II Ka 6/23 · Sąd powszechny

w dniu 22 września 2000 r.

Sygn. akt VI Ka 283/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kamiennej Górze Mariusza Dudkowskiego po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025r. sprawy A. B. (B.) ur. (...) w K. s. M., R. z domu S. oskarżonego z art. 191 § 1 kk w zw. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 17 marca 2025 r. sygn. akt II K 426/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. B.; II. zasądza od oskarżonego A. B. na rzecz oskarżyciela posiłkowego B. K. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 283/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 17 marca 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 426/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanego orzeczenia a sprawozdający się do uwzględnienia jako determinanty stanowiącej okoliczność obciążającą uprzedniej karalności podsądnego mającego w przeszłości być karanym „za różne rodzajowo przestępstwa” w sytuacji, gdy wobec zatarcia uprzednio orzeczonych prawomocny wyroków skazujących, w aktualnej informacji o karalności A. B. widnieć winno wyłącznie jedno prawomocne skazanie, a które to nieprawidłowe ustalenie faktyczne miało znaczący wpływ na zniekształcenie okoliczności warunkujących rodzaj i dolegliwość reakcji penalnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu oraz stopnia jego winy sprowadzają się do zignorowania perspektywicznego, zapobiegawczego i wychowawczego celu kary w stosunku do sprawcy (który przyznał się do zarzucanego mu czynu) oraz w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa jak i do błędnej oceny uprzedniej karalności podsądnego (w karcie karnej widnieje aktualnie jedynie jeden wyrok skazujący) a także sprowadzają się do nadania zbyt małej wagi okolicznościom przedmiotowym i podmiotowy czynu, a to motywacji podsądnego, który działał w stanie silnego wzbudzenia, po powzięciu informacji o możliwej zdarzenie jego partnerki, z którą pozostawał w związku, a które to okoliczności oceniane kompleksowo i we wzajemnej kontaminacji z okolicznościami zdarzenia i treścią wyjaśnień samego oskarżonego co do krytycznego zdarzenia, winny prowadzić do wymierzenia podsądnemu ostatecznie kary pozbawienia wolności istotnie niższym wymiarze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości zarówno sprawstwo, jak i wina oskarżonego, ustalenia te nie były kwestionowane w toku postępowania, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym o jednoznacznej wymowie w tym również w wyjaśnieniach oskarżonego, który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Apelację od wyroku sądu rejonowego wniósł obrońca oskarżonego ograniczając jej zakres do zakwestionowania prawidłowości orzeczenia o karze, podnosząc przy tym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na treść wyroku, jak i zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. Zarzuty te niezależnie od sposobu sformułowania odnoszą się do tożsamego zagadnienia, obrońca oskarżonego zmierzał bowiem do podważenia stanowiska sądu I instancja w zakresie w jakim orzekł o karze eksponując błędne ustalenia w zakresie uprzedniej karalności oskarżonego. Stosownym jest zatem odnieść się do nich łącznie. Na wstępie zaznaczyć należy, że ustalenia sądu rejonowego w zakresie uprzedniej karalności oskarżonego pozostawały w pełni prawidłowe, bowiem z danych o karalności oskarżonego jednoznacznie wynika, że zapadł wobec niego szereg wyroków skazujących za czyny godzące w różne dobra prawnie chronione. Bezpodstawnie apelujący przyjmuje, że w danych o karalności oskarżonego widnieć powinien jedynie wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 22 listopada 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 349/23 w którym wymierzono karę roku pozbawienia wolności. Analiza danych o karalności prowadzi do wniosku, że wobec skazanego wydane zostały również inne wyroki, w których to orzekano kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Co prawda stosownie do treści art. 76 k.k. skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem roku od zakończenia okresu próby, jednak nie można tracić z pola widzenia, że przepis ten stanowi lex specialis do ogólnej zasady wyrażonej w art. 108 k.k. stanowiącej o jednoczesności zatarcia wszystkich skazań, którą należy każdorazowo stosować. Zauważyć należy, że oskarżony będąc skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 31 sierpnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K 290/20 na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz na karę grzywny i który to wyrok uprawomocnił się dnia 29 września 2020 r., został następnie skazany wyrokiem tego samego sądu z dnia2 grudnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K 564/19 na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zwieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, a orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 10 grudnia 2020 r. Następnie wobec oskarżonego zapadł kolejny wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 29 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt II K 622/21 w którym został skazany na karę grzywny i który to uprawomocnił się dnia 7 maja 2022 r. Stosownie do art. 107 § 4a k.k. w przypadku skazania na karę grzywny, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Ostatnia z wymienionych kara została wykonana 11 marca 2025 r., a zatem później niż zapadł wspominany przez apelującego wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 22 listopada 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 349/23. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że żadne ze wskazanych skazań nie uległo zatarciu z mocy prawa, zatem w pełni trafne pozostają ustalenia sądu rejonowego odnośnie licznej uprzedniej karalności oskarżonego. Chybiony pozostawał pierwszy z podniesionych zarzutów apelującego. Zaznaczyć należy, że rażąca niewspółmierność kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzi wówczas, gdy orzeczona kara bądź suma zastosowanych kar zasadniczych i środków karnych wymierzonych przez sąd za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia szkodliwości społecznej czynów oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma uczynić w stosunku do osoby skazanej. Innymi słowy, tylko wtedy można uznać, że przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona, jeśli z punktu widzenia nie tylko sprawcy, ale i ogółu społeczeństwa, kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość. Rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary. Ponadto, orzeczona kara lub środek karny mogą być uznane za niewspółmierne, gdy nie uwzględniają w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt WA 19/09, OSNwSK 2009/1/1255). W innym swoim wyroku Sąd Najwyższy stwierdza, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2007 r. sygn. akt SNO 75/07, LEX nr 569073). Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż zmiana kary w instancji odwoławczej nie może następować w każdym przypadku, lecz wyłącznie wówczas, gdy kara orzeczona nie daje się akceptować z powodu różnicy między nią a kara sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej rażącej. Taka sytuacja w ocenie sądu okręgowego w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca w niniejszej sprawie, co czyni niezasadnym podniesiony w apelacji przez jej autora zarzut rozpatrywany w kontekście wspomnianego art. 438 pkt 4 k.p.k. W ocenie sądu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie trafnie sąd rejonowy przeanalizował oraz wyeksponował wszystkie istotne okoliczności wpływające na wymiar orzeczonej kary. Słuszne pozostaje ustalenie odnośnie znacznego stopnia winy jak i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Podkreślić należy, że oskarżony wyrządził dotkliwą krzywdę pokrzywdzonemu, obrażenia były poważne i pokrzywdzony wymagał natychmiastowej hospitalizacji. Pokrzywdzony w toku procesu wskazywał ponadto, że w dalszym ciągu zmaga się z problemami zdrowotnymi będącymi następstwem przeprowadzonego ataku. Okolicznością istotnie obciążającą w rozpoznawanej spawie pozostawała naganna postawa oskarżonego przed popełnieniem przypisanego oskarżonego czynu wyrażająca się jego uprzednią wielokrotną karalnością w tym również za przestępstwa podobne. Nie stracił również z pola widzenia sąd rejonowy okoliczności łagodzących. Przyznanie się do winy oskarżonego jak i przeproszenie pokrzywdzonego zostały dostrzeżone przez sąd rejonowy i trafnie również sąd ten dostrzegł, że w niniejszej sprawie nie mogły one prowadzić do odmiennych ustaleń w zakresie doboru rodzaju i wymiaru kary. Nie można zgodzić się z obrońcą, że w rozpoznawanej sprawie zachowanie oskarżonego było spowodowane usprawiedliwionymi okolicznościami związanymi z podejrzeniem zdrady ze strony swojej partnerki, bowiem pozostawały one nieuzasadnione, atak został przeprowadzony po uprzedniej chęci przejrzenia korespondencji na urządzeniu pokrzywdzonego, który miał pełne prawo zatrzymać ją w tajemnicy. Przytoczona okoliczność w żadnym stopniu nie usprawiedliwia wzburzenia po stronie oskarżonego, który nie miał realnych powodów do zaatakowania pokrzywdzonego z ujawnioną w toku procesu intensywnością. Powyższa okoliczność w kontekście licznych skazań dobitnie pokazuje na wysoki stopień demoralizacji oskarżonego, słusznie zatem sąd rejonowy dostrzegł konieczność wymierzania w rozpoznawanej sprawie kary 3 lat pozbawienia wolności. Oczywistym jest, że cele prewencji indywidualnej - wychowawcze i zapobiegawcze - które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego mają zwykle prymat przed innymi, zwłaszcza negatywną prewencją generalną polegającą na wymierzaniu nadmiernie surowych sankcji. Sankcja sprawiedliwa nie powinna zatem wykraczać poza rzeczywistą potrzebę, właściwa reakcja karna to reakcja celowa, uwzględniająca wszystkie elementy decydujące o jej rodzaju i wymiarze, sprawiedliwa i akceptowana społecznie. Orzeczoną karę postrzegać należy jako surową, ale jednocześnie konieczną względem ustawowych celów kary i spełniającą wymogi określone w art. 53 k.k. Dotychczasowe wolnościowe środki represji karnej były niewystraczające do wdrożenia oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego i po raz kolejny godził on w istotne dobra prawnie chronione jakimi są wolność oraz zdrowie innej osoby. Orzeczona kara z pewnością nie jest jednak surowa w rażącym stopniu i nie uzasadnia postulowanej przez apelującego konieczności obniżenia jej wymiaru. Słusznie sąd meriti w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wyeksponował okoliczności leżące po stronie oskarżonego, które musiały spowodować odpowiednio surowe jego ukaranie, zatem należało je w pełni zaaprobować, co jednoznacznie prowadzi do wniosku o niezasadności również drugiego z zarzutów apelacyjnych. Wniosek O zmianę wyroku w pkt 1 jego części dyspozytywnej poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolno. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec nietrafności zarzutów apelującego oraz uwzględniając argumentację wyrażoną wpoprzedniej części uzasadnienia wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie łagodniejszej kary uznać należało za niezasadny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 5. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok wobec oskarżonego A. B. w całości utrzymany w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji, gdy zarówno ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwają zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, a orzeczona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy oskarżonego oraz zastrzeżeń nie budzą pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w orzeczeniu, zaskarżony wyrok jako prawidłowy i słuszny należało w myśl art. 437 § 1 k.p.k. należało utrzymać w mocy. Ponadto, w sprawie brak jest okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 840 złotych, stanowiącą zwrot kosztów działania ustanowionego pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym. III. Uwzględniając sytuację materialną oskarżonego jak również orzeczenie wobec niego kary pozbawienia wolności sąd okręgowy kierując się względami słuszności na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k zwolnił A. B. od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rażąco surowe orzeczenie o karze 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 164/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Sandra Michalec przy udziale prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Małgorzaty Kopczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025r. sprawy J. J. ur. (...) w W. s. P., G. z domu F. oskarżonego z art. 191 § 2 kk, art. 158 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk B. K. ur. (...) w L. s. M., I. z domu W. oskarżonego z art. 158 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk, art. 190 § 1 kk w związku z art. 57a § 1 kk, art. 288 § 1 kk i art. 57a § 1 kk M. T. ur. (...) w J. s. S., J. z domu B. oskarżonego z art. 158 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk, art. 190 § 1 kk w związku z art. 57a § 1 kk, art. 288 § 1 kk i art. 57a § 1 kk z powodu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonych i oskarżycieli posiłkowych od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 30 grudnia 2024 r. sygn. akt II K 521/23 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonych B. K., M. T., J. J. w ten sposób, że: 1. w pkt 1, 5 i 10 części dyspozytywnej uznaje ich za winnych tego, że w dniu 13 sierpnia 2023r. na stacji (...) w B., woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu D. D. w ten sposób, że J. J. chwycił go za szyję, przytrzymując go a B. K. i M. T. zadawali mu uderzenia rękoma po głowie, szarpali go i popychali, czym narażali go na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia sutku z art. 157§1 k.k., tj występku z art. 158§1 k.k. i za to na podstawie art. 158§1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a§1 k.k. wymierza im kary po 8 ( osiem ) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 30 ( trzydzieści ) godzin miesięcznie, 2. w pkt 3 części dyspozytywnej przyjmuje, iż wysokość wyrządzonych strat wynosi 2.340zł., a wymierzoną karę podwyższa do 6 ( sześciu ) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 30 ( trzydzieści ) godzin miesięcznie, 3. stwierdza, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 4 straciło moc i na podstawie art. 85§1 k.k. i art. 86§1 k.k. łączy oskarżonemu B. K. orzeczone wobec niego kary ograniczenia wolności i wymierza mu karę łączną 1 ( jeden ) rok i 1 ( jeden ) miesiąc ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 30 ( trzydzieści ) godzin miesięcznie, 4. w pkt 7 części dyspozytywnej M. T. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt VI części wstępnej eliminując ustalenie, że czynu tego dopuścił się publicznie bez powodu okazując tym samym rażące lekceważenie porządku prawnego i czyn ten kwalifikuje z art. 288§1 k.k. i za to na podstawie art. 288§1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a§1 k.k. wymierza mu karę 6 ( sześć ) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 30 ( trzydzieści ) godzin miesięcznie, 5. stwierdza, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 8 straciło moc i na podstawie art. 85§1 k.k. i art. 86§1 k.k. łączy oskarżonemu M. T. orzeczone wobec niego kary ograniczenia wolności i wymierza mu karę łączną 1 ( jeden ) rok i 1 ( jeden ) miesiąc ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 30 ( trzydzieści ) godzin miesięcznie, 6. w pkt 9 części dyspozytywnej uniewinnia J. J. od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt VII części wstępnej, 7. stwierdza, że kara łączna z pkt 11 części dyspozytywnej straciła moc, 8. w pkt 12 części dyspozytywnej podwyższa orzeczony od oskarżonego B. K. obowiązek naprawienia szkody do kwoty 2340zł, 9. w pkt 13 części dyspozytywnej w związku ze skazaniem oskarżonego M. T. za czyn z art. 288§1 k.k. na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka obowiązek naprawienia szkody, tj. uiszczenia na rzecz pokrzywdzonego T. D. kwoty 960zł, 10. w pkt 15 zasądza na rzecz oskarżyciela posiłkowego D. D. od oskarżonych B. K., M. T. kwoty po 1.041,75zł. zaś od J. J. kwotę 416,50zł. natomiast na rzecz oskarżyciela posiłkowego T. D. zasądza od oskarżonych B. K. i M. T. kwoty po 1250 zł. tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika. II. w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec oskarżonych B. K., M. T. i J. J. utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 164/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 30 grudnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 521/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Apelacja obrońcy oskarżonych B. K., J. J., M. T.: I. w zakresie rozstrzygnięcia z punktu 1, 5 i 10 zaskarżonego wyroku: błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku w zakresie czynów opisanych w punkcie I części dyspozytywnej wyroku wobec B. K., w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku wobec M. T. i w punkcie VIII części dyspozytywnej wyroku wobec J. J. polegający na błędnym ustaleniu, że czyny każdego z oskarżonych spowodowały identyczne obrażenia u pokrzywdzonego D. D.(w postaci stłuczeń z otarciami naskórka okolic obojczykowych, szyjnej, uda lewego oraz powierzchownej rany okolicy śródręcza lewego) podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na takie stwierdzenie, ponieważ każdy z oskarżonych zadawał inne uderzenia i ciosy, a wobec tego przypisanie każdemu z oskarżonych spowodowania identycznych obrażeń u pokrzywdzonego powodując ten sam skutek z art. 157 § 2 kk nie zostało w żaden sposób jednoczenie wykazane, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej kumulatywnej kwalifikacji prawnej: art. 158 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny II. w zakresie rozstrzygnięcia z punktu 2 i 6 zaskarżonego wyroku: obrazę przepisu prawa materialnego w postaci art. 190 § 1 kk poprzez uznanie B. K. i M. T. za winnych opisanych w pkt 2 i 6 wyroku występków z art. 190 § 1 kk, podczas gdy czyny te stanowiły czyny współkarane następczo wobec czynów opisanych w pkt 1 wyroku wobec B. K. i pkt 5 wyroku wobec M. T.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny III. w zakresie rozstrzygnięcia z punktu 3 zaskarżonego wyroku: a. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia w postaci art. 4 § 1 kpk w zw. Z art. 7 kpk i art. 410 kpk w zakresie wyników oraz wartości dowodowej uzupełniającej opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej Z. G. z dnia 5.12.2024 r., która to opinia została uznana za w pełni przydatną i przekonywającą, podczas gdy już na pierwszy rzut oka widać, że opinia została sporządzona niestarannie (m.in. posługiwanie się przez biegłego w opinii pojęciami z procedury cywilnej: powód i pozwany) i zawiera błędy językowe/logiczne, a sam biegły wskazuje, że materiał fotograficzny wykorzystany do ustalenia wartości szkody spowodowanej w drzwiach pojazdu pokrzywdzonego T. D. przez B. K. jest średniej jakości, a nadto biegły nie wyjaśnia dlaczego przyjął, że dane uszkodzenie spowodował B. K., choć z materiału fotograficznego wynika, że pojazd miał już wcześniej liczne uszkodzenia, rysy, odpryski, a co więcej w opinii głównej ten samo biegły wykluczył spowodowanie szkody przez B. K. w drzwiach pojazdu pokrzywdzonego T. D.. b. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia tj. art. 2 § 2 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk poprzez zaniechanie dochodzenia prawy obiektywnej przez Sąd I instancji i rozstrzygnięcie wątpliwości w stosunku do uzupełniającej opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej Z. G. z dnia 05.12.2024 r. na niekorzyść oskarżonego B. K. co skutkowało nieuzasadnionym przyjęciem, iż oskarżony spowodował straty w pojeździe o wartości 886,65 zł, a nie wartości 538,95 zł (tak w opinii głównej biegłego z zakresu techniki samochodowej Z. G. z dnia 28.07.2024) i w konsekwencji wypełnił znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 kk, a nie wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny IV. w zakresie rozstrzygnięcia z punktu 9 zaskarżonego wyroku: a. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku polegający na ustaleniu, że istniała wierzytelność pokrzywdzonego D. D. względem K. G. oraz, że J. J. zastosował groźbę wobec pokrzywdzonego w celu wymuszenia zwrotu tejże wierzytelności co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony J. J. popełnił czyn z art. 191 § 2 k.k. b. obrazę przepisu prawa materialnego w postaci art. 191 § 2 k.k. poprzez błędną interpretację przesłanej warunkujących but przestępstwa z art. 191 § 2 kk i w konsekwencji ustalenie, iż zachowanie oskarżonego J. J. wypełnia znamiona czynu zabronionego opisanego w punkcie VII części dyspozytywnej wyroku, w sytuacji gdy ustalony w spawie stan faktyczny, jak również zgromadzony materiał dowodowy, w żaden sposób nie pozwalał na przyjęcie, iż oskarżony J. J. zmusił pokrzywdzonego do zwrotu jakiejkolwiek wierzytelności, żeby w ogóle istniała jakkolwiek wierzytelność pokrzywdzonego względem K. G., a nadto aby J. J. stosował groźbę lub przemoc wobec oskarżonego w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny V. W zakresie rozstrzygnięcia z punktu 14 zaskarżonego wyroku: obrazę prawa materialnego – art. 46 § 2 kk poprzez zasądzenie solidarnie od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonego D. D. nawiązki w kwocie 4 000zł, gdyż kwota ta znacząco wykracza poza zakres kompensacyjny tego środka, wysokość doznanych i udowodnionych krzywd pokrzywdzonego D. D., podczas gdy pokrzywdzony nie doznał istotnych obrażeń co potwierdziła opina lekarska złożona do akt sprawy, a nadto pokrzywdzony poprzez swoją konfrontacyjną postawa (wyzwiska, odpychanie, niezassane użycie gazu pieprzowego) przyczynił się do zastosowania wobec niego przemocy fizycznej. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny VI. W zakresie rozstrzygnięcia z punktu 15 zaskarżonego wyroku: obrazę przepisu prawa procesowego – art. 627 kpk poprzez zasądzenie solidarnie od oskarżonych na rzecz oskarżycieli posiłkowych T. D.i D. D. kotwę 5000,00 zł tytułem wydatków związanych z ustanowienie pełnomocnika, w sytuacji gdy kwota ta nie została wykazana, a sama sprawa nie wymagała dużego nakładu pracy pełnomocnika. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny VII. Z daleko posuniętej ostrożności zaskarżonemu wyrokowi zarzucam na podstawie art. 438 pkt 4 kpk rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonych kar jednostkowych, a także w konsekwencji wysokości orzeczonych wobec nich kar łącznych, co stanowi dolegliwość zbyt surową, nieadekwatną do celów wychowawczych i zapobiegawczych kary, a co także nastąpiło bez dostatecznego uwzględniania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, tj, młodego wieku oskarżonych w toku postępowania, wreszcie faktu, że to pokrzywdzony D. D.poprzez swoją konfrontacyjną postawę (wyzwiska, odpychanie, niezasadne użycie gazu pieprzowego przyczynił się do wzmożenia agresywnej postawy oskarżonych, którzy zasadniczo do momentu użycia gazu nie stosowali wobec niego intensywnej przemocy fizycznej. Oskarżeni czynili starania o naprawienie szkody, okazali skruchę i samo postępowanie było dla nich dostateczną karą, która odstraszy ich w przyszłości od naruszania prawa i zasad współżycie społecznego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Apelacja oskarżycieli posiłkowych: I. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to: a) Art. 170 § 1a k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez niesłuszne oddalenie postanowieniem z 19.12.2024 r. wniosku dowodowego oskarżyciela posiłkowego T. D. o powołanie innego biegłego z zakresu szacowania wartości pojazdów, względnie zobowiązania biegłego sądowego Z. G. do odniesienia się do zarzutów do uzupełniającej z 5 grudnia 2024 r. mimo, że złożone w postępowaniu opinie były niepełne, niejasne i posiadały błędy merytoryczne, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem na wadliwych opiniach oparto ustalenia faktyczne b) Art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, arbitralną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego wyrażając się w szczególności: - nieuzasadnionym pominięciu kluczowych dowodów, w tym zapisów wideo z monitoringu stacji pali (...) w B., nagrań z telefonu K. R., nagrań wideo i audio D. D., wyceny uszkodzeń pojazdu F. (...) sporządzonej przez (...), wydruków wiadomości tekstowych, zeznania D. S. (1) oraz transkrypcji nagrania K. R. (k.288); - niezasadnym uznaniu, że zeznania pokrzywdzonego D. D. są w części niewiarygodne i niekonsekwentne; - pominięciu, że wyjaśnienia oskarżonych oraz zeznanie świadków M. K., D. S. (2), K. R., K. W. – są w znacznym stopniu sprzeczne ze sobą; - niezasadnym przydaniu waloru wiarygodności opinii biegłego z szacowania wartości pojazdów Z. G., mimo że były one niepełne, niejasne i posiadające błędy merytoryczne, przy czym w tym zakresie doszło także do obrazy art. 201 k.p.k. - na uznaniu, że zachowania oskarżonych opisane w pkt I-VI oraz VIII nie nosiły znamion czynu o charakterze chuligańskim, gdy tymczasem zebrany materiał dowodowy, w tym zwłaszcza nagrania z monitoringu stacji (...), nagrania z telefonu K. R., zeznania świadków P. K., K. Ł. oraz D. D.w sposób jednoznaczny wskazują, iż groźby szarpanie i uderzenia pokrzywdzonego miały miejsce przed użyciem gazu. Pokrzywdzony posłużył się gazem w obronie koniecznej, chroni swoje zdrowie i nietykalność cielesną, zagrożone wcześniejszym agresywnym zachowaniem oskarżonych. Tym samym nie było podstaw do przyjęcia, że agresja oskarżonych stanowiła reakcję na użycie gazu, ale była ona uprzednia, stanowiła działanie umyślne, nieusprawiedliwione oraz nacechowane rażącym lekceważenie porządku prawnego i zasad współżycie społecznego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny II. Obrazę prawa materialnego, tj. naruszenia art. 115 § 10 k.k. w zw. z art. 54 § 1 k.k. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 54 § 1 k.k. do oskarżonego M. T. (ur. (...)) w sytuacji gdy – z uwagi na ukończenie przez niego 21 lat przed popełnieniem czynu zabronionego – nie spełnia on ustawowych przesłanek do uznania za sprawcę młodocianego, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego wymierzenia mu kary według zasad przewidzianych dla sprawców młodocianych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Od zapadłego w niniejszej sprawie orzeczenia Sądu Rejonowego obszerne apelacje wnieśli zarówno obrońca oskarżonych jak i wspólnie oskarżyciele posiłkowi. W obu przypadkach wyrok został zaskarżony w całości. Zauważyć należy, że obie apelacje nie były pozbawione słuszności i w rezultacie doprowadziły do częściowej zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z częściowymi oczekiwaniami obu skarżących stron. Na wstępie zaznaczyć również należy, że w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy co do zasady charakteryzował się spójną wymową. W niniejszej sprawie kluczowym dowodem pozostawało nagranie z monitoringu, które dokładnie odzwierciedlało przebieg zdarzenia. Ponadto oskarżeni w składanych wyjaśnieniach przyznali się do popełniania zarzucanych im czynów, świadkowie natomiast opisywali przebieg zdarzenia co do zasady spójnie z ujawnionym obrazem z monitoringu. Sąd I instancji staranie analizował dowody z ujawnionego nagrania jak i z osobowych źródłem czemu dał wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku dostrzegając pewne nieścisłości jak również tendencje do przedstawiania faktów w sposób korzystny dla danej strony procesu. Jednocześnie nie można tracić z pola widzenia, że sam przebieg zdarzenia miał dynamiczny charakter, oczywiste pozostawały zatem pewne rozbieżności w przedstawionych relacjach. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w inkryminowanym czasie wszyscy oskarżeni wyprowadzili atak w kierunku oskarżonego, oraz fakt, że oskarżeni M. T. i B. K. dodatkowo uszkodzili pojazd należący do pokrzywdzonego T. D. jak również wypowiadali w kierunku do pokrzywdzonego D. D. już po zakończonym ataku fizycznym groźby, czemu nie przeczyli oskarżeni, co wprost potwierdzili postronni świadkowie w tym również osobach przybyłych na miejsce zdarzenia policjantów i co nie było kwestionowane w toku procesu. Brak jest zatem konieczności szerszego opisywania ustaleń Sądu w tym zakresie, bowiem wynika on jednoznacznie ze spójnych dowodów, których ocena spełniła wymogi określone w art. 7 k.p.k. Zaskarżony wyrok nie jest jednak pozbawiony wad, na którą uwagę zwracały w stawianych zarzutach obie apelujące strony. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonych: Obrońca oskarżonych wnosząc apelację na korzyść wszystkich oskarżonych podnosiła konkretne zarzuty dotyczące wypunktowanych przez nią rozstrzygnięć sądu rejonowego. Stosownym pozostaje zatem odnieść się do nich według kolejności przyjętej przez skarżącą, zwięźle przedstawiając stanowisko sądu okręgowego. Zasadny pozostawał pierwszy z zarzutów apelującej w zakresie w jakim podważała prawidłowość przyjętej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym w pkt 1, 5 i 10 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie bezsporną kwestią pozostawały doznane przez pokrzywdzonego D. D. obrażenia, które powołany biegły wprost zakwalifikował jako powodujące rozstrój zdrowia poniżej 7 dni ze wskazaniem, że wyprowadzony atak powodował bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku z art. 157 § 1 k.k. Ujawnione nagranie wprost pokazuje trzech atakujących jednak ze względu na dynamiczny przebieg zdarzenia nie jest możliwe ustalenie, który z ciosów powodował konkretne obrażenie. Słusznie apelująca wskazuje na wadliwość przyjętej kumulatywnej kwalifikacji prawnej. Nie ulega wątpliwości, że oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu wypełnili znamiona przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. bowiem do jego popełnienia wystarczający jest jedynie udział w pobiciu w którym naraża się człowieka na wystąpienie skutku wskazanego w art. 157 § 1 k.k. Branie udziału to każde zachowanie wchodzące w skład zbiorowego działania grupy osób, które grozi przynajmniej średnim uszczerbkiem na zdrowiu pokrzywdzonego, co jednoznacznie wskazuje na stosowność zastosowania jednolitej kwalifikacji prawnej dla każdego ze sprawców, niezależnie od stopnia zaangażowania czy rodzaju wyprowadzanych ciosów. Trafne zatem w niniejszej sprawie pozostaje ustalenie, że każdy z oskarżonych swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. Jednocześnie zauważyć należy, że brak jest podstaw do zastosowania kumulatywnej kwalifikacji prawnej z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W sytuacji pobicia czy też bójki, gdy nie jest możliwe ustalenie, który ze sprawców spowodował konkretne obrażenia mające przełożenie na dodatkową kwalifikację odnoszącą się do okresu naruszenia czynności narządów ciała lub rozstroju zdrowia, pozostaje zakwalifikowanie takiego zachowania wyłącznie z art.158 § 1 kk bądź z art.159 kk. Nie zachodzi zbieg kumulatywny pomiędzy art. 157 § 1 i art.158 § 1 w sytuacji, gdy żadnemu ze sprawców bójki lub pobicia nie można przypisać spowodowania skutku opisanego w art. 157 § 1. W takim wypadku czyn należy kwalifikować z art. 158 § 1” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 lutego 2006 r., II AKa 15/06). Okoliczność ta nie rzutuje jednak na dalsze ustalenia sądu rejonowego w zakresie skazania, którego podstawa prawna nie uległa zmianie i aktualne pozostają rozstrzygnięcia w zakresie kary, o czym mowa w odniesieniu do dalszych zarzutów skarżącej. Nietrafny pozostaje drugi z zarzutów apelacji obrońcy oskarżonych, w którym to próbowała wykazać, że wypowiadane przez oskarżonych B. K. i M. T. po przeprowadzonym ataku stanowiły kontynuację uprzedniego pobicia stanowiąc czyn współukarany następczy. Brak jest ustawowej defincji wskazanego pojęcia, a każdy przypadek należy analizować odrębnie, uwzględniając okoliczności danej sprawy. Zauważyć należy, że zdarzenia zaistniałe w przedmiotowej sprawie były wyraźnie oddzielone w czasie, pokrzywdzony po przeprowadzonym na jego szkodę ataku udał się do budynku stacji paliw skąd wezwano pomoc, pracownik wskazanego obiektu odseparował pokrzywdzonego od napastników, a groźby karalne wypowiadane były w obecności przybyłych na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji, a zatem relatywnie długo po zakończonym ataku fizycznym. Zauważyć należy, również że oba czyny skierowane były przeciwko innemu dobru prawnie chronionemu, co także przeczy, aby groźby karalne stanowiły dalsze elementy fizycznego ataku. Podzielić przy tym należy pogląd, że za współukarany może być uznany jedynie czyn, którego społeczna szkodliwość jest wyraźnie niższa niż czynu zabronionego będącego podstawą skazania i wymierzenia kary (W. Mącior: Z problematyki zbiegu przestępstw i przepisów ustawy w sprawie pozornego zbiegu realnego przestępstw, PiP nr 1/1965, s. 77.) W rozpoznawanej sprawie nie występuje znacząca rozbieżność w zakresie społecznej szkodliwości pomiędzy dokonanym pobiciem, a wypowiadanym następnie groźbami karalnymi, oba czyny stanowiły występki zagrożone zbliżoną sankcją karną. Wykluczyć zatem należy zaistnienie powoływanej w stawianym zarzucie okoliczności. Za niezasadny uznać należy również trzeci z zarzutów obrońcy oskarżonych, zmierzający do zakwestionowania wysokości ustaleń szkody w kontekście ich przeszacowania przez sąd rejonowy. Faktem jest, że nie ustrzegł się błędów logicznego rozumowania sąd rejonowy opierając ustalenia faktyczne o dowód z opinii jak również uzupełniającej opinii biegłego z zakresu oceny technicznej pojazdów i szacowania wartości. Podkreślić należy, że sąd orzekający nie jest formalnie związany opinią biegłego, powinien ją ocenić według reguł z art. 7 k.p.k. i podjąć własną decyzję o wszystkie dowody w sprawie i całokształt okoliczności ujawnionych w toku postepowania. W sporządzonej opinii biegły przyjął zobiektywizowane kryteria starając się dokładnie ustalić wartość szkody, jednak jej treść budzi spore zastrzeżenia. Nie można tracić z pola widzenia, że pokrzywdzony po zdarzeniu dokonał wyceny szkód w autoryzowanym serwisie, przedkładając do akt sprawy stosowny kosztorys napraw. Sam biegły w uzupełniającej opinii podkreśla, że koszt napraw byłby wyższy, gdyby nie przyjmować uśrednionych cen, a stawki obowiązujące w autoryzowanym serwisie. Również na kanwie doświadczenia życiowego wykluczyć należy naprawdę pojazdu według wskazań biegłego, szukając przy tym relatywnie tanich rozwiązań. Brak jest podstaw, aby przyjąć iż pokrzywdzony powinien dokonać napraw w nieautoryzowanym serwisie, bowiem posiada on możliwość wyboru usługi według standardów gwarantujących ich należytą jakość. Winnymi zdarzenia pozostają oskarżeni, niestosownym jest zatem aby obciążać pokrzywdzonego obowiązkiem naprawiania pojazdu według uśrednionych stawek rynkowych, zwłaszcza że kosztorys autoryzowanego serwisu nie był wygórowany względem obecnej wartości pojazdu. Nie ma przy tym racji obrońca oskarżonych stawiając zarzuty naruszenia prawa procesowego i zmierzając do wykazania zawyżenia szkód, bowiem z przyczyn wskazanych powyżej wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja odwrotna i powstałe szkody były niedoszacowane, o czym również mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia odnoszącej się do zarzutów apelacji oskarżycieli posiłkowych, którzy zasadnie wykazywali niedoszacowanie wartości szkody przez sąd I instancji. W pełni zasadny pozostaje czwarty z zarzutów apelującej zmierzający do zakwestionowania winy i sprawstwa oskarżonego J. J. w zakresie przypisanego mu czynu z art. 191 § 2 k.k. Zauważyć należy, że ze zgromadzonych dowodów wynika, że rozmowa między oskarżonym, a pokrzywdzonym dotyczyła bliżej nieokreślonej wierzytelności mającej zaistnieć w związku z kolizją drogową spowodowaną przez pokrzywdzonego, gdy kierował pojazdem osoby trzeciej. W ocenie pokrzywdzonego sprawa ta została zakończona poprzez poczynienie stosownych ustaleń z właścicielem pojazdu. Na nagraniu widać oskarżonego, który złapał za rękę pokrzywdzonego po czym pokrzywdzony szybko się uwolnił i wszedł do budynku stacji. W wyjaśnieniach na rozprawie głównej pokrzywdzony stwierdził, że informacje o konieczności uregulowania rzekomej wierzytelności skwitował jedynie uśmiechem i kontynuował zakupy na stacji benzynowej. Z relacji pokrzywdzonego przedstawionej na rozprawie głównej wynika, że oskarżony miał domagać się zwrotu pieniędzy dla wierzyciela kończąc wypowiedź zwrotem „bo inaczej to załatwimy”, zatem nie można bezsprzecznie uznać, że miał być to sposób niezgodny z prawem. Nie można tracić z pola widzenia, że mężczyźni znali się i przed inkryminowaną datą nie byli skonfliktowani. Do bytu przestępstwa z art. 191 § 2 k.k. konieczne jest działanie sprawcy w celu wyegzekwowania należności. Stracił przy tym z pola widzenia sąd rejonowy, że sama wierzytelność pozostawała wątpliwa i nie dotyczyła bezpośrednio oskarżonego. To, czy wierzytelność, o której mowa w art. 191 § 2 k.k., musi faktycznie istnieć w obiektywnej rzeczywistości, czy też wystarczające jest subiektywne przekonanie sprawcy o jej istnieniu, jest przedmiotem sporu w doktrynie. Za słuszny należy uznać pogląd, że dla bytu występku określonego w art. 191 § 2 k.k. konieczny jest szczególny, "pozytywny" zamiar kierunkowy, polegający na co najmniej subiektywnym przekonaniu sprawcy, że działa w celu zwrotu realnej i zasługującej na ochronę prawną wierzytelności. Jednocześnie jednak bezprawna windykacja roszczenia pozbawionego elementarnych cech, o których mowa w art. 353 § 1 k.c., nie może korzystać z uprzywilejowanej formy kwalifikowania czynu, jako zmierzającego do egzekwowania wierzytelności, której po prostu nie ma. (Wyrok SN z 16.03.2023 r., IV KK 552/22, Prok.i Pr.-wkł. 2023, nr 9, poz. 15.) W sytuacji gdy pokrzywdzony w wyjaśnieniach jednoznacznie wskazał, że wierzytelność nie istnieje, brak jest obiektywnych podstaw do stwierdzenia, że oskarżony działał w celu jej wyegzekwowania. Nie tracąc z pola widzenia, że sąd orzeka w granicach oskarżenia będąc związanym ramami faktycznymi czynu jako zdarzenia historycznego wykluczyć również należy zaistnienie podstawowego typu przestępstwa zmuszanie do określonego zachowania określonego w art. 191 § 1 k.k., bowiem do jego bytu ustawodawca przewiduje konieczność stosowania przemocy lub groźby bezprawnej , co w rozpoznawanej sprawie na podstawie ujawnionych dowodów należy z całą stanowczością wykluczyć. Działanie oskarżonego nie wypełniło również znamion innych czynów zabronionych. Skutkowało to koniecznością uniewinnienia oskarżonego od popełnienia omawianego czynu. Za nietrafny uznać należy piąty ze stawianych przez apelującą zarzutów zmierzający do zakwestionowania słuszności w zakresie orzeczenia o nawiązce. Skarżąca wskazywała przede wszystkim na jej surowy wymiar. W toku postępowania apelacyjnego w zakresie nawiązki podniesione zostały również zastrzeżenia odnośnie jej solidarnego orzeczenia, do których również należy się odnieść. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w obowiązującym stanie prawnym nawiązka orzekana na podstawie art. 46 § 2 k.k. ma charakter wyłącznie kompensacyjny i do jej orzekania stosuje się przepisy prawa cywilnego. Nawiązka stanowi obecnie jedynie formę rekompensaty pieniężnej w związku z popełnieniem przestępstwa. Art. 366 § 1 k.c. jednoznacznie dopuszcza możliwość solidarnego zobowiązania dłużników i dochodzenia przez wierzyciela całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, ze wskazaniem, że zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. Pozbawienie nawiązki charakteru środka karnego i sprowadzenie jedynie do finansowej rekompensaty nie wyłącza możliwości jej solidarnego orzekania. Ponadto z perspektywy interesu pokrzywdzonego bez znaczenia pozostaje, który z oskarżonych uiści należność orzeczoną tytułem nawiązki. Nie można również zgodzić się z apelującym, że wymiar orzeczonej nawiązki w kwocie 4000 złotych cechuje się surowością. Ustalenie wysokości nawiązki jest utrudnione, ze względu na nieprzeliczalność doznanych krzywd na konkretną sumę pieniędzy i brak w tym zakresie ujednoliconych kryteriów. Bezsprzecznie zachowanie oskarżonych naruszyło dobra osobiste pokrzywdzonego powodując u niego obrażenia ciała jak i cierpienia psychiczne w związku z zaistniałym na jego szkodę zdarzeniem. Uwzględniając powagę ujawnionego przestępstwa orzeczona kwota nie jest wygórowana i w ocenie sądu odwoławczego stanowi realną rekompensatę doznanych krzywd, toteż brak jest podstaw do podzielenia argumentacji apelującego zmierzającej do podważenia słuszności omawianego zakresu zaskarżonego wyroku. Niezasadny pozostawał szósty zarzut stawiany przez obrońcę w wywiedzionym środku zaskarżenia. Nie można się zgodzić z argumentem, że orzeczona kwota tytułem ustawienia pełnomocnika z wyboru jest wygórowana, bowiem charakter i stopień skomplikowania sprawy w pełni uzasadnia zasądzenie takiej kwoty. Orzeczenie w tym zakresie nie było jednak pozbawione wad. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem sądu rejonowego o solidarnym zasądzeniu należności w tym zakresie od wszystkich oskarżonych. Pominął przy tym zupełnie sąd I instancji okoliczność, że zakres zarzutów w rozpoznawanej sprawie nie był tożsamy wobec wszystkich oskarżonych i w sprawie występowało dwóch oskarżycieli posiłkowych. Konieczne pozostawało proporcjonalne przeliczenie wskazanej należności względem każdego z oskarżonych na rzecz danego oskarżyciela posiłkowego, o czym szerzej w części uzasadnienia poświęconej dokonanej zmianie wyroku. Ewentualny zarzut obrońcy oskarżonych odnoszący się do próby wykazania rażąco surowego wymiaru orzeczonych kar również nie mógł zostać uznany za zasadny. Na wstępie zauważyć należy, że stracił on częściowo na aktualności, bowiem obszerna zmiana zaskarżonego wyroku sprawia, że kwestionowanie w apelacji rozstrzygnięcia zostały zmienione lub straciły moc. Zauważyć należy, że w wyniku dokonanej zmiany doszło do uniewinnienia oskarżonego J. J. od zarzucanego mu czynu z art. 191 § 2 k.k., co w konsekwencji doprowadziło również do utraty mocy orzeczenia o karze łącznej orzeczonej wobec tego oskarżonego. Ponadto nowe ustalenia w zakresie szkody powstałej w wyniku uszkodzenia mienia skutkowały zmianą wyroku w zakresie kar orzeczonej wobec oskarżonych. Zauważyć należy, że oskarżony M. T. swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 k.k., nie zaś jak przyjął sąd rejonowy wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. Niezależnie od tego obrońca oskarżonych podważał zasadność orzekania kar ograniczenia wolności z czym nie można się zgodzić. Sąd Rejonowy dostrzegł okoliczności łagodzące względem każdego z oskarżonych, nie tracąc z pola widzenia ich dotychczasowej niekaralności, przyznania się do zarzucanych czynów jak i okoliczność, że nie działali oni w brutalny sposób powodując finalnie niegroźne obrażenia ciała pokrzywdzonego jak i relatywnie niewielkie uszkodzenia pojazdu. Nie ma natomiast racji obrońca oskarżonych, że postawa pokrzywdzonego istotnie przyczyniła się do zdarzenia, bowiem ujawnione nagranie ewidentnie ukazuje oskarżonych będących w przewadze liczebnej i wyprowadzających ataki. Owszem jego reakcja mogła nasilić zaistniały konflikt, jednak przez cały okres zdarzenia pozostawał on stroną atakowaną. Stopnia winy w zakresie przypisanego przestępstwa pobicia nie umniejsza znacząco fakt użycia przez pokrzywdzonego gazu, nastąpiło bowiem po ujawnionej agresji oskarżonych. Ponadto oskarżeni B. K. oraz M. T. naruszyli swoim zachowaniem różne dobra prawnie chronione co dodatkowo podkreśla naganność ich zachowania w inkryminowanym czasie. Zaaprobować należy przekonanie sądu rejonowego, że w rozpoznawanej sprawie każdorazowo stosowną karą pozostawało ograniczenie wolności połącznie z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne. Słusznie również w tym celu sąd orzekający korzystał z możliwości orzekania kary łagodniejszego rodzaju niż wynikający z ustawowego zagrożenia przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. Wyklucza to surowość zastosowanych rozwiązań. W ocenie sądu okręgowego kary ograniczenia wolności w rozpoznawanej sprawie pozostają najwłaściwszym środkiem represji karnej prawidłowo realizując ustawowe cele kary i uzmysławiając oskarżonym naganność ich postępowania. Ze względu na młody wiek oskarżonych (dwóch z nich w chwili popełnienia czynów było sprawcami młodocianymi) ten rodzaj kary pozostaje najwłaściwszy i wzbudzi w oskarżonych refleksję odnośnie konieczności przestrzegania porządku prawnego. W rozpoznawanej sprawie stopień społecznej szkodliwości każdego z czynów przypisanych oskarżonym wyłącza jednoznacznie zasadność stosowania dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania i nie można przy tym podzielić argumentacji apelującej, że samo postępowanie było dla oskarżonych dostateczną karą. Zarzut apelacji podniesiony w tym zakresie ze względu na powyższe okoliczności w całości uznać należało za niezasadny. Poczynione ustalenia przez sąd okręgowy doprowadziły do częściowego zaostrzenia odpowiedzialności karnej oskarżonych B. K. oraz M. T., jednak zmiana ta nie jest podyktowana wadliwością ustaleń sądu rejonowego w zakresie doboru kary. Odnośnie apelacji oskarżycieli posiłkowych: Od zaskarżonego wyroku osobiście sporządzoną apelację wywiedli obaj oskarżyciele posiłkowi. W środku zaskarżenia wyartykułowane zostały konkretne zarzuty zmierzające do wykazania konieczności zmiany zaskarżonego wyroku na niekorzyść oskarżonych. Część zarzutów pozostawała nieuzasadniona w kontekście ustaleń sądu rejonowego jednak pozostaje to uzasadnione zrozumiałym brakiem profesjonalizmu po stronie skarżących. Z treści apelacji wynika, że głównymi argumentami skarżących pozostawała wadliwość w zakresie ustaleń wartości szkody w pojeździe należącym do pokrzywdzonego T. D. oraz próba wykazania, że czyny przypisane oskarżonym miały charakter chuligański. Intencją skarżących pozostawała zmiana zaskarżonego wyroku na niekorzyść oskarżonych, co w niniejszej sprawie częściowo zaistniało, jednak nie w pełnym oczekiwanym przez autorów apelacji zakresie. W pierwszej kolejności należy się odnieść do słusznie kwestionowanych błędów w ustaleniach sądu odnośnie szkody zaistniałej w wyniku zniszczenia mienia przez oskarżonych B. K. i M. T.. Częściowo zagadnienie to zostało omówione w poprzedniej części uzasadnienia dotyczącej ustosunkowaniu się do zarzutów obrońcy oskarżonych. Zauważyć należy, że nietrafnie w omawianej apelacji podnoszono zarzut naruszenia art. 170 § 1a k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k mającym polegać na niezasadnym oddaleniu wniosku dowodowego w postaci dopuszczenia opinii innego biegłego w zakresie szacowania wartości uszkodzenia pojazdów. Sąd rejonowy co do zasady słusznie przyjął, że wniosek taki zmierza jedynie do przedłużenia postępowania, trafnie oddalając go przy zastosowaniu art. 175 § 1 pkt 5 k.p.k. Zauważyć należy, że wniosek dowodowy podlega oddaleniu w przypadku zaistnienia co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w powoływanym przepisie. Przyjęte stanowisko jest prawidłowe, apelujący również w postępowaniu apelacyjnym wnioskował o dopuszczenie dowodu z opinii nowego biegłego, który to wniosek podlegał oddaleniu. Niezależnie od wyżej wymienionych okoliczności słusznie w apelacji zakwestionowano poczynienie ustaleń faktycznych przez sąd rejonowy na podstawie znajdujących się w aktach sprawy opinii biegłego z zakresu oceny technicznej pojazdów i szacowania wartości. W ocenie sądu okręgowego wnioski płynące z opinii nie mogły zostać uwzględnione przy szacowaniu wartości zaistniałej szkody. Biegły w opinii uzupełniającej potwierdził, że szkoda mogłaby być uznana za wyższą, gdyby przyjąć stawki obowiązujące w autoryzowanym serwisie, a nie na podstawie zastosowanych na potrzeby sporządzenia opinii przeliczników. W aktach sprawy znajduje się sporządzony przez autoryzowany serwis koszt naprawy, który został przedłożony w początkowej fazie postepowania. Podkreślić należy, że sąd orzekający nie jest formalnie związany opinią biegłego, powinien ją ocenić według reguł z art. 7 k.p.k. i podjąć własną decyzję o wszystkie dowody w sprawie i całokształt okoliczności ujawnionych w toku postepowania, co w niniejszej sprawie zostało uczynione wadliwie. W ocenie sądu odwoławczego wskazany kosztorys w kompleksowy i wiarygodny sposób przedstawia rzeczywistą wycenę naprawy uszkodzonego pojazdu, nie jest wygórowany, pozostaje również adekwatny względem uśrednionej wartości pojazdu na rynku wtórnym toteż brak jest jakichkolwiek podstaw do podważenia jego słuszności. Pokreślić należy, że pokrzywdzony ma możliwość wybór usługi i brak jest podstaw aby czynił to w serwisie, który dokona naprawy najtańszymi metodami. Ogólnie powszechną wiedzą pozostaje relatywnie wysoki koszt napraw przez autoryzowany serwis, jednak w rozpoznawanej sprawie sporządzona wycena nie jest przeszacowana. W niniejszej sprawie niezasadnie sąd rejonowy oparł się na opinii biegłego w sytuacji gdy w pełni wystarczający pozostawał przedstawiony koszt napraw. Niedoszacowanie szkody przez sąd rejonowy skutkowało dalszymi błędami w postaci niewłaściwego ustaleniem społecznej szkodliwości popełnionego czynu polegającego na uszkodzeniu mienia, jak i wadliwym zakwalifikowaniem go jako wykroczenie w stosunku do oskarżonego M. T.. W tym zakresie apelacja na niekorzyść oskarżonych była trafna i doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z kierunkiem zaskarżenia. W dalszej części omawiana apelacja była niezasadna. Wskazać należy, że na obrazę art. 410 k.p.k. można bowiem powoływać się tylko wówczas, gdy sąd opiera swoje ustalenia faktyczne na dowodach, których nie ujawnił na rozprawie, albo wtedy gdy dokonując ustaleń faktycznych niektórych z ujawnionych dowodów nie dostrzega. Stwierdzić należy, ze okoliczność taka nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Skarżący w istocie kwestionowali dokonaną ocenę dowodów, doszukując się obrazy art. 7 k.p.k. Pokreślić należy, że zarzut naruszenia prawa procesowego może być skutecznie podniesiony jedynie w sytuacji, jeżeli mogła mieć ona wpływ na treść orzeczenia. Autorzy apelacji nie wskazali wprost do czego zmierza środek zaskarżenia w zakresie w jakim doszukiwali się błędnej oceny dowodów. Wymowa zgromadzonych dowodów jednoznacznie wskazuje, że w inkryminowanym czasie doszło do pobicia, uszkodzenia mienia i gróźb karalnych. Najpewniej apelujący zmierzali do wykazania konieczności zaostrzenia odpowiedzialności karnej oskarżonych. Zaaprobować przy tym należy dokonaną ocenę dowodów w zakresie w jakim sąd rejonowy doszukiwał się sprzeczności w relacjach pokrzywdzonego D. D., czy oskarżonych i które to są uzasadnione dynamicznym przebiegiem zdarzeń, stanem oskarżonych czy też upływem czasu od zdarzenia. Nie rzutują one jednak na odmienną ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu i nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami sądu rejonowego odnośnie stosowności orzekania każdorazowo wobec oskarżonych kar ograniczenia wolności. Z interesu oskarżycieli posiłkowych zupełnie bez znaczenia pozostaje kwestionowanie oceny dowodów w sytuacji gdy sąd rejonowy co do zasady dał wiarę wszystkim dowodom z osobowych źródeł i oskarżeni zostali pociągnięci do odpowiedzialności karnej. W tym zakresie zasadnym pozostawało kwestionowanie samej kary podnosząc zarzut z art. 438 pkt 4 k.p.k. czego autorzy apelacji nie uczynili. Faktem jest, że wyrok został zmieniony na niekorzyść oskarżonych, jednak nie było to wynikiem powoływanych w omawianej apelacji okoliczności. Wykluczyć należy również zasadność omawianej apelacji w zakresie w jakim zakwestionowana została kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonym czynów poprzez wyeliminowanie przez sąd rejonowy każdorazowo art. 57a § 1 k.k. Pomimo, iż zachowanie oskarżonych było naganne i nie można stwierdzić, że pokrzywdzony swoją postawą intencjonalnie przyczynił się do zaistniałego zdarzenia, kontekst całego ujawnionego zdarzenia jednoznacznie wyklucza aby działanie oskarżonych w zakresie któregokolwiek z przypisanych im czynów miało charakter chuligański. Trafne pozostaje stanowisko, że w rozpoznawanej sprawie żaden z występków nie cechował się chuligańskim charakterem. Występkami o charakterze chuligańskim są w rozumieniu przepisów kodeksu tylko te występki, które odpowiadają w pełnym zakresie charakterystyce określonej w art. 115 § 21 k.k. (wyrok SN z 11.07.2019 r., IV KK 302/18, OSNKW 2019/9, poz. 56). Oznacza to, że jedynie występek mający wszystkie wskazane w art. 115 § 1 k.k. cechy konstytutywne może być uznany za występek chuligański. Do zaistnienia występku o charakterze chuligańskim stosownie do art. 115 § 21 k.k. ustawodawca przewiduje m.in. konieczność działania sprawcy m.in. bez powodu albo oczywiście błahego powodu. Okoliczność taka w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Znamię działania bez powodu albo z oczywiście błahego powodu należy rozumieć w taki sposób, że nie istnieje racjonalny motyw działania lub działaniu sprawcy brak wszelkiej racji (Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z 5.06.2019 r., II AKa 159/19, LEX nr 2719432) Nie można tracić z pola widzenia, że powodem sporu pozostawała rzekoma wierzytelność pokrzywdzonego względem osoby trzeciej, co oskarżony zignorował, następnie zaś w wyniku zaistniałej napiętej sytuacji pokrzywdzony również czynnie uczestniczył w zdarzeniu wydając polecania oddalenia się od pojazdu i następnie użył gazu pieprzowego, którego działanie dosięgnęło jednak również postronne osoby związane z oskarżonymi. Dalsza część ataku oskarżonych była częściowo spowodowana odwetem. Brak jest również podstaw, by działanie oskarżonych wykazywało rażące lekceważenie porządku prawnego. Sformułowanie to stanowi wyraz względnie trwałego negatywnego nastawienia sprawcy do tego porządku. Stąd też na ogół nie będzie podstaw do kwalifikowania jako chuligańskiego występku popełnionego wprawdzie publicznie i bez powodu (z oczywiście błahego powodu), ale przez sprawcę, który nie wykazywał dotąd swą postawą negatywnego stosunku do obowiązującego porządku prawnego. (J. Majewski [w:] A. Błachnio, J. Kosonoga-Zygmunt, P. Zakrzewski, J. Majewski, Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2024, art. 115.) W rozpoznawanej sprawie zdarzenie miało charakter incydentalny, oskarżeni nigdy nie naruszali dotychczas porządku prawnego. W związku z powyższym jednoznacznie wykluczyć należy, aby którykolwiek z przypisanych oskarżonym występków cechował się chuligańskim charakterem, co jednoznacznie wyłącza zasadność stawianego w tym zakresie zarzutu. Niezasadnie również apelujący podnoszą w środku zaskarżenia zarzut odnoszący się do obrazy prawa materialnego, tj. naruszenia art. 115 § 10 k.k. w zw. z art. 54 § 1 k.k. Wbrew twierdzeniom autorów środka zaskarżenia sąd rejonowy w chwili orzekania nie stracił z pola widzenia, że oskarżony M. T. w przeciwieństwie do dwóch pozostałych oskarżonych w chwili popełniania czynu miał ukończone 21 lat, na co jednoznacznie wskazał w pisemnych motywach wyroku. Uwzględniając jednak, że wszyscy oskarżeni byli w podobnym wieku i zaistniały wobec nich tożsame okoliczności łagodzące również wobec tego oskarżonego stosownym było kierować się względami wychowawczymi i to stanowisko należy w pełni zaaprobować. Wśród celów ustawodawca każdorazowo przewiduje właśnie względy wychowawcze, kładąc nacisk iż względem młodocianych sprawców powinny mieć pierwszorzędne znaczenie. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały obiektywne podstawy do surowszego karania oskarżonego M. T., popełnił on tożsame czyny co oskarżony B. K. stosownym pozostawało zatem orzekanie wobec nich kar na identycznych zasadach, co dostrzegł sąd rejonowy i zastosował również sąd okręgowy częściowo zmieniając zaskarżony wyrok. Jednocześnie słuszny pozostawał dobór kar jednostkowych w postaci ograniczenia wolności, bowiem właśnie ta kara w ocenie sądu okręgowego w najlepszym stopniu zrealizuje funkcję wychowawczą wobec wszystkich oskarżonych. Rozwiązanie takie zapewnia również wewnętrzną sprawiedliwość wyroku. Podkreślić należy również, że w niniejszej sprawie orzeczenie o karach nie cechowało się niewspółmierną łagodnością, trafnie uwzględniając incydentalny charakter zdarzenia, uprzednią niekaralność sprawców i ich postawę w toku procesu. Apelacja oskarżycieli posiłkowych w zakresie w jakim zmierzała do wykazania zmiany wyroku na niekorzyść oskarżonych w kontekście ewentualnych orzeczeń o karach pozostawała chybiona. Jedynie ustalania odnośnie wyższej wartości szkody doprowadziły do zmiany wyroku i tylko w tym zakresie środek odwoławczy pozostawał trafny. Wniosek W apelacji obrońcy oskarżonych: 1. O zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w zakresie czynów opisanych w punkcie I części dyspozytywnej wyroku wobec B. K., w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku wobec M. T. i w punkcie VIII części dyspozytywnej wyroku wobec J. J. poprzez zmianę opisu czynu w ten sposób, że w miejsce zwrotu „powodując u D. D.obrażenia ciała w postaci” wpisać „w skutek ogółu aktywności wszystkich sprawców D. D. doznał obrażeni ciała w postaci” oraz wyeliminowanie kumulatywnej kwalifikacji poprzez usunięcia art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a następnie warunkowe umorzenie postępowania w spawie o czyny opisane w punkcie I części dyspozycyjnej wyroku wobec B. K., w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku wobec M. t. i w punkcie VIII części dyspozytywnej wyroku wobec J. J. 2. O zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w zakresie czynów opisanych w punkcie II części dyspozytywnej wyroku wobec B. K. oraz w punkcie V części dyspozytywnej wyroku wobec M. T. poprzez uznanie tych czynów za czyny współukarane następczo w stosunku do czynów opisanych w punkcie I części dyspozytywnej wyroku wobec B. K.oraz w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku wobec M. T., a następnie umorzenie postępowania o czyny współukarane opisane w punkcie II części dyspozytywnej wyroku wobec B. K.oraz w punkcie V części dyspozytywnej wobec M. T. na podstawie art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. 3. O zmianę zaskarżonego wyroku Sąd I instancji poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu opisanego w punkcie III wobec B. K. części dyspozytywnej wyroku i przyjęcie, iż czyn ten stanowił wykroczenie z art. 124 § 1 k.w. , i za to wymierzenie mu kary grzywny w najniższym ustawowym wymiarze w kwocie20 zł, a w konsekwencji również zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w zakresie orzeczenia wobec B. K. na rzecz oskarżyciela posiłkowego T. D. obowiązku naprawienia szkody poprzez zasądzenie od B. K.na rzecz oskarżyciela posiłkowego T. D. obowiązku naprawienia szkody w kwocie 538,95 zł 4. O zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji poprzez uniewinnienie oskarżonego J. J. od zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VI części dyspozytywnej wyroku 5. O zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w zakresie wysokości zasądzonej nawiązki poprzez zasądzenie solidarnie od B. K., M. T. i J. J. na rzecz oskarżyciela posiłkowego D. D. nawiązki w kwocie 900,00 zł 6. O zmianę zaskarżonego wyroku Sąd I instancji w zakresie kwoty zasądzonej tytułem wydatków związanych z ustanowienie pełnomocnika poprzez zasądzenie solidarnie od B. K., M. T. i J. J. na rzecz oskarżycieli T. D. i D. D. kwoty w wysokości stawki minimalnej tytułem wydatków związanych z ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu przed Sądem I instancji 7. Ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek gdyby Sąd II instancji nie podzielił powyższych zarzutów wnoszę o złagodzenie orzeczonych wobec oskarżonych kar ograniczenia wolności za przypisane im przestępstwa, a w konsekwencji orzeczenie nowej kary łącznej ograniczenia wolności w najniższym wymiarze w stosunku do każdego z oskarżonych, a w przypadku kary za wykroczenie z art. 124 § 1 k,w, wobec M. T. w dolnej granicy ustawowego zagrożenia w najniższej wysokości 20 zł 8. Ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny W apelacji oskarżycieli posiłkowych: O zmianę zaskarżonego wyroku na niekorzyść oskarżonych. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W poprzedniej części uzasadnienia podano szczegółowo powody dla których konkretne zarzuty apelacji były trafne, którym zaś trafność należało odmówić, brak jest zatem potrzeby powielania wyrażonej argumentacji sądu okręgowego. Zasadne pozostawały wnioski obrońcy oskarżonych o zmianę pkt I zaskarżonego wyroku w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżony czynu, o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. J. od zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VI części dyspozytywnej wyroku oraz częściowo o zmianę orzeczenia o kosztach, jednak nie w oczekiwanym przez skarżącą zakresie. Pozostałe wnioski wskazanej apelacji pozostawały niezasadne. Brak jest ponadto podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Ze względu na ogólnikowy zakres wniosku oskarżycieli posiłkowych odnoszącego się jedynie do zmiany zaskarżonego wyroku z niekorzyścią dla oskarżonych zauważyć należy, że okazał się on częściowo zasadny, bowiem konieczność takiej zmiany w przedmiotowej sprawie z przyczyn wskazanych w poprzedniej części uzasadnienia niewątpliwie zaistniała. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 5. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Pkt 2, 6, 14 i 16 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Apelujące strony nie podważyły skutecznie rozstrzygnięć zawartych we wskazanych pkt części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, orzeczenia te pozostawały słuszne, sąd okręgowy nie znalazł również podstaw by ingerować w ich treść z urzędu, toteż podlegały w utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Pkt 1, 3-5, 7-13, 15 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku Zwięźle o powodach zmiany W części uzasadnienia odnoszącej się do zarzutów obszernie ustosunkowano się do argumentacji skarżących wyrażonej w podniesionych zarzutach, brak jest konieczności powielania tychże ustaleń. Odnośnie pkt 1, 5, 10 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku sąd okręgowy dostrzegł, konieczność zmiany opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej. W rozpoznawanej sprawie przyjąć należało, że oskarżeni wypełnili znamiona przestępstwa z art. 158 § 1 k.k., które w przedmiotowej sprawie nie pozostawało w zbiegu z przestępstwem z art. 157 § 2 k.k.. Mając na względzie, że działali w wspólnie i w porozumieniu uzasadnione pozostaje orzekanie wobec nich w jednym punkcie wyroku. W niniejszej sprawie możliwe pozostawało precyzyjne wskazanie czynność sprawczej konkretnego oskarżonego na podstawie monitoringu ze wskazaniem jakie konkretnie formy ataku wyprowadził w inkryminowanym czasie. Jednocześnie zaaprobować należało wymiar kar jednostkowych orzeczone przez sąd rejonowy. Z punktu widzenia dokonanej zmiany wyroku istotne znaczenie miało ustalenie szkody powstałej w wyniku dokonanego uszkodzenia pojazdu. Sąd okręgowy jako wiarygodną i uzasadnioną okoliczności sprawy przyjął wycenę napraw autoryzowanego serwisu. Również w tym zakresie zapis z monitoringu pozwolił na bezsprzeczne ustalenie, który ze sprawców dokonał konkretnych zniszczeń. W ten sposób ustalić należało, że oskarżony B. K. spowodował straty na kwotę 2340 zł, natomiast oskarżony M. T. w kwocie 960 zł. Powyższe skutkowało zmianą wyroku w zakresie orzeczeń o napraniu szkody w pkt 12 i 13 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Ponadto w zakresie wartości szkody wyrządzonej działaniem oskarżonego M. T. zauważyć należy, że przekroczyła 800 zł toteż nieprawidłowe pozostaje ustalenie sądu rejonowego w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego czynu. Sąd okręgowy dostrzegł, że wyższe straty spowodowane działem oskarżonych przekładają się na wyższy stopień społecznej szkodliwości zarzucanych im czynów, a w przypadku drugiego z oskarżonych skutkowało uznaniem go winnym popełnienia przestępstwa z art. 288 § 1 k.k., nie zaś jak błędnie przyjął sąd rejonowy wykroczenia z art. 124 k.w. Jednocześnie przy doborze wymiaru kary zaaprobować należy szeroko opisane stanowisko sądu rejonowego wskazujące liczne okoliczności łagodzące po stronie oskarżonych. Sąd okręgowy dostrzegł stosowność podwyższenia kary jednostkowej orzeczonej wobec oskarżonego B. K. w pkt 3 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku ustalając jej wymiar na 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kary na cele społeczne w wymiarze po 30 godzin miesięcznie. Tożsamą karę orzec należało wobec oskarżonego M. T., co skutkowało zmianą pkt 7 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w zakres kwalifikacji prawnej przypisanego czynu i koniecznością orzeczenia kary za przypisane przestępstwo. Tak orzeczone kary jednostkowe pozostają adekwatne względem powagi popełnionych przestępstw i we właściwym stopniu spełnią wychowawcze cele kary zapewniając jednocześnie społeczne poczucie sprawiedliwości. Dokonane zmiany wyroku ingerujące w orzeczenia o jednostkowych karach w pkt 3 i 7 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku skutkowały stwierdzeniem, że orzeczenia o karach łącznych wskazane w pkt 4 i 8 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku straciły moc. Konieczne było wydanie w tym zakresie nowego orzeczenia przez sąd odwoławczy. Przy orzeczeniu o karze łącznej na korzyść obu oskarżonych przemawiała bliskość czasowa i podmiotowa czynów przypisanych oskarżonym. Niekorzystną okolicznością pozostaje jednak mnogość popełnionych czynów zabronionych godzących w różne dobra prawnie chronione. Uwzględniając cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, jak i zapobiegawcze które ma osiągnąć względem obu oskarżonych stosownym pozostawało orzeczenie wobec każdego z nich kar łącznych na zasadach asperacji zbliżonej do zasady absorpcji określając przy tym ich wymiar na rok i miesiąc ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kary na cele społeczne w wymiarze po 30 godzin miesięcznie. W ocenie sądu okręgowego jej wymiar jest właściwy by skutecznie wdrożyć oskarżonych do przestrzegania porządku prawnego uzmysławiając im naganność ich postawy. Słuszna pozostawała apelacja obrońcy oskarżonych w zakresie w jakim kwestionowano winę i sprawstwo oskarżonego J. J. w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 191a § 2 k.k. co szerzej zostało omówione w części uzasadnienia poświęconej ustosunkowaniu zarzutu skarżącej. Konieczna była zatem zmiana pkt 9 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełniania zarzucanego mu czynu. Konsekwencją dokonanej zmiany było stwierdzenie, że kara łączna z pkt 11 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku straciła moc. Konieczna pozostawała również zmiana orzeczenia w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach w pkt 15 części dyspozytywnej zaskarżonego, nie można bowiem zaaprobować solidarnego orzeczenia należności tytułem wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika na rzecz oskarżycieli posiłkowych. Orzeczona kwota nie budzi zastrzeżeń sądu okręgowego, jest uzasadniona okolicznościami sprawy i jej stopniem skomplikowania. Konieczne było jednak uwzględnienie, że oskarżyciele posiłkowi pozostają odrębnymi stronami procesu na szkodę których popełniono różne przestępstwa. Nie można również tracić z pola widzenia, że w rozpoznawanej sprawie istnieje dysproporcja w zakresie ilości przypisanych oskarżonym czynów. Z tego względu po pierwsze należało rozdzielić wskazaną kwotę na sumy po 2500 zł należne odrębnie każdemu z oskarżycieli posiłkowych. W dalszej części w zakresie należności orzekanej na rzecz oskarżyciela posiłkowego T. D. należało stwierdzić, że popełnienia na jego szkodę czynu zabronionego dokonało dwóch oskarżonych, toteż stosownym było zasądzenie w tym zakresie po 1250 zł od oskarżonych B. K. i M. T.. W zakresie należności zasądzonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego D. D. należało proporcjonalnie określić względem ilości czynów popełnionych na jego szkodę przez konkretnego oskarżonego, uwzględniając wynik postępowania odwoławczego skutkującego uniewinnieniem oskarżonego J. J. od popełniania zarzucanego mu czynu z art. 191a § 2 k.k. Należność należało zatem podzielić na trzy części i otrzymany wynik w przypadku wskazanego oskarżonego zredukować o połowę. W związku z powyższym stosownym pozostawało proporcjonalne zasądzenie kwot po 1041,75 zł od oskarżonych B. K. i M. T. oraz kwoty 416,50 zł od J. J.. W dalszej części zaskarżony wyrok pozostawał prawidłowy i zasługiwał na utrzymanie w mocy. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Uwzględniając sytuację materialną oskarżonych którzy nie posiadają majątku i nie wykonują stałej pracy zarobkowej Sąd Okręgowy kierując się względami słuszności na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k zwolnił B. K., M. T. oraz J. J. od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonych Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Obrońca oskarżonych wskazała następujące uchybienia w zakresie: - kwalifikacji prawna przypisanego oskarżonym przestępstwa pobicia, - nieuznania przypisanego oskarżonym czynu z art. 190 § 1 k.k. za czyn współukarany, - ustalenia szkody powstałego w wyniku uszkodzenia mienia, - uznania winy i sprawstwa oskarżonego J. J. w zakresie przypisanego czynu z art. 191 § 2 k.k., - orzeczenia w zakresie nawiązki, - orzeczenia o kosztach, - wymiaru kar jednostkowych i łącznych ze wskazaniem na ich rażąco surowy wymiar 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciele posiłkowi Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W apelacji oskarżyciele posiłkowi wskazywali na niewłaściwe ustalenie wartości szkody oraz błędna ocena dowodów jak i obraza prawa materialnego skutkujące wydaniem współmiernie łagodnego wyroku skazującego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 302/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 140/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 maja 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kamiennej Górze Anny Kaczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2022r. sprawy: 1 . B. C. ur. (...) w K. c. M., M. z domu S. 2. K. M. ur. (...) w L. s. A., M. z domu M. oskarżonych z art. 158 § 1 kk i inne z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 30 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 446/21 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonych B. C. i K. M. w ten sposób, że: 1. w miejsce czynu przypisanego oskarżonym w pkt. 1 części dyspozytywnej: - uznaje oskarżoną B. C. za winną tego, że w dniu 28 maja 2021r. w J. powiat (...) województwo (...) uderzyła laską w rękę I. G. powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia prawej dłoni z obrzękiem w okolicy II kości śródręcza prawego naruszające u pokrzywdzonej czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni tj. czynu z art. 157 § 2 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierza oskarżonej karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując ją do wykonania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie, - uznaje oskarżonego K. M. za winnego tego, że w dniu 28 maja 2021r. w J. powiat (...) województwo (...) uderzał laską po ciele I. G. powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia obu przedramion z otarciem skóry naruszające u pokrzywdzonej czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni tj. czynu z art. 157 § 2 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; 2. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonych kar zalicza oskarżonym: - oskarżonej B. C. na poczet kary ograniczenia wolności okres zatrzymania od dnia 28 maja 2021r., godz.: 18:55 do dnia 29 maja 2021r., godz.: 17:01, - oskarżonemu K. M. na poczet kary grzywny okres zatrzymania od dnia 28 maja 2021r., godz.: 18:55 do dnia 29 maja 2021r., godz.: 16:52; II. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonych B. C. i K. M. w części dotyczącej czynu przypisanego w pkt. 2 części dyspozytywnej wyroku i postepowanie o czyn z art. 216 § 1 kk i art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk umarza, stwierdzając jednocześnie, że straciło moc rozstrzygnięcie o karze łącznej z pkt. 3 części dyspozytywnej; III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy wobec oskarżonych B. C. i K. M.; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. Ł. kwotę 516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej B. C. z urzędu w postępowaniu odwoławczym; V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. Ł. kwotę 516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego K. M. z urzędu w postępowaniu odwoławczym; VI. stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w sprawie w części, której postepowanie ostało umorzone ponosi Skarb Państwa i zwalnia oskarżonych B. C. i K. M. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w pozostałej części, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 140/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II K 446/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- -------------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a mający wpływ na treść wyroku przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że: - B. C. i K. M. w dniu 28 maja 2021 r. w J., powiat (...), województwo (...), wzięli udział w pobiciu I. G. w ten sposób, że B. C. szarpała i przytrzymywała I. G., a w tym czasie K. M. zadał jej co najmniej jedno uderzenie laską, a następnie uderzenia laską zadawała jej B. C., w wyniku czego pokrzywdzona doznała stłuczenia obu przedramion i stłuczenia dłoni prawej, przez co narazili ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k.; - B. C. i K. M. w dniu 28 maja 2021 r. w J., powiat (...), województwo (...), znieważył I. G. w jej obecności poprzez używanie w stosunku do pokrzywdzonej obelżywych sformułowań, obrażając jej osobiste uczucia; - w dniu 28 maja 2021 r. w J., powiat (...), województwo (...), kierowali pod adresem I. G. groźby karalne pozbawienia jej życia i zniszczenia mienia, które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnione obawy, że zostaną spełnione. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 2. Ponadto z ostrożności procesowej obrońca oskarżonych zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonych kar jednostkowych ograniczenia wolności oraz kary łącznej 10 miesięcy ograniczenia wolności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3. Naruszenie prawa materialnego – art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. poprzez brak określenia w pkt 3 części dyspozytywnej wyroku wymiaru godzinowego nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Co do zasady Sąd Odwoławczy zaaprobował przyjęte przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu przedmiotowego zdarzenia, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym (chociaż w wyroku Sądu II instancji zmieniony został opis i kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonym w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia). Oczywistym jest że w sytuacji, kiedy sąd dysponuje dowodami, których treść jest ze sobą sprzeczna – np. zeznaniami świadka - pokrzywdzonej i wyjaśnieniami oskarżonych, którzy nie przyznają się do popełnienia zarzucanego im czynu (do czego oczywiście mają prawo w ramach przysługującego im prawa do obrony), to nadanie waloru wiarygodności jednemu z tych dowodów oznacza automatyczne odrzucenie jako podstawy ustaleń faktycznych dowodów przeciwnych. W przedmiotowej sprawie Sąd ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób całościowy i odpowiadający wymogom art. 7 k.p.k., a zatem z zachowaniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Zaskakującym jest jednak, iż Sąd Rejonowy nie zweryfikował prawidłowości przyjętej na etapie postępowania przygotowawczego kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym w pkt I zaskarżonego wyroku jako realizującego znamiona występku z art. 158 § 1 k.k., zwłaszcza wobec treści opinii dotyczącej charakteru obrażeń doznanych przez pokrzywdzoną, która stanowiła podstawę poczynionych w badanej sprawie ustaleń faktycznych. Zgodnie z treścią powołanej opinii sporządzonej przez specjalistę chirurga M. G. (k. 38) I. G. w wyniku zdarzenia z dnia 28 maja 2021 r. doznała stłuczenia obu przedramion (otarcia skóry) oraz stłuczenia dłoni prawej (obrzęk okolicy II kości śródręcza prawego). Obrażenia te zostały określone przez opiniującego lekarza jako powodujące naruszenie czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, co powinno skutkować zmianą przyjętej na początkowym etapie postępowania kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonym czynu na art. 157 § 2 k.k. Przemawia za tym także specyfika przedmiotowego zdarzenia: pokrzywdzoną była młoda, zdrowa i z założenia sprawna fizycznie kobieta – funkcjonariuszka Policji, zaś sprawcami osoby, które ze względu na wiek i stan zdrowia, pomimo podjęcia ataku przy użyciu laski, nie były w stanie realnie zagrozić życiu i zdrowiu pokrzywdzonej. Jak wynika z zeznań samej I. G. (k. 116), udało jej się skutecznie odeprzeć atak oskarżonych i odebrała im laskę, którą zadawali jej ciosy. Trudno zatem przyjąć, aby zaatakowanie przez nich I. G. miało pociągnąć za sobą skutki, o których mowa w art. 158 § 1 k.k., tj. narażeniem jej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub w art. 157 § 1 k.k. W wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej Sąd II instancji odmiennie, aniżeli uczynił to Sąd Rejonowy, ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przypisanego B. C. i K. M. w pkt 2. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia w sposób lakoniczny stwierdził, iż stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonym czynów ocenił jako umiarkowany, jednak bez odniesienia się do konkretnych okoliczności wskazanych w art. 115 § 2 k.k. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż katalog okoliczności wyznaczających stopień społecznej szkodliwości czynu określony przez ustawodawcę w treści przepisu art. 115 § 2 k.k. ma charakter zamknięty. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Normatywne wyliczenie okoliczności ujętych w tym przepisie jest wyczerpujące. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody. Pierwsza okoliczność wiąże się bezpośrednio z przedmiotem ochrony danego typu czynu zabronionego, wyrażonym w sposób rodzajowy w typologii kodeksu karnego. Wysoka – in abstracto – wartość dobra chronionego nie przesądza jednak samoistnie o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynu, a naruszenie dobra o najwyższej wartości w prosty sposób nie wyznacza najwyższego stopnia społecznej szkodliwości czynu ( zob. R. Zawłocki, Pojęcie i funkcje..., s. 198; E. Plebanek, Materialne określenie przestępstwa, Warszawa 2009, s. 264). Decyduje o tym kompleksowa ocena wszystkich elementów składających się na ocenę karygodności czynu. Z drugiej strony – ustalenie, że konkretny czyn jest społecznie szkodliwy w znikomym stopniu, nie pomniejsza wartości dobra chronionego, lecz jest wyrazem oceny, iż dobro to naruszone zostało w niewielkim stopniu ( wyrok SN z 4.10.2002 r., V KKN 199/01 , LEX nr 56829). Społeczną szkodliwość czynu wyznaczają także sposób i okoliczności popełnienia czynu. Okoliczności popełnienia czynu odnoszą się nie tylko do tych, które wynikają ze znamion czyn zabronionego. Należy uwzględnić całą sytuację faktyczną, w jakiej te znamiona zostały zrealizowane ( K. Buchała, Prawo karne materialne, Warszawa 1980, s. 201 za: Stefański Ryszard A. (red.), Zabłocki Stanisław (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz do art. 1 – 166, WKP 2017). Uwzględniając specyfikę przedmiotowej sprawy właśnie sposób i okoliczności popełnienia czynu powinny być eksponowane przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości, co oczywiście nie umniejsza rangi dóbr prawnie chronionych naruszonych przez oskarżonych. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia czynu przypisanego oskarżonym w pkt 2. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku trudno przyjąć, aby groźby wypowiadane przez B. C. i K. M. wzbudzały u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, na co wpływ miała również wynikająca w sposób jednoznaczny ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dysproporcja pomiędzy siłą i sprawnością fizyczną I. G. a oskarżonymi – zwłaszcza iż pokrzywdzona sama przyznała, iż wcześniej tego rodzaju „groźby” ze strony oskarżonych ignorowała (k. 116v). Także znieważenie oskarżonej słowami uważanymi powszechnie za obelżywe w realiach przedmiotowej sprawy powinno być oceniane przez pryzmat zamiaru i motywacji oskarżonych, na które niewątpliwie miał wpływ ich stan zdrowia, w tym upośledzenie B. C. i związana z nim skłonność do zachowań agresywnych w sytuacjach stresowych. Powołane wyżej okoliczności przemawiały za przyjęciem, iż stopień społecznej szkodliwości czynu z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przypisanego oskarżonym w pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku był znikomy, co pociągnęło za sobą konieczność uchylenia w tej części orzeczenia Sądu Rejonowego i umorzeniem postępowania w tym zakresie. Ad. 2 Odnosząc się do zasadności podniesionego zarzutu w pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż zgodnie z dyrektywami wymiaru kary zawartymi w art. 53 k.k., sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Chociaż kary 8 miesięcy ograniczenia wolności, wymierzonej zresztą przy zastosowaniu art. 37a k.k. jako kara łagodniejszego rodzaju aniżeli wynikająca z granic ustawowego zagrożenia za czyn z art. 158 § 1 k.k., nie sposób uznać za niewspółmiernie i rażąco surową, to jednak dokonana w wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej zmiana opisu oraz kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym w pkt 1. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, zakwalifikowanego jako wypełniający znamiona z art. 157 § 2 k.k. w oczywisty sposób rzutowała także na ocenę stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. Zgodnie z § 2 powołanego art. 53 k.k., okolicznościami mającymi wpływ na rodzaj i wymiar kary są m.in. właściwości i warunki osobiste sprawcy, a wydaje się, że okoliczności te nie zostały wzięte w należytym stopniu pod uwagę przy wyborze rodzaju kary wymierzonej oskarżonemu K. M.. Jak wynika z akt badanej sprawy i na co zresztą wskazywał Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego orzeczenia, oskarżony jest osobą w podeszłym wieku i o znacznym stopniu niepełnosprawności, niewidomą i poruszającą się o lasce, co stanowi oczywistą przeszkodę do wykonywania przez niego nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w ramach kary ograniczenia wolności. Z tego względu Sąd Odwoławczy zdecydował o zmianie rodzaju wymierzonej K. M. kary na grzywnę w wymiarze 30 stawek dziennych po 10 złotych każda. Z kolei B. C. jest upośledzona umysłowo, funkcjonuje na poziomie osoby upośledzonej umysłowo w stopniu umiarkowanym, występuje i niej skłonność do reagowania w sposób agresywny na sytuacje stresowe, co także nie może pozostać bez wpływu na wymiar orzeczonej wobec niej kary. Z tego względu Sąd II instancji obniżył karę wymierzoną B. C. za czyn z pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku do 2 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Kary w takim wymiarze w przekonaniu Sądu Odwoławczego czynią zadość wszystkim wymogom określonym w art. 53 k.k., realizując jednocześnie cele zarówno z zakresu prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Ad. 3 Istotnie, Sąd Rejonowy określając w pkt 3 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku wymiar kary łącznej ograniczenia wolności nie wskazał wymiaru nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, do wykonywania której zobowiązani zostali oskarżeni, a co powinien uczynić zgodnie z regulacją art. 35 § 1 k.k. Ponieważ jednak Sąd Okręgowy w wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej w pkt II wydanego przez siebie orzeczenia stwierdził, iż rozstrzygnięcie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku straciło moc, zarzut obrońcy dotyczący obrazy prawa materialnego, tj. art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. stał się bezprzedmiotowy, podobnie jak zarzut rażącej surowości wymierzonej oskarżonym kary łącznej. Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o złagodzenie orzeczonych kar jednostkowych ograniczenia wolności oraz kary łącznej 10 miesięcy ograniczenia wolności oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Chociaż nie było podstaw do wydania w stosunku do oskarżonych wyroku uniewinniającego, zmiana zaskarżonego wyroku w pkt 1. części dyspozytywnej w zakresie opisu oraz kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonym czynu skutkowała obniżeniem wymiaru kary ograniczenia wolności orzeczonej wobec B. C. do 2 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz wymierzeniem K. M. kary grzywny w wysokości 30 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 złotych. W przekonaniu Sądu Odwoławczego kary w takim wymiarze w pełni odpowiadają dyrektywom zawartym w art. 53 k.k., uwzględniając w należyty sposób stopień winy oraz społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonym czynu, jak i właściwości i warunki osobiste sprawców. Kary te uznać należy również za adekwatne względem celów zapobiegawczych i wychowawczych, które mają osiągnąć w stosunku do skazanych, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 2. części dyspozytywnej i umorzenie postępowania o czyn z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ze względu na znikomą społeczną szkodliwość czynu (art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.) skutkowało stwierdzeniem, iż rozstrzygnięcie o karze o karze łącznej z pkt 3 zaskarżonego wyroku straciło moc. Orzeczenie o kosztach postępowania, w tym nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu w postępowaniu odwoławczym, zostało wydane według norm przepisanych. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w zakresie pkt. 5 i 6 części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazane punkty zaskarżonego wyroku zawierały rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed Sądem I instancji, które nie były kwestionowane w wywiedzionym środku odwoławczym i jako trafne i prawidłowe podlegały utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonych B. C. i K. M. w ten sposób, że: 1. w miejsce czynu przypisanego oskarżonym w pkt 1 części dyspozytywnej: - uznał oskarżoną B. C. za winną tego, że w dniu 28 maja 2021 r. w J. powiat (...) województwo (...) uderzyła laską w rękę I. G. powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia prawej dłoni z obrzękiem w okolicy II kości śródręcza prawego naruszające u pokrzywdzonej czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni tj. czynu z art. 157 § 2 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył oskarżonej karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując ją do wykonania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie; - uznał oskarżonego K. M. za winnego tego, że w dniu 28 maja 2021 r. w J. powiat (...) województwo (...) uderzał laską po ciele I. G. powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia obu przedramion z otarciem skóry naruszające u pokrzywdzonej czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, tj. czynu z art. 157 § 2 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; 2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar zaliczył oskarżonym: - oskarżonej B. C. na poczet kary ograniczenia wolności okres zatrzymania od dnia 28 maja 2021 r., godz.: 18:55 do dnia 29 maja 2021 r., godz.: 17:01; - oskarżonemu K. M. na poczet kary grzywny okres zatrzymania od dnia 28 maja 2021r., godz.: 18:55 do dnia 29 maja 2021r., godz.: 16:52. Zwięźle o powodach zmiany Weryfikując słuszność podniesionych przez obrońcę oskarżonych zarzutów apelacyjnych, Sąd Odwoławczy dokonał zmian w opisie i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym w pkt 1. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Zmiana ta – jak już wspomniano – pociągała za sobą konieczność obniżenia wymiaru kary ograniczenia wolności wobec B. C. oraz zmiany rodzaju kary wymierzonej K. M., który ze względu na wiek i stan zdrowia nie jest w stanie wykonywać nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne. Z tego względu Sąd Odwoławczy wymierzył mu za ten czyn karę grzywny. W wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej Sąd II instancji doszedł także do przekonania, iż przypisany oskarżonym B. C. i K. M. w pkt 2. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku czyn z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. cechował się znikomym stopniem społecznej szkodliwości, co skutkowało uchyleniem pkt 2. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i umorzeniem postępowania o ten czyn oraz stwierdzeniem, iż rozstrzygnięcie o karze o karze łącznej z pkt 3 zaskarżonego wyroku straciło moc. Zmiana wymiaru kary ograniczenia wolności wobec B. C. oraz rodzaju kary wymierzonej K. M. skutkowały koniecznością dostosowania rozstrzygnięcia z pkt 4 zaskarżonego wyroku dotyczącego zaliczenia na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar okresów rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonych. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Sąd Odwoławczy zdecydował o uchyleniu zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynu przypisanego B. C. i K. M. w pkt 2. części dyspozytywnej i umorzeniem postępowania o czyn z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ze względu na znikomy stopień jego społecznej szkodliwości (art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.). 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV V VI Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. Ł. kwotę 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej B. C. z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Ponadto Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. Ł. kwotę 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego K. M. z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość zasądzonych kwot Sąd ustalił na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Powołany przepis określa stawkę minimalną za obronę przed sądem okręgowym jako drugą instancją, która wynosi 420 złotych, którą to zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia uzupełniono o obowiązującą aktualnie stawkę podatku od towarów i usług. W oparciu o art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Odwoławczy stwierdził, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w sprawie w części, której postępowanie zostało umorzone, ponosi Skarb Państwa i mając na względzie trudną sytuację majątkową oskarżonych, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił B. C. i K. M. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w pozostałej części, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonych Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonym odpowiedzialności za zarzucane im przestępstwa 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana