Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I C 135/23 AI generated

I C 135/23 · Sąd powszechny

Case Number I C 135/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

wyroku z dnia 19 marca 2024 r. Pozwem z dnia 3 stycznia 2023 r. (data prezentaty) powód T. K. (1) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie kwoty 84.796 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz również kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że dochodzona przez niego kwota stanowi odszkodowanie za niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie Skarbu Państwa przy wykonywaniu władzy publicznej.

Legislator headnote

AI generated

art. 417 k.c; I C 135/23 · Sąd powszechny: K. (1) wraz z rodziną (żona, 2 letnie dziecko i matka powoda) mieli zaplanowany udział w wycieczce do E.. Całkowity koszt wycieczki to 9.256 zł. ( dokumenty podróży k. 67-75, 77) T. K. (1) od listopada 2014 r. do października 2020 r. był prezesem zarządu i jedynym wspólnikiem spółki (...) sp. z o.o. ( z urzędu) W lutym 2019 r. T. K. (1) jako przyjmujący zlecenie w charakterze konsultanta oraz przedstawiciela firmy (...) sp. z o.o. zawarł umowę ze spółką (...) sp. z o.o. (obecnie: (...) sp. z o.o.) o świadczenie usług. W § 6 ust. 1 umowy ustalono wynagrodzenie powoda na (...) zł za każdą przepracowaną roboczogodzinę.

Keywords

AI generated
dismissal during probation disciplinary sanction against attorney disbarment of advocate non-implementation of the offending agreements immediate termination for fraud dismissal or termination of contract

Cited Legislation

AI generated
art. 417 k.c
Niezgodność z prawem na gruncie art. 417 k.c.

Cited Case Law

AI generated
IV CSK 406/11
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2012 r.
III CSK 243/09
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 maja 2010 r.
AI generated
III Ko 129/22
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2022 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział III Karny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia Dorota Biernikowicz Protokolant: protokolant sądowy Aleksandra Grzeszkiewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Hieronima Mazurka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2022 r. sprawy z wniosku A. M. o zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie wnioskodawcy przez funkcjonariuszy Wydziału Prewencji Komisariatu Policji P. w dniu 28.05.2021 r. o godz. 15:55 i pozbawienie go wolności poprzez osadzenie wnioskodawcy w Areszcie Śledczym w P. do dnia 31.05.2021 r. do godz. 14:54 w sprawie Sądu Rejonowego P. w P. sygn. akt VIII Wp 72/21 (II K 96/17 Sądu Rejonowego w G.) 1. na podstawie art. 552 § 4 a contrario k.p.k. w zw. z art. 553a k.p.k. wniosek A. M. oddala w całości; 2. na podstawie art. 554 § 4 k.p.k. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sędzia Dorota Biernikowicz UZASADNIENIE Wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 23.05.2022 roku Sygnatura akt III Ko 129/22 1. WNIOSKODAWCA A. M., syn S. i H. z domu S., urodzony (...) w P. 1.ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE ZGŁOSZONEGO ŻĄDANIA 1. Odszkodowanie (kwota główna) Odsetki Brak żądania Brak żądania 2. Zadośćuczynienie (kwota główna) Odsetki Kwota 300.000 zł (trzysta tysięcy złotych) na podstawie art. 552 § 4 k.p.k. tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną na skutek niewątpliwie niesłusznego zatrzymania w okresie od dnia 28 maja 2021 roku godz. 15.55 do dnia 31 maja 2021 roku. godz. 14.54. Brak żądania 1.3. Ustalenie faktów 0.1.3.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt Dowód Numer karty 3.1.1. Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2017 roku Sąd Rejonowy w G.w sprawie II K 96/17 uznał A. M. za winnego tego, że w dniu 26 stycznia 2017 roku w nieustalonym miejscu przyjął od nieustalonej osoby uzyskany za pomocą kradzieży z włamaniem w P. w dniu 26 stycznia 2017 roku pojazd marki R. (...) nr rej. (...) o wartości 80.000 zł na szkodę T. M., tj. przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. i skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata. Jednocześnie w okresie próby wnioskodawca został oddany pod dozór kuratora sądowego i zobowiązany do informowania kuratora o przebiegu okresu próby w sposób i w terminach z nim ustalonych. Wnioskodawca w trakcie okresu próby wyjechał do B. i zaniechał dalszego kontaktu z kuratorem, w tym telefonicznego. W związku z powyższym kurator pismem z dnia 29 maja 2019 roku wniósł o zarządzenie wobec A. M. wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności. Postanowieniem z dnia 29 października 2019 roku wydanym w sprawie VIII Ko 1318/19 Sąd Rejonowy P. w P. zarządził wykonanie przez wnioskodawcę kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem II K 96/17 Sądu Rejonowego w G. Wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 stycznia 2018 roku wydanym w sprawie XVI K 206/17 A. M. został skazany za to, że w dniu 27 kwietnia 2017 roku na dziedzińcu kamienic przy ul. (...) i ul. (...) w P., działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. oraz dwoma innymi ustalonymi mężczyznami, wzięli udział w pobiciu J. K. narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia oraz nastąpienia skutków określonych w art. 156 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w celu zmuszenia pokrzywdzonego do określonego działania w postaci wydania kluczy do domu położonego przy ul. (...) w L. stosując wobec wymienionego przemoc polegającą na wielokrotnym uderzaniu go pięściami i kopaniu obutą stopą po całym ciele, przy czym pozostali dwaj ustaleni mężczyźni także używając kija golfowego i kija baseballowego, co spowodowało u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci złamania kości piszczelowej lewej, złamania otwartego podstawy IV i V kości śródręcza ręki prawej oraz otarć naskórka w okolicy głowy, skutkujące naruszeniem czynności narządu ciała trwającym dłużej niż 7 dni, przy czym doprowadzili pokrzywdzonego do wydania wskazanych kluczy, tj. przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. i art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za co wymierzono A. M. karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Jednocześnie wnioskodawca został także uznany winnym tego, że w dniu 29 kwietnia 2017 roku i w dniu 22 maja 2017 roku w P. składając zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym o sygn. PR 2 Ds. 1323.2017.14 nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową P. w P. zeznał nieprawdę będąc uprzednio pouczonym przez przyjmującego zeznania, działającego w zakresie swoich uprawnień, o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, za co wymierzono mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Jednocześnie wskazane wyżej kary jednostkowe pozbawienia wolności zostały wnioskodawcy połączone i wymierzono mu karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wnioskodawca nie stawił się jednak do odbycia wskazanej kary pozbawienia wolności i w związku z tym, że wyjechał do B. zastosowano wobec niego procedurę ENA. Procedura ENA zastosowana została jednak wyłącznie do kary orzeczonej wobec wnioskodawcy w sprawie XVI K 206/17, a A. M. nie zrzekł się zasady specjalności, by móc odbyć również zarządzoną do wykonania karę 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie II K 96/17 Sądu Rejonowego w G. A. M. został zatrzymany na terenie K. w dniu 25 czerwca 2019 roku, a karę pozbawienia wolności orzeczoną w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy wnioskodawca zaczął odbywać na terenie P. od dnia 9 sierpnia 2019 roku i zakończył jej odbywanie w dniu 22 kwietnia 2021 roku. Po opuszczeniu Aresztu Śledczego wnioskodawca zamieszkał w lokalu położonym przy ul. (...) w P., a jego obrońca w dniu 29 kwietnia 2021 roku złożył w Sądzie Rejonowym P. w Poznaniu wniosek o udzielenie A. M. zezwolenia na odbycie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Jednocześnie w dniu 21 kwietnia 2021 roku Sąd Rejonowy P. w P.zarządził poszukiwanie wnioskodawcy w celu ustalenia jego miejsca pobytu oraz doprowadzenie go do Aresztu Śledczego w P. celem odbycia kary 8 miesięcy pozbawienia wolności. Do zatrzymania A. M. doszło w dniu 28 maja 2021 roku o godz. 15.55 w jego miejscu zamieszkania. Wnioskodawca został zwolniony z Aresztu Śledczego w dniu 31 maja 2021 roku o godz. 14.54 na podstawie zarządzenia Sędziego Sądu Rejonowego P. z dnia 31 maja 2021 roku z uwagi na nie zrzeczenie się przez skazanego przysługującego mu prawa wynikającego z art. 607e § 1 k.p.k. W dniu 2 czerwca 2021 roku wnioskodawca złożył zażalenie na zatrzymanie i pozbawienie wolności, a także drugie zażalenie na sposób przeprowadzenia przez funkcjonariuszy Policji zatrzymania wnioskodawcy w dniu 28 maja 2021 roku. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2021 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej P. w P. w sprawie PR Zo 4.2021 nie uwzględniła zażalenia A. M. na sposób przeprowadzenia czynności zatrzymania w dniu 28 maja 2021 roku przez funkcjonariuszy Policji. Postanowieniem z dnia 24 września 2021 roku sygn.. akt V Kow 2789/21 Sąd Okręgowy w P. udzielił A. M. zezwolenia na odbywanie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 3 sierpnia 2017 roku w sprawie II K 96/17, za przestępstwa z art. 291 § 1 k.k., a następnie zarządzonej postanowieniem Sądu Rejonowego P. w P. z dnia 29 października 2019 roku – w systemie dozoru elektronicznego. Sąd Okręgowy skrócił jednocześnie A. M. wskazaną karę pozbawienia wolności o okres zatrzymania od dnia 28 maja 2021 roku do dnia 31 maja 2021 roku. dokumenty znajdujące się w aktach II K 96/17 Sądu Rejonowego w G. k. 140, k. 219 dokumenty znajdujące się w teczce dozoru wnioskoda-wcy VIII Wp 195/20 Sądu Rejonowego P. w P. k. 2, k. 25, k. 32, k. 34, k. 36, k. 40, k. 46, k. 48, k. 57-58, k. 79, k. 80 dokumenty znajdujące się w aktach PR Zo 4.2021 Prokuratury Rejonowej P. w P. k. 2-3, k. 8, k. 17-21, k. 22-26 dokumenty znajdujące się w aktach VII Wp 72/21 Sądu Rejonowego P. w P. k. 2, k. 3, k. 16, k. 24, k. 31, k. 33, k. 35, k. 36, k. 64 - 65 częściowo zeznania wniosko-dawcy A. M. k. 72-72v - wniosek, -zażalenie na zatrzymanie i pozbawienie wolności, - protokół zatrzymania osoby, -postanowie - nie Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. z dnia 20 lipca 2021 roku w sprawie RR Zo 4.2021, - świadectwo zwolnienia, -zażalenie na sposób przeprowa-dzenia przez funkcjonariuszy Policji zatrzymania wnioskoda-wcy w dniu 28 maja 2021 roku, -dane z NOE-SAD dot. wnioskoda-wcy k. 2-13, k. 19, k. 20, k. 21–25, k. 26, k. 29-30, 42-48 0.1.3.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt Dowód Numer karty 3.2.1 Twierdzenia wnioskodawcy zawarte we wniosku, iż zatrzymanie jego osoby w dniu 28 maja 2021 roku wywołało u niego nadzwyczaj negatywne emocje i gwałtowny stres, zachowanie zatrzymujących go funkcjonariuszy było agresywne i nacechowane groźbą użycia siły nie tylko wobec samego wnioskodawcy, lecz również wobec jego schorowanych rodziców. Podobnie za nieudowodnione Sąd Okręgowy uznał twierdzenia jakoby stres wnioskodawcy związany z zatrzymaniem był tym większy, że „ponownie stanęła przed nim naznaczona koszmarem perspektywa przebywania w zakładzie karnym ze zdemoralizowanymi skazanymi z wieloletnimi wyrokami, w tym z należącymi do subkultury więziennej, którzy na co dzień stosują wobec innych skazanych w wieku wnioskodawcy przemoc fizyczną i jeszcze bardziej wyrafinowaną przemoc psychiczną”, a także by wnioskodawca bał się ponownego osadzenia w zakładzie karnym mając w pamięci jakie przykrości i poniżenia spotkały go, kiedy był wcześniej osadzony w zakładzie karnym. A. M. składając w niniejszej sprawie zeznania nie wskazywał bowiem, by podczas odbywania kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności korzystał z pomocy psychiatrycznej, bądź by stosowna była wobec niego jakakolwiek przemocy przez współwięźniów. Jako fakt nieudowodniony Sąd uznał również twierdzenia wnioskodawcy, iż 3 – dniowy pobyt w Areszcie Śledczym i traumatyczne przeżycia z tym związane spowodowały, że A. M. nie jest zdolny ułożyć sobie życia w sferze osobistej. 4. ocena DOWODów 0.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 3.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 3.1.1. zeznania wnioskodawcy A. M. (dowód wiarygodny częściowo) Sąd Okręgowy obdarzył przymiotem wiarygodności zeznania wnioskodawcy w zakresie w jakim były one spójne i logiczne, a także korespondowały ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją. Sąd miał bowiem na uwadze, że w interesie wnioskodawcy było przedstawienie swojego kilkudniowego zatrzymania w jak najgorszym świetle, dążąc do uznania swojego roszczenia co do zasady i uzyskania jak najwyższego zadośćuczynienia. Całkowicie bezsporny charakter miały zeznania wnioskodawcy, w których przyznał on, że został zatrzymany w B.przekazany do P. „do innego wyroku”, który odbył w całości i jednocześnie nie zrzekł się zasady specjalności w zakresie drugiego z wydanych w stosunku do niego orzeczeń. Analogicznie Sąd ocenił twierdzenia A. M. odnoszące się do jego karalności. W ocenie składu orzekającego brak było podstaw do zaprzeczenia twierdzeniom A. M., iż wiedział w jakiej sprawie zatrzymała go Policja, albowiem wcześniej jego obrońca złożył wniosek o odbywanie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności w trybie dozoru elektronicznego. Sąd Okręgowy nie miał zasadniczych zastrzeżeń, co do opisu przez wnioskodawcę samego zatrzymania w dniu 28 maja 2021 roku, albowiem w kluczowych kwestiach był on zbieżny z dokumentacją sporządzoną na tą okoliczność. Nadto A. M. całkowicie szczerze przyznał, że w areszcie śledczym nikt mu żadnej krzywdy nie robił. - dokumenty znajdujące się w aktach II K 96/17 Sądu Rejonowego w G. - dokumenty znajdujące się w teczce dozoru wnioskodawcy VIII Wp 195/20 Sądu Rejonowego P. w P., - dokumenty znajdujące się w aktach PR Zo 4.2021 Prokuratury Rejonowej P. w P., - dokumenty znajdujące się w aktach VII Wp 72/21 Sądu Rejonowego P. w P. Podstawą ustaleń faktycznych Sąd uczynił także zebrane w sprawie dokumenty. Sąd uznał je za wiarygodny materiał dowodowy, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności, ani prawdziwości informacji w nich zawartych, a i Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw, by zakwestionować je z urzędu. 0.1.4.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów 0.2.(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 3.1 albo 3.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.2.1 zeznania wnioskodawcy A. M. (dowód wiarygodny częściowo) Sąd nie podzielił twierdzeń wnioskodawcy w zakresie w jakim utrzymywał, że jest on osobą w pełni zresocjalizowaną, wobec czego wychowawca odradził mu skorzystanie z zasady specjalności, by miał możliwość złożenia wniosku o odbywanie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, albowiem umieszczanie go w zakładzie karnym jest całkowicie bezcelowe. W ocenie Sądu jeżeli faktycznie A. M. byłby całkowicie zresocjalizowany wówczas nie odbyłby on w całości kary orzeczonej przez Sąd Okręgowy w P. w sprawie XVI K 206/17, lecz niewątpliwie skorzystałby on z warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary, co jednak nie miało miejsca (sam wnioskodawca wskazał, że przedmiotową karę odbył w całości). Całkowicie nielogiczne są natomiast twierdzenia A. M., iż o jego pełnej resocjalizacji świadczy prawidłowe odbywanie przez niego kary pozbawienia wolności w ramach dozoru elektronicznego. Skład orzekający stanowczo w tym miejscu wskazuje, że wywiązywanie się z warunków dozoru elektronicznego jest obowiązkiem wnioskodawcy, a ich nieprzestrzeganie prowadziłoby wyłącznie do odbycia przez A. M. pozostałej części kary w jednostce penitencjarnej. Sąd jako całkowicie instrumentalne ocenił zeznania wnioskodawcy, w których opisywał on swoje rzekome problemy psychiczne związane z zatrzymaniem w okresie od dnia 28 maja 2021 roku do dnia 31 maja 2021 roku. A. M. nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu na okoliczność problemów psychicznych, które wystąpić u niego miały w następstwie zatrzymania, a za taki na pewno nie może uchodzić dokumentacja z jednorazowej wizyty w Poradni (...). Wnioskodawca utrzymywał, że przed samą rozprawą, na której składał zeznania, musiał przyjmować silne leki, niemniej jednak nie wskazał ich nazwy. A. M. twierdził również, że za miesiąc ma kolejną wizytę u psychiatry, niemniej jednak nie przedstawił żadnej dokumentacji z poprzednich wizyt, poza wizytą z dnia 13 grudnia 2021 roku, gdzie zawarty został zapis o konieczności kontroli za 6 tygodni. Powyższe prowadzi zdaniem Sądu Okręgowego do konkluzji, że wnioskodawca, przekonując o swoich problemach psychicznych w związku z zatrzymaniem w dniach 28 maja 2021 roku – 31 maja 2021 roku, działał wyłącznie instrumentalnie w celu uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Niewiarygodne są natomiast twierdzenia wnioskodawcy, iż będąc zatrzymanym w dniu 28 maja 2021 roku i osadzonym w Areszcie Śledczym w P. obawiał się on o swoje życie, albowiem został umieszczony w celi z recydywistami, którzy „wyglądali, jak wyglądali”. A. M. w jednostce penitencjarnej spędził 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wobec czego zupełnie niewiarygodnie brzmią jego twierdzenia, iż wygląd innych osadzonych wzbudzał obawy o jego życie i zdrowie w momencie ponownego zatrzymania i osadzenia w Areszcie Śledczym, zwłaszcza mając na uwadze rodzaj przestępstw, za które został skazany. 3.2.1. dokumenty: - dokumentacja medyczna wnioskodawcy z Poradni (...) – k. 16 - 18 W ocenie Sądu Okręgowego wskazana dokumentacja medyczna nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ powołanie się przez wnioskodawcę na problemy ze zdrowiem miało charakter wyłącznie instrumentalny, a celem tego było przede wszystkim uzyskanie przez wnioskodawcę korzystnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Całkowicie niewiarygodne jest bowiem, że A. M. po rzekomo traumatycznych przeżyciach związanych z 3 – dniowym pobytem w Areszcie Śledczym udał się do psychiatry dopiero w dniu 13 grudnia 2021 roku, a więc po 6,5 miesiąca po zwolnieniu z jednostki penitencjarnej. 3.2.1. dokumenty: - informacja o udzielonej osadzonemu pomocy postpenitencjar-nej – k. 27 Wskazany dowód nie miał żadnego znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie i wydania rozstrzygnięcia. 1.PODSTAWA PRAWNA Odszkodowanie 1. Kwota główna Odsetki brak żądania brak żądania Zwięźle o powodach podstawy prawnej ------------------------------------------------------------------------------ Zadośćuczynienie Kwota główna Odsetki art. 552 § 4 k.p.k. art. 553a k.p.k. brak żądania. Zwięźle o powodach podstawy prawnej Zgodnie z art. 552 § 4 k.p.k. w zw. z art. 552 § 1 k.p.k., oskarżonemu lub podejrzanemu, wobec którego stosowano niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłe z wykonania wobec niego wspomnianego środka przymusu. Odpowiedzialność Skarbu Państwa za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie oparta jest na zasadzie ryzyka, a nie na zasadzie winy, co powoduje, że niewątpliwie niesłusznym, w rozumieniu art. 552 § 4 k.p.k., jest takie zatrzymanie, które było stosowane z obrazą przepisów rozdziału 27 k.p.k. oraz zatrzymanie powodujące dolegliwość, której zatrzymany nie powinien doznać, w świetle całokształtu okoliczności ustalonych w sprawie, a także, w szczególności, prawomocnego jej rozstrzygnięcia (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1999 roku, sygn. akt I KZP 27/99, Legalis nr 44499; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2002 roku, sygn. akt III KKN 452/99, Legalis nr 336475). Należy zwrócić również uwagę na fakt, iż w trybie art. 552 § 4 k.p.k. nie wystarczy ustalenie, że zatrzymanie było niesłuszne, należy bowiem ustalić wysoki stopień owej niesłuszności, to jest stwierdzić, że było "niewątpliwie" niesłuszne. Z kolei przepis art. 553a k.p.k. stanowi, że ustalając wysokość odszkodowania, sąd uwzględnia zaliczenie oskarżonemu okresu niesłusznego stosowania kar, środków zabezpieczających, tymczasowego aresztowania lub zatrzymania, których dotyczy wniosek o odszkodowanie, na poczet kar lub środków zabezpieczających orzeczonych w innym postępowaniu. 1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU W PRZEDMIOCIE ŻĄDANIA Zwięźle o powodach rozstrzygnięcia Odszkodowanie 1. Kwota główna Odsetki brak żądania brak żądania Zadośćuczynienie 2. Kwota główna Odsetki Sąd oddalił w całości żądanie wnioskodawcy zasądzenia na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 300.000 zł w związku z jego niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem w dniu 28 maja 2021 roku godz. 15.55 i osadzeniem w Areszcie Śledczym w P. do dnia 31 maja 2021 roku godz. 14.54. Na samym wstępie czynionych rozważań Sąd Okręgowy wskazuje, że zgodnie z art. 607e § 1 k.p.k. osoby przekazanej w wyniku wykonania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności. Jednocześnie sąd, który prawomocnie orzekł w sprawie, może zarządzić wykonanie kary tylko za te przestępstwa, które stanowiły podstawę przekazania osoby ściganej (art. 607e § 2 k.p.k.). Niemniej jednak przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli osoba przekazana, pomimo takiej możliwości, nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła (art. 607e § 3 pkt 2 k.p.k.) lub też osoba ścigana wyraziła zgodę na przekazanie i zrzekła się korzystania z prawa określonego w § 1 (art. 607e § 3 pkt 6 k.p.k.). W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że A. M. formalnie nie zrzekł się zasady specjalności, co uniemożliwiało wprowadzenie mu do wykonania kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. w sprawie II K 96/17 przed upływem 45 dni od opuszczenia przez niego Aresztu Śledczego po odbyciu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie XVI K 206/17, która stanowiła podstawę przekazania wnioskodawcy w trybie ENA. Rzeczywiste działania wnioskodawcy po odbyciu w/w kary pozbawienia wolności prowadzą jednak do wniosku, iż w rzeczywistości zrzekł on się zasady specjalności, albowiem jego obrońca w dniu 29 kwietnia 2021 roku złożył w Sądzie Rejonowym P.w P. wniosek o udzielenie A. M. zezwolenia na odbycie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Złożenie wskazanego wniosku jest zdaniem Sądu niczym innym, jak wnioskiem o wykonanie orzeczonej wobec wnioskodawcy kary pozbawienia wolności, który to wniosek został złożony przez obrońcę A. M. przed upływem 45 dni od zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w P. w sprawie XVI K 206/17. Okoliczność, iż wniosek dotyczył możliwości odbycia kary w systemie dozoru elektronicznego nie ma z formalnego punktu widzenia żadnego znaczenia, albowiem wnioskodawca nie miał żadnej pewności, iż zostanie on uwzględniony, a kara nie zostanie skierowana do wykonania w warunkach zakładu karnego typu zamkniętego. Powyższe w ocenie Sądu pozwala na stwierdzenie, że w rzeczywistości A. M., składając wniosek o wykonanie kary pozbawienia wolności w sprawie II K 96/17, w rzeczywistości zrzekł się zasady specjalności i to przed upływem 45 dni od zakończenia odbywania kary w sprawie XVI K 206/17, a zatem nie pozostawał pod ochroną przewidzianą przepisem art. 607e § 3 pkt 2 k.p.k. i wskazana kara 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona w sprawie II K 96/17 mogła zacząć być wykonywana już w dniu zatrzymania, tj. w dniu 28 maja 2021 roku godz. 15.55. Niezależnie od powyższego Sąd Okręgowy rozstrzygając niniejszą sprawę miał na uwadze również dyspozycje art. 553a k.p.k. stanowiącą, że ustalając wysokość odszkodowania, sąd uwzględnia zaliczenie oskarżonemu okresu niesłusznego stosowania kar, środków zabezpieczających, tymczasowego aresztowania lub zatrzymania, których dotyczy wniosek o odszkodowanie, na poczet kar lub środków zabezpieczających orzeczonych w innym postępowaniu. Naturalnie skład orzekający miał na uwadze, że wskazany przepis w swojej treści odnosi się wyłącznie do odszkodowania, niemniej jednak nie może ujść z pola widzenia fakt, że roszczenie wnioskodawcy dotyczy samego faktu niesłusznego zatrzymania. A. M. w toku rozprawy w dniu 16 maja 2022 roku spontanicznie i szczerze wskazał, że w trakcie zatrzymania i osadzenia w Areszcie Śledczym nikt mu krzywdy nie zrobił (kwestia rzekomych problemów psychicznych wnioskodawcy zgłaszana przez niego w toku postępowania została uznana za wytworzoną wyłącznie na potrzeby niniejszej sprawy, co Sąd szeroko omówił już we wcześniejszej części uzasadnienia). Wnioskodawca nie doznał więc żadnej wymiernej krzywdy poza faktem samego zatrzymania, która to krzywda została następnie konwalidowana postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 29 października 2019 roku w sprawie V Kow 2789/21, który skrócił A. M. karę pozbawienia wolności o okres zatrzymania od dnia 28 maja 2021 roku do dnia 31 maja 2021 roku. Sąd wyłącznie na marginesie czynionych rozważań podnosi, że żądana przez wnioskodawcę kwota zadośćuczynienia jest absolutnie oderwana od rzeczywistości, albowiem żądanie sumy 100.000 zł za jeden dzień niesłusznego zatrzymania, podczas którego wobec A. M. nie miała miejsca żadna niestosowna sytuacja jest nieadekwatne mając na uwadze sprawy chociażby osób, co do których stosowano zatrzymanie lub tymczasowe aresztowanie w okresie stalinowskim, a także co do których stosowano wielomiesięczne tymczasowe aresztowanie, po czym uniewinniono ich od zarzucanych im czynów zabronionych. Sąd Okręgowy stanowczo wskazuje, że zarządzenie wobec wnioskodawcy wykonania kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. w sprawie II K 96/17 stanowiło wyłącznie konsekwencję nagannego zachowania samego wnioskodawcy, który całkowicie lekceważył nałożone na niego obowiązki związane z oddaniem pod dozór kuratora sądowego w związku z okresem próby. Nadto A. M. zdawał sobie doskonale sprawę z tego, że ma do odbycia karę pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie XVI K 206/17 Sądu Okręgowego w P., lecz pomimo tego opuścił granice P., udając się do B. co następnie implikowało konieczność wdrożenia wobec niego instytucji ENA. Cała sytuacja rozpatrywana na kanwie niniejszego postępowania wynikła wyłącznie z całkowicie nagannego i lekceważącego podejścia wnioskodawcy do wykonania orzeczonych wobec niego kar. Sąd Okręgowy zaznacza, że w trybie art. 552 § 4 k.p.k. nie wystarczy ustalenie, że zatrzymanie było niesłuszne, należy bowiem ustalić wysoki stopień owej niesłuszności, to jest stwierdzić, że było "niewątpliwie" niesłuszne. Mając natomiast na uwadze wszystkie przytoczone wyżej okoliczności w ocenie Sądu Okręgowego nie sposób uznać, że zatrzymanie wnioskodawcy w okresie od dnia 28 maja 2021 roku godz. 15.55 do dnia 31 maja 2021 roku godz. 14.54 było „niewątpliwie” niesłuszne. W związku z powyższym wniosek A. M. podlegał oddaleniu w całości. brak żądania 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---- ---------------------------------------------------------------- 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnię-cia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 Zgodnie z art. 554 § 4 k.p.k. postępowanie w sprawach określonych w rozdziale 58 k.p.k. jest wolne od kosztów sądowych. 1.PODPIS Poznań, 23 czerwca 2022 roku sędzia Dorota Biernikowicz ZARZĄDZENIE 1. Proszę odnotować sporządzenie uzasadnienia (w dniu 17.06.2022r. urlop sędziego); 2. Odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem doręczyć wnioskodawcy i pełnomocnikowi (art. 140 k.p.k.); 3. Przedłożyć z apelacja albo z zpo za 14 dni. Poznań, dnia 23.06.2022r. D. Biernikowicz
II AKzw 750/13
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r.
III KK 142/26
D.Ś. został oskarżony o to, że w dniu 17 września 2025 r., na drodze publicznej pomiędzy miejscowościami M.-C., kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym marki A. o nr rej. [...], pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 12 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 549/22 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, obowiązującego w okresie od 20 grudnia 2022 r. do 20 grudnia 2026 r., tj. o czyn z art. 244 k.k. (wniosek w trybie art. 335 § 1 k.p.k. k. 28-29 akt sprawy II K 552/25).Sąd Rejonowy w Myśliborzu, wyrokiem z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. akt II K 552/25, uznał D.Ś. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za ten czyn na podstawie art. 244 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1), której wykonanie warunkowo zawiesił na roczny okres próby (art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k.) (pkt 4) oraz orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat (art. 42 § 1a pkt 2 k.k.) (pkt 2) i świadczenie pieniężne w wysokości 5 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (art. 43a § 2 k.k.) (pkt 3), a także rozstrzygnął w przedmiocie kosztów sądowych, w tym opłaty (pkt 5) (wyrok k. 34 akt sprawy II K 552/25).Orzeczenie to zostało ogłoszone na posiedzeniu wobec uwzględnienia wniosku prokuratora o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 343 § 6 k.p.k. (k. 33 akt sprawy II K 552/25) i uprawomocniło się w dniu 4 lutego 2026 r. (k. 34 i 39 akt sprawy II K II K 552/25) wobec niezaskarżenia go przez strony postępowania.Od powyższego wyroku kasację na niekorzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny.Zaskarżył go w całości i zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 343 § 6 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wadliwego wniosku prokuratora o skazanie D.Ś. - oskarżonego o przestępstwo z art. 244 k.k. - bez przeprowadzenia rozprawy i wydanie wyroku zgodnego z tym wnioskiem, co skutkowało rażącą obrazą prawa materialnego tj. art. 69 § 1 k.k., polegającą na wymierzeniu oskarżonemu za czyn zakwalifikowany z tego przepisu, kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na roczny okres próby, pomimo braku spełnienia określonej w tym przepisie przesłanki, aby sprawca w czasie popełnienia przestępstwa podlegającego osądowi nie był skazany na karę pozbawienia wolności, gdyż oskarżony został uprzednio skazany za przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, na mocy prawomocnego z dniem 19 października 2023 r. wyroku Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 11 października 2023 r., sygn. akt II K 265/23, a zatem zarówno w dacie czynu, jak i w dacie orzekania oskarżony był osobą skazaną w innym postępowaniu na karę pozbawienia wolności, a nadto pozostawał w okresie próby.W konkluzji kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Myśliborzu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Wniesiona na niekorzyść skazanego kasacja Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna, w związku z czym mogła być w całości uwzględniona na posiedzeniu w oparciu o przepis art. 535 § 5 k.p.k.W pełni podzielić należy stanowisko Prokuratora Generalnego, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów wskazanych w zarzucie kasacji, co z uwagi na charakter tych uchybień i ich następstwa - miało istotny wpływ na treść wyroku.Rację ma autor kasacji wskazując, że naruszenia (uchybienia) przepisów postępowania i prawa materialnego wynikały w istocie z niedostrzeżenia braku przesłanek umożliwiających uwzględnienie wniosku prokuratora o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego i w konsekwencji przedwczesnego zaakceptowania przez sąd wniosku i orzeczenia uzgodnionych z oskarżonym kar i innych środków przewidzianych za zarzucony występek.
II K 212/19
Sąd ograniczył sporządzenie uzasadnienia do rozstrzygnięcia o karze w myśl art.
II K 293/22
na podstawie art. 575 § 1 kpk rozwiązuje orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 7 maja 2019r sygn. akt II K 1191/17, na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 kk w zw. z art. w zw. z art. 81 pkt. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19 łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 135/23

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Ligoń-Krawczyk Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Kocielnik po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2024 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa T. K. (1) przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, o zapłatę I. oddala powództwo, II. zasądza od T. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 135/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 19 marca 2024 r. Pozwem z dnia 3 stycznia 2023 r. (data prezentaty) powód T. K. (1) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie kwoty 84.796 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz również kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że dochodzona przez niego kwota stanowi odszkodowanie za niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie Skarbu Państwa przy wykonywaniu władzy publicznej.

Niezgodnego z prawem działania powód upatrywał się w zarządzeniu przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie do wykonania kary 1 roku pozbawienia wolności, która było warunkowo zawieszona, przy jednoczesnym braku ku temu podstaw, a także, że posiedzenie w tym przedmiocie odbyło się pomimo doręczenia wezwania na nieprawidłowy adres powoda. Zdaniem powoda w okresie od 14 sierpnia 2020 r. do 28 sierpnia 2020 r. niesłusznie odbywał karę pozbawienia wolności, w związku z czym poniósł szkodę. Na kwotę odszkodowania złożyło się: 9.496 zł jako koszt rezygnacji z wycieczki zagranicznej wraz z opłatą bagażową oraz 5.300 zł jako utracony zarobek za okres przebywania w jednostce penitencjarnej.

Nadto powód żądał zadośćuczynienia w kwocie nie niższej niż 70.000 zł za naruszenie dóbr osobistych przez bezprawne działanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Zdaniem powoda pozwany bezprawnie i dotkliwie naruszył jego wolność, a także dobre imię i wizerunek, które to są dobrem osobistym w rozumieniu art. 23 kc i podlegają ochronie prawnej. W związku z nagłym i niesłusznym zatrzymaniem powód był zmuszony zasięgnąć pomocy (...), otrzymał lek (...). ( pozew k. 3-23) W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

Uzasadniając swe stanowisko pozwany zaprzeczył zasadności roszczenia zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia, a także zaprzeczył twierdzeniom, jakoby pozwany Sąd wysyłał do powoda korespondencję pod nieprawidłowy adres oraz że zarządzenie do wykonania kary pozbawienia wolności nastąpiło bezpodstawnie. Pozwany zaprzeczył również wysokości szkody poniesionej przez powoda oraz podniósł, że powód nie mógł utracić zarobków za dwutygodniową nieobecność w pracy, gdyż w tym czasie miał zaplanowany urlop wypoczynkowy, który ostatecznie spędził w jednostce penitencjarnej. ( odpowiedź na pozew k. 121-126) Pismem z dnia 28 grudnia 2023 roku, na zarządzenie Przewodniczącego, powód sprecyzował żądanie pozwu wnosząc o zapłatę kwoty 14.796 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania oraz kwoty 70.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia. (pismo k. 279-282) Pismem z dnia 22 stycznia 2024 roku w odpowiedzi na sprecyzowanie żądania pozwu strona pozwana podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. (pismo k. 294-344) Do zamknięcia rozprawy strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanego T. K. (1) w dniu 4 kwietnia 2017 r. powód jako adres zameldowania podał ul. (...), S. , zaś jako adres do doręczeń w kraju – ul. (...), B. . Wskazany przez powoda adres do doręczeń był jednocześnie adresem spółki (...) sp. z o.o., w której był on prezesem zarządu. Pod tym adresem spółka nie prowadziła jednak rzeczywistej działalności, było to jedynie tzw. biuro wirtualne, jednak powód oświadczył, że odbiera tam korespondencję.

Poprzednim adresem spółki (...) sp. z o.o. był ul. (...), B.. ( protokół przesłuchania podejrzanego T. K. (1) k. 300-302, wywiad środowiskowy k. 926-927 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17, zeznania powoda k. 249-252, 346) W toku postępowania przygotowawczego w dniu 27 kwietnia 2017 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy pod adresem zameldowania powoda ul. (...), S.. Kurator zastał jedynie ojca powoda, który oświadczył, że ten nie zamieszkuje pod tym adresem od około 15 lat, natomiast prawdopodobnie przebywa w okolicy W., ale dokładny adres nie jest rodzicom znany. ( wywiad środowiskowy k. 399 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) W dniu 31 sierpnia 2017 r.

T. K. (1) dostarczył do prokuratury Regionalnej w W. 30 certyfikatów autentyczności oprogramowania, jednocześnie składając pisemne oświadczenie o ich oryginalności, czym uczynił zadość później orzeczonemu obowiązkowi naprawienia szkody. ( pismo Prokuratora Regionalnego k. 1031-1033, 1049 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) Na rozprawie przed Sądem Rejonowym dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w dniu 26 września 2017 r., w sprawie o sygn. akt V K 317/17 powód T. K. (1) jako adres zamieszkania i miejsce swojego pobytu podał ul. (...), S., zaś jako adres do doręczeń ul. (...), B. . (protokół z rozprawy k. 505-506 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 22 stycznia 2018 r., w sprawie o sygn. akt V K 317/17 T.

K. (1) został uznany winnym popełnienia przestępstwa kwalifikowanego jako czyn z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na szkodę Prokuratury Regionalnej w W.. Powód został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 1 roku próby oraz na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu stawki na 40 zł. Dodatkowo powoda zobowiązano do przeproszenia pokrzywdzonego oraz do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej Prokuratury Regionalnej w W. kwoty 83.283,30 zł.

Powód był obecny przy ogłoszeniu wyroku. ( wyrok k. 552-553, protokół ogłoszenia wyroku k. 551 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) Na skutek apelacji obu stron, Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2018 r., w sprawie o sygn. akt X Ka 603/18 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zobowiązał T. K. (1) do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez dostarczenie pokrzywdzonej Prokuraturze Regionalnej w W. 30 licencji oprogramowania (...), zamiast zapłaty kwoty 82.283,30 zł. W pozostałej części wyrok został utrzymany w mocy.

Powód był obecny przy ogłoszeniu wyroku. ( wyrok k. 646-647, protokół ogłoszenia wyroku k. 644-645 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) W toku postępowania karnego korespondencja kierowana do powoda pod adres zameldowania ul. (...), S. nie była podejmowana. ( bezsporne) Pismem z dnia 17 października 2018 r. wezwano powoda do zapłaty grzywny. Pismo skierowano pod adres ul. (...), S.. W dniu 31 października 2018 r. wpłynęła wpłata od powoda o tytule przelewu: „T. K. (1) – grzywna w sprawie V K 317/17 /numer rachunku (...) spółka z ograniczoną ul. (...), (...)-(...) B.

Polska”. ( wezwanie k. 659, potwierdzenie wpłaty k. 660 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) W dniu 4 kwietnia 2019 r. (data prezentaty) do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia wpłynął wniosek kuratora zawodowego w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary 1 roku pozbawienia wolności wobec T. K. (1). Uzasadniając wniosek kurator podał, że skazany spod adresu wskazanego przezeń jako adres zamieszkania (ul. (...), S.) został wymeldowany z dniem 22 stycznia 2018 r., zaś nowego adresu zamieszkania nie ustalono.

Nadto skazany nie wykonał nałożonego na niego obowiązku przeproszenia pokrzywdzonej oraz zachodzi wątpliwość co do prawidłowości wykonania przez niego obowiązku naprawienia szkody. ( wniosek kuratora k. 677 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) W dniu 9 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia skierował do powoda zawiadomienie o terminie posiedzenia w przedmiocie zarządzenia wykonania kary warunkowo zawieszonej, wyznaczonego na dzień 10 maja 2019 r. Zawiadomienie zostało skierowane na adres ul. (...), S..

Powód nie odebrał zawiadomienia. ( zawiadomienie k. 680, koperta k. 684 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) Postanowieniem z dnia 10 maja 2019 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, w sprawie o sygn. akt IV Ko 215/19 zarządził wobec T. K. (1) wykonanie kary 1 roku pozbawienia wolności. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zarządzenie wykonania kary nastąpiło na skutek niewykonania przez skazanego obowiązku przeproszenia pokrzywdzonej oraz obowiązku naprawienia szkody. Podkreślono również, że skazany nie podał aktualnego miejsca zamieszkania, pomimo takiego obowiązku.

Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem wysłano skazanemu pod adres ul. (...), S. oraz ul. (...), B.. Korespondencja nie została podjęta przez powoda pod żadnym z adresów. ( postanowienie z uzasadnieniem k. 687-68, doręczenia k. 689-690, koperty k. 699, 701 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) W dniu 18 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie skierował do Komendy Powiatowej Policji w S. polecenie doprowadzenia T. K. (1) do zakładu karnego. Jako adres zamieszkania skazanego wskazano ul. (...), S.. ( polecenie doprowadzenia k. 706 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) W dniu 15 sierpnia 2019 r.

T. K. (1) został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej podczas próby przekroczenia granicy na Lotnisku(...) w W.. Powód został osadzony w Areszcie Śledczym S.. Po zatrzymaniu powód oświadczył, że obecnie zamieszkuje pod adresem ul. (...), S. . Powód został osadzony w Areszcie Śledczym W.. ( pismo Straży Granicznej k. 715, oświadczenie k. 716, wydruk z NOE-SAD k. 735 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17, kserokopia protokołu zatrzymania osoby k. 42-43) Pismem z dnia 20 sierpnia 2019 r. (data prezentaty) obrońca T.

K. (1) złożył do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia wniosek o przywrócenie terminu od wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 10 maja 2019 r., tj. w przedmiocie zarządzenia do wykonania warunkowo zawieszonej kary 1 roku pozbawienia wolności. Jednocześnie obrońca złożył zażalenie na w/w postanowienie podnosząc, że zarządzenie wykonania warunkowo zawieszonej kary 1 roku pozbawienia wolności nastąpiło niesłusznie. ( wniosek k. 719-720, zażalenie k. 721-724 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt V Ko 215/19 nie uwzględniono wniosku obrońcy T.

K. (1) i odmówiono przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienia w przedmiocie zarządzenia do wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności. Obrońca pismem z dnia 27 sierpnia 2019 r. wniósł zażalenie na to postanowienie wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz o zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności. Sąd ten nie uwzględnił zażalenia i przekazał je do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie. ( postanowienie k. 736, zażalenie k. 745-747, postanowienie k. 777 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) Na dzień zarządzenia do wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności nie został przez powoda wykonany obowiązek probacyjny w postaci przeproszenia pokrzywdzonej.

Obowiązek ten spełnił pismem z dnia 27 sierpnia 2019 r. (data prezentaty) w którym powód T. K. (2) wystosował przeprosiny do pokrzywdzonej Prokuratury Regionalnej w W., w wykonaniu obowiązku probacyjnego nałożonego na niego wyrokiem z dnia 22 stycznia 2018 r., w sprawie o sygn. akt V K 317/17. ( przeprosiny k. 773, pismo Prokuratora Regionalnego k. 1040-1041 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt V Ko 215/19 uwzględniono zażalenie obrońcy T.

K. (1) i przywrócono termin do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie zarządzenia do wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności. Jednocześnie anulowano prawomocność postanowienia tego Sądu z dnia 10 maja 2019 r. oraz nakazano zwolnienie T. K. (1) z jednostki penitencjarnej. Powód został zwolniony z Aresztu Śledczego S. w tym samym dniu. Jako adres po zwolnieniu podał ul. (...), B.. ( postanowienie k. 760-761, nakaz zwolnienia k. 762, 765, zawiadomienie o zwolnieniu k. 775 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17, kserokopia świadectwa zwolnienia k. 44-45) Pismem z dnia 28 sierpnia 2019 r. (data prezentaty) obrońca T.

K. (1) wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 10 maja 2019 r., wydanego w sprawie o sygn. akt V K 317/17 w przedmiocie zarządzenia do wykonania warunkowo zawieszonej kary 1 roku pozbawienia wolności. Postanowieniem z dnia 11 września 2019 r., w sprawie o sygn. akt X Ko 857/19 Sąd ten nie uwzględnił wniosku obrońcy. Zażalenie na to postanowienie w dniu 25 września 2019 r. (data prezentaty) wniósł obrońca. ( wniosek k. 770-771, postanowienie k. 779-780, zażalenie k. 792-799 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) Pismem z dnia 27 września 2019 r. (data prezentaty) obrońca T.

K. (1) wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt V K 317/17 w przedmiocie zarządzenia do wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności, wnosząc o uchylenie zarządzenia wykonania kary, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt XI Kzw 1019/19 uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt X Ko 1834/19 nie zarządzono T. K. (1) do wykonania warunkowo zawieszonej kary 1 roku pozbawienia wolności. ( zażalenie k. 805-808, uzupełnienie zażalenia k. 844-850, postanowienie k. 891-893, postanowienie z uzasadnieniem k. 947-950 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) W toku postępowania wykonawczego powód kilkukrotnie nie podejmował korespondencji kierowanej do niego pod adres ul. (...), B.. ( k. 962, 963, 968 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2021 r. oddalono wniosek T.

K. (1) o zasądzenie odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wynikłe z niewątpliwie niesłusznego zatrzymania w dniu 14 sierpnia 2019 r. i odbycia kary pozbawienia wolności. ( wyrok k. 1016 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17, wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie k. 54-61, uzasadnienie wyroku k. 62-66) Mieszkanie rodziców powoda pod adresem ul. (...), S. zostało przez nich sprzedane w dniu 23 stycznia 2018 r. ( oświadczenie k. 726, wypis aktu notarialnego k. 727-734 akt SR dla Warszawy-Śródmieścia V K 317/17) W terminie od 14 sierpnia 2019 r. do 21 sierpnia 2019 r.

T. K. (1) wraz z rodziną (żona, 2 letnie dziecko i matka powoda) mieli zaplanowany udział w wycieczce do E.. Całkowity koszt wycieczki to 9.256 zł. ( dokumenty podróży k. 67-75, 77) T. K. (1) od listopada 2014 r. do października 2020 r. był prezesem zarządu i jedynym wspólnikiem spółki (...) sp. z o.o. ( z urzędu) W lutym 2019 r. T. K. (1) jako przyjmujący zlecenie w charakterze konsultanta oraz przedstawiciela firmy (...) sp. z o.o. zawarł umowę ze spółką (...) sp. z o.o. (obecnie: (...) sp. z o.o.) o świadczenie usług. W § 6 ust. 1 umowy ustalono wynagrodzenie powoda na (...) zł za każdą przepracowaną roboczogodzinę.

W ust. 4 postanowiono, że zapłata wynagrodzenia nastąpi po doręczeniu przez konsultanta prawidłowo wystawionej faktury. Natomiast ust. 6 stanowi, że podstawą wystawienia faktury przez konsultanta będzie protokół odbioru prac, podpisany przez spółkę i potwierdzający liczbę roboczogodzin w danym okresie rozliczeniowym. W dacie zawarcia umowy prezesem zarządu spółki (...) sp. z o.o. była A. B. – żona powoda, a obecnie jest ona jedynym wspólnikiem. T. K. (1) jest prezesem zarządu tej spółki od sierpnia 2021 r. W okresie od grudnia 2018 r. do lipca 2019 r. powód był wspólnikiem spółki (...) sp. z o.o. (obecnie: (...) sp. z o.o.), zaś od kwietnia 2022 r. do teraz jest członkiem jej zarządu. ( umowa k. 78-79, wydruk KRS k. 80-84, z urzędu) W okresie od czerwca 2019 do lipca 2019 oraz od września 2019 do października 2019 włącznie powód jako przyjmujący zlecenie w imieniu spółki (...) sp. z o.o. wystawił nabywcy (...) sp. z o.o. cztery faktury, każda na kwotę (...) zł brutto ((...) zł netto), obejmujące 123 godziny.

Za sierpień 2019 r. powód wystawił nabywcy fakturę na kwotę (...) zł brutto ((...) zł netto), obejmującą 70 godzin. ( faktury k. 85-89) T. K. (1) był odpowiedzialny za organizację wydarzenia (...), odbywającego się w dniach 24-25 września 2019 r. Z powodu słabej organizacji wydarzenia kontrahenci byli niezadowoleni. W 2020 r. targi nie odbyły się. ( oświadczenie k. 91, e-maile od kontrahentów k. 92-95, zeznania powoda k. 249-252, 346, zeznania świadka A. B. k. 252-253, zeznania świadka B. K. k. 253-254) Po opuszczeniu jednostki penitencjarnej powód skorzystał z konsultacji (...), przepisano mu leki (...).

Przed osadzeniem nie przyjmował podobnych leków. ( wydruk k. 97, zeznania powoda k. 249-252, 346, zeznania świadka A. B. k. 252-253) Powód na przełomie roku 2018/2019 zamieszkał przy ul. (...) w B. . ( zeznania powoda k. 249-252, 346, zeznania świadka A. B. k. 252-253, zeznania świadka B. K. k. 253-254) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy oraz w aktach Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia o sygn. V K 317/17 oraz wydruki, których zgodność została poświadczona z oryginałem przez profesjonalnego pełnomocnika.

Sąd oparł się również na dowodzie z zeznań świadków oraz stron z ograniczeniem do strony powodowej. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, że dowody z przedłożonych przez strony dokumentów są wiarygodne, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności. Z dozą ostrożności należało ocenić zeznania powoda, które to, w porównaniu z twierdzeniami przedstawianymi w pismach, nacechowane były z góry poczuciem głębokiego uprzedzenia i pokrzywdzenia przez działania władzy publicznej. Tym samym powód usiłował przedstawić własną osobę jako szczególnie udręczoną z błędu państwa, jednocześnie całkowicie umniejszając okoliczności, że był osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, gdzie podmiotem pokrzywdzonym była Prokuratura Regionalna w W..

Twierdzenia powoda o doznanych cierpieniach należało zobiektywizować przez pryzmat doświadczenia życiowego, przez co nie zostały one uznane za całkowicie zbędny i niewiarygodny materiał dowodowy. W szczególności zeznania powoda były cenne ze względu na możliwość ustalenia na ich podstawie miejsca pobytu w spornym momencie. Z podobnymi zastrzeżeniami należało ocenić zeznania świadków A. B. (żony powoda) i B. K. (matki powoda). Świadkowie zrelacjonowały przebieg zatrzymania powoda na lotnisku oraz okoliczności mu towarzyszące, co pokrywało się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Ze względu na szczególne zabarwienie emocjonalne, zeznania świadków nie zasługiwały w całości na uwzględnienie odnośnie rozmiaru cierpienia powoda, ponieważ w ocenie Sądu to zostało nadto przejaskrawione.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu w całości. Powód, po ostatecznym sprecyzowaniu swego żądania domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie kwoty 14.796 zł tytułem odszkodowania oraz kwoty 70.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z naruszenia dóbr osobistych powoda. Podstawę prawną roszczenia o zasądzenie odszkodowania stanowił art. 417 § 1 kc, który to przewiduje odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie powstałe przy wykonywaniu władzy publicznej.

Niezgodność z prawem na gruncie art. 417 k.c. oznacza zaprzeczenie zachowania uwzględniającego nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej, zatem z oderwaniem od możliwości i konieczności przypisania winy funkcjonariuszowi publicznemu ( tak: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r. w sprawie SK 18/00). Odpowiedzialność Skarbu Państwa, wynikająca z art. 417 k.c. powstaje zatem wówczas, gdy spełnione są łącznie jej trzy ustawowe przesłanki: bezprawność działania lub zaniechania przy wykonywaniu zadań z zakresu władzy publicznej, szkoda oraz normalny związek przyczynowy między bezprawnym zachowaniem a szkodą.

W sferze odpowiedzialności odszkodowawczej władzy publicznej za niezgodne z prawem działanie przesłanka bezprawności oznacza naruszenie przepisów prawa, przy czym nie każde naruszenie będzie uzasadniało odpowiedzialność, ale jedynie takie, które stanowiło warunek konieczny powstania szkody i którego normalnym następstwem jest powstanie szkody w danych okolicznościach. ( tak: wyrok SN z 19.04.2012 r., IV CSK 406/11, Wyrok SN z 7.05.2010 r., III CSK 243/09) Bezprawności działania pozwanego Skarbu Państwa powód upatrywał się w zarządzeniu wobec niego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie do wykonania warunkowo zawieszonej kary 1 roku pozbawienia wolności przy braku ku temu przesłanek, tj. naruszenia art. 75 § 2 kk, jednocześnie przy skierowaniu do niego zawiadomienia o posiedzeniu na nieprawidłowy adres, a co za tym idzie – przeprowadzeniu posiedzenia bez jego obecności, tj. naruszenia art. 178 § 3 kkw w zw. z art. 22 § 1 kkw.

Między stronami bezsporne było, że powód został prawomocnie skazany za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego i że wobec niego orzeczono karę 1 roku pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 1 rok. Bezsporne również było, że wobec powoda orzeczono obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej Prokuratury Regionalnej w W. oraz obowiązek naprawienia szkody przez dostarczenie pokrzywdzonej 30 licencji oprogramowania komputerowego. Spór między stronami koncentrował się głównie wobec tego, czy zaszły przesłanki do zarządzenia do wykonania kary pozbawienia wolności wobec powoda oraz czy przeprowadzenie posiedzenia w tym przedmiocie, przy jednoczesnym skierowaniu zawiadomienia o terminie posiedzenia na błędny adres stanowiło bezprawne działanie władzy publicznej.

Biorąc pod uwagę opisane powyżej przesłanki odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa za niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej, w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy zarzucane przez powoda działanie pozwanego nosiło znamiona bezprawnego, bowiem jego zaistnienie było bezsporne. Kara 1 roku pozbawienia wolności została powodowi zarządzona do wykonania na podstawie art. 75 § 2 kk. Zgodnie z tym przepisem Sąd może zarządzić wykonanie kary, jeżeli skazany w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, w szczególności gdy popełnił inne przestępstwo niż podobne przestępstwo umyślne, za które orzeczono prawomocnie karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, albo jeżeli uchyla się od uiszczenia grzywny, od dozoru, wykonania nałożonych obowiązków lub orzeczonych środków karnych, środków kompensacyjnych lub przepadku.

Opierając się na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej bezsprzecznie należy stwierdzić, że w chwili wydania postanowienia, tj. w dniu 10 maja 2019 r. zaistniały przesłanki do zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności. W sprawie ostatecznie bezsporną okolicznością było, że powód uczynił zadość obowiązkowi naprawienia szkody względem pokrzywdzonej jeszcze przed wydaniem wyroku przez Sąd karny I instancji. Jednak obok obowiązku kompensacyjnego wobec powoda orzeczono również obowiązek probacyjny w postaci przeprosin pokrzywdzonej.

Powód spełnił ten obowiązek dopiero po zarządzeniu wykonania kary, dzień po zatrzymaniu i osadzeniu go w jednostce penitencjarnej. W ocenie Sądu zatem co najmniej w chwili zatrzymania zdawał sobie sprawę z niespełnionego obowiązku nałożonego nań wyrokiem. Ponadto powód był obecny przy ogłoszeniu wyroku Sądów obu instancji, zatem niezasadnym będzie przyjęcie, że o obowiązku przeprosin nie wiedział. Na uwzględnienie w oczach Sądu nie zasługuje również twierdzenie powoda, jakoby obowiązki nałożone na niego wyrokiem karnym spełnił niezwłocznie, bowiem z materiału dowodowego wprost wynika, że tak się nie stało.

Powód wprawdzie wskazywał, że po zapadnięciu wyroku karnego przeprosił przedstawiciela pokrzywdzonej telefonicznie, jednak nie sprostał ciążącemu na nim ciężarowi dowodu, na tę okoliczność nie zaoferował bowiem nic poza swoimi twierdzeniami. W świetle przepisu art. 75 § 2 kk zarządzenie wykonania kary pozbawienia wolności wobec powoda nie nastąpiło z naruszeniem przepisów, a wręcz przeciwnie, stanowiło zgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej. Powód uchylał się od wykonania nałożonego na niego obowiązku przeprosin pokrzywdzonej, zatem skorzystanie przez Sąd z fakultatywnie przyznanego mu uprawnienia do zarządzenia wykonania kary nie stanowiło niezgodnego z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej.

W tym miejscu należy na marginesie przytoczyć art. 11 kpc, zgodnie z którym w postępowaniu cywilnym Sąd wiążą tylko ustalenia wydanego w toku postępowania karnego prawomocnego wyroku skazującego i to tylko co do popełnienia przestępstwa. Takim orzeczeniem natomiast nie jest postanowienie Sądu karnego w przedmiocie nie zarządzania wykonania kary pozbawienia wolności wraz z uzasadnieniem, w którym stwierdzono, że niewykonanie przez skazanego obowiązku przeprosin pokrzywdzonej stanowi niewielkie jego uchybienie, niemające znacznego wpływu na zarządzenie wykonania kary.

Ustalenia, a w zasadzie ocena prawna tej okoliczności Sądu karnego nie były zatem wiążące dla tut. Sądu i zostały odmiennie potraktowane. Idąc dalej, powód jako kolejny przejaw niezgodnego z prawem wykonywania władzy publicznej upatrywał w kierowaniu do niego korespondencji pod niewłaściwy adres w toku postępowania karnego. Sąd miał na uwadze okoliczność, że w istocie powód zarówno przy pierwszym przesłuchaniu w charakterze podejrzanego, jak i na rozprawie przed Sądem Rejonowym dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w dniu 26 września 2017 r. przesłuchiwany w charakterze oskarżonego jako swój adres do doręczeń wskazał ul. (...), B., natomiast korespondencja była kierowana pod adres ul. (...), S., gdzie nie była podejmowana.

W tej kwestii zgodzić należy się z zarzutem powoda, że w istocie działanie takie stanowiło uchybienie Sądu karnego. Jak wynika z przepisów art. 178 § 3 kkw w zw. z art. 22 § 1 kkw powód jako skazany miał prawo wziąć udział w posiedzeniu w przedmiocie zarządzenia do wykonania kary pozbawienia wolności, jednak wskutek błędu Sądu został tej możliwości pozbawiony. Ta kwestia pozostaje jednak irrelewantna z punktu widzenia obowiązku odszkodowawczego Skarbu Państwa, bowiem jak wskazano powyżej – powód miał świadomość niespełnionego obowiązku probacyjnego.

Z wniosku kuratora zawodowego o zarządzenie wykonania kary oraz uzasadnienia postanowienia z dnia 10 maja 2019 r. wynika, że to właśnie ta okoliczność, jak i niemożność ustalenia miejsca pobytu skazanego stanowiły podstawę zarządzenia wykonania kary. Okoliczność naruszenia skazanego prawa do obrony, bo z takiego punktu należałoby rozpatrywać pozbawienie go możliwości udziału w posiedzeniu mogłaby jednak stanowić zarzut w postępowaniu mającym na celu wzruszenie postanowienia z dnia 10 maja 2019 r., nie ma jednak znaczenia w niniejszym postępowaniu.

Wspomnieć należy, że ostatecznie postanowienie to zostało uchylone i w następstwie Sąd postanowił nie zarządzać wykonania kary. Mając na uwadze całkowicie bierną postawę powoda w kwestii obowiązku przeproszenia pokrzywdzonej, który to spełnił dopiero po osadzeniu go w jednostce penitencjarnej, sam lekceważący stosunek do niego, a także całokształt okoliczności sprawy sprawia, że ten zarzut powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Nie uszło uwadze Sądu, że powód w toku postępowania karnego skrupulatnie unikał wskazania swego rzeczywistego i aktualnego miejsca pobytu, poprzestając jedynie na wskazaniu adresu do korespondencji, który to jest „wirtualnym biurem”, gdzie powód nie przebywał.

Wszakże również i adres wskazywany przez powoda jako adres jego pobytu, tj. ul. (...), S. okazał się nieprawdziwy, bowiem powód został spod niego administracyjnie wymeldowany z powodu niezamieszkiwania już w dniu 22 stycznia 2018 r., czyli jeszcze przed zapadnięciem wyroku sądu karnego I instancji. Kurator sądowy po udaniu się pod ten adres celem dokonania wywiadu środowiskowego uzyskał informację od zamieszkujących tam wówczas rodziców powoda, że ten nie zamieszkuje w tym miejscu od przeszło 15 lat. Na uwzględnienie nie zasługuje również tłumaczenie powoda, który jako usprawiedliwienie braku korekty adresu rodziców jako miejsca faktycznego pobytu wskazywał, że nie pozostawał z rodzicami w dobrym kontakcie i nie miał wiedzy o sprzedaży przez nich mieszkania.

Okoliczność ta tylko potwierdza naganne zachowanie powoda, który jako adres swego zamieszkania (nie do doręczeń), z pełną świadomością podał miejsce, pod którym faktycznie od wielu lat nie przebywał. Słusznie zatem zwrócił uwagę pozwany na naruszenie przez powoda art. 139 § 1 kpk. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia z dnia 10 maja 2019 r., jeżeli strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej sprawie, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone.

To na powodzie zatem spoczywał obowiązek każdorazowego informowania Sądu o zmianie miejsca swego pobytu, bądź też podanie prawidłowego i prawdziwego adresu, czego nie uczynił z tylko znanych sobie przyczyn. Przesłuchiwany w charakterze strony w sprawie niniejszej powód zeznał, że w roku 2018/2019 zamieszkiwał pod adresem ul. (...), B.. O zmianie miejsca zamieszkania nie ma żadnej wzmianki w aktach sprawy karnej właśnie z zaniedbania powoda. To powód wiedząc, że jest osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo, wobec której postanowiono o zastosowaniu dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, winien wykazać się inicjatywą w kwestii umożliwienia Sądowi chociażby przeprowadzenie wywiadu środowiskowego.

Nie sposób przypisać w tym względzie miana uczciwości powodowi w stosunku zarówno do organów ścigania, jak i Sądu, gdy zapytany o miejsce zamieszkania podaje adres, pod którym faktycznie nie przebywa od wielu lat. Powód tłumaczył się również faktem, że w przeciągu kilku lat zamieszkiwał pod różnymi adresami. Tymczasem o takiej okoliczności nie poinformował Sądu karnego, poprzestając na wskazaniu adresu do korespondencji. W ocenie Sądu na uwagę zasługuje jednak fakt, że w postępowaniu karnym, w przeciwieństwie do postępowania cywilnego, wskazanie prawidłowego wyłącznie adresu do doręczeń może nie być wystarczające, z jednoczesnym pominięciem miejsca faktycznego pobytu, a to z uwagi na możliwe do zaistnienia skutki osobowe, jakich to przykładowo doznał powód.

To zatem nie w działaniu pozwanego, a powoda należy upatrywać sprzeczności z prawem, właśnie przez zaniechanie wskazania prawidłowego adresu faktycznego pobytu. Ubocznie należy odeprzeć zarzut powoda, że Sąd karny błędnie skierował do niego zawiadomienie o posiedzeniu również pod stary adres spółki, tj. ul. (...), B.. Adres ten został wskazany przez powoda w przelewie uiszczanym tytułem grzywny. Powszechną praktyką sądów jest, że w razie niemożności osiągnięcia adresata, a w szczególności osoby prawomocnie skazanej, poszukuje się wszelkich sposobów dotarcia do niego, przy pomocy adresów znajdujących się w aktach sprawy, stąd też takie działanie nie powinno budzić zdziwienia, a tym bardziej zastrzeżeń.

Mając na uwadze powyższy wywód, w ocenie Sądu działanie Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie nie było bezprawne, a zatem nie zaistniała pierwsza z koniecznych przesłanek odszkodowawczych z art. 417 § 1 kc. Niezależnie od powyższego, odnosząc się z kolei do wskazywanego przez powoda rozmiaru doznanej przez niego szkody należy uznać, że powód nie wykazał jej wysokości, zgodnie ze spoczywającym na nim ciężarze dowodu wynikającym z art. 6 kc. Powód domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty łącznie 14.796 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, na którą składało się: 9.256 zł tytułem utraconej wycieczki zagranicznej, 240 zł opłaty bagażowej oraz 5.300 zł tytułem utraconego zarobku za okres pobytu w jednostce penitencjarnej.

Zgodnie z art. 361 § 2 kc w granicach normalnych następstw działania lub zaniechania powodującego szkodę, jej naprawienie obejmuje straty ( damnum emergens), które poszkodowany poniósł, jak również korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono ( lucrum cessans). Na straty, zdaniem powoda składały się koszty utraconej wycieczki zagranicznej wraz z opłatą bagażową, zaś utraconego zarobku upatrywał jako utraconych korzyści, należnych mu na podstawie umowy o współpracę. Zgodnie z przedłożonymi przez powoda do akt dokumentami, wycieczka zagraniczna do Egiptu została zakupiona dla 4 osób: powoda, jego partnerki, jego matki oraz dziecka 2 letniego.

Wskutek zatrzymania powoda na lotnisku przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wszystkie te osoby na wycieczkę nie poleciały. Powód przesłuchiwany w charakterze strony wskazywał, że koszt wycieczki został pokryty ze środków jego i jego partnerki. Nie zasługuje na uwzględnienie żądanie zwrotu na rzecz powoda kosztów całej wycieczki, skoro wraz z nim miały w niej uczestniczyć 4 osoby. Odnosząc się do opłaty bagażowej 240 zł należy wskazać, że na dowód jej poniesienia powód przedstawił kserokopię potwierdzenia zapłaty.

Na tym dokumencie widnieje jednak odręczna data wystawienia 13 stycznia 2021 r., natomiast wylot miał odbyć się 15 sierpnia 2021 r. Powszechnie wiadomym jest fakt, że opłatę bagażową na lotnisku uiszcza się bezpośrednio przed lub po odprawie, w dniu wylotu. Nadto na potwierdzeniu zapłaty widnieje numer lotu, który w porównaniu z biletem lotniczym znajdującym się na tle kserokopii, był lotem na Zanzibar, nie zaś do Egiptu. Z tych względów w ocenie Sądu koszt ten nie został udowodniony jako rzeczywiście poniesiony. Powód nie udowodnił również zasadności utraconego wynagrodzenia.

Zdaniem powoda za okres, w którym przebywał w jednostce penitencjarnej, tj. od dnia 15 sierpnia 2019 r. do dnia 28 sierpnia 2019 r., mógł otrzymać wynagrodzenie w kwocie 5.300 zł. W ocenie Sądu powód w odniesieniu i do tej okoliczności nie sprostał ciążącemu na nim rozkładowi ciężaru dowodu. W § 6 ust. 4 umowy o współpracę postanowiono, że zapłata wynagrodzenia nastąpi po doręczeniu przez konsultanta prawidłowo wystawionej faktury. Natomiast ust. 6 stanowi, że podstawą wystawienia faktury przez konsultanta będzie protokół odbioru prac, podpisany przez spółkę i potwierdzający liczbę roboczogodzin w danym okresie rozliczeniowym.

Powód natomiast jako dowód należnego mu wynagrodzenia od spółki zlecającej przedłożył jedynie kilka faktur wystawionych przez niego. W ocenie Sądu przedłożone faktury stanowią jedynie o tym, że powód je wystawił, nie dowodzą natomiast zasadności kwot w nich wymienionych. Powód przede wszystkim nie przedłożył protokołu odbioru prac, który miał potwierdzać liczbę roboczogodzin, a jednocześnie być podstawą wystawienia faktury przez zleceniobiorcę, czyli powoda. Zasadność wysokości wynagrodzenia budzi poważne wątpliwości Sądu również z uwagi na całokształt postawy powoda, będącego prawomocnie skazanym za przestępstwo oszustwa oraz silne powiązania obu spółek zarówno z nim, jak i jego partnerką.

Twierdzenia powoda o szkodzie z powodu odwołanych targów w 2020 r. należy uznać za bezprzedmiotowe, skoro nie wiązały się z nimi żadne żądania odnośnie odszkodowania. Powód wskazywał, że poniósł szkodę związaną z nieodbyciem się targów, nie precyzując jednak bliżej tych twierdzeń. Na marginesie należy wspomnieć, że z przedstawionych przez stronę powodową wydruków e-maili od kontrahentów i jednocześnie uczestników targów wynika, że powodem ich niezadowolenia nie była słaba reklama i marketing (jak to twierdził powód), co rzekomo było spowodowane przez nieobecność powoda w kluczowym momencie planowania, tylko niedostateczna organizacja od strony technicznej.

Faktem powszechnie znanym również jest, że rok 2020 był szczególnie trudny dla wszelkiego rodzaju wydarzeń towarzyskich, co niewątpliwie miało duży wpływ na nieodbycie się targów. Podsumowując, dochodzone przez powoda roszczenie odszkodowawcze okazało się niezasadne przede wszystkim co do zasady, jak i również co do wysokości. Powód domagał się również zapłaty zadośćuczynienia w kwocie 70.000 zł za doznaną krzywdę za naruszenie dobra osobistego w postaci wolności. Naruszenia tego powód upatrywał się w niesłusznym osadzeniu go w jednostce penitencjarnej na okres od 14 sierpnia 2019 r. do 28 sierpnia 2019 r.

Powód wskazywał, że w związku z niesłusznym osadzeniem doznał cierpień psychicznych, w związku z którymi powstał ubytek na jego zdrowiu psychicznym. Podstawę prawną żądania zadośćuczynienia stanowił art. 24 kc oraz art. 448 kc. Przesłankami ochrony dóbr osobistych są po pierwsze istnienie dobra osobistego, następnie zagrożenie lub naruszenie tego dobra i końcowo bezprawność zagrożenia lub naruszenia. Ciężar dowodu w procesie o naruszenie dóbr osobistych w zakresie wykazania braku bezprawności działania naruszyciela obciąża pozwanego - może bronić się wykazując, że nie działał bezprawnie. ( tak też:

P. Nazaruk [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, LEX/el. 2023, art.

24) W sprawie niniejszej, w związku z ustaleniami poczynionymi dotychczas, bezsprzecznie pozwany sprostał ciężarowi dowodu wykazując, że jego działanie nie było bezprawne, zatem zbędnym będzie powtarzanie wcześniejszej argumentacji. W związku z tym, że nie została spełniona przesłanka konieczna do obciążenia pozwanego odpowiedzialnością za naruszenie dobra osobistego, żądanie powoda odnośnie przyznania mu zadośćuczynienia okazało się niezasadne. Oprócz tego powód nie udowodnił również rozmiaru krzywdy, jakiej doznał i uszczerbku na zdrowiu psychicznym.

Cierpienia psychiczne powoda, które mu towarzyszyły po zatrzymaniu nie zostały w ocenie Sądu przez niego dostatecznie udowodnione w takim rozmiarze, o jakim powód twierdzi. Powód na udowodnienie tych okoliczności przedstawił jedno zaświadczenie o odbytej konsultacji (...) krótko po zwolnieniu go z jednostki penitencjarnej. Rozpoznana u niego dolegliwość ((...)) nie uzasadnia przyznania zadośćuczynienia w żądanej wysokości. Powód nie udowodnił również w jakim stopniu doznał uszczerbku na zdrowiu psychicznym. Wobec powyższego, brak jest podstaw do przyjęcia odpowiedzialności strony pozwanej na podstawie art. 417 kc i art. 24 kc.

W tym stanie rzeczy powództwo jako niezasadne podległo oddaleniu. Końcowo odnieść należy się do podnoszonego przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia roszczenia. W ocenie Sądu nie jest on zasadny. Zauważyć należy, że w istocie, zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie panują dwa różne stanowiska odnośnie relacji art. 442 1 § 1 kc i art. 118 kc. Zgodnie z pierwszym ze stanowisk, na które powoływał się pozwany, art. 442 1 § 1 kc ma charakter samodzielny i niezależny od art. 118 kc, stanowi wobec niego lex specialis, zatem koniec terminu przedawnienia nie zostaje przedłużony do ostatniego dnia roku kalendarzowego.

Między stronami nie była sporna okoliczność, że powód o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia dowiedział się najpóźniej z dniem 28 sierpnia 2019 r., kiedy to nastąpiło zwolnienie z jednostki penitencjarnej. Zatem zgodnie z pierwszym poglądem roszczenie powoda uległoby przedawnieniu z upływem dnia 28 sierpnia 2022 r. Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie nie przychyla się jednak do tego poglądu. Stanowisko przeciwne zaś głosi, że trzyletni termin przedawnienia roszczeń odszkodowawczych wynikających z czynu niedozwolonego, art. 442 1 § 1 kc powinien być rozpatrywany z uwzględnieniem brzmienia art. 118 kc, dzięki któremu koniec terminu przedawnienia ulegnie przedłużeniu do ostatniego dnia roku kalendarzowego.

Zdaniem Sądu zatem termin przedawnienia w sprawie niniejszej upływał z dniem 31 grudnia 2022 r., nie zaś 28 sierpnia 2022 r. Pozew został nadany w polskiej placówce pocztowej operatora pocztowego w dniu 29 grudnia 2022 r., zatem zgodnie z art. 165 § 1 kpc z tym dniem uważa się za wniesiony do sądu. W ten sposób na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 kpc został skutecznie przerwany bieg przedawnienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 1 1 kpc. Zgodnie z tym przepisem strona przegrywająca proces obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do dochodzenia praw i celowej obrony.

Stroną przegraną okazał się powód. Na koszty procesu strony pozwanej złożyło się wynagrodzenie radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w wysokości 5.400 zł ustalone na podstawie art. 99 kpc w zw. z § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji.