V C 226/20 · Sąd powszechny

1. W oparciu o art. 50a ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 988), parkingi publiczne służą do tymczasowego parkowania pojazdów sprawnych pomiędzy okresami ich użytkowania, a nie do przechowywania nieużywanych wraków. Trudno także wymagać od poszkodowanego przechowywania wraku na własnej posesji. Z przestawionego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, że powód świadczył na rzecz poszkodowanego usługę przechowywania wraku. 2 Tymczasem w przypadku parkingu powoda dysponował on odpowiednio oznaczonym miejscem, teren parkingu jest zabezpieczony bramą wjazdową, a cały teren zabezpiecza firma ochroniarska.

Do tego jeszcze na terenie parkingu posiadał budkę strażniczą oraz monitoring. Poza tym teren był oznaczony odpowiednią tablicą. Takich zaś urządzeń nie wymaga ogólnodostępne miejsce postojowe. Takim miejscem ogólnodostępnym jest np. podnoszona przez pozwanego strefa płatnego parkowania na ulicach Poznania. Odmienne zatem urządzenia parkingu przy warsztacie czyni gołosłownymi obecne twierdzenie pozwanego, jakoby i ten ostatni był ogólnodostępny. Przeczą zaś temu nie tylko powołane wyżej urządzenia, ale fakt, że przechowywane pojazdy są pod ciągłą kontrolą pracowników powoda.

Zarazem ostatecznie strony de facto było zgodne, co do tego, że był on zamykany i strzeżony. Tym samym stwierdzić należy, że zaistniały w tych okolicznościach podstawy do przyjmowania, że parking strony powodowej był jednak parkingiem strzeżonym