II Ka 262/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 20/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Andrzeja Boruty po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2024 r. sprawy M. M. oskarżonej z art. 286 § 1 kk i inne na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 października 2023 r. sygn. akt II K 1009/22 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. S. 840 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze; III. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa 720 zł opłaty za II instancję oraz obciąża ją wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 20/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 października 2023 r. w sprawie II K 1009/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1. obraza przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolne uznanie, że oskarżona doprowadziła E. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia pokrzywdzonej w błąd co do faktycznie wykonywanego zawodu oraz przeznaczania pieniędzy na inwestycje finansowe i podstępem nakłoniła E. S. do wykonania kolejnych inwestycji finansowych na jej rzecz, podczas gdy oskarżona i pokrzywdzona umówiły się, że M. M. załatwi dla E. S. podrobione zaświadczenie o zatrudnieniu które to zaświadczenie pokrzywdzona zamierzała okazać w banku celem uzyskania kredytu w pożądanej wysokości i środki przekazane oskarżonej przez pokrzywdzoną miały stanowić wynagrodzenie osoby, która zaświadczenie takie pokrzywdzonej i oskarżonej dostarczy; 2. obraza przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez wadliwe uznanie, że oskarżona w dniu 9 grudnia 2021 r. zaproponowała pokrzywdzonej „inwestycję finansową bez podawania bliższych szczegółów”, podczas gdy - jak wynika z akt postępowania przygotowawczego oraz przesłuchań w toku rozprawy głównej - zasadniczą intencją i motywacją pokrzywdzonej było uzyskanie kredytu bankowego, którego pożądana wysokość miała zdecydowanie przekraczać zdolność kredytową pokrzywdzonej, a oskarżona zaoferowała pokrzywdzonej pozyskanie stosownego zaświadczenia o dochodach, na podstawie którego pokrzywdzona mogłaby uzyskać stosowny kredyt przy czym oskarżona z zawartej „umowy” wywiązała się i dostarczyła pokrzywdzonej rzeczone zaświadczenie; 3. obraza przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez wadliwe uznanie, że oskarżona w którymkolwiek momencie „współpracy” z pokrzywdzoną wprowadziła ją w błąd co do rzeczywistego przedmiotu oferowanej przez nią „usługi” albowiem jak wynika z akt postępowania przygotowawczego (k. 104) oskarżona jawnie ogłaszała na publicznie dostępnym portalu społecznościowym, iż pomaga w uzyskiwaniu kredytów w wyższej wysokości niż potencjalny kredytobiorca mógłby uzyskać w oparciu o posiadaną aktualnie zdolność kredytową; 4. obraza przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez błędne uznanie, iż oskarżona wprowadziła w błąd pokrzywdzoną co do rzeczywiście wykonywanego przez oskarżoną zawodu albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że rodzaj wykonywanego przez oskarżoną zawodu miał jakikolwiek wpływ na podjęcie przez pokrzywdzoną decyzji o „zamówieniu” fałszywego zaświadczenia o dochodach; brak jest obiektywnych przesłanek by uznać, że pokrzywdzona zlecając przygotowanie dla niej fałszywego zaświadczenia o dochodach nie zdawała sobie sprawy z istoty i doniosłości przedsiębranego działania, a co za tym idzie brak jest podstaw do przyjęcia, iż informowanie przez oskarżoną o rodzaju wykonywanego zawodu miałoby mieć jakiekolwiek znaczenie dla podjęcia przez pokrzywdzoną decyzji; 5. obraza przepisu postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez uznanie za w pełni wiarygodnych i szczerych zeznań pokrzywdzonej albowiem to pokrzywdzona zainicjowała postępowanie karne, to pokrzywdzona świadomie „zleciła” oskarżonej uzyskanie dla niej fałszywego zaświadczenia o dochodach, a które pokrzywdzona otrzymała, więc mogła się nim posłużyć w celu uzyskania kredytu; brak jest jakichkolwiek podstaw — oprócz zeznań samej E. S. — do przyjęcia, że pokrzywdzona miała nie wiedzieć co tak naprawdę jest istotą transakcji pomiędzy pokrzywdzoną a oskarżoną albowiem oskarżona wywiązała się ze „zlecenia” i przekazała pokrzywdzonej fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu; brak jest również podstaw do przyjęcia, iż zeznania pokrzywdzonej są szczere bowiem pokrzywdzona wiedziała, iż nie jest zatrudniona w przedsiębiorstwie, które wystawiło fałszywe zaświadczenie, nadto z samych zeznań pokrzywdzonej wynika, iż nie miała nawet wiedzy jak firma rzeczone zaświadczenie sygnuje a jednak ta życzyła sobie takie zaświadczenie uzyskać; 6. obraza przepisu postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez niewzięcie pod uwagę okoliczności, że pokrzywdzona najpierw zażyczyła sobie załatwienia za pieniądze sfałszowanego zaświadczenia o zatrudnieniu a następnie zaczęła zastraszać oskarżoną, że jeśli go nie dostanie podejmie działania przeciwko oskarżonej w momencie zaś, gdy je otrzymała, zażądała zwrotu pieniędzy, które za pośrednictwem oskarżonej przekazała osobie, która podjęła się wystawienia sfałszowanego zaświadczenia; 7. obraza przepisu postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez ustalenie, że oskarżona winna naprawić szkodę wyrządzoną pokrzywdzonej co do kwoty 13.600 zł podczas gdy skargą oskarżyciela objęte było tylko „wprowadzenie w błąd” co do „inwestycji finansowych” (czyli 10.000 zł przekazanych na poczet opłacenia składek ZUS) a nie pożyczki udzielone przez pokrzywdzoną oskarżonej — wobec tego obowiązek naprawienia szkody powinien obejmować kwotę nie większą niż 10.000 zł (bo udzielanie pożyczek na cele prywatne nie było objęte aktem oskarżenia) i to pomniejszoną o 4.000 zł, które oskarżona już zwróciła pokrzywdzonej — co oskarżycielka posiłkowa przecież przyznała. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - pomimo, iż obrońca podnosi szereg zarzutów obrazy art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, to w zasadzie mają one celu podważenie zeznań oskarżycielki posiłkowej oraz ustalonego w oparciu m.in. o ten dowód stanu faktycznego. - po dokonaniu analizy akt w ramach kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym depozycji oskarżycielki posiłkowej E. S., została przeprowadzona właściwie, zgodnie z dyrektywami z art. 7 kpk. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, którym dowodom bądź ich częściom nadano walor wiarygodności oraz podano przekonywujące powody, przemawiające za takim, a nie odmiennym ukształtowaniem oceny dowodów. - należy podkreślić, że podnoszenie zarzutów opartych na odmiennej ocenie dowodów dokonanej przez skarżącego, bez wskazania błędów natury faktycznej, logicznej, usterek w rozumowaniu, oparcia się na nieujawnionym materiale dowodowym albo oparcie się tylko na części materiału dowodowego, nie może prowadzić do podważenia wyroku Sądu I instancji. We wniesionym środku odwoławczym apelujący tak czynił, gdyż w istocie przedstawił wyłącznie własną ocenę dowodów, odmienną od dokonanej przez Sąd I instancji, korzystną dla oskarżonej, jednakże taką, która nie respektowała wymogu uwzględnienia całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności. Ten przewidziany w art. 410 kpk, obowiązuje nie tylko sąd przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy, ale także powinien być przestrzegany w środkach odwoławczych wnoszonych przez skarżących. Bez tego zawarte tam rozważania zawsze będą ocenione jako nieuprawnione, a więc i dowolne. - dogłębna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy słusznie obdarzył zeznania E. S. przymiotem wiarygodności w całości. Ich treść nie tylko koreluje ze zgromadzonym w sprawie nieosobowym materiałem dowodowym, jak chociażby potwierdzeniami dokonania przelewów, ale również częściowo co do faktu znajomości z relacją przedstawioną w postępowaniu przez oskarżoną. Oskarżycielka posiłkowa w sposób spójny, logiczny i obszerny zeznawała o okolicznościach poznania oskarżonej, nabrania w stosunku do jej osoby zaufania, jak i o przekazanych jej pieniądzach, szczegółowo wskazując okoliczności i sposób przekazania pieniędzy, w tym źródło ich pochodzenia. Również tożsamo wskazywała, zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i w postępowaniu sądowym, że to oskarżona zaproponowała jej zatrudnienie z datą wsteczną 3 miesięcy, wskazując na legalność takiego działania, przy czym postawiła warunek wpłaty 10 tyś. zł tytułem, jak wskazywała, zaległych składek ZUS. - wespół dowody uznane przez Sąd I instancji za wiarygodne wskazują na mechanizm wprowadzenia w błąd E. S., z wykorzystaniem jej ufnego nastawienia do proponowanych przez oskarżoną ofert inwestycji, zapewnień o ich dobrym celu, jak również o analogicznych intencjach oskarżonej. By wywrzeć błędne przekonanie o rzeczywistości do której zmierzała, składała zapewnienia osobiste o swoich możliwościach, staranności w jej działaniu, zaprzyjaźniła się z E. S. (czego nie kwestionowała), roztaczając same korzystne perspektywy dokonanych inwestycji, by wreszcie po całkowitej stracie finansowej, eksponować klauzulę ryzyka, jednocześnie przytaczając różne powody braku zwrotu środków, m.in. wskazywać na swoją jedynie pomocniczą rolę – twierdząc, że osoba u której zainwestowała zaginęła. Należy podkreślić, że nawet wtedy kiedy oskarżycielka posiłkowa powzięła informacje od W. S. o „oszukańczym” działaniu oskarżonej podnosiła, że zaistniała sytuacja stanowi wyłącznie „zrządzenie losu”. - z uwagi na powyższe, słusznie zatem Sąd Rejonowy w zasadniczej części, tj. w zakresie w jakim M. M. przedstawiała odmienne niż oskarżycielka posiłkowa okoliczności zdarzeń zaistniałych w ramach przypisanego jej czynu, wskazując na swą niewinność, wobec sprzeczności z wiarygodnym materiałem sprawy, nie uznał jej relacji za wiarygodnej. Stanowiła ona linię obrony oskarżonej, która dążyła do uniknięcia odpowiedzialności karnej za czyn będący przedmiotem niniejszego postępowania. Co więcej taka decyzja nie może być w żadnym wypadku utożsamiana, ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu lub dowolnością oceny, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów bądź ich częściom, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. - skoro tym samym orzekający w sprawie Sąd nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest również podstaw do kwestionowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. - z uwagi na to, że skarżący kwestionował zaskarżony wyrok w zakresie winy oskarżonej, Sąd Okręgowy ustosunkował się również z uwagi na treść art. 447 § 1 kpk, również do wymierzonej jej kary. I tak, kara grzywny odpowiadająca kwocie 2700 złotych, orzeczona obok kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby trzech lat za przestępstwo oszustwa na kwotę 13 700 złotych, nawet przy uwzględnieniu uprzedniej niekaralności oskarżonej, w żadnej mierze nie może zostać uznana za rażąco niewspółmiernie surową. Orzeczonej grzywny w żadnej mierze nie można ocenić jako wygórowanej, także w odniesieniu do wysokości wyrządzonej szkody. Zdaniem Sądu II instancji, wymierzenie wobec oskarżonej kary wywołującej dolegliwość o charakterze majątkowym pozostawało konieczne dla osiągnięcia wobec niej celów kary. Także i wysokość stawki ustalona na kwotę 15 zł uwzględnia należycie dochody M. M., jej warunki osobiste, rodzinne i w żadnej mierze nie razi nadmierną surowością. Konkludując, kara wymierzona w takiej postaci, jawi się jako wyważona i sprawiedliwa. - w realiach przedmiotowej sprawy zostały również w ocenie Sądu Okręgowego spełnione wymogi co do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody na rzecz E. S., bowiem oskarżona nie zwróciła jej wyłudzonej kwoty 13700 zł. Wysokość środka kompensacyjnego została oparta o wyliczenie z k. 552 akt sprawy i nie budziła zastrzeżeń Sądu II instancji. Niewątpliwie kwota 3700 zł w świetle zeznań oskarżycielki posiłkowej z postępowania przygotowawczego została w grudniu 2021 r. przekazana przez nią na „cele inwestycyjne” i nie nastąpił jej zwrot ze strony oskarżonej, dlatego też należało ją uwzględnić w ramach orzeczonego obowiązku naprawienia szkody. Jeśli zaś chodzi o zwrot 4000 zł przez oskarżoną E. S., Sąd Rejonowy określając wysokość obowiązku naprawienia szkody miał na uwadze tą okoliczność, o czym świadczą pisemne motywy zaskarżonego wyroku. Z uwagi na powyższe, podniesiony w apelacji w pkt 7 zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzutu popełnienia przypisanego jej czynu ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie o obowiązku naprawienia przez oskarżoną szkody co do kwoty nie wyższej niż 6.000 zł. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność podniesionych zarzutów skutkowała niezasadnością wywiedzionych wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 października 2023 r. w sprawie II K 1009/22 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. - apelacja obrońcy oskarżonej okazała się całkowicie bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk ponosi ona koszty procesu za postępowanie odwoławcze w całości; - z tych powodów Sąd Okręgowy uwzględnił wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej i zasądził od oskarżonego na jej rzecz kwotę 840 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym, uznając żądaną kwotę 2000 zł za zbyt wygórowaną w odniesieniu do czynników określonych w § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie, wszakże pełnomocnik stawił się na jednym terminie rozprawy odwoławczej, zaś złożenie odpowiedzi na apelację nie stanowi wydatków postępowania odwoławczego, a zaliczane jest zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą, analogicznie jak w przypadku apelacji, do wydatków postępowania pierwszoinstancyjnego; - Sąd Okręgowy poprzestał zatem na stawce minimalnej, której wysokość ustalił na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). III. - jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżona ponosi koszty procesu, w tym koszty sądowe, za postępowanie odwoławcze w całości. Jest to reguła wynikająca z treści tego przepisu, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.06.2019 r., II AKa 92/19, LEX nr 2718331). W stosunku do osoby oskarżonej Sąd Okręgowy takich przesłanek nie dostrzegł. - z tych względów na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.) zasądzono od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 740 zł (opłata w kwocie 720 zł i kwota 20 zł za ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżona Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 16 marca 2021 roku, wydany w sprawie o sygn.

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 12 kwietnia 2022 roku, wydany w sprawie o sygn.

Sygn. akt II Ka 900/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Urszuli Korczakowskiej po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy M. A. oskarżonego z art. 190 § 1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 września 2023 r. sygn. akt II K 387/21 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. B. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę wykonywaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym w stosunku do oskarżonego M. A.; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. M. T. (1) 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za wykonywane z urzędu w postępowaniu odwoławczym zastępstwo procesowe w stosunku do oskarżyciela posiłkowego G. A.; IV. zasądza od oskarżonego M. A. na rzecz Skarbu Państwa 225 zł opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 1053,20 zł. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 900/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 05 września 2023 r. w sprawie II K 387/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obrazy przepisów postępowania, a mianowicie: a) art. 7 kpk poprzez: - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego M. A. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że jego wyjaśnienia są wyrazem linii obrony obranej w celu uwolnienia się od odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu, wsparta uznanymi za wiarygodne dowodami z zeznań bezstronnego świadka w osobie Z. J. powinna prowadzić do wniosku, iż wyjaśnienia te są stanowcze, konsekwentne i znajdują oparcie w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań oskarżyciela posiłkowego G. A. i świadka G. S. polegającej na bezpodstawnym uznaniu ich za wiarygodne w zakresie, w którym twierdzili oni, że oskarżony kierował w stosunku do oskarżyciela posiłkowego groźby karalne oraz, że G. A. obawiał się brata ze względu na jego nieobliczalność i gwałtowny charakter, w sytuacji gdy zeznania oskarżyciela posiłkowego są wewnętrznie sprzeczne bowiem w trakcie pierwszego przesłuchania przyznał, że podczas wizyty hydraulika w dniu 19 kwietnia 2021 roku próbował wyprowadzić brata ze swojej części domu „biorąc go z przodu za ubranie” po czym „wyciągnął go na zewnątrz” co wprost wskazuje, że szarpanina między braćmi została zainicjowana przez oskarżyciela posiłkowego, który nie obawiał się oskarżonego, G. S. zaś pozostając w otwartym konflikcie z M. A. była zainteresowana negatywnym zakończeniem dla oskarżonego przedmiotowego postępowania, a jej zeznania nie zasługują na walor wiarygodności; b) art. 410 kpk poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z karty informacyjnej z leczenia szpitalnego M. A. z dnia 21 kwietnia 2023 roku tj. faktu, iż od 2013 roku oskarżony posiada zaimplantowany układ stymulujący serce, na co wskazywał w swoich wyjaśnieniach argumentując, iż ze względu na stan zdrowia nie miał realnej możliwości i fizycznej siły by atakować G. A., który pomimo drobniejszej budowy ciała jest młodszy, silniejszy i bardziej sprawny fizyczne niż oskarżony; 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, którego dopuścił się Sąd meriti w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż M. A. popełnił czyny zarzucane mu aktem oskarżenia, w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż dopuścił się on czynów z art. 190 § 1 kk i art. 157 § 2 kk; 3. obrazy przepisów prawa materialnego tj. art. 25 § 1 kk poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, iż obrażenia ciała oskarżyciela posiłkowego powstały na skutek działania oskarżonego w warunkach obrony koniecznej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Po dokonaniu analizy akt w ramach kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym kwestionowana w petitum ocena depozycji oskarżonego, została przeprowadzona właściwie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, którym dowodom, bądź im częściom, nadano walor wiarygodności, a którym tej cechy odmówiono oraz podano przekonywujące powody, przemawiające za takim, a nie odmiennym ukształtowaniem oceny dowodów. Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim słusznie uznał wyjaśnienia oskarżonego M. A. za wiarygodne jedynie w zakresie w jakim wynikało z nich, że w dniu 19 kwietnia 2021 r. w związku z awarią wody w domu przy ul. (...) w S. wezwał hydraulika, który miał wejść do części domu należącej do oskarżyciela posiłkowego i dokonać sprawdzenia instalacji oraz kiedy hydraulik przybył chciał udać się wspólnie z nim do części domu brata, który mu tego zabronił. Ta część wyjaśnień oskarżonego znajduje bowiem potwierdzenie zarówno w zeznaniach oskarżyciela posiłkowego, jak również w zeznaniach świadków G. S. i Z. J.. Sąd słusznie również obdarzył walorem wiarygodności część wyjaśnień oskarżonego, z której wynika, że od wielu lat pozostaje w konflikcie z bratem, a także tę cześć wyjaśnień, w której wskazał, iż w wyniku zajść z dnia 19 kwietnia 2021 r. również on doznał obrażeń ciała i korzystał z pomocy lekarskiej, co potwierdza dokumentacja medyczna i fotograficzna złożona przez niego w toku postepowania sądowego. Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał, że podczas wizyty hydraulika to oskarżyciel posiłkowy zaatakował go, uderzając go pięścią w twarz, a następnie metalową rurką oraz w części w jakiej opisywał przebieg drugiego zajścia z dniu 19 kwietnia 2021 r. i wskazał, że kiedy wrócił na podwórko został ponownie zaatakowany przez agresywnego oskarżyciela posiłkowego, który m. in. uderzył go deską w głowę, pozostają w sprzeczności z innymi wiarygodnymi dowodami, a w szczególności z zeznaniami oskarżyciela posiłkowego, ale również świadka Z. J., który wskazał m. in., że nic nie wie na temat uszkodzenia ciała M. A. przez G. A., podkreślił jedynie, że złapali się za ręce równocześnie i zaczęli się szarpać. Sąd Rejonowy słusznie również nie dał wiary tej części wyjaśnień oskarżonego, w której nie przyznał się on do dokonania zarzucanych mu czynów i zaprzeczał, jakoby wypowiadał do oskarżyciela posiłkowego groźby pozbawienia życia oraz atakował go fizycznie. Wyjaśnienia te bowiem pozostają w oczywistej sprzeczności nie tylko z wiarygodnymi w większości zeznaniami oskarżyciela posiłkowego, ale również z dokumentacją medyczną dotyczącą oskarżyciela posiłkowego i treścią opinii biegłego z zakresu chirurgii ogólnej, powołanymi zeznaniami świadka G. S. oraz zeznaniami funkcjonariuszy Policji J. R. i M. T. (2), którzy wskazywali m. in., że podczas interwencji oskarżyciel posiłkowy informował ich m. in. o tym, że został przez oskarżonego uderzony w twarz i ugryziony w rękę. Należy w tym miejscu przypomnieć, że sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części, bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Sąd nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w zestawieniu z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś niezadowolenia obrońcy oskarżonego co do wyników tej oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Decyzja Sądu Rejonowego o niedaniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, była zasadna, wobec sprzeczności z materiałem dowodowym, któremu Sąd I instancji dał wiarę. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje poczynione na łamach pisemnych motywów zaskarżonego wyroku rozważania. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie obdarzył zeznania oskarżyciela posiłkowego G. A. oraz świadka G. S. w przeważającej części walorem wiarygodności. Zaprezentowana na łamach pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia ocena zeznań pokrzywdzonego oraz świadka G. S. nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego, który w całości ją aprobuje. Sam fakt, że oceniono te dowody w aspekcie ich wiarygodności nie w taki sposób jak życzyłby sobie tego obrońca oskarżonego nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Sąd Rejonowy odniósł się do depozycji G. A. i G. S. w sposób szczegółowy, analizując je dogłębnie i słusznie konkludując, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, aby bezpodstawnie pomawiali M. A. o zachowania, które nie miały miejsca w rzeczywistości. Z zeznań oskarżyciela posiłkowego wynika, że tego samego dnia, kiedy rozmawiał przez telefon z siostrą G. S. na podwórko wszedł oskarżony, który zaczął mu grozić pozbawieniem życia, a następnie zaczął go bić po twarzy i kiedy on zasłaniał się rękami, to oskarżony ugryzł go w przedramię. Ta część zeznań oskarżyciela posiłkowego koresponduje z zeznaniami świadka G. S., która potwierdziła, że podczas rozmowy telefonicznej słyszała groźbę kierowaną przez oskarżonego pod adresem pokrzywdzonego oraz w zeznaniach świadków, funkcjonariuszy policji J. R. i M. T. (2), którzy potwierdzili, że podczas interwencji oskarżyciel posiłkowy informował ich, że został pobity i ugryziony przez brata. Wskazać nadto należy, że zeznania oskarżyciela posiłkowego w części, w jakiej opisał obrażenia, których doznał w wyniku agresji ze strony oskarżonego znalazły potwierdzenie w dokumentacji medycznej oraz opinii sądowo – lekarskiej sporządzonej przez biegłego M. R., który wskazał, iż stwierdzone obrażenia mogły powstać w okolicznościach podanych przez oskarżyciela posiłkowego. Dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy słusznie uznał w przeważającej części za wiarygodne zeznania oskarżyciela posiłkowego G. A. i świadka G. S.. Są one spójne, co do zasadniczych faktów, nie można w nich dostrzec wewnętrznych sprzeczności, wzajemnie się uzupełniają, nadto znajdują odzwierciedlenie w pozostałym, uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Tak dokonana ocena jest przekonująca i zgodna z zasadami określony w art. 7 kpk, zaś apelujący obrońca nie zdołał wykazać, aby była ona sprzeczna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego, bądź też była dowolna. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 410 kpk Sąd Rejonowy oparł ustalenia faktyczne niniejszej sprawy o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, w szczególności o wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadków oraz dowody z dokumentów, a w szczególności opinię biegłego chirurga, dokumentację medyczną, dokonując ich analizy zgodnie ze wskazaniami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Naruszenie art. 410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności, tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skarżącego sprowadzające się do niezastosowania przez Sąd orzekający kontratypu obrony koniecznej z art. 25 § 1 kk. Całkowicie niezasadnie próbuje wykazywać w apelacji obrońca, że to pokrzywdzony zaatakował oskarżonego, a oskarżony działał w obronie koniecznej przed fizycznym atakiem pokrzywdzonego, zaś stwierdzone u oskarżyciela posiłkowego obrażenia wynikały z odparcia bezprawnego i bezpośredniego zamachu na zdrowie oskarżonego. W tym miejscu wskazać należy, iż prawidłowa interpretacja dowodów osobowych oraz nieosobowych nie stwarzała podstaw do twierdzenia, że to oskarżyciel posiłkowy była stroną atakującą, zaś oskarżony podejmował jedynie działania obronne. Co więcej, skrupulatna analiza zebranych w sprawie dowodów wskazuje na inicjującą rolę oskarżonego w zaistnieniu zajścia i typuje go jako stronę atakującą oskarżyciela posiłkowego. A zatem, w żadnej mierze nie może być mowy, aby oskarżony M. A. jako osoba atakująca uzyskał prawo, do stanowiącej okoliczność wyłączającą odpowiedzialność karną, obrony koniecznej określonej w art. 25 § 1 kk. Niemniej jednak, wskazać należy, że jeżeli oskarżony czuje się pokrzywdzony zachowaniem oskarżyciela posiłkowego może dochodzić swoich praw w odrębnym postępowaniu, jednakże nie wyłącza to jego odpowiedzialności prawno-karnej za popełnione czyny w niniejszej sprawie. Niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutu prawa procesowego. Tym samym, niezasadność zarzutu związanego z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek o uniewinnienie oskarżonego M. A. od zarzucanych mu czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. B. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem sprawowanej z urzędu obrony skazanego w postępowaniu odwoławczym. III. Na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 68) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego M. T. (1) kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem sprawowanej z urzędu obrony oskarżonego w postępowaniu odwoławczym IV. Na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 618 § 1 pkt 1 i 11 kpk i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 225 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz kwotę 1053,20 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 05 września 2023 r. w sprawie II K 387/21 w zakresie pkt I – VI 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 21 czerwca 2023 r.