd miał uszkodzony przód i był naprawiany, co dodatkowo potwierdzały dane zawarte w arkuszu pomiarów grubości powłoki lakierowej załączonym do opinii podstawowej biegłego J. N. (1) z dnia 1 lipca 2020 r., z którego wynikało, że powłoka lakierowa maski, lewych przednich i tylnych drzwi, a przede wszystkim prawych przednich drzwi jest grubsza niż pozostałych elementów, co świadczy o tym, że ww. elementy, w tym prawe przednie drzwi były wcześniej lakierowane, dlatego też nie było uzasadnione przyjęcie do wyceny przez biegłego zastosowania części zamiennych producenta pojazdu zgodnie z cenami oryginalnych części oferowanych w autoryzowanych serwisach (...), a części używanych z jednoczesnym pominięciem dowodów z zeznań świadków P. W., L. N. i G. W., zgodnie z którymi na dzień 8 czerwca 2020r. wartość rynkowa samochodu stanowiła równowartość ceny zakupu i wynosiła 3000 zł; 5) zeznania świadków P. W. i L. N. są w pełni wiarygodne, szczere, konsekwentne i spójne w sytuacji, gdy ich depozycje na każdym kolejnym etapie postępowania były różne, wewnętrznie sprzeczne, a niekiedy wzajemnie się wykluczały; 6) zeznania świadków M. M. (3), J. M. (2), G. M., T. T. i D. R. są niewiarygodne ze względu na zawarte w nich liczne rozbieżności, które dotyczyły kwestii drugorzędnych i nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a wynikały ze znacznego upływu czasu (ponad 2 i pół roku), spożywania alkoholu i nie zwracania uwagi na zachowanie poszczególnych uczestników parapetówki z jednoczesnym pominięciem, że depozycje ww. świadków są zgodne co daty i uczestnictwa wymienionych osób, w tym oskarżonego na przyjęciu; 7) opinia podstawowa i opinia uzupełniająca biegłego rzeczoznawcy samochodowego J. N. (1) są logiczne, spójne, pełne, jasne i zgodne z doświadczeniem życiowym pomimo, że nie zostały wydane z uwzględnieniem wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy i zgłoszono do nich zastrzeżenia; 8) wyjaśnienia oskarżonego W. R. są w całości niewiarygodne w sytuacji, gdy należyta ich ocena potwierdza, że są one szczere, konsekwentne i znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków M. M. (1), J. M. (2), G. M., T. T. i D. R., a także w dowodach z dokumentów i pozostałych znajdujących się w aktach sprawy. IV. Rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego W. R. za przypisane mu przestępstwo wyrażające się wymierzeniem mu kary 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 (dwóch) lat próby, a więc w rozmiarze przekraczającym ustalony przez Sąd I instancji stopień winy oskarżonego oraz w oderwaniu od okoliczności łagodzących w postaci uprzedniej niekaralności, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, który jest osobą starszą i prowadzi ustabilizowany tryb życia, jego zachowania po popełnieniu przestępstwa, a także trudnej sytuacji finansowej, życiowej i zdrowotnej oskarżonego, które należycie rozważone i przy zastosowaniu przepisu art. 37a § 1 k.k. przemawiały za wymierzeniem oskarżonemu kary grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 10 (dziesięć) zł każda. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok zapadł w następstwie prawidłowych ustaleń faktycznych, zgodnie z przepisami proceduralnymi, co pozwoliło na przypisanie oskarżonemu winy w odniesieniu do zarzuconego mu czynu i wymierzenie adekwatnej kary i środka kompensacyjnego. Na wstępie należało odnieść się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia norm zawartych w art. 12 § 1 i art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. , jako najdalej idącego w swym zakresie, bowiem prowadzi do wywiedzenia negatywnej przesłanki procesowej, świadczącej o zaistnieniu bezwzględnej przyczyny odwoławczej wskazanej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Jak wynika z akt sprawy, P. W. nabyła pojazd R. (...) od G. W. w dniu 8 czerwca 2020 r., co potwierdza m.in. faktura datowana na ten dzień (k. 190). Niezależnie jednak od faktu zmiany właściciela pojazdu istotny jest stan faktyczny, który wskazuje kto jest posiadaczem (użytkownikiem) auta, gdyż również on, oprócz właściciela, jest osobą upoważnioną do złożenia wniosku o ściganie sprawcy przestępstwa przeciwko mieniu. Takie stanowisko jest powszechne w orzecznictwie i wyrażone zostało m.in. przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 grudnia 2003 r. w sprawie III KK 165/03, w którym zawarto tezy, iż osobą uprawnioną do złożenia wniosku o ściganie, o którym mowa w art. 288 § 4 kpk, jest nie tylko właściciel rzeczy, lecz także każda inna osoba, której przysługuje inne prawo rzeczowe lub prawo obligacyjne do rzeczy a także, że wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa przeciwko mieniu może złożyć niezależnie od siebie nie tylko właściciel mienia, lecz także jego posiadacz lub użytkownik. W niniejszej sprawie jednoznacznie stwierdzone zostało, że posiadaczem (użytkownikiem) przedmiotowego pojazdu w chwili zdarzenia, tj. w godzinach porannych dnia 8 czerwca 2020 r. była oskarżycielka posiłkowa. Za takimi ustaleniami przemawia treść jej depozycji oraz świadków L. N. i G. W., które same w sobie nie były negowane. Biorąc pod uwagę powyższe, nie sposób się zgodzić z zarzutem skarżącej. Tym samym uznać należy, że nie mamy do czynienia z bezwzględną przesłanką odwoławczą o jakiej mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., albowiem wniosek o ściganie został złożony przez uprawnioną osobę. Następnie w środku odwoławczym poniesiono szereg zarzutów związanych z rzekomo niewłaściwą oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd meriti, w wyniku której nastąpiło błędne ustalenie stanu faktycznego dotyczącego wskazanych w apelacji okoliczności. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd Rejonowy słusznie ocenił wiarygodność i przydatność materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, racjonalnie podchodząc z dużą dozą ostrożności do wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków, tj. M. M. (1), J. M. (1), G. M., T. T. i D. R., którzy zeznawali na okoliczność przebywania oskarżonego w poniedziałek 8 czerwca 2020 r. na „parapetówce”, która rzekomo miała trwać od dnia poprzedniego. Nieścisłości w ich depozycjach, które zauważył Sąd Rejonowy i wskazał w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnego wyroku, również zdaniem Sąd odwoławczego dowodzą o próbie zapewnienia oskarżonemu alibi zgodnie z przyjętą linią obrony. Podobnie, właściwie zostały ocenione zeznania oskarżycielki posiłkowej i świadka L. N. jako wiarygodne, bowiem były spójne, logiczne, korespondujące ze sobą i z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym. Niewątpliwie znajdowali się oni na posesji L. N. w chwili uszkodzenia auta, wspólnie dokonali oględzin uszkodzeń i bezpośrednio potem zawiadomili Policję. Ponadto, L. N. widział oskarżonego na krótki czas przed zdarzeniem, natomiast oskarżycielka posiłkowa zaobserwowała jak W. R. podchodzi do samochodu i go uszkadza. Jak wynika z akt sprawy, zwłaszcza z załączonych zdjęć, P. W. miała sposobność dostrzec całą sytuację z okna pomieszczenia, w którym się znajdowała, co przeczy twierdzeniom obrońcy oskarżonego. Nie ma podstaw do przyjęcia za niewiarygodne zeznań oskarżycielki posiłkowej i L. N. dotyczących stanu technicznego samochodu sprzed 8 czerwca 2020 r., jednocześnie należy zaznaczyć, że nie musieli być świadomi napraw wcześniej przeprowadzanych w kilkunastoletnim pojeździe. Obrońca oskarżonego podważa wiarygodność zeznań oskarżycielki posiłkowej i L. N. przemawiających za uznaniem winy W. R., przywołując fakt wystąpienia różnic pomiędzy zeznaniami na poszczególnych etapach postępowania, a także pozostawania przez nich w związku, co miałoby świadczyć o braku obiektywizmu i dopasowywaniu treści depozycji do potrzeb linii oskarżenia. Sąd Okręgowy podziela stanowisko, iż nie wolno oceniać wiarygodności zeznań złożonych przez osoby najbliższe, tylko na podstawie osobistych powiązań. Jak słusznie zostało wyrażone m.in. przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu – „nie wolno a priori oceniać jako niewiarygodnych zeznań pokrzywdzonego, choćby był zainteresowany wynikiem postępowania. Tak samo nie należy oceniać zeznań świadków - powiązanych osobiście z pokrzywdzonym - istotą oceny dowodów jest bowiem ich treść, a nie pochodzenie” (wyrok SA w Poznaniu z 11.07.2013 r., II AKa 81/13, LEX nr 1363328). Gdyby nawet Sąd miałby kierować się przy ocenie dowodów takim sposobem na jaki wskazuje skarżąca, to należałoby spostrzec, iż w kontrze do zeznań oskarżycielki posiłkowej i jej partnera są zeznania osób bliskich dla oskarżonego, czego skarżąca już nie zauważa. Należy podkreślić, że treść depozycji P. W. i L. N., pomimo nieznacznych różnic koresponduje z całością materiału dowodowego i w sposób wiarygodny pozwala na rekonstrukcję stanu faktycznego. Podobnie Sąd odniósł się do zeznań G. W., który spójnie i konsekwentnie zeznawał na okoliczność stanu technicznego pojazdu i jego sprzedaży oskarżycielce posiłkowej. Natomiast krytycznie należało się odnieść do oceny wyjaśnień oskarżonego, co też Sąd Rejonowy słusznie uczynił. Wyjaśnienia oskarżonego służą jedynie przyjętej linii obrony, zapewnieniu sobie alibi i po zweryfikowaniu z pozostałym materiałem dowodowym należało uznać je jako niewiarygodne. Wyjaśnienia oskarżonego potwierdzić mogą jedynie wieloletni spór na tle rodzinnym i majątkowym pomiędzy nim a L. N. i swoim bratem S. R., mogącym być ewentualnym motywem do uszkodzenia samochodu. Skarżąca w swoim środku odwoławczym podważa także ustalenia poczynione i zawarte w opinii biegłego J. N. (2) oraz jego opinii uzupełniającej, nie zgadzając się wyceną wartości auta, a także kosztów naprawy uszkodzonych elementów karoserii, co miały uzasadniać wcześniejsze naprawy, o których w zeznaniach wspomniał G. W. i które miały nie zostać wzięte pod uwagę w wyżej wspomnianych opiniach. Przyjęcie, nawet biorąc pod uwagę ewentualne wcześniejsze naprawy czy obecne usterki, iż samochód marki R. (...), rok prod. 2010, którego wartość rynkową na dzień zdarzenia biegły J. N. (2) oszacował na kwotę 16.300 zł brutto, wart jest 3000 zł brutto, co sugeruje obrońca powołując się na kwotę podaną na fakturze, byłoby wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Takie też stanowisko wyraził sam biegły, który miał wiedze o wcześniejszych naprawach przedmiotowego auta i fakty te uwzględnił przy opracowywaniu opinii. Zdaniem Sądu Okręgowego, biegły sporządził opinię rzetelnie, profesjonalnie, obiektywnie, jasno opisując uzasadnienie takiej, a niej innej wyceny wartości samego pojazdu, jak również kosztów jego naprawy, sposób i celowość jej wykonania, zgodnie z udostępnymi materiałami, przeprowadzonymi czynnościami podczas oględzin pojazdu, a także wiedzą i wieloletnim doświadczeniem. Wartość uszkodzeń i kwota koniecznych oraz uzasadnionych kosztów naprawy została ustalona w wysokości 8.660,11 zł brutto, gdyż pozwoliłaby ona na przywrócenie stanu pojazdu sprzed szkody i zarazem nie spowodowałaby wzrostu jego wartości (k. 23). Sąd nie dopatrzył się żadnych przesłanek uzasadniających podważenie opinii biegłego J. N. (2), natomiast zarzuty podnoszone przez skarżącą są jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami w niej zawartymi, toteż nie zasługiwały na uwzględnienie. Następnie należy się odnieść do zarzutów dotyczących oddalenia wniosków dowodowych obrońcy, złożonych w piśmie z dnia 3 stycznia 2023 r. (k. 267). Sąd odwoławczy podziela stanowisko Sądu metiti zarówno co do podjętych decyzji, jak i ich uzasadnienia. Przeprowadzenie wnioskowanych oględzin nieruchomości byłoby nieprzydatne do stwierdzenia okoliczności, które miałyby być wykazane, z uwagi na niemożliwość odtworzenia warunków chociażby zbliżonych do warunków panujących w dniu 8 czerwca 2020 r. i taka czynność procesowa byłaby całkowicie niecelowa i nieprzydatna. Kolejne wnioski dowodowe nawiązywały do podjęcia dodatkowych czynności mających ustalić inną wartość samochodu, niż ta określona przez biegłego. Sąd Rejonowy słusznie dopatrzył się przesłanki z art. 170 § 1 pkt. 5 k.p.k., gdyż złożone przez obrońcę wnioski w sposób oczywisty zmierzały do przedłużenia postępowania. Jak już wskazano w poprzednim akapicie, wycena wartości auta, jak i uszkodzeń (koniecznych napraw) została określona przez biegłego J. N. (2) w sposób rzetelny, właściwy i obiektywny, nie zachodziła potrzeba przeprowadzania kolejnych czynności dowodowych, ani kolejnego uzupełniania opinii, o co również wnioskował obrońca. Należy zauważyć, iż to sąd jest gospodarzem postępowania jurysdykcyjnego, dlatego w jego gestii pozostaje ostateczna decyzja o dopuszczeniu dowodu. Sąd nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych składanych przez strony i może je oddalić na podstawach wskazanych w art. 170 § 1 k.p.k. (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2022 r., V KK 164/22). Wprawdzie Sąd Okręgowy podjął próby wezwania biegłego na rozprawę odwoławczą, ale nie wynikało to bynajmniej z konieczności uzupełnienia dotychczasowych opinii, ale do zapewnienia zasady bezpośredniości, zgodnie z którą strona może wnosić o przeprowadzenie dowodów (w tym wypadku z opinii biegłego) bezpośrednio przed sądem. Stanowisko takie Sąd Okręgowy wyraził już zresztą w postanowieniu wydanym na rozprawie. Ostatnim z podniesionych zarzutów, był zarzut rażącej niewspółmierności kary. Na wstępie należy zauważyć, że zarzut rażącej niewspółmierności kary może być uznany za trafny i zasadny wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to istotna, wyraźna "bijąca wręcz po oczach" różnica pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby orzec w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary. Drugi z nich, to stwierdzenie przez sąd drugiej instancji naruszenia tychże dyrektyw, które określa art. 53 k.k., co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności w tym wypadku o charakterze łagodzącym lub też gdy wprawdzie tego rodzaju okoliczności formalnie uwzględniono, ale nie nadano im właściwego znaczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9.02.2022 r., sygn. II AKa 232/21, LEX nr 3324690). Oskarżony został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k., który jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. W związku z tym należy zauważyć, że orzeczona wobec W. R. kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, umiejscowiona jest na dolnej granicy ustawowego zagrożenia, natomiast zastosowanie art. 37a § 1 k.k. byłoby nieadekwatne zważywszy na okoliczności sprawy, wbrew temu o co wnosi skarżący. Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd meriti właściwie dostosował dolegliwość kary, która nie przekracza stopnia winy oskarżonego, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz spełnia funkcje prewencji generalnej i indywidualnej. Sąd Rejonowy dopatrzył się i w sposób właściwy nadał odpowiednią rangę i znaczenie wszystkim okolicznościom obciążającym i łagodzącym, realizując dyrektywy wskazane w art. 53 k.k., czyniąc zarzut skarżącego niezasadnym. Oskarżony działał umyślnie i w zamiarze bezpośrednim popełnienia czynu, na co wskazuje materiał dowodowy zebrany w postępowaniu. Jednocześnie okolicznością łagodzącą niewątpliwie jest dotychczasowa niekaralność oskarżonego (k. 255). Sąd Rejonowy na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. orzekł warunkowe zawieszenie wykonania kary, określając okres próby na 2 lata oraz na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do informowania sądu na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy. Zważywszy na pozytywną prognozę kryminologiczną, postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia (m.in. niekaralność) oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, zastosowanie instytucji zawieszenia wykonania kary należy uznać za zasadne, podobnie jak dwuletni okres próby oraz rodzaj i okres zastosowanego środka probacyjnego. Wobec oskarżonego orzeczono na podstawie art. 46 § 1 kk środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody. Został on zobowiązany do zapłaty kwoty 8660,11 zł na rzecz oskarżycielki posiłkowej P. W.. Kwota stanowi równowartość wyrządzonej szkody określonej przez biegłego, toteż zasadność nie podlega wątpliwości. Wniosek I. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie: II. zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego W. R. od czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, ewentualnie: III. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, alternatywnie (z ostrożności procesowej): IV. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez wymierzenie oskarżonemu W. R. na podstawie art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. kary grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 10 (dziesięć) zł każda. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Całość wyroku. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się istnienia uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., zgodnie ze stawkami określonymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze i kwotę 20 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego oraz kwotę 840 zł na rzecz oskarżycielki posiłkowej P. W., tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego za postępowanie odwoławcze, określoną zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Sygn. akt II Ka 962/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Sędziowie: SSO Agnieszka Karłowicz (spr.) SSR del. Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Jarosława Borkowskiego po rozpoznaniu w dniu 13 września 2024 r. sprawy M. J. (1) oskarżonego z art. 56 § 1 kks i inne na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt II K 711/20 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że na podstawie art. 41 § 2 kks w zw. z art. 41 § 4 pkt 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks zobowiązuje M. J. (1) do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa należności publicznoprawnej w zakresie czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia w kwocie 67.923.854,00 zł (sześćdziesiąt siedem milionów dziewięćset dwadzieścia trzy tysiące osiemset pięćdziesiąt cztery złote) oraz w zakresie czynu opisanego w pkt II aktu oskarżenia w kwocie 14.835.302,00 zł (czternaście milionów osiemset trzydzieści pięć tysięcy trzysta dwa złote) w terminie 1 (jednego) roku od uprawomocnienia się wyroku; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 962/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 maja 2023 r., sygn. II K 711/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --- -------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- --------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut apelacji prokuratora 1. obraza prawa materialnego art. 41 § 2 kks w zw. z art. 41 § 4 pkt 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks, poprzez nieokreślenie uiszczenia w całości należności publicznoprawnej wobec oskarżonego M. J. (1), w sytuacji warunkowego zawieszenia wobec niego kary pozbawienia wolności, jako prezesa zarządu spółki z o.o. (...), reprezentującego oraz zajmującego się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi tego podmiotu, wynikających z prawomocnych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w zakresie czynu opisanego w pkt I, gdzie określono wobec (...) PW Sp z o.o. zobowiązanie w podatku akcyzowym w kwocie 67.923.854,00 zł oraz w zakresie czynu opisanego w pkt II, gdzie określono wobec (...) PW Sp z o.o. zobowiązanie w podatku akcyzowym w kwocie 14.835.302,00 zł w terminie 1 roku od daty uprawomocnienia się wyroku; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w Siedlcach warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego M. J. (1) kary pozbawienia wolności. Zgodnie zaś z art. 41 § 2 kks w zw. z art. 41 § 4 pkt 2 kks, sąd warunkowo zawieszając karę pozbawienia wolności za przestępstwo skarbowe, w związku z którym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej i tej wymaganej należności nie uiszczono, określa także obowiązek uiszczenia jej w całości w wyznaczonym terminie. Mimo tego, Sąd Rejonowy nie orzekł o uiszczeniu przez oskarżonego M. J. (1) w całości należności publicznoprawnych wynikających z prawomocnych, wymagalnych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., gdzie określono wobec (...) PW SP. z o.o., NIP: (...) zobowiązanie w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy 1 kwiecień 2014 roku do 31 sierpnia 2014 roku, od 1 października 2014 roku do 25 czerwca 2014 roku ( okres rozliczeniowy do maja 2025) w kwocie 67.923.854 zł oraz za czerwiec 2015 roku do lipca 2015 roku w kwocie 14.835.302 zł. W świetle art. 9 § 3 kks za przestępstwa i wykroczenia skarbowe popełnione w związku z funkcjonowaniem różnych podmiotów gospodarczych odpowiada osoba fizyczna, która zajmuje się ich sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, czy to z mocy przepisu prawa (np. członek zarządu spółki handlowej z mocy unormowań kodeksu spółek handlowych ), czy decyzji właściwego organu (np. syndyk masy upadłościowej ustanowiony przez sąd), czy na podstawie umowy (np. o pracę, zlecenia), czy faktycznego wykonywania (np. żona prowadząca z własnej inicjatywy rachunkowość firmy męża). Oskarżony był prezesem zarządu w/w spółki, reprezentował ją oraz zajmował się jej sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi. Prokurator słusznie wskazał, iż faktem pozostaje, że korzyść majątkową osiągnęła spółka z o.o., a nie bezpośrednio M. J. (1), jednak obowiązek uiszczenia przez oskarżonego uszczuplonej należności publicznoprawnej pozostaje aktualny. Sądowi Okręgowemu znane są poglądy zawarte przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012 roku sygn. akt V KK 327/11 (Legalis 447431) czy wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 12 lipca 2016 roku sygn. akt IV K 421/16, a dotyczące opisu czynu w przypadku orzeczenia obowiązku uiszczenia należności i zastosowania art. 41 § 2 kks. Jednakże opis czynu w przedmiotowej sprawie nie ogranicza się jedynie do wskazania, że doszło do narażenia na uszczuplenie, ale zawiera również wskazanie za jakie miesiące, w jakiej wysokości należności publicznoprawne nie zostały uiszczone, a więc, że doszło do uszczuplenia, ponadto wskazane są daty i numery decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. ostatecznych i wymagalnych. Taki opis czynów pozwala na ustalenia, że doszło do uszczuplenia należności podatkowych wynikających z decyzji w kwotach wskazanych w tych orzeczeniach, co pozwala na orzeczenie obowiązku ich uiszczenia. Należy mieć również na uwadze, że Sądu Najwyższego w orzeczeniu z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt IV KK 411/11 (LEX nr 1212387), iż użytego w art. 415 kpk zwrotu „o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono” nie należy wiązać z decyzjami organów administracji publicznej, a więc i decyzjami podatkowymi. Podobne stanowisko zajął również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I KZP 15/16, stwierdzając, że klauzula artykulacyjna z art. 415 § 1 zd. 2 kpk nie ma zastosowania do należności publicznoprawnych (Prok. i Pr.-wkł. 2017/3/12, LEX nr 2188619). Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa należności publicznoprawnej ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec uznania zarzutu za zasadny Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok zgodnie z treścią wniosku. Zarzut apelacji obrońcy oskarżonego 2. I. obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.: 1. art. 7 kpk, art. 410 kpk oraz art. 424 kpk, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wynikające z dokonanej, błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i zbytnią dowolność w zakresie jego oceny, a w szczególności poprzez oparcie swoich ustaleń jedynie na podstawie okoliczności obciążających oskarżonego i pominięcie dowodów świadczących o niewinności oskarżonego, co doprowadziło do zaakceptowania przez Sąd I instancji błędnej kwalifikacji towarowej produktu UPS – 10 dokonanej przez organy podatkowe w oparciu o wyniki badań niereprezentatywnych próbek przedmiotowego wyrobu, a w konsekwencji powstania po stronie (...) PW Sp. z o.o. z siedzibą w S. zobowiązania w podatku akcyzowym za kwiecień 2014 roku do sierpnia 2014 roku, października 2014 roku do grudnia 2014 roku, od 1czerwca 2015 roku do 25 sierpnia 2015 roku; 2. art. 7 kpk, art. 410 kpk oraz art. 424 kpk, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wynikające z dokonania błędnej analizy zebranego sprawie materiału dowodowego i zbytnią dowolność w zakresie jego oceny, a w szczególności poprzez oparcie swoich ustaleń jedynie na podstawie okoliczności obciążających oskarżonego i pominięcie dowodów w postaci opinii Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia 03.11.2014r., opinii biegłego W. M., dokumentacji dotyczącej kwalifikacji tożsamego z produktem UPS – 10, dokonanej w miesiącu wrześniu 2014 r. przez (...) Sp. z o.o., opinii sporządzonej przez A. J., opinii Państwowego Instytutu (...) w zakresie braku możliwości kwalifikacji wyrobu UPS – 10 w oparciu jedynie o kryterium zawartości oleju napędowego; 3. art. 2 § 2 kpk w zw. art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 9 § 1 kpk, poprzez zaniechanie podjęcia czynności w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu chemii na okoliczność oceny dokładności metod badawczych stosowanych przez Izbę Celną w B., Wydział Laboratorium (...), Terminal Samochodowy w K. – dalej zwane Laboratorium (...), w procesie badania próbek wyrobu UPS-10, pobranych w składzie podatkowym prowadzonym przez (...) PW Sp. z o.o. z siedzibą w S., tym samym poczynienie dowolnych ustaleń w tym zakresie; 4. art. 2 § 2 kpk w zw. z art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 9 § 1 kpk w zw. z art. 201 kpk, poprzez zaniechanie podjęcia czynności w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w zakresie niewyeliminowania sprzeczności w materiale dowodowym dotyczących niejasnej i niejednoznacznej opinii biegłego A. K. (1) przyjętej przez Sąd za wiarygodną, w zakresie określenia czy wyniki badań produktu UPS-10 dokonane w oparciu i niereprezentatywne próby tego wyrobu mogą stanowić podstawę do dokonania klasyfikacji wyrobu do właściwego kodu określonego w Rozporządzeniu Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7 września 1987 r. ze zmianami wprowadzonymi Rozporządzeniem Komisji nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (Dz. Urz. UE L 291 z 31 października 2008 r.) – dalej Wspólna Taryfa Celna; 5. art. 7 kpk i art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk, poprzez oparcie orzeczenia na niejednoznacznej i zawierającej sprzeczne tezy opinii biegłego A. K. (1) bez uwzględnienia treści opinii (...) Instytutu (...) oraz biegłego W. M., co do braku możliwości ustalenia rzeczywistych parametrów fizykochemicznych wyrobu UPS-10 w oparciu o badania niereprezentatywnych prób tego wyrobu, na dokonania prawidłowej klasyfikacji wyrobu UPS-10 do właściwego kodu Wspólnej Taryfy Celnej; 6. art. 2 § 2 kpk w zw. z art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 9 § 1 kpk, poprzez zaniechanie podjęcia czynności w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy w zakresie ustalenia poprzez przesłuchanie świadków – pracowników spółki, funkcjonariuszy celnych – stanu wiedzy oskarżonego w przedmiocie zgłaszanych przez Urząd Celny wątpliwości co do prawidłowej klasyfikacji produktu UPS-10 we wrześniu 2014 r.; 7. art. 193 § 1 kpk w zw. z art. 9 § 1 kpk, poprzez zaniechanie w świetle sprzecznych opinii biegłych A. K. oraz Państwowego (...) Instytutu (...), dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność jakie są zasady kwalifikacji wyrobów do kodu (...); 8. art. 167 kpk oraz art. 170 § 1 pkt 5 kpk, poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego obrony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu chemii na okoliczność oceny rzetelności metod badawczych stosowanych przez Laboratorium (...), w procesie badania próbek wyrobu UPS-10 pobranych w składzie podatkowym prowadzonym przez (...) PW Sp. z o.o. z siedzibą w S.; 9. art. 424 § 1 kpk, poprzez brak szczegółowości i wnikliwości oceny dowodów, a także jednoznaczność ustaleń faktycznych, wynikająca z braku odniesienia do okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, jak również poprzez błędy logiczne oraz luki występujące w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie pozwalające stwierdzić co stało się przyczyną podjęcia poczynionych przez Sąd ustaleń, co w konsekwencji prowadzi do niemożności skontrolowania toku rozumowania Sądu i jego zgodności ze zgromadzonym materiałem dowodowym; co mogło mieć wpływ na treść wyroku w zakresie określenia wypełnienia przez oskarżonego M. J. (1) znamion zarzucanego mu czynu oraz naruszenie zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej wyrażonej w art. 20 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy miał na uwadze treść pisma procesowego złożonego w toku postępowania apelacyjnego (k.4772- 4786), ale jedynie jako ewentualne podniesienie okoliczności, które powinny być uwzględnione z urzędu, a takie nie zaistniały. Pismo to nie stanowi uzupełnienia apelacji, brak przesłanek do szczegółowego odnoszenia się do stawianych tam zarzutów, poza sytuacją, gdy podnoszone okoliczności zawarte są również w apelacji. Odnosząc się do zarzutów apelacyjnych podkreślenia wymaga, iż w każdej sprawie, kiedy oskarżony nie przyznaje się do winy i podaje okoliczności mogące świadczyć o jego niewinności, obowiązkiem organów postępowania przygotowawczego, jak i Sądu rozpoznającego sprawę, jest dokładne sprawdzenie obrony oskarżonego i poddanie ocenie dopiero tak zebranego materiału dowodowego (wyrok SN z 20.07.1987r., II KR 167/87, Inf. Praw. 1-3/1988, poz. 16). Sąd I instancji nie mógł się opierać na całości materiału dowodowego dokonując ustaleń faktycznych, a odrzucając dowody korzystne dla oskarżonego wskazał dlaczego i uzasadnił jednocześnie uwzględnienie dowodów przeciwnych (pkt 1). Zgodnie z wytycznymi Sądu Najwyższego w przypadku bowiem gdy mamy do czynienia z kilkoma wersjami wydarzeń czyli zaistnienia niejasności w dziedzinie ustaleń faktycznych, należy w pierwszym rzędzie redukować je wszechstronną inicjatywą dowodową, a następnie wnikliwą analizą całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Jeżeli zatem z materiału dowodowego wynikają różne wersje przebiegu zdarzenia objętego aktem oskarżenia, to nie jest to jeszcze jednoznaczne z zaistnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu art. 5 § 2 kpk (post. SN z 12.12.2013r., IIIKK 420/13. LEXnr 1422119). W kontekście tego orzeczenia należy wskazać, że linia obrony oskarżonego pozostawała zmienna i zmierzała z jednej strony do podważenia wyników badań przeprowadzonych przez Laboratorium Celne w K., następnie zaś wykazanie niewłaściwego sposobu poboru próbek, co miało znaleźć potwierdzenie w zeznaniach świadków zgłoszonych przez obrońcę oskarżonego, a następnie oparcie się na niewłaściwych kryteriach przy klasyfikacji produktu. Należy mieć na uwadze, że Sąd I instancji uznał za udowodnione zgodnie z twierdzeniami skarżącego, że istniały uchybienia w zakresie pobrania próbek, ale należało ustalić czy miało to wpływ na wyniki analiz. Prowadzenie postępowania dowodowego co do sposobu pobierania próbek było więc całkowicie niezasadne. Tym bardziej, że zarzut obrazy prawa procesowego (zawarty w pkt 6 apelacji), a dotyczący braku przesłuchania funkcjonariuszy celnych i pracowników spółki, skarżący odniósł do września 2014 roku, który nie był objęty przedmiotowym postępowaniem. Sąd Okręgowy nie stwierdził obrazy przepisów procesowych art. 2 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 9 § 1 kpk, art. 201 kpk, art. 193 kpk w zw. z art. 9 kpk, art. 167 kpk, art. 170 § 1 pkt 5 kpk, art. 410 kpk i art. 424 kpk (pkt 2 do 5). Sąd Odwoławczy w pełni podzielił analizę i ocenę dowodów dokonaną przez Sąd merytoryczny, który dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody, ocenione swobodnie, zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Należy wskazać, że główne zarzuty odnosiły się do niewłaściwej oceny zawartych w aktach sprawy opinii biegłych, w tym również opinii prywatnych. Sąd Rejonowy słusznie obdarzył przymiotem wiarygodności opinię biegłego A. K. (1) i na niej oparł kluczowe w tej sprawie pierwszointancyjne ustalenia faktyczne. Odrzucenie opinii W. M., stanowiło konsekwencję obdarzenia wiarą opinii biegłego A. K. (1) o całkowicie przeciwstawnych wnioskach. Biegły A. K. (1) był obecny na rozprawie, a zadane pytania przez strony procesu wskazują, że biegły brał pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy . Sąd I instancji musiał przyjąć i zaakceptować jedną z opinii i nie było potrzeby wywoływania kolejnej. Fakt, że dowody z opinii dostarczonych w sprawie przez biegłych nie są przekonujące dla strony procesowej, jak ma miejsce w niniejszej sprawie, nie może stworzyć podstawy do stosowania przepisu art. 201 kpk. Zwłaszcza zaś nie może stać się podstawą do stosowania tego przepisu procesowego okoliczność, że skarżący, wdając się samodzielnie w spekulacje myślowe natury specjalistycznej, dochodzi w rezultacie do przekonania, że wnioski natury ściśle fachowej - i to w dziedzinie, w której z natury rzeczy brakuje stronie wiadomości specjalnych - są błędne ( wyrok SA we Wrocławiu z 28.08.2014r., II AKa 222/14). Biegły W. M. opiniował na zlecenie spółki prowadzonej przez oskarżonego jeszcze przed wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie, wydał opinię na zlecenie przedsiębiorstwa i korzystną dla tego przedsiębiorstwa. Szczególnej uwagi wymaga zaś załączona do opinii z dnia 31 marca 2018 roku notatka dotycząca biegłego opiniującego w ramach (...), z której wynika, że celem wydawanych opinii np. w zakresie wprowadzania paliw silnikowych do obrotu niezgodnie z przepisani jakościowymi – jest uzasadnienie braku winy, zaś w zakresie preparatów smarowych uzasadnienie do konkretnej klasyfikacji CN 2710 czy 3403. Słusznie więc Sąd I instancji podszedł do opinii biegłego W. M. z ostrożnością. Trudno nie wątpić w treść opinii, jeżeli wcześniej biegły sporządza opinię na zlecenie oskarżonego czy obrońcy, choćby dotyczącą innej materii, a następnie jest biegłym przesłuchiwanym w sprawie. Odnosi się do również do opinii opracowanej przez A. J. (2) na zlecenie Kancelarii Adwokackiej obrońcy oskarżonego, dotyczącej oceny sposobu pobierania próbek. Okoliczność ta była już przedmiotem rozważań we wcześniejszej części uzasadnienia, a Sąd I instancji również w treści uzasadnienia zawarł swoje stanowisko w tym zakresie. Odnosząc się do opinii biegłego W. M. dotyczącej uniwersalnego preparat smarowego UPS-10 produkowanego w składzie podatkowym przez firmę (...) Sp. z o. o. to biegły wskazał, że ze względu na jego przeznaczenie (zastosowanie) odpowiada klasyfikacji towarów (...) ponieważ UPS-10 jest mieszaniną zawierającą 70 % masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymanych z minerałów bitumicznych, ale niestanowiących zasadniczego składnika, dodatków: Lubriksol SP, Perlastan OCV, estry metylowe wyższych kwasów tłuszczowych (FAMĘ), które nadają mieszaninie zasadniczy charakter. Należy wskazać, że biegły nie widział przeszkód do wydania opinii w sprawie, ale nie odwoływał się do właściwości produktu, a jedynie podkreślał istnienie dodatków, które miały nadać produktowi zasadniczy charakter. Taką też tezę prezentował skarżący w swojej apelacji. W ocenie Sądu Okręgowego argumentacja zawarta w opinii biegłego A. K. (1) słusznie została uznana za bardziej logiczna i wiarygodną. Trudno przyjąć za logiczne rozumowanie, że dodanie składnika poprawiającego właściwości smarnościowe produktu powoduje zmianę klasyfikacji produktu. Słusznie również biegły podkreślał, że skala produkcji preparatu UPS 10 kłóci się z jego zastosowaniem. Biegły A. K. (1) w swojej opinii wskazał, iż sposób pobierania próbek - a w tym zakresie niemal wszelkie zastrzeżenia kierował obrońca oskarżonego, domagając się uniewinnienia oskarżonego w oparciu o niereprezentatywny materiał dowodowy – jest tematem zastępczym dla całej sprawy, ponieważ istotą jest bilans materiałowy przetworzonego przez oskarżonego produktu. Z bilansów materiałowych produktu wynikało, że UPS-10 posiadał wszystkie cechy oleju napędowego z wyjątkiem stopnia oddestylowania do 360 stopni. Biegły wprost zaopiniował, iż widzi tutaj absurd w zakresie najpierw usuwania siarki, a później zabiegania o uzyskanie smarowności, jeżeli ten preparat ma być stosowany zgodnie z przeznaczeniem i klasyfikacją prawą jako uniwersalny preparat smarowy. Mając na względzie wykładnię językową pojęcia „składnik zasadniczy" należy wskazać, iż „ składnik” - to część składowa jakiejś całości; „ zasadniczy" - to „będący punktem wyjścia czego, taki, na którym coś się opiera, od którego coś zależy; podstawowy, główny” (Mały Słownik Języka Polskiego pod redakcją Stanisława Skorupki, PWN, Warszawa 1969). Zatem w świetle powyższego podstawowym, głównym składnikiem produktu o nazwie uniwersalny preparat smarowy UPS-10 będą oleje ropy naftowej stanowiące powyżej 70% masy zawarte w destylacie naftowym, oleju bazowym i dodatku Lubriksol SP - jako komponentach/składnikach zasadniczych gotowego produktu UPS-10. Należy również zwrócić uwagę na to, iż naturalną właściwością olejów ropy naftowej jest ich bardzo dobra smarność, tak więc dodanie do mieszaniny oleju napędowego z olejem bazowym takich produktów jak: Lubriksol (zawierający kwas oleinowy) oraz estry metylowe wyższych kwasów tłuszczowych (FAMĘ) - przyczyni się jedynie do polepszenia właściwości smarnych gotowego produktu UPS-10. Jest to kolejny argument uzasadniający twierdzenie, iż dodatki w postaci Lubriksolu oraz FAMĘ nie stanowią składnika zasadniczego, nadającego mieszaninie oleju napędowego z olejem bazowym podstawowy, zasadniczy charakter ze względu na zastosowanie (jako preparat smarowy) oraz właściwości użytkowe (polepszona smarność). W orzecznictwie wskazuje się, iż to biegły w pierwszej kolejności jest zobowiązany do wyboru adekwatnej metodologii swoich badań i dopasowania tejże do istniejących możliwości i potrzeb procesowych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 1 marca 2018 r., sygn. II AKa 568/17, LEX nr 2480854). O ile nie zostanie wykazane, że biegły postąpił wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia zawodowego, nie sposób zakładać, że samo twierdzenie strony o konieczności przyjęcia innych metod badawczych uzasadnia dopuszczanie kolejnych opinii na podstawie art. 201 kpk (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 maja 2019 r., sygn. II AKa 58/19, LEX nr 2735140). W kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku kluczowym pozostawało, iż we wniesionej apelacji obrońca oskarżonego nie podważył skutecznie wniosków sformułowanych przez biegłego sądowego A. K. (1) i przyjętych przez niego metod badawczych w kontekście potrzeb procesowych, jakie zaistniały wobec nieprawidłowości poboru próbek do badań. W tej sytuacji, samo przekonanie strony procesowej o prawidłowości klasyfikacji na podstawie dodanego produktu jako zasadniczego, było w ocenie Sądu Okręgowego niewystarczające, aby podważyć zaskarżony wyrok. Jednocześnie wskazane wyżej argumenty powodowały odrzucenie opinii biegłego W. M.. W toku rozprawy sądowej biegłemu A. K. (1) strony zadawały pytania, podnoszono kwestie, uwagi i wszelkie nasuwające się zastrzeżenia obrońcy, na które biegły ten udzielił odpowiedzi w sposób jasny, pełny i logiczny, popierając je posiadaną wiedzą i doświadczeniem zawodowym, tłumacząc przekonująco sformułowane przez siebie wnioski, jak również wyjaśniając dlaczego nie zgadzał się z wnioskami opinii W. M. i A. J. (2), który sporządził opinię na zlecenie skarżącego, będącą ogólnymi rozważaniami bez odniesienia się do konkretnej sprawy. Dowodzenie czegokolwiek w procesie karnym musi być uzasadnione rzeczową potrzebą, a nie formalistycznym przeświadczeniem obrońcy, że konieczne jest wykorzystanie wszystkich dostępnych źródeł dowodowych. W przedmiotowej sprawie ferując wyrok Sąd Rejonowy dysponował również pisemną opinią (...) Instytutu (...) w W. (k. 2645-2656). P. ocena tegoż dowodu i jego przydatność dla możliwości poczynienia ustaleń faktycznych, dla zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego. W opinii wskazano, że sposób pobierania próbek preparatu UPS-10 w firmie (...) Sp. z o.o., nie był realizowany zgodnie z wymaganiami normy, co uniemożliwia uznanie próbki jako reprezentatywnej, ale kwestia ta została właściwie oceniona przez Sąd I instancji w aspekcie opinii biegłego A. K. (1). W opinii tej wskazano też, że (...) Instytut (...) nie posiada wiedzy i doświadczenia w prawidłowej klasyfikacji towaru, to jest uniwersalnego preparatu smarowego UPS-10 zgodnie z zasadami określonymi we wspólnotowej taryfie celnej, stąd w powyższym zakresie nie jest uprawniony do wydawania wiążących opinii. W przekonaniu Sądu Okręgowego, opieranie wyroku, czy to skazującego czy też uniewinniającego, na tego rodzaju opinii nie było możliwe. Naruszenie normy zawartej w art. 170 kpk nie występuje w sytuacji, gdy kwestionowana jest wydana w sprawie opinia z zarzutem co do jej niejasności i niepełności. Przepis art. 170 § 1 kpk w odniesieniu do dowodu z opinii biegłego może mieć zastosowanie jedynie przy rozpoznawaniu pierwszego w sprawie wniosku o powołanie biegłych, których dotąd nie powołano, albo wniosku o powołanie biegłego odnośnie do zupełnie innego przedmiotu opinii niż ten, którego dotyczy złożona już ekspertyza. Natomiast materię wydania opinii uzupełniającej lub też nowej opinii, jeżeli dotychczasowa ekspertyza jest niepełna lub niejasna czy też wewnętrznie sprzeczna, reguluje kompleksowo art. 201 kpk (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2020 r., sygn. IV KK 391/20, LEX nr 3080528). Zgodnie z art. 201 kpk strona domagająca się powołania innego biegłego musi wykazać, że wcześniejsza opinia jest niepełna, niejasna, że zachodzi sprzeczność w samej opinii lub też zachodzą przesłanki z art. 196 § 1-3 kpk. Samo ogólne stwierdzenie o konieczności powołania nowych biegłych, bez wskazania na wady dotychczasowej opinii, nie czyni złożonego w tym przedmiocie wniosku zasadnym. Gdyby bowiem kierować się tylko tym kryterium, że dotychczasowa opinia nie spełnia oczekiwań strony, która za pośrednictwem nowej opinii chce wykazać stan przeciwny do wynikającego z opinii, wówczas nigdy nie udałoby się postępowania zakończyć w rozsądnym terminie, skoro strona niezadowolona z dotychczas sporządzonej opinii mogłaby bez końca wnosić o kolejne opinie, a gdyby biegli ją zadowolili, to identyczne wnioski mogłaby zgłaszać strona przeciwna, z opinii takiej niezadowolona (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 2 października 2018 r., sygn. II AKa 254/18, KZS 2018/11/29, LEX nr 2645335). Odnosząc się do zarzutów niewłaściwej klasyfikacji towaru i naruszenia przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej to jak wynika z akt sprawy skład surowców preparatu smarowego UPS-10 to głównie oleje bazowe oraz destylaty naftowe klasyfikowane do pozycji CN 2710 - oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych (inne niż surowe) oraz preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70 % masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów. Natomiast jak wynika z dokumentów produkcyjnych, dodawanym do ww. mieszaniny destylatu naftowego i oleju bazowego (CN 2710 19) był dodatek o nazwie Lubriksol SP oraz Perlastan OCV. Lubriksol SP opisany został jako dodatek smarnościowo-przeciwzużyciowy do olejów smarowych. W karcie charakterystyki produktu Lubriksol SP podano, że zawiera w swoim składzie: solwent naftę (ropa naftowa), węglowodory lekkie aromatyczne - charakterystyka chemiczna produktu: substancje smarnościowe w rozpuszczalniku aromatycznym solwent nafta, węglowodory lekkie aromatyczne. Analizując ilość poszczególnych surowców wydanych do wyprodukowania wyrobu o nazwie uniwersalny preparat smarowy UPS-10 należy zauważyć, że udział oleju napędowego (CN 2710 19 43 i 2710 20 11) wyniósł np. w lipcu 2014 94,04 %, udział oleju bazowego (CN 2710 19 99) wyniósł 3,21 %, udział Lubriksolu SP wyniósł 0,74%, udział estrów metylowych wyższych kwasów tłuszczowych (FAMĘ) wyniósł 2,05%, udział Perlastanu OCV wyniósł 0,00 %; udział mieszaniny oleju napędowego i oleju bazowego (CN 2710 19) wyniósł 97,25 %. Podobnie wyglądało to w innych miesiącach objętych zarzutem. Biorąc pod uwagę, iż Lubriksol SP zawiera w swoim składzie również oleje ropy naftowej należy stwierdzić, iż w procesie technologicznym polegającym na fizycznym wymieszaniu ww. surowców - oleje ropy naftowej (powyżej 70% masy tych olejów) zawarte w destylatach naftowych, oleju bazowym dodatku o nazwie Lubriksol SP oraz dodatku Perlastanu OCV - stanowią komponenty będące „składnikiem zasadniczym” gotowego produktu o nazwie uniwersalny preparat smarowy UPS-10, co pozwala przyjąć klasyfikację taryfową do kodu CN 2710. Z kolei udział estrów metylowych wyższych kwasów tłuszczowych (FAMĘ) powyżej 0,5% [V/V] objętości wskazuje na przyporządkowanie preparatu smarowego UPS-10 do kodu CN 2710 20. Dodatek Perlastan OCV do produkowanego preparatu smarowego w miesiącu lipcu 2014 r. nie został stwierdzony w trakcie badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Laboratorium (...) w K.. W części wstępnej decyzji Dyrektora I. Administracji Skarbowej z dnia 24 stycznia 2018 r., znak: (...) - (...). (...).150.2017.JK, dotyczącej wcześniejszej chronologicznie a podanej kontroli w dniu 24 stycznia 2018 r. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 października 2017 r., nr (...) - (...). (...).30.2017.ZK wskazano, iż w zakresie parametrów destylacji – potwierdzających lub wykluczających klasyfikację CN do olejów napędowych, bądź opałowych – co w niniejszej sprawie ma bardzo istotne znaczenie, spółka (...) takich badań nie przeprowadziła. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na jakiekolwiek działania przedsiębiorcy mające na celu potwierdzenie prawidłowości zastosowanej kwalifikacji taryfowej, zgodnie z regułami interpretacji Nomenklatury scalonej, gdyż nie można za takie działania uznać wykonanie przez przedsiębiorcę badań wyłącznie pod kątem spełnienia wymagań Normy zakładowej (...) i Karty charakterystyki dla uniwersalnego preparatu s. (...). W decyzji tej stricte odniesiono się do problematyki proporcji, wskazując m.in., iż proces technologiczny otrzymywania wyrobu uniwersalny preparat s. (...), nie jest skomplikowany ani zbyt złożony, nie odbywa się również poprzez przemysłową obróbkę surowców, lecz jest to proces fizyczny, polegający na wymieszaniu w odpowiednich proporcjach surowców będących produktami przeróbki ropy naftowej, na co wskazywał również biegły A. K. (1). Sąd Okręgowy podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu orzeczenie Sądu Okręgowego w Siedlcach II Ka 696/20, iż oskarżony wykorzystując procedurę zawieszenia akcyzy produkował i wyprowadzał ze składu podatkowego, produkt akcyzowy podając, iż jest on uniwersalnym preparatem s. (...), dla którego przyjął klasyfikację kod (...) o zerowej stawce akcyzy, podczas gdy należności Skarbu Państwa powinny zostać uiszczone zgodnie ze składem konkretnego produktu, a nie jego klasyfikacją pod wyżej wymieniony, a błędny, wskazany przez oskarżonego kod. Samo przedstawienie odpowiednich dokumentów nie mogło przesądzać o dochowaniu przez oskarżonego warunków stosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli dokumenty i wskazywane przez oskarżonego kody produktu nie odpowiadały rzeczywistości materialnej i temu co rzeczywiście znajdowało się w przewożonych zbiornikach ze wszystkimi tego konsekwencjami, co wykazała kontrola preparatu U. (...), stanowiąca genezę niniejszej sprawy. Kreatywne wykorzystanie przez oskarżonego przepisów celnych i uchylanie się od opodatkowania stanowiło istotę przedmiotowego postępowania i zarzucanych mu przestępstw skarbowych, polegających na powoływaniu się na inny, niż rzeczywisty skład produktu, inny kod i w konsekwencji na niezłożeniu przez oskarżonego deklaracji o podatku akcyzowym lub podał nieprawdę organowi podatkowemu w zakresie określenia kwoty podatku akcyzowego za wymienione w zarzucie z aktu oskarżenia okresy i finalnie uszczuplenie należności publicznoprawnych w wielkiej wartości, mimo, iż należności te powinny zostać uiszczone. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 roku w sprawie trybu udzielania informacji dot. standardów klasyfikacyjnych ( Dz. Urz. GUS nr 1, poz.11) podmiot sam klasyfikuje swoją działalność, swoje produkty, towary, środki trwałe i obiekty budowlane wg zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania wyrobów. Oskarżony zajmował się produkcją wyrobów akcyzowych, jednak ze względu na to, że były produkowane w składzie podatkowym pobór akcyzy był zawieszony do czasu wyprowadzenia ich ze składu, a obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym powstaje z chwilą ich wydania ze składu podatkowego. Oskarżony, jako przedsiębiorca prowadzący od kilku lat działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej paliw i produktów pochodnych, posiadający w tej dziedzinie wiedzę oraz duże doświadczenie, a także prowadzący skład podatkowy i działalność jako zarejestrowany handlowiec, miał obowiązek zachowania szczególnej staranności podczas klasyfikacji towarów, których obrotem się zajmuje. Nie można pominąć, że oskarżony kilka lat wcześniej pełnił w firmie (...) funkcję dyrektora do spraw zarządzania i marketingu, a w sposób szczegółowy wypowiadał się w zakresie sposobu poboru próbek czy klasyfikacji produkowanego wtedy produktu o nazwie T. (...), a więc miał świadomość konsekwencji wynikających z niewłaściwej klasyfikacji. Powoływanie się przez skarżącego na opinie wydane na zlecenie obrońcy nie mogło wywołać wnioskowanych skutków uchylenia odpowiedzialności karnej (k.4432). Ekspertyza wyraża osobiste poglądy wykonawców i w żadnym stopniu nie dotyczy prawidłowości klasyfikacji taryfowej wyrobu. Odnoszenie ustaleń przedmiotowego postępowanie do naruszenia wymogów formalnych, w tym faktury dotkniętej wadą formalną jest nieuzasadnione. We wcześniejszych rozważaniach wskazano, jaki był cel działania oskarżonego, który zakwalifikował towar w nieprawidłowy sposób i jakie niosło to konsekwencje zawarte w prawomocnych i wymagalnych decyzjach organów podatkowych. Należy podkreślić, że producent uniwersalnego preparatu s. (...), chcąc w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami zaklasyfikować produkowany przez siebie wyrób do właściwego grupowania winien zlecić wykonanie badań laboratoryjnych, które pozwolą ustalić tożsamość wyrobu w odniesieniu do parametrów fizykochemicznych wymaganych przepisami Wspólnej Taryfy Celnej a nie tylko w odniesieniu do wymagań opracowanej przez siebie Normy zakładowej (...), Instrukcji technologicznej oraz Karty charakterystyki dla uniwersalnego preparatu s. (...). Odwoływanie się przez skarżącego do klasyfikacji innego produktu K. (...) jest nieuzasadnione, gdyż nie wykazano tożsamości składu i właściwości tych produktów. Te uwagi należy odnieść również do przedstawionych przez obrońcę informacji taryfowych, które często odnoszą się do towarów które nie były badane, (k.4241). Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 maja 2021 r. II AKa 364/20 treść aktualnie obowiązującego przepisu art. 455a k.p.k. jest jasna i świadczy o tym, że uzasadnienie wyroku nie decyduje o tym, czy możliwa jest kontrola instancyjna zapadłego orzeczenia. Kontrola taka jest możliwa zawsze, gdyż sąd odwoławczy dysponując dowodami przeprowadzonymi przez sąd I instancji może dokonać samodzielnej kontroli prawidłowości ich oceny. Jednocześnie same braki uzasadnienia zaskarżonego wyroku, choćby były one bardzo poważne, nie mogą zatem w obowiązującym stanie prawnym (wobec treści art. 455a k.p.k.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Reasumując powyższe uwagi przypomnieć należy, iż zarzut odwoławczy naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. może być skuteczny, ale tylko wyjątkowo, o ile motywy rozstrzygnięcia Sądu I instancji są zupełnie nieprzejrzyste, wewnętrznie sprzecznie, nie odnoszące się do materiału dowodowego, nie wyjaśniając żadnych kluczowych kwestii. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zakresie oceny dowodów w tym opinii biegłych z zakresu paliw płynnych jest trafne, przejrzyste i logiczne. Uzasadnienie w ramach kontroli odwoławczej stanowi jedynie punkt wyjścia do zbadania zasadności rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a więc część wniosków skarżącego o wywołanie opinii co do metod badawczych była bezzasadna. Analizując akta przedmiotowej sprawy, przede wszystkim protokoły rozpraw, zadawane biegłemu A. K. (1) pytania odnoszące się również do wniosków sformułowanych przez W. M., Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż pozytywna ocena opinii biegłego A. K. (1) zaprezentowana przez Sąd Rejonowy, jest w pełni prawidłowa i zasadna( pkt 9). W przedmiotowej sprawie nie mogło być mowy o naruszeniu przez Sąd I instancji zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej, skoro akt oskarżenia został skierowany wyłącznie przeciwko M. J. (2). Zgodnie z art. 20 kk każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających. We wniesionej apelacji obrońca nie wskazał dlaczego oraz w jakim zakresie oskarżony winien odpowiadać niezależnie od odpowiedzialności pozostałych rzekomych współdziałających. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku co do istoty poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Zarzut 2. II. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyrokowania, mogąca mieć wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezzasadnym: 1. uznaniu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że oskarżony swym działaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego określone w art. 54 § 1 kks, w sytuacji gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego, dokonywana kompleksowo, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, nie pozwala na stwierdzenie, że oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim zabarwiony chęcią uchylenia się od opodatkowania oraz uzyskania korzyści materialnej; 2. przyjęciu, że pobrane od kwietnia 2014 roku do sierpnia 2014 roku, od października 2014 roku do grudnia 2014 roku oraz od 1 czerwca 2015 roku do dnia 25 sierpnia 2015 roku w składzie podatkowym (...) PW Sp. z o.o. próbki wyrobu UPS-10 były reprezentatywne dla całego wyrobu, w sytuacji gdy z przeprowadzonego postępowania dowodowego, w szczególności z opinii biegłych: W. M., A. K. (1), Państwowego (...) Instytutu (...) wynika, że próbki zostały pobrane w sposób nieprawidłowy, niezapewniający ich reprezentatywności; 3. przyjęciu, że wyniki badań wykonanych przez Laboratorium (...), próbek pobranych we wrześniu 2014 r. w składzie podatkowym (...) PW SP. zo .o. wyrobu UPS-10 w sposób niezgodny z normą PE-EN ISO: 3170:2006 i w sposób niezapewniający ich reprezentatywności mogą stanowić podstawę do klasyfikacji produktu do kodu (...) (oleje napędowe) albo (...) (oleje opałowe), w sytuacji gdy nieprawidłowości powyższe w świetle opinii biegłych W. M., A. K. (1), Państwowego Instytutu (...) prowadzą do wniosku, iż nie mogą one zostać uznane za wiarygodne i oddające rzeczywiste właściwości fizykochemiczne przedmiotowego produktu i stanowić podstawy do prawidłowej klasyfikacji wyrobu UPS-10 do właściwego kodu CN: 4. przyjęciu, że zebrany materiał dowodowy w postaci sprawozdań z badań wykonywanych przez Laboratorium (...) próbek wyrobu UPS-10, za okres od kwietnia 2014 roku do sierpnia 2014 roku, od października 2014 roku do grudnia 2014 roku oraz od 1 czerwca 2015 roku do dnia 25 sierpnia 2015 roku, pobranych w sposób niezapewniający ich reprezentatywności może stanowić podstawę do dokonania klasyfikacji ww. wyrobu do kodu (...) (oleje napędowe) albo (...) (oleje opałowe); 5. przyjęciu w oparciu o opinię biegłego A. K. (1), że nieprawidłowe pobieranie próbek wyrobu UPS-10 nie miało wpływu na wyniki badań pod kątem spełnienia wymogów Wspólnej Taryfy Celnej i możliwość klasyfikacji ww. wyrobu do kodu (...), w sytuacji gdy Wspólna Taryfa Celna warunkuje możliwość kwalifikacji danego wyrobu do właściwego kodu CN od posiadania przez ten wyrób ściśle określonych parametrów fizykochemicznych (w przypadku olejów napędowych: parametrów destylacji); 6. przyjęciu w oparciu o opinię biegłego A. K. (1), że podstawą do klasyfikacji wyrobu UPS-10 do kodu (...) (oleje napędowe) może być 94 % zawartość oleju napędowego w gotowym produkcie, w sytuacji gdy zawartość poszczególnych komponentów w gotowym produkcie nie jest uznawana przez Wspólną Taryfę Celna za przesłankę klasyfikacyjną, zaś z zalegających w aktach dowodów w postaci opinii inż. A. J. (2), Państwowego (...) Instytutu (...) oraz wydanych w różnych krajach UE (w tym w Polsce) Wiążących Interpretacjach Taryfowych wynika, iż decydującą o możliwości klasyfikacji do kodu (...) danego produktu jest ustalenie składnika zasadniczego, czyli takiego który decyduje o możliwości wykorzystania danego produktu zgodnie z jego przeznaczeniem; 7. przyjęciu, że produkt UPS-10 nie mógł być zaklasyfikowany do kodu (...) ponieważ zawierał średnio 94 % oleju napędowego, w sytuacji gdy z zalegających w aktach dowodów w postaci opinii inż. A. J. (2), Państwowego Instytutu (...) oraz wydanych w różnych krajach UE (w tym w Polsce) Wiążących Interpretacjach Taryfowych wynika, iż decydującą i możliwości klasyfikacji do kodu (...) danego produktu jest ustalenie składnika zasadniczego, czyli takiego który decyduje o możliwości wykorzystania danego produktu zgodnie z jego przeznaczeniem, zaś Sąd I instancji nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie określenia, który z komponentów użytych do produkcji stanowił składnik zasadniczy gotowego produktu pozwalający na użycie go zgodnie z przeznaczeniem; co mogło mieć wpływ na treść wyroku w zakresie kary, albowiem mogło skutkować uniewinnieniem oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Stwierdzając winę oskarżonego, Sąd Rejonowy poczynił pozbawione błędów ustalenia faktyczne, dokonując prawidłowej subsumpcji zachowania M. J. (1) pod konkretną normę prawa materialnego. Zamiar oskarżonego sprowadzający się do uchylenia się od opodatkowania nie budził wątpliwości Sądu Okręgowego. Należy wskazać, iż podmiot dokonując klasyfikacji do kodu CN uniwersalnego preparatu smarowego UPS-10 nie może sugerować się nazwami produktów wymienionych w opisie do pozycji (...) ( (...) - preparaty smarowe, pozostałe, zawierające 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymanych z minerałów bitumicznych, ale niestanowiących zasadniczego składnika), lecz zawsze winien uzyskać laboratoryjny wynik badania parametrów destylacji produktu pod kątem wymogów Wspólnej Taryfy Celnej, a nie tylko pod kątem opracowanych przez siebie norm zakładowych, oraz kierować się brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Bowiem zaklasyfikowanie towaru do określonej kategorii produktów musi odbywać się według ogólnych obiektywnych reguł, a nie ze względu tylko na przeznaczenie towaru. Oskarżony podjął działania o dokonanie klasyfikacji produktu i przeprowadzenie badań kierując pismo z dnia 11 maja 2015 roku, ale już w trakcie postepowania podatkowego, które wskazywało na nieprawidłowości przy klasyfikacji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na jakiekolwiek działania przedsiębiorcy, mające na celu potwierdzenie prawidłowości zastosowanej klasyfikacji taryfowej, gdyż nie można za takie działania, uznać wykonanie przez przedsiębiorcę badań wyłącznie pod kątem spełnienia wymagań Normy zakładowej (...) i Karty charakterystyki dla uniwersalnego preparatu smarowego UPS-10. Oskarżony mając wcześniej do czynienia z tymi zagadnieniami w ramach działalności gospodarczej L. L. powinien mieć te okoliczności na uwadze. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, zarzut apelacyjny powinien dotyczyć tylko uchybienia o charakterze pierwotnym, a nie jego następstw. W razie oparcia odwołania na zarzutach tzw. mieszanych, to jest na twierdzeniu odpowiadającym kilku podstawom odwoławczym, jako podstawę odwołania należy powołać zarzut tzw. pierwotny. Nieodpowiednie jest powołanie kilku zarzutów, gdy jeden jest konsekwencją innego bądź gdy zarzuty wzajemnie się wykluczają. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2019 r., sygn. II AKa 95/19, KZS 2019/12/42, LEX nr 3007602). Jeżeli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (por. wyrok Sądu Apelującego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. II AKa 171/15, Legalis Numer 1337292). Sąd odniósł już wcześniej do podnoszonych w tej części zarzutów odnosząc się do zarzutów obrazy prawa procesowego, w szczególności oceny opinii biegłych. Podkreślić należy, że w preparacie UPS-10 zasadniczy, większościowy udział miała baza olejowa (tj. mieszanina olejów bazowych ze średnimi, lekkimi destylatami naftowymi), a nie dodatki poprawiające jakość produktu w zakresie jego smarowności, od których wywodzono zasadność kwalifikacji produktu pod inny kod. Reasumując dotychczasowe rozważania, weryfikując zaskarżony wyrok przez pryzmat zarzutów apelacyjnych i okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż proces dochodzenia przez Sąd Rejonowy do takich, a nie innych wniosków odnośnie winy oskarżonego był prawidłowy, jego zamiar został ustalony bezbłędnie, zaś pierwszoinstancyjne postępowanie dowodowe nie wymaga uzupełnienia. Wniosek - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu dotyczącego błędów w ustaleniach faktycznych warunkowała bezzasadność wniosku apelacyjnego. Zarzut 3. III. obraza przepisów prawa materialnego, tj.: 1. rozporządzenia Rady (EWG) NR 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (DZ. U. UE L z dnia 7 września 1987 r.) Dział 34, poprzez przyjęcie, iż wyrób UPS-10 nie podlega klasyfikacji do kodu (...); 2. art. 54 § 1 kks, poprzez przyjęcie, że oskarżony swym działaniem wyczerpał dyspozycję powołanego przepisu, w sytuacji gdy w sprawie niniejszej nie zachodziła przesłanka narażenia, przez uchylenie się od zgłoszenia podstawy opodatkowania, podatku na uszczuplenie, ponieważ produkt UPS-10 został w ramach dostaw wewnątrzwspólnotowych wysłany do państw UE i tam wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem, tj. do celów niezwiązanych z wykorzystywaniem jako paliwa, czy też na inne cele energetyczne, co w połączeniu z jednofazowym charakterem tego podatku oznacza, iż w żadnym wypadku w sprawie nie mógł powstać obowiązek w podatku akcyzowym do uregulowania w Polsce; 3. art. 54§1 i 2 kodeksu karnego skarbowego w zw. z art. 6§2 kodeksu karnego skarbowego przez błędne przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona określone w tych przepisach, chociaż z ustalonego stanu faktycznego wynika, że oskarżonemu nie można przypisać umyślności działania, zamiaru bezpośredniego, kierunkowego, gdyż Sąd powyższą umyślność działania powziął z czynności wykonawczej oskarżonego jakim było złożenie deklaracji w podatku akcyzowym, przedmiotu opodatkowania w postaci nabytych wewnątrzwspólnotowo wyrobów akcyzowych - olejów smarowych za okres od 1 czerwca 2015 do dnia 25 sierpnia 2015; 4. naruszenie art. 56§1 kks w zw. z art. 37§1 pkt. 1 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. §3 kks, przez błędne przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona określone w tych przepisach, chociaż z ustalonego stanu faktycznego wynika, że oskarżonemu nie można przypisać umyślności działania, zamiaru bezpośredniego, kierunkowego, gdyż Sąd powyższą umyślność działania powziął z czynności wykonawczej oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Powody uznania zarzutu i wniosku za nietrafny zostały omówione we wcześniejszej części uzasadnienia na stronach 14-17. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku co do istoty poprzez uniewinnienie oskarżonego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Zarzut 4. rażąca niewspółmierność kary orzeczonej oskarżonemu M. J. (2) przez niedostateczne rozważenie dyrektywy jej wymiaru z art. 53 kk w zakresie dotyczącym stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz okoliczności łagodzących. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zauważyć należy, iż o rażącej niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt. 4 k.p.k. nie można mówić w sytuacji, gdy Sąd wymierzając karę, uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru, czyli wówczas, kiedy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową, wynikającą z reguł zawartych w art. 53 § 1 k.k. , zasadę sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw determinujących wymiar kary. Należy podkreślić, iż niewspółmierność kary zachodzi wtedy, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzonych za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie bezprawia popełnionych czynów i nie spełnia celów kary. Należy mieć na uwadze, że nie chodzi tu o każdą ewentualną różnicę, co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczą, że kara wymierzona jawi się jako kara rażąco niewspółmierna, a więc nie dającą się zaakceptować. Jak wynika z treści uzasadnienia apelacji skarżący w zasadzie odnosi się tylko do wysokości orzeczonej kary grzywny, wskazując jednak błędnie jej wysokość. Sąd Okręgowy uznał, że wysokość uszczuplenia należności podatkowej, wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu i wysoki stopień winy zauważone przez Sąd I instancji w pełni uzasadniały rodzaj i rozmiar orzeczonych kar wobec oskarżonego. W toku postępowania wykonawczego istnieje możliwość rozłożenia na raty orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny. Wniosek - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o winie i karze zasadniczej wymierzonej oskarżonemu w związku z niniejszym skazaniem. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność apelacji obrońcy oskarżonego i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że na podstawie art. 41 § 2 kks w zw. z art. 41 § 4 pkt 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks zobowiązano M. J. (1) do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa należności publicznoprawnej w całości, w terminie 1 roku od uprawomocnienia się wyroku. Zwięźle o powodach zmiany Zasadność zarzutu apelacji prokuratora. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- K2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za II instancję, stwierdzając, że wydatki tego postępowania poniesie Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 maja 2023r. sygn. akt II K 711/20 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 maja 2023r. sygn. akt II K 711/20 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 481/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Marka Kempki po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy K. S. oskarżonego z art. 62 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r. (Dz.U. 2019 poz. 852), art. 279 §1 k.k., art. 278 §1 k.k., art. 291 §1 k.k., art. 292 §1 k.k. i in. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt II K 212/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1520 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 481/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie II K 212/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1. na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez: a. naruszenie art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, w postaci: i. wyjaśnień oskarżonych K. S. oraz R. S., poprzez: 1. odmówienie im wiarygodności w zakresie, w którym oskarżeni wskazywali na brak popełnienia przez K. S. zarzucanych mu czynów, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonych w powyższym zakresie były logiczne, spójne oraz nie były sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a także; 2. poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie posiadanych i użytkowanych przez oskarżonych pojazdów napędzanych olejem napędowym i uznanie że posiadanie i użytkowanie takich pojazdów uzasadnia przyjęcie, że oskarżony K. S. dopuścił się wszystkich zarzucanych mu czynów dotyczących kradzieży paliwa (dot. czynów z pkt I., V., XVII. oraz XVIII zaskarżonego wyroku) w celu tankowania tych pojazdów z pominięciem stacji benzynowych, podczas gdy żaden dowód w sprawie nie wskazuje, że olej napędowy znaleziony na posesji nr (...) w D. pochodził z czynu zabronionego; ii. zeznań świadków G. K., Ł. O., G. C., S. K., M. B., T. K., L. W., D. K., D. R., G. T., B. K., S. T., I. K., M. K., B. O., H. K., R. P., H. P., P. K., M. C., M. Ż., A. Ż., poprzez przyznanie im wiarygodności, a jednocześnie uznanie, że zeznania te świadczą o popełnieniu przez oskarżonego K. S. zarzucanych mu czynów, podczas gdy z zeznań tych świadków wynika jedynie, że doszło do popełnienia przestępstw na ich szkodę, zaś żaden ze świadków nie widział sprawcy lub sprawców przestępstwa i żaden z nich nie rozpoznawał oskarżonego K. S., jak również nie wskazał go jako sprawcy czynu zabronionego; iii. protokołów oględzin terenu posesji nr (...) w D., poprzez przyznanie mu wiarygodności, a jednocześnie uznanie na jego podstawie, że K. S. popełnił zarzucane mu czyny, podczas gdy dowód ten świadczy jedynie o tym, że w pomieszczeniach usytuowanych na posesji nr (...) w D. znaleziono szereg przedmiotów pochodzących z przestępstwa, jak również takich, które z przestępstwa nie pochodziły, zaś nieograniczony dostęp do tych pomieszczeń poza oskarżonym K. S. miał również oskarżony R. S. oraz P. S., a pomieszczenia te należą do mamy oskarżonych, wobec czego nie sposób ustalić na podstawie samego faktu odnalezienia przedmiotowych rzeczy w ww. pomieszczeniach, że zostały one tam przywiezione przez oskarżonego K. S., a nie przez jego braci, jak również, zważywszy na ilość rzeczy odnalezionych w tych pomieszczeniach, nie sposób uznać, że oskarżony wiedział, że znajdują się tam rzeczy przywiezione przez P. S., a w konsekwencji, że pomógł w ich ukryciu oraz miał lub mógł mieć świadomość, że pochodzą one z przestępstwa (dot. czynów z pkt VI. - X. zaskarżonego wyroku); iv. historii logowań telefonów do stacji BTS, poprzez przyznanie mu wiarygodności, a jednocześnie uznanie na jego podstawie, że sam fakt logowania się telefonu oskarżonego K. S. do stacji BTS w obrębie których doszło do popełnienia czynów zabronionych, w okresie gdy doszło do ich popełnienia, świadczy o popełnieniu przez oskarżonego K. S. zarzucanych mu czynów, podczas gdy dowód ten świadczy jedynie o tym, że oskarżony K. S. przebywał w bliższej lub dalszej okolicy miejsc, w których doszło do popełnienia czynów zabronionych, zaś dokładne daty popełnienia czynów zarzucanych temu oskarżonemu nie są znane, a więc co najmniej nie można wykluczyć możliwości przypadkowego znalezienia się w okolicy przez oskarżonego K. S., gdyż są to miejsca zlokalizowane w okolicy miejsca zamieszkania tegoż oskarżonego i znajdował się on w obrębie zasięgu tych stacji BTS wielokrotnie wcześniej oraz później oraz brak jest jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, że do popełnienia czynów zarzucanych temu oskarżonemu doszło akurat wówczas, gdy jego telefon logował się do konkretnych stacji BTS; b. naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, w sytuacji gdy w sprawie zachodzą wątpliwości: i. co do faktu popełnienia czynów zabronionych w datach i godzinach, w których telefon oskarżonego K. S. logował się do stacji BTS położonych w okolicy miejsca popełnienia czynów zarzucanych temu oskarżonemu; ii. co do faktu, jak rzeczy pochodzące z przestępstwa znalazły się na terenie posesji nr (...) w D., bowiem nieograniczony dostęp do pomieszczeń na ww. posesji miał zarówno oskarżony K. S., jak i jego bracia, R. S. i P. S., którzy również byli oskarżonymi w niniejszej sprawie, jak również mama oskarżonych, podczas gdy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że to akurat oskarżony K. S. był osobą, która przywiozła rzeczy objęte zarzutami w stosunku do niego (dot. czynów z pkt I. - V., XV. - XVIII. zaskarżonego wyroku), na przedmiotową posesję, a nie zrobiła tego inna z ww. osób, a w konsekwencji że to oskarżony K. S., a nie R. S. lub P. S. jest sprawcą tych czynów, z wyłączeniem czynów do popełnienia których się przyznał; iii. co do faktu wiedzy K. S., że w pomieszczeniach na posesji nr (...) w D. znajdują się przedmioty pochodzące z przestępstw popełnionych przez P. S., a także wiedzy K. S. lub istnienia okoliczności uzasadniających przypuszczenie, że przedmioty te pochodzą z przestępstwa, a w konsekwencji świadomego udzielania P. S. pomocy w ukryciu tych rzeczy (dot. czynów z pkt VI. - X. zaskarżonego wyroku), podczas gdy żaden dowód w sprawie nie wskazuje, że oskarżony K. S. wiedział w ogóle o przechowywaniu tych rzeczy przez brata w ww. pomieszczeniach, gdzie znajdowało się mnóstwo innych rzeczy, a nawet jeżeli by o nich wiedział, to brak dowodu że istniały jakiekolwiek przesłanki, aby mógł choćby podejrzewać, że przedmioty te pochodzą z przestępstwa; iv. co do faktu wiedzy K. S. lub istnienia okoliczności uzasadniających przypuszczenie, że nabywane przez niego przedmioty pochodzą z przestępstwa (dot. czynów z pkt XI. oraz XII. zaskarżonego wyroku), podczas gdy żaden dowód w sprawie nie wskazuje na to, że oskarżony K. S. wiedział o pochodzeniu nabywanych przedmiotów lub, że istniały jakiekolwiek przesłanki aby mógł choćby podejrzewać, że przedmioty te pochodzą z przestępstwa; v. co do pochodzenia paliwa (oleju napędowego) znalezionego na posesji nr (...) w D., podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono żadnego dowodu pozwalającego stwierdzić, że paliwo odnalezione w zbiornikach na ww. posesji pochodzi z przestępstwa; 2. w konsekwencji naruszeń wskazanych w pkt 1., na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzucam błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na: a. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt I zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia paliwa wskazanego w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; b. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt IV zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia agregatu spawalniczego wskazanego w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; c. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt V zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał włamania oraz zaboru w celu przywłaszczenia paliwa wskazanego w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; d. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyny z pkt VI - X zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie miał świadomości znajdowania się przedmiotów wskazanych w opisie czynów, na terenie posesji nr (...) w D., nie wiedział skąd P. S. przywiózł owe przedmioty, nie miał podstaw do podejrzewania, że zostały one uzyskane za pomocą czynu zabronionego oraz nie pomagał P. S. w ich ukryciu; e. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt XI - XIII zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie miał podstaw aby przypuszczać, że nabyte przez niego przedmioty wskazane w opisie czynów zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego; f. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt XV zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał włamania oraz zaboru w celu przywłaszczenia wrzutników monet wraz z kasetkami, a także napojów i batoników oraz nie dokonał uszkodzeń wskazanych w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; g. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt XVII zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia paliwa wskazanego w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; h. bezpodstawnym przyjęciu, że K. S. popełnił czyn z pkt XVIII. zaskarżonego wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że prawidłowo ustalony stan faktyczny winien prowadzić do ustalenia, że oskarżony K. S. nie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia paliwa wskazanego w opisie czynu i nie spowodował strat na szkodę wskazanego podmiotu; 3. z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w przypadku gdyby Sąd nie uznał zarzutów podniesionych w pkt 1. i 2. powyżej za zasadne, na podstawie art. 438 pkt 1 i 1a k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: a. art. 279 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynu opisanego w pkt I. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie; b. art. 278 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynów opisanych w pkt IV., XVII. oraz XVIII. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie; c. art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynu opisanego w pkt V. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie; d. art. 291 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynów opisanych w pkt VI. - X. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie, a jeżeli Sąd doszedłby do przekonania, że czyn oskarżonego K. S. nosił znamiona czynu zabronionego, jedyną ewentualnie dopuszczalną kwalifikacją prawną czynu mógłby być art. 292 § 1 k.k.; e. art. 292 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynów opisanych w pkt XI. - XIII. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie; f. art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie wobec oskarżonego K. S. w zakresie czynu opisanego w pkt XV. zaskarżonego wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje aby oskarżony K. S. wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie; 4. z bardzo daleko posuniętej ostrożności procesowej, w przypadku gdyby Sąd nie uznał zarzutów podniesionych w pkt 1., 2. oraz 3. powyżej za zasadne, na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzucam rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego K. S., poprzez orzeczenie wobec tego oskarżonego jednostkowych kar pozbawienia wolności za czyny opisane w pkt I., III., IV., V., XV., XVI., XVII. oraz XVIII., a także kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, podczas gdy nawet przyjmując popełnienie przez oskarżonego zarzucanych mu czynów, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do tego oskarżonego, a także stopień winy, właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który założył i prowadzi działalność gospodarczą i wykonuje w pełni legalną pracę zarobkową oraz przez niemal 4 letni okres trwania postępowania w niniejszej sprawie nie popełnił przestępstwa, wszelkie cele kary wypełnione byłyby w przypadku skazania oskarżonego na karę łączną jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - kontrola odwoławcza utwierdziła Sąd Okręgowy w przekonaniu o prawidłowości oceny wyjaśnień oskarżonych K. S. i R. S. przeprowadzonej przez Sąd niższej instancji, która to w odpowiednim stopniu uwzględniała dyrektywy zawarte w treści art. 7 kpk. Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał w jaki sposób ocenił te dowody, a apelacja skarżącego nie zawierała żadnych rzeczowych argumentów, mogących podważyć słuszność tejże oceny. Należy podkreślić, że wyrok wobec R. S. w zakresie wszystkich czynów, które popełnił działając wspólnie i w porozumieniu z K. S. uprawomocnił się. Odnosząc się w sposób szczegółowy do wyjaśnień K. S. i uzupełniając rozważania Sądu I instancji należy wskazać, że oskarżony składał zmienne wyjaśnienia uzależnione od etapu postępowania i zebranego materiału dowodowego, starając się coraz bardziej minimalizować swoją odpowiedzialność. Analiza tych wyjaśnień, w których przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w połączeniu z innymi dowodami pozwalała na skazanie oskarżonego. W toku postępowania sądowego oskarżony przyznał się do popełnienia tylko dwóch zarzucanych mu czynów – II i III, a po odczytaniu wyjaśnień poprzednio składanych, również do czynu z pkt XVI. Zaprzeczał swoim wcześniejszym wyjaśnieniem min. dotyczącym kradzieży paliwa w m. Mroków, gdyż wcześniejsze wyjaśnienia zostały, w jego ocenie, nieprawidłowo zapisane. Zdaniem Sądu Okręgowego stanowiło to jedynie nieudolną linię obrony, a w toku postępowania sądowego nie stwierdzano nieprawidłowości przy przesłuchaniu oskarżonego. Analiza wyjaśnień składnych w toku postępowania przygotowawczego wskazuje, że oskarżony przyznał się do popełnienia czterech czynów, ale również opisał okoliczności kradzieży w m. G., w której brał udział, okoliczności posiadania środków psychotropowych, dwóch zdarzeń związanych z kradzież paliwa i podał okoliczności ich popełnienia. Te wyjaśnienia należy uznać za wiarygodne biorąc pod uwagę treść oświadczenia złożonego przez oskarżonego podczas przesłuchania w dniu 3 października 2019 roku. Nie można też pomijać w jaki sposób ustalono popełnienia przez oskarżonego czynu z pkt V, oskarżony posiadał w samochodzie nożyce do cięcia metalu, na posesji paliwo przechowywane w zbiornikach, a w toku postępowania sądowego R. S. opisał w jaki sposób pomagał bratu nosić schowane w krzakach rzeczy, w tym przypadku kanistry z paliwem( argumentacja dot. czynów z pkt I - V, XV - XVIII zaskarżonego wyroku). Sąd w całości podzielił argumentację Sądu I instancji co do czynu z pkt XV. - uzupełniając wcześniejszą argumentację należy wskazać, że nie wszystkie fakty ustalone przez Sąd I instancji muszą być oparte na dowodach bezpośrednich, w tym przyznaniu się oskarżonego do winy, ale mogą wynikać także z nieodpartej logiki sytuacji oraz jednoznacznego kontekstu ustalonej sekwencji faktów ubocznych, na podstawie których doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktyczna istotnie wystąpiła. Obciążający dla oskarżonego kontekst wyjaśnień oskarżonego w odniesieniu do protokołu przeszukania pomieszczeń był nader czytelny dla Sądu Okręgowego. Nie ma racji skarżący, że dowodem na popełnienie przestępstw związanych z kradzieżą paliwa był jedynie protokół przeszukania i był to dowód niewystarczający. Należy podkreślić, że oskarżony do części tych przestępstw przyznał się, zaś część z nich opisał w jaki sposób przebiegały i jaki miał być jego udział. Ewidentnie oskarżony marginalizował swoje zachowania, ale ocena tych wypowiedzi dawała podstawę do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności. Ponadto jak wynika z analizy logowania telefonu oskarżonego, był on w pobliżu kradzieży mających miejsce w Ż. (k.971). W toku postępowania oskarżony nie wskazywał, aby w tych miejscach, w konkretnych dniach znalazł się przypadkowo, całkowicie w innym celu, a więc postawianie przez skarżącego takiej tezy jest nieuprawnione. -podobnie należy traktować wyjaśnienia oskarżonego K. S. co do czynów z art. 291 § 1 kk (dot. czynów z pkt VI - X zaskarżonego wyroku). Sąd Okręgowy podzielił argumentację Sądu I instancji w tym zakresie. Oskarżony z jednej strony wskazywał, że pozostawał w konflikcie z bratem P. S., a z drugiej strony tolerował pojawianie się różnych przedmiotów na posesję, nie interesując się, jak twierdził pochodzeniem przedmiotów. W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze wyrok skazujący jaki zapadł wobec P. S. (k.1356), a przedmioty obcięte opisem czynów, wartościowe i o znacznych rozmiarach, znalazły się na posesji K. S.. To oskarżony K. S. prowadził gospodarstwo rolne, użytkował sprzęty rolnicze, korzystał z zabudowań, a więc jego wersję wydarzeń o braku świadomości co znajduje się na jego posesji podaną na rozprawie należało odrzucić jako nielogiczną i sprzeczną z doświadczeniem życiowym. W ocenie Sądu te wyjaśnienia są całkowicie nieprawdziwe, a nagłe pojawienie się takich przedmiotów na posesji powinno spowodować reakcję oskarżonego i zawiadowanie odpowiednich organów. Oskarżony zresztą jasno wyraził się co planował zrobić ze zgromadzonymi przedmiotami, chciał je sprzedać z uwagi na trudną sytuację finansową. Należy też mieć na uwadze, że w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie oraz 16 czerwca 2021 roku oskarżony wskazywał, że część przedmiotów przyniósł P. S.. Logiczne, że były to przedmioty skradzione przez P. S., a więc te wskazane w pkt VI - X, a następnie rozpoznane i odebrane przez pokrzywdzonych. W tym zakresie zapadł prawomocny wyrok skazujący wobec P. S. w sprawie sygn. akt II K 589/21 Sądu Rejonowego w Garwolinie. Należy też wskazać, że w zakresie czynów z pkt VI, VIII, IX, X oskarżonemu postawiono zarzut udzielenia pomocy w ukryciu przedmiotów, a nie ich przywiezienia na posesję. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, co do braku popełnienia czynów z art. 291 § 1 kk należy powołać się na wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2023 r. II AKa 112/22. Oskarżony nie wskazał żadnej osoby, od której nabył te przedmioty, ani nie przedstawił żadnych dokumentów na okoliczność ich zakupu. Tego należałoby oczekiwać, zwłaszcza od osoby, która ma świadomość, że używane pojazdy, czy maszyny i urządzenia oferowane do sprzedaży często właśnie pochodzą z kradzieży. Praktyką przy obrocie rzeczami używanymi, zwłaszcza tymi o większej wartości, jest sporządzanie umów na piśmie, gdzie wskazany pozostaje sprzedawca, oraz znajduje się jego zapewnienie co do legalnego pochodzenia rzeczy. Taka argumentację należy podzielić w zakresie używanych przedmiotów wskazanych w pkt VI, VII, VIII, IX, X. - w zakresie czynów z art. 292 § 1 kk oskarżony próbował uwiarygadniać swoje wyjaśnienia opisując okoliczności zakupu m.in motocykla marki S. (XII), ale nie przedstawił żadnych dokumentów. Wbrew twierdzeniom skarżącego widział u siebie w pomieszczeniach gospodarczych zagęszczarkę, agregat spawalniczy, kosiarkę czy zacieraczkę do betonu, ale nie wie jak te przedmioty znalazły się na jego posesji, co wydaje się nielogiczne. Przedmioty te w większości figurowały w ewidencji jako utracone. Wszystkie przedmioty znalezione na posesji oskarżonego, a odnoszące się do czynów wskazanych w pkt XI, XII, XIII zostały rozpoznane przez pokrzywdzonych i im zwrócone. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2017 r. III KK 141/17 - sprawca nieumyślnego paserstwa nie musi wiedzieć lub przewidywać, za pomocą jakiego konkretnie czynu zabronionego rzecz została uzyskana, jak również nie musi znać okoliczności, w jakich przestępstwo to zostało popełnione. Nie jest więc konieczne ustalenie podmiotowego związku między sprawcą paserstwa a sprawcą czynu zabronionego, za pomocą którego rzecz został uzyskana. Oskarżony wszedł w posiadanie tych przedmiotów nie posiadając umowy, dowodu zakupu, dowodu rejestracyjnego czy też nie podając żadnych okoliczności legalności nabycia. Trudno przyjąć, aby osoba osiągająca dochód miesięczny w kwocie 2000 zł mogła nabyć w krótkim czasie taką ilość wartościowych przedmiotów, jak te znalezione na jego posesji i gromadzić paliwo w dużych ilościach. - ma rację obrońca, że z zeznań świadków G. K., Ł. O., G. C., S. K., M. B., T. K., L. W., D. K., D. R., G. T., B. K., S. T., I. K., M. K., B. O., H. K., R. P., H. P., P. K., M. C., M. Ż., A. Ż. nie wynika wprost, że K. S. dopuścił się zarzucanych mu czynów. Nie ulga wątpliwości, że zeznania tych świadków są wiarygodne i wynika z nich, że doszło do popełnienia przestępstw na ich szkodę. Wynika z nich również , że szereg przedmiotów znalezionych na posesji w m. D. zostało przez nich rozpoznanych m.in. pkt II, III, IV,VI, IX, X. To zaś całkowicie obalało te twierdzenia, że oskarżony w sposób legalny wszedł w ich posiadanie, tym bardziej, że większość tych przedmiotów nie była mu potrzebna do wykonywania pracy zarobkowej np. zacieraczka do betonu. Wbrew twierdzeniom skarżącego zeznania tych wiarygodnych świadków miały istotne i zasadnicze znaczenie dla dokonania ustaleń faktycznych. - skoro zarzut obrazy przepisów postępowania nie został uwzględniony, to na uwzględnienie nie mógł liczyć także następczy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. - istnienie dwóch sprzecznych ze sobą wersji wydarzeń nie powoduje a priori stanu określonego w art. 5 § 2 kpk. Sąd meriti dokonuje wówczas oceny dowodów, a następnie ustaleń faktycznych i jeżeli dostrzega wątpliwości do ich treści, wobec braku możliwości ich usunięcia, rozstrzyga je na korzyść oskarżonego. W ocenie czy doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jednak to czy to sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych, a nie to, że takie wątpliwości powzięła strona. W związku z tym, że Sąd Okręgowy podobnie jak Sąd Rejonowy nie zauważa niedających się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego w przedmiotowej sprawie, zarzut należało uznać za bezpodstawny. - Sąd Okręgowy odniesie się do zarzutu rażącej niewspółmierności, szeroko ujmując, sankcji karnej i przypomni, że nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia o karze (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy (wyrok SN z 16.11.2021 r., II DOW 15/21, LEX nr 3261440). - w ocenie tut. Sądu kara łączna 2 lat pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonego zaskarżonym wyrokiem nie nosi cech rażącej, a zatem nie ma powodów do jej zmiany. Tożsame stanowisko Sąd Okręgowy prezentuje co do jednostkowych kar za przypisane oskarżonemu czyny, w tym kary grzywny. Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu należycie uzasadnił swoje rozstrzygnięcia we wskazanym przedmiocie. Sąd II instancji w całości aprobuje argumentację Sądu Rejonowego, który to nie dostrzegł okoliczności łagodzących, natomiast wymienił wiele okoliczności obciążających. Należy przypomnieć, że przy ustalaniu stopnia winy, należy wychodzić od domniemania pełnej swobody sprawcy w realizacji określonego zachowania. Postępowanie nie wykazało, aby wolność oskarżonego była ograniczona. W związku z tym przyjęcie przez Sąd Rejonowy znacznego stopnia winy w odniesieniu do wskazanych czynów było prawidłowe. Stopień społecznej szkodliwości czynów, wbrew temu co twierdzi obrońca, również był znaczny, m.in. ze względu na rodzaj zaatakowanych przez oskarżonego dóbr oraz wielość czynów, zamiar bezpośredni oraz motywację związana z bezprawnym wzbogaceniem się. Zważyć należy także na jego właściwości i warunki osobiste, a w szczególności na wielokrotną karalność oskarżonego za czyny skierowane przeciwko różnym dobrom prawnym, w tym z art. 279 § 1 kk, art. 291 § 1 kk i naruszający przepisy o przeciwdziałaniu narkomanii (wyrok SA w Poznaniu z 26.10.2021 r., II AKa 110/20, LEX nr 3287195). Oskarżony pomimo wszczętego postępowania, postawionych zarzutów, nie wyciągnął wniosków i nie zmienił się, o czym świadczą kolejne postępowania min. popełnione w lutym 2021 roku z art. 291 § 1 kk. Okazał w ten sposób lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego, w tym wydanych wobec niego orzeczeń sądowych. Z tych względów wymierzenie kary w łagodniejszym wymiarze nie spełniałoby ustawowych celów przed nią zakładanych. Proponowana przez skarżącego sankcja karna nie skłoniłaby oskarżonego do jakiejkolwiek refleksji nad swoim zachowaniem, a wręcz przeciwnie wyrobiła w nim przeświadczenie o opłacalności popełniania przestępstw w przyszłości. Wskutek takiego orzeczenia nie zostałyby zrealizowane cele zapobiegawcze i wychowawcze względem jego osoby. Nie ukształtowałby również należycie potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wreszcie należało odnieść się do wymiaru kar za poszczególne przestępstwa. Nie sposób zatem uznać, iż kary zbliżone znacznie do dolnych granic ustawowego zagrożenia, w świetle okoliczności przedmiotowej sprawy, są rażąco niewspółmierne. Reasumując, sankcja karna wymierzona oskarżonemu przez Sąd Rejonowy, uwzględniająca dyrektywy ustawowe jej wymiaru jest sprawiedliwą, a argumentacja obrońcy nie zdołała skutecznie przekonać Sądu Okręgowego, że rozstrzygnięcie to jest błędne. Wniosek l. uniewinnienie oskarżonego K. S. w zakresie czynów wskazanych w pkt I., IV. - XIII., XV. oraz XVII. - XVIII. zaskarżonego wyroku; 2. orzeczenie za pozostałe czyny zarzucane oskarżonemu kary o charakterze wolnościowym, a w przypadku orzeczenia jednostkowych kar pozbawienia wolności, orzeczenie kary łącznej jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat; ewentualnie, w przypadku uznania oskarżonego za winnego popełnienia czynów wskazanych w pkt 1. powyżej 3. orzeczenie wobec oskarżonego K. S. kar o charakterze wolnościowym, a w przypadku orzeczenia jednostkowych kar pozbawienia wolności, orzeczenie kary łącznej jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat; ewentualnie 4. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność podniesionych zarzutów warunkowała decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie II K 212/22 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Mając na uwadze, że oskarżony K. S. jest osobą młodą, nie posiada nikogo na utrzymaniu, uznano, że ma możliwości podjęcia pracy i uregulowanie należności sądowych (art. 636 kpk i art. 634 kpk). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego K. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 19 marca 2024r. sygn. akt II K 212/22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 lipca 2023 r., sygn.