Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II AKa 221/21 AI generated

II AKa 221/21 · Sąd powszechny

Case Number II AKa 221/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 221/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 2 grudnia 2020r. sygn. akt III K 37/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1.

Legislator headnote

AI generated

art. 280 § 2 k.k, art. 86 § 1 k.k, art. 4 § 1 k.k, art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k; II AKa 221/21 · Sąd powszechny: STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (pkt 1-8 apelacji obrońcy osk. M.M. (1), pkt 4 i 6 apelacji obrońcy osk. M. K. oraz pkt 1a i b apelacji osk. K.K. (1)) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Niezasadne były podniesione przez wszystkich obrońców zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, skoro ocena dowodów ujawnionych na rozprawie, a dokonana przez Sąd Okręgowy, nie wykazuje zdaniem Sądu odwoławczego dowolności i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej przepisem art. 7 k.p.k.

Keywords

AI generated
medical evidence medically certified work incapacity concept of occupational disease causation of shoulder injury medical reasons false medical certificate

Cited Legislation

AI generated
art. 280 § 2 k.k
oskarżonego czyn z art. 280 § 2 k.k.
art. 86 § 1 k.k
art. 4 § 1 k.k
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k.
art. 438 pkt 1 k.p.k
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k.
art. 438 pkt 2 k.p.k
438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 439 k.p.k
– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
IV KK 380/19
Sygn. akt IV KK 380/19 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)‎SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)‎SSN Kazimierz KlugiewiczProtokolant Łukasz Biernacki przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej del. do Prokuratury Krajowej Bożeny Góreckiej,‎w sprawie D. W. i K. M.skazanych z art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 26 stycznia 2021 r.,‎kasacji wniesionych przez obrońców skazanych‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt II AKa […],‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w G.
II KK 180/14
Wyrokiem Sądu Okręgowego w W.
III KK 381/08
III KK 381/08 oraz postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 października 2007 r., sygn.
III KK 120/07
III KK 120/07 z dnia 2 sierpnia 2006 r., sygn.
II KK 238/05
AI generated
II Ka 367/22
Sygn. akt II Ka 367/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Katarzyny Korneluk – Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2022 r. sprawy P. B. oskarżonego z art. 178 § 4 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 14 lutego 2022 r. sygn. akt II K 624/21 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu eliminuje sformułowanie „nie stosując się przy tym do decyzji administracyjnej starosty (...) K.5430.5.309.2015 o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi” i przypisany oskarżonemu czyn kwalifikuje jedynie z art. 178a§4 kk przyjmując go równocześnie za podstawę orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od opłaty za II instancję oraz wydatków postępowania odwoławczego, które przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 367/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 14 lutego 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 624/21; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. 1 P. B. Oskarżony na przestrzeni ostatnich lat leczył się specjalistycznie w związku z zaburzeniami pracy trzustki. Dokumentacja medyczna oskarżonego; 115-135 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ------------------- ------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------- ------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1. Dokumentacja medyczna oskarżonego; Dowód wiarygodny, choć okazał się nie mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Problemy zdrowotne oskarżonego nie mają związku z istotą sprawy, nie mogą też wzruszyć orzeczonej względem niego sankcji karnej. 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest: a. błędnego ustalenia, że P. B. był obowiązany treścią decyzji administracyjnej Starosty M. K.5430.5.309.2015 o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, wydanej w związku z orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów, w sytuacji, w której wskazana decyzja została wydana na podstawie prawomocnego wyroku Sadu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie o sygn. akt: II K 1118/15, a jednocześnie w decyzji tej wskazano, że bieg środka karnego liczy się od dnia 31 października 2015 r. do dnia 29 października 2020 r. włącznie, natomiast zarzucany czyn oskarżonemu miał mieć miejsce w dniu 27 marca 2021 r., a więc 5 miesięcy po okresie na jaki przedmiotowa decyzja wskazuje, tym samym Sąd Rejonowy błędnie ustalił, że w chwili zarzucanego czynu oskarżony wypełnił swoim zachowaniem treść art. 180a kk, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku (vide: k. 13, 45-46); b. błędnego ustalenia, że 27 marca 2021 r. w M. P. B. kierował samochodem osobowym marki O. (...) o nr rej. (...) po ul. (...), wjechał na stanowiący strefę ruchu teren Szpitala (...) w M. i uderzył w barierkę na pojeździe, jako pasażerkę przewoził swoją dziewczynę - O. O., a jednoczesne błędne ustalenie, że tą sytuację widział świadek T. Z.; c. błędnego ustalenia, żeP. przeparkował samochód o ok. 10 m by nie blokować podjazdu; 2. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest: a. art. 7 kpk, art. 410 kpk, poprzez dokonanie całkowicie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącej Sąd Rejonowy do błędnych ustaleń faktycznych, tj.: i. całkowicie dowolną a nie swobodną ocenę treści decyzji administracyjnej Starosty M. K.5430.5.309.2015 o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi oskarżonemu, wydanej w związku z orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów, w sytuacji, w której to wprost wskazano, że okres jej obowiązywania to bieg środka karnego liczonego zgodnie z treścią wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z 23 lutego 2016 r. w sprawie o sygn. akt: II K 1118/15, to jest od dnia 31 października 2015 r. do dnia 29 października 2020 r. włącznie, natomiast zarzucany czyn oskarżonemu miał mieć miejsce w dniu 27 marca 2021 r., tym samym Sąd I instancji dowolnie ocenił treść wskazanego dokumentu, w tym nie uwzględnił w tej ocenie przepisu art. 182 § 2 kodeksu karnego wykonawczego (dalej kkw) w zw. art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, które to stanowią, że organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego (Starosta) są związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na ściśle wskazany w danym wyroku okres, a więc po tym okresie (czyli w dniu zarzucanego zdarzenia) wobec oskarżonego nie było prawnie obowiązującej i wykonalnej decyzji administracyjnej, a więc jednocześnie nie mógł swoim zachowanie wypełniać znamiona czynu określonego w art. 180a kk, tym samym Sąd Rejonowy w sposób dowolny a nie swobodny ocenił również treści innych dokumentów (dowodów) stanowiących podstawę jego wyrokowania m.in. karty karnej i treści wyroku w sprawie o sygn. akt: II K 1118/15, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku; ii. całkowicie dowolnej a nie swobodnej oceny całości wyjaśnień oskarżonego, prowadzącą Sąd I instancji do błędnych ustaleń faktycznych; (...). całkowicie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań świadków T. Z., L. U., R. M. (1), prowadzącą Sąd Rejonowy do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu całego zdarzenia i zachowania poszczególnych jego uczestników, a także dostateczny brak skonfrontowania treści wskazanych zeznań z całością wyjaśnień oskarżanego; b. art. 424 § 1 i 2 kpk, poprzez podanie pisemnych motywów wyroku z pominięciem dokonania precyzyjnego wyjaśnienia podstawy prawnej i opisu stanu faktycznego wyroku stanowiącej podstawę uznania za winnego oskarżonego zarzucanego mu czynu, poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia, dlaczego Sąd uznał, że swoim zachowanie oskarżony wypełnił znamię czynu określonego 180a kk. bezwzględnej przesłanki odwoławczej, jednocześnie zarzucam - obrazę art. 439 § 1 pkt 1 i 2 kpk, poprzez wydanie orzeczenia przez Sąd w składzie, w którym znajdowała się osoba nieuprawniona do orzekania, co oznacza, że Sąd I instancji był nienależycie obsadzony, gdyż w jego jednoosobowym składzie znajdowała się osoba, która nie została należycie mianowana asesorem, gdyż została mianowana na stanowisko w oparciu o wniosek KRS sformułowany w uchwale z 9 stycznia 2020 r. - zatem jest to uchwała KRS powołanej niezgodnie z Konstytucją RP. Sąd Najwyższy w wyroku z 5 grudnia 2019 r. (sygn. akt: III PO 7/18) ocenił status obecnej KRS. Sąd Najwyższy jaki i liczni przedstawiciele doktryny, stoją na stanowisku, iż obecna (co ważne w składzie aktualnym na dzień 9 stycznia 2020 r.) KRS nie daje wystarczającej gwarancji niezależności od organów władzy ustawodawczej i wykonawczej. Tak więc tak istotny brak jakim jest brak prawidłowego zaproponowania kandydata na asesora przez prawidłowo ukształtowany organ konstytucyjny jest elementem niezbędnym do uzyskania skutecznego mianowania. Tak więc w sytuacji braku prawidłowości we wskazanym zakresie dokonane mianowanie jest nieskuteczne. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty wywiedzione przez skarżącego okazały się jedynie częściowo zasadne, stąd na kanwie przedmiotowej sprawy zaszła potrzeba podjęcia ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia. O motywach i istocie wprowadzonych zmian – szerzej w akapitach poniżej. Wobec rangi postawionych w petitum apelacji zarzutów w pierwszej kolejności odnieść należy się do ostatniego z nich. Ten bowiem oparty został na jednej z bezwzględnych przyczyn odwoławczych i jego ewentualne uwzględnienie czyniłoby zbędnym zgłębianie pozostałych podrzędnych materii, o charakterze względnym. Tak jednak nie stało się na gruncie sprawy niniejszej. Niewątpliwie wywołana przez obronę problematyka dotycząca tzw. neo-sędziów (i analogicznie neo-asesorów), prawidłowości procedury ich powołania oraz ważności wydanych przez nich orzeczeń stanowi swego rodzaju novum w orzecznictwie Sądów, będąc wciąż zagadnieniem dość problematycznym i kontrowersyjnym. Stanowisko doktryny i orzecznictwa w tej kwestii na przestrzeni ostatnich kilkunastu miesięcy dynamicznie się zmieniało, co dało obrońcy możliwość do interpretowania rzeczywistego stanu prawnego na korzyść swojego klienta, choć autor apelacji tak naprawdę nie skorzystał z niej w pełni, na łamach uzasadnienia apelacji nijak nie motywując postawionej na jej wstępie tezy. Tak czy inaczej spór ten ostatecznie (jak mogłoby się wydawać przynajmniej na ten moment) rozstrzygnął Sąd Najwyższy uchwałą wydaną dnia 2 czerwca 2022 roku – I KZP 2/22. Wprawdzie, w jej treści wyrażono dość jasny i silny pogląd, jakoby Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami noweli z dnia 8 grudnia 2017 roku nie była organem tożsamym z organem konstytucyjnym, którego skład i sposób wyłaniania reguluje Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej, w szczególności w art. 187 ust. 1, jednak jednocześnie stwierdzono, iż brak jest podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego (czy asesor), który uzyskał nominację w następstwie wzięcia udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po dniu 17 stycznia 2018 roku, nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo Sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 kpk. A taki właśnie pogląd przestawił apelujący, który jedynie na podstawie daty nominacji asesora sądowego orzekającego w niniejszej sprawie, konkludował o braku jego umocowania. Podniesienie zarzutu wskazującego na brak bezstronności danego sędziego w związku z okolicznościami