II AKzw 954/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt II AKzw 954/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 czerwca 2021 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SA Małgorzata Niementowska Protokolant: Karolina Jach przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Marty Irzyńskiej po rozpoznaniu w sprawie R. M. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Bielsku - Białej z dnia 8 kwietnia 2021 roku, sygn. akt IV Kow 390/21 w przedmiocie obciążenia kosztami leczenia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego i obciążyć nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Zażalenie skazanego jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w Bielsku – Białej dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które były następnie podstawą do wydania trafnego rozstrzygnięcia. Na wstępie należy podkreślić, że w nieprawidłowości w funkcjonowaniu administracji jednostki penitencjarnej skazany może zwalczać za pomocą skarg, o których mowa w przepisie art. 6 § 2 k.k.w. Dlatego Sąd Apelacyjny, procedując w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie o obciążeniu kosztami leczenia nie jest uprawniony do zbadania zgłaszanego przez skazanego problemu z dostępem do leków oraz oceny zachowania funkcjonariuszy służby więziennej, którzy mieli odmówić wydania skazanemu kolejnej dawki środków przeciwbólowych.

Niezależnie od powyższego należy uznać, iż sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż zachowanie R. M. należy zakwalifikować jako samouszkodzenie o podłożu instrumentalnym i wymuszającym. Skazany chciał bowiem wymusić przyjazd karetki pogotowia w związku z silnym bólem zęba, nie licząc się z możliwymi dla takiego zachowania negatywnymi konsekwencjami. Jak następnie ustalono w toku badania skazanego, prezentowane zachowanie miało być protestem przeciwko działaniu administracji. Również w trakcie kontroli stanu psychicznego skazanego nie stwierdzono emocjonalnego podłoża dokonanego samouszkodzenia.

Skoro zatem zachowanie skazanego miało charakter instrumentalny, Sąd Apelacyjny nie widzi podstawy do zmiany decyzji sądu I instancji w przedmiocie obciążenia osadzonego kosztami leczenia. Za zmianą zaskarżonego postanowienia w kierunku, o jaki wnosi autor zażalenia, nie przemawiają również okoliczności przywołane przez niego w zażaleniu albowiem nie znajdują one potwierdzenia dowodowego. W tym stanie rzeczy obciążenie skazanego kosztami wywołanych przez niego celowo interwencji medycznych jest właściwe i spełni funkcje prewencyjne, zapobiegając podobnym zachowaniom w przyszłości.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz to, że koszty leczenia, w tym także koszty transportu skazanego zostały należycie udokumentowane (k. 4-5) - orzeczono jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. ZARZĄDZENIE 1. odpis postanowienia doręczyć skazanemu z pouczeniem o prawomocności w zakresie punktu 1.;

2. akta zwrócić. Katowice, dnia 8 czerwca 2021 roku