IV Ka 785/22 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI Ka 799/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Marzanny Siemaszko po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2025 r. sprawy P. S. ur. (...) w Z. s. C., E. z domu J. oskarżonego z art. 279 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 11 października 2024 r. sygn. akt II K 1900/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. S.; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 180 złotych za drugą instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 799/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 11 października 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 1900/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. Obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to: 1. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, brak wszechstronnego zbadania wszelkich okoliczności sprawy, nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla oskarżonego i rozstrzygnięcie wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym na niekorzyść oskarżonego, w szczególności poprzez: a) przyznanie waloru wiarygodności dowodowi z wyjaśnień współoskarżonego K. M. w całości, podczas gdy dowód ten w sposób oczywisty stanowi tzw. „dowód z pomówienia”, przy tym żaden inny dowód uzyskany w sprawie nie świadczy o udziale P. S. w zdarzeniu noszącym znamiona czynu przestępnego a stanowiącym podstawę zarzucanego mu czynu, dokonanie analizy pomówień K. M. w oderwaniu od przyjętych dla tego typu dowodów kryteriów oceny sformułowanych w orzecznictwie, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż P. S. jest winien zarzucanego mu czynu, a) pominięcie faktu, iż współoskarżony K. M. jest skonfliktowany z P. S., co sam potwierdza, a co za tym idzie nie może posiadać statusu osoby obiektywnej i bezinteresownej w sprawie, b) pominięcie, iż złożone przez współoskarżonego K. M. wyjaśnienia stanowią wyłącznie linię obrony, wytworzoną na potrzeby przedmiotowego postępowania, które mają w swej istocie na celu upozorowanie współpracy z organami ścigania co prowadzić ma do uzyskania przez niego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, co znajduje odzwierciedlenie w treści zapadłego wyroku, 1. art. 410 k.p.k. w zw. art. 424 k.p.k. poprzez niewystarczające wskazanie na podstawie jakich okoliczności Sąd meriti odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przez P. S., sprowadzając powyższe do jednej podstawy tj. przyznaniu wiarygodności wyjaśnieniom K. M., ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny I. dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na treść orzeczenia, wynikający z arbitralnej, selektywnej i wyrywkowej oceny materiału dowodowego, przy pominięci sprzeczności zeń wynikających, poprzez dokonanie ustalenia, iż P. S. dopuścił się zarzucanego mu czynu we współsprawstwie z oskarżonym K. M., podczas gdy ustalenia oparto wyłącznie na wyjaśnieniach współoskarżonego K. M. i nie znajdują one oparcia w żadnym innym dowodzie przeprowadzonym w sprawie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. I – II Zarzuty sformułowane w apelacji w istocie dotyczą tej samej kwestii tj. sprawstwa i winy oskarżonego P. S. których przyjęcie skarżący kwestionuje, zostaną więc rozważone łącznie. W niniejszej sprawie w Sądzie Rejonowym wyrok skazujący zapadł wobec oskarżonych K. M. oraz P. S.. Apelację od zapadłego orzeczenia wniósł jedynie obrońca drugiego z oskarżonych. W stawianych zarzutach apelujący podnosił zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia przede wszystkim w zakresie oceny dowodów, jak również błędy w ustaleniach faktycznych. Na wstępie podkreślić należy że unormowanie zawarte w art. 410 k.p.k. określa podstawę wyroku, którą stanowić może jedynie całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Obraza tego przepisu zachodzi jednak wyłącznie w sytuacji, gdy wyrok oparty został na dowodach, których nie przeprowadzono w toku przewodu sądowego w trybie przepisów regulujących postępowanie dowodowe przed sądem, albo gdy podstawa faktyczna wyroku pomija w ogóle część tak ujawnionych dowodów. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Nie uchybiając treści art. 410 k.p.k., sąd orzekający w danej sprawie pozostaje władny oprzeć się na jednych dowodach, a przy ustaleniu stanu faktycznego pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna i w konsekwencji nadanie priorytetu jedynie niektórym dowodom, nie sprzeciwia się treści omawianego przepisu. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie sprostał tym wymogom. Ponadto Sąd Rejonowy oceniając poszczególne dowody uczynił zadość wymogom jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku, przedstawiając powody przyznania waloru wiarygodności konkretnym dowodom przez pryzmat ich wzajemnego powiązania, wobec czego argumenty apelującego nie mogły zostać uznane za trafne przez Sąd Okręgowy, zwłaszcza iż pomimo przywołania art. 424 k.p.k. w treści zarzutu, skarżący w rzeczywistości w środku odwoławczym kwestionował w głównej mierze dokonaną ocenę dowodów. Przypomnienia wymaga również, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 9 listopada 1990 roku, WRN 149/90, OSNKW 7-9/1991 poz. 41; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10 ). Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji i zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd ma powinność ujawnienia wszystkich dowodów oraz dokonanie ich oceny pod kątem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego. Tak też w niniejszej sprawie uczynił. W sprawie istniały sprzeczne ze sobą wersje zdarzenia, więc logiczną konsekwencją przydania wiary jednym dowodom była odmowa wiarygodności dowodom przeciwnym. Wybór wiarygodnych źródeł dowodowych jest prerogatywą Sądu mającego bezpośrednią styczność z dowodami, natomiast swobodna ocena dowodów ograniczona jest jedynie powinnością przedstawienia logicznego rozumowania, które doprowadziło do tego wyboru, co w niniejszej sprawie zostało uczynione we właściwy sposób. Oskarżony K. M. w swoich wyjaśnieniach wskazywał na winę i sprawstwo obu oskarżonych, natomiast oskarżony P. S. konsekwentnie zaprzeczał swojemu udziałowi w kradzieży z włamaniem. Apelujący czyni rozważania bardzo jednostronne, pomijając dowody przeciwne wyjaśnieniom oskarżonego P. S. oraz szeroką argumentację Sądu Rejonowego wyrażoną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy słusznie dopatrzył się obiektywnych podstaw, dla których ustalenia faktyczne czynił w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego K. M., miały one bowiem potwierdzenie w innych dowodach jak również zasadach wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Nie uszło uwadze Sądu Rejonowego, że oskarżony K. M. pomimo relatywnie długiego okresu od ujawnionego zdarzenia przedstawiał spójnie przebieg zdarzenia na różnych etapach postępowania. Na wiarygodność jego wyjaśnień wskazuje również precyzja z jaką opisywał swoje działania i oskarżonego P. S., role jakie odegrali w zdarzeniu jak również takie szczegóły jak choćby ich ubiór. Zauważyć należy, ze jego relacja znajduje częściowe potwierdzenie w innych dowodach zgromadzonych w toku postępowania. Przedstawiony sposób działania oskarżonych został potwierdzony zeznaniami świadka D. J., który ujawnił tożsame skutki dokonanego włamania z tymi, na które powoływał się K. M.. Ponadto opisywany przez niego sposób działania znalazł potwierdzenie w dokonanych przez policję oględzinach miejsca zdarzenia, jak i przeprowadzonym eksperymencie procesowym. Dodatkowo zauważyć należy, że oskarżony K. M. nie deprecjonuje w przedstawianej relacji swojego udziału w przedmiotowym zdarzeniu, wskazując również, że to on odegrał większą rolę w dokonanej kradzieży z włamaniem, bowiem oskarżony P. S. jedynie pozostawał na czatach. Apelujący podważa dokonaną ocenę dowodów wskazując, że wyjaśnienia K. M. mają pomawiający charakter. Ta okoliczność sama w sobie nie świadczy jednak że jest to dowód niewiarygodny. W rozpoznawanej sprawie nie ujawniono bowiem obiektywnych okoliczności pozwalających podważyć dokonaną ocenę dowodów i oparcie ustaleń faktycznych o obciążające wyjaśnienia oskarżonego K. M.. Zaznaczyć należy, że jego relacja obciążała obu oskarżonych jednak w nierównym stopniu. Słusznie Sąd Rejonowy dostrzegł, że gdyby oskarżony K. M. chciał pomawiając współoskarżonego umniejszać swoje sprawstwo miałby możliwość wskazania większej roli współoskarżonego, podczas gdy konsekwentnie podawał że kradzież z włamaniem stanowił wspólny pomysł i to on dostał się do wnętrza budynku, odgrywając kluczową rolę w zdarzeniu. Nie można tracić z pola widzenia, że obecnie oskarżeni pozostają skonfliktowani. Okoliczność tą również wyjaśnił Sąd Rejonowy w postępowaniu dowodowym na rozprawie głównej. Faktem jest, że wobec obydwu oskarżonych prowadzone były odrębne postępowania karne o liczne kradzieże z włamaniem. Oskarżony K. M. w niniejszym postępowaniu jednoznacznie wskazał, że w chwili zdarzenia obaj oskarżeni byli w dobrych relacjach, natomiast konflikt powstał dopiero w toku postępowań karnych i ma on podłoże w jego konsekwentnym przyznawaniu się do wszystkich zarzucanych czynów, w odróżnieniu od oskarżonego P. S.. Relacja oskarżonego K. M. pozostaje również wiarygodna w świetle okoliczności, że obaj mężczyźni się znali i zarzuca się im popełnianie wspólnie innych przestępstw przeciwko mieniu. Skutecznie podważa to prawdziwość twierdzeń oskarżonego P. S. w zakresie w jakim powoływał się on na okoliczność przyznawania się oskarżonego K. M. do wszystkich czynów w celu osiągnięcia korzystnego orzeczenia. Jest to również sprzeczne z przytoczonym wcześniej faktem, iż oskarżony K. M. odnośnie zdarzenia rozpoznawanego w przedmiotowej sprawie wskazywał na swoją większą rolę w dokonanej kradzieży z włamaniem. Ponadto zauważyć należy, że K. M. nie miałby żadnych istotnych korzyści pomawiając współoskarżonego, bowiem fakt działania wspólnie i w porozumieniu co do zasady nie wpłynął korzystnie na jego sytuację procesową. Zupełnie dowolne pozostaje przyjęcie przez apelującego stanowiska, że oskarżony K. M. składał obciążające obu oskarżonych wyjaśnienia w celu uzyskania przez niego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Jego wyjaśnienia były spójne na każdym etapie postępowania, przyznanie się do winy pozostaje okolicznością łagodzącą, natomiast brak jest realnych korzyści z pomawiania współoskarżonego. Reasumując Sąd Okręgowy stwierdza, że w niniejszej sprawie istnieją wiarygodne dowody, które wskazują na udział wspólnie i w porozumieniu obydwu oskarżonych w popełnieniu przestępstwa kradzieży z włamaniem. W apelacji nie wykazano żadnych przekonywujących podstaw do podważenia prawidłowości dokonanej oceny dowodów. Wobec powyższego słuszne są ustaleniach Sądu Rejonowego oparte w głównej mierze na wyjaśnieniach oskarżonego K. M. i jako w pełni wiarygodne stanowią one wystarczającą podstawę do uznania winy i sprawstwa oskarżonego P. S.. Zaznaczyć również należy, iż wynikająca z art. 5 § 2 k.p.k. zasada in dubio pro reo stanowi dyrektywę dla sądu orzekającego, który w przypadku powzięcia niedających się usunąć wątpliwości powinien je rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Zasada ta nie odnosi się jednak do wątpliwości, które to strony uważają za nierozstrzygnięte czy niedające się usunąć. W toku procesu wina oskarżonego P. S. została udowodniona w sposób odpowiadający prawu, co skutkowało wydaniem prawidłowego wyroku skazującego. Z pisemnych motywów wyroku Sądu I instancji nie wynika, aby Sąd ten w toku postępowania powziął jakiekolwiek wątpliwości, których nie dało się usunąć na podstawie uzyskanego materiału dowodowego, a zatem przesłanka stosowania reguły z art. 5 § 2 k.p.k. w badanym postępowaniu nie zaistniała. W związku z powyższym wszystkie zarzuty uznać należało za niezasadne, co w konsekwencji pozwala stwierdzić, że apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego P. S. pozostawała nietrafna. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumenty przytoczone w poprzedniej części uzasadnienia brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego P. S. od popełniania zarzucanego mu czynu jak również o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy P. S. Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. S.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji, gdy zarzuty apelacji były niezasadne gdyż zarówno ocenia dowodów jak i ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwały zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budziła prawidłowość przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, a orzeczona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy oskarżonego, zaskarżony wyrok jako prawidłowy należało zgodnie z art. 437 § 1 k.p.k. utrzymać w mocy. Ponadto w niniejszej sprawie brak było okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Sąd Odwoławczy zasądził oskarżonego P. S. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 zł. ( 180 zł opłaty za II instancję oraz ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych ) zgodnie z art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. 6. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego P. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 43/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Małgorzaty Kopczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2024r. sprawy T. J. ur. (...) w B. s. T., K. z domu O. oskarżonego z art. 178a § 4 kk, art. 226 § 1 kk, art. 224 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt II K 613/22 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. J. w ten sposób, że: 1. w pkt 1 części dyspozytywnej w miejsce kary ograniczenia wolności wymierza oskarżonemu na podstawie art. 178a § 4 k.k. karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 2. w pkt 2 części dyspozytywnej w miejsce kary ograniczenia wolności wymierza oskarżonemu na podstawie art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności, 3. stwierdza, że kara łączna ograniczenia wolności z pkt 3 części dyspozytywnej straciła moc i na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu T. J. karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, 4. stwierdza, że straciło moc rozstrzygniecie z pkt 4 części dyspozytywnej i na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu T. J. okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach od 12.01.2022 r. godz. 20:31 do dnia 12.01.2022 r. godz. 22:02 i od dnia 18.05.2022 r. godz. 07:05 do dnia 19.05.2022 r. godz. 19:55; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 180 złotych za obie instancje. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 43/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 19 października 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 613/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut W apelacji oskarżyciela publicznego: Rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego za popełnienie przestępstw z art. 178a § 4 k.k. i art. 226 § 1 k.k. i art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. poprzez wymierzenie oskarżonemu przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. kary 6 miesięcy ograniczenia wolności za każde z wyżej wymienionych przestępstw pomimo , że charakter i okoliczności zarzucanego oskarżonemu czynu, jak również wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu i zachowanie sprawcy po popełnieniu przestępstwa wskazuje, że orzeczona kara ograniczenia wolności nie może spełnić wymogów w zakresie społecznego oddziaływania i pozbawiona jest wpływu zapobiegawczo – wychowawczego. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny W apelacji obrońcy oskarżonego: Rażącej obrazy przepisów postępowania mającej istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w postaci art. 2 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. art. 410 k.p.k., polegającą na całkowicie dowolnej i jednostronnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pominięciu okoliczności i dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego i oparciu wyroku wyłącznie na części okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania niekorzystnych dla oskarżonego, pomimo, iż budziły uzasadnione wątpliwości, a to na skutek: a) nieuzasadnionego pominięcia wyjaśnień oskarżonego i potraktowania ich wyłącznie jako przyjętej przez oskarżonego linii obrony, w części w jakiej opisywał, że podczas interwencji w dniu 18 maja 2022 r. do jakiej doszło w Z. przy ul. (...) nie znieważył funkcjonariuszy policji, nie zwracał się do funkcjonariuszy w sposób powszechnie uznany za obelżywy, ani też nie utrudnił czynności swojego zatrzymania, ponadto nie mógł znieważyć post. K. Ć., bowiem ona w ogóle nie podchodziła do oskarżonego, a podczas interwencji znajdowała się w odległości co najmniej kilku metrów od oskarżonego; b) nieuzasadnionego pominięcia wyjaśnień oskarżonego T. J., w części w jakiej wskazywał, że nie kierował wobec interweniujących, w dniu 18 maja 2022 r. funkcjonariuszy, groźby bezprawnej uszkodzenia ciała oraz zwolnienia z pracy i w ogóle nie był agresywny wobec funkcjonariuszy i potraktowania wyjaśnień oskarżonego jako przyjętą linię obrony, podczas gdy były logiczne, spójne i konsekwentne, a ponadto znajdowały potwierdzenie w zeznaniach świadka M. S.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnośnie zarzutu podniesionego w apelacji obrońcy oskarżonego. Obrońca oskarżonego w podniesionym zarzucie apelacyjnym wskazywała na obrazę szeregu przepisów procesu karnego, co w konsekwencji jej zdaniem doprowadziło do niesłusznego uznania winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu przypisanego mu w pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że aczkolwiek w apelacji zawarto sformułowanie że zaskarżono wyrok Sądu Rejonowego „w całości”, to jednak podniesiony zarzut nie odnosił się do czynu przypisanego w pkt. 1 części dyspozytywnej wyroku. Zasadnym jest odnieść się do niego w pierwszej kolejności. Wskazać należy, że Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia w jasny i całościowy sposób dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wskazując, którym z nich nadał walor wiarygodności, a którym wiarygodności odmówił. Przeprowadzona ocena dowodów odpowiadała zasadom wiedzy, prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, toteż nie ulega wątpliwości iż czyniła zadość wymogom wynikającym z art. 7 k.p.k. Poszczególne zebrane w niniejszej sprawie dowody miały rozbieżną wymowę, jednakże Sąd I instancji dokonał wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zaznaczyć przy tym należy, że nie można skutecznie podnieść zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. przez wskazanie, że Sąd oparł się na dowodach obciążających oskarżonego, a nie uwzględnił dowodów dla niego korzystnych, jeżeli całościowa ocena materiału dowodowego była swobodna, zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Apelująca wskazywała ponadto na naruszenie przez Sąd Rejonowy kolejnego przepisu prawa procesowego tj. art. 410 k.p.k. Wskazany zarzut może być skutecznie podniesiony jedynie w sytuacji gdy orzekający Sąd ustalenia faktyczne opierał na dowodach, które nie zostały formalnie ujawnione w toku postępowania albo zostały pominięte przy procesie odtwarzania stanu faktycznego. Wskazana sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, z tego względu zarzuty apelacyjne zmierzały w rzeczywistości do zakwestionowania dokonanej oceny dowodów. Przypomnienia wymaga, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 5 września 1974 roku, II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10; z dnia 16 grudnia 1974 roku, Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47). Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów, o której mowa w apelacji, dokonana przez Sąd I instancji i zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów oraz dysponując na rozprawie głównej walorem bezpośredniości Sąd I instancji mógł zatem dać wiarę zeznaniom świadków M. B., K. Ć.oraz P. R. będących funkcjonariuszami Policji, odmówić zaś wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniom świadka M. S.. Nie można również tracić z pola widzenia okoliczności, że w swoich wyjaśnieniach oskarżony przedstawił relację ze zdarzenia, która zawierała także elementy go obciążające. Potwierdził bowiem, że tuż przed zdarzeniem spożywał alkohol oraz dokonał zniszczenia pojazdu należącego do jego konkubiny. Powyższe wskazuje, że w dacie popełnienia czynu przejawiał on zachowania nacechowane agresją. Dodatkowo oskarżony jest partnerem świadka M. S., która w inkryminowanym czasie wezwała patrol policji. Okoliczność ta potwierdza, że miała wówczas ku temu realne podstawy, pomimo iż interwencja miała dotyczyć bliskiej jej osoby. W dołączonym do akt sprawy raporcie działań Policji wynika, że według osoby zgłaszającej została ona uderzona przez oskarżonego, który wszczął awanturę i uszkodził jej pojazd. Relacja łącząca wskazanego świadka z oskarżonym sprawia, że jej późniejsze zeznania należy analizować z dużą dozą ostrożności. Na gruncie doświadczenia życiowego wnioskować można, że jej relacja zdarzenia przedstawiona dyspozytorowi numeru alarmowego, była składana spontanicznie, toteż odpowiadała prawdzie, podczas gdy w toku postępowania świadek mogła przedstawiać okoliczności zdarzenia z korzyścią dla oskarżonego, będącego jej partnerem. Dodatkowo wiarygodności wskazanego świadka przeczy fakt, że w dniu zdarzenia podpisała dokumenty związane z założeniem Niebieskiej Karty, z czego później się wycofała, najprawdopodobniej w związku z poprawą łączących ją z oskarżonym relacji. Trafnie zatem Sąd Rejonowy uznał, że na przymiot wiarygodności nie zasługują zeznania świadka M. S., w których zaprzeczała agresywnemu zachowaniu oskarżonego, jak również próbowała wykazać bezpodstawne działania ze strony Policji. Wskazać należy, że zeznania świadków M. B., K. Ć. oraz P. R. korespondowały ze sobą. W inkryminowanym czasie podejmowali rutynowe działania w związku z pełnioną służbą nie mieli zatem realnych podstaw do przedstawiania zdarzenia z niekorzyścią dla oskarżonego. Zgodnie stwierdzili, że w chwili przybycia na miejsce interwencji M. S. była rozpłakana i posiadała na twarzy zaczerwienienie. Trafnie Sąd Rejonowy dostrzegł, że zeznania tych świadków były spójne i nie wykazano podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności. W składanych zeznaniach rzetelnie i bezstronnie relacjonowali przebieg wydarzeń, w jednoznaczny sposób wykazując, iż oskarżony w chwili zdarzenia wypowiadał wobec nich obelżywe i obraźliwe słowa jak również stosował bezprawne groźby dążąc do wymuszenia na policjantach odstąpienia od jego zatrzymania. Nie sposób podzielić stanowiska obrońcy forsowanego we wniesionej apelacji, iż wypowiadane słowa nie dotyczyły K. Ć.. Podobnie jak pozostali funkcjonariusze Policji uczestniczyła ona w zdarzeniu, a z relacji świadków nie wynika, aby obraźliwe zwroty noszące również cechy gróźb były adresowane do dwóch pozostałych policjantów, a nie do niej. W świetle powyższych okoliczności twierdzenia oskarżonego pomimo, iż poparte zostały przez świadka M. S. Sąd I instancji słusznie uznał jedynie za przyjętą linię obrony. Całokształt okoliczności zdarzenia potwierdził, iż oskarżony w chwili zdarzenia był pod wpływem alkoholu, a także przed przybyciem policji dokonał uszkodzenia mienia. Zasadom logiki i doświadczenia życiowego przeczy forsowana przez apelującą teza, jakoby zachowywał się on spokojnie w chwili przyjazdu Policji, a interweniujący funkcjonariusze obezwładniali go bez wyraźnego powodu. W związku z powyższym dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów nie budzi zastrzeżeń, odbyła się ona całościowo, na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, które ocenione zostały swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z tego powodu brak jest podstaw aby zaaprobować wyrażone w apelacji stanowisko odnośnie naruszenia przez Sąd Rejonowy zasady obiektywizmu. Ujawnione okoliczności sprawy wskazują, że przebieg zdarzenia relacjonowany w toku procesu przez oskarżonego oraz świadka M. S. jest sprzeczny z pozostałymi dowodami, które Sąd Rejonowy trafnie ocenił jako wiarygodne. Powyższe okoliczności wykluczają zatem naruszenie przepisów postępowania, których naruszenia dopatrywała się apelująca. Złożony w tym przedmiocie zarzut uznać należało zatem za niezasadny. Odnośnie zarzutu podniesionego w apelacji prokuratora. Oskarżyciel publiczny w wywiedzionej apelacji zakwestionował orzeczenie w zakresie orzeczonych kar jednostkowych i w konsekwencji również kary łącznej wskazując na ich rażącą niewspółmierność. W ocenie apelującego w realiach niniejszej sprawy konieczne jest orzeczenie kar izolacyjnych. Zarzut niewspółmierności kary, aby był zasadny, musi dotyczyć rażącej niewspółmierności, a więc nienadającej się do zaakceptowania. Niewspółmierność rażąca to znaczna, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, zasłużoną. (por. wyr. SN z 1.12.1994 r., III KRN 120/94, OSP 1995, Nr 6, poz. 138; wyr. SA we Wrocławiu z 14.3.2001 r., II AKA 55/01, OSProk. i Pr. 2001, Nr 10, poz. 21; wyr. SA w Krakowie z 14.9.2005 r., II AKA 165/05, KZS 2005, Nr 10, poz. 32; wyr. SA w Lublinie z 16.1.2007 r., II AKA 350/06, KZS 2007, Nr 9, poz. 51; wyr. SN z 20.3.2007 r., WA 12/07, OSNwSK 2007, Nr 1, poz. 652). Stwierdzić należy, że okoliczność taka zaistniała w przedmiotowej sprawie. Słusznie prokurator zarzucił, iż w świetle okoliczności popełnienia przypisanych oskarżonemu czynów wymierzone kary jawią się jako niewspółmiernie rażąco łagodne. Oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany za przestępstwa umyślne. Przypisane oskarżonemu czyny w pkt 1 i 2 części dyspozytywnej wyroku zostały popełnione niezależnie od siebie, w różnym czasie. Powyższe wskazuje na to, że oskarżony jest osobą zdemoralizowaną, a jego zachowanie niezgodne z prawem nie miało charakteru incydentalnego. Dodatkowo podkreślić należy, że oskarżony działał przeciwko różnym dobrom prawnie chronionym, naruszając zasady bezpieczeństwa w komunikacji, a także godząc w działalność instytucji państwowych. Powyższe okoliczności w jednoznaczny sposób obciążają oskarżonego. Podkreślenia wymaga fakt, że w niniejszej sprawie ustalono winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu z art. 178a § 4 k.k., gdzie ustawodawca wyodrębnił typ kwalifikowany przestępstwa przewidując jednocześnie konieczność poniesienia przez sprawcę surowszej odpowiedzialności karnej. Ponadto Sąd Okręgowy nie znalazł po stronie oskarżonego okoliczności łagodzących, nie wskazał ich także Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Nie sposób podzielić stanowiska Sądu Rejonowego iż kary ograniczenia wolności za oba przypisane oskarżonemu czyny są wystarczające do realizacji ustawowych celów kary, gdyż od ostatniego skazania oskarżonego minęło 7 lat i od tego czasu dobrze funkcjonował on w społeczeństwie. W realiach niniejszej sprawy wykazano, że skazania oskarżonego nie uległy zatarciu, co wpłynęło również na surowszą kwalifikację prawną czynu przypisanego w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że orzeczone przez Sąd Rejonowy kary jednostkowe ograniczenia wolności jawią się jako niewspółmiernie łagodne w kontekście charakteru i okoliczności czynów zarzucanych oskarżonemu. Wysoki stopień społecznej szkodliwości obu czynów także przeczy zasadności orzekania kary o charakterze wolnościowym. Uprzednie wyroki skazujące i orzeczone w nich kary nie pozwoliły na wdrożyć oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego. Stwierdzić należy, że kary jednostkowe i kara łączna o charakterze wolnościowym w niniejszej sprawie nie mogą zostać zaakceptowane, stanowiłaby bowiem wyraz pobłażliwości wobec postawy oskarżonego. Całokształt powołanych okoliczności przemawiał za wymierzeniem oskarżonemu surowszych kar za czyny opisane w pkt 1 i 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, aniżeli uczynił to Sąd Rejonowy. Trafnie apelujący prokurator wskazał na konieczność orzeczenia kary bezwzględnego pozbawienia wolności, albowiem jedynie taka kara wywoła pożądany skutek w postaci właściwego oddziaływania zapobiegawczo i wychowawczego, czyniąc zadość wymogom wynikającym z art. 53 k.k. oraz realizując cele kary w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej. Wniosek W apelacji obrońcy oskarżonego: O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego T. J. od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt II i III części dyspozytywnej wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny W apelacji oskarżyciela publicznego: O zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 178a § 4 k.k. oraz kary 5 miesięcy za czyn z art. 226 § 1 k.k. i art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. a w konsekwencji wymierzeni kary łącznej 8 miesięcy pozbawienia wolności i utrzymanie wyroku w mocy w pozostałym zakresie. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutu podnoszonego w apelacji obrońcy oskarżonego i mając na względzie stanowisko Sądu Okręgowego opisane w poprzedniej części uzasadnienia, złożony wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego nie był zasadny. Uzasadniony okazał się natomiast wniosek podniesiony w apelacji oskarżyciela publicznego. Sąd Okręgowy podzielił zdanie apelującego prokuratora odnośnie konieczności zmiany zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie jednostkowych kar pozbawienia wolności i w konsekwencji zmiany również orzeczenia w przedmiocie kary łącznej. Wyrażony we wniosku apelacji oskarżyciela publicznego wymiar zarówno kar jednostkowych jak i kary łącznej odpowiada dyrektywom wymiaru kary, uwzględnia okoliczności popełniania czynów oraz cele kary. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. J. w części tj. w zakresie sprawstwa i winy odnośnie obydwu przypisanych mu czynów i w pozostałym zakresie niewymienionym w pkt. 5.2 niniejszego uzasadnienia. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na uwadze powyższą argumentację zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy w wyżej wymienionej części. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. J. w ten sposób że: w miejsce kary ograniczenia wolności w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku orzekł karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, w miejsce kary ograniczenia wolności w pkt 2 części dyspozytywnej wyroku orzekł karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, stwierdził że moc straciły rozstrzygnięcia z pkt 3 i 4 części dyspozytywnej wyroku i na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz zaliczył na jej poczet okresy rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w niniejszej sprawie. Zwięźle o powodach zmiany Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. J. w wyżej wymieniony sposób. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Sąd Odwoławczy w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie w kwocie 200 złotych, w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 180 złotych za obie instancje, której wysokość określono na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych. Ryczałt za doręczenie wyzwań innych pism w postępowaniu odwoławczym ustalony został w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Orzeczenie w zakresie kar jednostkowych oraz kary łącznej. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięcia w zakresie zarzucanego oskarżonemu czynu przypisanego w pkt 2 części dyspozytywnej wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 7 czerwca 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt III K 2185/23.

wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb.

Z uwagi na fakt, iż uzasadnienie sporządzone zostało zgodnie z treścią postanowienia Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2024 roku sygn.