otrzymania przez niego powołania (lub dostrzeżenie tego problemu z urzędu), rodzi konieczność indywidualnego badania tej kwestii przez niezawisły i bezstronny Sąd - a więc taki, co do którego opisane domniemanie istnieje i nie zostało obalone. Na gruncie procedury karnej na chwilę orzekania w przedmiotowej sprawie, taki mechanizm kontrolny, w odniesieniu do badania prawidłowości obsadzenia Sądu i bezstronności sędziów, został ukształtowany w art. 439 § 1 pkt 2 kpk oraz art. 40 kpk, przy czym pierwszy ma on charakter bezwzględny i nakazuje działanie z urzędu, z istoty swojej przynależy do stadium postępowania odwoławczego, skoro przedmiotem kontroli jest tu wydane w sprawie orzeczenie. Na kanwie przedmiotowej sprawy, pomimo tak kardynalnych - na pierwszy rzut oka - zastrzeżeń ze strony skarżącego, na etapie postepowania pierwszoinstancyjnego, nie został złożony wniosek, o jakim mowa w zdaniu poprzedzającym, dlatego też pierwszej z omawianych procedur nie należy poświęcać szerszego komentarza. Co jednak znamienne z punku widzenia zarzutu apelacji to fakt, iż skoro impulsem do badania bezstronności sędziego jest sam fakt wadliwie przeprowadzonego w jego przypadku procesu nominacyjnego, to zasadniczym przedmiotem tego badania nie są indywidualne kompetencje do wykonywania zawodu sędziego i przymioty osobiste danej osoby, lecz potencjalna stronniczość, na którą mogą wskazywać okoliczności otrzymania nominacji. Chodzi tu zatem o instytucjonalną bezstronność sędziego, wynikającą z bezpośredniej lub pośredniej relacji zależności od tych organów, które z jednej strony są albo wadliwie ukształtowane albo wprost polityczne, a wnioskowały o powołanie go na stanowisko lub delegują do orzekania. Sam zatem charakter rozpoznawanej sprawy, co do zasady, nie ma tu pierwszorzędnego znaczenia, bo nie chodzi tu o stronniczość wynikającą z okoliczności tejże konkretnej sprawy, choć niewątpliwie owe okoliczności w pewnych wrażliwych sytuacjach mogą uwypuklić problem bezstronności, zwłaszcza w sprawach postrzeganych jako mające podłoże polityczne, a więc przede wszystkim wiążących się z problematyką respektowania przez Państwo swobód i wolności obywatelskich. Tymczasem, Sąd Okręgowy nie powziął wątpliwości, co do procedury powołania na stanowisko asesora (takich konkretnych okoliczności nie wskazywano w apelacji), o którym mowa w treści zarzutu. Podobnie jak i do postawy wykazywanej przezeń w toku pierwszoinstancyjnego postepowania w stosunku do jego stron i uczestników. Na takie konkretne zastrzeżenia nie powołał się nadto sam skarżący, który oczekiwał unieważnienia wydanego wobec jego klienta orzeczenia niejako z samej tylko zasady (i to w istocie nieistniejącej), czyli tak naprawdę jedynie z tego względu, iż w obsadzie Sądu pierwszej instancji znajdował się podmiot powołany w niejednoznacznej ocennie procedurze. Tymczasem, jak już nadmieniono powyżej, fakt ten nie jest wystarczający do stwierdzenia, że dany Sąd nie jest właściwie obsadzony, a w jego składzie znajduje się osoba nienależycie mianowana asesorem, czyli nieuprawniona do orzekania, a tym bardziej że wydane w tym trybie rozstrzygnięcia są z góry obwarowane cechą nieważności. Oczywiście, taka interpretacja obowiązującego stanu prawnego byłaby korzystna z punktu widzenia apelującego oraz jego klienta, a także szeregu innych podmiotów wobec których na przestrzeni pewnego odcinka czasu zapadło orzeczenie niezbyt korzystne, jednakże fakt ten, sam w sobie, nie może jeszcze upoważniać Sądu Odwoławczego do automatycznego, bezkrytycznego uchylania tychże rozstrzygnięć. Przechodząc zaś do zarzutów o mniejszym ciężarze gatunkowym nakreślić należy, iż o ile skarżący miał rację, że Sąd Rejonowy w sposób powierzchowny podszedł do niektórych kwestii, zupełnie ignorując wydźwięk decyzji administracyjnej przywołanej w treści pierwotnie oznaczonego zarzutu i tym samym w sposób błędny przyjął, iż oskarżony swoim zachowaniem nie zastosował się do jej treści – czym miałby wypełnić znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 180a kk, o tyle zupełnie nietrafione pozostały jego argumenty co do ustaleń organu sądowego w zakresie pozostałej części inkryminowanego zdarzenia z udziałem jego klienta. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania w sposób jednoznaczny wykazał winę P. B. stricte w zakresie czynu z art. 178a § 4 kk. Pierwszoinstancyjna ocena dowodów osobowych nie wzbudziła najmniejszych nawet zastrzeżeń ze strony Sądu Okręgowego. Determinujące dla uznania sprawstwa P. B. okazały się wszak depozycje T. Z., który znalazł się bezpośrednio na miejscu zdarzenia i dostrzegł jak podsądny prowadził pojazd mechaniczny po terenie nieruchomości szpitala w M., gdzie odbywał się ruch drogowy. Świadek zeznawał przy tym w sposób rzeczowy i logiczny, przyznając jednocześnie wprost, iż pewne okoliczności umknęły jego uwadze. Dodatkowo jest to osoba dotąd nieznana oskarżonemu, a zatem w zupełności bezstronna i niezainteresowana konkretnym rozstrzygnięciem sprawy. Co przy tym nie mniej znamienne to fakt, iż przedstawiona przezeń relacja została poparta depozycjami L. U. i R. M. (2). Wprawdzie, w toku postępowania oskarżony dążył do zdyskredytowania ich wiarygodności powołując się na pewne nieścisłości, które rzekomo miały płynąć z treści ich relacji, jednakże te – słusznie zresztą – organ procesowy uznał za nieznaczące dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym niemogące umniejszyć doniosłości i pełnowartościowości tychże dowodów. Z kolei, sam skarżący tak naprawdę nawet nie podjął się próby dyskusji z ustaleniami Sądu Rejonowego w tym przedmiocie, poprzestając jedynie na ogólnych zarzutach dotyczących rzekomych nieprawidłowości przy dokonanej ocenie dowodów. Skarżący bowiem jedynie w lakonicznych kilku słowach podważył wiarygodność wyartykułowanych w treści zarzutu świadków, wskazując iż ich depozycje nie zostały wystarczająco przefiltrowane przez wyjaśnienia podsądnego, zupełnie pomijając ten aspekt w części motywacyjnej apelacji. Zarzut zredagowany w ten sposób nie mógł zdobyć uznania w oczach Instancji Odwoławczej. Wszak, nie sposób odmówić przymiotu wiarygodności pewnym źródłom dowodowym tylko z tego względu, iż płynące z ich treści nie korelują z wydźwiękiem innego dowodu – zwłaszcza, gdy tym są depozycje oskarżonego, oczywiście zainteresowanego określonym rozstrzygnięciem sprawy. Pozostałe, obszerne wywody apelującego uznać należało za słuszne. Rację ma bowiem skarżący przekonujący, iż Sąd Rejonowy w sposób błędny ustalił, że oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu nie stosując się do decyzji administracyjnej Starosty M. (K.5430.5.309.2015) z dnia 27 kwietnia 2016 roku o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie wyroku z dnia 23 lutego 2016 roku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim, w sprawie o sygn. akt II K 1118/15, w którym to orzeczono środek kamy w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na okres 5 lat oraz na poczet orzeczonego środka karnego zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 31 października 2015 roku do dnia 23 lutego 2016 roku. Istotnie bowiem zgodnie z art. 182 § 2 kkw, organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Tym samym, analogicznie, organ administracji nie ma uprawnienia do cofnięcia uprawnień kierującemu w innym zakresie niż zgodnie z treścią otrzymanego wyroku. Nie budzi wątpliwości, że wskazane powyżej pojęcie orzeczonego przez Sąd karny zakresu odnosi się także do okresu na jaki Sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, co oznacza, że cofniecie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle wyznaczony okres, wynikający z orzeczonego przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdu, (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydany w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 1078/20). Treść zaskarżonego wyroku wyraźnie zatem wskazuje, iż organ niższego rzędu w wystarczającym stopniu nie pochylił się nad analizą treści przedmiotowej decyzji administracyjnej, w szczególności pod kątem jej wykonalności lub jej braku w chwili zarzucanego oskarżonemu czynu, pomimo że dysponował zarówno pełną treścią przedmiotowej decyzji, jak i pełną treścią wskazanego w niej wyroku karnego. Nie ulega wątpliwości, że znamiona występku z art. 180a kk zostaną zrealizowane jedynie wówczas, gdy w chwili czynu wobec oskarżonego jest wydana i pozostaje wciąż aktualna decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W przedmiotowej sprawie brak jest możliwości uznania, że podana w zarzucie, akcie oskarżenia i treści wyroku decyzja administracyjna Starosty M. była wówczas wykonalna (obowiązująca), gdyż okres na jaki cofała ona uprawnienia oskarżonemu jest w niej ściśle określony, a przede wszystkim wynika z treści wyroku w sprawie o sygn.. akt: II K 1118/15. W jej treści zaś wskazano, że bieg zastosowanego środka karnego liczy się od dnia 31 października 2015 roku do dnia 29 października 2020 roku. Natomiast zarzucany czyn oskarżonemu miał mieć miejsce w dniu 27 marca 2021 roku, a więc 5 miesięcy po okresie na jaki omawiana decyzja wskazuje. W tej sytuacji, Sąd Rejonowy błędnie ustalił, że w chwili zarzucanego czynu oskarżony wypełnił swoim zachowaniem treść art. 180a kk, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Jednakże, wskazany wyżej fakt nie winien skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji – zgodnie z życzeniem skarżącego. Sąd Okręgowy był bowiem władnym, aby działając w granicach swoich uprawnień procesowych zmienić przyjęty przez organ niższego rzędu opis przypisanego oskarżonemu czynu, a wraz z nim uszczuplić jego kwalifikację prawną. I tak, Sąd Okręgowy dokonał korekty zaskarżonego orzeczenia właśnie na tych warunkach, poprzez wyeliminowania z opisu czynu sformułowania nie stosując się przy tym do decyzji administracyjnej Starosty M. K.5430.5.309.2015 o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi i zakwalifikowanie go jedynie z art. 178a § 4 kk przyjmując równocześnie właśnie ten przepis za podstawę orzeczonej w pierwszoinstancyjnym postępowaniu kary pozbawienia wolności. Wniosek - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Pomimo, iż zarzut wyprowadzony okazał się w pewnej części zasadny, to na uwzględnienie nie zasłużył tak sformułowany przezeń wniosek. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 14 lutego 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 624/21; Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do powzięcia szerszej ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 14 lutego 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 624/21; Zwięźle o powodach zmiany Kontrola instancyjna doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż na kanwie przedmiotowej sprawy zaszła potrzeba zmiany zaskarżonego orzeczenia. O jej istocie i motywach – szerzej w stosownej części powyżej. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. -------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624 kpk w zw. z art. 634 kpk, uznając iż na gruncie przedmiotowej sprawy zaistniały przesłanki przemawiające za zwolnieniem oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania. Rzeczona decyzja procesowa podyktowana została sytuacją finansową P. B., który w perspektywie ma odbycie kary pozbawienia wolności. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego; Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana
VI U 226/16
Decyzją z dnia (...)roku znak: (...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...)w W.
II Ka 208/25
Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 208/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
IV Ka 385/21
Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia, II Wydział Karny, z dnia 18 stycznia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn.
II AKa 262/21
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: II AKa 221/21

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2022 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Grzegorz Wątroba (spr.) Sędziowie SA Marcin Ciepiela SA Rafał Doros Protokolant Agnieszka Bargieł przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku Katarzyny Pacek-Pielki po rozpoznaniu w dniach 11 sierpnia 2021 r., 8 września 2021 r., 8 listopada 2021 r., 20 grudnia 2021 r. oraz 31 stycznia 2022 r. sprawy 1. M. M. (1) , s. P. i I., ur. (...) w R. oskarżonego czyn z art. 280 § 2 k.k. i inne 2. M. K. , s. B. i Ł., ur. (...) w W. oskarżonego o czyn z art. 280 § 2 k.k. i inne 3. K. K. (1) , s. H. i K., ur. (...) w R. oskarżonego o czyn z art. 280 § 2 k.k. i inne na skutek apelacji obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 2 grudnia 2020 roku, sygn. akt III K 37/20 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) w punkcie 1 obniża karę wymierzoną oskarżonemu K. K. (1) do 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, b) w punkcie 3 uniewinnia oskarżonych M. M. (1), M. K. i K. K. (1) od popełnienia czynu zarzucanego im odpowiednio w punktach III, VI i X części wstępnej wyroku, a kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa, c) uchyla punkty 4 i 5, d) na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 23 czerwca 2020 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary wymierzone oskarżonym w punktach 1 i 2 zaskarżonego wyroku i orzeka kary łączne: - wobec oskarżonego M.

M. (1) w wymiarze 8 (osiem) lat pozbawienia wolności, - wobec oskarżonego K. K. (1) w wymiarze 8 (osiem) lat i 2 (dwa) miesiące pozbawienia wolności, - wobec oskarżonego M. K. w wymiarze 5 (pięć) lat pozbawienia wolności, e) na mocy art. 63 § 1 i 5 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 23 czerwca 2020 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. zalicza oskarżonym na poczet orzeczonych wyżej kar łącznych okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj.: - oskarżonemu M. M. (1) okres od dnia 20 września 2016r. godz. 19.40 do dnia 20 sierpnia 2018r. godz. 19.40 oraz od dnia 24 sierpnia 2018r. godz. 19.40 do dnia 31 stycznia 2022r., - oskarżonemu M.

K. od dnia 7 października 2020r. godz. 17.20 do dnia 31 stycznia 2022r., - oskarżonemu K. K. (1) od dnia 28 marca 2021r. godz. 10.40 do dnia 31 stycznia 2022r., 2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, 3. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Rybniku) na rzecz adw. A. B., adw. T. K. i adw. M. M. (2) kwoty po 1.328,40 zł (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia osiem złotych czterdzieści groszy), w tym 23% VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu odpowiednio oskarżonych M. M. (1), M. K. i K. K. (1) w postępowaniu odwoławczym, 4. zwalnia oskarżonych M.

M. (1), M. K. i K. K. (1) z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. SSA Marcin Ciepiela SSA Grzegorz Wątroba SSA Rafał Doros

UZASADNIENIE

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 221/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 2 grudnia 2020r. sygn. akt III K 37/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1.

Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5.

Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. M. M. (1) M. K. K. K. (1) Zatrudnienie M. M. (3) w WSS Nr (...) w R. w okresie od 1.01.2017r. do 12.04.2021r., na stanowisku sprzątającej w dziale Higieny Szpitalnej (Oddział Neonatologiczny). Dot. czynu pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku). Pismo z WSS Nr 3. 4223 2.1.1.2. M. M. (1) M. K. K. K. (1) Doznanie obrażeń przez L. M., a w tym złamanie części dalszej przedramienia prawego i wykonanie w dniu 26 maja 2016r. zdjęć RTG podczas badania pokrzywdzonego.

Dot. czynu z pkt 2 zaskarżonego wyroku Pismo z dnia 20.08. 2021r. wraz z płytą CD. 4217 - 4218 Obraz radiologiczny. 4218 Uzupełniająca opinia sądowo-lekarska z dnia 15.09. 2021r. 4241-4245 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. M. M. (1) M. K. K. K. (1) Możliwość wpływu M. M. (3) na treść dokumentacji medycznej, z uwagi na fakt zatrudnienia w szpitalu, w którym udzielono pomocy medycznej pokrzywdzonemu L. M.. Dot. czynu z pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku.

Pismo z WSS nr (...) w R. 4223 2.1.2.2. M. M. (1) M. K. K. K. (1) Spowodowanie obrażeń ciała stwierdzonych u K. S. w związku ze zdarzeniem z 25/26 maja 2016r. nie przez oskarżonych, a przez D. W.. Pismo KMP w R. 4267 Pismo KP w P. 4268, 4275 Pismo PR w W. 4279 akta PR 3 Ds 353.2016 4292 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 Pismo WSS Nr (...) w R. z dnia 27 sierpnia 2021r. dot. zatrudnienia M. M. (3) Sąd uznał dowód za wiarygodny, albowiem ma on charakter obiektywny i brak jest podstaw do jego kwestionowania.

Nie był też kwestionowany przez strony postępowania. 2.1.1.2 Pismo z dnia 20.08. 2021r. wraz z płytą CD. Obraz radiologiczny z badania RTG Uzupełniająca opinia sądowo-lekarska z dnia 15.09. 2021r. Dowody te są wiarygodne, gdyż mają charakter obiektywny i potwierdzają fakt, iż w dniu 26 maja 2016r. stwierdzono u pokrzywdzonego L. M. m.in. złamanie części dalszej przedramienia prawego, a nadto, że dokumentację medyczną dotyczącą obrażeń ciała pokrzywdzonego sporządzono m.in. na podstawie badania RTG, które wykonano w czasie badania pokrzywdzonego w WSS Nr (...) w R..

Ponadto korespondują one z zeznaniami pokrzywdzonego L. M.. 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 2.1.2.1 Pismo WSS Nr (...) w R. Dowód nie potwierdził sugerowanej przez oskarżonego M. M. (1) okoliczności, albowiem samo zatrudnienie M. M. (3) w szpitalu, nie daje żadnych racjonalnych podstaw do uznania, iż miała ona wpływ na rzetelność sporządzonej dokumentacji medycznej związanej z badaniem pokrzywdzonego L.

M. w dniu 26 maja 2016r. i stanowi jedynie gołosłowną tezę oskarżonego. 2.1.2.2 Pismo KMP w R. z dnia 13.11.2021r., Pismo KP w P. z dnia 17.11.2021r. i z dnia 24.11.2021r. oraz pismo Prokuratury Rejonowej w Wodzisławiu Śląskim wraz z aktami sygn. 3 Ds 353.2016 Z treści tych dowodów nie wynikają żadne okoliczności, które podważałyby prawidłowość ustaleń Sądu I instancji, który nie kwestionował, iż relacja partnerska K. S. i D. W. miała burzliwy charakter i doszło do uszkodzenia ciała K. S. ze strony D. W. w dniu 24.04.2016r., a także dochodziło do samookaleczeń pokrzywdzonej.

Nie podważają one również prawdziwości zeznań K. S. co do przebiegu zdarzenia w nocy 25/26 maja 2016r. zwłaszcza, że w sprawie sygn. 3 Ds 353.2016 nie była ona przesłuchiwana na okoliczność doznania obrażeń ciała stwierdzonych u niej w dniu 26 maja 2016r.

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (pkt 1-8 apelacji obrońcy osk. M.M. (1), pkt 4 i 6 apelacji obrońcy osk. M. K. oraz pkt 1a i b apelacji osk. K.K. (1)) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Niezasadne były podniesione przez wszystkich obrońców zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, skoro ocena dowodów ujawnionych na rozprawie, a dokonana przez Sąd Okręgowy, nie wykazuje zdaniem Sądu odwoławczego dowolności i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej przepisem art. 7 k.p.k.

Przypomnieć należy, że apelacja zarzucająca błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest skuteczną tylko wówczas, gdy jej autor wykaże, że ustalenia dokonane przez sąd orzekający są wbrew wskazaniom wiedzy, zasadom doświadczenia życiowego bądź wyciągnięte z nich wnioski sprzeczne są z prawidłami logicznego rozumowania, względnie wskaże, jakie fragmenty poczynionych ustaleń nie znajdują odzwierciedlenia w ujawnionych dowodach albo jakie istotne dowody zostały pominięte przy dokonywaniu oceny materiału dowodowego.

A tego żaden ze skarżących nie zdołał uczynić skutecznie, przedstawiając jedynie swoją wersję oceny zebranych w sprawie dowodów. Nie można przy tym zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i odrzucił na płaszczyźnie art. 7 k.p.k., jako niewiarygodne. Trzeba przy tym wyraźnie podkreślić, że odrzucenie przez sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi uprawnienie sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów.

Swoje stanowisko i podjęte rozstrzygnięcia Sąd meriti bowiem dokładnie przedstawił oraz przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach wyroku zgodnie z wymogami art. 424 k.p.k., albowiem sporządzone przez Sąd Okręgowy uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób należyty wyjaśnia podstawy faktyczne orzeczenia wskazując, na fakty i okoliczności, które zostały udowodnione oraz określa dowody, na których oparto przedmiotowe ustalenia, a także wymienia powody, które legły u podstaw częściowego zakwestionowania wyjaśnień oskarżonych, co do okoliczności i przebiegu inkryminowanych zdarzeń oraz roli, jaką odegrał każdy z oskarżonych w przedmiotowym zdarzeniu.

W zasadniczej części obrońcy oskarżonych M. M. (1), K. K. (1) i M. K. podniesione zarzuty w zakresie błędnych ustaleń faktycznych, zbudowali na bazie krytyki przyjęcia przez Sąd meriti jako wiarygodnych, dowodów obciążających oskarżonych, a wśród nich przede wszystkim zeznań pokrzywdzonych K. S. i L. M., a także świadków wskazanych przez sąd, a w szczególności D. W., S. Z. i K. M.. Stanowisko skarżących nie zasługiwało jednak na aprobatę Sądu Apelacyjnego, gdyż Sąd meriti - uwzględniając całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego - był w pełni uprawniony do wyrażonej w pisemnych motywach oceny dowodów, którym dał wiarę, a argumentacja zawarta w apelacjach wszystkich trzech obrońców, stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu.

Zrozumiała jest przy tym rola obrońców, którzy opierając się na wybiórczym powoływaniu dowodów lub ich fragmentów, próbują nadać niektórym szczegółom zbyt doniosłe znaczenie, jednak próby te nie wytrzymują konfrontacji z całokształtem materiału dowodowego, który trafnie został oceniony przez Sąd Okręgowy. Wszyscy obrońcy oskarżonych odwołując się w sposób bardzo selektywny do poszczególnych dowodów oraz ich części (np. fragmenty wyjaśnień czy zeznań) i formułując oceny związane z rzekomymi niedostatkami materiału dowodowego, utracili z pola widzenia całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz płynące z niego wnioski.

Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku, odnosząc się kompleksowo do wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz dokonanych na ich podstawie ustaleń, nie pozostawia wątpliwości, iż każdy z oskarżonych tj. M. M. (1), M. K. i K. K. (1), zachowaniem swym zrealizowali znamiona ustawowe czynów przypisanych każdemu z nich w pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku. Formułując powyższe uwagi podkreślić należy, iż wszystkich przywołanych przez Sąd I instancji ustaleń i powołanych na ich poparcie dowodów, skarżący zdają się nie zauważać, opierając swe rozbudowane i całkowicie chybione zarzuty wyłącznie na tej części wyjaśnień oskarżonych M.

M. (1), K. K. (1) i M. K., które przez Sąd a quo zostały całkowicie zdezawuowane, względnie na fragmentach zeznań świadków, w sytuacji gdy całościowa ich wymowa prowadzi do wniosków odmiennych. Przypomnieć należy skarżącym, iż sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu meriti innej, odmiennej oceny dowodów czy też alternatywnego do ustalonego przez Sąd I instancji poglądu, nie może automatycznie prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych (tak: Sąd Najwyższy I KR 197/74, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58).

Skarżący powinni w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody skutecznie wykazać, jakie błędy natury faktycznej lub logicznej, czy też jaka sprzeczność z zasadami doświadczenia życiowego powodowały, iż ustalenia Sądu I instancji były w okolicznościach rozpoznawanej sprawy błędne. Zadaniu temu żaden z obrońców oskarżonych nie sprostał, formułując zarzuty, stanowiące wyłącznie gołosłowną polemikę z opartymi na prawidłowo ocenionych dowodach ustaleniami sądu. Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu meriti, co do zaistnienia i przebiegu zdarzeń z 25/26 maja 2016r. przypisanych M.

M. (1), K. K. (1) i M. K. w pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku oraz roli każdego z oskarżonych. Należy też zwrócić uwagę, iż Sąd I instancji nie przyjął bezkrytycznie zaproponowanej w akcie oskarżenia oceny przedmiotowych zdarzeń, ale w oparciu o rzetelnie zebrane w sprawie dowody, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Słusznie też Sąd Okręgowy nie przyjął na prawdziwą, forsowanej przez oskarżonego M. M. (1) wersji, sprowadzającej się w istocie do sugestii o rzekomym pomówieniu oskarżonych o dokonanie przedmiotowych przestępstw w odwecie za postępowanie karne prowadzone o przestępstwo popełnione na jego szkodę w dniu 26 maja 2016r. przez D.

W., K. M. i in. Przypomnieć bowiem jedynie należy, że pomocy medycznej udzielono pokrzywdzonej K. S. w dniu 26 maja 2016r. już o godz. 5.30, a więc w momencie, gdy nie doszło do popełnienia przestępstwa na szkodę M. M. (1), ani też D. W. nie mógł wiedzieć czy uda mu się odnaleźć M.M. (1) i jaki będzie miało przebieg i skutki planowane zdarzenie. Przez co sugestia o rzekomym intencjonalnym zabezpieczeniu się przez D. W. i pomówieniu oskarżonych o przestępstwa na szkodę L. M. i K. S., jest jedynie gołosłownym twierdzeniem, które stanowi przyjęta linię obrony.

Ponadto fakt zaistnienia i ustalony przez sąd przebieg przedmiotowych zdarzeń w C. logicznie wskazuje na powód zdarzenia objętego prawomocnym już wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2018r. w sprawie sygn. V K 2/17, w której postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021r. sygn. IV KK 380/19 Sąd Najwyższy oddalił kasacje wniesione przez obrońców. Prawidłowe ustalenia Sądu I instancji korespondują również z godzinami logowania się telefonów oskarżonych w C., a także z częściowymi wyjaśnieniami samych oskarżonych, którzy potwierdzili swoją obecność w miejscu przestępstwa i niektóre istotne okoliczności z jego przebiegu.

Przy czym nie bez znaczenia jest również fakt, iż oskarżony M. M. (1) swoje pierwsze wyjaśnienia w niniejszej sprawie składał po upływie kilku miesięcy od zdarzenia, a więc dysponował wystarczającym czasem na ich przemyślenie, a mimo to zmieniał w późniejszym czasie podawane wersje przebiegu zdarzenia w sposób sugerujący chęć ich dostosowania do ujawnionych w toku śledztwa dowodów. W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom skarżących wyrok obrońców, Sąd I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący wykazał powody dla których przyjął sprawstwo i winę oskarżonych M.

M. (1), K. K. (1) i M. K. w zakresie przypisanych każdemu z nich w pkt 1 i 2 przestępstw, prezentując zarówno mechanizm działania oskarżonych oraz ich świadomość co do faktycznych okoliczności i charakteru popełnionych czynów, prawidłowo ustalając okoliczności wszystkich przedmiotowych czynów i dokonując następnie prawidłowej ich oceny oraz wyciągając na ich podstawie słuszne wnioski. Wbrew twierdzeniom obrońców Sąd meriti prawidłowo i przekonująco uzasadnił, w jaki sposób oskarżeni zrealizowali znamiona ustawowe przypisanych każdemu z nich przestępstw, a zachowania w tym zakresie oskarżonych, świadczą o umyślnym działaniu oskarżonych.

Trafność zaskarżonego wyroku wynika przy tym z prawidłowych ustaleń faktycznych, przez co chybione były wszystkie zarzuty kwestionujące przyjęte ustalenia. Zbędne jest też szczegółowe odnoszenie się do każdego z zarzutów sformułowanych przez obrońców, skoro Sąd Apelacyjny w całości zaaprobował zarówno poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia, jak i kompleksową ocenę dowodów prowadzącą do tych ustaleń, jak również motywy, którymi kierował się Sąd meriti, a argumentację skarżących ocenił jedynie w kategorii subiektywnej polemiki z tym ustaleniami, opartej na wybiórczej ocenie dowodów.

Szczegółowa ocena wszystkich zarzutów obrońców spowodowałaby bowiem konieczność powielania motywów Sądu I instancji. Sąd zresztą nie czynił swych ustaleń bezkrytycznie przyjmując dowody zaoferowane przez oskarżyciela publicznego, czego przykładem była modyfikacja opisu i kwalifikacji czynów. Sąd Apelacyjny nie uznał więc żadnego z zarzutów apelujących wyrok obrońców, kwestionujących prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, w całości aprobując te ustalenia i zaprezentowaną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku ocenę dowodów, które stanowiły podstawę tych ustaleń, przez co odnoszenie się do każdego z tych zarzutów odrębnie, byłoby jedynie zbędnym powieleniem ustaleń i argumentacji przedstawionej przez Sąd meriti .

Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych oraz dokonanych na ich podstawie ocen, nie dała podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia żadnego z oskarżonych. Nie zachodzą również żadne podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Brak konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości. 3.2. Zarzut obrazy prawa procesowego tj. art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. dot. wniosków dowodowych - nieprawidłowo wskazanych w apelacji jako naruszenie art. 171 k.p.k. (pkt 13 i 14 apelacji obrońcy osk. M.M. (1)) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez Sąd Okręgowy w sposób skrupulatny i prawidłowy, a zebrany materiał dowodowy uznać należy za pełny i wyczerpujący.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, rzetelnie zebrany w sprawie przez Sąd I instancji materiał dowodowy jest kompletny i uprawniał do wydania decyzji merytorycznej, albowiem w sposób wystarczający Sąd ten wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, co przeczy sugestii obrońcy oskarżonego M. M. (1) o naruszeniu przepisu 170 § 1 pkt 2 k.p.k. Stąd też nie było konieczności uzupełnienia zebranego materiału dowodowego o wskazane przez skarżącego, a wnioskowane wcześniej przez oskarżonego czynności, które mają charakter jedynie poboczny.

Całokształt argumentacji przywołanej w uzasadnieniu wyroku przez Sąd meriti, a także treść postanowienia o oddaleniu poszczególnych wniosków dowodowych była trafna. Nie miał też racji obrońca oskarżonego, zarzucając Sądowi I instancji obrazę przepisu postępowania tj. art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., z uwagi na oddalenie wniosku dowodowego o prześwietlenie ręki pokrzywdzonego L. M., który to wniosek wynikał z sugestii oskarżonego M. M. (1), że pokrzywdzony wcale nie doznał złamania przedramienia prawego, a dokumentacja medyczna była nierzetelna, na co wpływ mogła mieć M.

M. (3), zatrudniona zdaniem oskarżonego w tym czasie w szpitalu w R., gdzie udzielano pomocy medycznej pokrzywdzonemu. Pomijając jednak już fakt nieuprawnionego i zupełnie gołosłownego kwestionowania rzetelności dokumentacji medycznej sporządzonej w dniu 26 maja 2016r. w związku z obrażeniami ciała stwierdzonymi u L. M., w toku postępowania zarówno przed sądem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym, w sposób wiarygodny ustalono, iż w czasie badania L. M. w dniu 26 maja 2016r. wykonano m.in. badanie RTG kończyny górnej pokrzywdzonego i w oparciu o uzyskany obraz radiologiczny stwierdzono u niego złamanie części dalszej przedramienia prawego, co czyniło zbytecznym powtórne przeprowadzanie takiego samego badania na etapie postępowania sądowego, a sam wniosek zmierzał do przedłużenia postępowania.

Wniosek Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Prawidłowość procedowania nie budzi żadnych zastrzeżeń. Nie zachodzą również żadne podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Brak konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości 3.3. Zarzut obrazy prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 201 k.p.k. (dot. opinii biegłych) (pkt 1 apelacji obrońcy osk. M. K. oraz pkt 10 - 12 apelacji obrońcy osk. M.M. (1)) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut obrońcy oskarżonego co do rzekomego naruszenia przepisu art. 7 k.p.k. przy ocenie opinii biegłych.

Wbrew bowiem twierdzeniom skarżących wszystkie opinie, zwłaszcza po ich uzupełnieniu, były trafne, a poszczególni biegli w sposób rzetelny i jasny wykazali powody, dla których doszli do zaakceptowanych przez Sąd I instancji wniosków. Natomiast analiza całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w tym poszczególnych wyjaśnień oskarżonych M. M. (1) i M. K. – wbrew twierdzeniom obrońców oskarżonych – nie podważa wniosków wyrażonych w kwestionowanych przez skarżących opiniach biegłych. Ponadto każdą opinię biegłych ocenia sąd i to sąd decyduje, czy jest ona dla niego zrozumiała i przekonywująca, czy odpowiada na pytania zakreślające jej przedmiot i granice, czy jest wewnętrznie spójna i niesprzeczna, czy nie rodzi wątpliwości co do jej merytorycznej trafności.

Jeśli w którejś z powyższych kwestii sąd poweźmie uzasadnione wątpliwości (w szczególności pod wpływem argumentacji stron postępowania) to wówczas sąd decyduje - zgodnie z dyrektywą art. 201 k.p.k. - o wezwaniu tych samych biegłych, skonfrontowaniu biegłych lub o powołaniu innych biegłych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. II AKa 13/16). Szczególnie, że powołanie nowych biegłych powinno nastąpić jedynie wówczas, gdyby Sąd sam nie był w stanie rozstrzygnąć wątpliwości związanych z niejasną czy niepełną opinią biegłych (por.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2014r., sygn. akt WA 1/14). A takich wątpliwości, co do rzetelności i wartości dowodowej kwestionowanej przez skarżących opinii sądowo – lekarskich ani sądowo - psychologicznych, Sąd I instancji nie miał, co zasługuje również na aprobatę Sądu Apelacyjnego. Szczególnie, iż kompleksowa ocena zebranych w sprawie dowodów nie pozwala na racjonalne przyjęcie, iż zeznania pokrzywdzonej K. S., co do przebiegu zdarzenia w nocy z 25/26 maja 2016r. są niewiarygodne lub aby obrażenia ciała stwierdzone u pokrzywdzonych L.

M. i K. S. w przedmiotowej sprawie, powstały w okolicznościach innych niż ustalił do Sąd I instancji. Prawidłowo więc Sąd meriti ocenił opinię biegłego lekarza wraz z opiniami uzupełniającymi, a także opinie sądowo – psychologiczne oraz opinię genetyczną, słusznie nie znajdując racjonalnych powodów do ich zakwestionowania oraz dopuszczania dowodu z kolejnej opinii uzupełniającej lub opinii innych biegłych, co czyni w tej części chybionymi twierdzenia obu obrońców. Wniosek Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Prawidłowość procedowania nie budzi żadnych zastrzeżeń. Nie zachodzą również żadne podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Brak konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości 3.4.

Zarzut obrazy prawa procesowego (dot. oceny pozostałych dowodów) tj. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. (pkt 3 i 5 apelacji obrońcy osk. M. K. oraz pkt 2a i b apelacji obrońcy osk. K.K. (1)). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Niezasadne były zarzuty obrońców oskarżonych M. K. i K. K. (1) powiązane z obrazą przepisów proceduralnych, które w istocie zmierzały do zakwestionowania winy i sprawstwa każdego z tych oskarżonych. Wprawdzie obrońcy w swych apelacjach zarzucili zarówno obrazę przepisów postępowania, która miała mieć wpływ na treść wyroku, jak i błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, to w gruncie rzeczy skarżący ci kwestionują prawidłowość poczynionych ustaleń, gdyż ich zdaniem naruszenie wskazanych wyżej przepisów miało doprowadzić do błędności ustaleń faktycznych.

Nie zasługiwały więc na aprobatę zarzuty apelacji obrońców, sugerujące naruszenie przepisów art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. poprzez błędną oraz sprzeczną z zasadą obiektywizmu ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom każdego z obrońców, Sąd I instancji prawidłowo ustalił istotne okoliczności popełnienia czynów przypisanych poszczególnym oskarżonym, a w pisemnych motywach drobiazgowo i wyczerpująco przeanalizował zebrany w sprawie materiał dowodowy, dokonując trafnej jego oceny, która całkowicie mieści się w rygorach wynikających z art. 7 k.p.k. i jest oceną wszechstronną oraz bezstronną, nie narusza granic swobodnej oceny, jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych.

Sąd meriti w uzasadnieniu swym szczegółowo wskazał przy tym, na jakich dowodach oparł w tej części swe ustalenia, a także, które dowody i z jakich przyczyn zakwestionował, a wywody przedstawione w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, znajdują pełną aprobatę Sądu ad quem. Zasada wyrażona w art. 410 k.p.k., nakłada bowiem na Sąd obowiązek uwzględnienia przy wyrokowaniu całokształtu tych okoliczności. Sąd ferując wyrok nie może wydać go na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc tych, które tezę oskarżenia potwierdzają, jak i tych, które ją podważają.

Dopiero bowiem wszechstronna ocena wszystkich dowodów i wynikających z nich okoliczności może doprowadzić do wykrycia prawdy i poczynienia prawidłowych w tym zakresie ustaleń. Tak właśnie uczynił w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy, co nie tylko umożliwia kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku, ale też upoważnia do stwierdzenia, iż został on wydany w oparciu o całokształt materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, a przedstawiona w uzasadnieniu orzeczenia ocena dowodów, ma wszechstronny charakter, prowadząc do wykrycia prawdy i poczynienia prawidłowych w tym zakresie ustaleń.

Wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił każdy z dowodów i wcale nie dał bezkrytycznie wiary dowodom wspierającym tezy oskarżenia ( czego skutkiem była częściowa zmiana opisu i kwalifikacji, czy częściowe zakwestionowanie zeznań niektórych świadków jak np. S. Z. czy D. W., a i samej pokrzywdzonej K. S. ), a swoją decyzję przekonująco przedstawił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji obszerne i uszczegółowione w zarzutach apelacji argumenty skarżących nie zasługiwały na aprobatę w toku kontroli instancyjnej i stanowiły raczej wyraz polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji wraz z próbą przekonania do własnej, korzystnej dla oskarżonych interpretacji faktów.

Niezasadny był również wskazany przez obrońcę oskarżonego K. K. (1) zarzut naruszenia przepisu art. 5 § 2 k.p.k., albowiem nie przyznanie się oskarżonego do winy - podobnie jak sytuacja odwrotna - stanowi fakt procesowy równoprawny z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. Podlega zatem jako taki konfrontacji z pozostałymi, a skoro zgromadzone w sprawie dowody przeciwne wskazywały na konieczność uznania wyjaśnień oskarżonych za niewiarygodne, sąd orzekający swoje ustalenia oparł właśnie o dowody pozostające w stosunku do relacji poszczególnych oskarżonych w opozycji.

Nie uchybił Sąd Okręgowy tym samym regule wynikającej z treści art. 5 § 1 i 2 k.p.k., albowiem zasady domniemania niewinności oraz rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego znajdują zastosowanie w procesie jedynie dopóty, dopóki poddane kompleksowej ocenie dowody nie pozwalają na sformułowanie ostatecznego wniosku o nie budzącej wątpliwości winie i sprawstwie. Wniosek Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych albo o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Postępowanie dowodowe zostało bowiem przeprowadzone przez Sąd Okręgowy w sposób skrupulatny i prawidłowy, a zebrany materiał dowodowy uznać należy za pełny i wyczerpujący. W ocenie Sądu Apelacyjnego, rzetelnie zebrany w sprawie przez Sąd I instancji materiał dowodowy jest kompletny i uprawniał do wydania decyzji merytorycznej, albowiem w sposób wystarczający Sąd ten wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, co przeczy sugestii obrońcy oskarżonych o naruszeniu przepisów proceduralnych.

Stąd też nie było konieczności uzupełnienia zebranego materiału dowodowego o wnioskowane przez strony czynności np. w postaci odczytania protokołu przesłuchania świadka z innego postępowania, które miałyby charakter jedynie poboczny. Chybiony jest również zarzut wszystkich obrońców, że Sąd I instancji ustalił winę i sprawstwo każdego z oskarżonych na podstawie domniemania, a nie wnioskowania w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowody, albowiem Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy, wystarczający, a przede wszystkim przekonujący wykazał powody, dla których był uprawniony do wydania wyroku skazującego wobec wszystkich tych oskarżonych.

Nie zachodzą również żadne podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Brak konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości. 3.5. Zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 280 § 1 k.k. (pkt 4 apelacji obrońcy osk. K.K. (1)) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut obrońcy oskarżonego K.

K. (1) sugerujący rzekomą obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 280 § 1 k.k. podniesiony w apelacji. Odnosząc się do tego zarzutu apelacyjnego wskazać należy, iż obraza przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt 1 k.p.k.) polega na błędnym zastosowaniu lub niezastosowaniu przepisu prawa materialnego, gdy są to przepisy o charakterze stanowczym, tzn. nakazujące lub zakazujące stosowania przepisów prawa materialnego. Natomiast z treści uzasadnienia apelacji (str.

16) wynika, że obrońca kwestionuje w istocie prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych, ale te w całości zasługują na aprobatę sądu odwoławczego. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego K.K. (1) od czynu popełnionego na szkodę L. M.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd I instancji prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Prawidłowo zakwalifikował też czyny przypisane oskarżonym, a swoją decyzję wystarczająco uzasadnił.

Nie doszło więc do obrazy prawa materialnego w zakresie czynów przypisanych każdemu z tych oskarżonych. Dotyczy to zarówno podstawy prawnej skazania oraz podstawy prawnej wymiaru kary. Nie miał racji obrońca zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną skazania poszczególnych sprawców za czyny przypisane w odpowiednich punktach wyroku Sądu I instancji, gdyż Sąd odwoławczy w całości aprobuje w tej części stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku. 3.6. Zarzut rażącej niewspółmierności kary poprzez nieuwzględnienie faktu wyeliminowania art. 275 § 1 k.k. wobec oskarżonego M.

K. (pkt 2 apelacji obrońcy osk. M. K.) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Chybiony był zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. K. o rzekomej rażącej surowości orzeczonej kary jednostkowej pozbawienia wolności za czyn przypisany mu w pkt 1 zaskarżonego wyroku poprzez nieuwzględnienie, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy czyn ten nie został zakwalifikowany z uwzględnieniem przepisu art. 275 § 1 k.k., tak jak wynikało to z poprzedniego wyroku, który został uchylony przez sąd II instancji.

W realiach niniejszej sprawy, uwzględniając prawidłowe ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, fakt, że w podstawie prawnej skazania nie przyjęto kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu z uwzględnieniem przepisu art. 275 § 1 k.k., nie miał istotnego wpływu na wymiar kary, która została orzeczona na podstawie art. 280 § 2 k.k., tak samo zresztą jak w poprzednim, uchylonym wyroku Sądu I instancji. Należało bowiem mieć w polu widzenia proporcjonalność pomiędzy wyeliminowanym z opisu czynu przypisanego oskarżonemu M.

K. faktem związanym z kradzieżą dowodu osobistego pokrzywdzonej, a istotą i okolicznościami przypisanego mu w pkt 1 przestępstwa. Wniosek Wniosek o zmianę wyroku poprzez złagodzenie kary za czyn przypisany osk. M. K. w pkt 1. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Okręgowy wymierzając oskarżonemu M. K. karę za czyn przypisany w pkt 1, prawidłowo uwzględnił wszystkie okoliczności mające wpływ na jej wymiar zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 53 k.k., czemu dał wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, co również znalazło pełną aprobatę Sądu Apelacyjnego. 3.7.

Zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 85a k.k. i 86 § 1 k.k. w zw. z art. 6 k.p.k. co do kary łącznej (pkt 9 apelacji obrońcy osk. M. K.) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Z uwagi na reformatoryjny charakter orzeczenia Sądu odwoławczego, związany z częściowym uniewinnieniem oskarżonych od jednego z zarzucanych im czynów, a także orzeczenia wobec oskarżonych nowych kar łącznych w niższym rozmiarze niż wynikało to z treści zaskarżonego wyroku, zarzut ten stał się nieaktualny.

Ponadto wobec M. K. zachodzi obecnie podstawa do wydania wyroku łącznego, w którym na nowo zostanie ukształtowana kara łączna z uwzględnieniem kary za czyn, który był objęty poprzednim wyrokiem w części, która uprzednio została utrzymana w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 października 2018r. sygn. II AKa 276/18. Wniosek Wniosek o złagodzenie kary łącznej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Pomimo, że wniosek o złagodzenie kary okazał się skuteczny, to jednak nastąpiło to nie z tych powodów, które zostały wskazane w apelacji skarżącego, 3.8.

Zarzut obrazy prawa procesowego tj. art. 443 k.p.k. (pkt 5 apelacji obrońcy osk. K.K. (1)) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Z uwagi na reformatoryjny charakter orzeczenia Sądu odwoławczego, związany z częściowym uniewinnieniem oskarżonych od jednego z zarzucanych im czynów, a także orzeczenia wobec oskarżonych nowych kar łącznych w niższym rozmiarze niż wynikało to z treści zaskarżonego wyroku, zarzut ten stał się nieaktualny.

Ponadto wobec K. K. (1) zachodzi obecnie podstawa do wydania wyroku łącznego, w którym na nowo zostanie ukształtowana kara łączna z uwzględnieniem kary za czyn, który był objęty poprzednim wyrokiem w części, która uprzednio została utrzymana w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 października 2018r. sygn. II AKa 276/18. Wniosek Wniosek o złagodzenie kary łącznej wobec K. K. (1). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Pomimo, że wniosek o złagodzenie kary okazał się skuteczny, to jednak nastąpiło to nie z tych powodów, które zostały wskazane w apelacji skarżącego . 3.9. Zarzuty dotyczące czynu przypisanego w pkt 3 zaskarżonego wyroku (art. 288 § 1 k.k.) Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (pkt 9 obrońcy osk. M.M. (1) i pkt 1c obrońcy osk. K.K. (1)) Zarzut obrazy prawa procesowego tj. art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. (pkt 7 apelacji obrońcy osk. M. K. oraz pkt 2c apelacji obrońcy osk. K.K. (1)) Zarzut rażącej niewspółmierności kary (pkt 8 apelacji obrońcy osk.

M. K.) ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Pomimo odmiennie sformułowanych i opartych o różne podstawy odwoławcze zarzutów, rację mieli obrońcy wszystkich trzech oskarżonych w zakresie czynu przypisanego oskarżonym w pkt 3 zaskarżonego wyroku. Wprawdzie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez Sąd I instancji rzetelnie i zgromadzono wszystkie dostępne sądowi dowody, to w ocenie Sądu Apelacyjnego, mimo prawidłowych ustaleń, że wszyscy oskarżeni przebywali w pobliżu miejsca uszkodzenia samochodu pokrzywdzonego i to w czasie, gdy do tego uszkodzenia doszło, to jednak brak jest wystarczających podstaw do przypisania sprawstwa wszystkim trzem oskarżonym, a to z powodu uzasadnionych i niedających się usunąć wątpliwości co do sprawstwa każdego z nich.

Wprawdzie Sąd I instancji nie naprowadził na te wątpliwości, ale też przemilczał w pisemnych motywach uzasadnienia, dlaczego przyjął, że to wszyscy trzej sprawcy dokonali tego czynu, albo że wszyscy trzej zdarzenie to obejmowali swoją świadomością i zamiarem. Szczególnie, że już co do czynności polegających na doprowadzeniu pokrzywdzonej do obcowania płciowego, Sąd Okręgowy przyjął przecież eksces jednego ze sprawców, a więc i w tym drugim przypadku nie był on niemożliwy. Natomiast, o ile udział i rola każdego z oskarżonych w czynach popełnionych na szkodę K.

S. i L. M. mogła być ustalona już chociażby na podstawie zeznań samych pokrzywdzonych, które to dowody Sąd I instancji ocenił w konfrontacji z całością zgromadzonego materiału dowodowego, o tyle samego momentu uszkodzenia samochodu nie widział ani pokrzywdzony D. W., ani też pozostali świadkowie. A sama zbieżność czasowa obecności oskarżonych w pobliżu miejsca, gdzie doszło do uszkodzenia pojazdu, nie jest wystarczająca do przyjęcia współsprawstwa wobec wszystkich oskarżonych, a nie zdołano także ustalić, który z nich, albo którzy, dokonali uszkodzeń.

Nie można też wykluczyć sytuacji, że uszkodzenia pojazdu dokonał np. ostatni ze sprawców wychodzących z dou L. M. (bez względu na to, kto nim był), a idący wcześniej tego nawet nie zauważyli. O ile bowiem do zdarzeń w domu L. M., na różnych etapach postępowania oskarżeni częściowo się przyznali, o tyle o uszkodzeniu samochodu żaden z nich na żadnym etapie procesu nigdy nie wspominał. Wprawdzie współsprawca działający w ramach animus auctoris nie musi bezpośrednio realizować czynności czasownikowej danego typu czynu, nie mniej jednak musi sam wykonać określoną czynność, która stanowi istotny wkład w realizację tego czynu, a więc taką, która pozwala hipotetycznie przyjąć, że przez odstąpienie współdziałającego, czyn w ogóle nie byłby popełniony lub popełniony w inny sposób.

Tym samym przy ocenie współsprawstwa, nacisk położyć należy na charakterze przestępczego porozumienia, jego związku z planem i podziałem ról oraz istotności działania z punktu widzenia skutecznej realizacji wspólnego zamiaru. Podstawowymi elementami współsprawstwa są wspólne wykonanie znamion czynu zabronionego oraz zachodzące między współsprawcami porozumienie. Termin „wspólnie” ma charakter przedmiotowy i opisuje sytuacje, gdy do realizacji znamion czynu zabronionego dochodzi przez dopełniające się zachowania poszczególnych osób.

Drugim z elementów konstruujących współsprawstwo jest porozumienie, które charakteryzuje się akceptacją wspólnej realizacji znamion typu czynu zabronionego. Może mieć ono charakter sformalizowany bądź jedynie dorozumiany, wymagający jedynie świadomości wspólnego działania występującej u współsprawców. Porozumienie może poprzedzać popełnienie czynu zabronionego, ale także może występować już w trakcie realizacji znamion typu, gdy do realizującego znamiona typu czynu zabronionego sprawcy dołącza inna osoba. Dopiero z momentem przystąpienia do porozumienia lub zawarcia porozumienia zachowania osób w nim uczestniczących można potraktować jako współsprawstwo.

Nie ma więc możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnej za zachowania pozostałych współsprawców podjęte przed przystąpieniem do porozumienia i rozpoczęciem wspólnej realizacji znamion typu czynu zabronionego. Poza porozumieniem dodatkowym warunkiem współsprawstwa, pozwalającym w szczególności na odróżnienie go od pomocnictwa, jest tzw. animus auctoris, a więc postrzeganie czynu popełnianego wspólnie z innymi osobami jako własnego - współsprawca musi odczytywać całość działań objętych porozumieniem jako własne, a nie cudze przedsięwzięcie”.

Natomiast w niniejszej sprawie, skoro brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia, iż pomiędzy wszystkimi oskarżonymi istniało porozumienie, co do uszkodzenia samochodu należącego do D. W. i K. K. (2), a także, że zachowanie każdego z nich stanowiło istotny element wspólnego działania i dopełniło działanie pozostałych osób oraz, że każdy z nich miał w ogóle wiedzę na temat uszkodzenia samochodu, należało uniewinnić wszystkich oskarżonych od popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k., z uwagi na niedające się usunąć wątpliwości, co do sprawstwa wszystkich oskarżonych.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje też wystarczających podstaw do przypisania tego czynu jednemu lub dwóm sprawcom, albowiem nie ma możliwości ustalenia, który lub którzy z nich przestępstwa tego się dopuścili. Zresztą Sąd I instancji tej okoliczności również nie ustalił, ograniczając się w istocie rzeczy do bardzo rzetelnego ustalenia rodzaju uszkodzeń powstałych w tym pojeździe oraz wyliczenia wysokości szkody. Nie zmienia to jednak faktu, iż Sąd I instancji nie odniósł się w żaden sposób do przyczyn przypisania tego przestępstwa wszystkim trzem oskarżonym.

Natomiast niewątpliwa obecność wszystkich trzech oskarżonych w pobliżu miejsca, gdzie doszło do uszkodzenia samochodu marki (...) i to w czasie, gdy do tego uszkodzenia doszło, nie jest jeszcze równoznaczna z możliwością przypisania sprawstwa za ten czyn wszystkim trzem oskarżonym, w sytuacji gdy nie można wykluczyć, iż czyn ten stanowił eksces jednego lub dwóch sprawców, a nadto nie można wykluczyć, iż pomiędzy oskarżonymi brak było porozumienia w tym zakresie, a jeden lub dwóch z nich mogło nawet samego uszkodzenia nie widzieć, lub też nie godzić się na nie.

Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie wszystkich oskarżonych od popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ze wskazanych powyżej względów, zgodnie z regułą wynikającą z art. 5 § 2 k.p.k. należało uniewinnić wszystkich oskarżonych od popełnienia czynu przypisanego im w pkt 3 zaskarżonego wyroku, a zarzuty podniesione w tym zakresie przez skarżących okazały się skuteczne. 3.10.

Zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 29 ustawy Prawo adwokaturze co do wysokości zasądzonych kosztów obrony z urzędu (pkt 10 apelacji obrońcy osk. M. K., pkt 3 apelacji obrońcy osk. K.K. (1)oraz pkt 15 apelacji obrońcy osk. M.M. (1)) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie były zasadne zarzuty obrońców oskarżonych, w zakresie, w jakim kwestionowali oni kwotę przyznanego wynagrodzenia za obronę z urzędu w wysokości stawki minimalnej, albowiem przedmiot niniejszego postępowania sądowego, obejmujący tak naprawdę tylko jedno historycznie zdarzenie, mające miejsce w nocy 25/26.05.2016r. w C., w którym brało udział 3 oskarżonych, nie dało podstaw do uznania, iż sprawa była szczególne zawiła.

Obszerność zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikała natomiast z dwukrotnego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji i aktywności procesowej stron, co nie wpływało w istotny sposób na trudność lub czasochłonność czynności obrończych. Natomiast wielość terminów została uwzględniona w łącznej kwocie zasądzonego wynagrodzenia. Wniosek Wniosek o zmianę wyroku i zasądzenie wyższego wynagrodzenia z tytułu udzielonej obrony z urzędu, przy uwzględnieniu 150% stawki minimalnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutów obrońców, bez względu na rodzaj podniesionego zarzutu, spowodowała, iż brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w postulowanym przez skarżących kierunku.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy W zakresie nie objętym zmianami wyszczególnionymi w pkt 1 wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonych w całości został utrzymany w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Zdecydowana większość zarzutów skarżących okazała się niezasadna z przyczyn wskazanych w części 3 uzasadnienia i z tego powodu nie mogły być one uwzględnione.

Prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego, właściwa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zasadność doboru rodzaju i wysokość orzeczonych kar jednostkowych, przemawiała za utrzymaniem ( z wyjątkiem ustalenia wysokości kary wymierzonej K. K. (1) w pkt 1 zaskarżonego wyroku) w mocy zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynów przypisanych oskarżonym w pkt 1 i 2. Sąd Okręgowy wymierzając kary jednostkowe poszczególnym oskarżonym ( z wyjątkiem kary wymierzonej K. K. (1) za czyn przypisany w pkt 1), prawidłowo uwzględnił wobec każdego z nich odrębnie wszystkie okoliczności mające wpływ na jej wymiar, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 53 k.k., czemu dał wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, co również znalazło pełną aprobatę Sądu Apelacyjnego i zbędne jest powielanie tych argumentów.

Wymierzając karę łączną wobec oskarżonych, Sąd Okręgowy również prawidłowo rozważył okoliczności przemawiające za korzystnym ukształtowaniem kary łącznej przy zastosowaniu zasady asperacji. Sąd Apelacyjny uznał więc, iż tak określone przez Sąd I instancji wobec oskarżonych kary za poszczególne przestępstwa ( z wyjątkiem kary wymierzonej K. K. (1) za czyn przypisany w pkt 1), są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów, a także winy oraz roli w przestępstwie każdego z oskarżonych i spełnią cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do tych oskarżonych, a także w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Żadna z kar wymierzonych M. M. (1), K. K. (1) i M. K. nie jest nadmiernie surowa. W tej sytuacji, prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych oraz dokonanych na ich podstawie ocen, a także orzeczenie w zakresie okoliczności mających wpływ na rodzaj i wysokość orzeczonych kar, nie dała podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku przez Sąd odwoławczy. Nie zachodzą również żadne podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Przy tej okazji, należy w tym miejscu przypomnieć, iż stopień szczegółowości rozważań Sądu odwoławczego uzależniony jest od jakości oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Jeżeli ta ocena jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego, a więc odpowiada w pełni wymogom nałożonym przez reguły z art. 7 k.p.k., to wówczas Sąd odwoławczy zwolniony jest od drobiazgowego odnoszenia się do zarzutów apelacji, kwestionujących w rzeczywistości taką ocenę. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny uznał za wystarczające wskazanie głównych powodów niepodzielenia zarzutów apelacji obrońców oskarżonych, odsyłając do szczegółów uzasadnienia wyroku Sądu I instancji.

Jakkolwiek jest rzeczą oczywistą, iż na Sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, nie oznacza to jednak bezwzględnego wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu, albowiem w niniejszej sprawie Sąd odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez Sąd meriti ocenę dowodów, w związku z czym szczegółowe odnoszenie się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, byłoby jedynie zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2014r. sygn.

II KK 180/14, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. III KK 381/08 oraz postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 października 2007 r., sygn. III KK 120/07 z dnia 2 sierpnia 2006 r., sygn. II KK 238/05). Skoro w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji sporządził uzasadnienie swego wyroku w taki sposób, iż w pełni odpowiada wymogom z art. 424 § 1 k.p.k., nadto zawiera ono pełną i rzetelną ocenę całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, to Sąd Apelacyjny nie ma potrzeby jeszcze bardziej szczegółowego, niż to uczynił, odnoszenia się do poszczególnych zarzutów apelacji. 1.8.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Zaskarżony wyrok należało zmienić w zakresie wskazanym w pkt 1 wyroku Sądu Apelacyjnego tj.:

1. punkcie 1 obniżono karę wymierzoną oskarżonemu K. K. (1) z 8 do 6 lat pozbawienia wolności;

2. w punkcie 3 uniewinniono wszystkich oskarżonych od popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k.;

3. uchylono punkty 4 i 5 o karach łącznych i zaliczeniu na ich poczet okresów rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonych;

4. orzeczono wobec każdego z oskarżonych nowe kary łączne w wymiarze: - 8 lat pozbawienia wolności wobec oskarżonego M. M. (1), - 8 lat i 2 miesiące pozbawienia wolności wobec oskarżonego K. K. (1), - 5 lat pozbawienia wolności wobec oskarżonego M. K.;

5. na poczet nowych kar łącznych zaliczono każdemu z oskarżonych odpowiednie okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie i tak: - osk. M. M. (1) okres od 20.09.2016r. godz. 19.40 do 20.08.2018r. godz. 19.40 oraz od 24.08.2018r. godz. 19.40 do 31.01.2022r.; - osk. M. K. okres od 7.10.2020r. godz. 17.20 do 31.01.2022r.; - osk. K. K. (1) okres od 28.03.2021r. godz. 10.40 do 31.01.2022r. Zwięźle o powodach zmiany Ad. 1 Konieczność obniżenia kary wymierzonej przez Sąd I instancji K. K. (1) za czyn przypisany w pkt 1, była spowodowana omyłkowym - jak wynikałoby to z analizy pisemnych motywów zaskarżonego wyroku - pominięciem przez Sąd I instancji przepisu art. 197 § 1 k.k. w przyjętej wobec tego oskarżonego kwalifikacji prawnej czynu przypisanego mu w pkt 1 zaskarżonego wyroku.

Pomimo bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych i treści pisemnego uzasadnienia (str. 23 - 24), w którym Sąd wykazywał, w jaki sposób K. K. (1), bez udziału pozostałych oskarżonych, zrealizował znamiona przewidziane w przepisie art. 197 § 1 k.k., nie odzwierciedlił tych ustaleń w przyjętej podstawie prawnej skazania tego oskarżonego. W tej sytuacji, prawidłowo przyjęty w opisie czynu eksces K. K. (1), ale nie znajdujący swego odzwierciedlenia w podstawie prawnej skazania, skutkował jedynie możliwością uwzględnienia tej okoliczności, jako wpływającej na wyższy stopień społecznej szkodliwości czynu niż w przypadku pozostałych oskarżonych, ale nie uprawniało to do wymierzenia K.

K. (1) istotnie surowszej od pozostałych współsprawców kary, skoro nie przyjęto kumulatywnej kwalifikacji z art. 197 § 1 k.k., a brak było w tym zakresie apelacji prokuratora na niekorzyść tego oskarżonego. Ad. 2 Konieczność uniewinnienia wszystkich oskarżonych od popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k. przypisanego im pierwotnie nieprawomocnym wyrokiem, wynikała z zastosowania zasady wynikającej z przepisu art. 5 § 2 k.p.k., z powodów wskazanych wyżej w sekcji 3.9. Ad. 3 Częściowe uniewinnienie wszystkich oskarżonych oraz złagodzenie kary jednostkowej K.

K. (1) skutkowało uchyleniem orzeczenia o karach łącznych, a także o zaliczeniu na ich poczet okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Ad. 4 Biorąc pod uwagę i aprobując wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary łącznej wskazane przez Sąd I instancji, a nadto uwzględniając złagodzenie kary wymierzonej oskarżonemu K. K. (1), Sąd Apelacyjny stosując zasadę asperacji, orzekł wobec każdego z oskarżonych nowe kary łączne tj. - 8 lat pozbawienia wolności wobec oskarżonego M. M. (1), - 8 lat i 2 miesiące pozbawienia wolności wobec oskarżonego K.

K. (1), - 5 lat pozbawienia wolności wobec oskarżonego M. K.. Kierując się przy tym zasadami orzekania kary łącznej obowiązującymi do dnia 23 czerwca 2020r., Sąd odwoławczy wziął pod uwagę cele w zakresie indywidualnej prewencji, jakie kara łączna winna osiągnąć względem każdego z oskarżonych z osobna, jak również wzgląd na potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, które mają pierwszorzędne znaczenie przy wymiarze kary łącznej. Sąd Apelacyjny uznał więc, iż wymierzone M. M. (1), K.

K. (1) i M. K. w postępowaniu odwoławczym kary łączne, ukształtowane na zasadzie asperacji, odpowiadają realiom niniejszej sprawy i mieszczą się w kryteriach wymiaru kary łącznej. Sąd II instancji rozważył przy tym zarówno związek przedmiotowy jak i czasowy, jaki zaistniał w odniesieniu do poszczególnych czynów, których sprawstwo i winę przypisano każdemu z tych oskarżonych wymierzając kary jednostkowe. Uwzględniono również, że obu przypisanych przestępstw wszyscy trzej oskarżeni dopuścili się na szkodę dwojga różnych pokrzywdzonych, sposób działania oskarżonych i rodzaj naruszonego przez nich dobra prawnego.

Jednocześnie Sąd odwoławczy uznał, iż kary łączne w tej wysokości są sprawiedliwe i z pewnością nie są rażąco surowe co do któregokolwiek z oskarżonych. Ad. 5 Jednocześnie na poczet nowych kar łącznych zaliczono poszczególnym oskarżonym okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie, w oparciu o aktualne informacje wynikające z systemu NOE-SAD. 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności pkt 3 Orzekając w przedmiocie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, Sąd Apelacyjny zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońców tj. adw.

A. B., adw. T. K. i adw. M. M. (2) kwoty po 1.328,40 zł, na którą składają się kwoty po 1.080,- złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej odpowiednio oskarżonym M. M. (1), M. K. i K. K. (1) w postępowaniu odwoławczym oraz kwoty po 248,40 zł tytułem zwrotu podatku VAT. Podstawą przyznania obrońcom wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną w postępowaniu odwoławczym, która nie została opłacona, był przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615 j.t. z późn. zm.).

Wysokość wynagrodzenia adwokackiego, w tym co do zwrotu podatku VAT, ustalono w oparciu o § 17 ust. 2 pkt 5 oraz § 4 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18 j.t.). Jednocześnie z tych samych przyczyn, które wskazano wyżej w sekcji 3 niniejszego uzasadnienia, brak było podstaw do zasądzenia na rzecz któregokolwiek z tych obrońców wynagrodzenia za postępowanie odwoławcze w wysokości wyższej niż w stawce minimalnej. pkt 4 Natomiast na mocy art. 624 § 1 k.p.k. wszystkich oskarżonych z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na uwadze sytuację materialną każdego z nich, a także rozmiar orzeczonych wobec poszczególnych oskarżonych kar pozbawienia wolności.

7. PODPIS SSA Rafał Doros SSA Grzegorz Wątroba SSA Marcin Ciepiela 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego M. M. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok skazujący w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana 1.12. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego M. K. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok skazujący w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2.

Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☐ zmiana 1.13. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego K. K. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok skazujący w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2.

Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☐ zmiana