II K 153/22 · Sąd powszechny

A) Oskarżony „(…) kilkukrotnie bardzo silnie uderzył pokrzywdzoną kobietę pięścią w twarz. Spowodował tym u niej krwiaki okularowe powiek obu oczu z wyraźnym obrzękiem tkanek miękkich, otarcia naskórka, zasinienie okolicy oczodołowo-skroniowej prawej, na brodzie po stronie lewej i prawej, cztery rany tłuczone okolicy ust w skórze wargi dolnej oraz w przedsionku jamy ustnej. Gdy pokrzywdzona upadła i leżała na podłodze, oskarżony w pewnej chwili przewrócił na nią stojącą w pomieszczeniu komodę powodując u pokrzywdzonej dodatkowe obrażenia głowy z rozległym stłuczeniem powłok miękkich, niewielkim krwawieniem podtwardówkowym oraz krwiakiem w przestrzeni podpajęczynówkowej i w komorach mózgu.

Oskarżony bijąc pięściami pokrzywdzoną, a w dalszej kolejności przewracając taki mebel jak komoda na niebroniącą się w żaden sposób pokrzywdzoną mógł przewidzieć i godził się z tym, że może spowodować u niej liczne obrażenia ciała, realnie zagrażające jej życiu. Obrażenia spowodowane przez oskarżonego były ciężkie, ale nie były śmiertelne, o ile w porę udzielono by pokrzywdzonej fachowej pomocy medycznej. Oskarżony pozostawił ją w tym stanie, zapewne zakładając, że pokrzywdzona po pewnym czasie wstanie z podłogi i przyłączy się do ich towarzystwa.

Jednak żadna z osób przebywających w mieszkaniu nie zorientowała się w porę, jaki jest stan pokrzywdzonej, nikt nie wezwał pogotowia ratunkowego i w konsekwencji nieudzielenia jej pomocy medycznej pokrzywdzona zmarła po kilku godzinach od powstania obrażeń (...)”.