Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 9/23 AI generated

IV Ka 9/23 · Sąd powszechny

Case Number IV Ka 9/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS

Legislator summary

AI generated

Apelacja jest bezzasadna. Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych powołane w apelacji oraz podnoszony w piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2023 roku zarzut błędnej oceny dowodów i obrazy prawa materialnego, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 8 kpw w zw. z art. 7 kpk.

Legislator headnote

AI generated

IV Ka 9/23 · Sąd powszechny: Apelacja jest bezzasadna. Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych powołane w apelacji oraz podnoszony w piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2023 roku zarzut błędnej oceny dowodów i obrazy prawa materialnego, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 8 kpw w zw. z art. 7 kpk.

Keywords

AI generated
parking violation destruction of crops right-of-way violation action to recover possession traffic offence right of common pasture
AI generated
II W 328/22
Sygn. akt IIW 328/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 06 lutego 2023 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca – sędzia Katarzyna Garbarczyk Protokolant– sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności oskarżyciela publicznego z KPP w G. - ----------- po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2023 roku na rozprawie sprawy J. D. syna J. i L. zd. C. ur. (...) w P. obwinionego o to, że: W dniu 6 sierpnia 2022 roku około godz. 20:50 w G. przy ul. (...) prowadząc samochód osobowy marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) doprowadził do niszczenia trawnika stanowiącego teren przeznaczony do użytku publicznego w ten sposób, że zaparkował na nim w/w pojazd, tj. o czyn z art. 144§1 kw 1. Obwinionego J. D. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 144§1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych. 2. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 120 ( sto dwadzieścia) złotych. Sygn. akt IIW 328/22 UZASADNIENIE Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 6 sierpnia 2022 roku około godz. 20:50 J. D. prowadząc samochód osobowy marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) doprowadził do niszczenia trawnika stanowiącego teren przeznaczony do użytku publicznego w ten sposób, że zaparkował na nim w/w pojazd, w G. przy ul. (...). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie : częściowo wyjaśnień J. D. (k.30v), zdjęcia (k.4). Obwiniony nie przyznał się do winy, choć potwierdził, że w dniu zdarzenia zaparkował pojazdem w określny sposób, nie mniej utrzymywał, że nie dopuścił się zarzuconego mu wykroczenia albowiem przedmiotowy teren należy do wspólnoty mieszkaniowej, której jest członkiem, wobec czego jest to teren prywatny i mógł tam parkować w dowolny sposób ( k. 30v). Zgodnie z art. 144 § 1 kw, odpowiedzialność ponosi ten, kto na terenach przeznaczonych do użytku publicznego niszczy lub uszkadza roślinność lub też dopuszcza do niszczenia roślinności przez zwierzęta znajdujące się pod jego nadzorem albo na terenach przeznaczonych do użytku publicznego depcze trawnik lub zieleniec w miejscach innych niż wyznaczone dla celów rekreacji przez właściwego zarządcę terenu. Miejscem popełnienia wykroczenia z art. 144 § 1 kw jest teren przeznaczony do użytku publicznego, jakim jest teren zieleni, w tym m.in. trawniki i pasy zieleni. Chodzi więc o taki teren, który jest dostępny wszystkim. Jedna z czynności wykonawczych czynu zabronionego przez cytowany przepis polega na niszczeniu lub uszkadzaniu roślinności, co sprowadza się do fizycznego unicestwienia roślin lub do naruszenia fizycznej całości rośliny. Z wyjaśnień obwinionego, jak i z materiału poglądowego w postaci zdjęcia (k. 4) jednoznacznie wynika, że obwiniony zaparkował pojazd na wyraźnie wyodrębnionym pasie zieleni - trawniku, doprowadzając do niszczenia trawnika. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że teren ten należy do wspólnoty mieszkaniowej, w sytuacji, gdy jest to jest teren przeznaczony do użytku publicznego, dostępny wszystkim. Mając powyższe na uwadze, w tym wyjaśnienia J. D., iż świadomie i celowo zaparkował on swoim pojazdem w określony sposób – wina i sprawstwo obwinionego w zakresie zarzuconego mu czynu nie budzi żadnych wątpliwości. Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze treść art. 33§1 - §4 kw. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż obwiniony, aby zaparkować pojazd, nie musiał wjeżdżać samochodem na pas zieleni - a co wprost wynika z wyjaśnień J. D.. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że zachowanie obwinionego nie było jednostkowe, do czego także się przyznał. Obwiniony swoją postawą dał dowód lekceważenia podstawowych norm społecznych i zasad współżycia społecznego. Przy wymiarze kary grzywny Sąd uwzględnił stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, warunki osobiste, majątkowe sprawcy. W świetle powyższego Sąd uznając obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, skazał go na karę grzywny w wysokości 200 złotych. W ocenie Sądu orzeczona sprawcy kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, spełni jednocześnie cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. O kosztach orzeczono o zgodnie z art. 119§1 kpw.
IX W 6/17
W dniu 24 października 2016 r.
III W 2074/16
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: G.
VI Ka 652/12
w dniu 18 marca 2012r. około godziny 10:55 na ul. (...) w J. będąc kierowcą pojazdu marki C. o nr rej. (...) zaparkował w/w pojazd na zieleni oraz używał słów powszechnie uważanych za obraźliwe, tj. o czyn z art. 141 kw i art. 144 kw. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze, wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2012 r., w sprawie sygn. akt II W 659/12:
XI W 1904/17
w dniu 1 czerwca 2016 r. około godziny 12:55 w W. na ul. (...), kierując samochodem marki R. o numerze rejestracyjnym (...), dokonała postoju pojazdu na zieleni miejskiej, niszcząc rosnącą tam roślinność, W dniu 1 czerwca 2016 roku około godziny 12:55 w W. na ulicy (...), Straż Miejska ujawniła samochód marki R. o numerze rejestracyjnym (...), który zaparkowała w tym miejscu A. S. (1). Dokonała ona postoju pojazdu na terenie porośniętym roślinnością – trawą. Teren ten należy do Wspólnoty Mieszkaniowej (...).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: IV Ka 9/23

UZASADNIENIE

Apelacja jest bezzasadna. Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych powołane w apelacji oraz podnoszony w piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2023 roku zarzut błędnej oceny dowodów i obrazy prawa materialnego, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 8 kpw w zw. z art. 7 kpk.

Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta powinna być im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne. W szczególności Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zeznania świadka D. D. w powiązaniu z materiałem w postaci nagrań z dni inkryminowanych zdarzeń. Sąd Okręgowy zapoznał się z tymi nagraniami, wynika z nich, że obwiniony w dniu 28 maja 2021 roku dwukrotnie podchodził to ogrodzonego przez pokrzywdzonego kawałka trawnika i celowo wyrywał pręt do którego przymocowana była taśma ogradzająca ten teren, na drugim z nagrań widać, że taśma ta uległa przerwaniu ( k. 14).

Z kolei na nagraniach z dni 7 sierpnia 2021 roku i 14 sierpnia 2021 roku zarejestrowano, że obwiniony jako kierujący swoim samochodem celowo wjeżdżał na ten trawnik. Nie było to spowodowane ograniczoną przestrzenią do wykonania manewru, nie było to również przypadkowe. Obwiniony miał możliwość wykonania manewrów w taki sposób, aby na trawnik nie wjechać, ale celowo cofał swoim pojazdem, aby jego koła się na nim znalazły ( k. 15). Świadczy to o umyślności po stronie obwinionego, działał on celowo i uporczywie. D. D. uzyskał zgodę ze Starostwa Powiatowego na rozplantowanie czarnoziemu i obsianie trawą tego niewielkiego fragmentu pobocza przed swoją posesją ( k. 16) – ale nie zmienia to statusu prawnego tego „skweru”, jest to pobocze drogi publicznej, ponieważ zostało obsiane trawą, najeżdżanie na nią przez obwinionego ( a jak wyżej wykazano, robił to celowo, aby trawę tę zniszczyć) wyczerpało dyspozycję art. 144 § 1 kw.

Nie doszło więc do obrazy prawa materialnego. Status prawny tego terenu wynika m. in. z informacji z k. 16 akt sprawy. Zdjęcia przedawnione przez obwinionego na rozprawie apelacyjnej dokumentujące parkowanie samochodu D. D. na tym trawniku, po pierwsze, dotyczą okresu od listopada 2022 roku do stycznia 2023 roku (co sam obwiniony przyznał), a więc okresu, w którym trawa nie wzrasta, a po drugie, może to świadczyć o ewentualnym popełnianiu wykroczenia przez D. D., ale w żaden sposób nie ekskulpuje obwinionego od popełnienia jego wykroczenia.

Dlatego ustalenia faktyczne Sądu meriti są prawidłowe, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena dowodów pełna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest sprawiedliwe, nie uchybiające prawu materialnemu, zaś sam wyrok zapadł bez obrazy prawa procesowego. Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożyły się zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 50 zł. ( art. 118 § 4 kpw w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 10 października 2001 r.

Dz.U. Nr 118, poz. 1269). O kosztach sądowych za drugą instancję orzeczono na podstawie art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 636 § 1 kpk i art. 8 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami). Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd drugiej instancji orzekł jak w sentencji wyroku.