II AKa 366/21 · Sąd powszechny
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedDziałanie w ramach obrony koniecznej nie jest argumentem przemawiającym przeciwko zamiarowi popełnienia określonego czynu zabronionego. W takim wszak wypadku sprawca ma zamiar (bezpośredni lub ewentualny) popełnić określone przestępstwo aby odeprzeć bezprawny i bezpośredni atak na dobro chronione prawem, a nieponiesienie za nie odpowiedzialności karnej wynika z wypełnienia przesłanek o jakich mowa w art.25 § 1 kk. 2. Przyznanie jedynie okoliczności faktycznych stanowiących znamię przypisanego czynu przy jednoczesnym zaprzeczaniu okolicznościom przemawiającym za winą w jego popełnieniu nie stanowi przyznania się do winy w popełnieniu przypisanego przestępstwa, a zatem nie może stanowić istotnej okoliczności łagodzącej przy wymiarze kary.
Legislator headnote
AI generatedII AKa 366/21 · Sąd powszechny: W takim wszak wypadku sprawca ma zamiar (bezpośredni lub ewentualny) popełnić określone przestępstwo aby odeprzeć bezprawny i bezpośredni atak na dobro chronione prawem, a nieponiesienie za nie odpowiedzialności karnej wynika z wypełnienia przesłanek o jakich mowa w art.25 § 1 kk. 2. Przyznanie jedynie okoliczności faktycznych stanowiących znamię przypisanego czynu przy jednoczesnym zaprzeczaniu okolicznościom przemawiającym za winą w jego popełnieniu nie stanowi przyznania się do winy w popełnieniu przypisanego przestępstwa, a zatem nie może stanowić istotnej okoliczności łagodzącej przy wymiarze kary.
Full text
1. Działanie w ramach obrony koniecznej nie jest argumentem przemawiającym przeciwko zamiarowi popełnienia określonego czynu zabronionego. W takim wszak wypadku sprawca ma zamiar (bezpośredni lub ewentualny) popełnić określone przestępstwo aby odeprzeć bezprawny i bezpośredni atak na dobro chronione prawem, a nieponiesienie za nie odpowiedzialności karnej wynika z wypełnienia przesłanek o jakich mowa w art.25 § 1 kk. 2. Przyznanie jedynie okoliczności faktycznych stanowiących znamię przypisanego czynu przy jednoczesnym zaprzeczaniu okolicznościom przemawiającym za winą w jego popełnieniu nie stanowi przyznania się do winy w popełnieniu przypisanego przestępstwa, a zatem nie może stanowić istotnej okoliczności łagodzącej przy wymiarze kary.