VI Ka 528/22 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI Ka 459/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 sierpnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk Protokolant Joanna Szmel po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2025r. sprawy I. O. ur. (...) w S. c. R. i W. z domu T. oskarżonej z art. 212 § 2 kk i art. 216 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt II K 55/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I części rozstrzygającej w tan sposób, że uznaje oskarżoną I. O. za winną popełnienia zachowań, opisanych w punkcie 1 i 2 części wstępnej zaskarżonego wyroku ustalając, że dokonała ich ona ze z góry powziętym zamiarem, wyczerpując ustawowe znamiona, opisane w art. 212 §2 kk i art. 216 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk i na podstawie art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie karne warunkowo umarza na okres próby, wynoszący rok; II. na podstawie art. 67 § 3 kk orzeka od oskarżonej I. O. na rzecz oskarżyciela prywatnego S. S. nawiązkę w kwocie 500 zł; III. zasądza od oskarżonej I. O. na rzecz oskarżyciela prywatnego S. S. kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postepowaniu odwoławczym; IV. nie wymierza oskarżonej I. O. opłaty za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 459/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 55/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☒ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- -------------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- ​ 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów postępowania, a to art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. poprzez umorzenie postępowania pomimo braku ku temu podstaw, bowiem stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżoną czynów nie jest znikomy tylko znaczny z przyczyn wymienionych w kolejnym zarzucie; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętego za podstawę orzeczenie, który to miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na przyjęciu, że: zachowania oskarżonej bezsprzecznie wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 212 § 2 k.k. i z art. 216 § 2 k.k. charakteryzują się znikomym stopniem społecznej szkodliwości zarzucanych czynów w sytuacji, gdy: - rodzajem naruszonego dobra była cześć, godność, dobre imię lekarza – chirurga z wieloletnim doświadczeniem oraz wypracowanej przez niego renomy i funkcjonowania jego prywatnej praktyki lekarskiej (z prowadzenia prywatnego gabinetu pokrzywdzony utrzymuje 5 osób – w tym troje małoletnich dzieci) oraz zatrudnia jako pracownika A. M.; - rozmiar wyrządzonej szkody jest wysoki, bowiem doszło do zniewag i zniesławienia za pomocą środków masowego przekazu i codziennie przez kilka lat wpływało lub mogło wpływać na podważanie, czy wątpliwość czytających to potencjalnych pacjentów, a w 2020 r. było około 1.300 osób to obserwujących; - miało to wpływ na bardzo złe samopoczucie pokrzywdzonego; - popełnione przestępstwa przyniosły skutek, pomimo że art. 212 k.k. jest przestępstwem bezskutkowym; - rozmiaru wyrządzonej szkody nie sposób matematycznie wykazać, bo należałoby przeprowadzić dochodzenie ile osób to przeczytało, ale nie udałoby się ustalić ile osób po przeczytaniu rozpowszechniło paszkwile, a oskarżona zbagatelizowała pismo pełnomocnika z dnia 30.07.2021 r. (załącznik do prywatnego aktu oskarżenia) oraz należy mieć na uwadze, że pokrzywdzony nie pracuje już w szpitalu, a jedynie prowadzi prywatną praktykę lekarską, zajmując się od lat m. in. zabiegami chirurgii plastycznej i bez wątpienia w tak małym mieście jakim jest L. oraz w zw. z faktem, że obecnie w znakomitej większości pacjenci bazują na opiniach zamieszczonych w Internecie, z dużą dozą prawdopodobieństwa graniczącą z pewnością utracił wielu pacjentów oraz był przez te lata oceniany pejoratywnie przez potencjalnych pacjentów i ich rodziny, znajomych; - dokonane zostały za pośrednictwem Internetu; - bierny odbiór lokalnej społeczności mógł być bardzo szeroki; - nie wiadomo jak ucierpiał wizerunek prywatnej praktyki lekarskiej i chirurga; - w sytuacji, gdy za o wiele bardzie błahe pomówienia i to czynione niepublicznie, czyli nie za pośrednictwem Internetu czy zniewag Sąd Rejonowy w Lubaniu nie uznał za społecznie szkodliwe w stopniu znikomym i wymierzył stosowne kary, środki karne, ewentualnie warunkowo umorzył postępowanie, orzekając jednocześnie nawiązkę na rzecz pokrzywdzonych; - pomówienia i zniewagi były zamieszczone w opiniach o pokrzywdzonym od 2020 r. do 7.08.2024 r.; - oskarżona pomimo otrzymania pisma od pełnomocnika pokrzywdzonego w lipcu 2021 r. zbagatelizowała je i nie usunęła wpisów przez następne lata; - oskarżona groziła oskarżonemu, że pomówi go wysyłając wpisy do 1300 osób, które śledziły jego praktykę; - zniesławienie w formie kwalifikowanej należy do takich działań, których skutki są w znacznym stopniu „nieodwracalne”; - uznanie, że dobro takie jak dobre imię oraz godność pokrzywdzonego posiadają wartość nieznaczną, bowiem popełnianie takich przestępstw zagrożone najwyżej karą roku pozbawienia wolności, w sytuacji gdy dobre imię oraz godność oskarżyciela prywatnego są jednymi z najwyższych dóbr, szczególnie że od jego dobrego imienia zależy los finansowy 5 osób – pokrzywdzonego, jego partnerki i pracownicy oraz trojga małoletnich dzieci, a S. S. od wielu lat wykonuje zawód chirurga, jest powszechnie znany, musi legitymować się zaufaniem pacjentów m. in. w celu utrzymania trojga małoletnich dzieci, ponadto w życiu prywatnym równie bardzo zależy mu na tych wartościach, bowiem lekarz zawsze powinien licować z powagą wykonywanego zawodu; - poprzez uznanie, że nie doszło do wyrządzenia szkody, a jedynie narażenia S. S. na szkody, w sytuacji gdy: a) nie jest obiektywnie możliwym ustalenie jakie straty finansowe poniósł i poniesie w najbliższych latach pokrzywdzony w zw. z prowadzeniem prywatnej praktyki lekarskiej, ale jest faktem notoryjnym, że w dzisiejszych czasach w pierwszej kolejności społeczeństwo kieruje się opiniami zamieszczonymi w Internecie, obojętnie czy chodzi o hotel, wczasy czy lekarza albo adwokata; b) wypowiedź skonsternowanego pokrzywdzonego, który nie jest prawnikiem, a jego językiem ojczystym jest język ukraiński, że „nie domaga się żadnego zadośćuczynienia” nie oznacza, że rozróżnia pojęcia – zadośćuczynienie, odszkodowanie, nawiązka, a już na pewno nie może stanowić o tym, czy doznał szkody, czy tylko był narażony na szkodę, bo te okoliczności ocenia Sąd, a nie oskarżyciel prywatny, to nie S. S. miał w sposób obiektywnie niemożliwy ustalić wartość szkód, tylko Sąd Rejonowy w Lubaniu kierując się logiką, zasadami wiedzy i doświadczenia, faktami notoryjnymi; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3. Rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, w szczególności naczelnych zasad procesowych, mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku w postaci art. 2 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasad obiektywizmu procesowego, sprzeczną z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny a nie swobodny, m. in. poprzez niedostrzeganie lub całkowite pomijanie przez Sąd Rejonowy w Lubaniu istotnych faktów, np. że wpisy były zamieszczone od listopada 2020 r. do sierpnia 2024 r., że oskarżona groziła, że roześle paszkwil do 1.300 osób, że rozpoznawana była kwestia zabiegu nie leczniczego tylko upiększającego i to bez pozyskania opinii biegłego specjalisty z zakresu chirurgii plastycznej, że lek. med. M. K. przeprowadzał zabiegi po pokrzywdzonym, ale nie ustalono, co działo się z oskarżoną pomiędzy kolejnymi korekcjami, mogła np. skorzystać z usług jeszcze innego lekarza, czego wykluczyć się nie da i w zw. z faktem, że zastosował drugą, alternatywną metodę, nie mógł oceniać czy pochwalić metody oskarżyciela, ale nie uznał ją za błędną, nieprawidłową, tłumaczył jedynie, że on stosuje metodę poprzez nacięcie skóry, co jest większą ingerencją w organizm oraz co najistotniejsze oświadczył, że co do implantacji nici nie może się wypowiedzieć, bo nie wykonuje tych zabiegów, co doprowadziło do błędnie ustalonego stanu faktycznego i miało bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego wyroku; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na przyjęciu, że: 1) oskarżona I. O. dopuściła się przypisanych jej czynów w konkretnych okolicznościach, wywołanych zachowaniem samego oskarżyciela prywatnego m. in. poprzez wykonanie nieskutecznego i kosztownego dla I. O. zabiegu korekty uszu przy użyciu nieodpowiedniej metody, co w konsekwencji spowodowało u kobiety cierpienie fizyczne oraz psychiczne i nie spełnione marzenia w sytuacji, gdy to właśnie I. O. zależało na tej metodzie zabiegu, była doskonale poinformowana o skutkach ubocznych, o powikłaniach i niemożności osiągnięcia zamierzonego efektu w związku z faktem, że anatomiczna budowa uszu oskarżonej już sama w sobie wykluczała osiągnięcie w 100% wymaganego przez nią efektu; 2) S. S. zapewnił oskarżoną I. O. o tym, że nici zastosowane do korekcji uszu odpadną, co w rzeczywistości nie nastąpiło szpecąc ich wygląd, w sytuacji gdy oskarżona doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że nici te po pierwsze są niewchłanialne, a po drugie nie można dążyć do tego, aby te nici odpadły, bowiem w rzeczywistości nici te utrzymują zamierzoną pozycję uszu poprzez przymocowanie ich bliżej głowy; 3) S. S. zeszpecił wygląd uszu oskarżonej w sytuacji, gdy jeszcze przed przybyciem do niego oskarżona I. O. twierdziła, ze te uszy są nieprawidłowe i dlatego następnie wykonała kilka operacji mających na celu korektę uszu i w sytuacji, gdy brak jakiegokolwiek dowodu, że te uszy zostały zeszpecone, szczególnie że skutki uboczne czy powikłania związane z tego typu zabiegu oskarżona doskonale znała, a w związku z faktem, że nie jest to zabieg ratujący życie czy zdrowie, tylko zabieg upiększający, to w takich przypadkach odpowiedzialność za negatywne konsekwencje w pierwszej kolejności powinna wziąć na siebie oskarżona. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 i 2 Zarzut dotyczący oceny stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez I. O. czynu był częściowo zasadny. Jak wynika z akt badanej sprawy, oskarżona zamieściła wpisy o charakterze znieważającym i zniesławiającym S. S. za pośrednictwem Internetu na popularnym serwisie społecznościowym, na którym były one widoczne dla nieokreślonej liczny odbiorców przez kilka lat i odnosiły się bezpośrednio do prowadzonej przez pokrzywdzonego działalności medycznej, godząc w jego wizerunek jako lekarza. Ze względu na tę okoliczność Sąd Odwoławczy przyjął, iż stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez nią czynu był wyższy niż znikomy. Brak jest jednak podstaw do stwierdzenia, iż czyn ten cechował się znacznym stopniem społecznej szkodliwości, czego domagał się pełnomocnik oskarżyciela prywatnego. Przypomnieć należy, iż zgodnie z regulacją art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Sytuacja rodzinna pokrzywdzonego ani okoliczność, iż zatrudnia on pracownika, nie mają wpływ na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu, jakiego dopuściła się I. O.. Nie określono rozmiarów szkody, jakie wywołały publikowane przez oskarżoną wpisy. Sama liczba osób „obserwujących” stronę pokrzywdzonego na portalu F. nie ma bezpośredniego przełożenia na określenie wysokości ewentualnej szkody wyrządzonej popełnionym przestępstwem, choć oczywiście determinuje stopień społecznej szkodliwości dokonanego czynu. Biorąc jednak pod uwagę okoliczności popełnienia czynu należało mieć także na względzie ówczesną sytuację oskarżonej, która odczuwała dolegliwości bólowe po nieskutecznym zabiegu, który wymagał powtórzenia przy zastosowaniu innej metody i wiązał się dla oskarżonej z dodatkowymi kosztami, co z kolei przekłada się na umniejszony stopień jej winy. Ad. 3 Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy dokonał całościowej i swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zgodnej z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sama niezgodność poczynionych ustaleń faktycznych z subiektywnym stanowiskiem oskarżyciela prywatnego nie jest wystarczająca do stwierdzenia, iż w badanej sprawie doszło do naruszenia zasad postępowania. Wobec powyższego zarzut naruszenia zasad określonych w art. 2 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. uznać należało w realiach niniejszej sprawy za bezzasadny. Ad. 4 Wbrew stanowisku wyrażonemu w wywiedzionym środku odwoławczym, Sąd Rejonowy w sposób obiektywny przeanalizował okoliczności badanej sprawy, czemu dał wyraz w pisemnych motywach wydanego orzeczenia. Niewątpliwie oskarżona nie powinna zamieszczać wpisów o cytowanej treści na profilu gabinetu prowadzonego przez pokrzywdzonego w mediach społecznościowych. Jeżeli miała obiekcje lub wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonego zabiegu, powinna wyjaśnić je w formie nie naruszającej zasad społecznych i prawnych, rozpoczynając od wizyty kontrolnej u lekarza przeprowadzającego zabieg. Nie skorzystała też z możliwości dochodzenia swoich roszczeń na drodze sądowej. W toku postępowania nie udowodniono, aby S. S. dopuścił się błędu medycznego podczas wykonywania zabiegu korekcji uszu, chociaż wiadomości wymieniane z pokrzywdzonym po zabiegu utrzymywały oskarżoną w przekonaniu, iż użyte podczas zabiegu i widoczne nici z czasem się rozpuszczą. Okoliczność, iż zabieg, któremu poddała się I. O., nie służył ratowaniu zdrowia i życia, lecz miał charakter upiększający, w żaden sposób nie podważa prawidłowości ustaleń Sądu Rejonowego w tym przedmiocie. Skoro pokrzywdzony oferował w swoim gabinecie zabiegi z zakresu medycyny estetycznej, to oskarżona mogła oczekiwać, iż uzyska oczekiwany przez nią efekt. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez adekwatne do ww. okoliczności wymierzenie kary i środka karnego oraz obciążenie oskarżonej I. O. kosztami postępowania oraz zastępstwa procesowego, a także zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek pełnomocnika oskarżyciela prywatnego został uwzględniony częściowo i skutkował warunkowym umorzeniem postępowania wobec I. O. na okres próby jednego roku w oparciu o art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. Jak już wspomniano, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego zasadnie podniósł, iż stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżoną czynu był wyższy niż znikomy. Chociaż pełnomocnik oskarżyciela prywatnego domagał się skazania I. O., to przypomnieć należy, iż zgodnie z zawartą w art. 454 § 1 k.p.k. regułą ne peius Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie. W badanej sprawie doszło do ziszczenia się przesłanek określonych w art. 66 § 1 k.k.: wina i społeczna szkodliwość popełnionego przez I. O. czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości. Także postawa oskarżonej, jej właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy tryb życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegała porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. I. O. nie była dotąd karana, prowadzi spokojny i ustabilizowany tryb życia, a ponadto wyraża krytyczny stosunek do popełnionego czynu: przyznała, iż umieszczała wpisy na pośrednictwem portalu społecznościowego będąc pod wpływem emocji i przedłużającego się bólu, ale wpisy te usunęła i przeprosiła pokrzywdzonego. W tych okolicznościach warunkowe umorzenie postępowania uznać należało za wystarczające dla osiągniecie wobec oskarżonej celów wychowawczych i prewencyjnych. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w części, tj. w zakresie sprawstwa i kosztów sądowych. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Rozstrzygnięcia to nie były kwestionowane w wywiedzionym środku odwoławczym, a jego treść nie wymagała ingerencji Sądu II instancji z urzędu, dlatego też orzeczenie w tej części to jako trafne i prawidłowe podlegało utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I części rozstrzygającej w ten sposób, że uznał oskarżoną I. O. za winną popełnienia zachowań opisanych w punkcie 1 i 2 części wstępnej zaskarżonego wyroku ustalając, że dokonała ich ona ze z góry powziętym zamiarem, wyczerpując ustawowe znamiona opisane w art. 212 §2 k.k. i art. 216 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 k.k. i na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne warunkowo umarzył na okres próby, wynoszący rok. Ponadto w oparciu o art. 67 § 3 k.k. Sąd II instancji orzekł od oskarżonej I. O. na rzecz oskarżyciela prywatnego S. S. nawiązkę w kwocie 500 zł. Zwięźle o powodach zmiany W wyniku przeprowadzonej kontroli odwoławczej Sąd II instancji ustalił, iż stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych I. O. był nie był znaczny, lecz wyższy niż znikomy. W ocenie Sądu Odwoławczego warunkowe umorzenie postępowania będzie wystarczającą reakcją prawno-karną na popełnione przez oskarżoną przestępstwo. Jako że oskarżyciel prywatny nie wykazał wysokości wywołanej przestępstwem szkody ani nie wnioskował o orzeczenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, nawiązka w wysokości 500 zł będzie adekwatnym środkiem kompensacyjnym w badanej sprawie. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III IV Sąd Odwoławczy w oparciu o art. 635 k.p.k. oraz art. 629 k.p.k. w zw. z art. 628 pkt 1 k.p.k. oraz § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 t.j.) zasądził od oskarżonej I. O. na rzecz oskarżyciela prywatnego S. S. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; Ponadto Sąd Odwoławczy w oparciu o art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023.123) nie wymierzył oskarżonej I. O. opłaty za postępowanie odwoławcze. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżyciela prywatnego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja określenie stopnia społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu skutkująca umorzeniem postępowania w oparciu o art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2019 r, sygn.

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 marca 2024 roku, sygn.

za popełnione w dniach 17 maja i 8 sierpnia 2018 r.

Sygn. akt VI Ka 411/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk Protokolant Monika Mazur po rozpoznaniu w dniu 7 października 2022r. sprawy P. M. ur. (...) w Ś. s. M. i H. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 20 maja 2022 r. sygn. akt II K 28/21 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. w pkt. 5 części dyspozytywnej w ten sposób, że uchyla zawarte w nim rozstrzygnięcie o zasądzeniu od P. M. na rzecz Skarbu Państwa kwoty 971,48 zł z tytułu kosztów sądowych; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 411/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 20 maja 2022 r., sygn. akt II K 28/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------- ---------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------- ---------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 286 § 1 k.k. poprzez uznanie, że oskarżony dopuścił się przestępstwa oszustwa i wprowadził w błąd M. S. co do rzetelnego wykonania umowy montażu schodów, podczas gdy zachowanie oskarżonego w żadnej mierze nie wyczerpuje znamion dyspozycji tego przepisu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez uznanie oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu, podczas gdy brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, w zakresie winy oskarżonego P. M., a zwłaszcza jednostronnym i bezkrytycznym oparciu się na zeznaniach wymienionych w uzasadnieniu świadków, przy jednoczesnym odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, a to art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w związku z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez ustalenie okoliczności faktycznych z naruszeniem zasady obiektywizmu, wbrew regule in dubio pro reo i z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów co do sprawstwa i winy oskarżonego i uznanie, pomimo braku obiektywnych przesłanek, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy zebrany w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy nie pozwalał na uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa oszustwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Obrońca oskarżonego słusznie wskazuje, iż dla stwierdzenia, że oskarżony wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k. jest konieczne jest ustalenie, że działał on z bezpośrednim zamiarem doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Konfrontując jednak argumenty obrońcy, jakoby prace w domu M. S. zostały wykonane zgodnie z umową i harmonogramem prac, ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, twierdzenia zawarte w apelacji nie mogą zostać uznane za prawdziwe. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku słusznie wskazał, iż zamiar oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu wyinterpretowany może być z całokształtu jego postawy i zachowań – a raczej zaniechań – po zawarciu umowy z pokrzywdzonym. Przy ustalaniu zamiaru sprawcy oszustwa należy brać bowiem pod uwagę wszystkie okoliczności, na podstawie których można wyprowadzić wniosek dotyczący realności wypełniania obietnic złożonych przez sprawcę, a więc całokształt możliwości finansowych, w tym osiąganych realnie dochodów, skalę przyjętych, a także zaciągniętych wcześniej zobowiązań finansowych obciążających sprawcę, niezależnie od obciążeń, jakie bierze na siebie z tytułu zawieranej umowy, której niewypełnienie stanowiło podstawę wszczęcia postępowania karnego (por. wyrok SA w Katowicach z 13.12.2001 r., II AKa 312/01, KZS 2002/4, poz. 45). Wbrew stanowisku oskarżonego, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby M. S. uchylał się od zapłaty kwoty, do zapłaty której był zobowiązany po wykonaniu umówionych prac. Oczywistym jest bowiem, iż skoro P. M. przystąpił do wykonania prac stolarskich ze znacznym opóźnieniem, a następnie M. S. nie był zadowolony z jakości wykonanych prac, to wstrzymanie wypłaty reszty kwoty, na jaką opiewała zawarta umowa, była jedynym narzędziem wyegzekwowania od oskarżonego należytego ukończenia prac. Oczywistym jest również, iż M. S. zależało na wykonaniu przedmiotu umowy – dlatego nie odstąpił od niej pomimo znacznego opóźnienia wykonania prac i próbował wielokrotnie skontaktować się z P. M., używając nawet do tego celu innych numerów telefonu. Chociaż zgodnie z zawartą pomiędzy stronami umową prace powinny zostać wykonane w przeciągu 100 dni od wpłaty przez M. S. umówionej kwoty zaliczki, tj. do 20 lipca 2017 r., to pokrzywdzony w dniu 18 czerwca 2018 r. (a zatem po upływie 14 miesięcy od zawarcia umowy i wpłaty przez pokrzywdzonego zaliczki oraz niemal 11 miesięcy od określonego w umowie terminu wykonania prac) pisemnie wystąpił do oskarżonego o wywiązanie się z zawartej umowy, tj. montażu schodów. Znamiennym jest, iż prace nie zostały wykonane zgodnie ze sztuką stolarską, co potwierdzają zdjęcia oraz nagranie na płycie CD dołączonej do akt PR1Ds.223.2020 (k. 45), a także opinia biegłego sądowego z zakresu przemysłu drzewnego T. C. (k. 42-49). Co więcej, ze względu na wadliwe wykonanie, a także złą jakość użytych materiałów, podłoga położona na górnej kondygnacji musiała zostać zdemontowana, podobnie jak schody samonośne, które ostatecznie w domu pokrzywdzonego wykonał inny podmiot. W razie pojawienia się okoliczności uniemożliwiających P. M. wywiązanie się z podjętego zobowiązania w wynikającym z treści umowy terminie, należałoby oczekiwać, iż skontaktuje się on ze zleceniodawcą w celu ustalenia, czy jest on w stanie zaakceptować opóźnienie, o którym oskarżony w chwili podpisywania umowy nie wiedział i nie mógł go przewidzieć, czy też odstępuje od umowy i uzyskuje zwrot wpłaconej zaliczki. W badanej sprawie jednak oskarżony unikał kontaktu z pokrzywdzonym – zleceniodawcą, nie reagował na kierowane do niego pisma. Biorąc zatem pod uwagę całokształt przedstawionych okoliczności, Sąd Rejonowy doszedł do słusznego przekonania, iż konflikt pomiędzy stronami wykracza poza sferę zobowiązań cywilnoprawnych. Przestępne działanie oskarżonego polegało więc na tym, iż wywołał u oskarżonego fałszywe przekonanie, że jest w stanie wywiązać się z zawartej umowy w sposób terminowy i rzetelny, zgodnie ze wskazanym przez zamawiającego projektem oraz z materiału wskazanego w umowie. Sąd Rejonowy trafnie przywołał ugruntowane w judykaturze i poparte orzecznictwem stanowisko, zgodnie z którym istotą zamiaru oszukańczego jest wola doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd, chociażby co do braku zamiaru terminowego wywiązania się z podjętego zobowiązania, przy jednoczesnym zapewnieniu o woli spełnienia świadczenia w dacie wynikającej z zawartej umowy. Kluczowa zatem z punktu widzenia rozstrzygnięcia, czy oskarżonemu można przypisać zarzucane mu przestępstwo jest ustalenie, iż gdyby M. S. wiedział, iż oskarżony nie wywiąże się z zawartej umowy w sposób terminowy i rzetelny, w ogóle nie zawarłby umowy o wykonanie prac stolarskich z P. M.. Oskarżony umyślnie wprowadził go w błąd co do realnego czasu rozpoczęcia prac, zaś opóźnienie ich wykonania było tak duże, że dla pokrzywdzonego ich wykonanie straciło już znaczenie – tym bardziej, iż objętych umową prac nigdy nie ukończono, zaś zamontowane elementy drewniane były tak niskiej jakości, a sposób ich wykonania tak niedbały, iż schody i podłogi ostatecznie zostały zdemontowane, a pokrzywdzony zmuszony był do zlecenia wykonania prac stolarskich innemu wykonawcy. Okoliczność, iż zaliczka wpłacona przez pokrzywdzonego wpłynęła na konto spółki reprezentowanej przez oskarżonego nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia jego sprawstwa i winy – oczywistym jest bowiem, iż oskarżony, który doprowadza pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, nie musi przecież uzyskać w ten sposób korzyści dla siebie, może działać na rzecz innego podmiotu – zgodnie z powołaną już przez Sąd Rejonowy regulacją art. 115 § 4 k.k. Znamiona przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. wymagają jednak tożsamości osoby wprowadzanej w błąd oraz osoby rozporządzającej mieniem i w badanej sprawie wymóg ten został spełniony (por. postanowienie SN z 29.01.2004 r., I KZP 37/03; wyrok SN z 13.12.2006 r., V KK 104/06). Przedmiotem działania mającego na celu wprowadzenie w błąd mogą być m.in. informacja dotycząca stanu majątkowego sprawcy lub innego podmiotu, dane dotyczące jego obecnych możliwości finansowych, podjętych przez sprawcę lub inny podmiot decyzji, postanowień, zawartych umów, uzyskanych gwarancji, przyrzeczeń, cech posiadanych lub oferowanych towarów, produktów itp. Wprowadzenie w błąd może przybierać postać przemilczenia, a więc nieprzekazania przez sprawcę informacji dotyczących prawdziwego stanu rzeczy. Przemilczenie stanowi więc formę ukrycia przed osobą rozporządzającą mieniem pewnych faktów, zjawisk, okoliczności itp., których nieświadomość powoduje powstanie błędnego wyobrażenia o rzeczywistości (por. wyrok SN z 19.07.2007 r., V KK 384/06). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, a także w świetle powołanego orzecznictwa, przypisanie oskarżonemu objętego zaskarżonym wyrokiem czynu z art. 286 § 1 k.k. było prawidłowe i w pełni uzasadnione. Ad. 2 – 4 Ponieważ zarzuty sformułowane w pkt 2, 3 i 4 wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego apelacji dotyczyły obrazy przepisów postępowania, Sąd Odwoławczy odniesie się do nich w sposób łączny. Sąd Odwoławczy we wcześniejszej części uzasadnienia w sposób wyczerpujący wypowiedział się na temat zasadności przypisania P. M. czynu z art. 286 § 1 k.k. objętego zaskarżonym wyrokiem. Tym samym, bez konieczności powielania wcześniejszej argumentacji stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. jest w badanej sprawie bezzasadny – nie ulega bowiem wątpliwości, że P. M. swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przypisanego mu przestępstwa, a negatywne przesłanki procesowe z art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w tym przypadku nie zachodziły. Ustalenia dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego zostały podparte obszernym materiałem dowodowym, w tym zeznaniami licznych świadków. Zarówno M. S., jak i W. S., W. P. i R. S. opisali zakres prac i sposób ich wykonania w domu pokrzywdzonego. Ich zeznania były spójne i wzajemne się uzupełniały, znajdując potwierdzenie także w opinii sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę. Z kolei K. O., M. W., M. K. i M. Ł. jako świadkowie pośredni relacjonowali sposób działania oskarżonego przy realizacji innych zleceń, zaś W. D., I. M. i Ł. W. opisali, jak wyglądała realizacja zleconych prac stolarskich. Wobec powyższego wyjaśnienia oskarżonego, który odpowiedzialność za opóźnienie wykonania prac starał się przerzucić na pokrzywdzonego, słusznie zostały ocenione jako niewiarygodne i stanowiące realizację obranej przez niego linii obrony. Na marginesie należy jednak zwrócić uwagę, iż oskarżony wyliczał, iż w domu pokrzywdzonego zrealizowano 87% zleconych prac – pomijając zupełnie, iż z powodu złej jakości wykonania prac stolarskich i użycia do nich innych, aniżeli wskazane w treści umowy materiałów, M. S. ostatecznie zmuszony był do zdemontowania wykonanych przez oskarżonego schodów samonośnych i podłóg, zlecając ich wykonanie innemu podmiotowi. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy dokonał oceny zgromadzonego w badanej sprawie materiału dowodowego w sposób całościowy i swobodny (a nie dowolny), zgodnie z wymogami art. 7 k.p.k., z zachowaniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a także zasady obiektywizmu. Przypomnieć także należy, iż wynikająca z art. 5 § 2 k.p.k. zasada in dubio pro reo stanowi dyrektywę dla sądu orzekającego, który w przypadku powzięcia niedających się usunąć wątpliwości powinien je rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Zasada ta nie odnosi się jednak do wątpliwości, które to strony uważają za nierozstrzygnięte czy niedające się usunąć. Z pisemnych motywów wyroku Sądu I instancji nie wynika, aby Sąd ten w toku postępowania powziął wątpliwości, których nie dało się usunąć, a zatem przesłanka stosowania reguły z art. 5 § 2 k.p.k. w badanym postępowaniu w ogóle się nie zaktualizowała. Wobec powyższego w ocenie Sądu Odwoławczego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, których obrazę zarzucił obrońca w wywiedzionej apelacji. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak już wspomniano, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony w badanej sprawie materiał dowodowy i ustalił, iż oskarżony P. M. wyczerpał znamiona przypisanego mu czynu z art. 286 § 1 k.k. Tym samym nie było podstaw do jego uniewinnienia, a wniosek obrońcy w tym przedmiocie nie mógł zostać uwzględniony. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem I instancji z pkt 5 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Zgodnie z art. 640 § 1 k.p.k. w zw. z art. 621 § 1 k.p.k. oskarżyciel subsydiarny zobowiązany jest do uiszczenia opłaty w wysokości 300 zł (zgodnie z regulacją § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 maja 2003 r. w sprawie wysokości zryczałtowanej równowartości wydatków w sprawach z oskarżenia prywatnego) tytułem zryczałtowanych wydatków w postępowaniu, przy czym ryczałt ten nie obejmuje kosztów wskazanych w art. 618 § 1 pkt 5 i 11 k.p.k., tj. ogłoszeń w prasie, radiu i telewizji oraz nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych (art. 621 § 1 k.p.k.). Zgodnie z tą regulacją Sąd Rejonowy w pkt 4 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku zasądził od P. M. na rzecz M. S. kwotę 1.620,00 zł z tytułu poniesionych przez niego kosztów procesu obejmujących zryczałtowane wydatki w postępowaniu oraz koszty zastępstwa procesowego. W związku z tym Sąd Rejonowy w pkt 5 części dyspozytywnej w sposób nieprawidłowy zasądził od P. M. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 971,48 zł z tytułu kosztów sądowych, bowiem koszty te zostały już przecież objęte ujętą w pkt 4 części dyspozytywnej kwotą zryczałtowanych wydatków w postępowaniu i takie rozstrzygnięcie sprowadzałoby się do zasądzenia tych kosztów dwukrotnie: raz jako zwrot wydatków poniesionych przez oskarżyciela subsydiarnego i drugi raz na rzecz Skarbu Państwa. Z tego względu należało uchylić zawarte w pkt 5 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcie o zasądzeniu od P. M. na rzecz Skarbu Państwa kwoty 971,48 zł tytułem kosztów sądowych. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. w zakresie pkt 1 – 4 części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego, w pełni aprobując ustalenia i oceny Sądu I instancji leżące u podstaw wydanego orzeczenia. Skorygowania wymagało jednak rozstrzygnięcie o kosztach sądowych z pkt 5 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, co Sąd Odwoławczy zawarł w pkt I swojego rozstrzygnięcia. W pozostałej części zaskarżony wyrok jako trafny i prawidłowy podlegał utrzymaniu w mocy. Kierunek wywiedzionej apelacji zobowiązuje Sąd Odwoławczy do ustosunkowania się do rozstrzygnięcia o karze 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą uznać należy za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez P. M. przestępstwa. Jej wymiar został określony zgodnie z dyrektywami art. 53 k.k., z uwzględnieniem zarówno okoliczności łagodzących, jak i obciążających. Dwuletni okres probacji będzie wystarczający dla zweryfikowania przyjętej w stosunku do oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Na aprobatę zasługuje także nałożony w oparciu o art. 72 § 1 pkt 2 k.k. obowiązek przeproszenia pokrzywdzonego, który powinien oddziaływać w sposób wychowawczy na postawę oskarżonego. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana