VI Ka 20/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 935/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk (spr.) Sędziowie: SSO Agnieszka Karłowicz SSR del. Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale prokuratora Agnieszki Czapińskiej po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2022 r. sprawy R. R. oskarżonego z art. 286 § 1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2021 r. sygn. akt II K 170/17 I. wyrok utrzymuje w mocy II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. III. zasądza od R. R. na rzecz Skarbu Państwa 660 zł tytułem opłaty za II instancję, zaś od ponoszenia wydatków tego postępowania zwalania oskarżonego stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 935/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 170/17; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- -- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut obraza przepisów prawa karnego procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk, poprzez dokonanie przez Sąd Rejonowy w Siedlcach oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności zeznań świadka R. S., w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego poprzez bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony R. R. zachowaniem swoim nie wyczerpał znamion przestępstwa przywłaszczenia mebli, stypizowanego w art. 284 § 2 kk, bowiem nie sposób przyjąć, że miał zamiar przywłaszczenia mebli ponieważ nie włączył ich do swojego majątku a nadto brak jest podstaw by przyjąć, że oskarżony miał obowiązek zwrócić meble R. S. jak i dowodów potwierdzających by wyjeżdżając z S. nie zabezpieczył ich celem ewentualnego zwrotu pokrzywdzonemu, przez co miałby rozporządzić nimi jak własnymi, co skutkowało uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia czynu z punktu III aktu oskarżenia wyczerpującego dyspozycję art. 284 § 2 kk, podczas gdy swobodna, a nie dowolna, ocena zeznań świadka R. S., który upominał się o te rzeczy u oskarżonego a następnie kontaktował z jego żoną w tej sprawie, prowadzi do wniosku, iż oskarżony wywożąc meble rzekomo do wynajmowanego przez siebie lokalu a następnie pozostawiając je tam, by niedługo po tym niejako uciec z S., nie miał zamiaru zwrócenia ich ani rozliczenia się za nie w inny sposób, przez co zadysponował nimi jak własnymi, czym dopuścił się popełnienia przestępstwa przywłaszczenia powierzonych mu mebli; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut okazał się niezasadny. Poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy tym razem nie stwierdził błędów w procedowaniu Sądu pierwszej instancji, o jakich stanowiła apelacja. Stąd, w przekonaniu Sądu Odwoławczego – a wbrew odmiennym wywodom skarżącego - orzekając w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Siedlcach przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wnikliwy. Przede wszystkim, w toku procedowania tenże organ procesowy wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu sprawstwa każdego z zarzucanych mu czynów czy też nie, respektując przy tym naczelne zasady procesowe, a w tym: prawdy materialnej (art. 2 § 2 kpk), bezstronności (art. 4 kpk), regułę in dubio pro reo (art. 5 kpk) oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk), w konsekwencji czego dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 kpk). Podważając słuszność pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia skarżący podniósł, jakoby Sąd pierwszej instancji przede wszystkim dokonał błędnej oceny zeznań świadka w osobie R. S., niesłusznie uznając je za dowód niewystarczający do wydania orzeczenia skazującego R. R. w zakresie czynu przedstawionego mu w pkt III aktu oskarżenia. Następnie, oskarżyciel publiczny próbował przekonywać, że z rzekomo zgodnych depozycji pokrzywdzonego jednoznacznie miało wynikać, iż podsądny swym działaniem wyczerpał wszystkie ustawowe znamiona zarzucanego mu czynu i to zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Sąd Rejonowy. Tymczasem, w ocenie Sądu Okręgowego, to nie Sąd niższego rzędu, lecz sam skarżący dokonał tendencyjnej i intencjonalnej oceny wspomnianego źródła dowodowego, na łamach wywiedzionej apelacji usilnie próbując dowieźć, iż płynące z niego treści dały podstawy do wysnucia pozbawionych wszelkich wątpliwości wniosków o winie podsądnego, choć w rzeczywistości było zgoła odmiennie. Bez wątpienia, w odniesieniu do czynu zarzucanemu oskarżonemu w pkt III aktu oskarżenia, materiał dowodowy ograniczał się wyłącznie do depozycji R. S.. Jak słusznie bowiem wskazał Sąd niższego rzędu, wiedzę co do okoliczności towarzyszących tamtejszemu incydentowi mogła mieć jeszcze żona oskarżonego, która jednak skorzystała z przysługującego jej uprawnienia procesowego i odmówiła złożenia zeznań, wobec czego również posłużenie się złożonymi przez nią na wcześniejszych etapach postępowania deklaracjami i czynienie na ich podstawie ustaleń w sprawie, nie było możliwe dla Sądu merytorycznego. Sam oskarżony zaś – co przyznał także apelujący – w swoich wyjaśnieniach nie odniósł się nawet w najmniejszej mierze do tamtejszych wydarzeń. Stąd, możliwości dowodowe organu sądowego zostały ograniczone i to w sposób znaczny. Dlatego też, w zaistniałej sytuacji procesowej, ten zobligowany został, ażeby podejść do depozycji tego jedynego świadka z minimum zdwojoną ostrożnością, a to przede wszystkim dlatego, że twierdzenia R. S. nie mogły zostać poddane stosownemu procesowi weryfikacji i skonfrontowane z treściami płynącymi z innych źródeł dowodowych. Oczywiście sam fakt zaistnienia konfiguracji, w której materiał dowodowy ogranicza się do zeznań tylko jednego podmiotu, odgórnie i niejako automatycznie nie może przekreślać jego wiarygodności, doniosłości i pełnowartościowości, ale niewątpliwie w takim przypadku oparcie ustaleń faktycznych na depozycjach takiego świadka może mieć miejsce jedynie, gdy te okażą się logiczne, rzetelne i przede wszystkim przekonujące, a przy tym na tyle kompleksowe, ażeby na kanwie danej sprawy nie zaistniały wątpliwości, o jakich stanowi art. 5 § 2 kpk. Tymczasem, relacja prezentowana przez R. S., wbrew odmiennym przekonaniom apelacji, wcale nie była jednoznaczna i konsekwentna, a zwłaszcza na tyle, ażeby móc stanowić wyłączny wyznacznik dla uznania winy R. R. – a wydawać by się mogło, że właśnie takie oczekiwania miał oskarżyciel publiczny, który dowód z zeznań wskazanego świadka bezkrytycznie traktował jako niemalże koronny, niekiedy nawet przeinaczając rzeczywisty wydźwięk płynących z niego treści i usilnie doszukując się w jego przekonaniach wskazania na pewne okoliczności, które w istocie na żadnym etapie postępowania nie zostały jasno wypowiedziane przez zainteresowanego. O ile, nie budziło bowiem wątpliwości, iż oskarżony za zgodą R. S. przewiózł do wynajmowanego przez siebie mieszkania meble stanowiące wyposażenie podnajmowanego lokalu, o tyle pewne uzasadnione obiekcje generowała okoliczność jaki stosunek prawny łączył strony właśnie co do wskazanych w treści zarzutu mebli – a był to przecież aspekt znamienny z punktu widzenia ustalenia ewentualnego sprawstwa R. R.. Jak wykazał to bowiem słusznie organ orzekający, determinujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miałby fakt czy meble zostały oskarżonemu użyczone, pożyczone, podarowane czy może sprzedane – ale z odroczonym i niesprecyzowanym terminem zapłaty, a co za tym idzie – czy pokrzywdzony w ogóle oczekiwał zwrotu rzeczonego mienia, czy upomniał się o jego oddanie i wreszcie czy meble te zostały wyprowadzone poza wynajmowane przez oskarżonego mieszkanie czy też nie. I chociaż na podstawie osobistych zeznań świadka tak naprawdę nie sposób było znaleźć rzetelnych odpowiedzi na tak nakreślone pytania, to prokurator – również nieposiadający tego rodzaju danych - odgórnie przyjął scenariusz najmniej korzystny z punktu widzenia podsądnego, jakoby ten działając poza granicami prawa oraz łączącej strony ustnej umowy, dokonał przywłaszczenia powierzonych mu ruchomości, samowolnie pozostawiając je w niewiadomym miejscu i następnie opuszczając okolice miasta. Były to jednak wnioski na tyle dowolne i zbyt daleko idące, że sam autor apelacji nie zdołał chociażby uprawdopodobnić bronionej przez siebie konwencji zdarzeń, znamienną część apelacji poświęcając jedynie na sparafrazowanie wywodów Sądu Rejonowego. Tutaj, raz jeszcze wyraźnie podkreślić należy, iż miernikiem winy oskarżonego nie mogła być rozpatrywana autonomicznie okoliczność, iż ten w pewnym sensie władał owym mieniem, w sytuacji gdy nieznane i niemożliwe do ustalenia pozostawało tło takiego działania i jego kontekst sytuacyjny oraz przede wszystkim treść zawartej pomiędzy stronami ustnej umowy. Co więcej - przyjęcie takiej motywacji po stronie sprawcy jest o tyle bardziej zdumiewające, gdy weźmie się pod uwagę jego dalsze postępowanie z przywłaszczonym mieniem. R. R., wyprowadzając się z wynajmowanego mieszkania, zlokalizowanego przy ul. (...) w S., pozostawił przecież wewnątrz wzmiankowane meble. Z tego względu, zupełną rację miał Sąd niższego rzędu przekonujący, iż brak jest w sprawie jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że oskarżony zabrał z mieszkania wskazane wyżej meble i umieścił je w sobie tylko znanym miejscu czy też postąpił z nimi w inny sposób np. spieniężając je lub podarowując komuś, zwłaszcza gdy po opuszczeniu przezeń miasta, mieszkanie w dalszym ciągu zajmowała I. R.. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że oskarżony wyprowadzając się ze wskazanego wyżej mieszkania i wyjeżdżając z S. porzucił meble i nie zabezpieczył ich w żaden sposób celem ewentualnego ich zwrotu R. S., przez co bezprawnie rozporządził tymi meblami jak własnym mieniem. Z tych względów, Sąd Rejonowy zasadnie uznał, że dowody zebrane w sprawie nie pozwoliły na przypisanie oskarżonemu dokonania zarzucanego mu przestępstwa z art. 284 § 2 kk. Wobec niezwykle trafnych i obszernych wywodów organu sądowego co do wykładni rzeczonego przepisu karnomaterialnego, które przy tym poczynione zostały nie tylko w ujęciu teoretycznym, ale nadto przez pryzmat konkretnych okoliczności niniejszej sprawy, Instancja Odwoławcza nie widzi sensu powielania tożsamych treści. Wobec tego należy poprzestać na stwierdzeniu, iż także w ocenie Sądu Okręgowego, mającego na uwadze wskazane powyżej okoliczności, nie sposób przyjąć, że oskarżony działał z zamiarem przywłaszczenia mebli objętych zarzutem z punktu III aktu oskarżenia, ponieważ brak jest obiektywnych dowodów, jakoby rzeczywiście w sposób bezprawny włączył je do swego majątku. Jak już zostało wcześniej wskazane, w oparciu o zeznania pokrzywdzonego, które są jedynym dowodem w sprawie odnoszącym się do zarzutu z punktu III aktu oskarżenia nie można jednoznacznie ustalić na jakich warunkach i czy w ogóle oraz kiedy oskarżony miał obowiązek zwrócić meble R. S., a nadto czy meble zostały w mieszkaniu zamieszkiwanym nadal przez ówczesną żonę oskarżonego czy też nie. W sprawie wyłonił się zatem szereg niedających się usunąć wątpliwości, które po myśli art. 5 § 2 kpk należało rozstrzygnąć na korzyść podsądnego. Stąd, kierując się przedstawionymi powyżej racjami uznać należało, iż jedynym słusznym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie było uniewinnienie R. R. od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt III aktu oskarżenia. Z kolei, wobec słuszności zapadłego rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, by podjąć ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. Wniosek - o uchylenie wyroku w zakresie punktu V dotyczącego uniewinnienia oskarżonego R. R. od popełnienia czynu z punktu III aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 284 § 2 kk i przekazanie sprawy w powyższym zakresie Sądowi Rejonowemu w Siedlcach II Wydział Karny do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył tak sformułowany wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 170/17; Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów i przy jednoczesnym braku przesłanek podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, ażeby podjąć ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia; 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 2 Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2019, poz. 18) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. kwotę 516, 60 zł (w tym 96, 60 zł VAT) za obronę oskarżonego sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym; Na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r. z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od R. R. na rzecz Skarbu Państwa 660 złotych tytułem opłaty za II instancję, zaś na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk zwolnił oskarżonego od wydatków postępowania odwoławczego, stwierdzając, że poniesie je Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2021 roku (II K 170/17) – w zakresie uniewinnienia oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt III a/o 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 12 lutego 2020 r., sygn.

Sygn. akt VI Ka 161/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 maja 2021r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – sędzia Daniel Strzelecki (spr.) sędzia Karin Kot sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Małgorzata Pindral przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. A. J. po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2021 r. sprawy P. W., ur. (...) w Z., s. Z., D. z domu G. skazanego wyrokiem łącznym z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt II K 783/20 I. zmienia zaskarżony wyrok łączny w stosunku do skazanego P. W.: a) w pkt. I części dyspozytywnej w ten sposób, że na podstawie art. 85§1 i 2 k.k. i art. 86§1 i 4 k.k. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020r. – w zw. z art. 4§1 k.k. łączy skazanemu kary pozbawienia wolności opisane w pkt. 4 i 5 części wstępnej wyroku łącznego (w sprawach Sądu Rejonowego w Zgorzelcu o sygn. akt II K 840/19 oraz II K 1148/19), jak i karę łączną pozbawienia wolności opisaną w pkt. 6 tej części wyroku łącznego (w sprawie Sądu Rejonowego w Zgorzelcu o sygn. akt II K 363/20) i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; b) w pkt. III części dyspozytywnej w ten sposób, że postępowanie wobec skazanego o wydanie wyroku łącznego umarza w zakresie kary łącznej grzywny orzeczonej w wyroku opisanym w pkt. 3 części wstępnej wyroku łącznego (w sprawie Sądu Rejonowego w Zgorzelcu o sygn. akt II K 1073/15); II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. Z. kwotę 120zł, w tym 27,60zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. na podstawie art. 624§1 k.p.k. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowe odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 161/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 19 stycznia 2021r. w sprawie sygn. akt II K 783/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1 ------------------ --------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1. ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obraza przepisów prawa materialnego w wypadku innym niż kwalifikacja prawna czynu przypisanego skazanemu i polegająca na uznaniu, iż w sytuacji, gdy orzeczone wobec skazanego kary pozbawienia wolności stały się prawomocne zarówno przed wejściem w życie ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19, jak również po wejściu w życie tejże nowelizacji, na podstawie art. 572 k.p.k. w zw. z art. 85§1 i 2 k.k. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych (…), postępowanie o wydanie wyroku łącznego co do kary pozbawienia wolności, która stała się prawomocna przed dniem wejścia w życie nowelizacji winno zostać umorzone, podczas gdy, w sytuacji występowania luki w regulacjach intertemporalnych, Sąd I instancji w oparciu o wykładnię prokonstytucyjną winien zastosować przepis art. 4 k.k. umożliwiający zastosowanie ustawy względniejszej dla sprawcy, co doprowadziłoby do połączenia kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec skazanego zarówno przed wejściem w życie ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych (…), jak również po wejściu w życie tejże nowelizacji. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 2. rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec skazanego P. W. kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy ze względu na występujący w sprawie związek przedmiotowo-przyczynowy, pozytywną opinię o skazanym sporządzoną w zakładzie karnym, fakt iż odbywa on karę pozbawienia wolności w systemie programowego oddziaływania, wyraził zgodę na podjęcie terapii w oddziale terapeutycznym dla uzależnionych, zrozumiał naganność swojego zachowania i nie chce występować więcej przeciwko obowiązującym przepisom prawa i obowiązującemu porządkowi prawnemu, wymiar kary łącznej wymierzonej skazanemu winien uwzględniać zasadę zbliżoną do asperacji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Sąd Odwoławczy podzielił pogląd sformułowany w apelacji adw. J. Z., że orzekanie w przedmiocie wyroku łącznego wobec skazanego P. W. powinno uwzględniać uwarunkowania wysłowione w instytucji opisanej w art. 4§1 k.k., a tym samym, że objąć należało węzłem wymierzonej mu kary łącznej również skazanie jednostkowe z pkt. 4 części wstępnej zaskarżonego wyroku, tj. karę 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgorzelcu w sprawie sygn. akt II K 840/19. Art. 4§1 k.k. określa przecież ogólne zasady intertemporalne w obszarze prawa karnego materialnego. Unormowanie to nie znajduje zatem zastosowania tylko wówczas, gdy zasady intertemporalne określające następstwo czasowe istotnych dla orzekania w określonej sprawie przepisów prawa karnego materialnego przewidziały odmienną zasadę. Przenosząc te uwagi na okoliczności niniejszej sprawy wskazać należało, że ustawą z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19 (Dz. U. z 2020r. poz. 1086), która weszła w życie w dniu 24 czerwca 2021r., istotnie