II AKzw 306/23 · Sąd powszechny

I. W kontekście realizacji przez M.B. celów kary pozbawienia wolności wynikających z treści art. 67 § 1 k.k.w. w zw. z art. 43la § 1 pkt 2 k.k.w., kluczowe znaczenie ma to, iż M.B. jest osobą kilkukrotnie karaną, a dotychczas stosowane względem niego kary, tak o charakterze wolnościowym (kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania), jak i izolacyjnym nie spełniły celów wychowawczych wobec skazanego, bowiem dopuszczał się on kolejnych czynów zabronionych. Taka postawa M.B. wobec porządku prawnego obrazuje jego nieodpowiedzialność i wskazuje, że jest on odporny na środki oddziaływania możliwe do zastosowania na wolności, a zmierzające do jego resocjalizacji.

Jednocześnie okoliczności powyższe prowadzą do wniosku, że kara odbyta w systemie dozoru elektronicznego nie odniesie względem niego oczekiwanych rezultatów. II. W powyższym kontekście także postawa skazanego w czasie odbywania kary, nie pozwala na przyjęcie, że cele kary wobec skazanego mogą być zrealizowane w ramach dozoru elektronicznego. M.B. odbywa karę pozbawienia wolności w systemie zwykłym i nie wyraził zgody na odbywanie kary w systemie programowanego oddziaływania, co wskazywałoby na rzeczywiste dążenia skazanego do przewartościowania swej postawy.

Na bierność osadzonego w tym zakresie wskazuje nadto okoliczność, że skazany dotąd nie został nagrodzony i nie wypracował jeszcze należytego krytycyzmu wobec popełnionego czynu. Nie bez znaczenia dla oceny postawy skazanego w zakładzie karnym jest również jego przynależność do podkultury więziennej. Okoliczność ta bez wątpienia świadczy negatywnie o M.B. Związał się on bowiem z grupą zorganizowaną wokół wzorów przestępczych, nieakceptującą systemu organizacji w zakładzie karnym, a zatem trudno zasadnie rokować, iż na wolności żyłby zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym.

III. Udzielenie skazanemu zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie jest również wskazane z uwagi na jego uzależnienie od alkoholu, co rodzi wątpliwość, czy skazany podda się rygorom związanym z wykonywaniem kary w tym systemie i będzie przestrzegał porządku prawnego. Sąd odwoławczy ma na względzie, że skazany odbył w zakładzie karnym stosowną terapię, jednak brak jest pewności, że M.B. pozbawiony ścisłego nadzoru, rzeczywiście zachowa abstynencję, zwłaszcza że nie przedłożył zaświadczenia uprawdopodobniającego, iż podjął kroki celem zapewnienia sobie kontynuowania leczenia odwykowego na wolności, ani nawet nie deklarował woli poddania się stosownej terapii w warunkach wolnościowych.