Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II AKa 351/21 AI generated

II AKa 351/21 · Sąd powszechny

Case Number II AKa 351/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 351/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. XII K 129/18 z dnia 26.03.2021 r. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciele posiłkowi ☐ oskarżyciel prywatny x obrońcy oskarżonych ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3.

Legislator headnote

AI generated

art. 286 § 1 k.k, art. 294 § 1 k.k, art. 11 § 2 k.k, art. 12 k.k, art. 4 § 1 k.k, art. 438 pkt 1 k.p.k; II AKa 351/21 · Sąd powszechny: STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1/ Obrońcy osk. P. H. (1) pkt II obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 kpk poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż: - P. H. sam inwestował pieniądze klientów, podczas gdy z wiarygodnych dowodów wynika, że spółka (...) sp. z o.o. jedynie świadczyła doradztwo w zakładaniu kont przez klientów na platformie I.; - P. H. zapewniał o całkowitym bezpieczeństwie inwestycji, podczas gdy materiał dowodowy świadczy, iż klienci, aby zarejestrować się na platformie I. musieli oświadczyć, iż świadomi byli ryzyka inwestowania.

Keywords

AI generated
deficiencies in evidence unlawfully obtained evidence implausible testimony non-contestation of the facts inadequate factual investigation unproven judicial bias

Cited Legislation

AI generated
art. 286 § 1 k.k
H., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wprowadzał w błąd pokrzywdzonych, jak też osiągnął korzyść majątkową i w rezultacie wypełnił znamiona art. 286 § 1 kk w zw.
art. 294 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
Natomiast dla kwestii uzyskania korzyści majątkowej przez oskarżonych w postaci prowizji nie ma znaczenia, na co następnie oskarżeni przeznaczyli te środki, przy czym korzyść sprawca może uzyskać dla siebie lub kogoś innego /art. 115 § 4 kk/.
art. 12 k.k
art. 4 § 1 k.k
na kwotę 75.000 USD, a łączną wartość szkody ustala na kwoty 120.000 zł i 387.400 USD, jak też przyjmuje wysokość uzyskanej prowizji na sumy 45.987,15 zł i 7400 USD oraz na mocy art. 4 § 1 k.k.
art. 438 pkt 1 k.p.k
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji x art. 438 pkt 1 k.p.k.
art. 438 pkt 2 k.p.k
438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu x art. 438 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia x art. 438 pkt 3 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
IV KK 104/18
Sygn. akt IV KK 104/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 kwietnia 2018 r., sprawy S. K.‎skazanego z art. 199 § 2 k.k. i innych‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt VI Ka (...)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 12 czerwca 2017 r., sygn. akt IV K (...) p o s t a n o w i ł: 1/ oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, 2/ obciąża skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
AI generated
II AKa 119/21
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 119/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II AKa 91/22
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Aka 91/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II Ka 270/23
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
IV Ka 706/20
Wyrok łączny Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2020 r., sygn.
II Ka 89/20
Sygn. akt II Ka 89/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2020 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Orzechowska Sędziowie: Sędzia SO Agnieszka Karłowicz Sędzia SO Karol Troć (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2020 r. sprawy S. S. oskarżonego z art. 226 § 1 kk, art. 222 § 1 kk, art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 30 kwietnia 2019 r. sygn. akt II K 53/17 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego S. S. na rzecz Skarbu Państwa 780 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 89/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. II K 53/17 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 2.1.1 postulowany przez obrońcę oskarżonego dowód z opinii biegłego lekarza medycyny odnośnie obrażeń oskarżonego patrz rubryka 3.5, gdzie omówiono zarzut obrazy przepisów art. 167 kpk, art. 193 kpk w zw. z art. 366 kpk 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. - obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i bezpodstawne nadanie waloru całkowitej wiarygodności zeznaniom świadków T. L., B. Z. i A. M. odnośnie zachowania oskarżonego wobec tych świadków oraz sposobu traktowania oskarżonego podczas swojej interwencji, podczas gdy świadkowie ci jako funkcjonariusze Policji pracujący razem i z racji wykonywanych obowiązków służbowych utrzymują ze sobą stały kontakt, co niewątpliwie umożliwia im ustalenie wspólnej, jednolitej wersji zdarzenia, a prezentowany przez nich przebieg interwencji chronił ich od odpowiedzialności, w przypadku gdyby w rzeczywistości interwencja ta przebiegała niezgodnie z prawem; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Rejonowy zachowując nakazany ustawą obiektywizm i wykorzystując wrażenia wynikające z realizacji zasady bezpośredniości, z całokształtu ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności wyprowadził racjonalne wnioski, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania. Argumentacja przedstawiona w pisemnych motywach wyroku jest zgodna z dyrektywami art. 7 kpk, przekonująca, pozbawiona luk, sprzeczności i dwuznaczności. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, o wartości procesowej poszczególnych dowodów przesądziła wyłącznie ich treść w aspekcie wewnętrznej spójności, jak i konfrontacji z treścią innych dowodów (spójność zewnętrzna), zaś ocena dokonana przez Sąd Rejonowy stanowiła wynik dogłębnej analizy i swobodnej oceny, odpowiednio uargumentowanej. Zarzut obrońcy kwestionujący pierwszoinstancyjną ocenę dowodów z zeznań funkcjonariuszy Policji – T. L. i B. Z., Sąd Okręgowy ocenił jako pozbawiony merytorycznych podstaw. Przez pryzmat art. 7 kpk niedozwolona jest aprioryczna kategoryzacja przydatności dowodowej świadków z uwagi na jego przymioty osobiste, czy też wykonywany zawód, a w ten sposób skarżący podważył wiarygodność relacji T. L. i B. Z., wskazując na to, iż pracują razem i z tego względu mogli ustalić zeznania odbiegające od rzeczywistości. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby niniejsza sprawa odbiegała od innych, licznych przeprowadzanych przez nich interwencji i aby świadomie mieli narażać się na odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań i w konsekwencji wydalenie ze służby. To, że oskarżony był nietrzeźwy, przeklinał oraz zachowywał się arogancko wynika nie tylko z zeznań funkcjonariuszy, ale paradoksalnie także zeznań A. S., która opowiedziała w jakich okolicznościach znalazła się w domu syna i synowej, tj. na prośbę T. S., która nie potrafiła poradzić sobie z agresją oskarżonego (k. 197v). Obdarzenie przymiotem wiarygodności zeznań funkcjonariuszy Policji w żadnej mierze nie może być uznane zatem za bezkrytyczne. Dowody te wzajemnie się uzupełniały, tworzyły logiczny ciąg wydarzeń i słusznie doprowadziły Sąd Rejonowy do przekonania, iż pozwalają na szczegółowe odtworzenie stanu faktycznego. Oskarżony zdawał sobie sprawy, iż ma do czynienia z funkcjonariuszami Policji i znał przyczyny przeprowadzonej interwencji. Funkcjonariusze Policji do domu oskarżonego udali się w mundurach służbowych, a interwencja ta była przeprowadzona na prośbę jego żony T. S.. Z akt przedmiotowej sprawy nie wynikało, aby w/w funkcjonariusze byli skonfliktowani z oskarżonym, bądź zaangażowani w spór rodzinny między oskarżonym a jego żoną jak również aby sympatyzowali i opowiadali się po stronie któregokolwiek z nich. Odnośnie czynów z art. 226 § 1 kk i art. 222 § 1 kk w realiach przedmiotowej sprawy brak jest także jakichkolwiek podstaw ku wnioskowaniu, aby mieli oni bezzasadnie używać wobec oskarżonego środków przymusu bezpośredniego. Dla oceny zebranych w tej sprawie dowodów istotne znaczenie miał fakt, że T. L. i B. Z. konsekwentnie od początku do końca tego postępowania, zbieżnie ze sobą podawali okoliczności dotyczące całego zajścia. Nie zaprzeczali przy tym, iż wobec oskarżonego użyto środków przymusu bezpośredniego i siłą założono kajdanki. Wynikało to z wcześniejszej, opisanej powyżej, negatywnej postawy oskarżonego. Wniosek - warunkowe umorzenie postępowania karnego w odniesieniu do czynu z art. 226 § 1 kk i z art. 222 § 1 kk (pkt I i II a/o), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 2. - obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk i art. 410 kpk, poprzez uznanie zeznań świadka A. M. jako całkowicie obiektywnych i przypisanie temu świadkowi waloru naocznego świadka agresywnych zachowań oskarżonego oraz pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z zeznań tego świadka, podczas gdy świadek ten zeznań, iż opuścił on wraz z zoną oskarżonego pomieszczenie, w którym oskarżony przebywał, następnie w drzwiach tego pomieszczenia stanął świadek T. L., aby uniemożliwić oskarżonemu zamknięcie się w tym pomieszczeniu, a A. M. obserwował sytuację jedynie z korytarza, jednocześnie rozmawiając z T. S.; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zeznania A. M. słusznie zostały uznane przez Sąd Rejonowy za wiarygodne i współbrzmiące z innymi dowodami o charakterze osobowym. Brak było w tym względzie podstaw do stwierdzenia obrazy art. 7 kpk i art. 410 kpk. Jak wynika z całokształtu materiału dowodowego przebieg interwencji w dniu 11 sierpnia 2016 r. miał dynamiczny przebieg, a świadkowie przesłuchani w tej sprawie, także A. M., przedstawili w swoich zeznaniach te fragmenty zachowania oskarżonego, które mieli okazję zaobserwować. Jak już wskazano, dowody te wzajemnie się uzupełniały, tworzyły logiczny ciąg wydarzeń i słusznie doprowadziły Sąd Rejonowy do przekonania, iż pozwalają na szczegółowe odtworzenie stanu faktycznego. Skarżący w ramach wniesionej apelacji nie przedstawił przekonującego wywodu, który podważyłby tok rozumowania Sądu Rejonowego i pierwszoinstancyjną ocenę dowodów. Wniosek - warunkowe umorzenie postępowania karnego w odniesieniu do czynu z art. 226 § 1 kk i z art. 222 § 1 kk (pkt I i II a/o), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 3. - obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk i art. 410 kpk, poprzez niedostateczne uwzględnienie wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadka A. S. i uznanie ich jako nieprawdziwych i niewiarygodnych zeznań i wyjaśnień, iż oskarżony został przez funkcjonariuszy Policji rzucony na ziemię, następnie wykręcono mu ręce, kopano i deptano, a następnie skutego w kajdanki funkcjonariusze ci „ciągnęli jak psa”, podczas gdy w wyniku interwencji Policji oskarżony posiadał obrażenia ciała, a jego zachowanie wobec policjantów było jedynie następstwem ich zbyt ostrej interwencji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Jak już wskazano w rubryce 3.1, funkcjonariusze Policji wykonywali jedynie swoje obowiązki służbowe. Nie można zapominać, iż Policja powołana jest do pilnowania ładu i porządku publicznego, wzywana na pilne interwencje do agresywnych i wulgarnych sprawców przestępstw i wykroczeń, a wykonując swe zadania często zmuszona jest używać środków przymusu fizycznego wobec osób utrudniających dochodzenie do pozytywnych wyników tych działań. Taka sytuacja miała miejsce również w tej sprawie, zaś podjęte przez funkcjonariuszy środki przymusu były w pełni uzasadnione. A. S. mogła skorzystać z prawa do odmowy składania zeznań, niemniej jednak z niego nie skorzystała. Sąd Rejonowy jej zeznania słusznie ocenił jako nakierowane na pomoc synowi. Próba podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku z uwagi na zeznania świadka, wobec którego w związku z tą sprawą prowadzono postępowanie o czyn z art. 233 § 1 kk, nie mogło przynieść oczekiwanego rezultatu. Sąd Okręgowy, z uwagi na specyfikę dowodu w postaci nagrania rozmowy oskarżonego z matką A. S. i żoną T. S., z dowodem tym mógł zapoznać się bezpośrednio i pełni podzielił stanowisko Sądu meriti, który na podstawie tego nagrania wysnuł wniosek o próbie nakłonienia w/w świadków przez oskarżonego do krzywoprzysięstwa (k. 252 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Pierwszoinstancyjna ocena zeznań A. S. w powyższym kontekście została przeprowadzona wzorcowo, zaś wniesiona apelacja jako polemiczna, wobec zgromadzonych, kategorycznych dowodów, nie podważyła jej skutecznie. Wniosek - warunkowe umorzenie postępowania karnego w odniesieniu do czynu z art. 226 § 1 kk i z art. 222 § 1 kk (pkt I i II a/o), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 4. - obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. 410 kpk, poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych oceny dowodu w postaci korespondencji z przeprosinami, kierowanej przez oskarżonego do funkcjonariuszy Policji, podczas gdy dowód ten ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, świadcząc o prawidłowej postawie oskarżonego po zaistniałym zdarzeniu, który zrozumiał swój błąd, zmienił swoje życie i wyraża pełną gotowość wyrównania szkody i krzywdy wobec pokrzywdzonych; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Dowód ten rzeczywiście został pominięty i przemilczany w zaskarżonym wyroku, gdzie zabrakło jego oceny. W ocenie Sądu Okręgowego, nie sposób uznać jednak, aby to uchybienie miało jakikolwiek wpływ na treść zaskarżonego wyroku i stwierdzenie winy oskarżonego, jak również, aby dowód ten miał uzasadnić warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego. W tym kontekście, Sąd II instancji w pełni podzielił rozważania Sądu Rejonowego odnośnie okazania pokrzywdzonym przez oskarżonego braku szacunku, poniżenia ich, znieważenia, a w stosunku do jednego z nich dodatkowo – naruszenia nietykalności cielesnej. Postawa oskarżonego prezentowana w toku postępowania, w tym próba nakłonienia osób mu najbliższych do składania fałszywych zeznań odbiegających od rzeczywistości, stanowi odzwierciedlenie braku wyrażenia przez niego jakiejkolwiek skruchy. Dowód w postaci korespondencji skierowanej do funkcjonariuszy z tzw. zwrotnym poświadczeniem odbioru miał charakter nakierowany nie na rzeczywiste przeproszenie pokrzywdzonych, lecz uzyskanie argumentu w toczącym się przeciwko oskarżonemu postępowaniu. Sąd Okręgowy w pełni podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż oskarżony, przejawiający zupełnie lekceważący stosunek do porządku prawnego i organów wymiaru sprawiedliwości, nie zasługuje po raz kolejny na warunkowe umorzenie wobec niego postępowania karnego. Wykonywany przez niego zawód i możliwość utraty pracy spowodowana niniejszym wyrokiem skazującym nie może warunkować bezkarności S. S.. Możliwe negatywne następstwa są wynikiem jego przestępczego działania. Wniosek - warunkowe umorzenie postępowania karnego w odniesieniu do czynu z art. 226 § 1 kk i z art. 222 § 1 kk (pkt I i II a/o), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 5. - obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 kpk i art. 193 kpk w zw. z art. 366 kpk, poprzez niedopuszczenie z urzędu dowodu z opinii biegłego lekarza medycyny i dokonanie samodzielnych ustaleń, iż u oskarżonego brak było obrażeń ciała doznanych na skutek interwencji funkcjonariuszy Policji, w sytuacji gdy oskarżony podnosił w swoich wyjaśnieniach, iż policjanci podczas interwencji spowodowali u niego poważne obrażenia ciała, a stwierdzenie powyższych okoliczności, mających istotne znaczenie dla okoliczności sprawy, wymagało wiadomości specjalnych i nie mogło zostać samodzielnie ustalone przez Sąd; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Uprawnienie do przeprowadzania dowodów z urzędu (art. 167 kpk) w zestawieniu z ciążącym na Przewodniczącym obowiązkiem baczenia, by zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy (art. 366 § kpk) w żadnej mierze nie oznacza obowiązku przeprowadzania wszystkich dowodów, jakie hipotetycznie mogłyby cokolwiek wnieść do sprawy. Dowodzenie czegokolwiek w procesie karnym musi być uzasadnione rzeczową potrzebą, a nie formalistycznym przeświadczeniem obrońcy, że konieczne jest wykorzystanie wszystkich dostępnych źródeł dowodowych i to kilkukrotnie. Rozpoznanie niniejszej sprawy nie wymagało wiadomości specjalnych (art. 193 kpk). Na rozprawie apelacyjnej, Sąd Okręgowy na podstawie art. 170 § 1 pkt 3 kpk oddalił wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego o dopuszczenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny uznając, że stwierdzenie u oskarżonego określonych obrażeń ciała nie jest przydatne dla ustalenia, co miało miejsce najpierw, w a konsekwencji czy – jak we wniosku dowodowym – zachowanie oskarżonego wobec funkcjonariuszy Policji było jedynie następstwem ich nieprawidłowej interwencji. W kontekście powyższej decyzji procesowej dodać można, iż po pierwsze mimo powołania się w apelacji na to, że postulowany przez obrońcę dowód ma istotne znaczenie przez pryzmat uniewinnienia oskarżonego, ani w toku postępowania przygotowawczego, ani pierwszoinstancyjnego sądowego nie zwracano się o jego przeprowadzenie. Po drugie pamiętać należało, iż w tym stanie sprawy brak było podstaw do stwierdzenia pobicia oskarżonego, a wszystkie zgromadzone dowody wskazywały na konieczność użycia wobec S. S. środków przymusu bezpośredniego. Po trzecie zaś oczywistym jest, iż po upływie długiego czasu od zdarzenia nie byłoby możliwe stwierdzenie przez biegłego lekarza na ciele oskarżonego obrażeń, na których rzekome istnienie się powoduje. Przeprowadzenie tego dowodu nie przyczyniłoby się także w żaden sposób do wyjaśnienia przedmiotowej sprawy. Nadto, wbrew temu, czego domaga się i co próbuje wykazać skarżący we wniesionej przez siebie apelacji, biegły nie jest uprawniony do tego, aby stwierdzić, czy obrażenia danej osoby powstały w wyniku przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Policji. Biegły wydając swoją opinię stwierdzić może jedynie, czy dane obrażenia mogły powstać w okolicznościach podawanych przez badanego. Kategoryczne ustalenie tej okoliczności każdorazowo pozostaje jednak w gestii Sądu, a biegli nie mogą zastępować Sądu w dokonywaniu ustaleń faktycznych. Ich opinie oceniane są przez pryzmat art. 7 kpk, w konfrontacji z innymi przeprowadzonymi w sprawie dowodami. Wniosek - warunkowe umorzenie postępowania karnego w odniesieniu do czynu z art. 226 § 1 kk i z art. 222 § 1 kk (pkt I i II a/o), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 6. w konsekwencji zarzutów 1,2,3,4 i 5: - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mających istotny wpływ na jego treść , a polegający na niezasadnym przyjęciu, iż zachowanie oskarżonego wobec funkcjonariuszy Policji było niczym nieuzasadnione i charakteryzowało się znacznym stopniem społecznej szkodliwości, podczas gdy z całokształtu okoliczności zdarzenia wynika, iż reakcja oskarżonego była następstwem niewłaściwej interwencji funkcjonariuszy Policji oraz choroby alkoholowej oskarżonego, który niezwłocznie po zdarzeniu zrozumiał swój błąd, przeprosił swoich najbliższych, podjął leczenie z uzależnienia od alkoholu do dziś utrzymując abstynencję od jego spożywania, podjął starania w celu przeproszenia i pojednania się z pokrzywdzonymi oraz naprawienia szkody i krzywdy, jego wina i społeczna szkodliwość czynów nie są znaczne, także jego postawa i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że będzie on w przyszłości przestrzegał porządku prawnego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W zarzucie tym obrońca próbował podważyć wszystkie te ustalenia Sądu Rejonowego, które mają kluczowy wpływ na ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanek warunkowego umorzenia postępowania. Poddając zaskarżony wyrok kontroli odwoławczej Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego odnośnie tego, iż oskarżony nie zasługuje po raz kolejny na dobrodziejstwo zastosowania wobec niego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Zastosowanie art. 66 § 1 kk nie jest determinowane tylko i wyłącznie pozytywną prognozą kryminologiczną odnośnie sprawcy przestępstwa ( notabene w przedmiotowej sprawie pozostaje ona zdaniem Sadu Okręgowego dyskusyjna). Aby możliwym było jego zastosowanie, zarówno wina, jak i społeczna szkodliwość czynu nie mogą być znaczne. Obydwie w/w przesłanki powinny być ustalone odrębnie, niezależnie od siebie. Dopiero ich łączne spełnienie czyni zasadnym rozważania o zasadności zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania. W przypadku braku ich spełniania, dalsze rozważania o postawie sprawcy, jego właściwościach i warunkach osobistych oraz wykonywanym zawodzie stają się bezprzedmiotowe. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości kluczowe znaczenie ma rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, waga naruszonych przez sprawcę obowiązków, motywacja sprawcy oraz rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia (art. 115 § 2 kk). Z kolei, stopień zawinienia podlega ocenie przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności decydujących o przypisaniu winy oskarżonemu w dacie zarzucanego mu czynu, w więc jego dojrzałości, poczytalności, zdolności do rozpoznania bezprawności zachowania oraz ewentualnych anormalnych sytuacji motywacyjnych. Wbrew sugestiom obrońcy, nietrzeźwość oskarżonego w dniu zdarzenia z pkt I i II a/o nie tłumaczy przestępczego działania S. S.. Oskarżony jako osoba dorosła i w pełni poczytalna zdawał sobie sprawę, jak alkohol działa na jego organizm. Jest oczywiste, że ustawowe wymaganie, aby stopień winy nie był znaczny, oznacza, że wina sprawcy musi być ustalona ponad wszelką wątpliwość. Zupełnie nietrafna była także argumentacja obrońcy, iż oskarżony niezwłocznie po zdarzeniu zrozumiał swój błąd, wręcz przeciwnie - w krótkim odstępie czasu od zdarzeń z pkt I i II a/o zdecydował się popełnić kolejne przestępstwo z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 kk, chcąc ustami najbliższych zarzucić interweniującym funkcjonariuszom popełnienie przestępstwa składania fałszywych zeznań. Reasumując, rozważenie wszystkich powyższych okoliczności przez pryzmat realiów niniejszej sprawy wypada dla oskarżonego wyjątkowo niekorzystnie. W przekonaniu Sądu Okręgowego, z przekonujących motywów zaskarżonego wyroku w sposób niebudzący wątpliwości wynika dlaczego oskarżony nie zasługuje na warunkowe umorzenie wobec niego postępowania karnego po raz kolejny. Wniosek - warunkowe umorzenie postępowania karnego w odniesieniu do czynu z art. 226 § 1 kk i z art. 222 § 1 kk (pkt I i II a/o), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 7. w zakresie zarzucanego oskarżonemu czynu z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 kk: - obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk oraz art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z płyty CD z nagraniem audio i bezpodstawne uznanie, że oskarżony w dniu 23 sierpnia 2016 r. podczas spotkania z matką, żoną i synem nalegał, aby składali oni zeznania niezgodne z prawdą, a przeproszenie ich było jedynie pretekstem do spotkania, jak również pominięcie i nie wyciągnięcie wniosków z okoliczności, iż sytuacja ta dotyczyła osób dla oskarżonego najbliższych w rozumieniu kodeksu karnego, podczas gdy celem tejże wizyty było ustalenie przebiegu zdarzenia, przeproszenie najbliższych oraz rozmowa o trudnej sytuacji prawnej oskarżonego, który co prawda proponował najbliższym, aby złożyli korzystane dla niego zeznania, jednak robił to w łagodnej formie, nie nalegał przy tym i nie był natarczywy, nadto nie sposób z treści jego wypowiedzi wnosić, że nakłaniał do złożenia zeznań sprzecznych z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Celem weryfikacji zasadności zarzutów obrońcy, Sąd Okręgowy zapoznał się dowodem w postaci nagrania zarejestrowanego na płycie CD, w pełni podzielając pierwszoinstancyjną ocenę tegoż dowodu i nie stwierdzając obrazy przepisów art. 7 kpk i art. 410 kpk, wskazanych przez skarżącego. Szczególne zabarwienie, ostrość oraz dobitność wypowiedzi oskarżonego zawartych na powyższym nagraniu nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego odnośnie prawidłowości uznania przez Sąd Rejonowy, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 kk. W ocenie Sądu Okręgowego, zaprzeczenie winie oskarżonego w świetle tego dowodu było pozbawione jakichkolwiek podstaw. Sąd Rejonowy z tegoż dowodu wyciągnął racjonalne, logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym wnioski. Co prawda, prawem oskarżonego jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznaje za najbardziej korzystne z punktu widzenia obrony. Tak długo jednak oskarżony może skutecznie w ten sposób realizować swoje uprawnienia procesowe, a Sąd zobowiązany interpretować wątpliwości na jego korzyść, jak długo nie popadnie on w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nieprawdziwe wyjaśnienia oskarżonego nie mogą wprawdzie pogarszać jego sytuacji procesowej, oskarżony ma bowiem zastrzeżone prawo do obrony nawet w taki sposób, jednakże wykrętne przedstawienie jakiegoś istotnego fragmentu wydarzeń czy zdarzenia uprawnia do szczególnie krytycznej oceny takiego dowodu (por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. II AKa 19/14, Legalis Numer 1024070). W niniejszej sprawie omawiany zarzut miał właśnie wyłącznie polemiczny charakter. Wniosek - uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 kk, względnie warunkowe umorzenie postępowania odnośnie tego czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 8. w konsekwencji zarzutu 7: błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym przypisaniu oskarżonemu czynu wypełniającego znamiona z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 kk, podczas gdy ze względu na okoliczność, iż osoby nakłaniane przez oskarżonego do zeznań niezgodnych z prawdą (jeśli taki czyn można faktycznie przypisać oskarżonemu), były osobami najbliższymi dla oskarżonego, zaś motywacją dla składania tychże zeznań była obawa przed odpowiedzialnością karną grożącą oskarżonemu, jako osobie najbliższej, czyn ten wypełnia znamiona art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1a kk, którego górna granica wynosi 5 lat pozbawienia wolności, ponadto oskarżony niezwłocznie po zdarzeniu zrozumiał swój błąd, przeprosił swoich najbliższych, podjął starania w celu przeproszenia i pojednania się z pokrzywdzonymi oraz naprawienia szkody i krzywdy, jego wina i społeczna szkodliwość czynów nie są znaczne, także jego postawa i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że będzie on w przyszłości przestrzegał porządku prawnego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Rejonowy poczynił pozbawione błędów ustalenia faktyczne, dokonując prawidłowej subsumpcji zachowania oskarżonego z pkt III a/o pod konkretną normę prawa materialnego – tj. art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 kk. Od dnia 15 kwietnia 2016 r. daty wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 437 ze zm.), zachowanie sprawcy składającego fałszywe zeznania (tj. art. 233 § 1 kk) w obawie przed grożącą mu odpowiedzialnością karną, które do tej chwili traktowane było jako kontratyp działania w ramach prawa do obrony, zostało stypizowane jako uprzywilejowany typ przestępstwa określony w art. 233 § 1a kk (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. I KZP 10/19, Biul. SN 2020 nr 1, OSNKW 2020 nr 1, poz. 1, Legalis Numer 227242). Uregulowanie art. 233 § 1a kk wciąż nie dotyczy osób posiadających status podejrzanego lub oskarżonego. Te z uwagi na składanie wyjaśnień nie podlegają odpowiedzialności karnej z art. 233 kk. Natomiast formalnie obejmuje ono dwie grupy osób: 1. świadków, którzy mogą zostać pociągnięci do odpowiedzialności karnej w sprawie, w której składają zeznania (np. są oni faktycznymi sprawcami lub współdziałającymi), lub w innej (co do innego czynu, np. niewykrytego jeszcze przez organy ścigania); 2. świadków, których najbliższy może zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej w sprawie, w której składają zeznania, np. najbliższy jest faktycznym sprawcą lub współdziałającym lub w innej, co do innego czynu, np. niewykrytego jeszcze przez organy ścigania [por. Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. art. 212-277d, LEX]. W realiach rozpoznawanej sprawy pamiętać należało jaka była jej geneza - rozpoczęła się ona w wyniku działania rodziny oskarżonego, która nie potrafiła poradzić sobie z agresywnym zachowaniem oskarżonego i zwróciła się z prośbą o interwencję do funkcjonariuszy Policji. Trudno w tej sytuacji mówić, iż zachodziła po ich stronie obawa poniesienia odpowiedzialności karnej przez oskarżonego. Podkreślenia wymaga, iż S. S. odpowiadał za swoje zachowanie i w granicach swojego zamiaru, nie zaś w graniach hipotetycznego zamiaru swojej matki i żony, sprzecznego z okolicznościami ujawnionymi w toku niniejszej sprawy Ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego wynikało, iż to oskarżony obawiał się skutków konieczności poniesienia odpowiedzialności karnej, nie zaś jego najbliżsi, zaś jego intencją było przekonanie ich do swoich racji i zaistniałych po jego stronie (nawet uzasadnionych) obaw, o czym przekonuje nagranie zarejestrowane na płycie CD. Zgodnie z art. 21 § 1 kk okoliczności osobiste, wyłączające lub łagodzące albo zaostrzające odpowiedzialność karną, uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą, a po myśli § 2 tego art. jeżeli okoliczność osobista dotycząca sprawcy, wpływająca chociażby tylko na wyższą karalność, stanowi znamię czynu zabronionego, współdziałający podlega odpowiedzialności karnej przewidzianej za ten czyn zabroniony, gdy o tej okoliczności wiedział, chociażby go nie dotyczyła. Jak wskazuje się w doktrynie, przepis art. 21 § 2 kk odnosi się do wszystkich przestępstw indywidualnych właściwych (w których posiadanie wymaganej przez ustawę cechy warunkuje odpowiedzialność karną) oraz do przestępstw indywidualnych niewłaściwych typu kwalifikowanego (w których posiadanie cechy szczególnej prowadzi do obostrzenia odpowiedzialności karnej). Poza zakresem regulacji art. 21 § 2 kk pozostają natomiast przestępstwa indywidualne niewłaściwe typu uprzywilejowanego (jak w niniejszej sprawie), do których znajduje zastosowanie zasada wyrażona w art. 21 § 1 kk. Wskazane wyżej ograniczenie zakresu zastosowania regulacji zawartej w art. 21 § 2 kk wynika bowiem jednoznacznie z treści analizowanego przepisu, w którym zamieszczono sformułowanie: „okoliczność osobista dotycząca sprawcy wpływająca chociażby tylko na wyższą karalność". Sformułowanie to przesądza, że przepis art. 21 § 2 kk odnosi się wyłącznie do wypadków, w których szczególna cecha sprawcy stanowiąca znamię czynu zabronionego decyduje o bycie przestępstwa lub w których szczególna cecha sprawcy prowadzi do obostrzenia odpowiedzialności karnej (wpływa na wyższą karalność). Przepis art. 21 § 2 kk nie odnosi się zatem do tych wypadków, gdy szczególna okoliczność osobista dotycząca sprawcy prowadzi do złagodzenia odpowiedzialności karnej. W takich wypadkach brak po stronie współdziałającego cechy wymaganej dla sprawcy prowadzi do przesunięcia podstawy odpowiedzialności karnej na płaszczyznę typu podstawowego. Tym samym współdziałający w popełnieniu przestępstwa indywidualnego niewłaściwego typu uprzywilejowanego, niebędący intraneusem, poniesie odpowiedzialność na podstawie typu podstawowego, a więc surowszą niż sprawca posiadający cechę wymaganą przez ustawę (tak P. Kardas w Komentarzu do Kodeksu karnego, wyd. WK 2016). Wniosek - warunkowe umorzenie postępowania karnego w odniesieniu do czynu z art. 226 § 1 kk i z art. 222 § 1 kk (pkt I i II a/o), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie o winie i karze wymierzonej oskarżonemu Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- Sąd Okręgowy na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję (760 zł opłaty od kary, tj. 10 % kary grzywny wymierzonej w I instancji oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku skazującego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 351/21

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Przemysław Filipkowski (spr.) Sędziowie: SA – Anna Kalbarczyk SA – Dorota Radlińska Protokolant: – Agnieszka Kaczmarek przy udziale prokuratora Wojciecha Fijałkowskiego i oskarżyciela posiłkowego (...) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy :

1) P. H. (1) urodz. (...) w Z., syna J. i C., 2) G. F. (1) urodz. (...) w O., syna T. i M., oskarżonych z art. 178 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt XII K 129/18 I. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych P. H. (1) i G. F. (1) w ten sposób, że:

a) w punkcie 1 w opisie przypisanego czynu eliminuje działanie na szkodę Z. G., W. G., C. K. (1), O. W. (1) i R. S. (1), a nadto ustala wysokość szkody T. C. (1) na kwotę 37.000 USD i wysokość szkody J. M. - T. na kwotę 75.000 USD, a łączną wartość szkody ustala na kwoty 120.000 zł i 387.400 USD, jak też przyjmuje wysokość uzyskanej prowizji na sumy 45.987,15 zł i 7400 USD oraz na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje kwalifikację prawną czynu i podstawę prawną wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. i zamiast grzywny wymierzonej na podstawie art. 178 ustawy z 29.07.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi wymierza obu oskarżonym na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. kary grzywny w wysokości po 500 /pięćset/ stawek dziennych po 200 /dwieście/ zł każda;

b) w punkcie 3 eliminuje obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody na rzecz Z. G., W. G., C. K. (1), O. W. (1) i R. S. (1), a nadto ustala obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody na rzecz T. C. (1) na kwotę 37.000 /trzydzieści siedem tysięcy/ USD, na rzecz M. G. (1) na kwotę 58.400 /pięćdziesiąt osiem tysięcy czterysta/ USD, na rzecz P. I. na kwotę 120.000 /sto dwadzieścia tysięcy/ zł, na rzecz J. K. (1) na kwotę 15.000 /piętnaście tysięcy/ USD, na rzecz M. R. (1) na kwotę 20.000 /dwadzieścia tysięcy/ USD, na rzecz Ł. M. (1) na kwotę 10.000 /dziesięć tysięcy/ USD, na rzecz A.

M. (1) na kwotę 19.600 /dziewiętnaście tysięcy sześćset/ USD, na rzecz R. W. (1) na kwotę 20.000 /dwadzieścia tysięcy/ USD, na rzecz J. M. - T. na kwotę 72.000 /siedemdziesiąt dwa tysiące/ USD, na rzecz W. R. (1) na kwotę 32.880 /trzydzieści dwa tysiące osiemset osiemdziesiąt/ USD i na rzecz W. B. (1) na kwotę 75.000 /siedemdziesiąt pięć tysięcy/ USD; II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części; III. zwalnia obu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 351/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. XII K 129/18 z dnia 26.03.2021 r. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciele posiłkowi ☐ oskarżyciel prywatny x obrońcy oskarżonych ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3.

Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia x na korzyść ☐ na niekorzyść x w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji x art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu x art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu x art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia x art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski x uchylenie x Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1.

Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty Nie dotyczy 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty Nie dotyczy 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Nie dotyczy 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Nie dotyczy 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1/ Obrońcy osk. P. H. (1) pkt II obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 kpk poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż: - P. H. sam inwestował pieniądze klientów, podczas gdy z wiarygodnych dowodów wynika, że spółka (...) sp. z o.o. jedynie świadczyła doradztwo w zakładaniu kont przez klientów na platformie I.; - P. H. zapewniał o całkowitym bezpieczeństwie inwestycji, podczas gdy materiał dowodowy świadczy, iż klienci, aby zarejestrować się na platformie I. musieli oświadczyć, iż świadomi byli ryzyka inwestowania.

Obrońcy osk. G. F. (1) pkt 3-12 obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia a to : - pkt 3, 4, 5, 6, 10, 11 i 12 obrazy art. 7 kpk poprzez przyjęcie, że: 3/ konto tradera należało w praktyce do S. F. w sytuacji, gdy z dalszej części uzasadnienia wynika, że w/w spółka nigdy nie rejestrowała takiego konta, zarządzał nim tylko P. H. i zostało to potwierdzone przez pismo z (...); 4/ G. F. miał wiedzę o tym, że P. H. zarządza środkami pieniężnymi w sytuacji, gdy żaden dowód nie potwierdza tej wersji wydarzeń; 5/ G.

F. nie informował pokrzywdzonych o tym, że inwestycja w rynek F. jest ryzykowna, co jest sprzeczne z zasadami logiki a przede wszystkim materiałem dowodowym; 6/ zeznania świadków M. K., M. H., M. K., K. N. i M. N. nie mają istotnego znaczenia w sytuacji, gdy zeznania ich i pokrzywdzonych mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, ponieważ osoby te nie mają żadnej korzyści z wybiórczego przedstawiania stanu faktycznego; 10/ szkoda spowodowana przez oskarżonych stanowi kwotę 475.160 USD w sytuacji, gdy pokrzywdzeni nie stracili całych zainwestowanych środków oraz wskazana kwota jest błędnie obliczona; 11/ oskarżeni uzyskali korzyść majątkową w postaci prowizji wynoszącej 52.720,95 zł w sytuacji, gdy kwotę prowizji przeznaczyli na zapłacenie podatku VAT i dochodowego, wynagrodzenie dla pośredników finansowych lub założenie strony internetowej, a tym samym nie uzyskali korzyści majątkowej; 12/ oskarżeni działali w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wprowadzenia w błąd w sytuacji, gdy żadne z powyższych znamion nie zostało spełnione; - pkt 7/ obrazy art. 170 § 1 pkt 2 i 3 kpk poprzez oddalenie wniosku o zwrócenie się do I. oraz zwrócenie się do osoby, która tworzyła stronę internetową S. F. w sytuacji, gdy dowody te mają istotne znaczenie i wskażą, jakie treści były zamieszczane na stronie internetowej S. F. do czerwca 2011 r. oraz czy osoby inwestujące na rynku F. akceptowały ryzyko związane z inwestycją; - pkt 8 i 9/ obrazy art. 410 kpk poprzez pominięcie, że: pkt 8/ a/ każdy inwestor samodzielnie zakładał konto na platformie I.

– musiał wypełnić formularz, przesłać skan dowodu osobistego i zaakceptować postanowienia regulaminu, b/ każda osoba samodzielnie decydowała, czy w danym okresie chce zainwestować środki, c/ każdy inwestor samodzielnie decydował, jaką kwotę chce zainwestować, d/ każdy mógł w dowolnym momencie wycofać środki zachowując kwotę, która w danej chwili była na koncie; pkt 9/ dopuszczonego dowodu z potwierdzenia przelewu kwoty 20.000 USD a następnie 27.947,77 USD, która stanowiła prywatne środki G. F. zainwestowane w rynek I..

☐ zasadny x częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny a/ Apelacje obrońców dotyczą częściowo zbliżonych okoliczności i wobec tego celowe jest ich łączne rozpoznanie. b/ Podzielić należy konsekwentne poglądy orzecznictwa, że przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku /tak np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11.04.2018 r. sygn.

IV KK 104/18, lex nr 2498022/. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy generalnie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne co do sprawstwa i winy oskarżonych P. H. (1) i G. F. (1) oraz wysnuł je na podstawie właściwej oceny dowodów, mając na uwadze treść art. 7 kpk. Oparł się przy tym na całości przedstawionego mu materiału dowodowego i wobec tego nie naruszył art. 410 kpk – jednakże z zastrzeżeniem dotyczącym zbyt szerokiego kręgu osób uznanych za pokrzywdzonych i częściowo nieprawidłowego wyliczenia kwot utraconych przez pokrzywdzonych oraz uzyskanych przez oskarżonych. c/ Nie doszło do obrazy art. 7, art. 410 kpk czy innych przepisów, która uniemożliwiałaby instancyjną kontrolę prawidłowości wyroku bądź nakazywała jego zmianę co do sprawstwa i winy oskarżonych – za wyjątkiem potrzeby ograniczenia kręgu pokrzywdzonych i wyliczenia niektórych kwot.

Skarżący nie wykazali innych uchybień, które miałyby wpływ na treść wydanego wyroku. Zatem wnioski obrońców o uniewinnienie oskarżonych lub uchylenie wyroku są w oczywisty sposób bezzasadne. d/ Odnośnie czynu przypisanego w pkt 1 wyroku obrońcy zasadniczo nie podważyli skutecznie oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd I instancji. Zeznania świadków w powiązaniu z innymi dowodami wskazują, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu oraz celowo. Nie budzą wątpliwości obiektywne i wiarygodne zeznania U. C. /k. 54-63 t.

I/ z Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego o zastrzeżeniach do działalności oskarżonych w ramach (...) sp. z o.o. z uwagi na prowadzenie bez wymaganego zezwolenia i upoważnienia ustawowego działalności agenta firmy inwestycyjnej /w myśl art. 79 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi/ w zakresie obrotu instrumentami finansowymi tj. pośrednictwa w inwestowaniu w handel walutami na rynku F.. Podejrzenia dotyczyły także prowadzenia działalności maklerskiej tj. zarządzania środkami klientów wedle art. 69 ust. 2 pkt 4 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, co ostatecznie zostało potwierdzone.

Niewątpliwie taka działalność wymagała zezwolenia (...) a oskarżeni jej nie posiadali /k. 62/. e/ Jak wynika z analizy dowodów, na platformie (...) na rachunku handlowym klient sam dokonywał transakcji, ale w przypadku rachunku zarządzanego, czyli inwestycyjnego klient deponował na nim środki a transakcji dokonywała inna osoba /k.56/ – okazał się nim osk. P. H.. Oskarżeni w ramach (...) sp. z o.o. jako jej udziałowcy oraz P. H. jako prezes zarządu i G. F. jako prokurent otrzymywali prowizję od klientów w wysokości 5-10% wpłat.

Mówili większości klientom, że nie zarządzają pieniędzmi tylko zajmuje się tym trader/broker lub algorytm z (...) /tak E. P. k. 227, T. C. k.2354, P. I. k. 368-369/. Twierdzili także, że mają wyłączność na reprezentowanie (...) na terenie Polski. f/ Pokrzywdzeni dość szczegółowo, logicznie i przekonująco przestawili okoliczności dotyczące inwestowania pieniędzy. Opisali, że G. F. namówił ich do inwestycji na rynku F. za pośrednictwem spółki (...), zapewniał o wysokich zarobkach i bezpieczeństwie środków, ale nie znali istotnego mechanizmu, w jakim działała platforma (...) tzn. na zasadzie dźwigni finansowej i tego, iż nie było tam faktycznie zabezpieczeń przed utratą środków.

Spółka (...). F. i P. H. otrzymała prowizję, aby mogli inwestować. Zaoferowano im inwestycję, której już sama nazwa wskazywała, że jest „bezpieczna” tj. S. F. /T. C. (1) k.2354 t. XII, P. I. k. 366-369 t. II, 2356-56v t. XII, C. K. (1) k. 299 t. II, 2365; M. G. (1) k. 319 t. II, 2398v-2400 t. XIII; W. R. (1) k. 818-819 t. V, 2400v-2401, maile k. 856-858; M. R. (1) k.604v t. IV, 2421/. Natomiast J. K. (1) /k. 395, 2418/ i Ł. M. (1) /k. 2420/ dowiedzieli się o takiej możliwości od R. S. (1) i strony internetowej spółki, a R. W. (1) /k.697v/ i O.

W. (1) /k. 2457v/ od E. P.. Także P. H. kontaktował się z częścią osób i faktycznie zarządzał środkami prowadząc działalność maklerską /Z. G. k. 108 t. I, 2362v-63v t. XIII; J. T. k.2448; W. B. (1) k.2612 t. XIV/. A. M. (1) dowiedział się ze strony internetowej i od P. H. a kapitał miał być gwarantowany, zaś o pieniądzach miał decydować makler z Rosji /k.664 t. IV, 2756v-57 t. XIV/. Wedle M. R., obaj oskarżeni zapewniali, że pieniądze będą właściwie inwestowane bez utraty całości środków /k.605, 2421, 2697v/. R.

W. uznał na podstawie przekazanych informacji, że to oskarżeni będą zarządzać pieniędzmi /k.697v/. Natomiast G. F. wprost mówił C. K., że on zajmuje się pozyskiwaniem klientów a inwestowaniem zajmuje się P. H. /k. 299 t.II/. Niektórzy nie byli informowani o ryzyku /tak T. C. k.293, 2355; P. I. k. 2356; M. G. k.320, 2399; W. R. k.818, co potwierdza mail k.858; J. K. k.2418; A. M. k.2757/ lub byli informowani, że G. F. ma zezwolenie na granie pieniędzmi inwestorów /M. R. k.2421/ albo, że nie ma możliwości utraty całości środków tylko do 20% /J.

M.-T. k.709, 2448v/ i ryzyko jest minimalne /W. B. k.2612v/. Także S. R. /k.2622v/ i L. P. /k.2623v/ byli informowani o całkowitej ochronie kapitału i tak odbierano działalność spółki. Klienci byli instruowani przez P. H. i G. F., jak rejestrować się, wpłacać pieniądze i inwestować /T. C. k.292, 2354v; P. I. k. 2357; Z. G. k. 110; C. K. k. 299; M. G. k. 316; W. R. k. 2401v; Ł. M. k. 2420; M. R. k.604v, R. W. k. 2447v, J. M.-T. k.2448, O. W. k.2457v i in./. P. H. twierdził, że transakcji dokonuje „robot” /tak E. P. (2) k. 2353/.

G. F. powoływał się na specjalne oprogramowanie oraz mechanizm „(...)” i „(...)” / P. I. k. 368, 2356; M. G. k. 2399v/. Mimo że klienci sami inwestowali na platformie (...), to osoba ze spółki (...) miała dostęp do pieniędzy tj. rachunku zarządzanego (...) nr (...)tak P. I. k. 367, 370-372, 2357v; W. R. k. 2402; mail k. 142; R. S. k. 629, 2419 i pisma k.1918 t. X, k.1977-81 t. XI /. W rezultacie pokrzywdzeni doznali strat. g/ Klienci i pokrzywdzeni wpłacili: - 4) T. C. wpłacił 19.01.2011 r. 20.000 USD i 1.04.2011 r. 17.000 USD, a 5% tj. 1000 USD i 7% tj. 1190 USD prowizji tj. 2990 zł i 3778 zł przekazał spółce (...) /k.290, 2354v, 344-348 i ustalenia SO str. 7 uzasadnienia/.

Stracił całość tych środków. Wniósł o naprawienie szkody w wysokości 37.000 USD /k.2356/, ale wskazana prowizja wykracza poza szkodę ustaloną w przypisanym czynie. - 6) M. G. w 2011 r. wpłacił 65.400 USD i odzyskał 7000 USD, zapłacił 4200 USD prowizji /k. 316, 318 i ustalenia SO str. 9 uzasadnienia/. Stracił resztę środków poza 7000 USD. Wniósł o naprawienie szkody w wysokości ok. 60.000 USD z prowizją /k.320/, ale wskazana prowizja wykracza poza szkodę ustaloną w przypisanym czynie. - 7) P. I. 18.04.2011 r. wpłacił 120.000 zł, w tym była już prowizja dla spółki (...) /k.369, 371/.

Mówiono mu, że wycofanie środków jest nieopłacalne. Stracił całość środków. Wniósł o naprawienie szkody w wysokości 120.000 zł /k.375/ i kwota ta wskazana jest jako wysokość szkody, co nie zostało skutecznie podważone. Skarżący nie wykazali, jaka kwota w przeliczeniu została wpłacona w USD, a więc takie ustalenie nie jest możliwe. - 8) J. K. wpłacił 20.03.2011 r. 15.000 USD i 16.03.2011 r. 7% tj. 3118,50 zł prowizji /k. 395, 990-993/. Stracił te środki. Wniósł o naprawienie wyrządzonej szkody /k.2418v/, ale wskazana prowizja wykracza poza szkodę ustaloną w przypisanym czynie. - 9) M.

R. wpłacił w 28.02.2011 r. 20.000 USD i 4172 zł prowizji /k.604v, 1151v-54, 2421/. Stracił te środki, ale wskazana prowizja wykracza poza szkodę ustaloną w przypisanym czynie. - 12) Ł. M. wpłacił 28.03.2011 r. 10.000 USD a nie ustalono wysokości prowizji /k. 1104, 2420 i ustalenia SO str. 11 uzasadnienia/. Stracił te środki. Wniósł o naprawienie wyrządzonej szkody /k.2420v/, zaś nieokreślona prowizja wykracza poza szkodę ustaloną w przypisanym czynie. - 13) A. M. wpłacił 11.02.2011 r. 20.000 USD i prowizję 700 USD, a wcześniejsza prowizja 700 USD z 16.12.2010 r. wykracza poza przypisany czyn /k.664, 2747, 1068-70/.

Stracił 98% środków tj. 19.600 USD /k.2756v/. Wniósł o naprawienie wyrządzonej szkody w wysokości 20.000 USD /k.665/, a wskazana prowizja wykracza poza szkodę ustaloną w przypisanym czynie. - 14) R. W. wpłacił od 25.01.2011 r. 20.000 USD i 4089,54 zł prowizji /k.697v/. Stracił te środki. Wniósł o naprawienie wyrządzonej szkody w kwocie 20.000 USD /k.698/, a wskazana prowizja wykracza poza szkodę ustaloną w przypisanym czynie. - 15) J. M.-T. wpłacił w okresie 29.03.2011 r. - 27.04.2011 r. łącznie 75.000 USD i prowizję 13.994 zł /k.708v, 1207-10, 2448/.

Sam podejmował decyzje co do kwoty 3000 USD, z której pozostało 1000 USD, a zatem te 3000 USD należy odjąć od sumy do zwrotu /k.2448v/. Utracił resztę środków, tj. 72.000 USD i prowizję. Wniósł o naprawienie wyrządzonej szkody /k.709/, ale wskazana prowizja wykracza poza szkodę ustaloną w przypisanym czynie. - 16) W. R. wpłacił w 01.2011 r. 50.000 USD, a wypłacił 17.000 USD i na koncie pozostało mu 120 USD; zapłacił także 2500 USD prowizji plus z zysku 3905 USD /tj. część zysku/ przekazał dla G. F. /k. 814-815, 2401-02/.

Wniósł o naprawienie wyrządzonej szkody /k.819/, którą należy wyliczyć na sumę 32.880 USD, zaś wskazana prowizja wykracza poza szkodę ustaloną w przypisanym czynie. - 17) W. B. wpłacił w 18.02-29.03.2011 r. łącznie 75.000 USD i prowizję 2 x 2067,10 zł plus 9710,91 zł = 13.845,11 zł /k.966 t. V, 2612 t. XIV/. Stracił te środki, ale wskazana prowizja wykracza poza szkodę ustaloną w przypisanym czynie. Powyższe oznacza, że łączna wartość szkody w/w pokrzywdzonych po zsumowaniu wynosi kwoty 120.000 zł i 387.400 USD, zaś wysokość uzyskanej przez oskarżonych prowizji to sumy 45.987,15 zł i 7400 USD – zatem w zakresie wyliczeń zawartych w zaskarżonym wyroku doszło do nieprawidłowej analizy materiału dowodowego tj. obrazy art. 7 i art. 410 kpk /zasadny zarzut z pkt 10 apelacji obrońcy G.

F./. Dodać można, że błędne jest stanowisko obrońcy G. F. o pominięciu w wyroku kwoty 120.000 zł wyłudzonej na szkodę P. I., gdyż ustalenie łącznej szkody w dolarach nie unieważniało części szkody wyliczonej w złotych. Podobnie błędne jest stanowisko skarżącego o pominięciu prowizji w USD, ponieważ ustalenie części prowizji w złotych nie oznacza pominięcia reszty prowizji w USD /str. 12 uzasadnienia apelacji/ – w wyroku uznano przecież oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanego im czynu z dokonanymi zmianami.

Natomiast dla kwestii uzyskania korzyści majątkowej przez oskarżonych w postaci prowizji nie ma znaczenia, na co następnie oskarżeni przeznaczyli te środki, przy czym korzyść sprawca może uzyskać dla siebie lub kogoś innego /art. 115 § 4 kk/. Zapłata podatków Vat i dochodowego, składek ZUS, wynagrodzeń dla pośredników finansowych czy za założenie strony internetowej – zależała przecież od decyzji oskarżonych, a nie pokrzywdzonych /chybiony zarzut z pkt 11 apelacji obrońcy G. F./. h/ Nie można przyjąć, że w/w pokrzywdzeni zostali właściwie poinformowani o ryzyku strat i bezpieczeństwie /tj. w rzeczywistości braku bezpieczeństwa/ inwestycji.

Brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania wiarygodności relacji tych osób co do działań oskarżonych. Poinformowanie innych osób o ryzyku i odmowa zainwestowania przez nich pieniędzy tłumaczy tylko, że oskarżeni, aby uzyskać jednak zamierzone środki finansowe, w częściowo odmienny sposób oddziaływali na w/w pokrzywdzonych, co mogło wynikać chociażby z przebiegu rozmów i pytań zadawanych przez te osoby. Nadto oczywiste jest, że różne osoby mogą odmiennie reagować na działania sprawców i nie każda osoba zostanie przekonana do wpłacenia pieniędzy – jedni są bardziej podatni na wpływ sprawców a inni mniej.

Informacje o ryzyku zawarte na stronach (...) spółki (...) i platformy (...), akceptowanie regulaminów tych podmiotów przez osoby wpłacające pieniądze, a nadto brak sprawdzania informacji o prawdziwym ryzyku inwestowania - nie oznaczały w rozumieniu pokrzywdzonych rzeczywistego ryzyka utraty całości wpłaconych środków w kontekście zapewnień osk. G. F. i P. H. oraz przedstawianego sposobu zarządzania środkami. Przy czym pokrzywdzeni nie mają obowiązku sprawdzać wszystkich okoliczności i weryfikować słów sprawców, mimo że było to możliwe, jeśli zostali wprowadzeni w błąd, a tak było w tym przypadku.

Obiecywane bardzo duże zyski nie wykluczają wprowadzenia w błąd ofiar, skoro nie były one świadome podejmowanego ryzyka /nieskuteczny zarzut z pkt 5 obrońcy G. F./. Dodatkowo wedle T. C., na stronie S. F. nie musiał oznaczać, że zapoznał się z regulaminem, a nie czytał regulaminu (...) /k.2355v/. P. I. na stronie S. F. nie miał informacji o ryzyku /k. 2358/. Podobnie C. K. zaufał F. i nie zapoznawał się szczegółowo z zasadami inwestowania /k. 302/. Według W. R., początkowo nie było informacji o ryzyku na stronach (...) i S. F. a strona internetowa S. F. została przebudowana w chwili pojawienia się problemów w maju/czerwcu 2011 r. poprzez dodanie zapisu o ryzyku inwestycyjnym i zniknęły statystyki zwrotu /k. 817, 2401v/. i/ Natomiast dodatkowo doszło do naruszenia art. 7 i art. 410 kpk odnośnie pozostałych osób wskazanych przez Sąd Okręgowy jako pokrzywdzone.

Dokonały one następujących wpłat: - pkt 1) Z. G. 17.02.2011 r. wpłacił 10.000 USD a odzyskał kilkanaście USD, wpłacił 7% prowizji tj. 2051 zł 10.02.2011 r. /k. 108-110, 198v, 2363/. Stracił prawie całość środków. Wniósł o naprawienie szkody w wysokości 10.000 USD i 2000 zł /k.114/ - należy od tego odjąć pozostałe 19 USD. - pkt 2) W. G. za pośrednictwem męża 11.04.2011 r. wpłaciła 10.000 USD, wpłaciła też 7% prowizji tj. 2000 zł 11.04.2011 r. /k. 111-113, 157/. Straciła całość środków. Wniosła o naprawienie szkody na jej rzecz w wysokości 10.000 USD i 2000 zł /k.114/. - pkt 5) C.

K. w 2011 r. wpłacił 10.000 USD /k. 302/. Stracił prawie całość środków. Wniósł o naprawienie szkody w wysokości 10.000 USD / k.302/. SO przyjął, że zdołał wycofać 100 USD /str.8 uzasadnienia/. - pkt 10) O. W. wpłaciła od 05.2011 r. 60.000 zł i prowizję /k.619v/. Straciła środki w wysokości 45.000 zł /k.2458/. Wniosła o naprawienie wyrządzonej szkody /k.620/. - pkt 11) R. S. wpłacił w 03/04.2011 r. 10.000 USD i 7% prowizji tj. 700 USD /k. 628/. Stracił te środki. Częściowo rację należy przyznać obrońcom co do niewłaściwej oceny zeznań w/w osób.

Pośrednicy E. P. (2) /k. 225, 2352v/ - której Sąd Okręgowy nie uznał za pokrzywdzoną - i R. S. /k.633/ bez wątpienia byli informowani przez G. F. o ryzyku niepowodzenia inwestycji oraz podjęli świadome decyzje. E. P. miała też informować swoich klientów o takim ryzyku /k. 2353v/, co budzi jednak pewne wątpliwości. O ryzyku wiedział R. S. i się na to zgodził /k.633, 2419/. Także O. W. wiedziała od E. P. o ryzyku i zdawała sobie sprawę, że może stracić wszystkie pieniądze, chociaż nie znała szczegółów zarządzania inwestycjami /k. 2457v-58/.

Z. G. wiedział o ryzyku w inwestowaniu na rynku F. i możliwości utraty środków a zajmował się także kontem żony W. G., która sama nie podejmowała działań /k. 113, 2363-64/. Podobnie C. K. był informowany o ryzyku inwestycyjnym przez G. F. /k.2365/. Przyjąć trzeba, że osoby te zdawały sobie sprawę z faktycznego ryzyka gry na rynku F. i nie zostały wprowadzone w błąd przez oskarżonych, a zatem nie można uznać ich za pokrzywdzonych. Dlatego konieczna była zmiana opisu przypisanego czynu i w konsekwencji zmiana rozstrzygnięć o obowiązku naprawienia szkody /zasadny zarzut z pkt 10 apelacji obrońcy G.

F./. j/ Okoliczności podane przez R. S. i innych, że: a/ prowizja dla S. F. nie była konieczna, aby inwestować na (...); b/ historia zysków przedstawiana przez G. F. nie odpowiadała prawdzie; c/ informowanie, że ujemny procent na koncie nie oznacza straty – wykraczają poza opis przypisanego czynu i wobec tego nie stanowią o wprowadzeniu w błąd. k/ Nie można podzielić zarzutu z pkt 6 obrońcy G. F., że nieprawidłowo uznano zeznania świadków M. K. (3), M. H. (2), M. K. (4), K. N. (2) i M. N. (2) za nieistotne dla rozstrzygnięcia.

Nie narusza to art. 7 kpk, mimo że nie mają oni korzyści z wybiórczego przedstawiania okoliczności. Zeznania tych osób świadczą, że byli informowani przez G. F. oraz strony (...) i S. F. o dużym ryzyku inwestowania na rynku F. i uznali to za zbyt ryzykowne, a w rezultacie nie wpłacili pieniędzy. Jednakże ich zeznania nie dotyczą wprost sytuacji innych osób i działań oskarżonych wobec pokrzywdzonych. Podobnie należy ocenić zeznania innych świadków, którzy nie są pokrzywdzonymi /np. wskazane przez obrońcę zeznania E. P., A.

K., L. P., D. L., F. C., D. S., P. S., A. N./. l/ Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił częściowo niewiarygodne wyjaśnienia osk. P. H. (1) i G. F. (1), którzy przyznali niektóre okoliczności. Oskarżony P. H. w śledztwie i początkowo na rozprawie nie przyznał się i odmówił składania wyjaśnień. Dopiero 26.04.2019 r. wyjaśnił, że G. F. zaproponował mu utworzenie spółki i rolę prezesa, a G. F. został prokurentem. P. H. powołał się na regulamin do rachunków (...) o ryzyku utraty środków w części lub w całości, który klient musiał zatwierdzić.

Przyznał, że założył kilka rachunków w I. F., w tym na żonę. Wedle niego nie miał możliwości zarządzania kontami klientów i oni sami zarządzali rachunkami /k. 2337v, 2738v/. Na jego istotną rolę w procederze i współdziałanie oskarżonych jednoznacznie wskazują wyjaśnienia G. F. i całokształt okoliczności sprawy. Zauważyć należy, że nie chodzi o to, że inwestorzy działali samodzielnie i P. H. nie zarządzał kontami klientów, ale o to, że środki finansowe z rachunków klientów trafiały na zarządzane przez niego konto zarejestrowane na żonę H.

K. i oskarżony był tzw. traderem, czyli zarządzał inwestowaniem środkami klientów /niepodważone i wiarygodne pisma k.1918 t. X, k.1977-81 t. XI uzyskane prawidłowo w drodze zagranicznej pomocy prawnej/. Natomiast w świetle przekonujących zeznań faktycznych pokrzywdzonych nie byli oni informowani o pełnym ryzyku, ale odwrotnie zapewniani o bezpieczeństwie środków. H. H. /żona P. H./ skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań. Nie można uznać, aby spółka (...) świadczyła jedynie doradztwo w zakładaniu kont przez klientów na platformie (...) – przyjąć trzeba, że zawierane przez nich umowy nie odzwierciedlały faktycznego stanu rzeczy i miały na celu ukrycie rzeczywistej działalności spółki /nieskuteczny zarzut z pkt II apelacji obrońcy P. H./.

G. F. nie przyznał się, ale potwierdził część okoliczności. Wyjaśnił, że był udziałowcem w 50% i prokurentem w (...) sp. z o.o., a P. H. był jej prezesem. Potwierdził, że skontaktował się z P. H. w celu uczestniczenia w rynku F. i dowiedział się, że działalność informacyjna nie wymaga zezwolenia. P. H. powiedział mu, że rachunek (...) to rachunek zarządzany przez tradera. Doszło do założenia spółki (...). Wedle oskarżonego, przygotowaniem dokumentacji i stroną internetową zajmował się P. H., jak też znalazł platformę (...).

Obaj znajdowali klientów i z nimi rozmawiali /k.2123, 2330v/. G. F. miał mówić klientom, że są instrumenty zabezpieczające przed całkowitą czy dużą startą – nazywało się to (...). Klienci podpisywali informację o ryzyku utraty kapitału i taka informacja była na stronie internetowej – bez zapoznania się nie było możliwości zawarcia umowy i zapłaty prowizji. G. F. miał mówić klientom, że środkami zarządzał będzie (...), są tam wyspecjalizowane osoby i systemy informatyczne – tak mu to przedstawił P. H. /k.2123, 2330v, 2468v/.

Kiedy klienci zaczęli dzwonić, że stracili pieniądze, on przekazywał pytania do P. H., który odpowiadał, że nie wie, dlaczego jest strata i trzeba pytać brokera /k.2124, 2331/. G. F. założył rachunek na rynku F. na swoje nazwisko, aby przejść całą drogę od początku do końca i zobaczyć, jak się deponuje środki /k.2330v/. Oskarżony niewiarygodnie podał, że ustalili, iż spółka miała tylko informować klientów o możliwościach i zagrożeniach związanych z rynkiem F., a o zarządzaniu przez P. H. środkami klientów dowiedział się dopiero przy ogłoszeniu zarzutów.

ł/ Współdziałanie oskarżonych G. F. i P. H. wypływa tak z ich uzupełniającej się działalności w spółce (...) sp. z o.o. /byli właścicielami spółki i ją reprezentowali/, jak też z analizy zeznań świadków, w tym A. M., który kontaktował się z oboma oskarżonymi /k. 664 t. IV/, R. S. /k.632/ i Z. G. /k.111/, którzy wiedzieli, że to S. F. będzie zarządzać pieniędzmi; C. K., któremu G. F. mówił, że on zajmuje się pozyskiwaniem klientów a inwestowaniem zajmuje się P. H. /k. 299/. Przy tym G. F. zajmował się przede wszystkim zdobywaniem klientów, a P. H. zarządzał pieniędzmi klientów, mimo że nie był do tego uprawniony.

To G. F. poszukiwał osoby, która będzie zajmowała się pieniędzmi klientów, a zatem musiał wiedzieć, że P. H. będzie zarządzał środkami. Nadto gdyby G. F. nie wiedział o całości działań P. H., to nie miałyby sensu jego zapewnienia o inwestowaniu na podstawie algorytmu i osiąganych zyskach, gdyż nie miałby żadnej kontroli nad inwestowaniem przez poszczególnych klientów – miał więc świadomość tego, co robił P. H.. Dodać można, że współsprawstwo sprowadza się do przypisania każdemu ze współdziałających całości popełnionego wspólnie przez 2 lub więcej osób czynu zabronionego, kiedy ich zachowania dopełniają się lub stanowią istotny element dla wykonania przestępstwa, przy czym sprawcy mają świadomość i wolę wspólnego działania.

Przestępcze porozumienie może być zawarte najpóźniej w momencie realizacji danego czynu z uwagi np. na dynamiczny charakter zdarzenia i może mieć nawet charakter konkludentny tj. dorozumiany /porównaj np. Kodeks Karny Część Ogólna Komentarz, Warszawa 2016 Wolters Kluwer, pod red. W. Wróbla i A. Zolla, P. Kardas tezy nr 27-54 do art. 18 kk; Kodeks Karny Komentarz, ABC 2005, A. Marek tezy nr 3-9 do art. 18 kk/. Skarżący nie podważyli skutecznie ustaleń, że oskarżeni działali w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągniecia korzyści majątkowej i za pomocą wprowadzenia w błąd, a konto tzw. tradera należało w praktyce do spółki (...) - mimo że było zarejestrowane na inną osobę - i zarządzał nim P. H. /niezasadne zarzuty z pkt 3, 4 i 12 apelacji obrońcy G.

F./. m/ Nie doszło do pominięcia istotnych kwestii w stanie faktycznym tj. samodzielnego rejestrowania się i działania inwestorów na platformie (...), możliwości wycofania środków – nie chodzi przecież o to, że oskarżeni nie mieli możliwości ingerowania w operacje przeprowadzane na kontach klientów ani przeprowadzania operacji walutowych na ich kontach. Odwrotnie w sprawie ustalono, że oskarżeni w istocie zarządzali pieniędzmi wpłaconymi przez klientów, gdyż w przypadku rachunku zarządzanego, czyli inwestycyjnego klient deponował na nim środki a transakcji dokonywała inna osoba – a był nim bezpośrednio osk.

P. H. /nieskuteczny zarzut z pkt 8 apelacji obrońcy G. F./. n/ W. inwestycja G. F. (1) w kwocie 20.000 USD na platformie (...) i osiągnięty początkowo wysoki zysk, a następnie strata kwoty 27.949 USD /zaświadczenie i załączniki k. 2441-44 t. XIII/ stanowiła element uwiarygadniający działalność oskarżonych, co wypływa z zeznań E. P. (2) /k.2352/, której oskarżony pokazał na komputerze, jak to wygląda. W żadnej mierze nie usprawiedliwia to działań oskarżonego wobec pokrzywdzonych /niezasadny zarzut z pkt 9 apelacji obrońcy G.

F./. o/ Chybiony jest zarzut z pkt 7 obrońcy G. F. odnośnie obrazy art. art. 170 § 1 pkt 2 i 3 kpk poprzez oddalenie wniosków o zwrócenie się do (...) oraz do osoby, która tworzyła stronę internetową S. F.. Sąd Okręgowy był uprawniony do oddalenia w/w wniosków na rozprawie dnia 6.12.2019 r. oraz przedstawił jasne uzasadnienie swojej decyzji /k.2449 t. XIII/. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że wnioskowane okoliczności dotyczące akceptowania regulaminu (...) przez inwestorów nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, przy czym przyjąć należy, że inwestorzy akceptowali informacje o ryzyku na tej stronie internetowej.

Natomiast w sprawie chodzi o działania oskarżonych wykorzystujących platformę (...) a nie o działania innego podmiotu. Z uwagi na brak pierwotnej strony spółki (...) nie można ustalić jej treści, a sama informacja od R. W. (3) – który miał tworzyć stronę internetową tej spółki obecnie nie byłaby weryfikowalna ani nie rozstrzygałaby o jej treści, chociażby wobec upływu czasu od I połowy 2011 r. Ponadto z wiarygodnych zeznań świadków wypływa, że informacja o ryzyku została zamieszczona na tej stronie dopiero w maju/czerwcu 2011 r. - T.

C. na stronie S. F. nie musiał oznaczać, że zapoznał się z regulaminem, a nie czytał regulaminu (...) /k.2355v/. Podobnie P. I. na stronie S. F. nie miał informacji o ryzyku /k. 2358/. Wedle W. R., początkowo nie było informacji o ryzyku na stronach (...) i S. F. a strona internetowa S. F. została przebudowana w chwili pojawienia się problemów w maju/czerwcu 2011 r. poprzez dodanie zapisu o ryzyku inwestycyjnym i usunięcie statystyki zwrotu /k. 817, 2401v/. Przy czym oględziny strony (...) spółki (...) nastąpiły 27.03.2012 r. i stwierdzono tam informacje o gwarancji wpłaconego kapitału i o ryzyku /k. 75-106/.

Lp. Zarzut 2/ Obrońcy osk. G. F. (1) pkt 13 błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, że G. F. działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wprowadzał w błąd pokrzywdzonych w sytuacji, gdy żadna korzyść majątkowa nie została przez niego osiągnięta, przedstawiał pokrzywdzonym ryzyko związane z inwestowaniem, tym samym nie wprowadził nikogo w błąd i nie wypełnił znamion art. 286 § 1 kk, co powinno skutkować uniewinnieniem od zarzucanego czynu.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny x niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny a/ Powyższy zarzut skarżącego nie jest zasadny i nie może odnieść zamierzonego skutku a w istocie ma charakter wtórny, skoro dotyczy ustaleń wypływających z oceny dowodów z uwzględnieniem dyrektyw art. 7 kpk. Odwołać się tu należy do przeprowadzonej wyżej oceny zarzutów naruszenia prawa procesowego w pkt 1. Powtórzyć należy, że Sąd Okręgowy dokonał generalnie właściwej analizy zebranych dowodów i na jej podstawie poczynił zasadniczo prawidłowe ustalenia faktyczne w sprawie odnośnie popełnienia przez oskarżonych G.

F. i P. H. przypisanego czynu z tym, że niezbędna była korekta kręgu pokrzywdzonych i wyliczonych kwot. b/ W rezultacie nie podważono ustaleń, że G. F. działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z P. H., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wprowadzał w błąd pokrzywdzonych, jak też osiągnął korzyść majątkową i w rezultacie wypełnił znamiona art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Lp. Zarzut 3/ Obrońcy osk. P. H. (1) pkt I.1-2 obrazy prawa materialnego tj. : - pkt 1 : art. 178 ustawy z 29.07.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi poprzez stwierdzenie, iż oskarżony dokonywał obrotu instrumentami finansowymi w sytuacji, gdy jego działalność w (...) sp. z o.o. nie wypełniała dyspozycji art. 69 ust. 2 w zw. z art. 76 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy;

Sąd Okręgowy nie wyjaśnił w uzasadnieniu, który przepis ustawy o obrocie instrumentami finansowymi został naruszony przez oskarżonego; - pkt 2 : art. 286 § 1 kk poprzez uznanie, iż P. H. wprowadzał klientów w błąd poprzez informowanie, że czynności inwestycyjnych będą dokonywali zawodowi pośrednicy /traderzy/ działający w ramach (...) albo będzie robił to algorytm komputerowy w ramach tej firmy, podczas gdy czynności inwestycyjnych miał dokonywać sam oskarżony; P. H. nie informował klientów, iż inwestowanie na rynku F. wiąże się z ryzykiem, w tym z możliwością utraty wszystkich środków, gdy klienci podczas rejestracji na stronie (...) musieli zaakceptować ikonkę zawierającą informację o takim ryzyku;

P. H. błędnie informował klientów o działaniu na platformie (...) mechanizmu „(...)”, który miał minimalizować ryzyko utraty wszystkich środków, gdy platforma (...) deklarowała, iż taki mechanizm działa, zaś to, iż nie zadziałał w dacie wystąpienia krachu na giełdach walut nie zależało od P. H.. Obrońcy osk. G. F. (1) pkt 1, 2 i 14 obrazy prawa materialnego tj.: - pkt 1/ art. 178 w zw. z art. 69 ust. 2 pkt 4 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi wskutek błędnej wykładni i przyjęcia, iż G. F. spełnił znamiona określone w tych przepisach w sytuacji, gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że oskarżony nigdy nie zarządzał portfelami inwestycyjnymi /ponieważ robił to P. H./, co powinno prowadzić do uniewinnienia; - pkt 2/ art. 178 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi poprzez przyjęcie, iż G.

F. był prokurentem spółki (...), a zatem nie prowadził działalności gospodarczej w rozumieniu tego artykułu; - pkt 14/ art. 46 § 1 kk poprzez orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych w sytuacji, gdy G. F. nie zarządzał środkami, a tym samym nie spowodował szkody. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny x niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny a/ Zarzuty obrońców dotyczące obrazy art. 178 ustawy z 29.07.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi są zbieżne, a zatem należy je łącznie rozpoznać. b/ Stosownie do treści art. 178 ustawy z 29.07.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, karze grzywny do 5.000.000 zł podlega ten, kto bez wymaganego zezwolenia lub upoważnienia zawartego w odrębnych przepisach albo nie będąc do tego uprawnionym w inny sposób określony w ustawie, prowadzi działalność w zakresie obrotu instrumentami finansowymi.

Natomiast wedle art. 69 ust. 1 w/w ustawy, prowadzenie działalności maklerskiej wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego wydanego na wniosek, o którym mowa w art. 82, złożony przez zainteresowany podmiot – w tym wypadku dotyczy to (...) sp. z o.o. Działalność maklerska zgodnie z art. 69 ust. 2 pkt 4 to m.in. zarządzanie portfelami, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych. W świetle ustaleń poczynionych w sprawie nie budzi zaś wątpliwości, że oskarżeni G. F. i P. H. /jako udziałowcy oraz odpowiednio prokurent i prezes spółki S. F./ w istocie wspólnie i w porozumieniu zarządzali portfelami klientów tj. rachunkiem inwestycyjnym, na który wpłacane były pieniądze klientów spółki (...).

Do tej działalności wymagane było zezwolenie (...), a takiego oskarżeni nie posiadali. Nie zwalnia G. F. fakt, że był prokurentem spółki a bezpośrednio zarządzał portfelami inwestycyjnymi P. H., skoro oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu w ramach przestępczego podziału ról – takie jednoznaczne ustalenia poczynił Sąd Okręgowy na str. 3, 23-24 uzasadnienia wyroku, co pomija obrońca G. F.. Przy czym prawo karne w żaden sposób nie wyłącza odpowiedzialności prokurenta za podjęte działania, gdyż nie chodzi tu o formalne umocowanie sprawcy, a o jego faktyczną działalność.

Wbrew zarzutowi obrońcy P. H., Sąd Okręgowy na str. 25 uzasadnienia wyroku jasno wykazał naruszenie przez oskarżonych art. 69 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 w/w ustawy. c/ Art. 76 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z 29.07.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi dotyczy zaś doradztwa inwestycyjnego, a takiego zachowania oskarżonym nie przypisano. Natomiast niewątpliwie w sprawie chodzi o obrót instrumentami finansowymi opartymi na walucie tj. o instrumenty pochodne - kontrakty na różnicę /art. 2 ust. 1 ustawy/. d/ Powyższe dowodzi, że nie doszło do wskazanej przez skarżących obrazy art. 178 ustawy z 29.07.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi /chybione zarzuty z pkt I.1 obrońcy P. H. i z pkt 1 i 2 obrońcy G.

F./. e/ Nie doszło do naruszenia art. 286 § 1 kk i nieskuteczny okazał się zarzut z pkt I.2 obrońcy P. H.. Sąd Okręgowy jasno wykazał wypełnienie znamion tego przepisu przez oskarżonych /str.2-14 i 23-25 uzasadnienia/. Prawidłowe jako wynikające z analizy dowodów jest uznanie przez Sąd, iż P. H. /wraz z G. F./ wprowadzał klientów w błąd poprzez informowanie, że czynności inwestycyjnych będą dokonywali zawodowi pośrednicy /traderzy/ działający w ramach (...) albo będzie robił to algorytm komputerowy w ramach tej firmy - gdyż czynności inwestycyjnych dokonywał sam oskarżony.

Nie budzi wątpliwości ustalenie, że P. H. /wraz z G. F./ nie informował części klientów, iż inwestowanie na rynku F. wiąże się z bardzo wysokim ryzykiem, w tym z możliwością utraty wszystkich środków – przy tym nie zwalnia oskarżonych od odpowiedzialności kwestia, że klienci podczas rejestracji na stronie (...) musieli zaakceptować ikonkę zawierającą informację o takim ryzyku, skoro wcześniej zostali wprowadzeni w błąd. Prawidłowo przyjęto, że P. H. /wraz z G. F./ błędnie informował klientów o działaniu na platformie (...) mechanizmu „(...)”, który miał minimalizować ryzyko utraty wszystkich środków – nie ma znaczenia kwestia, czy platforma (...) deklarowała, iż taki mechanizm działa, ponieważ mechanizm taki nie działał w związku z czynnościami podjętymi przez P. H., który znał przecież całość zasad działania platformy (...) i grania na rynku walutowym a wystąpienie „krachu na giełdach walut” nie zwalnia oskarżonych od odpowiedzialności, skoro oczywiste jest, że kursy walut są zmienne i w rzeczywistości uprawiali oni handel na kontraktach na różnicę w parach walutowych, czyli po prostu hazard.

Niewątpliwie pokrzywdzeni zostali doprowadzeni do niekorzystnego rozporządzenia mieniem we wskazanych wyżej kwotach. Próba przerzucenia odpowiedzialności na inne podmioty /(...), T./ nie może być skuteczna. f/ Niezasadny jest zarzut z pkt 14 obrońcy G. F. odnośnie obrazy art. 46 § 1 kk poprzez orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych, skoro analiza dowodów i poczynione ustalenia świadczą, że G. F. w pełni współdziałał z P. H., a więc obaj oskarżeni wspólnie i w porozumieniu zarządzali środkami pokrzywdzonych, a tym samym spowodowali określone szkody.

Wniosek Obrońca osk. P. H. (1) wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych przestępstw, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Obrońca osk. G. F. (1) wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny x niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. a/ W świetle analizy zarzutów apelacji przeprowadzonej w pkt 1-3 nie zasługują na uwzględnienie wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych P. H. i G.

F. od czynu zarzucanego i przypisanego w pkt 1 wyroku. Przy czym skazano ich za 1 czyn ciągły, a nie więcej. b/ Apelacje nie zawierają żadnych argumentów, które prowadziłyby do zakwestionowania stanowiska Sądu Okręgowego odnośnie wymiaru orzeczonych kar po 2 lata pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na 4 lata próby, jak też grzywny. Sąd ten wskazał na str. 26-27 uzasadnienia wyroku okoliczności obciążające i łagodzące, które wziął pod uwagę. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w niewłaściwy sposób oceniono znaczny stopnień szkodliwości społecznej popełnionego czynu czy wysoki stopień zawinienia oskarżonych.

Na korzyść uwzględniono ustabilizowany tryb życia oskarżonych i ich niekaralność. Orzeczone kary odpowiadają sposobowi działania, umyślności i zamiarowi bezpośredniemu, a nadto niskiej motywacji sprawców. Wymiar kar odpowiada także dyrektywie społecznego oddziaływania kary. Skarżący nie wykazali innych okoliczności, które należałoby dodatkowo uwzględnić przy wymiarze kar. c/ Reasumując, wymierzone kary nie są nadmiernie surowe i ich ukształtowanie czyni zadość potrzebom prewencji indywidualnej i generalnej oraz odpowiada dyrektywom zamieszczonym w art. 53 § 1 i 2 kk.

Całokształt okoliczności sprawy przekonuje, że takie kary są właściwe i celowe, a w konsekwencji sprawiedliwe. Niezbędna była jednak zmiana podstawy prawnej i sposobu orzeczenia wymierzonej grzywny, o czym niżej. d/ Ponadto na mocy art. 46 § 1 kk zasadnie orzeczono o nałożeniu obowiązku naprawienia szkody – przy czym konieczne było dokonanie omówionych korekt.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Konieczność zmiany podstawy prawnej i sposobu orzeczenia wymierzonej grzywny z uwagi na treść art. 11 § 3 kk i art. 33 § 1, 2 i 3 kk. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Konieczne jest ukształtowanie kary grzywny zgodnie z przepisami kodeksu karnego przy zachowaniu tej samej surowości wyroku, ponieważ zgodnie z art. 11 § 3 kk w przypadku zbiegu przepisów kwalifikacji prawnej czynu sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, którą w tym przypadku jest kara pozbawienia wolności. Inne kary nie stanowią środków przewidzianych przez ustawę w rozumieniu art. 11 § 3 kk. Zatem o ile orzeczenie kary grzywny jest słuszne z uwagi na działanie oskarżonych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i uzyskanie takiej korzyści, to podstawę stanowi art. 33 § 1, 2 i 3 kk, a nie inny przepis.

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy W pkt II utrzymano w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części wobec obu oskarżonych tj. pkt 1-4 sentencji wyroku częściowo co do winy, kwalifikacji prawnej czynu i wymierzonych kar, nałożenia obowiązku naprawienia szkody i zasądzenia opłat sądowych. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Powody wskazano w części 3 – tj. nieuwzględnienie apelacji obrońców w przeważającej części. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany W pkt I zmieniono zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych P. H. (1) i G. F. (1) w ten sposób, że:

a) w punkcie 1 w opisie przypisanego czynu wyeliminowano działanie na szkodę Z. G., W. G., C. K. (1), O. W. (1) i R. S. (1), a nadto ustalono wysokość szkody T. C. (1) na kwotę 37.000 USD i wysokość szkody J. M. - T. na kwotę 75.000 USD, a łączną wartość szkody ustalono na kwoty 120.000 zł i 387.400 USD, jak też przyjęto wysokość uzyskanej prowizji na sumy 45.987,15 zł i 7400 USD oraz na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjęto kwalifikację prawną czynu i podstawę prawną wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. i zamiast grzywny wymierzonej na podstawie art. 178 ustawy z 29.07.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi wymierzono obu oskarżonym na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. kary grzywny w wysokości po 500 stawek dziennych po 200 zł każda;

b) w punkcie 3 wyeliminowano obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody na rzecz Z. G., W. G., C. K. (1), O. W. (1) i R. S. (1), a nadto ustalono obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody na rzecz T. C. (1) na kwotę 37.000 USD, na rzecz M. G. (1) na kwotę 58.400 USD, na rzecz P. I. na kwotę 120.000 zł, na rzecz J. K. (1) na kwotę 15.000 USD, na rzecz M. R. (1) na kwotę 20.000 USD, na rzecz Ł. M. (1) na kwotę 10.000 USD, na rzecz A. M. (1) na kwotę 19.600 USD, na rzecz R. W. (1) na kwotę 20.000 USD, na rzecz J. M. - T. na kwotę 72.000 USD, na rzecz W.

R. (1) na kwotę 32.880 USD i na rzecz W. B. (1) na kwotę 75.000 USD. Zwięźle o powodach zmiany a/ Wyeliminowanie w opisie przypisanego czynu działania na szkodę Z. G., W. G., C. K. (1), O. W. (1) i R. S. (1), a nadto ustalenie wysokości szkody T. C. (1) i J. M. - T. oraz łącznej wartości szkody, jak też wysokości uzyskanej prowizji – wynika z rozważań w części 3. Przyjęcie na mocy art. 4 § 1 k.k. kwalifikacji prawnej czynu i podstawy prawnej wymiaru kar w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. – wypływa z faktu, że taki stan prawny jest korzystniejszy dla oskarżonych, gdyż umożliwiał warunkowe zawieszenie wykonania kar po 2 lata pozbawienia wolności w pkt 2 sentencji, co obecnie nie byłoby możliwe /art. 69 i art. 70 kk/.

Wymierzenie obu oskarżonym zamiast grzywny wymierzonej na podstawie art. 178 ustawy z 29.07.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi - kar grzywny w wysokości po 500 stawek dziennych po 200 zł każda na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk – wynika z konieczności ukształtowania grzywny zgodnie z przepisami kodeksu karnego przy zachowaniu tej samej surowości wyroku, ponieważ zgodnie z art. 11 § 3 kk w przypadku zbiegu przepisów kwalifikacji prawnej czynu sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, którą w tym przypadku jest kara pozbawienia wolności.

Inne kary nie stanowią środków przewidzianych przez ustawę w rozumieniu art. 11 § 3 kk. Zatem o ile orzeczenie kary grzywny jest słuszne z uwagi na działanie oskarżonych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i uzyskanie takiej korzyści, to podstawę stanowi art. 33 § 1, 2 i 3 kk, a nie inny przepis. b/ Wyeliminowanie obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody na rzecz Z. G., W. G., C. K. (1), O. W. (1) i R. S. (1), a nadto ustalenie obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody na rzecz T. C. (1), M. G. (1), P. I., J. K. (1), M. R. (1), Ł.

M. (1), A. M. (1), R. W. (1), J. M. – T., W. R. (1) i W. B. (1) na wskazane kwoty – wynika z rozważań w części 3. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Nie dotyczy ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości Nie dotyczy ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 3.1. Konieczność umorzenia postępowania Nie dotyczy ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Nie dotyczy 4.1.

Nie dotyczy ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Nie dotyczy 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Nie dotyczy 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Zwolniono obu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa – na mocy art. 624 § 1 kpk ze względów słuszności, gdyż apelacje obrońców okazały się częściowo zasadne oraz konieczna była zmiana wyroku w zakresie wysokości szkody i nałożonego obowiązku jej naprawienia.

7. PODPIS Przemysław Filipkowski Dorota Radlińska Anna Kalbarczyk 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca osk. P. H. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Punkty 1-4 wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia x na korzyść ☐ na niekorzyść x w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji x art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu x art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski x Uchylenie x Zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca osk. G. F. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Punkty 1-4 wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia x na korzyść ☐ na niekorzyść x w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2.

Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji x art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu x art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu x art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia x art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie x Zmiana