Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
IV Ka 408/22 AI generated

IV Ka 408/22 · Sąd powszechny

Case Number IV Ka 408/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

uznaniu za wiarygodne, spójne, logiczne i szczere zeznań I. K., podczas gdy przedstawiona przez nią wersja zdarzeń nie znajduje odzwierciedlenia/jest wielokrotnie niezgodna z zabezpieczonym nagraniem z dnia 10 lutego 2021 roku, zeznania jej wymagały nieustannego dopytywania przede wszystkim przez Sąd o przebieg przedmiotowego zdarzenia, jak również o istotne szczegóły dotyczące zachowania oskarżonego, których I. K. nie była sama w stanie określić;

Legislator headnote

AI generated

art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k, art. 439 k.p.k, art. 4 k.p.k; IV Ka 408/22 · Sąd powszechny: Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

Keywords

AI generated
deficiencies in evidence implausible testimony unproven judicial bias inadequate factual investigation failure to state reasons evidentiary grounds

Cited Legislation

AI generated
art. 438 pkt 1 k.p.k
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.
art. 438 pkt 2 k.p.k
438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 439 k.p.k
– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.
art. 4 k.p.k
obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie przepisów art. 4 k.p.k.
art. 7 k.p.k
Wysokość opłaty za obie instancje została natomiast ustalona na podstawie art. 7 i art.
art. 410 k.p.k
AI generated
II Ka 564/22
Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 16 maja 2022 roku, wydany w sprawie o sygn.
VI Ka 696/20
Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 696/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II Ka 558/24
Sygn. akt II Ka 558/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Radosława Romaniuka po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy D. Ś. oskarżonego z art. 209 § 1 kk w zw. z art. 209 § 1a kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt II K 851/23 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 558/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 maja 2024 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 851/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 /Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut oskarżony w treści apelacji wskazał, że po raz kolejny został skazany za przestępstwo niealimantacji i odbywał już karę pozbawienia wolności, a obecnie orzeczona kara pozbawienia wolności nie jest sprawiedliwa, gdyż powinna być orzeczona wobec niego kara ograniczenia wolności lub inna kara; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty i argumenty oskarżonego okazały się niezasadne. Niewątpliwie oskarżony odbywał już karę łączną pozbawienia wolności (k.96) wynikającą z połączenia skazań zapadłych w sprawach Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim sygn. akt II K 809/20 oraz II K 532/21, ale wobec braku realizacji obowiązku alimentacyjnego wobec syna S. S. i- Ś. oskarżonemu postawiono zarzuty za kolejny okres niealimentacji od 28 lutego 2021 roku do 18 lutego 2022 roku. W przekonaniu Sądu Okręgowego, pierwszoinstancyjna ocena dowodów spełniła wymogi art. 7 kpk i art. 4 kpk. Tok rozumowania Sądu Rejonowego przedstawiony w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, który doprowadził do poczynienia takich, a nie innych ustaleń faktycznych, był zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz pozbawiony luk i niejasności. Sąd I instancji rozważał dowody „na korzyść” i „na niekorzyść” dla oskarżonego, zachowując obiektywizm i tłumacząc zajęte stanowisko dość klarownie. W apelacji oskarżonego zabrakło przesłanek, do których Sąd Rejonowy nie odniósł się już w uzasadnieniu wydanego wyroku. Sąd I instancji swe przekonanie, że oskarżony jest sprawcą przypisanego mu w wydanym wyroku czynu z art. 209 § 1a kk i jest to czyn przez niego zawiniony, opierał na wnikliwej ocenie wszystkich przeprowadzonych w toku procesu dowodów, istotnych z punktu widzenia przedmiotu procesu i jego specyfiki. Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko sprawcy czy jego obrońcy, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Na tym etapie rozważań przypomnieć należy, iż w myśl regulacji zawartych w art. 53 kk Sąd wymierzając karę, winien baczyć, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy sprawcy, uwzględnić stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a także mieć na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które winna sprawować kara, jak również potrzeby wynikające z dyrektywy prewencji ogólnej. Nadto, Sąd wymierzając karę powinien zwrócić uwagę na właściwości i warunki osobiste sprawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, iż Sąd Rejonowy prawidłowo i należycie rozważył wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności, czemu dał wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. W realiach tej konkretnej sprawy sięgnięcie przez Sąd do kary rodzajowo łagodniejszej postulowanej przez oskarżonego raziłoby zbyt łagodnym jego potraktowaniem i czyniło tak orzeczoną karę jako niespełniającą wszystkich dyrektyw kary z art. 53 § 1 kk, a w szczególności w zakresie prewencji indywidulanej i generalnej. Jak wynika z karty karnej, nie jest to pierwszy wyrok skazujący oskarżonego za przestępstwo niealimentacji, lecz już piaty. Taka postawa oskarżonego obrazuje, jaki miał stosunek do realizacji świadczeń alimentacyjnych. Zdaniem Sądu Okręgowego, orzeczenie kary samoistnej grzywny byłoby nieracjonalne przy uwzględnieniu, że środki finansowe oskarżony powinien przeznaczać na realizację obowiązku alimentacyjnego. W przekonaniu Sądu Okręgowego, jedynie kara pozbawienia wolności może dać efekt w kontekście celów prewencji indywidualnej. Każdy łagodniejszy rodzaj kary w skonkretyzowanej sytuacji oskarżonego, stanowiłby rażącą niewspółmierność, w kierunku nieuzasadnionej okolicznościami sprawy łagodności i pobłażliwości sprawcy popełniającemu ten sam czyn. Oskarżony od wielu lat nie realizuje obowiązku alimentacyjnego, również nie interesuje się losem dziecka, jego stanem zdrowia czy potrzebami. Deklaracje o woli realizowania obowiązku alimentacyjnego pozostają jedynie deklaracjami, nie mającymi pokrycia w działaniach oskarżonego. Uwzględnienie wniesionej apelacji stanowiłoby niejako w pewien sposób premiowanie przecież negatywnej postawy oskarżonego związanej z lekceważącym naruszaniem porządku prawnego przez ostanie lata, co świadczy jednocześnie o jego wysokim stopniu demoralizacji. Reasumując Sąd Okręgowy nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za złagodzeniem orzeczonej wobec oskarżonego przez Sąd Rejonowy kary w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności, bowiem oskarżony nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które nie zostały uwzględnione przez Sąd Rejonowy, przemawiających za uwzględnieniem wniesionej apelacji. Zatem stwierdzić należy, iż sankcja karna zaproponowana przez Sąd Rejonowy jest sprawiedliwa, słuszna i nie nosi cech, o jakich stanowi art. 438 pkt 4 kpk. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze i wymierzenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności lub innej kary ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność argumentów przedstawionych przez oskarżonego, skutkowała bezzasadnością wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 maja 2024 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 851/23 – utrzymany w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności wywiedzionych przez oskarżonego argumentówi przy jednoczesnym braku przesłanek podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624 kpk w zw. z art. 634 kpk i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, jednocześnie stwierdzając, że wydatki postępowania ponosi Skarb Państwa. Za takim rozstrzygnięciem przemawia sytuacja materialna oskarżonego, w tym perspektywa odbycia kary pozbawienia wolności oraz obowiązek alimentacyjny. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 maja 2024r. sygn. akt II K851/23 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
II AKa 144/22
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 144/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II Ka 475/21
Sygn. akt II Ka 475/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Renaty Duszczyk po rozpoznaniu w dniu 14 września 2021 r. sprawy S. S. oskarżonego art. 35 ust. 1 a Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt i art. 244 kk na skutek apelacji, wniesionych przez oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 22 lutego 2021 r. sygn. akt II K 606/20 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. w miejsce orzeczonej w pkt III nawiązki w kwocie tysiąca złotych na rzecz Towarzystwa (...) w Polsce Zarząd Główny w W. orzeka od oskarżonego tę nawiązkę w wysokości 5 (pięciu) tysięcy złotych na rzecz Fundacji (...) w W., 2. zmienia numerację pkt VI wyroku na pkt VII, zaś po pkt V wyroku dodaje pkt VI o treści „na podstawie art. 38a ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt orzeka od oskarżonego przepadek będących przedmiotami wykonawczymi przypisanego mu przestępstwa dwóch koni typu kuc, oddanych na przechowanie Fundacji (...) w W.”, II. w pozostałej części utrzymuje wyrok w mocy, III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 475/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 22 lutego 2021 r., sygn. II K 606/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- ------------------------------------------------------------ -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut 1. Z apelacji oskarżyciela posiłkowego Fundacji (...): Obraza przepisów prawa materialnego art. 35 ust. 3 Ustawy o Ochronie Zwierząt z dnia 21.08.1997 r., poprzez brak orzeczenia przepadku koni w typie kuc – gdy w sposób bezsporny uznano, iż oskarżony był co najmniej posiadaczem jeśli nie właścicielem. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Co do braku rozstrzygnięcia o przepadku koni w zaskarżonym wyroku zarzut oskarżyciela posiłkowego Fundacji (...) był w pełni słuszny, aczkolwiek stricte co do podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia i obrazy konkretnego przepisu prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, przymiotu tego już nie posiadał. Art. 35 ust. 3 ustawy stanowi samoistną podstawę do orzeczenia wobec sprawcy występku przewidzianego w art. 35 ust. 1. 1a i 2 ustawy środka karnego w postaci przepadku zwierzęcia. Warunkiem jest jednak, aby był on jego właścicielem. Skarżący słusznie zwrócił uwagę, iż Sąd Rejonowy nie orzekł o przepadku kucyków, mimo tego, ze postulowane rozstrzygnięcie było uzasadnione i obligatoryjne. Akurat w tej konkretnej sprawie, właściwą podstawą prawną tego rodzaju rozstrzygnięcia nie był jednak przepis art. 35 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, którego obraza stanowiła zarzut apelacyjny, lecz art. 38a ust. 7 w/w ustawy o ochronie zwierząt. W tej sytuacji, Sąd Okręgowy czuł się zwolniony od odnoszenia się do cywilistycznych rozważań odnośnie kwestii własności i posiadania oraz dzierżenia zwierząt. Zgodnie z przepisem art. 38a ust. 7 ustawy o ochronie zwierząt, w razie skazania za przestępstwo polegające na niestosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt, o którym mowa w art. 244 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128), sąd orzeka przepadek zwierzęcia. Sformułowanie „orzeka” nie pozostawia Sądowi luzu decyzyjnego, jednoznacznie wskazując na zamysł ustawodawcy i obligatoryjność tego rodzaju rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie przepis ten miał o tyle istotne znaczenie, o ile oskarżony został skazany nie tylko za czyn z pkt I aktu oskarżenia, tj. przestępstwo z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt, ale również za czyn z pkt II a/o, polegający na niezastosowaniu się do prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. II K 132/16, w którym orzeczono wobec niego zakaz hodowli koni na okres 5 lat. Niestosowanie się do orzeczonego w powyższym wyroku zakazu stanowiło przestępstwo, o którym mowa w art. 244 kk, przypisane oskarżonemu w pkt IV zaskarżonego wyroku, obecnie podlegającego kontroli instancyjnej. W przypadku skazania za to przestępstwo, Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim winien obligatoryjnie orzec przepadek zwierząt objętych wcześniej zakazem. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie przepadku odebranych oskarżonemu koni; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Okręgowy orzekł przepadek koni zgodnie z postulatem skarżącego, aczkolwiek prawidłową podstawą tego rozstrzygnięcia był inny przepis prawa materialnego, aniżeli art. 35 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt stanowiący podstawę zarzutu. Zarzut 2. Obraza przepisów prawa materialnego art. 35 ust. 5 Ustawy o Ochronie Zwierząt z dnia 21.08.1997 r., poprzez brak orzeczenia nawiązki na Fundację (...) w wysokości co najmniej 5 tys zł., która to organizacja brała udział w postępowaniu karnym, jak i opiekuje się zwierzętami odebranymi od oskarżonego do dnia ich odbioru. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt, w razie skazania za przestępstwo określone w art. 35 ust. 1, 1a lub 2, sąd orzeka nawiązkę w wysokości od 1.000 (tysiąca) zł do 100.000 (stu tysięcy) zł na wskazany cel związany z ochroną zwierząt. W przedmiotowej sprawie w pkt III zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim na podstawie art. 35 ust. 5 w/w ustawy orzekł wobec oskarżonego nawiązkę w kwocie 1.000 (jednego tysiąca) złotych na rzecz Towarzystwa (...) w Polsce Zarząd Główny w W. – a zatem po pierwsze – najniższą możliwą, po drugie zaś – na rzecz innego podmiotu aniżeli Fundacja (...), występująca w tej sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego, pod której pieczą od początku, tj. od odebrania oskarżonemu koni w dniu 12 marca 2020 r. znajdują się kucyki. Jak wskazano we wniesionej apelacji, Fundacja ta dotychczas wydała na leczenie i opiekę nad końmi odebranymi oskarżonemu blisko 8 tys. zł. Racjonalność orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku uiszczenia nawiązki przemawia za orzeczeniem jej na rzecz Fundacji (...), nie zaś podmiotu, który z kucykami odebranymi oskarżonemu nie ma żadnego powiązania. Nawiązka jako środek kompensacyjny służy kompensacie szkód i krzywd mających swe źródło w przestępstwie. W przedmiotowej sprawie dotyczyła istot bezbronnych, zupełnie zależnych i zdanych na oskarżonego. Postulowanej przez skarżącego wysokości nawiązki (5.000 zł), nie sposób było odebrać jako wygórowanej i przez to niewspółmiernie surowej, chociażby przez to, iż była to kwota niższa aniżeli koszt leczenia zwierząt, dlatego też Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej wysokości nawiązki zgodnie z wnioskiem oskarżyciela posiłkowego. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie nawiązki na kwotę 5 tys. zł i orzeczenie jej zamiast na Towarzystwo (...) w Polsce Zarząd Główny w W. na Fundację (...), która utrzymuje zwierzęta odebrane oskarżonemu; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zasadność zarzutu warunkowała zasadność wniosku. Zarzut 3. Z apelacji obrońcy oskarżonego: Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia skazującego, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż zebrany w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy w postaci zeznań świadków: M. K., R. K., K. Ż., M. M., A. W., A. S. i T. C. oraz wyjaśnień oskarżonego S. S. daje podstawę do przyjęcia, iż dopuścił się on opisanego w wyroku z dnia 22 lutego 2021 r. czynu, stanowiącego występek z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U.2019.0.122), w postaci znęcania nad końmi, w konsekwencji czego naruszył dyspozycję art. 244 Kodeksu karnego, poprzez nie zastosowanie się do zakazu hodowli koni, zawartego w wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 17 stycznia 2017 r.; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zacząć należało od tego, że obrońca postulując uniewinnienie oskarżonego S. S. sam przyznał w uzasadnieniu wniesionej apelacji, iż w sprawie można przyjąć, iż przebywające w gm. H. kucyki egzystowały w warunkach budzących określone zastrzeżenia co do warunków higienicznych, w jakich przebywały zwierzęta, jak również podzielić trafność ustaleń Sądu Rejonowego co do stanu ich zdrowia i wyżywienia. Nie przeczył on również, iż dowody zgromadzone w tej sprawie: niekwestionowana opinia lekarsko-weterynaryjna (k. 23-30), orzeczenie lekarsko-weterynaryjne (k. 51-53), zeznania świadków: M. K. (k. 54-54v, 120-120v), R. K. (k. 59v, 121-122), K. Ż. (k. 64v, 122-122v), A. W. (k. 4-4v, 119v), E. S. (biorącej udział w oględzinach lekarz weterynarii) i nagrania wizualne (k. 71-72), dają podstawę do prezentowania poglądu o istotnym zaniedbaniu opieki nad kucykami uzasadniającym rozważania odpowiedzialności w płaszczyźnie 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, przez osoby, które miały obowiązek pieczy nad zwierzętami. W ocenie obrońcy, powyższe dowody nie rozstrzygają natomiast kwestii elementarnej, koniecznej do wydania wyroku skazującego, tj. nie wyjaśniają problemu jakim był poziom wiedzy oskarżonego co do własności zwierząt i osób zobowiązanych do sprawowania nad nimi opieki oraz tego, czy i w jakim zakresie obowiązek pieczy nad zwierzętami obciążał oskarżonego. Nad zagadnieniem stanowiącym oś apelacji obrońcy, niejako na przedpolu możliwych do podniesienia przez obronę zarzutów i argumentów, gruntownie pochylił się Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wskazano w nim, iż Sąd meriti nie dał wiary wersji oskarżonego, jakoby zupełnie nieznana mu osoba pod jego nieobecność umieściła w jego stajni kucyki, kontaktując się z oskarżonym jedynie przez telefon, wyprowadzając zgodny z art. 7 kpk, zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego wniosek, iż oskarżony był bardzo nielogiczny w przedstawianej przez siebie wersji zdarzenia i trudno wyobrazić sobie sytuację, że miałby on zgodzić się przyjąć pod opiekę zwierzęta nieznanej osoby. S. S. nie przedstawił żadnego sposobu rozliczenia za swoją pomoc, nie umiał podać personaliów tej osoby, czy chociażby jej numeru telefonu. Ponadto, zadziwiające byłoby, że właścicielka koni nie skontaktowała się od dnia 12 marca 2019 r. do dnia wyrokowania w tej sprawie w celu zabrania od oskarżonego swoich zwierząt, czy też rozliczenia się za ich utrzymanie, skoro nie miałaby wiedzy, że zostały one przymusowo zabrane. W kontekście powyższych uwag w zestawieniu ich z argumentacją przestawioną w apelacji dodać należało, iż każde twierdzenie wymaga dowodowego uwiarygodnienia, tego zaś zabrakło po stronie oskarżonego i jego obrońcy. Sąd Rejonowy prowadził postępowanie dowodowe, m.in. poprzez przesłuchanie A. S. celem dotarcia do prawdy materialnej, próbując zweryfikować wersję wydarzeń o nieustalonej kobiecie z Ukrainy (k. 168v), aczkolwiek nie znalazła ona wsparcia dowodowego. Jak wskazał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 maja 2006 r., sygn. II AKa 72/06 nie jest ani wystarczające, ani skuteczne jedynie teoretyczne i gołosłowne wysłowienie pewnej hipotetycznej możliwości i na tej tylko podstawie formułowanie zarzutu, że ustalenia sądu są błędne, bowiem tej ewentualności nie uwzględniają lub też nie stanowią jej bezwzględnego zaprzeczenia. Każde dowodowe twierdzenie wymaga uwiarygodnienia, poprzez wskazanie na fakty realnie istniejące i poddające się obiektywnemu poznaniu procesowemu. Bez takiego zaś wymogu zakwestionowane mogłyby zostać wszelkie dowody i ustalenia sądu, a sąd byłby wikłany w niekończące się i w wielu wypadkach całkowicie nierealne procedury badania tych hipotez i ich dowodowego weryfikowania (OSA 2007 nr 1, poz. 4, str. 50, KZS 2006 nr 9, poz. 54, OSA/Wr. 2007 nr 1, poz. 23, Legalis Numer 80195). Sąd orzekający wydaje orzeczenie w oparciu o dowody zgromadzone w sprawie. Nie ma natomiast zadania tworzenia i oceniania innych hipotetycznych możliwości, w sytuacji, gdy żadna z hipotetycznych teorii przedstawiona przez obrońcę nie znajduje żadnego wsparcia dowodowego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r., sygn. II AKa 56/14, Legalis Numer 831478). W ocenie Sądu Okręgowego, obrońca próbując podważyć winę oskarżonego w pokrętny i wymijający sposób podnosi kwestię własności terenu, na którym przebywały kucyki, wskazując, iż zgodnie z Księgą Wieczystą właścicielem są dzieci oskarżonego, nie zaś on sam, próbując przeforsować pogląd o błędnym uznaniu przez Sąd Rejonowy, iż to oskarżony „doglądał” tą nieruchomość. Skarżący przemilczał przy tym, iż sam oskarżony w momencie przybycia na jego posesję członków Fundacji (...) w pierwszej kolejności kazał im się wynosić, po drugie zaś podczas podjętej interwencji cały czas utrzymywał, że we właściwy sposób opiekuje się kucykami, mają one wystarczającą ilość pożywienia, dostęp do wody, przebywają w odpowiednich boksach, ich kopytami opiekował się kowal, itp. Przyjęcie strategii obrończej nie może być oderwane od tego, co wyjaśniał i w jaki sposób zachowywał się oskarżony. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy nie mógł oprzeć się wrażeniu, iż właśnie w ten sposób, w oderwaniu od twierdzeń swojego mocodawcy, postąpił obrońca. Zwierzęta zatrzymane u S. S. były pozbawione identyfikatorów i paszportów, ich opieka weterynaryjna (o ile miejsce miała jakakolwiek) nie była dokumentowana, twierdzenie o istnieniu osoby trzeciej która to przekazała konie bez umowy bez szczegółowych uzgodnień z oskarżonym czy też z jego dziećmi (właścicielami terenu) nie znalazło żadnego wsparcia dowodowego. W tej sytuacji linia obrony przytoczona w pkt 4 uzasadnienia apelacji (k. 204) nie mogła być uznana za zasadną. Przypomnienia wymagało także, że oskarżonego w dacie czynów z a/o obowiązywał zakaz hodowli koni z wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. II K 132/16, przez co zawieranie przez oskarżonego jakiejkolwiek umowy o opiece nad końmi wiązałoby się jedynie z dokumentowaniem przez niego naruszenia powyższego zakazu. W takich sytuacjach okoliczność w postaci braku umowy nie mogła być uznana za przemawiają „na korzyść” oskarżonego. Zauważyć przy tym należy, że oskarżony twierdził, iż to on sam, bez konsultacji z dziećmi jako rzekomymi gospodarzami terenu, zawarł z inną osobą porozumienie o przechowywanie koni – czym przyznał, że przyjął na siebie obowiązki przechowawcy, zobowiązanego do dbania o dobrostan przyjętych na przechowanie zwierząt. Zarzut z art. 438 pkt 3 kpk, aby był skuteczny, nie może sprowadzać się do zakwestionowania stanowiska zaskarżonego wyroku przez lansowanie własnego poglądu skarżącego na ocenę zebranego materiału dowodowego i możliwe do wyciągnięcia na jej podstawie wnioski, ale powinien wskazywać na konkretne nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu I instancji. Warunku tego omawiana apelacja obrońcy nie spełniła. Błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. II AKa 379/18, LEX nr 2609637). W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy nie stwierdził tego rodzaju uchybień. Wniosek - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego S. S. od przypisanych mu czynów lub o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Zarzut 4. Rażąca niewspółmierność (surowość) wymierzonej oskarżonemu S. S. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ferowaniu wyroku, w tym kształtowania wymiaru kary. Rolą zaś Sądu Odwoławczego jest weryfikacja, czy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego zasadę sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się wręcz zaakceptować. Sąd Okręgowy skontrolował całość rozstrzygnięcia o represji karnej wymierzonej oskarżonemu -tj. rozstrzygnięcie o karach jednostkowych oraz rozstrzygnięcie o karze łącznej, nie stwierdzając w tym względzie podstaw do ich korekty w rozstrzygnięciu reformatoryjnym. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż górną granicą zagrożenia ustawowego za czyn z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt jest kara pozbawienia wolności do lat 3, zaś czynu z art. 244 kk – 5 lat pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Odwoławczego, w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym wszelkim przesłankom łagodzącym i obciążającym oskarżonego nadano właściwą rangę i znaczenie. Wiek (74 lata) i stan zdrowia S. S. (oskarżony niemal od początku niniejszego postępowania podkreślał, że przeszedł zawał) w wystarczającym stopniu uwzględniono ferując rozstrzygnięcie o karze w I instancji. Leczenie i zabiegi medyczne mogą mieć miejsce w warunkach więziennej służby zdrowia, a w sytuacji w której będzie to niewystraczające S. S. może być udzielona przepustka, odroczenie wykonania kary, przerwa w karze, bądź też mogą być wdrożone rozwiązania przewidziane w art. 115 § 5 kkw. Ponadto, Sąd Rejonowy słusznie zwrócił uwagę, iż oskarżony może starać się o dozór elektroniczny (art. 43la kkw). Popełniając czyn z art. 244 kk, S. S. wyraził nie tylko swój lekceważący stosunek do porządku prawego, ale także pogardę dla prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. II K 132/16, w którym orzeczono wobec niego środek karny. Orzeczone kary jednostkowe: 5 miesięcy (za czyn z pkt I a/o) i 3 miesiące (za czyn z pkt II a/o) są adekwatne do stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego, jego właściwości i warunków osobistych. Uwzględniają także rodzaj i charakter naruszonych dóbr, sposób i okoliczności popełnienia przypisanych mu czynów, jak również motywację sprawcy. Jednocześnie są karami sprawiedliwymi, które spełnią swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej, zachowując właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą. Jednocześnie, zasada asperacji zastosowana przez Sąd Rejonowy w rozstrzygnięciu o karze łącznej, uwzględnia bliskie związki czasowe i podmiotowo-przedmiotowe między czynami oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego, tylko bezwzględna kara 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności jest w stanie uzmysłowić S. S. naganność jego czynów i powstrzymać go od tego typu zachowań w przyszłości. Pamiętać należało, iż niniejsza sprawa nie jest pierwszą, w której oskarżonemu postawiono zarzut z w/w ustawy, a orzeczona wobec niego kara wolnościowa w postaci kary 10 miesięcy ograniczenia wolności ze sprawy II K 132/16 Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim nie okazała się wystarczająca, aby powstrzymać go od popełnienia kolejnego, podobnego czynu. Cele prewencji indywidualnej także przemawiały zatem za surowszym wyborem rodzaju kary, aniżeli wolnościowe kary grzywny czy ograniczenia wolności. Kara ta powinna również w odczuciu społecznym utwierdzić przekonanie, iż organy wymiaru sprawiedliwości nie będą tolerować zachowań osób zadających cierpienie i ból zwierzętom, zaś sprawców przestępstw penalizowanych w ustawie o ochronie zwierząt może spotkać realna dolegliwość. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu w miejsce kary łącznej 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy zastosowaniu art. 37a kk, kary grzywny w rozmiarze 100 stawek, po 30 zł każda ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku, w szczególności ponowne popełnienie podobnego przestępstwa sprzeciwia się wymierzeniu kary porównywalnej czy nawet łagodniejszej niż uprzednio. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o winie i karze zasadniczej wymierzonej oskarżonemu w I instancji. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność apelacji obrońcy oskarżonego w powyższym zakresie i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. w miejsce orzeczonej w pkt III nawiązki w kwocie tysiąca złotych na rzecz Towarzystwa (...) w Polsce Zarząd Główny w W. orzekł od oskarżonego tę nawiązkę w wysokości 5 (pięciu) tysięcy złotych na rzecz Fundacji (...) w W.; 2. zmienił numerację pkt VI wyroku na pkt VII, zaś po pkt V wyroku dodał pkt VI o treści „na podstawie art. 38a ust. 7ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt i orzekł od oskarżonego przepadek będących przedmiotami wykonawczymi przypisanego mu przestępstwa dwóch koni typu kuc, oddanych na przechowanie Fundacji (...) w W.. Zwięźle o powodach zmiany Zob. 3.1 i 3.2 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki tego postępowania poniesie Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie o winie i karze zasadniczej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 408/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 24 lutego 2022 roku, w sprawie o sygn. akt II K 367/21 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3.

Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1.

Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu .

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie przepisów art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z doświadczeniem życiowym oraz logicznym rozumowaniem, co w konsekwencji doprowadziło do uznania sprawstwa i winy oskarżonego W. B. w zakresie popełnienia przestępstw z art. 157 § 2 k.k. oraz z art. 217 § 1 k.k. , a polegające na:

1. uznaniu za wiarygodne, spójne, logiczne i szczere zeznań I. K., podczas gdy przedstawiona przez nią wersja zdarzeń nie znajduje odzwierciedlenia/jest wielokrotnie niezgodna z zabezpieczonym nagraniem z dnia 10 lutego 2021 roku, zeznania jej wymagały nieustannego dopytywania przede wszystkim przez Sąd o przebieg przedmiotowego zdarzenia, jak również o istotne szczegóły dotyczące zachowania oskarżonego, których I. K. nie była sama w stanie określić;

2. uznaniu za logiczne, spójne i szczere zeznań S. B., które w ocenie Sądu przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego, podczas gdy zeznania te nie mogły z uwagi na ich treść stanowić podstawy ustaleń faktycznych, gdyż świadek nie był uczestnikiem zdarzenia z dnia 10 lutego 2021 roku, nie pamiętał kiedy rozmawiał z I. K. o „rzekomym uderzeniu czy popchnięciu" jej przez oskarżonego, z którym świadek pozostaje w ewidentnym konflikcie ze względu na czynności podejmowane przez oskarżonego w związku z pełnieniem funkcji Prezesa Wspólnoty Mieszkaniowej w G.;

3. uznaniu za konsekwentne, szczere, logiczne i spontaniczne zeznań G. S., jak również, iż przedstawiona przez niego wersja zdarzeń jest zbieżna z zeznaniami I. K. i z zabezpieczonym nagraniem, podczas gdy zeznania te ewidentnie pozostają w sprzeczności z zeznaniami I. K., a przede wszystkim z przedstawionym przez oskarżonego nagraniem przebiegu zdarzenia;

4. bezzasadnej odmowie wiary zeznaniom świadka T. D. w zakresie w jakim świadek wskazała, iż „nie było żadnego bicia ani żadnego popychania", a tym samym uznaniu jedynie częściowo za wiarygodne jej zeznań, w sytuacji, gdy zeznania T. D. są ze sobą spójne, logiczne i konsekwentne od samego początku, a ponadto pozostaje ona osobą całkowicie postronną dla stron niniejszego postępowania, niepozostającą z żadną z nich w konflikcie a tym samym zainteresowaną rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy z korzyścią, dla którejkolwiek z nich;

5. uznaniu za wiarygodną, jasną i rzeczową opinię biegłego lekarza S. N., podczas gdy wnioski opinii wbrew twierdzeniom Sądu nie znajdują odzwierciedlenia w znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji medycznej I. K., opinia nie zawiera danych przedmiotowych objawów stłuczenia głowy, karku i pleców po stronie prawej, jedynie mowa o zacienieniu bez danych o kolorze, kształcie czy umiejscowieniu, brak danych o innych objawach po upadku i uderzeniu o schody - na co wskazuje w swej opinii biegły sądowy R. E., tym samym opinia zawiera jedynie określenia ogólnikowe bez wskazania szczegółów urazów, a ponadto pozostaje w sprzeczności z zeznaniami I. K., iż „rzekomo" bezpośrednio po zdarzeniu „bolała ją głowa, cały bok, bolały ją plecy z lewej strony na dole";

6. bezzasadnym uznaniu, iż oskarżony w trakcie zdarzenia wypowiada się w sposób powściągliwy, precyzyjny, gdyż jest świadomy, iż nagranie, które właśnie rejestruje na dyktafonie będzie przez niego wykorzystane i musi się wypowiadać w taki sposób, by nie pogrążyć swojej osoby, podczas gdy przeczy temu samo nagranie, na którym słychać, iż oskarżony jest momentami wzburzony a ponadto wyciągnięcie z przedmiotowej okoliczności przedmiotowego wniosku pozostaje w sprzeczności z zasadami logicznego myślenia i doświadczeniem życiowym, gdyż po pierwsze oskarżony nie musiał przedstawiać tego nagrania, po drugie trudno w przypadku zaistnienia tak dynamicznej sytuacji, z jaką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, zachować spokój i rzekomą powściągliwość, po trzecie oskarżony nie przypuszczał, że to nagranie będzie przez niego wykorzystane, a decyzja nagrywania każdego jego pobytu na terenie nieruchomości przy ul. (...) w G. była podyktowana jedynie koniecznością zabezpieczenia swojej osoby przed ewentualnymi pomówieniami ze strony lokatorów w/w nieruchomości;

7. dokonaniu oceny materiału dowodowego z pominięciem okoliczności, iż oskarżony od 29 lat pozostaje pracownikiem (...) Ochrony (...) i musi mieć nieposzlakowaną i nienaganną opinię oraz nie może być osobą karaną, co winno skłonić Sąd do pogłębionych rozważań na temat zachowania oskarżonego i wiarygodności jego wyjaśnień;

8. dokonaniu oceny materiału dowodowego z pominięciem dowodu - opinii o oskarżonym - pisma z dnia 30 lipca 2021 roku co winno skłonić Sąd do pogłębionych rozważań na temat zachowania oskarżonego i wiarygodności jego wyjaśnień, jak również wiarygodności zeznań I. K., S. B. i G. S.;

9. bezzasadnym uznaniu, iż dowód z zeznań świadków R. K. i K. J. w niewielkim stopniu przyczynił się do ustalenia stanu faktycznego, podczas gdy wiarygodne zeznania funkcjonariuszy Policji, którzy pojawili się na miejscu zdarzenia krótko po jego zaistnieniu, winny skłonić Sąd do pogłębionych rozważań na temat zachowania oskarżonego i wiarygodności jego wyjaśnień, jak również wiarygodności zeznań świadków T. D., I. K., S. B. i G. S.;

10. dowolnej i wykraczającej poza swobodną ocenę dowodów interpretacji załączonego do akt przedmiotowej sprawy nagrania zdarzenia z dnia 10 lutego 2021 roku, polegającej na bezpodstawnym przyjęciu, iż „(.. .)kluczowe dla ustalenia stanu faktycznego okazały się właśnie słowa: „co przewróciłeś kobietę" (wypowiedziane przez G. S.) oraz wypowiedź I. K.: „ja jakbym chciała to zadzwonię na Policję, że mnie przewróciłeś na schody" (...)", podczas gdy przedmiotowe frazy zostały pojedynczo wyrwane z kontekstu całego zdarzenia a szczegółowa analiza przedmiotowego nagrania, kolejność słów wypowiadanych przez oskarżonego, I.

K. i G. S., jak również pozostałe odgłosy zdarzania przeczą temu, aby oskarżony popełnił czyn z art. 157 § 2 k.k. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut obrony okazał się po części słuszny i spowodował, iż Sąd odwoławczy nieco inaczej ocenił relacje osobowych źródeł dowodowych, dokonując bardziej korzystnych dla oskarżonego ustaleń faktycznych sprawy. Przebieg inkryminowanego zdarzenia da się odtworzyć głównie dzięki nagraniu audio, dokonanego i przedstawionego przez oskarżonego, którego autentyczność nie była przez nikogo podważana.

Analiza tego nagrania prowadzi do wniosku, że niewątpliwie doszło do – przede wszystkim słownego – konfliktu na linii: lokatorzy – administrator. Osoby najbardziej zaangażowane w przedmiotowe zdarzenie, czyli oskarżony i świadkowie I. K. oraz G. S. przedstawiają je w sposób dla siebie najbardziej korzystny, całą odpowiedzialnością próbując obarczyć przeciwną stronę. Do tego trzeba dodać dynamikę zajścia i nerwową atmosferę, co z pewnością nie sprzyjało percepcji i jego zapamiętaniu z zegarmistrzowską precyzją. Nie jest więc z całą pewnością tak, jak przyjął to Sąd Rejonowy, że mieliśmy tu do czynienia z sytuacją zero – jedynkową, gdzie tylko jedna strona zeznaje najszczerszą prawdę, druga zaś – wyłącznie kłamie, a agresywne zachowanie można przypisać tylko wyłącznie jednej ze stron konfliktu.

Sąd Okręgowy przyjął, iż w świetle nagrania audio oraz depozycji osób biorących udział w zdarzeniu, najbardziej prawdopodobnym jest, że krytyczny moment zdarzenia wyglądał następująco: W trakcie słownej, nerwowej wymiany zdań i wypowiadanych przez świadków pretensji pod adresem oskarżonego, chciał on opuścić schody prowadzące z piwnicy na klatkę schodową, co uniemożliwiała, stojąca w przejściu, I. K., domagająca się od oskarżonego wyjaśnień. Wówczas oskarżony odepchnął ją, powodując przewrócenie się pokrzywdzonej na schody i doznanie przez nią obrażeń ciała.

Nie ma racji skarżąca, iż świadkowie G. S. i I. K. całkowicie kłamią i nie doszło do żadnego użycia siły fizycznej ze strony oskarżonego wobec pokrzywdzonej. Przeczy temu przede wszystkim złożona dokumentacja medyczna i opinie biegłych lekarzy. Przecież pokrzywdzona już w dniu zdarzenia udała się po pomoc lekarską i została zbadana przez doktora S. N., który jest jednocześnie biegłym sądowym. Stwierdził on u pokrzywdzonej określone obrażenia, które przecież same z siebie nie mogły powstać. To, że pokrzywdzona doznała obrażeń ciała i mogły on powstać ,,z mechanizmu o jakich podaje pokrzywdzona”, potwierdza także opinia biegłego sądowego R.

E.. W świetle dwóch opinii biegłych sądowych jest to więc kwestia ewidentna i doszukiwanie się tu przez obronę jakichś nieścisłości, w żaden sposób nie może przekonać Sądu. Także z zapisu nagrania audio wynika jasno, że I. K. upadła na schody i było to wynikiem działania oskarżonego. Są to słowa G. S.: „co przewróciłeś kobietę" oraz I. K.: „ja jakbym chciała to zadzwonię na Policję, że mnie przewróciłeś na schody". Wbrew twierdzeniom obrony słowa te pasują do chronologii oraz logiki zdarzeń i w żaden sposób nie można uznać, aby ,,zostały pojedynczo wyrwane z kontekstu całego zdarzenia”.

Co do podnoszonego przez skarżącą zarzutu dotyczącego oceny Sądu I instancji, iż oskarżony w trakcie zdarzenia wypowiadał się w sposób powściągliwy, gdyż dokonywał w tajemnicy przed innymi nagrania dyktafonem, stwierdzić należy, iż okoliczność ta nie ma w istocie większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedstawione nagranie jest bowiem autentyczne (nikt tego nie kwestionował) i słychać na nim zachowanie wszystkich osób, takie, jakie było w rzeczywistości. Być może oskarżony rzeczywiście nieco się ,,hamował” i bez wiedzy o nagrywaniu, jego zachowanie i słownictwo mogło być inne.

Natomiast nie rozpatrujemy tu przecież jakiegoś hipotetycznego zdarzenia: ,,co by było gdyby…”, lecz to, co rzeczywiście się wydarzyło. Zgodzić się należy z obroną, iż oskarżony wcale nie musiał przedstawiać powyższego nagrania, jako dowodu w sprawie. Skoro jednak to uczynił, to z wszystkimi tego konsekwencjami, w tym także takimi, które mogły zostać poczytane na jego niekorzyść. Nie ma też żadnego znaczenia okoliczność, że oskarżony w czasie rejestracji zdarzenia nie mógł przypuszczać, że to nagranie będzie przez niego wykorzystane w postępowaniu sądowym.

Nie ma racji apelująca, co do dokonanej przez Sąd meriti oceny zeznań świadka T. D.. Tak, jak już Sąd odwoławczy wcześniej nadmienił, w zasadzie żadna z depozycji osób biorących bezpośredni udział w przedmiotowym zdarzeniu nie jest w stu procentach wiarygodna. Jednakże zeznania świadka T. D. ewidentnie rozbiegają się z realiami sprawy i nie znajdują oparcia w żadnej innej relacji. Zeznania świadka S. B. nie miały natomiast decydującego znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego, gdyż – co jest przecież niekwestionowane – nie był on naocznym świadkiem zdarzenia.

Zeznania te posłużyły Sądowi Rejonowemu, o czym jest zresztą mowa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dla odtworzenia szerszego tła konfliktu. Podobnie, do sprawy niewiele mogły wnieść zeznania świadków funkcjonariuszy Policji – R. K. i K. J., którzy pojawili się na miejscu zdarzenia już po jego zaistnieniu i niewiele pamiętali z przeprowadzonej interwencji. Wbrew twierdzeniom obrony nie może być też mowy o uniewinnieniu oskarżonego tylko z tego względu, że jest wieloletnim pracownikiem Służby Ochrony Kolei i cieszy się dobrą opinią.

Okoliczność tego rodzaju mogła być jedynie uznana jako okoliczność łagodząca przy wymiarze kary lub posłużyć do postawienia pozytywnej prognozy kryminalistycznej przy zastosowaniu środka probacyjnego. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z powodów wskazanych wyżej, wniosek odwoławczy nie mógł zostać uwzględniony.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Pkt 4 i 5 zaskarżonego wyroku Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Okręgowy dokonał dość zasadniczej zmiany zaskarżonego wyroku, o czym będzie mowa w rozdziale 5.2.1 niniejszego uzasadnienia. W konsekwencji tej zmiany należało utrzymać w mocy jedynie pkt 4 i 5 wyroku Sądu Rejonowego, w którym zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycielki prywatnej zwrot poniesionych przez nią wydatków w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Rozstrzygnięcia te nie zdezaktualizowały się, gdyż zgodnie z art. 629 k.p.k. w razie warunkowego umorzenia postępowania stosuje się odpowiednio przepis art. 628 k.p.k. Ten natomiast stanowi, że od skazanego w sprawach z oskarżenia z oskarżenia prywatnego sąd zasądza na rzecz oskarżyciela prywatnego poniesione przez niego koszty procesu. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.15.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Całość zaskarżonego wyroku, za wyjątkiem jego pkt 4 i 5. Zwięźle o powodach zmiany Wniesiona skarga apelacyjna odniosła taki skutek, że Sąd odwoławczy, po przeanalizowaniu całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności przedmiotowo – podmiotowych, doszedł do przekonania, że zastosowana wobec oskarżonego przez Sąd Rejonowy reakcja prawno – karna jest nazbyt surowa.

Choć oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał od strony formalnej znamiona występku z art. 157 § 2 k.k. i art. 217 § 1 k.k., Sąd Okręgowy zdecydował się warunkowo umorzyć wobec niego postępowanie karne. Biorąc bowiem pod uwagę całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności, należało dojść do wniosku, iż stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonego czynów, jak również stopień jego winy, nie były znaczne. Sąd Rejonowy, uznając oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów nie rozważył bowiem dostatecznie stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości czynów, jakich się dopuścił.

Nie można zgodzić się z Sądem I instancji, który ocenił, że stopień zawinienia oraz stopień społecznej szkodliwości popełnionych czynów był większy, niż nieznaczny. Sąd Rejonowy przede wszystkim nie rozważył dostatecznie całego tła zajścia i roli w nim pokrzywdzonej oraz świadka G. S.. Nie można bowiem nie zauważyć, że całe zdarzenie zostało w istocie sprokurowane przez świadka G. S., który samowolnie wymienił kłódkę do pomieszczenia, które powinno być ogólnodostępne dla wszystkich lokatorów, a następnie miał pretensje, wypowiadane podniesionym głosem, do oskarżonego, że ten przywrócił stan poprzedni.

Do słownej wymiany zdań, przyłączyła się następnie I. K., która również podniesionym głosem domagała się wyjaśnień od oskarżonego, dlaczego chce on zatrudnić osobę do sprzątania i odgarniania śniegu. Nie przyjmowała ona do wiadomości, że oskarżony wskazał powód, dla którego musi ktoś zostać zatrudniony do utrzymania porządku i nie chciała przepuścić oskarżonego, który nie chciał eskalować konfliktu i chciał po prostu już odejść z miejsca awantury. Powyższe okoliczności zdecydowanie umniejszały stopień zawinienia i szkodliwości społecznej popełnionych czynów.

Konstatacji takiej nie sprzeciwia się też rodzaj obrażeń, jakich doznała pokrzywdzona, które, na szczęście, okazały się powierzchowne i nie pociągnęły dla jej zdrowia poważniejszych konsekwencji. Poczynione wyżej rozważania, prowadzą do wniosku, że stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego, a także stopień jego zawinienia nie były znaczne. Przyjmując zatem, że stopień zawinienia oraz społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu zachowania nie były znaczne i przy uwzględnieniu okoliczności, że spełnione są także pozostałe przesłanki z art. 66 § 1 i 2 k.k., zbyt daleko idącym było skazywanie oskarżonego i wymierzanie mu kary.

W realiach niniejszej sprawy dużo bardziej sprawiedliwym rozstrzygnięciem jest natomiast wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne. Mając na względzie dotychczasowy sposób życia oskarżonego oraz jego warunki i właściwości osobiste, takie właśnie rozstrzygnięcie będzie zupełnie wystarczające dla uświadomienia mu naganności swojego postępowania, jak również stanowić będzie dla oskarżonego właściwą przestrogę na przyszłość. Uzasadnione jest jednocześnie przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania karnego, oskarżony będzie przestrzegać porządku prawnego i w przyszłości nie popełni ponownie przestępstwa.

Dlatego też Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 66 § 1 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec oskarżonego W. B. warunkowo umorzył na okres próby 2 lat. Celem wzmocnienia celu wychowawczego i kompensacyjnego zastosowanej reakcji karnej, na podstawie art. 67 § 3 k.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycielki prywatnej I. K. kwotę 2.000 złotych tytułem nawiązki. Wysokość tej nawiązki jest adekwatna do doznanej przez pokrzywdzoną krzywdy. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1.

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.

Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3,4 O kosztach postępowania odwoławczego przypadających od oskarżonego Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treść art. 634 k.p.k. w zw. z art. 628 k.p.k. i art. 629 k.p.k. Zgodnie z art. 629 k.p.k. w razie warunkowego umorzenia postępowania stosuje się odpowiednio przepis art. 628 k.p.k., z którego z kolei wynika, że od skazanego w sprawach z oskarżenia z oskarżenia prywatnego sąd zasądza na rzecz oskarżyciela prywatnego poniesione przez niego koszty procesu. Dlatego też od oskarżonego należało zasądzić na rzecz oskarżycielki prywatnej poniesione na etapie postępowania odwoławczego, koszty zastępstwa procesowego.

Wysokość kosztów zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu odwoławczym, została ustalona w oparciu o przepisy § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, według stawek minimalnych. Wysokość opłaty za obie instancje została natomiast ustalona na podstawie art. 7 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami).

7. PODPIS 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.

☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana