II AKa 71/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt IV KK 104/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 kwietnia 2018 r., sprawy S. K.‎skazanego z art. 199 § 2 k.k. i innych‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt VI Ka (...)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 12 czerwca 2017 r., sygn. akt IV K (...) p o s t a n o w i ł: 1/ oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, 2/ obciąża skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Sygn. akt II KK 466/18 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2019 r., sprawy R. B.skazanego z art. 178a § 1 i 4 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P.z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt V Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.z dnia 8 stycznia 2018r., sygn. akt VII K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Z. T. został oskarżony o to, że:„l.w okresie od listopada 2013 r. do końca grudnia 2013 r., daty bliżej nie ustalonej, w C., województwa (…), działając w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, podstępem doprowadził kilkakrotnie A. R. do poddania się innym czynnościom seksualnym w ten sposób, że wbrew jej woli, z zaskoczenia, dotykał ją po piersiach i po pośladkach,tj. o czyn z art. 197 § 2 k.k. w zw. z art.12 k.k.;II.w dniu 19 lipca 2014 r., w C., województwa (…), stosując przemoc wobec pokrzywdzonej A.

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 sierpnia 2022 r., sygn.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 359/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 17 lipca 2020 roku w sprawie sygn.

Sygn. akt VI Ka 140/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 maja 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kamiennej Górze Anny Kaczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2022r. sprawy: 1 . B. C. ur. (...) w K. c. M., M. z domu S. 2. K. M. ur. (...) w L. s. A., M. z domu M. oskarżonych z art. 158 § 1 kk i inne z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 30 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 446/21 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonych B. C. i K. M. w ten sposób, że: 1. w miejsce czynu przypisanego oskarżonym w pkt. 1 części dyspozytywnej: - uznaje oskarżoną B. C. za winną tego, że w dniu 28 maja 2021r. w J. powiat (...) województwo (...) uderzyła laską w rękę I. G. powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia prawej dłoni z obrzękiem w okolicy II kości śródręcza prawego naruszające u pokrzywdzonej czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni tj. czynu z art. 157 § 2 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierza oskarżonej karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując ją do wykonania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie, - uznaje oskarżonego K. M. za winnego tego, że w dniu 28 maja 2021r. w J. powiat (...) województwo (...) uderzał laską po ciele I. G. powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia obu przedramion z otarciem skóry naruszające u pokrzywdzonej czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni tj. czynu z art. 157 § 2 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; 2. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonych kar zalicza oskarżonym: - oskarżonej B. C. na poczet kary ograniczenia wolności okres zatrzymania od dnia 28 maja 2021r., godz.: 18:55 do dnia 29 maja 2021r., godz.: 17:01, - oskarżonemu K. M. na poczet kary grzywny okres zatrzymania od dnia 28 maja 2021r., godz.: 18:55 do dnia 29 maja 2021r., godz.: 16:52; II. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonych B. C. i K. M. w części dotyczącej czynu przypisanego w pkt. 2 części dyspozytywnej wyroku i postepowanie o czyn z art. 216 § 1 kk i art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk umarza, stwierdzając jednocześnie, że straciło moc rozstrzygnięcie o karze łącznej z pkt. 3 części dyspozytywnej; III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy wobec oskarżonych B. C. i K. M.; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. Ł. kwotę 516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej B. C. z urzędu w postępowaniu odwoławczym; V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. Ł. kwotę 516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego K. M. z urzędu w postępowaniu odwoławczym; VI. stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w sprawie w części, której postepowanie ostało umorzone ponosi Skarb Państwa i zwalnia oskarżonych B. C. i K. M. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w pozostałej części, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 140/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II K 446/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- -------------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a mający wpływ na treść wyroku przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że: - B. C. i K. M. w dniu 28 maja 2021 r. w J., powiat (...), województwo (...), wzięli udział w pobiciu I. G. w ten sposób, że B. C. szarpała i przytrzymywała I. G., a w tym czasie K. M. zadał jej co najmniej jedno uderzenie laską, a następnie uderzenia laską zadawała jej B. C., w wyniku czego pokrzywdzona doznała stłuczenia obu przedramion i stłuczenia dłoni prawej, przez co narazili ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k.; - B. C. i K. M. w dniu 28 maja 2021 r. w J., powiat (...), województwo (...), znieważył I. G. w jej obecności poprzez używanie w stosunku do pokrzywdzonej obelżywych sformułowań, obrażając jej osobiste uczucia; - w dniu 28 maja 2021 r. w J., powiat (...), województwo (...), kierowali pod adresem I. G. groźby karalne pozbawienia jej życia i zniszczenia mienia, które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnione obawy, że zostaną spełnione. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 2. Ponadto z ostrożności procesowej obrońca oskarżonych zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonych kar jednostkowych ograniczenia wolności oraz kary łącznej 10 miesięcy ograniczenia wolności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3. Naruszenie prawa materialnego – art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. poprzez brak określenia w pkt 3 części dyspozytywnej wyroku wymiaru godzinowego nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Co do zasady Sąd Odwoławczy zaaprobował przyjęte przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu przedmiotowego zdarzenia, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym (chociaż w wyroku Sądu II instancji zmieniony został opis i kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonym w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia). Oczywistym jest że w sytuacji, kiedy sąd dysponuje dowodami, których treść jest ze sobą sprzeczna – np. zeznaniami świadka - pokrzywdzonej i wyjaśnieniami oskarżonych, którzy nie przyznają się do popełnienia zarzucanego im czynu (do czego oczywiście mają prawo w ramach przysługującego im prawa do obrony), to nadanie waloru wiarygodności jednemu z tych dowodów oznacza automatyczne odrzucenie jako podstawy ustaleń faktycznych dowodów przeciwnych. W przedmiotowej sprawie Sąd ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób całościowy i odpowiadający wymogom art. 7 k.p.k., a zatem z zachowaniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Zaskakującym jest jednak, iż Sąd Rejonowy nie zweryfikował prawidłowości przyjętej na etapie postępowania przygotowawczego kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym w pkt I zaskarżonego wyroku jako realizującego znamiona występku z art. 158 § 1 k.k., zwłaszcza wobec treści opinii dotyczącej charakteru obrażeń doznanych przez pokrzywdzoną, która stanowiła podstawę poczynionych w badanej sprawie ustaleń faktycznych. Zgodnie z treścią powołanej opinii sporządzonej przez specjalistę chirurga M. G. (k. 38) I. G. w wyniku zdarzenia z dnia 28 maja 2021 r. doznała stłuczenia obu przedramion (otarcia skóry) oraz stłuczenia dłoni prawej (obrzęk okolicy II kości śródręcza prawego). Obrażenia te zostały określone przez opiniującego lekarza jako powodujące naruszenie czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, co powinno skutkować zmianą przyjętej na początkowym etapie postępowania kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonym czynu na art. 157 § 2 k.k. Przemawia za tym także specyfika przedmiotowego zdarzenia: pokrzywdzoną była młoda, zdrowa i z założenia sprawna fizycznie kobieta – funkcjonariuszka Policji, zaś sprawcami osoby, które ze względu na wiek i stan zdrowia, pomimo podjęcia ataku przy użyciu laski, nie były w stanie realnie zagrozić życiu i zdrowiu pokrzywdzonej. Jak wynika z zeznań samej I. G. (k. 116), udało jej się skutecznie odeprzeć atak oskarżonych i odebrała im laskę, którą zadawali jej ciosy. Trudno zatem przyjąć, aby zaatakowanie przez nich I. G. miało pociągnąć za sobą skutki, o których mowa w art. 158 § 1 k.k., tj. narażeniem jej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub w art. 157 § 1 k.k. W wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej Sąd II instancji odmiennie, aniżeli uczynił to Sąd Rejonowy, ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przypisanego B. C. i K. M. w pkt 2. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia w sposób lakoniczny stwierdził, iż stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonym czynów ocenił jako umiarkowany, jednak bez odniesienia się do konkretnych okoliczności wskazanych w art. 115 § 2 k.k. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż katalog okoliczności wyznaczających stopień społecznej szkodliwości czynu określony przez ustawodawcę w treści przepisu art. 115 § 2 k.k. ma charakter zamknięty. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Normatywne wyliczenie okoliczności ujętych w tym przepisie jest wyczerpujące. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody. Pierwsza okoliczność wiąże się bezpośrednio z przedmiotem ochrony danego typu czynu zabronionego, wyrażonym w sposób rodzajowy w typologii kodeksu karnego. Wysoka – in abstracto – wartość dobra chronionego nie przesądza jednak samoistnie o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynu, a naruszenie dobra o najwyższej wartości w prosty sposób nie wyznacza najwyższego stopnia społecznej szkodliwości czynu ( zob. R. Zawłocki, Pojęcie i funkcje..., s. 198; E. Plebanek, Materialne określenie przestępstwa, Warszawa 2009, s. 264). Decyduje o tym kompleksowa ocena wszystkich elementów składających się na ocenę karygodności czynu. Z drugiej strony – ustalenie, że konkretny czyn jest społecznie szkodliwy w znikomym stopniu, nie pomniejsza wartości dobra chronionego, lecz jest wyrazem oceny, iż dobro to naruszone zostało w niewielkim stopniu ( wyrok SN z 4.10.2002 r., V KKN 199/01 , LEX nr 56829). Społeczną szkodliwość czynu wyznaczają także sposób i okoliczności popełnienia czynu. Okoliczności popełnienia czynu odnoszą się nie tylko do tych, które wynikają ze znamion czyn zabronionego. Należy uwzględnić całą sytuację faktyczną, w jakiej te znamiona zostały zrealizowane ( K. Buchała, Prawo karne materialne, Warszawa 1980, s. 201 za: Stefański Ryszard A. (red.), Zabłocki Stanisław (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz do art. 1 – 166, WKP 2017). Uwzględniając specyfikę przedmiotowej sprawy właśnie sposób i okoliczności popełnienia czynu powinny być eksponowane przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości, co oczywiście nie umniejsza rangi dóbr prawnie chronionych naruszonych przez oskarżonych. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia czynu przypisanego oskarżonym w pkt 2. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku trudno przyjąć, aby groźby wypowiadane przez B. C. i K. M. wzbudzały u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, na co wpływ miała również wynikająca w sposób jednoznaczny ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dysproporcja pomiędzy siłą i sprawnością fizyczną I. G. a oskarżonymi – zwłaszcza iż pokrzywdzona sama przyznała, iż wcześniej tego rodzaju „groźby” ze strony oskarżonych ignorowała (k. 116v). Także znieważenie oskarżonej słowami uważanymi powszechnie za obelżywe w realiach przedmiotowej sprawy powinno być oceniane przez pryzmat zamiaru i motywacji oskarżonych, na które niewątpliwie miał wpływ ich stan zdrowia, w tym upośledzenie B. C. i związana z nim skłonność do zachowań agresywnych w sytuacjach stresowych. Powołane wyżej okoliczności przemawiały za przyjęciem, iż stopień społecznej szkodliwości czynu z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przypisanego oskarżonym w pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku był znikomy, co pociągnęło za sobą konieczność uchylenia w tej części orzeczenia Sądu Rejonowego i umorzeniem postępowania w tym zakresie. Ad. 2 Odnosząc się do zasadności podniesionego zarzutu w pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż zgodnie z dyrektywami wymiaru kary zawartymi w art. 53 k.k., sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Chociaż kary 8 miesięcy ograniczenia wolności, wymierzonej zresztą przy zastosowaniu art. 37a k.k. jako kara łagodniejszego rodzaju aniżeli wynikająca z granic ustawowego zagrożenia za czyn z art. 158 § 1 k.k., nie sposób uznać za niewspółmiernie i rażąco surową, to jednak dokonana w wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej zmiana opisu oraz kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym w pkt 1. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, zakwalifikowanego jako wypełniający znamiona z art. 157 § 2 k.k. w oczywisty sposób rzutowała także na ocenę stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. Zgodnie z § 2 powołanego art. 53 k.k., okolicznościami mającymi wpływ na rodzaj i wymiar kary są m.in. właściwości i warunki osobiste sprawcy, a wydaje się, że okoliczności te nie zostały wzięte w należytym stopniu pod uwagę przy wyborze rodzaju kary wymierzonej oskarżonemu K. M.. Jak wynika z akt badanej sprawy i na co zresztą wskazywał Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego orzeczenia, oskarżony jest osobą w podeszłym wieku i o znacznym stopniu niepełnosprawności, niewidomą i poruszającą się o lasce, co stanowi oczywistą przeszkodę do wykonywania przez niego nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w ramach kary ograniczenia wolności. Z tego względu Sąd Odwoławczy zdecydował o zmianie rodzaju wymierzonej K. M. kary na grzywnę w wymiarze 30 stawek dziennych po 10 złotych każda. Z kolei B. C. jest upośledzona umysłowo, funkcjonuje na poziomie osoby upośledzonej umysłowo w stopniu umiarkowanym, występuje i niej skłonność do reagowania w sposób agresywny na sytuacje stresowe, co także nie może pozostać bez wpływu na wymiar orzeczonej wobec niej kary. Z tego względu Sąd II instancji obniżył karę wymierzoną B. C. za czyn z pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku do 2 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Kary w takim wymiarze w przekonaniu Sądu Odwoławczego czynią zadość wszystkim wymogom określonym w art. 53 k.k., realizując jednocześnie cele zarówno z zakresu prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Ad. 3 Istotnie, Sąd Rejonowy określając w pkt 3 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku wymiar kary łącznej ograniczenia wolności nie wskazał wymiaru nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, do wykonywania której zobowiązani zostali oskarżeni, a co powinien uczynić zgodnie z regulacją art. 35 § 1 k.k. Ponieważ jednak Sąd Okręgowy w wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej w pkt II wydanego przez siebie orzeczenia stwierdził, iż rozstrzygnięcie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku straciło moc, zarzut obrońcy dotyczący obrazy prawa materialnego, tj. art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. stał się bezprzedmiotowy, podobnie jak zarzut rażącej surowości wymierzonej oskarżonym kary łącznej. Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o złagodzenie orzeczonych kar jednostkowych ograniczenia wolności oraz kary łącznej 10 miesięcy ograniczenia wolności oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Chociaż nie było podstaw do wydania w stosunku do oskarżonych wyroku uniewinniającego, zmiana zaskarżonego wyroku w pkt 1. części dyspozytywnej w zakresie opisu oraz kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonym czynu skutkowała obniżeniem wymiaru kary ograniczenia wolności orzeczonej wobec B. C. do 2 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz wymierzeniem K. M. kary grzywny w wysokości 30 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 złotych. W przekonaniu Sądu Odwoławczego kary w takim wymiarze w pełni odpowiadają dyrektywom zawartym w art. 53 k.k., uwzględniając w należyty sposób stopień winy oraz społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonym czynu, jak i właściwości i warunki osobiste sprawców. Kary te uznać należy również za adekwatne względem celów zapobiegawczych i wychowawczych, które mają osiągnąć w stosunku do skazanych, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 2. części dyspozytywnej i umorzenie postępowania o czyn z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ze względu na znikomą społeczną szkodliwość czynu (art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.) skutkowało stwierdzeniem, iż rozstrzygnięcie o karze o karze łącznej z pkt 3 zaskarżonego wyroku straciło moc. Orzeczenie o kosztach postępowania, w tym nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu w postępowaniu odwoławczym, zostało wydane według norm przepisanych. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w zakresie pkt. 5 i 6 części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazane punkty zaskarżonego wyroku zawierały rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed Sądem I instancji, które nie były kwestionowane w wywiedzionym środku odwoławczym i jako trafne i prawidłowe podlegały utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonych B. C. i K. M. w ten sposób, że: 1. w miejsce czynu przypisanego oskarżonym w pkt 1 części dyspozytywnej: - uznał oskarżoną B. C. za winną tego, że w dniu 28 maja 2021 r. w J. powiat (...) województwo (...) uderzyła laską w rękę I. G. powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia prawej dłoni z obrzękiem w okolicy II kości śródręcza prawego naruszające u pokrzywdzonej czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni tj. czynu z art. 157 § 2 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył oskarżonej karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując ją do wykonania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie; - uznał oskarżonego K. M. za winnego tego, że w dniu 28 maja 2021 r. w J. powiat (...) województwo (...) uderzał laską po ciele I. G. powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia obu przedramion z otarciem skóry naruszające u pokrzywdzonej czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, tj. czynu z art. 157 § 2 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; 2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar zaliczył oskarżonym: - oskarżonej B. C. na poczet kary ograniczenia wolności okres zatrzymania od dnia 28 maja 2021 r., godz.: 18:55 do dnia 29 maja 2021 r., godz.: 17:01; - oskarżonemu K. M. na poczet kary grzywny okres zatrzymania od dnia 28 maja 2021r., godz.: 18:55 do dnia 29 maja 2021r., godz.: 16:52. Zwięźle o powodach zmiany Weryfikując słuszność podniesionych przez obrońcę oskarżonych zarzutów apelacyjnych, Sąd Odwoławczy dokonał zmian w opisie i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym w pkt 1. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Zmiana ta – jak już wspomniano – pociągała za sobą konieczność obniżenia wymiaru kary ograniczenia wolności wobec B. C. oraz zmiany rodzaju kary wymierzonej K. M., który ze względu na wiek i stan zdrowia nie jest w stanie wykonywać nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne. Z tego względu Sąd Odwoławczy wymierzył mu za ten czyn karę grzywny. W wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej Sąd II instancji doszedł także do przekonania, iż przypisany oskarżonym B. C. i K. M. w pkt 2. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku czyn z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. cechował się znikomym stopniem społecznej szkodliwości, co skutkowało uchyleniem pkt 2. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i umorzeniem postępowania o ten czyn oraz stwierdzeniem, iż rozstrzygnięcie o karze o karze łącznej z pkt 3 zaskarżonego wyroku straciło moc. Zmiana wymiaru kary ograniczenia wolności wobec B. C. oraz rodzaju kary wymierzonej K. M. skutkowały koniecznością dostosowania rozstrzygnięcia z pkt 4 zaskarżonego wyroku dotyczącego zaliczenia na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar okresów rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonych. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Sąd Odwoławczy zdecydował o uchyleniu zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynu przypisanego B. C. i K. M. w pkt 2. części dyspozytywnej i umorzeniem postępowania o czyn z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ze względu na znikomy stopień jego społecznej szkodliwości (art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.). 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV V VI Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. Ł. kwotę 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej B. C. z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Ponadto Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. Ł. kwotę 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego K. M. z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość zasądzonych kwot Sąd ustalił na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Powołany przepis określa stawkę minimalną za obronę przed sądem okręgowym jako drugą instancją, która wynosi 420 złotych, którą to zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia uzupełniono o obowiązującą aktualnie stawkę podatku od towarów i usług. W oparciu o art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Odwoławczy stwierdził, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w sprawie w części, której postępowanie zostało umorzone, ponosi Skarb Państwa i mając na względzie trudną sytuację majątkową oskarżonych, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił B. C. i K. M. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w pozostałej części, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonych Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonym odpowiedzialności za zarzucane im przestępstwa 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 667/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Artura Trębickiego po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. sprawy M. B. oskarżonego z art. 270 §1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 4 sierpnia 2025 r. sygn. akt II K 123/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1020 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 667/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 6. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 4 sierpnia 2025r. w sprawie II K 123/25 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 7. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 7.1. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------------ ---------------------------------------------------------------------- ---------------- ------------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------------------ ----------------------------------------------------------------------- ----------------- ------------------- 7.2. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------------------------------------------- ---------------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- --------------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------------- 8. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie zarzut obrazy przepisów postępowania, a to: art. 4 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk oraz art. 410 kpk poprzez niewłaściwe ich zastosowanie prowadzące ostatecznie do dokonania przez Sąd I instancji dowolnej i jednostronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskutek obdarzenia walorem pełnej wiarygodności dowodów w postaci zeznań przesłuchanego w sprawie świadka T. Ż. i opinii biegłego ds. piśmiennictwa w powiązaniu z dokumentami nadesłanymi z postępowań cywilnych, jakie toczą się z udziałem oskarżonego, T. Ż. oraz A. B. prowadzącej jednocześnie do jedynie częściowego obdarzenia walorem wiarygodności wyjaśnień samego oskarżonego, co zdaniem skarżącego zostało nienależycie zostało przez Sąd I instancji ocenione jako sprzecznie w szczególności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przy jednoczesnym zaniechaniu uwzględnienia okoliczności świadczących na jego korzyść wobec nieuprawnionego przyjęcia, iż te w/w one spójne oraz zbieżne zeznania świadka, wnioski i opinia biegłego jak też zgromadzone dokumenty ze sprawy o podział majątku wspólnego, a tym samym wiarygodne i mogące stanowić pełnoprawną podstawę do poczynienia przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych w sprawie, a tym samym jednocześnie przemawiające za odrzuceniem, jako mających być niewiarygodnymi części wyjaśnień oskarżonego, w których nie potwierdzał on faktu podrobienia przez siebie podpisu T. Ż. na załączonej do wniosku o podział majątku wspólnego z dnia 13 maja 2025r. kserokopii umowy użyczenia z dnia 01 sierpnia 2016r. budynku użytkowego położonego w S. przy ul. (...) stanowiącego własność T. Ż. bez większego znaczenia dla oskarżonego, a zdaniem Sądu przedłożenia przedmiotowej kserokopii jako umowy, jako dokumentu mającego stanowić poprawę jego sytuację procesowej w/w sprawie o podział majątku wspólnego toczącej przed Sądem Rejonowym w Sokołowie Podlaskim w sprawie o sygn. akt I Ns 162/24 z udziałem byłej jego żony A. B., gdy tymczasem, jak podawał oskarżony nie przypominał on sobie, aby takowy dokument podrobił w zakresie naniesienia podpisu T. Ż., opinia biegłego wskazywała jedynie na prawdopodobieństwo możliwości takowego podrobienia, zaś przedłożenie wspomnianej kserokopii samo w sobie nie było ukierunkowane ukształtowanie polepszenia sytuacji oskarżonego w tym postępowaniu z uwagi na fakt, iż jak wynikało z treści jego wniosku żądał on ustalenia i przyznania po połowie jemu i jego byłej żonie A. B. czynionych nakładów obiekt budynku użytkowego posadowionego w S. pod adresem ul. (...) po połowie zaś kwota łącznych nakładów na nieruchomość T. Ż. w postaci m.in, budynku użytkowego, okalającego terenu jak też budynku mieszkalnego wraz w terenem przylegającym szacowana była przez oskarżonego na kwotę 340.000zł. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę wydania przedmiotowego orzeczenia, polegającego na przyjęciu, że: - skarżący oskarżony M. B. miał dokonać podrobienia, a następnie posłużenia się, jako podrobionym przez siebie, dokumentem w postaci kserokopii umowy użyczenia z dnia 01 sierpnia 2016r. zawartej z T. Ż. w sprawie o podział majątku wspólnego o sygn. akt I Ns 162/24 toczącej się z udziałem A. B., gdy tymczasem fakt podrobienia przez oskarżonego podpisu na w/w kserokopii umowy nie został w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzony zgromadzonymi w sprawie dowodami, zaś załączenie wspomnianej kserokopii umowy z dnia 01 sierpnia 2016r. złożonej przez niego przy w/w wniosku z dnia 13 maja 2024r., który wpłynął do Sądu w Sokołowie Podlaskim z dnia 16 maja 2024r., jak wynikało z treści przedmiotowego wniosku wskazywać miało jedynie na prowadzenie w ówczesnym okresie, a to istnienia wspólności ustawowej małżeńskiej oskarżonego i jego małżonki A. B. w budynku użytkowym pod adresem: S. ul. (...) działalności gospodarczej w związku z przekazaniem tego obiektu oskarżonemu przez T. Ż. do korzystania i w konsekwencji udostępnienia w/w m. in. tego obiektu przez byłą teściową czynienia ulepszeń w tym obiekcie, a nie jak błędnie przyjął Sąd I instancji związane było z polepszeniem sytuacji procesowej oskarżonego w przedmiotowym postępowaniu albowiem kwestia zakresu faktu czynionych nakładów miała być przedmiotem dalszego postępowania w sprawie o podział majątku wspólnego; - przyjęcie, że oskarżony M. B. prowadzi działalność gospodarczą, osiągając z tego tytułu dochody na poziomie kwoty 25.000zł miesięcznie, gdy tymczasem okresowo pozostawał on w stosunku pracy oraz świadczył usługi wykonując umowę zlecenia, a z tego tytułu osiągał średnie wynagrodzenie na poziomie kwoty ok. 2.500zł miesięcznie netto; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - oskarżony w swej apelacji stwierdził, że wyrok Sądu Rejonowego został oparty na błędnym wnioskowaniu, że oskarżony podrobił podpis na umowie z 01 sierpnia 2016r., a następnie świadomie i celowo posłużył się tym dokumentem w postępowaniu sądowym. Oskarżony podkreślił, że w toku postępowania karnego nie przyznał się do podrobienia podpisu T. Ż. ani do świadomego posłużenia się tym dokumentem. Nadto z apelacji wynika, iż wnioskowanie Sądu I instancji o powyższym nie było logiczne zważywszy na zeznania T. Ż., która miała przyznać, że wyrażała zgodę na „ dysponowanie jej podpisem” przez oskarżonego w innych sprawach, zaś z opinii z zakresu badania pisma ręcznego nie wynika w sposób kategoryczny, aby kwestionowany podpis złożył oskarżony. Odnosząc się do tych argumentów oskarżonego należy stwierdzić, że pozostają one niezasadne w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Otóż swobodna ocena zgromadzonych dowodów, a taką przeprowadził Sąd Rejonowy w tej sprawie, prowadzi do wniosku, iż jedynie oskarżony miał interes prawny w tym, aby podrobić podpis T. Ż.. Podpisu tego nie złożyła T. Ż., gdyż wykluczył to biegły z zakresu badania pisma ręcznego, zaś poza oskarżonym nie było innej osoby, która miałaby powód do podrobienia podpisu na umowie, której stronami był oskarżony i T. Ż.. Wbrew oczekiwaniom oskarżonego, fakt przyzwolenia w przeszłości ze strony T. Ż. na to, aby oskarżony składał za nią podpisy w różnego rodzaju pismach czy umowach dodatkowo przemawia za przyjęciem sprawstwa oskarżonego. Opinia z zakresu badania pisma ręcznego dodatkowo wskazuje na to, że oskarżony mógł złożyć kwestionowany podpis, co dodatkowo zawęża krąg osób, które mogły być potencjalnymi sprawcami tego czynu. - Sąd Okręgowy podziela natomiast stanowisko oskarżonego, iż zgromadzony materiał dowodowy nie stanowi podstawy do wyprowadzenia wniosku, że oskarżony podrobił podpis na potrzeby postępowania cywilnego. W tym zakresie należy zwrócić uwagę, że oskarżony po raz pierwszy użył tego dokumentu w postępowaniu o podział majątku wspólnego (pozew został złożony w dniu 16 maja 2024r. przez jego pełnomocnika), a tymczasem we wcześniej złożonym pozwie, tj. pozwie o zapłatę (data złożenia w sądzie to 15 marca 2024r.) nie odwołano się wprost do tego dokumentu, mimo że w tym postępowaniu ten dokument miałby większą wartość dowodową. Dodatkowo porównanie strony graficznej przedmiotowej Umowy użyczenia lokalu do innej umowy użyczenia lokalu, znajdującej się na k. 26-27, prowadzi do wniosku, iż obie umowy, łudząco do siebie podobne, mogły zostać sporządzone w podobny sposób, przez oskarżonego, w podobnym terminie, czyli jeszcze przed kwietniem 2021r. Jednakże ta okoliczność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż z opisu czynu przypisanego oskarżonemu nie wynika, że oskarżony podrobił przedmiotową umowę w celu złożenia do postępowania o sygn. akt I Ns 162/24. Materiał dowody zgromadzony w sprawie uzasadniał przyjęcie ustalenia o tym, że oskarżony „ w nieustalonym dniu nie później niż 16 maja 2024r.” podrobił podpis T. Ż. „ oraz” posłużył się tym dokumentem w toku postępowania I Ns 162/24. Z tych powodów trafny zarzut apelacji oskarżonego, iż Sąd Rejonowy dokonał „ nadinterpretacji” wnioskowania o tym, że oskarżony na potrzeby postępowania o podział majątku miał wygenerować umowę użyczenia, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie skutkuje przyjęciem wniosku o tym, że oskarżony nie popełnił przypisanego mu przestępstwa. - wobec powyższego bezpodstawne są zarzuty apelacji oskarżonego zmierzające do wykazania, że oskarżony posługując się podrobionym dokumentem w toku postępowania sądowego nie działał w sposób świadomy. Sprzeczne z logicznym wnioskowaniem i doświadczeniem życiowym byłoby przyjęcie, że oskarżony, który sam wytworzył fałszywy dokument, złożył ten dokument w postępowaniu sądowym nie mają świadomości pochodzenia tego dokumentu. Warto w tym kontekście zwrócić uwagę, że przedmiotowy podpis T. Ż. był na tyle odmienny od własnoręcznego podpisu tej osoby, że już podczas pobieżnej lektury dokumentów dołączonych do pozwu o podział majątku wspólnego córka T. Ż. stwierdziła nieprawdziwość tego podpisu. Oskarżony, podobnie jak jego była żona, miał częsty kontakt z dokumentami podpisanymi przez T. Ż., zatem mógł z łatwością dostrzec brak podobieństwa pomiędzy oryginalnym podpisem a podpisem przez niego złożonym, naśladującym podpis T. Ż.. Wniosek wniosek o: I. zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim II Wydziału Karnego z dnia 04 sierpnia 2025r. wydanego sprawie o sygn. akt II K 123/25 poprzez uniewinnienie oskarżonego M. B. od zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu; ewentualnie II. uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 04 sierpnia 2025r. wydanego w sprawie o sygn. akt II K 123/25 i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Sokołowie Podlaskim II Wydziałowi Karnemu do ponownego jej rozpoznania i rozstrzygnięcia ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów apelacji warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji 3.2. (z ostrożności procesowej w przypadku nie podzielenia w/w zarzutów) zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary za przypisany punktem I sentencji wyroku oskarżonemu M. B. czyn w postaci kary grzywny w wysokości wymierzonych 200 stawek dziennych przy jednoczesnym ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 50 złotych, co zdaniem Sądu I instancji związane miało być z przyjętym działaniem oskarżonego w zakresie przypisanego mu czyny, jako zdaniem Sądu I instancji kary dostosowanej do stopnia jego zawinienia oskarżonego, który to został ocenionym ze strony Sądu, jako znaczny podobnie jak mająca po stronie oskarżonego społeczna szkodliwość jego czynu, a przez wymierzona kara grzywny przy ustalonej jej stawce 50 zł dziennie miała być dostosowaną do tak ocenionego przez Sąd Rejonowy stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości jego czynu oraz statusu osoby prowadzącej działalność gospodarczą, która miałaby zarabiać 25.000zł miesięcznie, gdy tymczasem przypisany oskarżonemu czyn były incydentalnym zdarzeniem w jego życiu nienakierowanym bezpośrednio na osiągnięcie jakiejkolwiek korzyści majątkowej w związku z postępowaniem, gdzie takowa kserokopia wspomnianej umowy została załączoną do wniosku inicjującego w/w postępowanie o podział majątku wspólnego, a co w ostateczności o ile już miałoby przemawiać za uznaniem winnym oskarżonego zarzuconego mu czynu to powinno przemawiać za orzeczeniem kary w zdecydowanie niższym jej wymiarze grzywny przy jednoczesnym określeniu stawki dziennej tak orzeczonej grzywny w dolnych granicach jego ustawowego zagrożenia, jako adekwatnej do tego rodzaju przypisanego oskarżonemu (skarżącemu) czynu na płaszczyźnie jego społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia zważywszy na okoliczności związane z przedmiotowym zagadnieniem, bowiem wymiar opisanej wyżej kary wbrew temu, co przyjął Sąd I instancji jest nadmiernie uciążliwym oraz dolegliwym dla skarżącego oskarżonego M. B. w kontekście przywoływanych przez zasad wymiaru kary i jej poziomu wskazanego w sentencji wydanego w sprawie orzeczenia uwadniającego rzeczywistą aktualną sytuację osobistą oraz majątkową oskarżonego związanej z osiąganym przez niego przejściowo wynagrodzeniem z tytułu świadczonej umowy uprzednio umowy o pracę oraz umowy o świadczonych usług wadliwie ustalonym ze strony Sądu, co do jego wysokości oraz charakteru osiąganych z tego tytułu dochodów oskarżonego, a co w kontekście w/w okoliczności winno przemawiać za orzeczeniem kary grzywny o zdecydowanie niższym i łagodniejszym jego wymiarze - co do jej wymiaru jak też wysokości jednej stawki dziennej tak orzeczonej grzywny. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - bezzasadny jest zarzut apelacji oskarżonego, z którego wynika, iż Sąd Rejonowy wadliwie ustalił wysokość dochodów oskarżonego, a w konsekwencji wadliwie ustalił wysokość stawki dziennej grzywny. Otóż w tym zakresie Sąd Rejonowy odwołał się do zapisu w protokole rozprawy, z którego wynika, że oskarżony na dzień rozprawy osiągał dochód w wysokości ok. 25.000 zł miesięcznie. Oskarżony sugeruje w apelacji, iż doszło do omyłki pisarskiej w tym zakresie, lecz nie złożył w tym zakresie stosowanego wniosku o sprostowanie omyłki pisarskiej w protokole rozprawy. Ponadto, gdyby nawet przyjąć hipotetycznie, iż doszło do omawianej omyłki pisarskiej, to stan majątkowy oskarżonego został doskonale opisany w pozwie o podział majątku wspólnego. Na podstawie tego dokumentu należy przyjąć, że wysokość stawki dziennej grzywny, wskazana w wyroku, pozostaje adekwatna do zgromadzonych informacji o stanie majątkowym oskarżonego. - Sąd Okręgowy, wbrew zarzutom apelacji, uznaje za prawidłowe rozważania Sądu Rejonowego co do liczby stawek dziennych grzywny wymierzonej oskarżonemu. Bez konieczności powtarzania trafnych argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że w sprawie oskarżony nie wykazał, aby doszło do rażącej surowości wymierzonej mu kary grzywny. Wniosek wniosek o zmianę wyroku poprzez orzeczenie kary grzywny o zdecydowanie niższym i łagodniejszym jego wymiarze - co do jej wymiaru jak też wysokości jednej stawki dziennej tak orzeczonej grzywny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu apelacji warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosku apelacji 9. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 10. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 10.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy cały zaskarżony wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność zarzutów apelacji i brak okoliczności uwzględnianych przez sąd odwoławczy z urzędu 10.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 10.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 10.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 11. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II - apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony w całości ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego wydatki postępowania odwoławczego (20 zł) oraz opłatę (art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych: 1.000zł), gdyż wobec oskarżonego nie zachodzą podstawy do zwolnienia go od zapłaty kosztów sądowych. 12. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana