II AKa 305/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt III KK 467/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej (przewodniczący)‎SSN Marian Buliński (sprawozdawca)‎SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie Z. P. w przedmiocie odszkodowania za niesłuszne skazanie wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 6 lutego 1982 r. II K (...) w sprawie Z. P.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 stycznia 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść‎od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 23 stycznia 2012 r., sygn. akt II Ko (...), umarzającego postępowanie w przedmiocie odszkodowania za niesłuszne skazanie wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 6 lutego 1982 r., sygn. akt II K (...), w sprawie Z.

Wnioskodawcy E. W. i S. P. wystąpili do Sądu Okręgowego w K. z wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2016 r. o zasądzenie na ich rzecz tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia kwot po 460.650 zł (łącznie 921.300 zł) tytułem roszczeń należnych ich zmarłemu ojcu R. P., w związku z uznaniem za nieważne wyroków: Wojskowego Sądu Rejonowego w K. z dnia 6 marca 1947 r., w sprawie o sygn. akt Sr […]; Wojskowego Sądu Rejonowego w K. z dnia 30 czerwca 1950 r., w sprawie o sygn. akt Sr […] i z dnia 23 maja 1951 r. w sprawie o sygn. akt Sr […].

Całość argumentacji kasacji wskazuje, że skarżący – omawiając skomplikowaną relację obu tych przepisów – dowodzi, iż wnioskodawcy odszkodowanie i zadośćuczynienie należało się na jednej z tych dwóch podstaw, a zatem oddalenie wniosku naruszało w istocie oba te przepisy. Co więcej, wywód kasacji przekonuje, że skarżący także do końca nie rozpoznaje, które w istocie unormowanie ustawy lutowej winno być podstawą uwzględnienia wniosku i wybór właściwej podstawy prawnej pozostawia Sądowi Najwyższemu. Trzeba więc już na wstępie stwierdzić, że podstawy dochodzenia roszczeń odszkodowawczych, zawarte w art. 8 ust. 4 oraz w art. 11 ust. 1 w ustawie lutowej, realizują się (spełniają) w zupełnie innych, rozbieżnych, okolicznościach, a więc nie mogą mieć zastosowanie do stanu faktycznego, który został ustalony w niniejszej sprawie.

Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn.

Wyrokiem byłego Sądu Wojsk Lotniczych w W.

S. wystąpił z wnioskiem o zadośćuczynienie na podstawie art. 8 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego żądając zasądzenia 300.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu.Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt III Ko […], umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 10 maja 2023 r.

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 lipca 2022 r., sygn.

Sygn. akt II Ka 810/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SO Agnieszka Karłowicz Sędziowie: SO Agata Kowalska SR del. Paweł Mądry (spr.) Protokolant: stażysta Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Adama Makosza po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy skazanego A. K. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 9 października 2024 r. sygn. akt II K 191/24 I. zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że podwyższa do 6 (sześć) lat karę łączną pozbawienia wolności wymierzoną w pkt II wyroku, II. zasądza od skazanego na rzecz Skarbu Państwa 20 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 810/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt II K 191/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut z apelacji prokuratora 3.1. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec A. K. kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności w stosunku do ilości popełnionych przestępstw, za które orzekane kary pozbawienia wolności zostały połączone węzłem kary łącznej, częstotliwości popełnieniach przestępstw oraz wobec braku pozytywnej prognozy kryminologicznej wynikającej ze skazania A. K. za koleje przestępstwa, co powoduje iż kara łączna orzeczona w takim wymiarze nie spełni swoich celów zapobiegawczych w stosunku do skazanego ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzut podniesiony przez prokuratora okazał się zasadny, wobec czego zasłużył na uwzględnienie. - na wstępie niniejszych rozważań nadmienić należy, iż przesłanka rażącej niewspółmierności kary (w tym wypadku kary łącznej) jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko zainteresowanej strony procesowej, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość bądź przeciwnie – jest karą zbyt łagodną, która nie zdoła spełnić swych ustawowych celów. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. - uzupełniając powyższe dywagacje natury teoretycznej dodać należy, iż zgodnie z treścią art. 86 kk sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności. Karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach. Wobec obowiązujących przepisów karnomaterialnych orzeczona względem skazanego A. K. kara łączna pozbawienia wolności winna zatem stanowić wynik połączenia czterech wskazanych przez Sąd merytoryczny kar jednostkowych, w świetle których granice tejże kary łącznej, przy uwzględnieniu treści art. 86 § 1 kk, określającą zasadę, że minimalna kara łączna musi być wyższa o co najmniej miesiąc od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych za pozostające w zbiegu przestępstwa do ich sumy, granica kary łącznej pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie zawierałaby się w przedziale od 2 lat i 4 miesięcy do 7 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. - analizując tę materię nie należy przy tym tracić z pola widzenia, iż indywidualizacja kary łącznej w każdym konkretnym przypadku należy do ferującego wyrok Sądu, który poza stosowaniem ogólnych dyrektyw i zasad wymiaru kary, uwzględnieniem oceny całokształtu czynów przestępnych i podmiotowo-przedmiotowych relacji między nimi, winien mieć na uwadze okoliczności, które ujawniły się po wydaniu poprzednich wyroków oraz wzgląd na prewencyjne cele karania zarówno w indywidualnym, jak i społecznym aspekcie. - przenosząc te uwagi o charakterze ogólnym na kanwę przedmiotowej sprawy wyraźnie zaakcentować należy, iż występujące w sprawie okoliczności dotyczące A. K. nakazywały przyjąć, że orzeczona w pierwszoinstancyjnym postępowaniu kara łączna 5 lat pozbawienia wolności nosiła cechy rażącej łagodności, co spowodowało wydanie przez Sąd Okręgowy orzeczenia reformatoryjnego. W ocenie Sądu Odwoławczego, analogicznie uznać należy, iż sankcja karna zaproponowana przez Sąd meriti nie spełniłaby swoich celów w zakresie społecznego oraz indywidualnego oddziaływania. Tym samym, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż Sąd Rejonowy, pomimo przeprowadzenia postępowania przeciwko skazanemu w sposób prawidłowy, niewłaściwie uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z kodeksowych dyrektyw wymiaru kary łącznej, wyrażone w art. 85a kk, przyjmując, iż dają one podstawy do wymierzenia jej w oparciu o zasadę wyśrodkowanej asperacji, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy wskazywały, iż bardziej celowym byłoby zastosowanie tożsamego modelu łączenia kar, jednakże zdecydowanie zbliżonego do bardziej rygorystycznej reguły jaką stanowi tzw. kumulacja kar. - nadto wyraźnie należy zaznaczyć, iż Sąd Okręgowy w zupełności podzielił deliberacje oskarżyciela publicznego co do rangi i znaczenia okoliczności obciążających skazanego, w szczególności jego negatywnych właściwości i warunków osobistych oraz ilości popełnionych przez niego przestępstw o znacznym stopniu ich społecznej szkodliwości, które to przesłanki Sąd pierwszej instancji zlekceważył. Tutaj przypomnieć należy, iż A. K. w przeszłości dopuszczał się przestępstw stypizowanych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, a także godzących w wolność seksualną i obyczajność. Słusznie zwrócił uwagę prokurator, iż w przeszłości A. K. była wielokrotnie karany na przestępstwa narkotykowe. Powyższe świadczy o swego rodzaju specjalizacji skazanego w popełnieniu przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i czynieniu sobie z ich popełnienia źródła dochodu. Okoliczność ta zdecydowanie jest czynnikiem przemawiającym za orzeczeniem kary łącznej w surowszym wymiarze. Podnieść należy nadto, iż część z przestępstw A. K. popełnił z udziałem osób małoletnich, udzielając środków odurzających oraz utrwalając treści pornograficzne z ich udziałem, co świadczy o wysokim stopniu demoralizacji skazanego, a to z kolei również przemawia za surowszym wymiarem kary łącznej. W zaistniałej sytuacji przyznać należy, iż orzeczenie wobec takiego typu sprawcy jakim jest A. K. kary łącznej w wymiarze 5 lat winno być utożsamiane jako obdarzenie skazanego swego rodzaju nieuzasadnioną premią. - wreszcie nie należy tracić z pola widzenia postawy prezentowanej przez skazanego po osadzeniu w zakładzie karnym. W tym zakresie nie należy pomijać, że istotnie, opinia o A. K. była zasadniczo pozytywna, jednakże w obliczu tego, że skazany dotychczas nie wykazywał zaangażowania i zainteresowania programami resocjalizacyjnymi oraz jego dotychczasowa postawa i zachowanie nie kwalifikują go do korzystania z najwyższych form nagród, a ponadto w stopniu umiarkowanym przestrzega porządku wewnętrznego i regulaminu, nie należało jej nadawać nadmiernego znaczenia. Skazany w trakcie odbywania kary nie wykazał się żadną ponadprzeciętną postawą, którą zasłużyłby sobie na tak łagodny wymiar kary łącznej jak ten w wydaniu Sądu pierwszej instancji. - z tych względów Sąd Okręgowy został zobligowany do podjęcia ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez podwyższenie orzeczonej wobec skazanego kary łącznej zgodnie z postulatem oskarżyciela publicznego. Ten bowiem w sposób kompleksowy wykazał niewspółmierność orzeczonej w pierwszoinstancyjnym postępowaniu sankcji, przekonująco wykazując z jakich powodów ta nie powinna się ostać. Stąd, w ocenie Sądu Okręgowego, to orzeczenie wobec A. K. kary łącznej w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności spełni swe ustawowe cele, będąc jednocześnie karą słuszną i sprawiedliwą. Zdaniem Sądu Okręgowego, wnioskowana przez prokuratora kara w maksymalnym jej wymiarze, tj. 7 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności byłaby karą nadmiernie surową. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku łącznego w jego punkcie II poprzez orzeczenie wobec A. K. kary łącznej 7 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutu prokuratora skutkowała częściową zasadnością wniosku; Sąd Okręgowy podzielając stanowisko skarżącego podwyższył wymiar zasądzonej wobec skazanego kary łącznej, jednakże postulowane przez prokuratora orzeczenie wobec A. K. kary łącznej 7 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w ocenie Sądu Okręgowego jawi się jako rozstrzygnięcie rażąco surowe. Lp. Zarzut z apelacji obrońcy skazanego 3.2. - zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść i polegającego na uznaniu, iż w sprawie niniejszej wymiar kary łącznej pozbawienia wolności jaka winna zostać wymierzona w stosunku do skazanego wynoszący 5 lat odpowiada sądowym dyrektywom wymiaru kary pomimo, iż szereg okoliczności dotyczących warunków i właściwości osobistych skazanego oraz sposobu w jaki w/w funkcjonuje w warunkach izolacji penitencjarnej przemawia za tezą, iż wymiar kary łącznej pozbawienia wolności winien oscylować wokół ustawowego minimum. - zarzut rażącej niewspółmierności (surowości) kary orzeczonej wobec skazanego A. K. polegającej na wymierzeniu mu kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat, co stoi w sprzeczności z dyrektywami sądowego wymiaru kary określonymi w art. 53 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzuty wywiedzione przez obrońcę skazanego okazały się być pozbawione zasadności. - na wstępie niniejszych rozważań stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ustalił, jakie wyroki skazujące zapadły w stosunku do skazanego A. K. i zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, w tym dane o pobytach skazanego w jednostkach penitencjarnych, opinie o skazanym oraz informacje o zapadłych prawomocnych orzeczeniach, czy odpisy poszczególnych wyroków. Zatem odnosząc się do apelacji obrońcy skazanego podkreślić trzeba, że jej autor nie kwestionował sposobu połączenia kar w zaskarżonym wyroku łącznym ani też zastosowanego reżimu prawnego, określającego podstawy i rozmiar kary łącznej orzekanej w wyroku łącznym, jak i pozostałych rozstrzygnięć zawartych w wyroku, koncentrując się jedynie na zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych oraz wynikającej z tego rażącej niewspółmierności wymierzonej przez Sąd Rejonowy kary łącznej pozbawienia wolności, co determinowało zakres poniższych wywodów. - otwierając tę cześć rozważań wyraźnie zaznaczyć należy, iż zaprezentowane w części powyżej rozważania Sądu Okręgowego dotyczące rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec A. K. sankcji karnej w odniesieniu do zarzutu obrony pozostają aktualne. Skoro bowiem kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż orzeczona względem skazanego kara łączna cechowała się rażącą łagodnością i jako taka nie mogła się ostać, to tym bardziej niesłusznym byłoby jej złagodzenie – zgodnie z oczekiwaniem obrońcy. - w tym miejscu podkreślić należy, co również wydaje się znamienne z punku widzenia zarzutu skarżącego obrońcy, że obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają automatyzmu w zakresie kształtowania kary łącznej i nie dają podstaw w każdej sytuacji do zastosowania czy to zasady pełnej absorpcji (bądź asperacji zbliżonej do absorpcji), czy też pełnej kumulacji. W orzecznictwie i doktrynie od dawna ugruntowany jest pogląd, że im bliższe są związki czasowe i rodzajowe pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami, tym bardziej wskazane jest zastosowanie przy wymiarze kary łącznej zasady absorpcji, natomiast im związki te są odleglejsze, tym pełniejsze winno być zastosowanie zasady kumulacji. Jednakże wskazana wytyczna również nie obliguje kształtującego karę łączną Sądu do bezrefleksyjnego stosowania którejś ze wspomnianych metod tylko ze względu na rodzajowość przypisanych danemu skazanemu czynów. Wręcz przeciwnie – rzeczona rodzajowość jest tylko jedną ze składowych elementów istotnych dla oceny, która z metod łączenia kar winna mieć zastosowanie na gruncie konkretnej sprawy. Innymi słowy, czyniąc ustalenia tego rodzaju nie należy bazować wyłącznie na tej przesłance z pominięciem tła sytuacyjnego danej sprawy, zwłaszcza okoliczności dotyczących osoby sprawcy, gdyż działanie zgodnie z tak nakreślonym schematem wiązałoby się ze swego rodzaju brakiem obiektywizmu. - obrońca skazanego zdaje się nie dostrzegać, że wyrok łączny jest instytucją mającą racjonalizować wymiar kary, a nie służyć wyłącznie poprawie sytuacji skazanego. Dlatego też stosowanie absorpcji przy wymiarze kary łącznej nie może być sprzeczne z zapobiegawczymi i wychowawczymi celami kary i działać demoralizująco na sprawców przestępstw, służąc odbieraniu kary łącznej jako instytucji będącej swoistym premiowaniem popełniania przestępstw (por. postanowienie SN z 22 września 2016 r., III KK 140/16, LEX nr 2142559). - skarżący uzasadniając podniesione zarzuty zwraca uwagę na treść opinii o skazanym, jednak dokładna analiza treści wyżej wspomnianej opinii penitencjarnej świadczy jedynie o tym, że skazany w stopniu umiarkowanym przestrzega porządku wewnętrznego i regulaminu zakładu karnego. Obrońca ponadto podkreśla, że skazany nie generuje problemów, natomiast z orzecznictwa wyłania się silny pogląd, który Sąd Okręgowy w niniejszym składzie aprobuje, że bezproblemowe funkcjonowanie w warunkach więziennych powinno być normą i wcale nie skutkuje koniecznością znacznego obniżenia kary łącznej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 215/17, Legalis Numer 1743532). - mając na względzie powyższe rozważania, Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska obrońcy, że wymiar kary łącznej pozbawienia wolności winien oscylować wokół ustawowego minimum, a tym bardziej, mając na względzie rozważania z punktu 3.1 tabelarycznego uzasadnienia, Sąd Okręgowy nie może podzielić stanowiska obrońcy, że orzeczona przez Sąd meriti łączna kara pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat jest rażąco surowa. Wniosek wniosek o: - zmianę zaskarżonego wyroku w części wskazanej powyżej poprzez wymierzenie skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze trzech lat i sześciu miesięcy, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów, na uwzględnienie nie zasłużyły sformułowane przez obrońcę wnioski apelacyjne 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany wymiar kary łącznej Zwięźle o powodach zmiany wobec zasadności zarzutu wyprowadzonego przez prokuratora, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok poprzez podwyższenie wymierzonej skazanemu łącznej kary pozbawienia wolności do 6 lat. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 635 kpk w zw. z art. 627 kpk w zw. z 634 kpk zasądził od skazanego A. K. na rzecz Skarbu Państwa 20 zł wydatków za postępowanie odwoławcze 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie o karze łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie o karze łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 789/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: stażysta Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Patrycji Chajduk po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy R. S. oskarżonego z art. 177 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 sierpnia 2024 r. sygn. akt II K 508/23 I. zmienia zaskarżony wyrok poprzez przyjęcie, iż oskarżony R. S. w dniu 8 września 2022 roku w S. (...), w gminie W., w województwie (...), kierując samochodem ciężarowym marki V. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że wykonując manewr skrętu w lewo poza skrzyżowaniem, nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu jadącemu z przeciwnego kierunku motocyklowi marki H. (...) o nr rej. (...) kierowanemu przez K. S. w ten sposób, że nieprawidłowo zatrzymał swój pojazd, w trakcie wykonywania manewru, częściowo na pasie ruchu zajmowanym przez jadący z przeciwnego kierunku motocykl marki H. (...) w wyniku czego K. S., podejmując prawidłowy manewr obronny ominięcia pojazdu, wywrócił się wskutek nieprawidłowego wykonania tego manewru, doznając obrażeń ciała w postaci obustronnych odm opłucnowych, złamania lewego obojczyka oraz złamania lewej łopatki, które spowodowały rozstrój jego zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała na czas dłuższy od 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 kk, a czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 177 § 1 kk; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 789/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 sierpnia 2024r. w sprawie II K 508/23 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------ --------------------------------------------------------- ------------ --------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------------- --------------------------------------------------------- ------------- --------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. (zarzuty apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego) 1. zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie zawartych w treści art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oraz sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logiki oceny dowodów w postaci: a) wyjaśnień oskarżonego R. S. w części prowadzącej do uznania, iż zachowanie sprawcze oskarżonego, które doprowadziło do zaistnienia wypadku drogowego polegało na nieprawidłowym zatrzymaniu jego pojazdu, podczas gdy w rzeczywistości - mając na względzie dynamikę zdarzenia, fakt poruszania się przez oba pojazdu oraz ich odległość względem siebie w momencie podjęcia manewru skrętu w lewo przez oskarżonego - zachowanie to stanowiło nie ustąpienie pierwszeństwa jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi kierowanemu przez pokrzywdzonego, b) zeznań pokrzywdzonego K. S. poprzez pominięcie ich lub nieobdarzenie wiarą w zakresie w którym pokrzywdzony wskazywał, iż kierujący busem (oskarżony) podjął manewr skrętu w lewo (względem własnego toru jazdy) w momencie gdy znajdował się on w bliskiej odległości od nadjeżdżającego z naprzeciwka pokrzywdzonego, co spowodowało konieczność podjęcia przez pokrzywdzonego manewru obronnego w postaci ominięcia busa, który wjechał na pas ruchu kierującego motocyklem, a co doprowadziło finalnie do utracenia panowania nad kierowanym przezeń pojazdem oraz wywrócenia się doznając obrażeń ciała, nadto poprzez nienadanie im właściwego waloru w zakresie w którym pokrzywdzony wskazał na skutki doznanych przez niego obrażeń związanych z nieodzyskaniem pełnej sprawności uszkodzonego barku, długotrwałej hospitalizacji oraz niezakończeniem leczenia mimo znacznego upływu czasu od zaistniałego wypadku co przełożyło się na nieuzasadnione zastosowanie wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania oraz orzeczenia środka kompensacyjnego w rażąco niewspółmiernie niskiej kwocie, c) opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego poprzez uznanie, iż wedle treści opinii przyczyną wypadku było nieumyślne naruszenie przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, polegający na tym, że wykonując manewr skrętu w lewo poza skrzyżowaniem, nieprawidłowo zatrzymał swój pojazd w jego trakcie, częściowo na pasie ruchu jadącego z przeciwnego kierunku motocykla H. (...), którym kierował pokrzywdzony K. S., podczas gdy szczegółowa analiza treści opinii głównej oraz ustnej opinii uzupełniającej, a w szczególności konfrontacja treści opinii z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, prowadzi do wniosku, iż w rzeczywistości zachowanie sprawcze oskarżonego, które doprowadziło do nieumyślnego spowodowania wypadku polegało na nie ustąpieniu pierwszeństwa przejazdu jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi kierowanemu przez pokrzywdzonego K. S., zaś biegły wskazał przy tym, że pojazd kierowany przez oskarżonego w momencie omijania go przez pokrzywdzonego albo stał już w miejscu albo nadal się poruszał, dodatkowo z treści opinii nie wynika z czego konkretnie miała wynikać rzekomo nieprawidłowa technika jazdy kierującego motocyklem, który stracił panowanie nad kierowanym przezeń pojazdem z uwagi na zmuszenie go do podjęcia gwałtownego manewru obronnego - omijania pojazdu (busa) który w sposób nieuprawniony wjechał na jego pas ruchu, ponadto biegły w treści sporządzonych opinii przyznał, iż w świetle treści zgromadzonych w sprawie dowodów, nie jest on w stanie szczegółowo odnieść się ani wyliczyć stopnia przyczynienia się do wypadku przez pokrzywdzonego, a uczynił to jedynie w oparciu o ogólną kartezjańską metodę podzielenia nieprawidłowych zachowań poszczególnych uczestników zdarzenia, d) dokumentu w postaci protokołu odtworzenia zapisów (k. 84), poprzez nie nadanie mu odpowiedniego waloru i pominięcie, iż z treści przedmiotowego dowodu w części obejmującej wypowiedź oskarżonego wynika, iż oskarżony w trakcie podjęcia manewru skrętu w lewo, nie widział nadjeżdżającego motocyklisty, to w sposób oczywisty świadczy o tym, iż podjął on nieuprawniony manewr nie ustępując pierwszeństwa przejazdu jadącemu z naprzeciwka pokrzywdzonemu, wobec czego czynność sprawcza oskarżonego w istocie polegała właśnie na nie ustąpieniu pierwszeństwa przejazdu kierującemu z kierunku przeciwnego, który wskutek powyższego wymuszenia zmuszony został do podjęcia gwałtownego manewru obronnego, w trakcie którego utracił panowanie nad kierowanym pojazdem co doprowadziło do jego wywrócenia i odniesienia obrażeń, 2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał wpływ na jego treści, polegający na: a) nieuzasadnionym przyjęciu, iż zachowanie sprawcze oskarżonego polegało na nieprawidłowym zatrzymaniu pojazdu w trakcie wykonywania manewru skrętu w lewo (względem własnego toru jazdy), częściowo na pasie ruchu jadącego z przeciwnego kierunku motocykla H. (...), którym kierował pokrzywdzony K. S., co uznać należy za sprzeczne z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, a także treścią całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którego szczegółowa analiza oraz prawidłowa ocena prowadzi do wniosku, iż w rzeczywistości zachowanie sprawcze oskarżonego, które doprowadziło do nieumyślnego spowodowania wypadku polegało na nie ustąpieniu pierwszeństwa przejazdu jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi kierowanemu przez pokrzywdzonego K. S., b) nieuzasadnionym przyjęciu, iż stopień przyczynienia się pokrzywdzonego do zaistniałego wypadku był znaczny, podczas gdy z treści opinii sporządzonych przez biegłego z zakresu ruchu drogowego wynika, iż nie był on w stanie określić jakie konkretnie zachowanie pokrzywdzonego miało stanowić o nieprawidłowości techniki jazdy, biegły spłycił ciążący na nim obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy konkretnym nieprawidłowym w okolicznościach zdarzenia zachowaniem kierującego motocyklem, w tym brakiem posiadania przez niego uprawnień do kierowania motocyklem, a zaistnieniem wypadku, do konstatacji cyt. „ Jedzie się, czy prowadzi się samochód to powinno się ten samochód, czy pojazd prowadzić panować nad każdym pojazdem, nawet nad prowadzonym koniem w zaprzęgu też się powinno panować, jeśli nie panuje to technika poruszania się prowadzącego dany pojazd jest nieprawidłowa”, co w okolicznościach sprawy (zmuszenie pokrzywdzonego do podjęcia gwałtownego manewru obronnego - ominięcia pojazdu w postaci busa, który nie ustępując mu pierwszeństwa wjechał na jego pas ruchu) uznać należy za zupełnie nieprzystojące i niewystarczające do uznania, iż przyczynienie pokrzywdzonego do wypadku było znaczne, dodatkowo finalny wydźwięk wywodów biegłego odnośnie stopnia przyczynienia się każdego z uczestników do zaistnienia wypadku, prowadzi do uznania, iż biegły na potrzeby opinii w niniejszej sprawie szacował je w dużej ogólności, nie biorąc pod uwagę wszystkich okoliczności, dodatkowo w sposób nieprawidłowy łącząc fakt braku posiadania uprawnień do kierowania pojazdami przez pokrzywdzonego z przypisaniem mu znacznego stopnia przyczynienia do zaistnienia wypadku, bowiem brak jest jakichkolwiek przesłanek wykazujących związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy tymi dwoma okolicznościami; c) nieuzasadnionym przyjęciu, iż wina i stopień społecznej szkodliwości czynu nie są znaczne, a nadto właściwości i warunki osobiste sprawcy czynią zasadnym warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego, z jednoczesnym pominięciem, iż oskarżony na żadnym etapie nie wyraził skruchy za zaistniałe zdarzenie i nie przeprosił pokrzywdzonego, dodatkowo konfabulował, przedstawiał zmienne i rażąco nieprawdopodobne wersje zdarzenia, co winno znaleźć odzwierciedlenie w wymierzeniu oskarżonemu odpowiednio dostosowanej kary, zamiast zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania. d) pominięciu zakresu i skutków zaistniałej po stronie pokrzywdzonego szkody oraz doznanej krzywdy, w tym w szczególności w postaci utraty pełnej ruchomości w uszkodzonym w wyniku wypadku drogowego barku, długotrwałości jego hospitalizacji oraz niezakończonemu leczeniu, co winno znaleźć odzwierciedlenie w wymierzeniu oskarżonemu odpowiednio dostosowanej kary, zamiast zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania, a nadto orzeczenia na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie wyższej niżeli 2000 zł. 3. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonego wobec oskarżonego środka kompensacyjnego w postaci nawiązki, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie 2.000 zł, podczas gdy, o ile orzeczenie na obecnym etapie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę rzeczywiście uznać można za znacznie utrudnione, o tyle kwota nawiązki winna być zdecydowanie wyższa z uwagi na charakter i konsekwencje doznanych przez pokrzywdzonego wskutek wypadku obrażeń, w tym jego długotrwałą hospitalizację, a w szczególności fakt utraty pełnej ruchomości w uszkodzonym barku oraz znaczną długość trwania procesu leczenia - rehabilitacji, które nie zostały zakończone do dnia dzisiejszego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - odnosząc się do zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego należy wskazać, że zasadniczą kwestią omawianą szeroko w tym środku odwoławczym była zmiana opisu czynu przypisanego oskarżonemu względem opisu czynu zawartego w akcie oskarżenia. Mianowicie Sąd I instancji dokonując modyfikacji wyeliminował z opisu czynu przypisanego oskarżonemu stwierdzenie, że R. S.: - nie zachował szczególnej ostrożności, - nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu jadącemu motocyklem K. S., dodał zaś ustalenie o tym, że: - działanie oskarżonego polegało na nieprawidłowym zatrzymaniu pojazdu w trakcie wykonywania manewru skrętu w lewo częściowo na pasie ruchu jadącego z przeciwka motocykla, - zaś kierujący motocyklem realizując manewr obronny ominięcia samochodu kierowanego przez oskarżonego wykonał gwałtowny ruch kierownicą i wskutek tego wywrócił się doznając ustalonych obrażeń ciała. Pełnomocnik w swej apelacji formułując wiele zarzutów zmierzał do wykazania, że ustalenia Sądu Rejonowego są błędne w zakresie mechanizmu powstania wypadku, gdyż działanie sprawcy nie polegało jedynie na nieprawidłowym zatrzymaniu samochodu częściowo na pasie ruchu jadącego z naprzeciwka motocyklisty, lecz na „ nie ustąpieniu pierwszeństwa przejazdu jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi kierowanemu przez pokrzywdzonego K. S.”. W tym zakresie skarżący odwołał się przede wszystkim do zeznań pokrzywdzonego K. S.. Oceniając argumenty skarżącego, zdaniem Sądu Okręgowego, należy stwierdzić, że w sprawie doszło do błędnego sformułowania opisu czynu przypisanego oskarżonemu. Uwzględniając materiał dowodowy sprawy należy zgodzić się z prokuratorem (autorem aktu oskarżenia), iż w sprawie działanie oskarżonego, takie jak opisane przez Sąd I instancji, stanowiło działanie polegające na „ nie zachowaniu szczególnej ostrożności” i „ nie ustąpieniu pierwszeństwa przejazdu jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi” (sformułowania z aktu oskarżenia) . W sposób oczywisty, oskarżony swym zachowaniem naruszył obowiązek zawarty w art. 22 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, gdyż realizując manewr zmiany kierunku jazdy nie zachował szczególnej ostrożności. Gdyby oskarżony prawidłowo obserwował drogę przed pojazdem to zauważyłby nadjeżdżający motocykl i nie wjechałby, nawet częściowo, na pas ruchu, którym poruszał się motocyklista. Dalej, oskarżony swym działaniem naruszył także obowiązek wynikający z art. 22 ust 4. Prawa o ruchu drogowym, gdyż nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać. Bez znaczenia dla oceny karnoprawnej zachowania oskarżonego jest to, że oskarżony zatrzymał pojazd zajmując jedynie część pasa ruchu, którym poruszał się K. S.. Otóż zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 23 Prawa o ruchu drogowym ustąpienie pierwszeństwa to powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby zmusić kierującego do zmiany kierunku lub pasa ruchu. W tej sprawie działanie oskarżonego w sposób oczywisty wymusiło na motocykliście podjęcie manewru obronnego ominięcia pojazdu poprzez zmianę kierunku jazdy. Zdaniem Sądu Okręgowego, na podstawie opisu czynu sformułowanego przez Sąd Rejonowy można było wysnuć wniosek, iż działanie oskarżonego polegało na nieustąpieniu pierwszeństwa przejazdu motocykliście, jednakże wobec sformułowania w tym zakresie zarzutów i wniosków apelacji pełnomocnika należało dokonać w tym zakresie zmiany opisu czynu i wprowadzić do treści opisu czynu powyższe sformułowania, pochodzące wprost z aktu oskarżenia. - osobną kwestią wymagającą omówienia jest sposób przeprowadzenia manewru obronnego przez K. S.. Skarżący zarzucił w apelacji biegłemu, że w swej opinii nie wyjaśnił podstaw przyjęcia tezy o rzekomej nieprawidłowej technice jazdy kierującego motocyklem i „ spłycił ciążący na nim obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy konkretnym nieprawidłowym w okolicznościach zdarzenia zachowaniem kierującego motocyklem, w tym brakiem posiadania przez niego uprawnień”. Odnosząc się do tych zarzutów, Sąd Okręgowy w całości podziela rozważania zawarte w pisemnej opinii biegłego. Z analizy przebiegu wypadku wynika, że kierujący motocyklem podjął prawidłową decyzję o wykonaniu manewru obronnego polegającego na ominięciu samochodu oskarżonego. Nadto, jak wynika z opinii, kierujący motocyklem miał dość miejsca na swoim pasie ruchu, aby wykonać bezpiecznie manewr ominięcia V. bez konieczności zjechania do rowu (patrz rysunek przedstawiający wzajemne położenie pojazdów – k. 299). Jednakże wskutek nieprawidłowego wykonania tego manewru (biegły uznał, że K. S. próbując ominąć samochód raptownie skręcił kierownicą w prawo, a następnie w lewo) stracił panowanie nad prowadzonym motocyklem i wywrócił się na lewą stronę, finalnie uderzając o rów na wysokości przystanku autobusowego. Sąd Okręgowy, w ślad za biegłym, przyjmuje, iż brak uprawnień K. S. do kierowania motocyklem pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z nieprawidłowym wykonaniem przez niego manewru ominięcia samochodu, a zatem z przyczynieniem się K. S. do zaistnienia wypadku. Sąd Okręgowy uwzględniając zatem ustalenia biegłego w treści opisu czynu przypisanego oskarżonemu zawarł stwierdzenie, że K. S. podjął prawidłowy manewr obronny ominięcia pojazdu, lecz wskutek nieprawidłowego wykonania tego manewru wywrócił się i doznał obrażeń ciała. Istotne w sprawie jest to, że wprawdzie oskarżony swym zachowaniem wywołał stan zagrożenia i wymusił na K. S. podjęcie manewrów obronnych, to nie doszło do bezpośredniego kontaktu obu pojazdów, zaś motocyklista wykonując prawidłowo manewr ominięcia miał możliwość uniknięcia powstania obrażeń ciała. - Sąd Okręgowy nie zgadza się także z zarzutami apelacji pełnomocnika dotyczącymi kwestii sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zdaniem pełnomocnika, mechanizm zaistnienia wypadku oraz jego skutki w zakresie stanu zdrowia K. S., wykluczały możliwość warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego. W ocenie skarżącego, R. S. winien zostać skazany za popełnione przestępstwo na karę grzywny oraz powinien zapłacić pokrzywdzonemu kwotę 5.000 zł tytułem nawiązki. W tym zakresie Sąd Okręgowy podziela jednak rozważania Sądu Rejonowego dotyczące ustalenia stopnia winy i szkodliwości społecznej czynu popełnionego przez R. S.. Zdaniem Sądu Okręgowego, nawet mimo zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu, decyzja Sądu Rejonowego o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec R. S. jest prawidłowa, zaś argumentacja pełnomocnika zawarta w apelacji bezzasadna. - końcowo, zdaniem Sądu Okręgowego, w sprawie nie zaistniały podstawy do zmiany wyroku w zakresie wysokości nawiązki orzeczonej dla K. S.. Wprawdzie obrażenia ciała motocyklisty okazały się rozległe, to jednak w sprawie istotnym czynnikiem kształtującym wysokość należnej nawiązki jest przyczynienie się pokrzywdzonego do zaistnienia zdarzenia drogowego i powstania obrażeń ciała. Gdyby pokrzywdzony stosował się do przepisów prawa to nie jechałby w czasie i miejscu zdarzenia motocyklem, gdyż nie miał uprawnień do kierowania pojazdami tej kategorii w ruchu drogowym. Wniosek wniosek o: - zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I - poprzez ustalenie, że czyn oskarżonego R. S. polegał na tym, że w dniu 8 września 2022 roku w S. (...), gm. W., woj. (...), jadąc jako kierujący samochodem ciężarowym marki V. (...) o nr rejestracyjnym (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że wykonując manewr skrętu w lewo poza skrzyżowaniem, nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu jadącemu z kierunku przeciwnego motocyklowi marki H. (...) o numerze rejestracyjnym (...) kierowanemu przez K. S., w wyniku czego kierujący motocyklem podjął manewr obronny ominięcia, w trakcie którego wywrócił się doznając obrażeń ciała w postaci obustronnych odm opłucnowych, złamania lewego obojczyka oraz złamania lewej łopatki, które spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała na czas dłuższy od 7 dni, określone w art. 157 §1 kk i wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 177 § 1 kk i za ten czyn wymierzenie mu kary 250 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu złotych), przy zastosowaniu treści art. 37a §1 kk, II. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II i orzeczenie wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie 5.000 złotych ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. apelacja pełnomocnika okazała się zasadna w niewielkim zakresie, zatem Sąd Okręgowy uwzględniając częściowo apelację dokonał zmiany opisu czynu poprzez jednoznaczne wskazanie, że oskarżony swym zachowaniem nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu motocykliście 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy - orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego - wysokość orzeczonej nawiązki Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w tym zakresie apelacja pełnomocnika okazała się bezzasadna 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany zmiana opisu czynu przypisanego oskarżonemu Zwięźle o powodach zmiany apelacja pełnomocnika okazała się częściowo zasadna 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III - w przedmiotowej sprawie apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zaś apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego bezzasadna w znacznej części. Z tych powodów Sąd Okręgowy uznał, że na podstawie art. 633 kpk w zw. z art. 634 kpk strony poniosą we własnym zakresie koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Z tych powodów Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosków zarówno obrońcy jak i pełnomocnika o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów zastępstwa procesowego. - nadto Sąd Okręgowy uznał, że dalej idącą apelacją była apelacja obrońcy, w której skarżący domagał się uniewinnienia oskarżonego. Z uwagi na to, że apelacja okazała się w całości bezzasadna Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 633 kpk i art. 634 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 100 zł i zryczałtowane wydatki związane z doręczeniem korespondencji w postępowaniu odwoławczym w kwocie 20 zł. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.