przemodelowano zasad orzekania w przedmiocie kary łącznej. W treści zaś art. 81 ust. 1 i 2 tego aktu normatywnego statuowano zaś zasady intertemporalne związane z orzekaniem w tym zakresie, zgodnie z którymi przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 38 (kodeksu karnego – dopisek S.O.), w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 81 ust. 1); przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 38, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 81 ust. 2). W kontekście tych zacytowanych unormowań wskazania wymagało po pierwsze to, że ustawodawca uregulował w nich zasadę, że przepisy obu konkurujących porządków prawnych stosuje się do kar orzeczonych prawomocnie w okresie ich obowiązywania. Tymczasem ad casu rozważeniu co do połączenia podlegała tylko jedna kara z wyroku jednostkowego w sprawie sygn. akt II K 840/19, który uprawomocnił się w okresie obowiązywania przepisów o karze łącznej obowiązujących przed dniem 24 czerwca 2020r., jak również kara z wyroku jednostkowego w sprawie Sądu Rejonowego w Zgorzelcu o sygn. akt II K 1148/19, a ponadto kary i skonstruowana na ich podstawie kara łączna z kolejnego wyroku jednostkowego tego Sądu o sygn. akt II K 363/20, które to orzeczenia uprawomocniły się z kolei w okresie obowiązywania aktualnych przepisów normujących karę łączną. Nie doszło zatem do aktualizacji przesłanek z art. 81 ust. 1, bowiem tylko jedna sankcja została orzeczona prawomocnie wobec P. W. przed dniem 24 czerwca 2020r., co w konsekwencji otwierało pole do rozważań, czy przepisy kształtujące instytucję kary łącznej obowiązujące do dnia 23 czerwca 2020r. można było zastosować wobec wszystkich analizowanych skazań. Ustawodawca nie przewidział przecież w tych przepisach sytuacji, gdy rozważania co do połączenia węzłem kary łącznej orzekanej wyrokiem łącznym dotyczą tylko jednej sankcji orzeczonej prawomocnie w okresie obowiązywania jednego z konkurencyjnych porządków prawnych z więcej niż jedną karą wymierzoną prawomocnie skazanemu w okresie obowiązywania drugiego porządku. Skoro więc prawodawca nie uregulował odrębnie tej sytuacji faktycznej, a więc nie rozstrzygnął na płaszczyźnie intertemporalnej, jakie przepisy normujące instytucję kary łącznej należało zastosować do zbiegu skazań jednostkowych podlegających rozważeniu w okolicznościach niniejszej sprawy, to rozstrzygniecie tej sytuacji powinno nastąpić przy uwzględnieniu wymowy ogólnej zasady wyrażonej w treści art. 4§1 k.k. Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku dokonał zatem niewłaściwej wykładni art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r., bowiem doszedł do wniosku, że kar orzeczonych prawomocnie w dwóch konkurencyjnych porządkach prawnych w ogóle nie można było połączyć. Abstrahując nawet od tego, że ad casu Sąd I instancji nie stanął wobec konieczności rozstrzygnięcia o połączeniu co najmniej dwóch kar wymierzonych P. W. prawomocnie do dnia 23 czerwca 2020r. oraz co najmniej dwóch kar orzeczonych wobec niego prawomocnie po tej dacie, to nawet gdyby Sąd ten stanął przed takim problemem, to zaprezentowana przezeń wykładnia art. 81 ust. 1 i 2 ustawy nowelizacyjnej nie mogła by zostać zaakceptowana na gruncie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wysłowionej w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z zasady tej wynika nakaz równego traktowania podmiotów podobnych, co sprzeciwia się różnicowaniu sprawców przestępstw popełnionych w tych samych warunkach prawnych w oparciu o kryterium daty uprawomocnienia się wyroków skazujących. Odwołanie się do prokonstytucyjnej wykładni art. 81 ust. 1 i 2 ustawy nowelizacyjnej musiało zatem doprowadzić do odtworzenia normy wynikającej z tego przepisu, zgodnie z którą w omawianym przypadku na podstawie art. 4§1 k.k. znajdzie zastosowanie ustawa względniejsza dla skazanego - M. Z., Reguły intertemporalne, a instytucja kary łącznej w tarczy 4.0, LEX/el. 2020. Skoro więc ustawodawca (niezależnie od tego, czy świadomie, czy też na skutek niedostrzeżenia tej luki) nie uregulował w art. 81 ust. 1 i 2 przywołanej ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. omawianej kwestii, to prawidłowa wykładnia gramatyczna i systemowa tych unormowań musiała prowadzić do wniosku, że w przypadku rozważania łączenia wyrokiem łącznym kar orzeczonych prawomocnie w obu konkurencyjnych porządkach prawnych, wybór rygorów ustawowych musi być wynikiem zastosowania art. 4§1 k.k. Oczywiste było przy tym, że przy dekodowaniu norm prawnych z cytowanych wyżej przepisów przejściowych rozważeniu podlegają tylko te przepisy prawa materialnego, które obowiązywały w dacie popełnienia przestępstw, w dacie orzekania, ewentualnie w okresie między tymi datami granicznymi. Nie można zatem byłoby zastosować przepisów ustawy obowiązującej przed dniem 24 czerwca 2020r., jeśli łączeniu podlegałyby wyłącznie kary wymierzone za przestępstwa popełnione po tej dacie. To zaś oznaczało, że zdaniem Sądu Okręgowego w art. 81 ust. 1 i 2 powołanej ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. nie została uregulowana sytuacja faktyczna, gdy w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego orzekanie dotyczyć ma co najmniej dwóch kar orzeczonych wyrokami, które uprawomocniły się sprzed dniem 24 czerwca 2020r. i co najmniej dwóch kar, które uprawomocniły się w tym dniu lub w okresie późniejszym. Prawodawca w ustawie tej całkowicie pominął bowiem sytuację, w której kary podlegające połączeniu węzłem kary łącznej orzekanej wyrokiem łącznym zostały wymierzone zarówno wyrokami, które uprawomocniły się do dnia 23 czerwca 2020r., jak i w okresie obowiązywania aktualnie obowiązujących regulacji normujących instytucję kary łącznej. Wracając do głównego nurtu rozważań podniesienia wymagało to, że na kanwie niniejszej sprawy uzasadnione okazało się zastosowanie wobec P. W. przepisów prawa materialnego normujących instytucję kary łącznej w ich brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015r. do dnia 23 czerwca 2020r. Na wstępie podnieść należało, że wszystkie przestępstwa osądzone wyrokami w sprawach o sygn. akt II K 840/19, II K 1148/19 oraz II K 363/20 popełnione zostały przez skazanego przed dniem 24 czerwca 2020r. Co więcej, właśnie te unormowania dawały możliwość objęcia węzłem kary łącznej orzekanej wyrokiem łącznym kar orzeczonych wobec P. W. wszystkimi tymi wyrokami. Unormowania obowiązujące zaś od dnia 24 czerwca 2020r. wymagające wszakże zaistnienia opisanej w art. 85§1 k.k. korelacji temporalnej, umożliwiały natomiast wyłącznie połączenie kar wymierzonych skazanemu dwoma pierwszymi wymienionymi wyrokami skazującymi. Nie można było też tracić z pola widzenia tego, że przepisy, które obowiązywały do dnia 23 czerwca 2019r. umożliwiały łączenie kar łącznych wymierzonych wyrokami jednostkowymi, a taką właśnie karę orzeczono wobec P. W. wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 363/20. To zaś oznaczało, że te właśnie przepisy uniemożliwiały ponowne konstruowanie substratu kary łącznej w oparciu o kary jednostkowe, które zostały uprzednio połączone wyrokiem jednostkowym, przy czym ten mechanizm niejednokrotnie prowadził do wymierzenia kary łącznej na zasadzie mniej dla skazanego korzystnej od tej przyjętej w wyroku jednostkowym. Finalnie podnieść należało, że w art. 86§1 k.k. w jego aktualnie obowiązującym brzmieniu przesądzono, że karę łączną wymierza się w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, gdy tymczasem w tym unormowaniu uwzględniającym jego brzmienie obowiązujące do dnia 23 czerwca 2020r. przewidziano łagodniejszą regulację, a mianowicie, że dolną granicę kary łącznej wyznacza najwyższa z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa. Te wszystkie spostrzeżenia, jak i fakt, że P. W. konsekwentnie dążył do tego, aby połączone zostały kary pozbawienia wolności wymierzone mu wszystkimi trzema powołanymi wyrokami skazującymi, powodowały, że względniejsze były dla niego przepisy normujące karę łączną w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015r. do dnia 23 czerwca 2020r. Zgodnie zaś z art. 85§2 k.k. według jego brzmienia obowiązującego w tym właśnie czasookresie podstawą wymierzenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu (...) w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa. Jako zatem, że kara wymierzona skazanemu wyrokiem w sprawie o sygn. akt II K 840/19, a opisanym w pkt. 4 części wstępnej zaskarżonego wyroku, podobnie jak kara oraz kara łączna, połączone tymże zaskarżonym wyrokiem, które zostały opisane w jego pkt. 5 i 6 części dyspozytywnej, a mianowicie w sprawach o sygn. akt II K 1148/19 oraz II K 363/20 podlegały wykonaniu i są karami jednorodzajowymi, toteż należało wszystkie te sankcje połączyć węzłem kary łącznej. Zarzut obrońcy okazał się zatem zasadny i z tych względów Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 85§1 i 2 k.k. i art. 86§1 i 4 k.k. – w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020r. – w zw. z art. 4§1 k.k. połączył również karę 5 miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną P. W. wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 840/19. Ad. 2 Wobec faktu, że zmaterializowały się przesłanki, które umożliwiły objęcie wyrokiem łącznym oprócz kar wskazanych w pkt. I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku łącznego również kary wymierzonej P. W. wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 840/19, toteż konieczne okazało się orzeczenie kary łącznej na nowo. Łączeniu podlegały zatem kary pozbawienia wolności wymierzone mu trzema wskazanymi wyrokami, a to kary jednostkowe w sprawach o sygn. akt II K 840/19 oraz II K 1148/19, jak również kara łączna wymierzona skazanemu w sprawie sygn. akt II K 363/20. To zaś oznaczało, że granice tak skonstruowanej kary łącznej wyznaczone zostały na poziomie od 1 roku pozbawienia wolności do 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności. Nie miała jednak racji adw. J. Z., gdy wywodziła w apelacji, że karę łączną wobec skazanego należało ukształtować przy zastosowaniu zasady zbliżonej do pełnej absorpcji. Pozytywna opinia o funkcjonowaniu skazanego w jednostce penitencjarnej, jak i fakt, że prawie wszystkie kary zostały mu wymierzone za przestępstwa popełnione przeciwko temu samemu dobru chronionemu prawem, tj. przeciwko mieniu, przemawiały bezsprzecznie w kontekście wymiaru kary łącznej na korzyść skazanego. Przeciwko kształtowaniu kary łącznej przy zastosowaniu tej najkorzystniejszej zasady przemawiała jednak liczba kar podlegających łączeniu (trzy – w tym jedna kara łączna), jak i ilość osądzonych zbiegającymi się wyrokami przestępstw (dwie kary wymierzono za działanie w warunkach ciągu przestępstw). Dodać należało ponadto, że wszystkich tych zachowań skazany dopuścił się w stosunkowo długim okresie czasu, a wynoszącym ponad rok, jak i że wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 363/20 osądzono jego zachowanie godzące w system państwowej reglamentacji w dostępie do narkotyków, a więc w zupełnie inne dobro chronione aniżeli mienie. Określając wymiar kary łącznej Sąd Okręgowy przyjął jako właściwą zasadę asperacji. Orzekł w związku z tym karę łączną w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a więc wyższą od najwyższej kary podlegającej łączeniu, lecz istotnie niższą od sumy tych kar. Zmiana wyroku poprzez połączenie również kary orzeczonej wyrokiem jednostkowym w sprawie sygn. akt II K 840/19 była jednak zmianą na korzyść skazanego, skoro, po pierwsze takie żądanie zostało sformułowane w apelacji. Co więcej, Sąd Okręgowy orzekając reformatoryjnie posłużył się zasadą łączenia dla skazanego korzystniejszą od tej przyjętej przez Sąd Rejonowy, co skutkowało tym, że termin jego zwolnienia przypadł na datę wcześniejszą od tej, która wynikałaby z odrębnego wykonania po kolei kary orzeczonej w tej sprawie jednostkowej oraz kary łącznej wymierzonej skazanemu zaskarżonym wyrokiem łącznym. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku na podstawie art. 85§1 k.k., art. 86§1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 k.k. i połączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec skazanego P. W. w wyrokach opisanych w pkt 4, 5 i 6 części wstępnej wyroku i wymierzenie skazanemu kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności; ewentualnie, na podstawie art. 85§1 k.k., art. 86§1 k.k. w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19 połączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec skazanego P. W. w wyrokach opisanych w pkt 5 i 6 części wstępnej wyroku i wymierzenie skazanemu kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek adw. J. Z. zasługiwał na uwzględnienie w części. Sąd Okręgowy stosując ustawę względniejszą dla skazanego, czyli tę obowiązującą do dnia 23 czerwca 2020r., połączył kary wymierzone wyrokami jednostkowymi opisanymi w pkt. 4 i 5 części wstępnej zaskarżonego wyroku z karą łączną orzeczoną w pkt. 6 tej jego części. Biorąc pod uwagę jednak omówione już okoliczności dotyczące łączności przestępstw, które tworzyły substrat tworzący zbieg, Sąd Okręgowy zastosował zasadę asperacji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcia z punktu II i IV-VI Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Umorzenie postępowania o wydanie wyroku łącznego w zakresie kary łącznej ograniczenia wolności i kar grzywny było prawidłowe, jako że sankcje te zostały w całości wykonane. Zaliczenie na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresu, w którym P. W. wykonywał jedną z kar połączonych wyrokiem łącznym znajdowało oparcie w treści art. 577 k.p.k. w zw. z art. 63§1 k.k.. Zwolnienie skazanego od zapłaty kosztów sądowych związanych z wydaniem wyroku łącznego nie budziło wątpliwości, a więc znajdowało oparcie w treści 624§1 k.p.k. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany 1. w pkt I części dyspozytywnej na podstawie art. 85§1 i 2 k.k. i art. 86§1 i 4 k.k. – w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020r. – w zw. z art. 4§1 k.k. przez połączenie skazanemu kar pozbawienia wolności opisanych w pkt. 4 i 5 części wstępnej wyroku łącznego, jak i kary łącznej opisanej w pkt 6 tej części wyroku i wymierzenie mu kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 2. w pkt III części dyspozytywnej przez ograniczenie umorzenia postępowania co do kary łącznej grzywny orzeczonej w wyroku opisanym w pkt. 3 części wstępnej zaskarżonego wyroku łącznego, tj. w sprawie Sądu Rejonowego w Zgorzelcu sygn. akt II K 1073/15. Zwięźle o powodach zmiany Ad. 1 Jak już wskazano przepisy art. 81 ust. 1 i 2 ustawy nowelizacyjnej z dnia 19 czerwca 2020r. nie znajdowały zastosowania w niniejszym postępowaniu, co więcej, nie wykluczały zastosowania art. 4§1 k.k. w sytuacji, gdy część skazań jednostkowych uprawomocniło się przed wejściem w życie tej ustawy, tj. przed dniem 24 czerwca 2020r., a część po jej wejściu w życie. Sąd Okręgowy uznał, że w rozpatrywanej sprawie do łączenia kar powinny mieć zastosowanie przepisy w brzmieniu do dnia 23 czerwca 2020r. jako względniejsze dla P. W.. Konsekwencją była utrata mocy kary łącznej orzeczonej zaskarżonym wyrokiem i potrzeba ukształtowania kary łącznej na nowo z uwzględnieniem zasady absorpcji. Ad. 2 Sąd Rejonowy umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego w zakresie kary łącznej grzywny i kary pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami opisanymi w pkt. 3 i 4 części wstępnej zaskarżonego wyroku łącznego. Sąd Okręgowy zmienił ten wyrok w sposób wyżej opisany, co powodowało konieczność umorzenia postępowania jedynie w stosunku do skazania opisanego w pkt. 3 tej części wyroku łącznego. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III i IV. Na podstawie art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy skazanego z urzędu w osobie adw. J. Z. kwotę 147,60zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony P. W. z urzędu w postępowaniu odwoławczym, w tym 27,60 zł podatku od towarów i usług. Na podstawie art. 624§1 k.p.k. Sąd Okręgowy stwierdził, że skazany z powodu długotrwałej izolacji penitencjarnej, jak i brak majątku podlegającego spieniężeniu, nie był w stanie bez uszczerbku dla swojego utrzymania ponieść kosztów postępowania odwoławczego. Z tego powodu został z obowiązku ich uiszczenia zwolniony. 7. PODPIS SSO Karin Kot SSO Daniel Strzelecki SSO Andrzej Tekieli 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 19 stycznia 2021 r. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 609/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska (spr.) Sędziowie: SO Agnieszka Karłowicz SO Marek Korczyński Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Leszka Soczewki po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy skazanego P. S. na skutek apelacji wniesionej przez skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 lipca 2024 r. sygn. akt II K 25/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. S. 295,20 złotych (w tym 55,20 złotych podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu skazanego w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze ustalając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 609/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 lipca 2024 r. w sprawie II K 25/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Skazany nie sformułował zarzutów określonych w art. 439 § 1 kpk i art. 438 pkt 1-4 kpk, jednakże w świetle art. 427 § 2 a contrario kpk nie miał takiego obowiązku. W apelacji osobistej skazany podniósł, iż: - nie popełnił czynu, który mu przypisano wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 22 listopada 2022 r. w sprawie II K 255/17, - Sąd Rejonowy prowadził przedmiotową sprawę, pomimo wniosku skazanego o odroczenie rozprawy, a następnie wydał wyrok łączny, mimo, że skazany chciał cofnąć wniosek o jego wydanie, - zachodzi rażąca niewspółmierność orzeczonej zaskarżonym wyrokiem kary łącznej, z uwagi na nieuwzględnienie w należytym stopniu jego sytuacji osobistej, finansowej, zdrowotnej oraz rodzinnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że przeprowadzone przez Sąd I instancji postępowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego było w pełni prawidłowe. Zgromadzony w sprawie, kompletny materiał dowodowy, został poddany rzetelnej i obiektywnej ocenie, zgodnej z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. Nadto nie budziło wątpliwości, w świetle pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że sytuacja P. S., w szerokim jej ujęciu, została uwzględniona, w myśl art. 85a kk, przy ferowaniu wymiaru kary łącznej. Zastrzeżeń Sądu odwoławczego nie budziły ustalenia Sądu I instancji co do zaistnienia w sprawie warunków do wydania wyroku łącznego i możliwości orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 85 § 1 kk, tj. zaistnienia realnego zbiegu przestępstw, za które orzeczono kary tego samego rodzaju. Należy w tym miejscu podnieść, że procedowanie Sądu Rejonowego w tej sprawie mimo złożenia przez skazanego oświadczenia o cofnięciu wniosku o wydanie wyroku łącznego, nie stanowiło uchybienia, bowiem w postępowaniu tego rodzaju nie obowiązuje zasada skargowości. Zgodnie z treścią art. 570 kpk, Sąd może procedować w tym przedmiocie zarówno na wniosek skazanego jak też z urzędu. W myśl obowiązującej w polskiej procedurze karnej zasady odwoływalności oświadczeń woli stron, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej albo nie wystąpiły okoliczności uniemożliwiające odwołanie czynności, czynności procesowe są odwoływalne, jeżeli same w sobie są fakultatywne. Niewątpliwie do tego rodzaju oświadczeń należy wniosek o wydanie wyroku łącznego. Wniosek o wydanie wyroku łącznego może zatem zostać cofnięty. Jednak oświadczenie o cofnięciu wniosku nie powoduje od razu skutku w postaci umorzenia postępowania, gdyż sąd wydaje również wyrok łączny z urzędu. Oznacza to, że nie jest związany cofnięciem wniosku, bowiem w razie stwierdzenia podstaw do orzeczenia kary łącznej zobowiązany jest wydać wyrok łączny. Przenosząc tę uwagę na grunt postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że w sytuacji gdy skazany P. S. cofnął wniosek o wydanie wyroku łącznego, obowiązkiem sądu było dalsze procedowanie i wydanie decyzji procesowej kończącej postępowanie, co też Sąd uczynił prawidłowo. Na pełną akceptację Sądu II instancji zasługiwało również ustalenie, że konieczne było zastosowanie w tej sprawie przepisów prawa materialnego o karze łącznej, obowiązujących po wejściu w życie nowelizacji kodeksu karnego z dnia 24 czerwca 2020 r. W konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo oznaczył granice wymiaru kary łącznej możliwej do orzeczenia w stosunku do skazanego, w oparciu o przepisy art. 86 § 1 kk oraz art. 89 § 1b kk, uwzględniając ponadto wszystkie okoliczności jakie miały wpływ na wymiar kary łącznej. Decyzja Sądu Rejonowego o wymierzeniu skazanemu kary łącznej bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, nie stanowiła obrazy obowiązujących przepisów, gdyż zgodnie z treścią art. 89 § 1 kk w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary łącznej w wymiarze nieprzekraczającym roku, przy spełnieniu dodatkowych, wskazanych w tym przepisie warunków. Mając na uwadze, że wymiar kary łącznej, najniższej jaka mogła być orzeczona w myśl art. 86 § 1 kk wynosił ponad rok, nie było możliwości skorzystania z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie sposób też przyjąć, aby wymierzona zaskarżonym wyrokiem kara łączna 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, była niewspółmierna i to w stopniu rażącym. Należy zauważyć, że granice możliwej do wymierzenia kary łącznej wynosiły w myśl art. 86 § 1 kk od 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności (najwyższa z kar podlegających łączeniu – kara orzeczona w sprawie II K 255/17 powiększona o co najmniej jedną jednostkę jej wymiaru), do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (suma kar orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim w sprawach II K 255/17 i II K 458/22,przy przyjęciu, że miesiąc kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania równa się 15 dniom kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a więc z uwzględnieniem treści art. 89 § 1b kk). Zatem, Sąd Rejonowy orzekł karę w najniższym możliwym wymiarze, czego zdaje się nie dostrzegać skazany. Sąd I instancji prawidłowo ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary łącznej orzeczonej wobec P. S., które określa art. 85a kk, w tym te wypracowane przez doktrynę i orzecznictwo, dotyczące właściwości i warunków osobistych skazanego, które w tej sprawie wynikały z treści wywiadu środowiskowego, bliski związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami (wynikający chociażby z tego, że były skierowane podobnym dobrom chronionym prawem), w kontekście dostosowania wymiaru kary łącznej do realizacji celów w zakresie prewencji indywidualnej. Ustalenia odnoszące się do okoliczności wynikających z treści wywiadu sporządzonego przez kuratora sądowego, na które wskazuje również skazany w środku odwoławczym, wobec dostrzeżenia jego prawidłowej postawy w środowisku lokalnym, a także w obliczu niewchodzenia przez niego na ścieżkę przestępczą od czasu popełnienia czynów, przypisanych mu w/w wyrokami, zdecydowały o wymiarze kary łącznej. Te ustalenia miał w polu widzenia Sąd orzekający, dokonując prawidłowej oceny postawy skazanego w procesie jego resocjalizacji, co wprost wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W tym miejscu należy podkreślić, że Sąd a quo, w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego nie był uprawniony do ponownego rozważania tych samych okoliczności, które legły u podstaw wymiaru kar jednostkowych podlegających łączeniu. W postępowaniu o wydanie wyroku łącznego Sąd nie bada kwestii sprawstwa i winy, gdyż zostało ono już stwierdzone prawomocnym orzeczeniem. W związku z tym kwestionowanie przez skarżącego na obecnym etapie postępowania faktu popełnienia czynu przypisanego mu wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim w sprawie II K 255/17 nie znajduje uzasadnienia i nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości wydanego orzeczenia. Sąd odwoławczy nie stwierdził również, aby w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia prawa do obrony skazanego. Okoliczności, o których wspomina na łamach wywiedzionej przez niego apelacji, odnoszące się do jego sytuacji osobistej, materialnej, zdrowotnej, a także rodzinnej, stały się podstawą do przyznania mu obrońcy z urzędu (k. 88), który reprezentował go na wszystkich terminach rozprawy głównej (k. 113, 122-122v). Skazany został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, wyznaczonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 6 maja 2024 r. (k. 121). W sytuacji obecności obrońcy skazanego na tym terminie rozprawy głównej, przy jednoczesnym uznaniu przez Sąd Rejonowy stawiennictwa skazanego za nieobowiązkowe, dalsze procedowanie przez Sąd pod nieobecność skazanego było prawidłowe z uwagi na treść art. 117 § 3 a kpk, który umożliwia prowadzenie czynności procesowej niezależnie od przyczyny niestawiennictwa strony, gdy została należycie zawiadomiona o jej terminie, jeżeli stawił się jej obrońca, chyba, że udział strony w tej czynności jest obowiązkowy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Wniosek Z uwagi na treść apelacji należało przyjąć, że skazany wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec niego kary łącznej 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, ewentualnie kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek nie był zasadny ze względów wskazanych w rubryce 3.1. i nie zasługiwał na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 lipca 2024 r. w sprawie II K 25/24 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność apelacji oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III. Sąd Odwoławczy na podstawie § 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. S. kwotę 295,20 złotych (w tym 55,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu skazanego w postępowaniu odwoławczym. Wprawdzie apelacja skazanego okazała się w całości niezasadna i na podstawie art. 636 § 1 kpk winien on ponieść w całości wydatki za postępowanie odwoławcze, jednakże w oparciu o art. 624 § 1 kpk z uwagi na sytuację materialną skazanego, Sąd Okręgowy zwolnił go od obowiązku ich uiszczenia, ustalając, że ponosi je Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację skazany Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 822/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SO Agnieszka Karłowicz SO Karol Troć (spr.) Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Tomasza Pniewskiego po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. sprawy Ł. R. (1) oskarżonego z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 sierpnia 2023 r. sygn. akt II K 899/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego Ł. R. (1) na rzecz Skarbu Państwa 420 zł tytułem kosztów sądowych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 822/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 sierpnia 2023 r. w sprawie II K 899/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. w zakresie czynu z punktu I wyroku: obrazy przepisów postępowania, który miał wpływ na treść orzeczenia: - art. 7 kpk dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego i odebranie wyjaśnieniom waloru wiarygodności w zakresie w jakim oskarżony wskazał, że w dniu 7 maja 2022r. w Ł. nie posiadał amfetaminy w ilości 7,51 grama i konsekwentnie i logicznie wyjaśnił, że we wskazanym dniu podróżował wraz z S. V., który na widok funkcjonariuszy policji oddalił się z miejsca zdarzenia pozostawiając w samochodzie Ł. R. (1) amfetaminę w ilości 7,51 grama; - art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań świadka S. V. i obdarzenie ich walorem pełnej wiarygodności, w sytuacji gdy świadek na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2023r. na szczegółowe pytania Sądu i obrony zasłaniał się niepamięcią, podawał odmienne okoliczności niż na etapie postępowania przygotowawczego i nie potrafił logicznie wytłumaczyć przyczyn dla których zeznawał odmiennie niż uprzednio oraz składał depozycje mające na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej, co winno skutkować pozbawieniem zeznań S. V. waloru wiarygodności; Z daleko idącej ostrożności procesowej w zakresie czynu z punktu I wyroku obrazy prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez błędną wykładnię znamienia „znaczna ilość substancji psychotropowej" skutkującą dowolnym przyjęciem, iż 7,51 grama amfetaminy w realiach przedmiotowej sprawy stanowi znaczną ilość substancji psychotropowej, podczas gdy taką ilością jest ilość substancji psychotropowych, która mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych, a w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, iż poza kryterium ilościowo- jakościowym (uzależnionym od zdatności konkretnego narkotyku, posiadanego przez sprawcę, do odurzenia kilkudziesięciu osób uzależnionych), wyznaczają również takie kryteria, jak cel, w jakim sprawca owe substancje posiada oraz ściśle z nim powiązana kwestia stopnia uzależnienia sprawcy od tych substancji; 2. w zakresie czynu z punktu II Wyroku (zarzut VI aktu oskarżenia) obrazy przepisów postępowania, który miał wpływ na treść orzeczenia tj.: - art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań świadka S. V., który wskazywał, że w grudniu 2021r. w Ł. w okolicach Świąt Bożego Narodzenia, Ł. R. (1) przyjechał na miejsce spotkania samochodem marki A. (...), podczas gdy z żadnych zeznań świadka S. V. nie wynikało, że oskarżony Ł. R. (1) osobiście kierował pojazdem marki A. (...) i okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem; - art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego Ł. R. (1), który konsekwentnie nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że nie przyznaje się do jego popełnienia, ponieważ nigdy nie posiadał samochodu marki A. (...), a jest właścicielem O. (...) co winno skutkować uniewinnieniem oskarżonego od stawianego mu w punkcie VI zarzutu; 3. w zakresie czynu z punktu III wyroku obrazy przepisów postępowania, który miał wpływ na treść orzeczenia: - art. 7 kpk dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego oraz dowodu z opinii biegłego z dnia 31 maja 2022r. poprzez zupełnie dowolne przyjęcie, że oskarżony dwukrotnie w toku postępowania przygotowawczego przyznał się, że uprawiał 3 sztuki krzaków konopi innych niż włókniste, podczas gdy z jego wyjaśnień rozwiniętych bezpośrednio przed Sądem jednoznacznie wynikało, że fakt hodowania miał miejsce natomiast nie miał świadomości jaka forma konopi to będzie co znajduje oparcie w treści opinii z zakresu badań fizykochemicznych wskazującej kategorycznie, że nie jest możliwe ustalenie czy zabezpieczone rośliny stanowią konopie inne niż włókniste czy też konopie włókniste (k. 116); błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a wyrażający się wadliwym ustaleniem, iż oskarżony swoim zachowaniem usiłował uprawiać 3 sztuki krzaków konopi innych niż włókniste, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego i opinii biegłego winna prowadzić do ustalenia, że Ł. R. (1) swoim zachowaniem nie wypełnił znamion zarzucanego mu czynu; 4. w zakresie czynu z punktu IV i V wyroku: obrazy przepisów postępowania, który miał wpływ na treść orzeczenia tj.: - art. 7 kpk dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego, który od samego początku konsekwentnie wskazywał, że S. V. przekonany, iż został zatrzymany na skutek donosu Ł. R. (1) pod oknem oskarżonego w konsekwencji czego złożył zeznania obciążające jego osobę, a ponadto Ł. R. (1) wskazywał, że amfetaminę celem wspólnego zażycia z S. V. nabywał i przywoził celem konsumpcji świadek; - art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań świadka S. V., którego zeznania były chwiejne, miejscami wewnętrznie sprzeczne i świadek na rozprawie wielokrotnie zasłaniał się niepamięcią co wskazywało, że jego zeznania zostały ukierunkowane na zmniejszenie bądź uniknięcie odpowiedzialności karnej; Z daleko idącej ostrożności procesowej obrazy prawa materialnego, tj. art. 57b kk w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 6 § 1 kk poprzez zastosowanie w podstawie prawnej skazania zaostrzającego odpowiedzialność karną art. 57b kk, który obowiązuje od dnia 24 czerwca 2020r., podczas gdy w sytuacji czynu ciągłego czasem popełnienia czynu nie jest ostatnie zachowanie, ale cały okres czynu; 5. W zakresie czynu z punktu IV i V wyroku: obrazy prawa materialnego, tj. art. 11 § 2 kk poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy czyn z art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i czyn z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii winny zostać zakwalifikowane jako jeden czyn biorąc pod uwagę, że kilkurazowe nieodpłatne udzielenie narkotyku należy oceniać w kategoriach „utrzymania przy sobie" stałego odbiorcy narkotyków; 6. w zakresie czynów z punktu I, IV, V i VI aktu oskarżenia: obrazy przepisów postępowania, który miał wpływ na treść orzeczenia tj. art. 170 § 1 pkt 3 kpk w zw. z art. 192 § 2 kpk poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie świadka S. V. w obecności biegłego psychologa jako dowodu nieprzydatnego do stwierdzenia danej okoliczności, podczas gdy zeznania świadka złożone na rozprawie były chwiejne, wewnętrznie sprzeczne, świadek notorycznie zasłaniał się niepamięcią, nie potrafił odtworzyć szczegółów zdarzeń z udziałem oskarżonego Ł. R. (1), a przede wszystkim ujawnił w toku zeznań, że w 2007r. przeszedł operację głowy połączoną z trepanacją, co winno skutkować przerwaniem czynności i ponownym wezwaniem świadka celem jego przesłuchania w obecności biegłego celem weryfikacji jego zdolności do zapamiętywania i odtwarzania wobec istnienia wątpliwości co do jego stanu psychicznego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, żeby postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie, na co wskazywał obrońca oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, poczynił ustalenia w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego, a ocena materiału dowodowego pozostaje w zgodzie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd pierwszej instancji również prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko. Nie sposób tym samym podzielić stanowiska obrońcy o wybiórczej, jednostronnej ocenie materiału dowodowego. Sąd Rejonowy słusznie uznał wyjaśnienia oskarżonego Ł. R. (1) za wiarygodne jedynie w części, a mianowicie w zakresie w jakim wskazywał, że został zatrzymany w dniu 7 maja 2022 r. w Ł. w samochodzie O. nr rej (...), że zabezpieczono u niego w mieszkaniu (...) sztuki krzaków konopi i że on je posadził i „hodował” (uprawiał) i że zna S. V.. Wyjaśnienia oskarżonego w pozostałym zakresie pozostają w sprzeczności z innymi wiarygodnymi dowodami, a w szczególności zeznaniami świadków D. B. oraz S. V.. Analiza wyjaśnień Ł. R. (1) prowadzi do wniosku, że oskarżony celowo chciał przerzucić odpowiedzialność za postawione mu zarzuty na S. V., na co wskazują m.in. jego wyjaśnienia dotyczące chociażby posiadania amfetaminy. Oskarżony wskazywał, że środki znalezione w jego samochodzie w boczku pasażera, należały do S. V., któremu udało się uciec. Tymczasem z niebudzących wątpliwości zeznań D. B. wynika, że oskarżony w pojeździe był sam, natomiast substancję psychotropową w postaci amfetaminy funkcjonariusze ujawnili w podsufitce samochodu, a nie jak próbował wykazywać oskarżony w boczku pasażera. Także co do uprawy krzaków konopi nie zasługuje na uwzględnienie przedstawiona przez oskarżonego wersja. Przesłuchany dwukrotnie w toku postępowania przygotowawczego oskarżony przyznał się do popełnienia tego czynu. Na brak wiedzy co wyrośnie z „pestek” powoływał się dopiero przed Sądem, znając wnioski opinii nie rozstrzygającej o charakterze roślin. Zaprezentowana wcześniej postawa wskazuje, że oskarżony doskonale wiedział jakie rośliny uprawia i jakie chciał uzyskać. Z uwagi na wnioski tej opinii słusznie Sąd I instancji przyjąć, że oskarżony jedynie usiłował uprawiać 3 sztuki konopi innych niż włókniste, bo niewątpliwie tego właśnie chciał – nie chciał uprawiać krzewów np., pomidorów, ale właśnie uzyskać marihuanę i co najwyżej godził się z niepowodzeniem. Należy w tym miejscu przypomnieć, że sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części, bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Sąd nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w zestawieniu z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś niezadowolenia obrońcy oskarżonego co do wyników tej oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Decyzja Sądu Rejonowego o niedaniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na k. 219, była zasadną, wobec sprzeczności z materiałem dowodowym, któremu Sąd I instancji dał wiarę. Odnosząc się natomiast do zarzutu obrońcy dotyczącego oceny zeznań świadka S. V. wskazać należy, iż dowód z wyjaśnień, względnie z zeznań sprawcy przestępstwa, który obciąża innego sprawcę przestępstwa należy oceniać ze szczególną wnikliwością, mając na uwadze, to czy świadek obciążający innego sprawcę dąży jedynie do „przerzucenia” odpowiedzialności na tę osobę, czy wyjaśnienia, zeznania takiej osoby są konsekwentne i logiczne, czy mają one przynajmniej częściowe potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, czy świadek miałby interes w bezpodstawnym obciążaniu innej osoby. W tym miejscu odnieść się można do zarzutu, dotyczącego braku generalnej weryfikacji osoby świadka i jego zdolności do postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń za pomocą opinii biegłego psychologa. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy nie dopuścił się tu obrazy przepisów art. 170 § 1 pkt 3 kpk w zw. z art. 192 § 2 kpk oddalając na tej podstawie wniosek dowodowy obrońcy o ponowne przesłuchanie świadka S. V. z udziałem psychologa, albowiem nie zaistniały ustawowe przesłanki określone w art. 192 § 2 kpk Podkreślić w tym miejscu należy, że przepis art. 192 § 2 kpk nie ma charakteru obligatoryjnego. Nie wynika z niego obowiązek powołania biegłego lekarza lub biegłego psychologa do udziału w czynności przesłuchania, a tylko możliwość zarządzenia przesłuchania świadka z udziałem wymienionych biegłych, jeśli spełnione będą ku temu przesłanki. Uruchomienie tej instytucji procesowej następuje jednak dopiero wtedy, gdy w realiach konkretnej sprawy powstaną rozsądne, w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy, wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 5 lutego 2021 r., II KK 394/20, LEX nr 3181401). Sąd I instancji słusznie nie dostrzegł wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu umysłowego, zdolności do postrzegania lub odtwarzania postrzeżeń. Tego rodzaju mankamentów co do stanu psychicznego i umysłowego nie wykazał również skarżący. Obrońca w tym zakresie wskazuje jedynie, że świadek nie potrafił odtworzyć zdarzeń z udziałem oskarżonego, zasłaniał się niepamięcią, a w 2007 r. przeszedł operację głowy. Operacja sama w sobie nie pogarsza z założenia funkcji poznawczych. Koniecznym byłoby tu zauważenie atypowych, a nie przeciętnych, objawów trudności z odtwarzaniem wspomnień, braku wspomnień co do rzeczy ewidentnych, wypaczania wspomnień w sposób ewidentnie zniekształcający rzeczywistość. Naturalną rzeczą jest, że z upływem czasu pewne zdarzenia i szczegóły pamięta się generalnie mniej, mniej dokładnie, a niektóre elementy całkowicie z pamięci ulatują. Nie jest to jednak jednoznaczne z brakiem od początku czy utratą przez świadka zdolności do postrzegania lub odtwarzania spostrzeżeń. Świadek zeznając podczas kolejnych przesłuchań w różnym charakterze wbrew zarzutom apelacji opisywał zdarzenia w sposób tożsamy, nie wskazywał, że niczego nie pamięta, w naturalny sposób sygnalizował, że pewnych informacji nie jest w stanie przekazać precyzyjnie (podobnie jak nie będzie tego w stanie uczynić większość ludzi, gdyby ich spytać np. ile razy w ciągu pół roku jedli na śniadanie jajecznicę i nie oznacza to, że winni oni być odsunięci od odpowiedzialnych stanowisk i zadań). W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy ocenił zeznania świadka S. V. wnikliwie, z należytą starannością, uwzględniając i właściwie oceniając przyczyny pojawiających się w jego depozycjach różnic, także przez pryzmat wyżej wskazanych kryteriów oceny tego dowodu. Sąd Okręgowy podzielając ocenę zaprezentowaną w tym zakresie przez Sąd Rejonowy pragnie dodatkowo wskazać, że świadek S. V. przesłuchiwany podczas postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanego (k. 14-15) konsekwentnie wskazywał, że to oskarżony udzielał mu amfetaminy oraz że, kiedy spotkał się z oskarżonym przed świętami Bożego Narodzenia w 2021 r. to oskarżony przyjechał samochodem marki A. (...) koloru niebieskiego. Świadek co prawda nie potrafił precyzyjnie określić okresu, od kiedy Ł. R. (1) udzielał mu amfetaminy, jednak jego zeznania są spójne co do zasadniczych faktów, nie można w nich dostrzec wewnętrznych sprzeczności, wzajemnie się uzupełniają. Obrońca oskarżonego nie wskazał żadnych okoliczności, które by skutecznie podważyły ocenę zeznań świadka i wskazały na ich nieprawdziwość. Nie mogą takiej przeciwwagi stanowić twierdzenia oskarżonego, że nigdy nie posiadał samochodu A. (...), więc nie mógł nim przyjechać – skoro wg treści wyroku z k. 120 był on prawomocnie skazany za jazdę takim właśnie pojazdem w 2021 r. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, aby S. V.bezpodstawnie pomawiał oskarżonego Ł. R. (2) o zachowania, które nie miały miejsca w rzeczywistości, w tym z zemsty za rzekome przekonanie o przyczynieniu się oskarżonego do zatrzymania świadka. Wskazał on bowiem przekonująco, że żadnych pretensji do Ł. R. (1) nie miał i nie podejrzewał go o denuncjację. Bynajmniej nie próbował on też uniknąć odpowiedzialności za popełnione czyny, szeroko i szczegółowo opisywał swoje czyny, tak popełnione we współdziałaniu z innymi osobami, jak i indywidualnie, co trudno uznać za próbę zrzucenia z siebie na inne osoby odpowiedzialności karnej. Podsumowując należy stwierdzić, że obrońca nie zdołał logicznie, skutecznie podważyć oceny zebranych dowodów, zwłaszcza zeznań świadka S. V. czy wyjaśnień oskarżonego. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez Sąd Rejonowy jest pełna, wszechstronna, pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, korzysta zatem z ochrony przepisu art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie podzielił również zapatrywania obrońcy, iż przypisana oskarżonemu ilość środków odurzających nie może być uznana za znaczną ilość w rozumieniu przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Okręgowy aprobuje bowiem prezentowane w orzecznictwie konsekwentnie stanowisko, że po pierwsze miarą znaczności może być stosunek ilości określonych środków do potrzeb jednego człowieka uzależnionego od tych środków (vide: wyrok SA w Lublinie z dnia 17.12.2002 II Aka 282/02), po drugie znaczna ilość środków odurzających to ilość wystarczająca do jednorazowego zaspokojenia potrzeb kilkudziesięciu osób. Mając to na względzie trafnie Sąd I instancji przyjął, że znaleziona u oskarżonego ilość amfetaminy jest "znaczna" w rozumieniu przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Aktualne jest orzecznictwo w którym przyjmuje się, że znaczna ilość to taka która wystarcza dla jednorazowego odurzenia kilkudziesięciu osób uzależnionych (por. postanowienie SN z dnia 23 lutego 2017 r. IV KK 19/17, wyrok SA we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2015 r. II AK 79/15, wyrok SN z dnia 1 marca 2016 r. IIKK 47/05). Przenosząc powyższe na kanwę niniejszej sprawy wskazać należy, że oskarżony posiadał amfetaminę w ilości 7,51 grama netto. Z ilości tej można było sporządzić od 62 do 93 pełnowartościowych porcji handlowych narkotyku, zaś 76 pełnowartościowych porcji odurzających narkotyku. Amfetamina to narkotyk twardy (zresztą wskazuje się, że określenie „narkotyki miękkie” obecnie traci rację bytu, bowiem odnosi się raczej historycznie do czasów, gdy były one albo bardzo „rozcieńczane”, albo bardzo niskiej jakości, obecnie zaś wysoka jakość produkowanych laboratoryjnie środków czy uprawianych wysokojakościowych roślin konopi czyni to pojęcie bezprzedmiotowym, bo obecnie praktycznie wszystkie środki odurzające czy psychotropowe mają na tyle silne działanie, by ich nie bagatelizować, nie rozwadniać ich znaczenia przez używanie familiarnych, przyjaznych określeń. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów art. 57b kk. Wskazać należy, że w razie zmiany ustawy w trakcie realizacji czynu ciągłego w sytuacji, gdy pierwsze zachowanie objęte tym czynem popełnione zostało w trakcie obowiązywania ustawy starej, a ostatnie zachowanie popełnione zostało po zmianie ustawy, należy uznać, że cały czyn ciągły popełniony został pod rządami ustawy nowej (por. wyrok SN z 28.12.2021 r., II KK 595/21, LEX nr 3322305). Skoro zatem czyn oskarżonego „trwał” od kwietnia 2020 r. do dnia 12 lutego 2022 r. Sąd Rejonowy słusznie zastosował w podstawie prawnej skazania art. 57b kk, zaostrzający odpowiedzialność karną. Tym samym ten zarzut obrońcy należało uznać za niezasadny. Idąc za logiką skarżącego nie było też podstaw, by przyjąć, że cały czyn został popełniony w okresie obowiązywania starej ustawy. Konsekwencją byłaby konieczność przyjęcia, że oskarżony popełnił dwa odrębne czyny i skazania go w ramach tego zarzutu za dwa, a nie jedno przestępstwo – a to nie byłoby działanie na korzyść oskarżonego. Odnosząc się natomiast do zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 11 § 2 kk wskazać należy, że żaden dowód nie potwierdza tezy apelacji co do zamiaru, przyczyny udzielania przez oskarżonego narkotyków S. V.. Budowanie więc ustaleń, że udziewlanie nieodpłatne miało na celu związanie, utrzymanie klienta, obarczone byłoby wadą całkowitej bezpodstawności. Z zeznań S. V. wynikało zaś, że nabywał (odpłatnie) od oskarżonego narkotyki regularnie i nie było sytuacji, by oskarżony musiał w przypadku jego osoby „walczyć o rynek”. Nie było więc podstaw do ustalenia, że owe „prawie jednorazowe” poczęstunki prawie jednorazowymi porcjami były działaniem celowym, marketingowym, a nie zwykłym poczęstunkiem, porównywalnym z poczęstowaniem znajomego papierosem podczas przypadkowego spotkania. Brak było zatem przede wszystkim dowodowych, ale i logicznych podstaw do zastosowania art. 11 § 2 kk i przyjęcia, że przypisane oskarżonemu czyny z art. 58 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowiły jeden czyn zabroniony, popełniony ze z góry powziętym zamiarem, którego nie można przecież domniemywać. Niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutów natury prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek 1. w odniesieniu do czynu z punktu I wyroku: - zmianę zaskarżonego orzeczenia i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu ewentualnie - zmianę zaskarżonego Wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony Ł. R. (1) swoim zachowaniem wypełnił znamiona występku określonego w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wydatne złagodzenie orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary wobec zmiany kwalifikacji prawnej czynu 2. w odniesieniu do czynu z punktu II wyroku - zmianę zaskarżonego Wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu opisanego w punkcie VI aktu oskarżenia i jednocześnie uznanie oskarżonego winnym czynu z punktu II aktu oskarżenia i wymierzenie Ł. R. (1) kary 5 miesięcy pozbawienia wolności 3. w odniesieniu do czynu z punktu III wyroku - zmianę zaskarżonego Wyroku poprzez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu 4. w odniesieniu do czynu z punktu IV i V wyroku - zmianę skarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od stawianych zarzutów 5. gdyby Sąd nie podzielił argumentacji w zakresie czynów z punktu IV i V, w zakresie czynu z punktu IV wnoszę o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wyeliminowanie z podstawy skazania art. 57b i wydatne złagodzenie orzeczonej kary; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego Ł. R. (1) łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat zbliżonej do kumulacji, podczas gdy Sąd pominął lub nienależycie ocenił szereg istniejących okoliczności łagodzących dotyczących osoby oskarżonego, takich jak częściowe przyznanie się do winy, autentyczna skrucha i żal, młody wiek oskarżonego, autentyczna przemiana, co doprowadziło błędnie do orzeczenia rażąco surowej kary w stosunku do oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego uznać należy za całkowicie niezasadny. Zdaniem Sądu odwoławczego, orzeczenie wobec oskarżonego kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności w żadnym razie nie można uznać za noszące cechy rażącej surowości, a tylko tego rodzaju surowość mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Nie było też w świetle całokształtu okoliczności sprawy podstaw do ingerowania w wymiar orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych. Podnoszone przez skarżącego, a mające wskazywać na potrzebę złagodzenia kar czynniki albo są całkowicie sprzeczne z treścią akt sprawy i w żaden sposób nie są wykazane, albo nie są na tyle istotne, by mieć na wymiar kary szczególny wpływ (jak wiek oskarżonego. Trudno mówić o okolicznościach łagodzących w postaci autentycznej skruchy oskarżonego i jego przyznania się do zarzutów, podczas gdy jego wyjaśnienia (po „sprecyzowaniu” w toku rozprawy głównej to było w zasadzie nieprzyznanie się do zarzutów i zrzucanie całej odpowiedzialności za część z nich na S. V.. Żaden dowód nie wskazuje przy tym ani na autentyczną, ani na jakąkolwiek przemianę oskarżonego w kierunku, który nakazywałby jego zdecydowanie łagodniejsze, jak tego chce skarżący, potraktowanie. W tym miejscu pokreślenia wymaga, iż na wymiar kary łącznej nie ma wpływu stopień zawinienia związany z jego funkcją limitującą ani też stopień społecznej szkodliwości poszczególnych przestępstw, który został uwzględniony już w poszczególnych, rozstrzygnięciach o wymiarach kar jednostkowych. Bazę dla określenia granic kary łącznej stanowią jednostkowe kary wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Dolną granicę kary łącznej wyznacza najwyższa z kar orzeczonych, a górną granicę suma orzeczonych kar. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji mógł wymierzyć skazanemu karę łączną w graniach „widełek” od roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności do 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wskazać należy, że skarżący zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary 4 lat pozbawienia wolności, jednakże tak ukształtowane rozstrzygnięcie spotkało się z pełną aprobatą Sądu Odwoławczego. Zauważyć należy, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celów kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2022 r., II AKa 306/22). W niniejszym postępowaniu Sąd Rejonowy zastosował się do dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk, orzekając karę adekwatnie do okoliczności sprawy. Sąd I instancji właściwie zastosował wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające, a w szczególności, że uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, za co została orzeczona wobec oskarżonego kara 4 lat pozbawienia wolności, która nie może być uznana za rażąco niewspółmierną. Spełnienie postulatów obrońcy w zakresie wymiaru kary łącznej w wymiarze roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem zbliżonej do najniższej możliwej w skonkretyzowanej sytuacji podsądnego Ł. R. (1), wiązałoby się z quasi darowaniem oskarżonemu wykonania pozostałych kar, podlegających łączeniu. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż skoro kara łączna stanowi syntetyczną, całościową ocenę zachowań skazanego, to winna być także racjonalną z prewencyjnego punktu widzenia reakcją za popełnione przestępstwa, nie zaś przejawem bliżej nieuzasadnionej i wręcz niezrozumiałej, ze społecznego punktu widzenia, pobłażliwości. W tym stanie sprawy, wniosek obrońcy o wymierzenie skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady zbliżonej do pełnej absorpcji, zgodnie z którą wobec niego orzeczona zostałaby kara łączna w wymiarze roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, w sposób nieusprawiedliwiony premiowałoby oskarżonego, pochłaniając kary orzeczone za pozostałe popełnione przez niego czyny. Należy podkreślić, że popełnianie większej ilości przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej niż wynikającej z zasady absorpcji, gdyż wskazuje na daleko posunięty stopień demoralizacji oskarżonego, dla którego wejście w konflikt z prawem nie ma jednorazowego, przypadkowego charakteru, a niekiedy wręcz przeciwnie stanowi swego rodzaju codzienność. Jak już wskazano, instytucja kary łącznej nie polega w istocie na automatycznym zmniejszeniu dolegliwości za popełnione przestępstwa, ale służy racjonalizacji wykonania kar pochodzących z różnych skazań. W ocenie Sądu Okręgowego zaproponowana na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia łagodniejsza kara nie jest adekwatna do rangi popełnionych przez oskarżonego czynów oraz nie spełni swoich celów zapobiegawczych w stosunku do niego. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie Ł. R. (1) kary pozbawienia wolności z uwzględnieniem zasad absorbcji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionego zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. (...) Z (...) 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. z.m.) obciążono oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w wysokości 420 zł. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana