Legislator Case Law & Legislation
II AKz 167/18 AI generated

II AKz 167/18 · Sąd powszechny

Case Number II AKz 167/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome DECISION

Legislator summary

AI generated

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2018 roku, sygn. akt IV Kop 78/17, Sąd Okręgowy w Gliwicach, na podstawie art. 607k § 1, art. 607l § 1 k.p.k. i art. 607t § 1 k.p.k. orzekł o przekazaniu obywatela polskiego O. G. organom wymiaru sprawiedliwości Republice Federalnej Niemiec – Prokuraturze w Memmingen w celu przeprowadzenia postępowania karnego przeciwko niemu, z tym zastrzeżeniem, iż w razie ewentualnego skazania go na karę pozbawienia wolności lub wymierzenia innego środka, polegającego na pozbawieniu wolności, musi być przekazany Polsce, w celu wykonania wymierzonej mu kary lub innego środka, jeżeli wyrazi na to zgodę.

Legislator headnote

AI generated

art. 437 § 1 k.p.k; II AKz 167/18 · Sąd powszechny: V KK 332/08). Nie sposób zgodzić się z podniesionym przez obrońcę zarzutem naruszenia art. 607 p § 1 pkt 5 k.p.k. Jakkolwiek przepis ten stanowi, iż odmawia się wykonania nakazu europejskiego, jeżeli naruszałoby to wolności i prawa człowieka i obywatela, to wbrew wywodom skarżącego nie sposób uznać, aby na skutek wydania zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia praw podejrzanego O. G., w szczególności jego obowiązków związanych z zapewnieniem utrzymania rodzinie i zapewnienia opieki małoletniemu synowi. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie stanowiskiem należy ściśle odróżniać naruszenie od ograniczenia wolności i praw człowieka na skutek wykonania ENA.

Keywords

AI generated
extradition proceedings European arrest warrant removal hostage-taking european order for payment procedure eastern europe

Cited Legislation

AI generated
art. 437 § 1 k.p.k
akt IV Kop 78/17 w przedmiocie przekazania podejrzanego na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania organom wymiaru sprawiedliwości Republiki Federalnej Niemiec na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
V KK 332/08
AI generated
II AKz 284/23
Zaskarżonym postanowieniem, Sąd Okręgowy w K., na podstawie art.
II AKz 314/24
, na podstawie art. 607k k.p.k., art. 607 l § 1 k.p.k. i art. 607t § 1 k.p.k. – przekazał ściganego K. C. z terytorium Polski do N. w celu przeprowadzenia postępowania karnego, zgodnie z dwoma europejskimi nakazami aresztowania, wydanymi przez Sąd Rejonowy w G.: z zastrzeżeniem zwrotnego przekazania celem wykonania ewentualnej kary pozbawienia wolności. Przy czym wykonanie postanowienia odroczono do czasu zakończenia postępowań w innych sprawach karnych, toczących się przeciwko ww. w P., w tym do czasu wykonania kary obecnie przezeń odbywanej, jak i przyszłych ewentualnych kar (k. 51-53).
VI Ka 661/24
Sygn. akt VI Ka 661/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.) Sędzia Tomasz Skowron Sędzia Daniel Strzelecki Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Mariusza Rybaka po rozpoznaniu w dniach 14 listopada 2024r. i 6 grudnia 2024 roku sprawy M. S. ur. (...) w L. s. J., M. z domu T. oskarżonego z art. 288 § 1 kk i in. z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt II K 92/23 uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. S. i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 661/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt II K 92/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. M. S. - złożenie wniosku do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w dniu 28.11.2023 r. przez Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o wydanie ENA wobec M. S. celem jego zatrzymania i wydania do Polski dla przeprowadzenia postępowania wykonawczego w zakresie wykonania prawomocnych kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze w sprawach sygn. akt II K 1100/22, II K 1330/22, II K 1261/22, II K 1425/22, II K 1765/22; - wydanie w w/w zakresie ENA przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 3.01.2024 r. w sprawie III Kop 104/23; - uznanie przez stronę niemiecką ekstradycji za dopuszczalną w zakresie spraw II K 1513/22, II K 1261/22 i II K 1765/22 i wydanie M. S. do Polski 4.09.2024 r. Akta III Kop 104/23 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, dokumenty z akt niniejszej sprawy k.1, k.137, k.250 – 263 akt III Kop 104/23 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze; k.85 – 103 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1. Akta III Kop 104/23 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, dokumenty k. 85 – 103 Akta sądowe nie budzą wątpliwości co do wiarygodności podobnie jak dokumenty z tych akt. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut naruszenie przepisów prawa procesowego ( postępowania karnego ) mające wpływ na treść zapadłego orzeczenia tj. art. 415 k.p.k. poprzez orzeczenie od oskarżonego M. S. w punkcie II i III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku środków kompensacyjnych w postaci obowiązku naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych N. K. i M. B. w sytuacji w której o środkach tych orzeczono już w innym postępowaniu dotyczącym tego samego czynu i innego jego współsprawcy – S. M. zakończonego prawomocnym wyrokiem skazującym z dnia 30 czerwca 2023 r. sygn. akt II K 2020/22 ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wobec okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie, które skutkowały koniecznością wydania wyroku kasatoryjnego, odnoszenie się do zarzutu zawartego w apelacji prokuratora było przedwczesne ( art. 436 k.p.k. ). Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy procedując w niniejszej sprawie naruszył prawo do obrony oskarżonego ( art. 6 k.p.k. ), co powoduje, że zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. W Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze zalegało 6 spraw w których prawomocnie orzeczone wobec M. S. kary pozbawienia wolności nie były wykonywane wobec wyjazdu oskarżonego za granicę, skład orzekający w niniejszej sprawie co najmniej od zainicjowania wydania wobec oskarżonego ENA tj. od 28.11.2023 r. wiedział, że oskarżony nie przebywa w miejscu zamieszkania w Polsce lecz jest za granicą, przy czym domniemane miejsce jego pobytu było znane z informacji przekazanej przez policję, miał on zostać zatrzymany w N. w związku z kradzieżą pojazdu i przebywać w klinice w miejscowości W. ( k. 1 akt III Kop 104/23 ). Pomimo tego Sąd Rejonowy zawiadomił oskarżonego o terminie rozprawy w dniu 25.06.2024 r. jedynie na znane mu dwa adresy w Polsce, nie przeprowadził postępowania dowodowego bezpośrednio na rozprawie ograniczając się do odczytania wyjaśnień oskarżonego, wyjaśnień współoskarżonych których sprawy były lub są prowadzone w odrębnych postępowaniach i zeznań świadków oraz wydał wyrok. Oskarżony nie miał w sprawie obrońcy, sprawa procedowana była na rozprawie wyłącznie w obecności stron przeciwnych do oskarżonego tj. prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego ( k. 46 ). Sąd Okręgowy dostrzega, że oskarżony nieprzebywając w kraju nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 138 k.p.k., niemniej w zaistniałej sytuacji znając prawdopodobne miejsce jego pobytu za granicą Sąd Rejonowy przynajmniej powinien podjąć próbę zawiadomienia go o rozprawie na ten adres. Wniosek o wydanie ENA wobec oskarżonego nie dotyczył niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 607e § 1 k.p.k. osoby przekazanej w wyniku wykonania ENA nie można ścigać za przestępstwa inne niż te które stanowiły podstawę przekazania. Wyłączenie tej zasady następuje m.in. wtedy gdy osoba ścigana po jej przekazaniu złoży przed Sądem oświadczenie o zrzeczeniu się tego prawa w odniesieniu do konkretnego czynu popełnionego przed przekazaniem ( art. 607e § 3 pkt 7 k.p.k.). Oskarżony M. S. zapytany przez Sąd Okręgowy na rozprawie odwoławczej nie zrzekł się tego prawa, określanego jako tzw. zasada specjalności ( k. 112 odwrót ). W tym stanie rzeczy zdaniem Sądu Okręgowego zaskarżony wyrok należało uchylić na podstawie art. 440 k.p.k. i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, tym bardziej że zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. należy powtórzyć przewód sądowy w całości, w sytuacji gdy de facto naruszona została zasada bezpośredniości, bowiem postępowanie dowodowe bezpośrednio na rozprawie nie zostało przeprowadzone. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie rozstrzygnięć zawartych w pkt II i III części dyspozytywnej i orzeczenie w ich miejsce w oparciu o treść art. 57a § 2 k.k. nawiązek na rzecz N. K. i M. B. w kwocie po 5.000 zł. i utrzymanie go w mocy w pozostałym zakresie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek okazał się niezasadny wobec konieczności wydania wyroku kasatoryjnego przez sąd odwoławczy z powodów wskazanych powyżej. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. S. należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy wyznaczy oskarżonemu obrońcę z urzędu, o ile oskarżony złoży w tym zakresie uargumentowany wniosek. Następnie Sąd ten rozważy wystąpienie następczo do strony niemieckiej o zgodę na wydanie oskarżonego także w niniejszej sprawie, ewentualnie rozważy inne możliwości prowadzenia i zakończenia postępowania. Gdy ustanie przeszkoda do prowadzenia postępowania Sąd przed wyrokowaniem przeprowadzi w całości przewód sądowy i prawidłowo oceni materiał dowodowy, także pod kontem zarzutu stawianego w apelacji prokuratora. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie co do środków kompensacyjnych. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
II AKz 237/18
Postanowieniem z dnia (...) roku, Sąd Okręgowy w P., działając na podstawie art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 167/18 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2018 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: S.S.A. Robert Kirejew Protokolant: Bożena Waniek po rozpoznaniu w sprawie O. G. podejrzanego o przestępstwo z art. 249 § 1, art. 25 § 2 i art. 113 § 1, art. 223 § 1 niemieckiego kodeksu karnego zażalenia obrońcy podejrzanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2018 roku, sygn. akt IV Kop 78/17 w przedmiocie przekazania podejrzanego na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania organom wymiaru sprawiedliwości Republiki Federalnej Niemiec na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2018 roku, sygn. akt IV Kop 78/17, Sąd Okręgowy w Gliwicach, na podstawie art. 607k § 1, art. 607l § 1 k.p.k. i art. 607t § 1 k.p.k. orzekł o przekazaniu obywatela polskiego O. G. organom wymiaru sprawiedliwości Republice Federalnej Niemiec – Prokuraturze w Memmingen w celu przeprowadzenia postępowania karnego przeciwko niemu, z tym zastrzeżeniem, iż w razie ewentualnego skazania go na karę pozbawienia wolności lub wymierzenia innego środka, polegającego na pozbawieniu wolności, musi być przekazany Polsce, w celu wykonania wymierzonej mu kary lub innego środka, jeżeli wyrazi na to zgodę.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł w sprawie obrońca podejrzanego zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych, mogące mieć wpływ na jego treść, a to art. 607 p § 1 pkt 5 k.p.k. polegającą na przyjęciu, iż wykonanie Europejskiego Nakazu Aresztowania nie naruszy wolności i praw ściganego jako człowieka i obywatela. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez odmowę przekazania ściganego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej celem przeprowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Wniesione zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w Gliwicach w pełni prawidłowo postanowił o przekazaniu w trybie art. 607k § 1 k.p.k. podejrzanego O. G. organom wymiaru sprawiedliwości Republiki Federalnej Niemiec w celu przeprowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o czyny wyszczególnione w Europejskim Nakazie Aresztowania (dalej: ENA). Zasadnie też sąd I instancji stwierdził, że na kanwie niniejszej sprawy nie zachodzą obligatoryjne, bądź fakultatywne przesłanki odmowy wykonania ENA, o których mowa w art. 607p k.p.k. i art. 607r k.p.k., przy czym tylko na ich podstawie wolno sądowi polskiemu odmówić wykonania nakazu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 08.12.2008 roku, sygn.

V KK 332/08). Nie sposób zgodzić się z podniesionym przez obrońcę zarzutem naruszenia art. 607 p § 1 pkt 5 k.p.k. Jakkolwiek przepis ten stanowi, iż odmawia się wykonania nakazu europejskiego, jeżeli naruszałoby to wolności i prawa człowieka i obywatela, to wbrew wywodom skarżącego nie sposób uznać, aby na skutek wydania zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia praw podejrzanego O. G., w szczególności jego obowiązków związanych z zapewnieniem utrzymania rodzinie i zapewnienia opieki małoletniemu synowi. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie stanowiskiem należy ściśle odróżniać naruszenie od ograniczenia wolności i praw człowieka na skutek wykonania ENA.

W tym kontekście nietrafne jest stwierdzenie, że z istoty ekstradycji wynika, iż każde poddanie osoby procedurze wydania, jak i samo wydanie oznaczać będzie naruszenie wolności i praw człowieka i obywatela (zob. P. Wiliński, Opinia w sprawie treści projektu przyjętego w sprawozdaniu Komisji Nadzwyczajnej (druk nr 876) oraz poprawek zgłoszonych w drugim czytaniu przez Klub parlamentarny PiS, z uwzględnieniem koniecznych zmian w kodeksie postępowania karnego wynikających z zaproponowanych rozwiązań (w:) Nowelizacja..., s. 84-85). Takie postawienie sprawy powodowałoby de facto wyłączenie dopuszczalności przekazania w trybie ENA.

Rzecz jednak w tym, że o ile zarówno postępowanie w przedmiocie ENA, jak i samo przekazanie (dotyczy to również ekstradycji), prowadzą do ograniczenia wielu wolności i praw człowieka (np. wolności osobistej na skutek tymczasowego aresztowania w związku z ENA), to jednak dopóty, dopóki te działania znajdują podstawę prawną i faktyczną, nie można traktować ich jako naruszenia praw podstawowych. Uznanie, że wykonanie ENA naruszałoby wolności i prawa człowieka i obywatela musi być oparte na konkretnych faktach i okolicznościach, nie może być wynikiem abstrakcyjnych rozważań, ale musi uwzględniać konkretną sytuację procesową.

Nie może ono być też efektem spekulacji czy braku zaufania do organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (zob. Komentarz do art. 607p k.p.k. Sławomira Steinborna, LEX, stan prawny na dzień 09.04.2014.). Na gruncie art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k. nie jest wystarczające prawdopodobieństwo naruszenia wolności i praw, lecz ustawodawca wymaga solennego stwierdzenia, a przynajmniej prawdopodobieństwa graniczącego z pewnością, że do takiego naruszenia dojdzie. Tryb przypuszczający użyty w komentowanym przepisie oznacza, że gdyby do przekazania osoby ściganej doszło, to w ten sposób zostałyby naruszone jej wolności i prawa.

Nie chodzi tu zatem o stopień prawdopodobieństwa wystąpienia naruszenia praw podstawowych, ale o stwierdzenie, że taka sytuacja (naruszenie) nastąpi, jeżeli do przekazania dojdzie. Dokonując analizy podniesionych w tym aspekcie zarzutów, nie sposób uznać, aby wykonanie wobec O. G. ENA, stanowiło naruszenie jego praw i wolności, o jakich mowa w art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k., w szczególności w aspekcie jego prawa do życia rodzinnego. Wprawdzie sąd odwoławczy dostrzega, iż na terenie Polski podejrzany ma stałe miejsce pobytu, pracuje, założył rodzinę, a na jego wyłącznym utrzymaniu pozostaje partnerka K.

K., z którą zamierza zawrzeć związek małżeński oraz kilkumiesięczny syn, niemniej jednak nie sposób zgodzić się z obrońcą, jakoby fakt wykonania ENA i przekazania ściganego do RFN pociągało za sobą dolegliwości daleko wykraczające poza typowe, a związane ze stosowaniem izolacyjnego środka zapobiegawczego. Jednocześnie w sprawie nie ujawniły się takie okoliczności, z których wynikałoby, iż K. K. będzie pozbawiona jakiejkolwiek pomocy w czasie nieobecności podejrzanego. Jak wynika bowiem z wyjaśnień podejrzanego, matka jego partnerki zamieszkuje również w B. i obie łączy dobra relacja.

Ponadto, w trakcie nieobecności podejrzanego jego partnerka ma możliwość zwrócenia się do instytucji państwowych, wyspecjalizowanych w świadczeniu pomocy społecznej. W obliczu powyższego nie sposób uznać, aby przekazanie ściganego w celu realizacji ENA stanowiło naruszenie praw podejrzanego, o których mowa w art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k. Na koniec wskazać trzeba, że w odniesieniu do podejmowanych przez podejrzanego i jego obrońcę starań o umożliwienie stawiennictwa przed niemieckim sądem dobrowolnie z wolnej stopy i wysłanych w tym zakresie wniosków i pism, w dniu 8 marca 2018 roku do Sądu wpłynęło pismo od Nadrzędnego Prokuratora Naczelnego przy Sądzie Krajowym w Memmingen z którego wynika, iż Europejski Nakaz Aresztowania wydany przez Prokuratorę Memmingen dnia 25 września 2017 roku, sygn. akt 226 Js 9227/17 nadal pozostaje w mocy.

Wynika z niego jednocześnie, iż wymieniony Europejski Nakaz Aresztowania został wydany z powodu nakazu aresztowania Sądu Rejonowego w Günzburg. Prowadzenie postępowanie przed Sądem Rejonowym Günzburg jest niezależne od postępowania przed Sądem Krajowym Memmingen. Mając powyższe na uwadze, jak też nie dopatrując się we wniesionym środku odwoławczym argumentów mogących wpłynąć na zmianę zaskarżonego postanowienia, Sąd Apelacyjny orzekł o jego utrzymaniu w mocy. ZARZĄDZENIE 1. o treści postanowienia powiadomić podejrzanego z pouczeniem o braku możliwości złożenia zażalenia oraz jego obrońcę; 2.zwrócić akta sprawy.

Katowice, dnia 4 kwietnia 2018 roku.