II K 1273/22 · Sąd powszechny

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 365/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 175/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Leszka Wójcika po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy A. G. oskarżonej z art. 279 §1 k.k. G. M. oskarżonego z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 29 listopada 2023 r. sygn. akt II K 557/21 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów T. K. i M. M. po 516,60 (w tym 96,60 podatku VAT) zł tytułem obrony z urzędu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 175/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 29 listopada 2023 r. w sprawie II K 557/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------ --------------- ---------------------------------------------------------------------- ------------------------ -------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ----------------- --------------------------------------------------------------------- ------------------------ --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------------- ---------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. I. Obraza przepisów postępowania mogąca mieć wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności: a. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k., w zw. z art. 410 k.p.k., polegająca na dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego poprzez przyjęcie, że wyjaśnienia oskarżonego G. M. nie zasługują na obdarzenie wiarą w całości w sytuacji, gdy są one jasne, logiczne i poparte wyjaśnieniami A. G., a w związku z powyższym brak możliwości zarzucenia popełnienia oskarżonemu przypisywanego mu przestępstwa; b. art. 7 k.p.k., przez dowolną ocenę dowodów występujących w sprawie, polegająca na odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom A. G. w zakresie, w jakim konsekwentnie wskazywała na okoliczności wejścia do budynku i w nim przebywaniu bez zamiaru brania stamtąd czegokolwiek, braku ujawnienia przy oskarżonych kradzionych przedmiotów bądź środków pieniężnych wskazujących, że mogliby coś w przeszłości stamtąd ukraść, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. c. art. 7 k.p.k., poprzez dowolną a nie swobodną, niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę dowodów z zeznań świadka/pokrzywdzonego M. C. wyrażające się w uznaniu jego depozycji za wiarygodne w zakresie, w jakim obciążają oskarżonych nie zauważając, iż świadek ten jest zainteresowany wynikiem tego postępowania i jego zeznania celowo wskazują na sprawstwo oskarżonych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na wyrażeniu poglądu, że dowody ujawnione w sprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności są wystarczające do przyjęcia, że oskarżony G. M. popełnił zarzucany czyn w sytuacji, gdy brak jest podstaw do takiego przyjęcia w szczególności przez pryzmat właśnie okoliczności znalezienia oskarżonego wraz z partnerką przez właścicieli w domu i przebywania tam przez oskarżonych od dłuższego czasu co wskazuje na brak zamiaru dokonania kradzieży, nie posiadania środków pieniężnych z rzekomej kradzieży, wywiedzenia z faktu posiadania narzędzi wniosków z nich nie wypływających, co w całokształcie okoliczności wskazywało, że oskarżeni jedynie przebywali w tym domu do czego oskarżeni konsekwentnie się przyznawali. III. Rażąca niewspółmierność kary polegająca na orzeczeniu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, gdy całokształt okoliczności podmiotowo-przedmiotowych wskazuje, iż kara ta jest zbyt surowa, biorąc choćby pod uwagę okoliczności sprawy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Środek odwoławczy obrońcy oskarżonego G. M. został uznany jako bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący, podnosząc zarzuty obrazy wskazanych przez niego przepisów proceduralnych stanął na stanowisku, iż Sąd meriti ocenił materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonych oraz zeznań M. C. w sposób niewłaściwy, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, skutkujących niesłusznym przypisaniem oskarżonemu winy za zarzucony mu czyn. Odnosząc się do przedmiotowych zarzutów na wstępie wskazać należy, iż Sąd Rejonowy ocenił materiał dowodowy zgodnie z zasadami płynącymi z art. 7 k.p.k., kierując się w tym wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wyjaśnienia oskarżonych słusznie nie zostały uwzględnione jako wiarygodne w kluczowej ich części, tj. świadczącej o przebywaniu przez nich w pustostanie jedynie przez ok. jedną dobę oraz niedokonaniu do niego wcześniej włamania i przywłaszczenia z jego wnętrza wymienionego w zarzucie mienia. Zauważyć należy, że wyjaśnienia oskarżonych nie korelują z ich zachowaniem, chociażby w momencie ich ujawnienia w domu przez M. C. i J. D.. Jak słusznie Sąd I instancji zauważył, w przypadku przebywania oskarżonych w domu jedynie przez dobę, w celu schronienia się przed warunkami pogodowymi, ich zachowanie powinno być zgoła inne, a wyrażać się zaskoczeniem, poczuciem wstydu, skruchą i potrzebą jak najszybszego opuszczenia domu. Jednakże po ujawnieniu ich pobytu, jak wynika z wiarygodnych zeznań wyżej wymienionych pokrzywdzonych, oskarżeni początkowo nie chcieli opuścić nieruchomości, zaprezentowali postawę roszczeniową, która pojawiła się z przyczyny dłuższego pobytu w tym domu. Taki stan rzeczy został ustalony na podstawie wiarygodnych zeznań pokrzywdzonych, którzy nie mieli interesu, aby przedstawiać te fakty odmiennie. Przeciwko wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych przemawiał również fakt, o którym wspomniał Sąd w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnego wyroku, a dotyczył korzystania przez oskarżonego przy paleniu papierosa ze słoika, w którym znajdowała się już duża ilość niedopałków. Nie można się zgodzić ze skarżącym, iż wyjaśnienia oskarżonych są spójne i logiczne, a przemawia za tym m.in. to, że oskarżona wyjaśniła na rozprawie, że w tym domu mieszkał „jakiś starszy facet” i wspólnie z oskarżonym widywali go jak wchodził i wychodził (k. 194). Oskarżony w swoich wyjaśnieniach o tym fakcie nie wskazał ani razu, a co niewątpliwie byłoby ważne z punktu widzenia jego interesu i trudno uznać, że o tym mógł po prostu zapomnieć lub uznać za nieistotne. Przeciwko wiarygodności wyjaśnień przemawia również kwestia tłumaczenia celu posiadania zabezpieczonych w postępowaniu narzędzi. Trudno sobie wyobrazić sytuację, że oskarżonym zepsuł się samochód znacznie oddalony od miejsca ich pobytu, że pożyczyli narzędzia od kogoś, kogo nawet nie potrafią bliżej określić, a rzekomej naprawy jeszcze się nawet nie podjęli. Następnie, nie sposób się zgodzić z argumentacją skarżącego co do tego, że fakt dłuższego przebywania w domu wykluczał sens dokonania kradzieży w tym samym miejscu, a także, że za ich niewinnością przemawiał brak śladów świadczących o takim przebiegu wydarzeń. Stanowisko obrońcy oparte jest jedynie na domniemaniu i przyjętej linii obrony, podczas gdy właśnie czasokres zarzuconego czynu wskazuje na to, że kradzieży mogli się dopuścić znacznie wcześniej niż w dniu ich ujawnienia, czyli bliżej daty 15 marca 2021 r. To pozwoliłoby zatrzeć ślady i spieniężyć przedmioty zabrane w celu przywłaszczenia lub chociażby je ukryć. Skarżący odniósł się krytycznie także do oceny poczynionej przez Sąd I instancji, dotyczącej zeznań pokrzywdzonego M. C., zarzucając ich niewiarygodność z racji posiadanego przez niego interesu w niniejszym postępowaniu. Na wstępie zauważyć należy, że nie można wykluczać niejako automatycznie zeznań osoby pokrzywdzonej w sprawie tylko dlatego, że jest bezpośrednio zainteresowana wynikiem postępowania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 11.07.2013 r., II AKa 81/13, LEX nr 1363328). Zeznania takiej osoby, jak również pozostały materiał dowodowy, są oceniane przez pryzmat całokształtu zebranego materiału, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w art. 7 k.p.k. Dopiero po tak przeprowadzonej konfrontacji całokształtu materiału dowodowego można ocenić, czy dowód winien być uwzględniony jako wiarygodny, czy też nie. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy zważył, że zeznania M. C. Sąd Rejonowy słusznie ocenił jako wiarygodne, albowiem są one jasne, logiczne, korespondujące z pozostałym uwzględnionym materiałem dowodowym. Odnosząc się do twierdzenia obrony w tym zakresie nie można przyznać racji, że M. C. próbował niesłusznie obciążyć oskarżonego winą za zarzucony mu czyn, wskazując m.in. przedmioty, które nie były objęte zarzutem. Nie można wymagać od osoby przesłuchiwanej, żeby pamiętała szczegółowo wszelkie okoliczności związane ze sprawą, a w ewentualnych nieścisłościach upatrywać się jedynie złych intencji. Nawiązując tylko do poruszonego przez skarżącego tematu skradzionego regału z książkami należało zauważyć, że pokrzywdzony zeznał, że wydawało mu się, że nie było tego regału (k. 23v), co świadczy o tym, że nie próbował dodatkowo - z całą pewnością, obciążać oskarżonych za kradzież przedmiotów, których nie był pewny. Zresztą kilkakrotnie pokrzywdzony wskazywał na to, że wartość wyrządzonych szkód po dokładniejszych oględzinach i oszacowaniu, mogłaby okazać się jeszcze większa niż 3000 zł (k. 61v). Podsumowując powyższe rozważania i odnosząc je do treści podniesionych zarzutów należało jednoznacznie stwierdzić, iż Sąd Okręgowy nie dopatrzył się błędów w ocenie materiału dowodowego, których miał się dopuścić Sąd meriti. Ponadto, właściwie oceniony materiał dowodowy posłużył do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, co pozwoliło na przypisanie oskarżonemu winy za zarzucony mu czyn. Sąd Rejonowy ferując wyrok wziął pod uwagę całokształt okoliczności, które zostały ujawnione podczas rozprawy głównej. Odnosząc się na koniec do zarzutu związanego z rozstrzygnięciem co do orzeczonej kary, należało również uznać jego nietrafność. Na względzie mieć trzeba, że zarzut ten może być uznany za trafny i zasadny wówczas, gdy różnica pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary jest istotna, wyraźna oraz gdy Sąd meriti pominie określone okoliczności o charakterze łagodzącym lub też gdy wprawdzie tego rodzaju okoliczności formalnie uwzględni, ale nie nada im właściwego znaczenia. Skarżący w swym środku odwoławczym uzasadnił niniejszy zarzut jedynie ogólnikowo, wskazując na bliżej nieokreślone okoliczności sprawy i młody wiek oskarżonego, a także to, że jakoby miał on poszukiwać jedynie schronienia. Bacząc na przypisanie oskarżonemu sprawstwa zarzuconego mu czynu, ten ostatni argument okazał się całkowicie bezzasadny. Następnie stwierdzić należało, że trudno było doszukać się takich okoliczności, które przemawiałyby bezspornie na korzyść oskarżonego, zważając na popełnienie przez niego przedmiotowego czynu w warunkach art. 64 § 1 k.k. Młody wiek oskarżonego w połączeniu z dotychczasową wielokrotną karalnością także o tym nie świadczą. Jak słusznie Sąd Rejonowy zauważył, okolicznością łagodzącą mogła być jedynie nieznaczna wartość skradzionego mienia, choć i ta okoliczność nie jest tak naprawdę jednoznacznie korzystna w swej ocenie dla oskarżonego. Niewątpliwie więcej okoliczności przemawiało na niekorzyść oskarżonego, a zwłaszcza wspomniana już wcześniej wielokrotna karalność za przestępstwa przeciwko mieniu. Uznać także należało, iż oskarżeni nie naprawili dotychczasowo wyrządzonej szkody, albowiem w postępowaniu odwoławczym żadna taka informacja do wiedzy Sądu nie wpłynęła. Biorąc pod uwagę ustawowe zagrożenie za czyn z art. 279 § 1 k.k., ponadto przy działaniu w warunkach wskazanych w art. 64 § 1 k.k. należało uznać, iż orzeczona kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności powinna być postrzegana mimo wszystko za karę łagodną, gdyż zbliżona jest do dolnej granicy kary możliwej do zasądzenia w tych warunkach. Podsumowując powyższe rozważania w kwestii orzeczonej kary należało uznać, iż Sąd Rejonowy nie uchybił dyrektywom jej wymiaru wynikającym z art. 53 k.k., zauważył wszystkie okoliczności zaistniałe i mające zastosowanie w niniejszej sprawie oraz właściwie nadał im odpowiednią rangę oraz znaczenie przy orzekaniu o karze, co przeczy podniesionemu przez obrońcę zarzutowi. Wyrazić należy przekonanie, że tak wymierzona kara spełni swe cele, a zwłaszcza te o charakterze zapobiegawczym. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, a ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie łagodniejszej kary lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie, co szczegółowo zostało rozważone we wcześniejszej części uzasadnienia. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Zgodnie ze stawkami określonymi w § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów T. K. i M. M. po 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem obrony z urzędu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym. III. Ze względu na zaistnienie przesłanek z art. 624 § 1 k.p.k., zwolniono oskarżonych od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego G. M. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 495 / 23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 442/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 sierpnia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Urszuli Gałązki – Szewczak po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. sprawy Ł. R. oskarżonego z art.18 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt II K 172/25 uchyla wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 442/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 14 kwietnia 2025 roku, sygn. akt II K 172/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- -------------------------- ------------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------- ------------------------- -------------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------------- -------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------------- -------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1) Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia: - art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego Ł. R. i odebranie im waloru wiarygodności, który konsekwentnie nie przyznawał się do stawianego mu zarzutu i wyjaśnił, że nie dokonał kradzieży wskazanych drzew i nie przebywał przez cały czas na miejscu prowadzonych prac, a jednocześnie z zebranego materiału dowodowego nie wynika w żaden sposób, kto konkretnie dopuścił się kradzieży wymienionych w zarzucie drzew, - art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań świadka K. Ż., który w swoich zeznaniach potwierdził wyjaśnienia Ł. R. w zakresie zatrudnienia pracowników z Ukrainy, a przede wszystkim jednoznacznie wskazywał, że w ramach prowadzonej wycinki nie dokonano wycięcia grubszych drzew o średnicy 40-60 cm i realizował jedynie wycinkę zgodnie ze zleceniem, i ponadto nie miał w interesie ,,dystansowania się od zarzutu postawionego Ł. R.’’ co winno skutkować odmienną oceną zeznań świadka, - czego konsekwencją było dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, przyjętych za podstawę wyroku, a wyrażających się wadliwym ustaleniem, że oskarżony Ł. R. dokonał w celu przywłaszczenia 1 sztuki drzewa gatunku kasztanowiec pospolity, 1 sztuki drzewa gatunku sosna oraz 19 sztuk drzewa gatunku klon, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów powinna prowadzić do uniewinnienia oskarżonego od stawianego mu zarzutu; Z ostrożności procesowej, obrońca zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego Ł. R. kary pozbawienia wolności w wymiarze 5 miesięcy, podczas gdy Sąd Rejonowy w sposób nienależyty ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności łagodzące występujące po stronie oskarżonego w postaci marginalnego udziału w całym zdarzeniu, złożenie obszernych wyjaśnień w sprawie, prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wycince drzew na podstawie zezwolenia Starosty Powiatowego, ustabilizowana sytuacja życiowa, co doprowadziło do orzeczenia rażąco surowej kary pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty apelacyjne zostały uwzględnione w takim zakresie, w jakim uzasadniały uchylenie wyroku i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach. W niniejszej sprawie Sąd I instancji odstąpił od przesłuchania na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2025 roku świadków R. Ż., J. J., A. J., P. K., M. C., K. Ż. i P. R., a więc wszystkich świadków wnioskowanych w akcie oskarżenia i na podstawie art. 392 § 1 k.p.k. odczytał złożone przez nich w postępowaniu przygotowawczym zeznania. Wymienieni świadkowie, bacząc na okoliczności podawane przez oskarżonego kwestionującego treść stawianych mu zarzutów, mogli posiadać kluczową wiedzę w tym zakresie. Zostali oni wskazani w liście osób podlegających wezwaniu na rozprawę w akcie oskarżenia z dnia 27 lutego 2025 roku. Zgodnie z protokołem rozprawy z dnia 14 kwietnia 2025 roku Sąd Rejonowy postanowił na podstawie art. 392 § 1 k.p.k. odczytać zeznania wyżej wymienionych świadków, sporządzone w postępowaniu przygotowawczym, a na podstawie art. 405 § 2 , 3 i 4 k.p.k. uznać za ujawnione bez odczytywania z chwilą zamknięcia przewodu sądowego protokoły i dokumenty podlegające ujawnieniu na rozprawie, które dotychczas nie zostały odczytane. Decyzję tą zakwestionował obrońca oskarżonego, który w punkcie 3 wniosków apelacyjnych wniósł o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na brak przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd Rejonowy i de facto pozbawienie oskarżonego konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności. Sąd Okręgowy, po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej skarżonego orzeczenia, podzielił ten pogląd obrońcy oskarżonego, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W tym miejscu zasadne wydaje się przytoczenie dwóch orzeczeń Sądu Najwyższego, w których wypowiedziano się o warunkach jakie muszą zaistnieć aby można było skorzystać z uregulowania zawartego w art. 392 § 2 k.p.k. I tak, w wyroku z dnia 20 września 2023 r. IV KK 12/23 uznano, że skorzystanie z przewidzianej w przepisie art. 392 § 1 k.p.k. możliwości odstąpienia od zachowania obowiązujących w toku postępowania jurysdykcyjnego rygorów wynikających z konieczności przestrzegania zasad bezpośredniości i ustności w zakresie przeprowadzania dowodu z osobowych źródeł dowodowych dopuszczalne jest wyłącznie w szczególnych sytuacjach procesowych, tj. wówczas gdy przeprowadzenie dowodu nie ma istotnego znaczenia dla oceny winy oskarżonego ( LEX nr 3657037). Natomiast w wyroku z 10 września 2020 roku IV KK 340/19 uznano za niedopuszczalne odstępstwo od zasady bezpośredniości w sytuacji, gdy dowód ma istotne znaczenie dla ustalenia winy sprawcy lub dla wymiaru kary, a także gdy występują sprzeczności w depozycjach oskarżonego i świadków, zaś przeprowadzenie tego dowodu nie napotyka na niedające się usunąć przeszkody (LEX 3158422). W realiach niniejszej sprawy dowód z osobowych źródeł osobowych miał istotne znaczenie dla ustalenia winy sprawcy, choćby w postaci zeznań świadka K. Ż., który wskazywał, że w trakcie prac wykonywanych na zlecenie firmy (...) nie dokonywał zrębu drzew, a jedynie zakrzaczeń o średnicy pni do 15 cm. Jak wynika z cytowanego wyżej orzecznictwa, niedopuszczalne jest odstępstwo od zasady bezpośredniości w sytuacji, gdy dowód ma istotne znaczenie dla ustalenia winy sprawcy lub dla wymiaru kary. Sąd I instancji naruszył zatem zasadę bezpośredniości i wydał wyrok skazujący praktycznie bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, mającego w sposób wyczerpujący ujawnić całość okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, pozwalających ustalić, czy oskarżony jest winny zarzucanego mu czynu. Sąd I instancji ograniczył się zatem jedynie do ujawnienia depozycji złożonych przez świadków na etapie postępowania przygotowawczego, co uniemożliwiło mu bezpośrednią konfrontację z ich zeznaniami na rozprawie, porównanie tych zeznań i wyjaśnienie istniejących w sprawie sprzeczności. Zeznania świadków miały dotyczyć okoliczności pierwszorzędnych, mających związek z ustaleniem winy oskarżonego, a zatem brak przesłuchania świadków w trakcie przewodu sądowego miał zdaniem Sądu Okręgowego negatywny wpływu na prawidłowość ustaleń faktycznych w sprawie. Nie zachodziły ponadto okoliczności, w których przeprowadzenie tego dowodu spotkałoby niedające się usunąć przeszkody. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy po dokonaniu kontroli instancyjnej uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, gdyż zgodnie z art. 437§2 kpk niezbędne jest powtórzenie w całości przewodu sądowego, skoro nie została w nim bezpośrednio wykonana żadna czynność. Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł o: 1. zmianę skarżonego wyroku poprzez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego Ł. R. od stawianego mu aktem oskarżenia zarzutu; 2. ewentualnie o zmianę skarżonego orzeczenia poprzez wydatne złagodzenie orzeczonej wobec Ł. R. kary i przy zastosowaniu art. 37a k.k. wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w wymiarze 200 stawek po 25 zł każda. 3. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na brak przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd Rejonowy i de facto pozbawienie oskarżonego konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, wnioski 1 i 2 nie podlegały merytorycznej ocenie, a tym samym uwzględnieniu. Na uwzględnienie zasługiwał wniosek 3, o czym szerzej w poprzedniej części uzasadnienia w rubryce 3. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Powody uchylenia zaskarżonego wyroku zostały wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia w rubryce 3. 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji przeprowadzi pełne postępowanie dowodowe z tym zastrzeżeniem, że gdy uzna to za niezbędne dla odtworzenia rzeczywistego stanu faktycznego, wykaże inicjatywę dowodową, gdyby np. taka potrzeba pojawiła się w związku z nowymi dowodami, jednocześnie mając na względzie argumenty przedstawione w środku odwoławczym obrońcy. Przy wyborze dowodów Sąd musi mieć na względzie przedmiot tego postępowania. O ile oskarżony nie skorzysta z prawa odmowy do składania wyjaśnień, Sąd przesłucha go, a także inne osoby, których zeznania uzna za niezbędne dla ustalenia okoliczności koniecznych do wyjaśnienia przedmiotowej sprawy, w szczególności wnioskowanych w akcie oskarżenia. Po przeprowadzeniu dowodów w sposób bezpośredni Sąd oceni je we wzajemnym powiązaniu, uwzględni wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść oskarżonego, jak i na jego niekorzyść. Konfrontując ze sobą fragmenty poszczególnych dowodów będzie można – w sposób bardziej pełny niż dotychczas – odtworzyć rzeczywisty przebieg wydarzeń i dokonać prawnej oceny okoliczności czynu zarzucanego oskarżonemu. Powinnością Sądu będzie również właściwe uzasadnienie poczynionych przez siebie ustaleń faktycznych, a także przyjętego poglądu prawnego, z poszanowaniem wymogów określonych w art. 424 kpk. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Z uwagi na kasatoryjny charakter wydanego wyroku Sąd Okręgowy nie orzekł o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS

Sygn. akt VI Ka 786/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Violetty Wąsikiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 roku sprawy S. A. ur. (...) w B. s. J., T. z domu M. oskarżonego z art. 177 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt II K 287/23 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. orzeczony w punkcie 3 części rozstrzygającej zakaz obniża do 2 (dwóch) lat, 2. w miejsce orzeczonej w punkcie 5 części rozstrzygającej nawiązki na podstawie art.46 § 1 kk orzeka od oskarżonego S. A. na rzecz pokrzywdzonej I. U. zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 10 000 zł, II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego S. A. na rzecz oskarżycielki posiłkowej I. U. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 786/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 26 września 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 287/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Nieprawidłowe zastosowanie art. 42 § 1 k.k. w przedmiotowym stanie faktycznym i wymierzenie oskarżonemu zbyt surowego – 3 letniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym; 2. Błędy w ustaleniach faktycznych, które stanowiły podstawę wydanego wyroku poprzez pominiecie zwłaszcza opinii biegłych z zakresu ruchu drogowego z dnia 22 kwietnia 2024 r. i faktu przyczynienia się pokrzywdzonej do naruszenia zasad ruchu drogowego 3. Przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, iż tylko oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego określone w art. 26 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym, 4. Rażącą niewspółmierność wysokości nawiązki orzeczonej od oskarżonego w wysokości 20.000,00 złotych w sytuacji, gdy według opinii biegłych pokrzywdzona przyczyniła się do naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, 5. Pominięcie przy orzeczeniu kar z punktów 3 i 5 wyroku postawy oskarżonego, jego dotychczasowej niekaralności, braku udziału w jakimkolwiek zdarzeniu drogowym oraz faktu niezbędności posiadania uprawnień w celu dalszego prowadzenia działalności gospodarczej ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego była częściowo zasadna i doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o środku karnym i środku kompensacyjnym. Na wstępie zaznaczyć należy, że niesłusznie apelujący dopatrywał się naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów oraz błędów ustaleń faktycznych poprzez nieuwzględnienie przez Sąd Rejonowy okoliczności wskazanej w opinii biegłego rzeczoznawcy techniki samochodowej, ruchu drogowego i inżynierii ruchu drogowego, jakoby pokrzywdzona przyczyniła się do naruszenia zasad ruchu drogowego. Wskazany dowód został poddany starannej ocenie, co znalazło odzwierciedlenie w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Sąd I instancji wskazał, że omawiana opinia była rzetelna i wiarygodna, jednak nie podzielił wyrażonego w niej twierdzenia, że również pokrzywdzona częściowo przyczyniła się do zaistniałego zdarzenia, nie zachowując ostrożności na przejściu dla pieszych. Poddając wskazany dowód swobodnej ocenie Sąd orzekający był uprawniony kształtować swoje przekonanie oceniając go z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego podważające przyczynienie się pokrzywdzonej do zdarzenia. Z przedmiotowej opinii jak i pozostałych dowodów jednoznacznie wynika, że wyłącznie winnym zdarzenia pozostaje oskarżony, który rażąco naruszył zasady bezpieczeństw w ruchu drogowym źle obserwując przedpole pojazdu. Należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie pokrzywdzona w chwili zdarzenia była już w połowie przejścia dla pieszych, a na przeciwległym pasie ruchu pierwszeństwa ustąpiła jej poruszająca się pojazdem osobowym świadek J. J.. Pokrzywdzona wkraczając na przejście dla pieszych mogła zatem spodziewać się, że oskarżony zbliżając się kierowanym pojazdem do miejsca zdarzenia prawidłowo oceni sytuację i również zatrzyma się ustępując pierwszeństwa. Trafnie zatem Sąd Rejonowy poddając prawidłowej ocenie dowód z opinii biegłego wykluczył przy orzekaniu przyczynienie się pieszej do omawianego zdarzenia. Zarzuty apelującego w tym zakresie były niezasadne, co jednak nie wyklucza trafności wywiedzionego środka odwoławczego. Niezależnie od sposobu sformułowania pozostałych zarzutów rację ma apelujący, że orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat w realiach niniejszej sprawy uznać należy za rozwiązanie zbyt surowe. Orzekanie w zakresie środka karnego należy dokonywać przez pryzmat okoliczności konkretnej sprawy uwzględniając całokształt jej realiów faktycznych i procesowych, ale także uwzględniając dyrektywy wymiaru kary oraz okoliczności wpływających na ten wymiar, a zatem powinny dotyczyć zarówno charakteru popełnionego przestępstwa, jak i osoby sprawcy. Przy orzekaniu o środku karnym nie uwzględnił należycie Sąd Rejonowy licznych okoliczności łagodzących, przemawiających jednoznacznie za wymierzeniem środka karnego w wymiarze mniejszym niż w zaskarżonym wyroku. Oskarżony nie był uprzednio karany, nie łamał dotychczas przepisów ruchu drogowego, w chwili zdarzenia poruszał się z dopuszczalną prędkością i właściwie reagował po zdarzeniu. Popełnione przestępstwo miało charakter incydentalny. Jednocześnie uznając winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie prawidłowo przypisanego mu czynu z art. 177 § 2 k.k. popełnionego na szkodę pieszego w obrębie przejścia dla pieszych zauważyć należy, że spełniły się po stronie oskarżonego przesłanki orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, w postaci stwarzania przez prowadzenie pojazdu przez oskarżonego zagrożenia dla bezpieczeństwa komunikacji. Nie należy także zapominać, iż w sytuacji orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawiania wolności wskazany środek karny stanowi w istocie jedyną realną dolegliwość, jaką poniesie oskarżony w związku z prawomocnym skazaniem. Należy mieć również na względzie, że wobec oskarżonego orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem, zatem orzeczony środek karny stanowi dla niego realną dolegliwość i powinien on zostać pozbawiony możliwości prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Wskazany zakaz pozostaje trafnym i niezbędnym środkiem represji karnej. W ocenie Sądu Okręgowego jego okres należało określić jednak na 2 lata, zatem łagodniej niż uczynił to w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji. Taki wymiar w należyty sposób uwzględnia ustawowe dyrektywy wymiaru środka karnego uwzględniając liczne okoliczności łagodzące jak również powagę charakteru przypisanego oskarżonemu czynu zabronionego. Trafnie również apelujący kwestionował słuszność orzeczenia o środku kompensacyjnym. Sąd Rejonowy uznał, że w niniejszej sprawie utrudnione było orzeczenie o naprawieniu szkody lub zadośćuczynieniu i zaistniały podstawy do orzeczenia nawiązki. Z takim stanowiskiem nie można się jednak zgodzić. W trakcie procesu wykazano, że pokrzywdzona poniosła realną szkodę w zdarzeniu, pogorszeniu uległ jej stan zdrowia i korzystała ona z prywatnej opieki medycznej co potwierdziła stosownymi fakturami. Jednocześnie jej stan zdrowia wymaga dalszych działań u wyspecjalizowanych podmiotów medycznych. Ponadto nie ulega wątpliwości, że w wyniku zdarzenia pokrzywdzona doznała też licznych krzywd, które trudno przeliczyć na konkretną sumę pieniędzy, utrudnione bowiem jest wycenić pewną negatywną, niematerialną zmianę. Zaistniałe zdarzenie z pewnością wiązało się z silnymi przeżyciami psychicznymi, bólem, strachem i szeregiem innych niepożądanych doświadczeń. Jednocześnie w niniejszej sprawie czyn został popełniony przez kierującego pojazdem, który posiadał wykupioną ważną polisę odpowiedzialności cywilnej, która nie obejmuje rekompensaty za krzywdy. W ocenie Sądu Okręgowego w realiach niniejszej sprawy zasadnym jest orzec wobec oskarżonego jedynie zadośćuczynienie za doznaną krzywdę na podstawie art. 46 § 1 k.k. w kwocie 10.000 zł. Jej wysokość pozostaje uzasadniona okolicznościami niniejszej sprawy i stanowi adekwatną rekompensatę za krzywdę, której doznała pokrzywdzona w wyniku popełnionego przestępstwa. Roszczenia za odszkodowanie za zaistniałe zdarzenie pokrzywdzona powinna kierować względem ubezpieczyciela, zwłaszcza, że celem postępowania karnego nie pozostaje szczegółowe ustalenie szkody, które w realiach przedmiotowej sprawy może wymagać szeregu dodatkowych ustaleń z uwagi na powagę doznanego przez pokrzywdzoną uszczerbku na zdrowiu. Pokrzywdzona w składanych zeznaniach potwierdziła zresztą, że zamierza wystąpić do ubezpieczyciela z roszczeniem odszkodowawczym. Rozwiązanie takie pozostaje również zgodne z klauzulą antykumulacyjną wyrażoną w art. 415 § 1 k.k. Zmiana w tym zakresie pozostaje zgodna z kierunkiem zaskarżenia, bowiem orzeczona kwota jest o połowę mniejsza niż orzeczona w zaskarżonym wyroku nawiązka. Wniosek 1. Zmianę zaskarżonego wyroku Sadu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 26 września 2024r. w części dot. Punktu 3 poprzez orzeczenie wobec oskarżonego S. A. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku z uwzględnieniem treści punktu 4 wyroku 2. Zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu w części dot. Punktu 5 poprzez zobowiązanie oskarżonego S. A. do zapłaty na rzecz pokrzywdzonej kwoty 10.000,00 złotych nawiązki lub 3. Ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w w/w zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zgorzelcu ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W przedmiotowej sprawie zgodnie z intencją apelującego Sąd Okręgowy dopatrzył się konieczności znamy wyroku na korzyść oskarżonego w zakresie orzeczenia o środku karnym i środku kompensacyjnym. Wnioski apelacji były częściowo zasadne, bowiem słusznie apelujący domagał się obniżenia wymiaru środka karnego oraz środka kompensacyjnego, jednak argumentacja wyrażona w poprzedniej części niniejszego uzasadnienia wskazuje, że brak jest podstaw do orzekania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w oczekiwanym wymiarze 1 roku, jak również orzekania środka kompensacyjnego w postaci nawiązki, choć słusznie apelujący domagał się obniżenia zasądzonej kwoty. Brak było natomiast podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku w omawianym zakresie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Pozostały zakres zaskarżonego wyroku – niewymieniony w pkt 5.2 niniejszego uzasadnienia Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Rozstrzygnięcia w tym zakresie były prawidłowe, ustaleń w tym zakresie nie były podważane w treści środka odwoławczego, brak było ponadto podstaw do ingerencji w treść wyroku z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez: - obniżenie orzeczonego w pkt 3 części dyspozytywnej środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym do 2 lat; - w miejsce orzeczonej w pkt 5 części dyspozytywnej środka kompensacyjnego w postaci nawiązki orzeczenie na podstawie art. 46 § 1 k.k. wobec oskarżonego S. A. na przecz pokrzywdzonej I. U. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 10 000 złotych. Zwięźle o powodach zmiany Mając na względzie słuszność apelacji w zakresie w jakim obrońca oskarżonego domagał się zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o środku karnym i środku kompensacyjnym Sąd Okręgowy dokonał powyższej zmiany wyroku. Powody takiego stanu rzeczy zostały opisane w części niniejszego uzasadnienia poświęconej powodom uznania zarzutu za zasadne, zatem brak jest konieczności ich powielania. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 840 złotych, stanowiącą zwrot kosztów działania jego pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym. IV. Uwzględniając sytuację materialną oskarżonego oraz orzeczenie wobec niego środka kompensacyjnego Sąd Okręgowy kierując się względami słuszności na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k zwolnił S. A. od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rażąco surowy wymiar orzeczonego środka karnego oraz środka kompensacyjnego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana