I C 1334/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt I C 1334/20

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 czerwca 2020r. Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia Piotr Pilarczyk po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2020r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa R. S. przeciwko M. J. o zapłatę i nakazanie oddala powództwo. Sygn. akt I C 1334/20

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2020r. Powód R. S. wniósł o nakazanie pozwanemu M. J., zaprzestania „ogłupiania” Polaków oraz o zasądzenie od pozwanego kwoty 10.000 zł na pokrycie części kosztów, które powstały podczas starań pozwanego o osłonę Polaków przed pozwanym. Na uzasadnienie żądań powód podniósł, że Kościół (...), w którym pozwany pełni funkcję arcybiskupa, jest największą zarazą i złem, a pozwany, zasłaniając się chrześcijaństwem i ewangelizowaniem, propaguje niewłaściwe treści, w tym w szczególności krzewi obłudę, wmawia ludziom grzeszność, przez co prześladuje ludzi i ich podporządkowuje, odbiera słuchającym go życie wieczne i wolność życia fizycznego.

Postępowanie pozwanego pozostaje – zdaniem powoda – w sprzeczności z Konstytucją. Sąd zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 191 1 § 1 k.p.c., jeżeli z treści pozwu i załączników oraz okoliczności dotyczących sprawy, a także faktów znanych powszechnie lub urzędowo, wynika oczywista bezzasadność powództwa, stosuje się przepisy § 2-4. Przepisy te stanowią, że gdyby czynności, które ustawa nakazuje podjąć w następstwie wniesienia pozwu, miały być oczywiście niecelowe, można je pominąć; w szczególności można nie wzywać powoda do usunięcia braków, uiszczenia opłaty, nie sprawdzać wartości przedmiotu sporu ani nie przekazywać sprawy; sąd może oddalić powództwo na posiedzeniu niejawnym, nie doręczając pozwu osobie wskazanej jako pozwany ani nie rozpoznając wniosków złożonych wraz z pozwem; uzasadnienie wyroku sporządza się na piśmie z urzędu; powinno ono zawierać jedynie wyjaśnienie, dlaczego powództwo zostało uznane za oczywiście bezzasadne; wyrok z uzasadnieniem sąd z urzędu doręcza tylko powodowi z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka oczywista bezzasadność powództwa zachodzi. Kościół (...) ma w Polsce zagwarantowaną swobodę działania. Zgodnie mianowicie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 1347), działa on w Rzeczypospolitej Polskiej we wszystkich swoich obrządkach, a stosownie do przepisu art. 2 tej ustawy, rządzi się on w swych sprawach własnym prawem, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami.

Autonomiczność Kościoła (...) przewiduje Konkordat między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisany w W. dnia 28 lipca 1993r. (Dz. U. z 1998r. Nr 51, poz. 318). W art. 1 przewiduje on, że Państwo i Kościół (...) są – każde w swej dziedzinie – niezależne i autonomiczne oraz zobowiązują się do pełnego poszanowania tej zasady we wzajemnych stosunkach. Stosownie do art. 5 i art. 8 Konkordatu, Państwo zobowiązało się, przestrzegając prawa do wolności religijnej, zapewniać Kościołowi (...), swobodne i publiczne pełnienie jego misji, łącznie z wykonywaniem jurysdykcji oraz zarządzaniem i administrowaniem jego sprawami na podstawie prawa kanonicznego oraz swobodne sprawowanie kultu.

Wolność religii przewidziana jest w Konstytucji RP. Stosownie mianowicie do przepisu art. 53 ust. 1, każdemu zapewnia się wolność sumienia i religii. Zakres tej wolności precyzuje przepis art. 53 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym, wolność religii obejmuje wolność wyznawania lub przyjmowania religii według własnego wyboru oraz uzewnętrzniania indywidualnie lub z innymi, publicznie lub prywatnie, swojej religii przez uprawianie kultu, modlitwę, uczestniczenie w obrzędach, praktykowanie i nauczanie; wolność religii obejmuje także posiadanie świątyń i innych miejsc kultu w zależności od potrzeb ludzi wierzących oraz prawo osób do korzystania z pomocy religijnej tam, gdzie się znajdują.

Roszczenia powoda opierają się na kwestionowaniu legalności działania pozwanego jako arcybiskupa Kościoła (...), a także całego Kościoła (...), i zmierzają do zakazania pozwanemu prowadzenia dotychczasowej działalności polegającej na nauczaniu. Żądania takie są oczywiście bezza­sadne. Zarówno z Konstytucji, jak i umowy międzynarodowej (Konkordatu) oraz regulacji ustawowej wynika, że Kościół (...) uprawniony jest do prowadzenia swobodnej działalności na terenie Polski, w tym w szczególności sprawowania kultu i nauczania religii, a organy państwowe nie mogą ingerować w przekazywane przez niego treści w zakresie religii.

Sąd nie może nakazywać kapłanom Kościoła (...) zaprzestania nauczania w zakresie religii lub zmiany tego nauczania. Również żądanie zapłaty kierowane przez powoda, opierające się na wyżej wskazanej podstawie, jest oczywiście bezzasadne. Nawet jeżeli powód poniósł żądaną kwotę jako koszty chronienia ludzi przez nauczaniem pozwanego, to nie przysługuje mu jakiekolwiek roszczenie do pozwanego o zapłatę. Pozwany, sprawując obrzędy kościelne, jest uprawniony do przekazywania nauki Kościoła (...). Powództwo było zatem oczywiście bezzasadne i podlegało oddaleniu.