II Ka 23/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 375/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 lipca 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk (spr.) Sędziowie: SSO Agata Kowalska SSO Karol Troć Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Przemysława Rycaka po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2021 r. sprawy M. J. oskarżonego z art. 62 ust. 2 ustawy z dn. 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 62b ust. 2 powołanej ustawy w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt II K 1386/20 I. w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 420 złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 375/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 marca 2021 r., sygn. II K 1386/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut 1. - błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezpodstawnym określeniu negatywnej prognozy wobec M. J. oraz przyjęciu, że nie będzie on przestrzegał porządku prawnego, przy niesłusznym uwzględnieniu dotychczasowej karalności oskarżonego i nadaniu tym okolicznościom zbyt dużej wagi, co w konsekwencji spowodowało nieprawidłowe zastosowanie dyrektyw z art. 53 § 1 i 2 kk i orzeczenie wobec oskarżonego rażąco niewspółmiernie surowej kary 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności , podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż oskarżony wyraził skruchę, przeprosił funkcjonariuszy oraz nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba karana, co winno skutkować orzeczeniem kary pozbawienia wolności w dolnej granicy zagrożenia ustawowego; - obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 kpk i art. 410 kpk, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dowolne, nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym ujawnionym w toku rozprawy, ustalenie, że w punkcie I części dyspozytywnej wyroku, oskarżony posiadał znaczną ilość środka odurzającego oraz znaczną ilość nowej substancji psychoaktywnej w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste, których ilość mogłaby wystarczyć na przygotowanie porcji handlowych narkotyków w znacznej ilości, nie pochylając się kompletnie nad tym, że z uwagi na brak analizy chemicznej zabezpieczonych narkotyków (szczegółowych badań na zawartość THC w chociażby 1 gramie celem ustalenia procentowej siły narkotyku) nie sposób z zebranego materiału ustalić, na ile faktycznie porcji handlowych wystarczyłaby zabezpieczona substancja o nazwie „baba jaga”, czym nie sposób jest również bez żadnych wątpliwości ustalić, iż była to ilość znaczna; - rażąca niewspółmierność orzeczonej nawiązki na rzecz Stowarzyszenia (...), ul. (...), (...)-(...) W. w kwocie 15.000 zł, uznając, iż kwota ta mieści się w możliwościach finansowych i majątkowych oskarżonego, gdzie z materiału dowodowego wynika, iż oskarżony nie posiada żadnych oszczędności ani stałego zatrudnienia oraz biorąc pod uwagę wysokość wymierzonej represji karnej nie będzie on miał możliwości uiścić tak wysokiej kwoty, co tym samym narazi oskarżonego na dodatkowe, niepotrzebne koszty i problemy; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego była zwrócona przeciwko w pkt. I w zakresie kary, a w pkt. III co do całości, w istocie kwestionuje kwalifikację prawnej czynu przypisanego oskarżonemu jako wypełniającego znamiona przepisu art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, Skarżący postulował uznanie, iż ilość posiadanych przez M. J. środków odurzających nie powinna zostać uznana za ilość „znaczną” w rozumieniu w/w przepisu, ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym granicami zagrożenia ustawowego, a zatem zaprzecza sam sobie, bowiem znaczna ilość jest znamieniem przestępstwa, a nie wymiaru kary. Biorąc pod uwagę, iż miarą surowości kary nie jest ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności, ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo. Tej samej wysokości kara może być za jedno przestępstwo nadmiernie surowa, a za inne – rażąco łagodna (por. wyrok SA w Krakowie z 28.12.2000 r., II AKa 226/00, KZS 2001/1, poz. 25), Sąd Okręgowy odpowie na zarzuty skarżącego w innej kolejności aniżeli wynikałoby to z podniesionych zarzutów. Celem zapewnienia logiczności i porządku wywodu w pierwszej kolejności należało omówić dlaczego uznano pierwszoinstancyjną subsumpcję za prawidłową, a zatem jakie w ogóle były granice kary możliwej do orzeczenia wobec M. J., następnie omówiono współmierność kary wymierzonej temu oskarżonemu w I instancji, kwestię warunkowego zawieszenia jej wykonania, na zakończenie zaś nawiązkę na rzecz Stowarzyszenia Monar. Rozpoczęcie wywodu od zarzutu z pkt 1 apelacji i kwestii pozytywnej prognozy kryminologicznej, condicio sine qua non warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy uznał za zaburzające porządek rozważań, w których powyższe zagadnienia są ze sobą ściśle związane i jedno stanowi konsekwencję kolejnego. Tym bardziej, że aby rozważać zasadność warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności jej wymiar nie może przekraczać roku. Obrońca oskarżonego w kontekście prawidłowości kwalifikacji prawnej podniósł, iż Sąd I instancji nie uwzględnił w żaden sposób rodzaju posiadanego przez oskarżonego środka odurzającego, a w przypadku zarzutu posiadania jest to jeden z elementów branych pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Wskazał przy tym, iż marihuana należy do tzw. narkotyków miękkich, jej posiadanie niesie zatem mniejszą szkodliwość społeczną niż posiadanie np. amfetaminy. Co do zasady należy się zgodzić ze skarżącym, aczkolwiek zarzut stawiany oskarżonemu w tej sprawie nie dotyczył wyłącznie 424,124 g netto suszu konopi lecz 3 rodzajów substancji odurzających, poza w/w suszem, 4 tabletek MDMA o wadze 1,620 g netto i aż 1666,380 gr netto substancji „nowej” psychoaktywnej z grupy III – NPS, określanej potocznie jako „baba jaga” (wg załącznika do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 r., Dz. U. 2018 r., poz. 1591 z późn. zm.). Tempo odkrywania nowych substancji działających na ludzki organizm w sposób podobny do narkotyków, środków odurzających, czy substancji psychotropowych, nierzadko bardziej niebezpiecznych dla ludzi niż one same, jest znacznie szybsze od zmian legislacyjnych, choćby dokonywanych, jak w przypadku „nowych” substancji odurzających, stosownym rozporządzeniem Ministra Zdrowia. Środki odurzające czy substancje psychotropowe, będące przedmiotem czarnorynkowego obrotu, z różnych powodów, czy to z uwagi na uwarunkowania technologiczne związane z ich produkcją, co sprawia, że występują w niej różnego rodzaju zanieczyszczenia, czy też poprzez praktykę dodawania tzw. wypełniaczy w celu zwiększenia ich masy i zwielokrotnienia zysków, przedstawiają zróżnicowaną jakość, co nie oznacza, że przedmiotem nielegalnego obrotu nie jest całość tej substancji, jako substancji narkotykowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. III KK 1261/17, LEX nr 2408302). Dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności z art. 62 ust. 2 ustawy nie jest konieczne dokładne ustalenie, ile substancji aktywnej (zabronionej) znajdowało się w posiadanej przez niego substancji. Chociaż substancje psychotropowe będące przedmiotem nielegalnego obrotu (posiadania) z reguły nie są czystym narkotykiem z uwagi na mogące się pojawić w procesie produkcji zanieczyszczenia albo celowe dodawanie zwiększających masę tzw. wypełniaczy, to w toku postępowania w celu wydania prawidłowego orzeczenia nie zachodzi konieczność oddzielenia (w zależności od procentowej jakości narkotyku) innych substancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. III KK 208/14, LEX nr 1495843, KZS 2014/11/29, Prok.i Pr.-wkł. 2014/11-12/1). Mając na względzie przytoczone powyżej orzecznictwo, uznano, iż zarzut dotyczący braku przeprowadzenia badań biegłego odnośnie zawartości THC w substancji określonej przez obrońcę jako „baba jaga”, nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy, w składzie orzekającym w tej sprawie, stoi na stanowisku, iż brak było podstaw, aby ignorować dotychczasowe orzecznictwo dotyczące innych substancji narkotycznych i w preferencyjny sposób traktować posiadanie innej, nowej substancji. Bezzasadnym było także stanowisko obrońcy nadmiernie podkreślające przeznaczenie przez oskarżonego substancji na własny użytek w kontekście kwalifikacji prawnej. „Znaczna ilość" stanowi kryterium obiektywne i jest mierzona ilością porcji konsumpcyjnych (różnych wagowo w zależności od rodzaju narkotyku, a konkretnie jego mocy odurzającej), niezależne od tego, czy środek odurzający lub substancja psychotropowa przeznaczone są do zaspokojenia własnych potrzeb sprawcy, czy też sprawca ma względem nich inne zamiary. Okoliczność ta może i powinna mieć znaczenie jedynie przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, a w konsekwencji przy wymiarze kary (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. II AKa 168/17, LEX nr 2347811). Kwalifikacja prawna czynu oskarżonego jako art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca o przeciwdziałaniu narkomanii pociągała za sobą określone zagrożenie ustawowe, tzw. widełki. Jest to występek, zagrożony karą pozbawiania wolności od roku do lat 10. Nie dostrzegając podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary, w tych też granicach należało rozważać współmierność rozstrzygnięcia o karze wymierzonej oskarżonemu M. J. w I instancji. Wykładni przesłanki „rażącej niewspółmierności” poświęcone jest bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, pozostaje ono stabilne niezależnie od okresu, z jakiego pochodzi oraz jednolite we wszystkich częściach kraju. Za represję rażąco niewspółmierną uznaje się taką karę, która - pomijając dyrektywy wymiaru kary - w sposób istotny lub wręcz drastyczny odbiega od tej, jaką należałoby wymierzyć przy uwzględnieniu okoliczności przedmiotowych charakteryzujących czyn przypisany sprawcy oraz podmiotowych, związanych z jego osobą. Na gruncie art. 438 pkt 4 kpk nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, że karę dotychczas wymierzoną można byłoby określić - również w odbiorze zewnętrznym - jako rażąco niewspółmierną, tzn. niewspółmierną w stopniu nie pozwalającym na jej akceptację (por. postanowienie SN z 26.02.2020 r., V KK 382/19, LEX nr 2946540). Zgodnie z dyrektywami wymiaru kary, określonymi w przepisie art. 53 § 1 i 2 kk, Sąd wymierzając karę winien mieć na względzie to, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu, a także brać pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, która kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zważyć powinien także rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób jego życia przed jego popełnieniem i jego zachowanie się po dokonaniu zarzucanego mu czynu. Oskarżony dopuścił się przestępstwa umyślnego, zaś dobrem chronionym przez ustawę z dnia 29 lipca 20005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii jest przede wszystkim zdrowie człowieka. Według zamysłu ustawodawcy zmierza ona do wyeliminowania uzależnień od różnorakich substancji odurzających i z uwagi na to, iż narkotyki stanowią czynnik wysoce kryminogenny - do marginalizacji patologii społecznych związanych z ich zażywaniem. Otwarta pozostaje przy tym kwestia właściwego określenia stopnia niebezpieczeństwa dla jednego z najbardziej restrykcyjnie chronionych przez polskiego ustawodawcę dóbr jakimi są zdrowie i życie w odniesieniu do możliwości jednoczesnego odurzenia wielu osób, z uwagi na „znaczną ilość” tychże substancji, których rodzaj ma w sprawie kapitalne znaczenie. Oskarżony posiadał przecież znaczne ilości zróżnicowanego asortymentu narkotyków. Nadto, będąc osobą dorosłą, o pełni ukształtowanej osobowości i ustabilizowanym życiu osobistym, działał z pełną poczytalnością i niezakłóconą w żaden sposób świadomością bezprawności swojego zachowania oraz ryzyka poniesienia dolegliwości ewentualnej odpowiedzialności karnej. Wskazać przy tym należy, iż niniejszej sprawie zarówno stopień winy oskarżonego jak i społecznej szkodliwości jego czynu jest wysoki. W ocenie Sądu Okręgowego, wymaga on zdecydowanej relacji organów wymiaru sprawiedliwości, w szczególności biorąc pod uwagę, iż dotyczy substancji „nowych”, zaś orzeczona kara winna pełnić także funkcję prewencji generalnej, trafiając do określonego kręgu adresatów, trudniących się produkcją i obrotem narkotykami, kształtując w nich pozbawione wątpliwości przekonanie o nieuchronności poniesienia odpowiedzialności karnej za czyny penalizowane przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii. I to nie tylko w odniesieniu do substancji znanych od lat, ale także w odniesieniu do substancji „nowych”, których składy chemiczne są sukcesywnie i stale udoskonalane w procesie produkcji w sposób uwzgledniający zarówno postęp technologiczny, jak i najnowszą wiedzę chemiczną. Nadążając z produkcją takich środków ich producenci i konsumenci muszą wyrobić w sobie pozbawione wątpliwości przekonanie, iż organy wymiaru sprawiedliwości również nadążają: po pierwsze – ze skatalogowaniem tychże środków w stosownym rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, po drugie zaś – ze ściganiem i karaniem za tego rodzaj czyny w analogiczny sposób jak w odniesieniu do innych narkotyków. Chociaż analizy stopnia społecznej szkodliwości czynu, rzeczywiście zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, niniejsze rozważania musiały zrekompensować skarżącemu ów brak, w szczególności przy uwzględnieniu przepisu art. 455a kpk. Jednocześnie należytego zważenia i uwzględnienia w wymiarze kary wymagały skorelowane z niniejszą sprawą okoliczności łagodzące, takie jak dotychczasowa niekaralność oskarżonego oraz jego ustabilizowany tryb życia. Na pierwszy plan wysunąć przy tym należało pozytywną postawę oskarżonego po popełnianiu zarzucanego mu czynu, szczere wyjaśnienia i przyznanie się do winy, zasługujące na aprobatę organów wymiaru sprawiedliwości. Jednocześnie Sąd ferując rozstrzygnięcie o karze i ważąc w tym względzie postawę oskarżonego powinien pamiętać o ucieczce podjętej przez oskarżonego podczas czynności przeszukania garażu, w obecności 2 funkcjonariuszy Policji, która po pościgu zakończyła się jego ujęciem. Postawa oskarżonego nie była zatem krystalicznie czysta i na każdym etapie postępowania równie wzorcowa. Oczywiście, w zupełności rację miał skarżący odnośnie zatarcia skazania w odniesieniu do wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 17 czerwca 2019 r., sygn. II 297/19 (k. 65 wyrok i k. 323 informacja, iż oskarżony nie figuruje w kartotece karnej KRK), aczkolwiek uchybienie to nie mogło wywołać postulowanego skutku w postaci złagodzenia kary pozbawienia wolności z uwagi na stwierdzenie przez Sąd Odwoławczy „rażącej” niewspółmierności kary wymierzonej w I instancji. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż waga dotychczasowej niekaralności, stanowiąca zawsze okoliczność łagodzącą, traci na znaczeniu w odniesieniu do osób młodych, które znajdują się na początku swojej drogi życiowej, a zyskuje w sytuacji osób starszych, które przez lata i dziesięciolecia prawidłowo funkcjonowały w społeczeństwie. Zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego nabycie przez niego „na własny użytek” substancji o masie w sumie ponad 2 kg, których dotyczył zarzut z aktu oskarżenia, miało nastąpić na rok przed ich ujawnieniem. I chociaż kryterium limitującym karalność posiadania środków odurzających i substancji psychotropowych z całą pewnością nie jest długotrwałość ich dzierżenia (por. wyrok SA W Lublinie z dnia 13.03.2007 r., sygn. sygn. II AKa 28/07), Sąd Okręgowy okresu uzależnienia oskarżonego nie poczytał za okoliczność zdecydowanie łagodzącą, tak dalece aby wzruszyć rozstrzygnięcie o karze. Zetknięcie się oskarżonego z narkotykami i substancjami odurzającymi w młodym wieku i jednoczesne prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie, na które powoływał się obrońca, nie mogło tłumaczyć bezprawności zachowania oskarżonego. Wśród młodych ludzi zetknięcie się ze środkami odurzającymi w młodym wieku nie stanowi rzadkiego fenomenu, oskarżony wybrał jednak ścieżkę, którą chciał kroczyć po pierwszym tego rodzaju kontakcie, zdając sobie sprawę z konsekwencji prawnych swojego zachowania i ilości środków pozostających w jego dyspozycji. Zgodnie z art. 73a ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jeżeli przemawiają za tym względy lecznicze i wychowawcze, skazanemu uzależnionemu od środków odurzających, substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych, odbywającemu karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w związku z używaniem takich środków lub substancji można udzielić przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności, o której mowa w art. 153 § 1 kodeksu karnego wykonawczego, w celu podjęcia leczenia lub rehabilitacji. Tego rodzaju rozwiązania i możliwości uwzględniają uzależnienie sprawców przestępstw penalizowanych przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii. Zasadność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego odnośnie oskarżonego, wymagała rozważenia czy chociażby najlepsze dane, na korzyść oskarżonego, cokolwiek zmienią w rozstrzygnięciu o karze. Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż przewaga okoliczności obciążających powoduje, iż mające subsydiarne znaczenie dla rozstrzygnięcia o karze dane pochodzące z wywiadu środowiskowego, nic w tej kwestii nie zmienią. Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, Sąd Okręgowy uznał, iż w realiach niniejszej sprawy, karą zasadniczą, adekwatną do przypisanego oskarżonemu czynu będzie bezwzględna kara 2 lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności pozbawienia wolności, jaką oskarżony odbędzie w warunkach izolacji penitencjarnej, a której to część odbył już w ramach tymczasowego aresztowania (oskarżony w AŚ przebywa od października 2020 r.) Odpowiada ona prawno-karnej ocenie czynu oskarżonego oraz osobistym cechom M. J. stanowiąc należycie zważoną kompilację i bilans wskazanych wyżej okoliczności obciążających oraz łagodzących. Podkreślenia wymaga przy tym, iż pozostaje ona w dalszym ciągu karą zbliżoną do dolnej granicy zagrożenia ustawowego przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Wymiar współmiernej kary pozbawienia wolności nie pozwalał na jej warunkowe zawieszenie (art. 69 § 1 kk – do 1 roku pozbawienia wolności). Odnosząc się na zakończenie do kwestii współmierności nawiązki w wysokości 15.000 zł orzeczonej od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia Monar, przypomnieć należy, iż obecnie nawiązka została zaliczona do środków kompensacyjnych, a nie jak to miało miejsce przed 1.07.2015 r., do środków karnych. Pomimo tego, nie utraciła jednak w pewnych sytuacjach również charakteru represyjnego. Jej wymiar determinowany powinien być zatem z jednej strony w odniesieniu do całokształtu dyrektyw sądowego wymiaru kary (art. 53 kk), zaś z drugiej winien respektować funkcję kompensacyjną, co w przypadku analizowanej sprawy wiąże się z partycypacją w społecznych kosztach leczenia i zapobiegania zjawisku narkomanii. Obrońca oskarżonego postulując jej obniżenie podniósł jedynie, iż orzeczona w I instancji nawiązka nie uwzględnia możliwości finansowych oskarżonego. Z tym argumentem, Sąd II instancji również się nie zgodził. Z akt sprawy wynika, iż oskarżony jest bezdzietnym kawalerem, nie posiada zobowiązań kredytowych i alimentacyjnych. Racjonalność nałożenia na oskarżonego obowiązku uiszczenia nawiązki prowadzi do wniosku, iż winien on ponieść koszty leczenia osób, które podobnie jak on popadły w nałóg oraz koszty profilaktyki antynarkotykowej. Określona przez Sąd I instancji suma nawiązki ustalona została w sposób na tyle wymierny, iż istotnie, a nie jedynie pozornie, pozwoli podmiotom zaangażowanym w realizację celów w postaci zapobiegania i zwalczania narkomanii działania takie rzeczywiście realizować. Wniosek - o przeprowadzenie dowodu z wywiadu środowiskowego oskarżonego M. J. przez kuratora sądowego w miejscu jego stałego zamieszkania celem ustalenia jego sytuacji rodzinnej, osobistej, dochodowej i majątkowej oraz dotychczasowego sposobu życia oskarżonego i postawy społecznej; - o zmianę wyroku w pkt I poprzez wymierzenie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt III poprzez wymierzenie oskarżonemu nawiązki w kwocie 1.000,00 zł Alternatywnie, o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów dążących do wzruszenia pierwszoinstancjnego rozstrzygnięcia o represji karnej wymierzonej oskarżonemu w związku z niniejszym skazaniem, warunkowała bezzasadność wniosków apelacyjnych, których skutkiem miało być łagodzące rozstrzygnięcie reformatoryjne Sądu Okręgowego. Brak było również podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy W zaskarżonej części, tj. odnośnie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego oraz represji karnej wymierzonej oskarżonemu w związku z niniejszym skazaniem, pierwszoinstancyjny wyrok utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 8 w zw. z art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążono oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję, na które składały się: 400 zł opłaty od kary oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Kwalifikacja czynu oskarżonego jako wyczerpującego znamiona art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wymiar kary pozbawienia wolności, jej warunkowe zawieszenie oraz nawiązka 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 1006/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VII Ka 567/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski Protokolant: st. sekr. sąd. Grzegorz Gładkojć przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Olsztynie Anny Winogrodzkiej- Miszczak po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2022 r. sprawy: J. M. (1), ur. (...) w S., syna F. i T. z domu S. oskarżonego z art.190§1kk w zw. z art.12§1kk w zw. z art.64§1kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego wS. II Wydziału Karnego z dnia 15 kwietnia 2022 r. , sygn. akt II (...) I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji w miejsce kary pozbawienia wolności na podstawie art.190§1 kk w zw. z art.12§1 kk i art. 57 b kk, w zw. z art. 34 §1a pkt.1 kk i art. 35§1 kk. orzeka wobec J. M. (1) karę roku ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym, - w ramach rozstrzygnięcia z pkt. II sentencji na podstawie art. 63§ 1 i 5 kk na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zalicza oskarżonemu wskazany tam okres rzeczywistego pozbawienia wolności przy czym jeden dzień pozbawienia wolności równa się dwóm dniom kary ograniczenia wolności, II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III zwalania oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VII Ka 567/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia 15 kwietnia 2022r., sygn. akt II (...) 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca skazanego ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------- ---------------- ------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------- ---------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ---------------- ---------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- ---------------- ---------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. błędu w ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżony działał z zamiarem wzbudzenia u pokrzywdzonej uczucia zagrożenia, podczas gdy oskarżony kierował do pokrzywdzonej jedynie prośby o opuszczenie wspólnie zajmowanego lokum, co nie miało na celu i nie wzbudzało uczucia zagrożenia u pokrzywdzonej, 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony groził E. M. pozbawieniem życia oraz że znieważył E. M., w sytuacji, gdy okoliczności niniejszej sprawy prowadzą do zupełnie odmiennego wniosku. 3. na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2-3 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej całkowicie dowolnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, i w konsekwencji: - odmówienie nadania walory wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie, w jakim nie przyznał się do grożenia E. M. pozbawieniem życia, a także znieważenia E. M., w sytuacji, gdy były one spójne i konsekwentne, - przypisanie waloru wiarygodności zeznaniom E. M., E. B. w zakresie, w zakresie w jakim dokonują one oceny relacji istniejącej pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzoną, pominięcie zeznań B. S., P. S. jako nieistotnych w sprawie. 4. rażąca niewspółmierność kary rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemu, za czyn przypisany w pkt I wyroku, kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy, zwłaszcza niewielki stopień społecznej szkodliwości tego czynu, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, a także właściwości i warunki osobiste oskarżonego, przemawiały za wymierzeniem mu kary wolnościowej ograniczenia wolności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja oskarżonego jest zasadna w części, co do surowości orzeczonej kary przez Sąd I instancji. W pozostałym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. W apelacji skarżący formalnie nie przedstawił zarzutów , jednak z uzasadnienia jego pisma wynika, że zakwestionował on ustalony stan faktyczny, jak również sposób oceny dowodów osobowych – przesłuchań świadków oraz pokrzywdzonej a zatem jego apelacja skierowana była przeciwko całemu rozstrzygnięciu. Na wstępie wskazać należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń i w pisemnych motywach wyroku należycie przedstawił swoje rozumowanie. Przebieg rozprawy przed Sądem I instancji jak i pisemne motywy wyroku wskazują na to, że Sąd ten prawidłowo, nie naruszając zasady obiektywizmu ocenił zebrany materiał dowodowy i poddał go wnikliwej ocenie, ustalając tym samym poprawnie stan faktyczny rozpatrywanej sprawy. W tym miejscu należy zaakcentować, że zasadność zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. poprzez dowolność ocen dowodów i w konsekwencji błędność ustaleń faktycznych należałoby przyjąć, że przy ocenie dowodów doszło do błędu natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu) lub logicznej (błędności rozumowania bądź wnioskowania) albo że ocena jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Nie można skutecznie formułować zarzutu o dowolności Sądu w sytuacji, gdy ten dysponując dwiema wersjami zdarzenia opowiada się za jedną z nich i uzasadnia w tym zakresie swoje stanowisko, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. W istocie zarzuty apelacji oskarżonego sprowadzają się do polemiki z dokonanymi przez Sąd Rejonowy ustaleniami – uznaniu za wiarygodne zeznania E. M., a kwestionowanie wyjaśnień oskarżonego – J. M. (1). Jest rzeczą oczywistą, że oskarżony nie jest zobowiązany do składania przeciwko sobie wyjaśnień, w tym może wskazywać na okoliczności nieprawdziwe. W judykaturze wielokrotnie podkreślano ( vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., V KKN 104/98, Prok. i Pr. 1999, z. 2, poz. 6 i z dnia 23 lipca 2003 r., V KKN 375/02, Lex nr 80278), że przeprowadzona w sprawie ocena dowodów pozostaje pod ochroną normy art. 7 k.p.k. wówczas, gdy przekonanie sądu jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie umotywowane w uzasadnieniu wyroku. Wszystkie te kryteria spełnia zapadłe w niniejszej sprawie orzeczenie, zaś skarżący nie zdołał skutecznie wykazać, by którykolwiek ze wskazanych warunków jego trafności został naruszony, tak aby mieć istotny wpływ na orzeczenie kończące postępowanie sądu pierwszoinstancyjnego. Przede wszystkim należy podkreślić, że żadna z istotnych i podnoszonych w apelacji kwestii odnoszących się do oceny poszczególnych dowodów i okoliczności wynikłych w toku postępowania nie znalazła się poza oceną Sądu. Sąd Meriti przeprowadził szczegółową analizę wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków, w tym przede wszystkim E. M. oraz J. M. (1) oraz dowodów z zapisanych na płycie CD nagrań (zgranych z pendrive pokrzywdzonej). Polemika skarżącego, zwłaszcza negująca przyjęte przez Sąd założenia dowodowe, jako nieodpowiadające oczekiwaniom skarżącego, nie może być skuteczna w wykazywaniu, że w postępowaniu sądu doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów skutkujących błędnymi ustaleniami faktycznymi. Aby skutecznie zarzucić Sądowi I instancji poczynienie nietrafnych ustaleń faktycznych będących podstawą wyroku, skarżący poza werbalnym wyartykułowaniem takiego zarzutu winien wykazać konkretne uchybienia w ocenie materiału dowodowego, wykazać, że zawierają one konkretne wady w zakresie logicznego rozumowania lub pozostają w opozycji do wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia w sposób jednoznaczny i jasny oraz z dużą starannością wskazał jakim dowodom dał wiarę i które stanowiły podstawę ustalonego stanu faktycznego w sprawie, a którym wiary tej odmówił, a przedstawioną na ten temat, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentację Sąd odwoławczy całkowicie podziela. Polemika skarżącego, zwłaszcza negująca przyjęte przez Sąd założenia dowodowe jako nieodpowiadające oczekiwaniom oskarżyciela, nie może być skuteczna w wykazywaniu, że w postępowaniu Sądu Rejonowego doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i błędnych ustaleń faktycznych, stąd brak w tym zakresie aprobaty dla apelacji. Analizując zakres zaskarżenia, zauważyć nadto należy, że autor apelacji wskazuje jakoby Sąd Rejonowy niesłusznie procedował sprawę w przedmiocie czynu z art. 190 §1 k.k. przeciwko niemu. Kontrola skargowa podstaw uchylenia wyroku, które określa art. 438 k.p.k., nie może prowadzić do badania zasadności ich stwierdzenia przez sąd odwoławczy, a powinna ograniczyć się tylko do tego, czy z tego powodu dopuszczalne jest wydanie kasatoryjnego orzeczenia. W przeciwnym wypadku musiałaby ona obejmować także kontrolę rozpoznania sprawy co do istoty, a taki zakres kontroli skargowej pozostawałby w sprzeczności z wynikami wykładni językowej i systemowej przepisów o skardze. Nadto, co do zarzutu błędnych ustaleń faktycznych wskazać dodatkowo należy dyspozycję art. 410 k.p.k. należy łączyć z nakazem zawartym w art. 424 § 1 k.p.k., który obliguje sąd do wskazania, na jakich oparł się dowodach uznając określone fakty za udowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wynika stąd jednoznacznie, że sąd ma obowiązek rozważyć i ocenić wszystkie przeprowadzone na rozprawie dowody, a jeżeli są one sprzeczne, to nie może oprzeć ustaleń na każdym z ujawnionych dowodów i na wszystkich wynikających z nich okoliczności, gdyż prowadziłoby to nieuchronnie do sprzeczności w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku. Na kanwie niniejszej sprawy nie da się przypisać Sądowi Meriti popełnienia błędu, co do ustaleń faktycznych – poprawnie rozważył on każdy wątek sprawy oraz ujawniony dowód. Wskazać zatem należy, że nie sposób było dać wiary tym wyjaśnieniom oskarżonego J. M. (1), w których podał, że nie groził jej pozbawieniem życia ani spaleniem domu bądź w inny sposób jego zniszczenia, a także, w którym podał, że to była żona mści się na nim za to, że od niej odszedł i że związał się teraz z inną – młodszą – kobietą. Te twierdzenia oskarżonego pozostawały w sprzeczności z uznanymi za wiarygodne dowodami i były ukierunkowane na uniknięcia odpowiedzialności karnej. Sąd I instancji zasadnie zauważył, że w części dotyczącej rzekomego prowokowania oskarżonego przez byłą żonę to brak było jakichkolwiek dowodów popierających powyższe twierdzenie; na przedłożonych nagraniach nie utrwalono sugerowanych przez wymienionego sytuacji. Prawidłowo także za nieistotne dla dokonania ustaleń w sprawie uznano zeznania W. T., B. S. i P. S.. Wymienieni faktycznie nie mieli wiedzy na temat zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania. Jednocześnie w pełni zasadnie Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom E. M., albowiem były one spójne, logiczne, konsekwentne. Pokrzywdzona adekwatnie do zakresu dokonywanych przez siebie spostrzeżeń i posiadanych umiejętności ich opisywania – wskazała przebieg zdarzeń objętych zarzutem. Wymieniona od samego początku, podawała sposób w jaki zachowywał się wobec niej oskarżony. Ponadto jej relacje znalazły potwierdzenie w pozostałych dowodach. E. B. wskazał, że o dokonywanych groźbach przez oskarżonego, będącego jej wujem, dowiadywała się „z drugiej ręki”, w trakcie częstych – także odbywanych „na gorąco” – telefonicznych rozmów z pokrzywdzoną. K. M. był osobą obcą dla oskarżonego; jest on funkcjonariuszem Policji a jego zeznania w sposób obiektywny przedstawiały znane świadkowi fakty, o których wiedzę, pośrednio z relacji pokrzywdzonej, powziął podczas dokonywanych interwencji z udziałem oskarżonego. Co istotne także w jego obecności oskarżony werbalizował wyzwiska i groźby w kierunku pokrzywdzonej. Wreszcie J. C. zarazem miał wiedzę na temat gróźb kierowanych przez oskarżonego w kierunku E. M. – pozyskanych „z drugiej ręki”, a jednocześnie dokonywał interwencji z udziałem oskarżonego i był świadkiem agresji słownej oskarżonego wobec pokrzywdzonej. Odnosząc się zaś do zarzutów apelacji, co do wymiaru kary, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu Okręgowego obecnie w okolicznościach niniejszej sprawy stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonego czynów uzasadniał orzeczenie wobec oskarżonego kary rodzajowo łagodniejszej albowiem kara pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności jest nadmiernie surowa. Wprawdzie oskarżony odpowiadał w warunkach art.64§1 kk to jednakże ta przesłanka sama przez się nie może automatycznie przemawiać za orzeczeniem wobec J. M. bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Ustawowe zagrożenie karą wyraża abstrakcyjne przekonanie ustawodawcy o granicach społecznej szkodliwości danego przestępstwa, nagminności tego rodzaju przestępstw oraz względach prewencyjnych w zakresie zapobiegania przestępstw i względach na społeczne oddziaływania kar przez ustanowienie odpowiednio wysokiej sankcji karnej, uwzględniając okoliczności czynu, właściwości i warunki osobiste sprawcy, a także postawę oskarżonego. Z uwagi na wiek oskarżonego oraz pozostawianie w innym związku a także wobec sporu co do korzystania z lokalu kara o prymacie wolnościowym winna spełnić zadania w zakresie prewencji indywidualnej oraz prewencji generalnej. bowiem należy na wysoki ładunek społecznej szkodliwości, niewątpliwie przy tym nagannego, inkryminowanego zachowania oskarżonego. Tak kara odzwierciedla rzeczywisty charakter przedmiotowego zachowania oskarżonego. Jest ona odpowiednia do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego oraz uwzględnia wszystkie aspekty jego bezprawnego zachowania i winna również spełnić wobec wymienionego cele określone w art. 53 k.k. w szczególności wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa. Według Sądu Okręgowego pozwoli ona uświadomić oskarżonemu, że jego zachowanie nie było prawidłowe i zapobiegnie podobnym jego działaniom w przyszłości. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie odnoszącym się do czynów przypisanych w pkt I poprzez uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd I instancji właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sam fakt, że przyjęte przez sądy założenia dowodowe nie odpowiadają subiektywnym oczekiwaniom skazanego nie jest wystarczający do skutecznego podnoszenia zarzutu złamania zasady swobodnej oceny dowodów. Ustalenia nie muszą wypływać wprost z konkretnego dowodu, lecz także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeśli logika ta stanowi oczywistą przesłankę. Na marginesie nadto zauważyć należy, że nie istnieje żadna zasada dowodowa, która nakazuje odrzucić zeznania świadka ze słyszenia. Dowodem może być zarówno świadek, który widział zdarzenie, jaki i świadek, który o przebiegu zdarzenia usłyszał od innej osoby. Ustawodawca nie wprowadza żadnych norm nakazujących wartościowanie zeznań obu tych kategorii świadków, czy wręcz odrzucenie depozycji złożonych przez tego drugiego. Podlegają one ocenie tak jak każdy inny dowód zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.k. Błąd w ustaleniach faktycznych ma miejsce tylko wtedy, kiedy sąd dokona ustaleń sprzecznie z treścią dowodu uznanego za wiarygodny. Natomiast badając orzeczony przez Sąd Meriti wymiar kary, należało ów karę złagodzić poprzez zmianę kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy na kare roku ograniczenia wolności. Kara musi być adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego oraz do stopnia społecznej szkodliwości zbrodni, których się dopuścił, jak też zapewniać osiągnięcie celów wychowawczych i zapobiegawczych wobec niego, a jednocześnie uwzględniać potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.). Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ---------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ---------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia 15 kwietnia 2022r., sygn. akt II (...) zmieniono w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt. I w miejsce kary pozbawienia wolności na postawie art. 190 §1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 57b k.k. w zw. z 34 § 1a pkt. 1 k.k. i art. 35 §1 k.k. orzeka wobec J. M. (1) karę roku ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Zwi ęź le o powodach zmiany Sąd Okręgowy uznał za zasadne zmianę wyroku co do kary poprzez zamianę na karę o prymacie wolnościowym. Orzeczenie kary ograniczenia wolności ma na celu wzbudzenie w skazanym woli kształtowania jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego. Orzeczona względem oskarżonego kara uwzględnia rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia norm prawnych, oraz jego właściwości i warunki osobiste. Kara w orzeczonej wysokości, spełnia cele zakreślone ustawą, uwzględniając we właściwy sposób całokształt okoliczności przedmiotowych i podmiotowych niniejszej sprawy, spełniając w szczególności swą funkcję wychowawczą w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, uchodzący przy tym w odczuciu społecznym za karę sprawiedliwą. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------- 4.1. ---------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności I tiret drugi W ramach rozstrzygnięcia z pkt. II sentencji na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zalicza oskarżonemu wskazany tam okres rzeczywistego pozbawienia wolności, przy czym jeden dzień pozbawienia wolności równa się dwóm dniom kary ograniczenia wolności. 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Uznając, że oskarżony nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolniono go z obowiązku ich poniesienia za obie instancje , bowiem sytuacja osobista i majątkowa oskarżonego nie pozwala na ich uiszczenie. 7. PODPIS ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO Załącznik do formularza UK 2 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżony J. M. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia 15 kwietnia 2022r., sygn. akt II (...) 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 604/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale prokuratora Magdaleny Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 7 października 2022 r. sprawy M. S. oskarżonego z art. 244 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt II K 108/22 I. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. A. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. III. zwalnia oskarżonego M. S. od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ustalając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 604/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie II K 108/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec M. S. kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności i orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat przy wymiarze której Sąd Rejonowy nie nadał właściwego znaczenia występującym w sprawie okolicznościom łagodzącym, takim jak: wyrażona skrucha, trudna sytuacja rodzinna, postawa wobec odbywania kary, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia wobec M. S. rażąco niewspółmiernej kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony przez skarżącego obrońcę uznać należy za niezasadny. Zdaniem Sadu odwoławczego, orzeczonej wobec M. S. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat w żadnym razie nie można uznać za noszące cechy rażącej surowości, a tylko tego rodzaju surowość mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Należy przypomnieć, że nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia o karze (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy (wyrok SN z 16.11.2021 r., II DOW 15/21, LEX nr 3261440). Tymczasem takiej sytuacji w przedmiotowej sprawie nie sposób było się dopatrzeć. Wymierzona wobec oskarżonego kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, która tylko nieznacznie, bo o 3 miesiące przekracza próg ustawowego minimalnego zagrożenia za przypisany mu czyn (za który możliwe było orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat) nie może być uznana za rażąco niewspółmierną. Pomimo świadomości swej uprzedniej wielokrotnej karalności, konieczności przestrzegania porządku prawnego, nie zważając na zakazy sądowe prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, bez szczególnego powodu czy motywu oskarżony popełnił kolejny czyn zabroniony. W tym miejscu zważyć należy, iż ma on zaledwie 23 lata, co dodatkowo świadczy o jego znacznej demoralizacji. Analizując dane zawarte w karcie karnej M. S. Sąd Okręgowy dostrzegł, iż w przeszłości korzystał on z dobrodziejstwa instytucji przewidzianej w art. 37a kk, nadto udzielano mu zezwoleń na odbycie kar w systemie dozoru elektronicznego. Nie odniosło to jednak pozytywnego skutku wychowawczego i zapobiegawczego, a oskarżony nie wyciągnął właściwych wniosków z danej mu przez sądy szansy. Sąd Rejonowy ustalając wymiar kary miał na względzie zachowanie oskarżonego po dokonaniu przestępstwa, tj. przyznanie się do winy i wyrażenie skruchy, co znajduje odpowiednie odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu tegoż sądu, a także pisemnym uzasadnieniu. Nie sposób jednak zgodzić się z obrońcą, że kara jaką proponuje na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia spełni swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego i powstrzyma go od popełniania przestępstw w przyszłości. Taka kara miałaby też niewłaściwy wpływ na świadomość prawną społeczeństwa i mogłaby zostać odebrana jako przyzwolenie na łamanie prawa. Poza podniesionymi powyżej okolicznościami, Sąd odwoławczy aprobuje w całości te wskazane w pisemnym uzasadnieniu Sądu meriti. Sytuacja rodzinna oskarżonego była mu doskonale znana w dacie popełnienia przez niego czynu przypisanego w zaskarżonym wyroku. Niewątpliwie liczył się z negatywnymi konsekwencjami swego zachowania. Nie powstrzymało go to jednak od naruszenia prawa. Sąd Rejonowy słusznie nie uznał tej okoliczności za łagodzącą. To, że M. S. posiada rodzinę nie jest sytuacją odosobnioną. Wręcz przeciwnie, jest to zjawisko powszechne, którego istnienie nie może automatycznie tak bardzo go premiować. Okoliczność ta nie usprawiedliwia bowiem jego przestępczej działalności. Z tych samych względów Sad Okręgowy nie stwierdził rażącej niewspółmierności orzeczonego przez Sąd merytoryczny środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. W świetle art. 56 kk do orzeczenia w przedmiocie środków karnych stosuje się odpowiednio m.in. zasady uregulowane w art. 53 kk, a dotyczące wymiaru kary. Te same argumenty omówione powyżej, przemawiały zatem za celowością wyeliminowania oskarżonego z grona kierowców na 3 lata. Konkludując, Sąd Rejonowy ustalając wymiar kary M. S., należycie rozważył okoliczności niniejszej sprawy, zarówno obciążające go jak i łagodzące, mając za podstawę art. 53 kk. W ocenie Sądu Okręgowego ustalenia Sądu I instancji są zasadne, a podnoszone przez obrońcę w apelacji argumenty nie wykazują na tyle istotnych faktów, aby karę i środek karny złagodzić tak jak postulował. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec Z. S. na podstawie art. 37a §1 kk grzywny w wysokości dowolnie ustalonej przez Sąd oraz na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 kk środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wobec niezasadności podniesionego zarzutu, wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie II K 108/22 – w zaskarżonej części, tj. co do kary i środka karnego. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji obrońcy okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. w sprawie oskarżony reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, zatem Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184), a także§17 ust. 2 pkt 4 i §4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18 z późn. zm.) uwzględnił wniosek obrońcy i zasądził od Skarbu Państwa kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym. III. apelacja obrońcy oskarżonego okazała się w całości bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony winien ponieść wydatki postępowania odwoławczego. Jednakże, mając na uwadze choćby konieczność izolacji w warunkach zakładu karnego i związane z tym ograniczenia w możliwości uzyskiwania dochodów, Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk zwolnił M. S. z tych wydatków stwierdzając, że poniesie je Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wymiar kary i środka karnego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 11 października 2022 r.