IV Ka 372/22 · Sąd powszechny

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Sygn. akt VI Ka 31/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu Julii Kubasik po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 roku sprawy T. R. ur. (...) w L. s. R. i W. z domu R. oskarżonego z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10,17 i 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt i z art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt w zw. z art. 11 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt II K 577/22 uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. R. i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 31/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 10 października 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 577/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, polegające na błędnej wykładni art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 638) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10, 17, 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 638) wyrażającej się w zaprezentowanym przez Sąd I instancji poglądzie, że T. R. prowadząc O. Stowarzyszenie (...) w O. zadawał ból i cierpienie jedynie psom i tylko tym, które miały widoczne skutki jego działania tj. były zapchlone albo stwierdzone u nich nieleczone nowotwory i przez to ostatecznie niezasadnie Sąd przyjął, że oskarżony nie wypełnił w całości zarzucanego mu czynu z uwagi na to, że nie działał umyślnie, podczas gdy prawidłowa interpretacja wskazanych przepisów karnych przez Sąd pierwszej instancji powinna prowadzić do wniosku, że dla bytu wskazanego wyżej czynu nie jest wymagane stwierdzenie u pokrzywdzonego widocznych skutków działania sprawcy i że działanie T. R. wskazuje, że umyślnie i świadomie zadawał ból i cierpienie wszystkim trzymanym na terenie Stowarzyszenia zwierzętom, a bezpośrednią konsekwencją niewłaściwej wykładni wskazanych wyżej przepisów dokonanej prze Sąd I instancji było błędne przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem nie wypełnił znamion zrzucanego mu czynu i uniewinnienie oskarżonego. 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść poprzez niezasadne i sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, iż T. R. nie wyczerpał swoim zachowaniem znamion przestępstwa z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 638) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 638) i z art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1421 t.j. z 20.08.2020 r.) w zw. z art. 11 § 2 kk polegającego na z znęcaniu się nad trzymanymi psami oraz zwierzętami gospodarskim oraz na tworzeniu zagrożenia epizootycznego oraz zaniechaniu zgłoszenia prowadzonego schroniska do właściwego miejscowo Inspektoratu Weterynarii na skutek uznania przez Sąd pierwszej instancji, iż oskarżony jako osoba o niskim poziomie inteligencji, niedojrzała i mająca problemu natury adaptacyjnej opiekował się wszystkimi zwierzętami opisanymi w zarzucie w miarę swoich możliwości i zapewniał im wyżywienie i wystarczający dostęp do wody oraz sporadyczną opiekę weterynaryjną i tym samym jego postawa oraz stan zwierząt nie pozwala na przyjęcie, że sowim działaniem świadomie zadawał zwierzętom ból i cierpienia, nadto, że nie można mu przypisać świadomie i przynajmniej w zamiarze ewentualnym nie dokonał zgłoszenia swojej działalności do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii oraz, że stworzył zagrożenie epidemiologiczne, podczas gdy prawidłowa i dokonana zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocena całokształtu materiału dowodowego, w tym zwłaszcza okoliczności, iż odebrane psy trzymane przez oskarżonego były wychudzone, zapchlone, brudne, trzymane w brudnych klatkach, w których zalegały odchody i po których chodziły szczury, bez odpowiedniego zabezpieczenia przed warunkami atmosferycznymi, a cześć z nich miała przerośnięte pazury, odleżyny, rany, była odwodniona i miały zmiany nowotworowe, nadto okoliczności, iż odebrane oskarżonemu zwierzęta gospodarskie przebywały w warunkach ogólnie panującego bałaganu, w niewłaściwych warunkach bez zachowania elementarnych zasad higieny, a jednocześnie wszystkie zwierzęta były trzymane bez zapewnienia dostępu do świeżego jedzenia i wody oraz nie miały zapewnionej stałej podstawowej opieki weterynaryjnej, a oskarżony trzymając zwierzęta w opisanych warunkach stworzył zagrożenie epizootyczne oraz prowadził przez wiele lat schronisko bez stosownego zgłoszenia do właściwego miejscowo Inspektoratu Weterynarii, powinna prowadzić do wniosku, iż oskarżony swoim zachowaniem świadomie zadawał zwierzętom dotkliwe cierpienia fizyczne i psychiczne, a warunki w jakich trzymał zwierzęta bez dokonania zgłoszenia stwarzały zagrożenie zachorowania przez zwierzęta na chorobę zakaźną i tym samym dopuścił się popełnienia w całości zarzucanego mu czynu, 3. Obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku – art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. polegającą na wydaniu wyroku uniewinniającego oskarżonego, wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych wtoku postępowania, nie uwzględniając przy tym zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez przyjęcie, iż T. R. w sowiej świadomości zrobił wszystko dla dobra porzuconych przez innych psów w taki sposób w jaki pozwalała mu na to jego sytuacja majątkowa oraz stan rozwoju psychicznego, a nadto , że jego poziom intelektualny i sokolości zdarzenia uniemożliwiły mu dokonania zgłoszenia prowadzenia schroniska do Inspekcji Weterynaryjnej i tym samym nie można mu przypisać popełnienia czynu z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 638) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 638) i z art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1421 t.j. z 20.08.2020 r.) w zw. z art. 11 § 2 kk., albowiem opisany czyn można popełnić tylko umyślnie, a T. R. w ocenie Sadu z uwagi na jego poziom rozwoju intelektualnego nie można przypisać umyślności działania, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, a w tym opinii dwóch biegłych psychiatrów i psychologa (k. 1099) powinna prowadzić do wniosku, że rozwój umysłowy podejrzanego pozwala mu na rozumienie norm i zasad współżycia społecznego i że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił wszystkie jego znamiona. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 – 3 Wszystkie zarzuty apelacji prokuratora dotyczą w istocie tej samej kwestii tj. sprawstwa i winy oskarżonego, dlatego rozważone zostaną łącznie. Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna i w konsekwencji doprowadziła do uchylenia wyroku uniewinniającego. Poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne, sprowadzające się do przyjęcia, że oskarżony działał nieumyślnie, miał dobre intencje, a poziom jego rozwoju intelektualnego nie pozwalał krytycznie ocenić zaistniałej sytuacji i tym samym brak było podstaw do przypisania mu działań bądź zaniechań świadczących o znęcaniu się nad zwierzęciem, jak i niespełnienia wymagań weterynaryjnych, pozostają w ocenie Sądu Odwoławczego nieprawidłowe i wynikają z dowolnej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uwzględniającej zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Słusznie zatem apelujący podnosił w wywiedzionej apelacji zarzut obrazy przepisów postępowania, głównie art. 7 k.p.k. polegający na naruszeniu przez Sąd Rejonowy zasady swobodnej oceny dowodów, skutkujący w konsekwencji błędami w ustaleniach faktycznych, a więc zasadnością zarzutów 2 i 3 wywiedzionej apelacji. Zaznaczyć na wstępie należy, że poczynione ustalenia faktyczne pozostają pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeśli tylko: poprzedzone zostały rozważeniem wszystkich okoliczności istotnych dla dokonania ustaleń określonej treści, są zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostały wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (vide m. in.: postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 14 czerwca 2013 r., II KK 136/13) co w realiach niniejszej sprawy nie miało jednak miejsca. W toku postępowania zgromadzono obszerny materiał dowodowy, który charakteryzował się rozbieżnościami odnośnie opisu stanu zwierząt pozostających pod opieką oskarżonego, przez poszczególnych świadków i oskarżonego. Co do zasady Sąd Rejonowy uznał wszystkie ujawnione w niniejszej sprawie dowody za wiarygodne wskazując, że brak było podstaw do kwestionowania rzetelności relacji poszczególnych osób, bowiem każda odmiennie oceniała stan zwierząt zgodnie z własnymi spostrzeżeniami. Stanowisko to jest jednak nieprzekonywujące. Zauważyć należy, że wymowa niektórych zeznań świadków jak i wyjaśnień oskarżonego pozostawała sprzeczna i nie korespondowała z ujawnioną dokumentacją fotograficzną i weterynaryjną. Sam oskarżony generalnie zaprzeczał zarzucanym mu działaniom i zaniedbaniom zarzucając świadkom kłamstwa. Niezależnie od rozbieżnych relacji poszczególnych świadków odnośnie stanu zwierząt w aktach sprawy zgromadzono liczne dokumenty potwierdzające nieprawidłowości w tym zakresie. Sąd Rejonowy co prawda dostrzegł, że ze zgromadzonych dowodów wynika, iż warunki bytowe jak i kondycja zwierząt nie były właściwe, zdeprecjonował jednak rozmiar naruszeń przepisów ustaw o ochronie zwierząt i o ochronie zdrowia zwierząt oraz o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Z dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że w miejscu bytowania zwierząt będących pod opieką oskarżonego panował nieporządek, niechlujstwo, świadkowie zaś zwracali uwagę, że część zwierząt w chwili interwencji (...) Inspektoratu Ochrony (...) w asyście policji, była pozbawione stałego dostępu do wody, a żywność zwierząt gospodarczych była niewłaściwie przechowywana. Sąd Rejonowy przyjął jednak, że same nieprawidłowe warunki nie świadczą o znęcaniu nad zwierzętami, tracąc przy tym z pola widzenia, że część zwierząt miała widoczne zaniedbania, były w złej kondycji, co zostało w niniejszej sprawie udokumentowane za pomocą nieosobowych źródeł dowodowych. Przy ustaleniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie istotne znacznie miała opinia biegłego z zakresu weterynarii P. K. (1), uzupełniona także o na rozprawie głównej. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że wobec rozbieżnych relacji świadków należy uznać ją za kluczowy dowód w kontekście możliwości realizacji przez oskarżonego znamion czynu objętego zarzutem aktu oskarżenia. Należy mieć na względzie, że biegły z wysoką precyzją analizował stan każdego ze zwierząt każdorazowo różnicując stopień ujawnionych nieprawidłowości. W sporządzonej opinii biegły wskazał, że u zwierząt gospodarskich występowały niewłaściwe warunki bytowe podkreślając, że jednak ten stan rzeczy nie powodował u nich większego dyskomfortu. Inaczej było w przypadku stanu odebranych psów. Jak wynika z opinii biegłego u 7 z nich jednoznacznie stwierdził on widoczne skutki zaniedbania i niechlujstwa i – w jego ocenie - stwierdzić należy wystąpienie u nich bólu i cierpienia. Dokumentacja medyczna również potwierdza odbiegający od normy stan psów. Przesłuchani świadkowie lekarze weterynarii dokonujący badania zwierząt w osobach D. N., M. N., A. T. i A. R. wskazali, że część odebranych psów byłą skrajnie wychudzona, miały widoczne żebra, miały zmiany rozrostowe i guzy. Faktem jest, że nie udało się ustalić wieku odebranych psów jak i historii ich leczenia czy przebytych chorób ze względu na zagubione dokumenty, jednak pomimo tego stwierdzić należy, że prawidłowa opieka lekarska co najmniej powinna zniwelować zaistniałe skutki ujawnionych rażących zaniedbań. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że oskarżony prowadząc stowarzyszenie na rzecz pomocy zwierząt, angażował się w prowadzoną działalność organizując miejsce do ich bytowania oraz zapewniając, choć w niewystarczającym zakresie, doraźną pomoc weterynaryjną. Wynika to z zeznań licznych świadków wspierających stowarzyszenie oskarżonego, którzy w formie wolontariatu pomagali oskarżonemu w prowadzonej działalności. Również świadkowie w osobach pracowników (...) sąsiadujących z miejscem prowadzenia działalności oskarżonego potwierdzali, że starał się on dostarczać systematycznie wodę i żywność dla zwierząt. Ponadto sam oskarżony przyznał, że zmagał się z problemami finansowymi, co zostało potwierdzone również dokumentami z prowadzonych egzekucji komorniczych. Podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, że oskarżony miał dobre intencje i kierował się chęcią pomocy zwierzętom, jednak nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, iż jego dobra wola wyklucza wypełnienie znamion zarzucanego mu przestępstwa. Sąd I instancji nie stracił z pola widzenia okoliczności, że przestępstwo znęcania się nad zwierzętami określone w art. 35 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt może być popełnione tylko umyślnie i to wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, powołując się na orzecznictwo i analogię do przestępstwa znęcania stypizowanego w art. 207 § 1 k.k. Mylne jednak pozostawały wnioski, że oskarżony organizując opiekę nad zwierzętami nie wypełnił czynności sprawczej znęcania na zwierzętami, bowiem nie był ukierunkowany na zadawanie zwierzętom bólu i cierpienia. W art. 6 ust. 2 powoływanej ustawy zawarto zakaz znęcania nad zwierzętami oraz otwarty katalog działań, które uznać należy za takie zachowanie. W powoływanym przepisie wskazano, że znęcanie się to zadawanie lub świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień zwierzęciu, za co uznać należy także utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji, wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego życiu lub zdrowi, utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku ( art. 6 ust. 2 pkt 10,17,19 w/w ustawy ). Zamiar bezpośredni w zakresie tego przestępstwa winien być badany jednak w odniesieniu do samej czynności sprawczej, a nie woli zadania cierpień lub bólu zwierzęciu. To ustawodawca sam przesądził, że wymienione w tych punktach zachowania są znęcaniem się, czyli powodują ból lub cierpienie (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 13.12.2016 r., II KK 281/16, LEX nr 2237277). Należy więc podkreślić, że ustawodawca przesądził, iż zachowania w tych punktach wymienione są znęcaniem się, czyli powodują ból lub cierpienie. Przy prawidłowym ustaleniu Sądu Rejonowego odnośnie niewłaściwych warunków bytowych i nieprawidłowościach w sprawowanej przez oskarżonego opiece uznać należało, że w przedmiotowej sprawie oskarżony zrealizował co najmniej część zachowań opisanych w stawianym mu w akcie oskarżenia zarzucie, czego już Sąd ten nie dostrzegł. Co do zasady w rozpoznawanej sprawie zeznania licznych świadków, zgromadzone dokumenty, jak i opinia biegłego jednoznacznie potwierdziły niewłaściwe warunki bytowe zwierząt. Faktem jest, że biegły P. K. (1) w sporządzonej opinii nie stwierdził, aby zaistniałe nieprawidłowości powodowały ból i cierpienie u zwierząt gospodarczych, co nie dotyczyło co najmniej części odebranych oskarżonemu psów. Dowolnie przy tym Sąd Rejonowy przyjął, że brak odpowiednich dokumentów wyklucza możliwość ustalania wieku psów, zaś ich wychudzenia jak i pozostałe ujawnione dolegliwości mogły być spowodowane innymi okolicznościami niż niewłaściwa opieka i żywienie. Na wadliwość takiego stanowiska wskazuje ilość ujawnionych nieprawidłowości jak i liczbę psów w skrajnie złej kondycji. Na gruncie doświadczenia życiowego wskazać należy, że prawidłowa opieka nad zwierzętami z pewnością znacznie zniwelowałaby liczbę nieprawidłowości, nawet w przypadku zwierząt chorych i starych. Biegły jednoznacznie wskazał, że 7 z odebranych psów nosiło widoczne skutki niedbalstwa i niechlujstwa stwierdzić należy wystąpienie u nich bólu i cierpienia. W ocenie Sądu Okręgowego w rozpoznawanej sprawie zaistniały zatem powoływane w cytowanym wcześniej ustawowym katalogu zachowania wskazujące na znęcanie się nad zwierzętami a stan odebranych psów jednoznacznie wskazuje, że zwierzęta te były utrzymywane w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, jak również bez odpowiedniej diety i wystarczającej opieki weterynaryjnej, co przełożyło się bezpośrednio na kondycję części z odbieranych zwierząt. Nie sposób zaakceptować zaprezentowanego w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku rozumowania Sądu I instancji polegającego na uzależnianiu wypełnienia znamion przestępstwa znęcania nad zwierzętami od dobrej woli po stronie oskarżonego. Stanowisko takie skutkuje nieprawidłowym wnioskiem, że jeśli sprawca swoją postawą doprowadza do bólu i cierpienia zwierząt np. poprzez podjęcie się opieki nad nadmierną ilością zwierząt nie będąc w stanie się nimi zająć a jednocześnie nie robiąc nic aby część z nich przekazać w inne, odpowiednie miejsce, nie popełnia omawianego przestępstwa. Również nie można zaakceptować stanowiska Sądu Rejonowego, że stan intelektualny oskarżonego wyklucza jego działanie w zamiarze bezpośrednim. W niniejszej sprawie dopuszczono dowód z opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego T. R. wydanej przez biegłych lekarzy – psychiatrów A. M. i A. J. oraz biegłej psycholog J. M. ( ki. 1098 – 1101 ). Okoliczności wskazywane w opinii, odnośnie poziomu intelektualnego oskarżonego, jego niskiego poczucia odpowiedzialności, obniżonego poczucia własnej wartości, braku dojrzałości uczuciowej i empatii nie mogą zostać uznane za wyłączające świadomość oskarżonego w zakresie przestępczego działania i zaniechania. Należy bowiem mieć na względzie, że w powoływanej opinii biegli jednoznacznie stwierdzili, że tempore criminis oskarżony nie miał zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozumowania znaczenia zarzucanego mu czynu i pokierowania swoim postępowaniem, zatem był on zdolny do zawinienia. Wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko prowadzące do wykluczenia bytu omawianego przestępstwa wobec występowania domniemanej dobrej woli u oskarżonego a jednocześnie braku środków finansowych czy brak poczucia odpowiedzialności ze względu na stopień rozwoju intelektualnego - nie może zostać zaakceptowane. Nie tyle prawdopodobieństwo urzeczywistnienia znamion przedmiotowych czynu zabronionego stanowi kryterium odróżniające zamiar bezpośredni od zamiaru ewentualnego, ile poziom uświadomienia sobie tego prawdopodobieństwa przez sprawcę. (vide: wyrok Sąd Najwyższy z wyroku z 30 października 2013 r., II KK 130/13). Zdaniem Sądu Okręgowego oskarżony prowadząc schronisko dla zwierząt miał świadomość nieprawidłowości w bytowaniu zwierząt, spowodowanych chociażby wskazywaną przez niego złą sytuacją finansową i nie uczynił nic aby temu zaradzić. W tym miejscu zaznaczyć należy również, że świadkowie w osobach N. (...), P. K. (2) czy R. S. (dawniej Ł.) zeznali, że w chwili ich przybycia na teren obiektu oskarżony pozostawał niechętny do oprowadzenia ich po zajmowanym terenie. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że oskarżony pod swoją opieką posiadał dużą liczbę zwierząt, a ich los i warunki były całkowicie uzależnione od jego postępowania. Oskarżony dobrowolnie wziął pod opiekę liczne zwierzęta, zatem przejął pełną odpowiedzialność za ich los. Liczba zwierząt będących pod opieką oskarżonego w inkryminowanym czasie jak i jego sytuacja finansowa znacznie utrudniały zapewnienie należytych warunków, o czym jednak wiedział, co częściowo również potwierdził w składanych wyjaśnieniach. W ocenie Sądu Odwoławczego oskarżony przecenił swoje możliwości w zakresie pomocy zwierząt i pomimo deklarowanych dobrych intencji doprowadził część z nich do bólu i cierpienia, mając przecież możliwość przekazania części z nich na rzecz innych organizacji czy osób prywatnych. Świadkowie jednoznacznie wskazali, że w przypadku niektórych zwierząt istniała niemal natychmiastowa możliwość odbioru zwierząt przez liczne fundacje. Skutkiem tego były liczne nieprawidłowości w warunkach ich bytowania i kondycji fizycznej, co rzetelnie zostało poddane analizie w opinii biegłego, którą Sąd Rejonowy uznał za wiarygodną, wyciągając z jej treści jednak dowolne wnioski. Również wadliwie Sąd Rejonowy wykluczył, że oskarżony z wyżej wymienionych przyczyn odnoszących się do jego cech osobowościowych nie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Popełnione może być ono w obu formach zamiaru, także więc z zamiarem ewentualnym. Z woli ustawodawcy sprawca popełnia to przestępstwo m.in. poprzez prowadzenie działalności nadzorowanej bez spełnienia wymagań weterynaryjnych przewidzianych dla określonego rodzaju i zakresu tej działalności, przez co sprawca powoduje zagrożenie epizootyczne lub epidemiczne lub niewłaściwą jakość zdrowotną produktów, albo prowadzi taką działalność bez stwierdzenia spełniania wymagań weterynaryjnych. Mylne jest stanowisko Sądu Rejonowego, że oskarżony mógł nie wiedzieć o obowiązujących przepisach w zakresie wymogów weterynaryjnych i nie był o tym informowany, co miałoby uwalniać go od odpowiedzialności karnej. Prowadząc działalność w obszarze pomocy zwierząt na tak szeroką skalę powinien on dochować niezbędnej staranności w zakresie uczynienia zadość ustawowym wymogom, zwłaszcza gdy kierował się dobrem zwierząt. Faktem jest, że ze zgromadzonych dowodów, nie wynika aby działalność oskarżonego miała powodować zagrożenie epizootyczne lub epidemiologiczne, niemniej wymagania weterynaryjne nie zostały spełnione w szczególności w odniesieniu do psów chorych na nowotwory, zapchlonych, z odleżynami i ranami. Zważywszy na powyższe zasadny był również zarzut 1 apelacji dotyczący obrazy prawa materialnego. Zasadnie wszystkie powyższe okoliczności podnosi w swojej apelacji prokurator podkreślając dodatkowo, że swoją działalność oskarżony prowadził bez stosownego zgłoszenia do właściwego miejscowo Inspektoratu Weterynarii. Wobec całej powyższej argumentacji wyrok uniewinniający oskarżonego nie mógł się ostać i wniesiona apelacja była zasadna. Wniosek O uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu w Lubaniu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec trafności zarzutów apelacji prokuratora, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Lubaniu był w pełni zasadny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach utrzymania w mocy --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zakaz skazania oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Art. 454 § 1 k.p.k. wyklucza skazanie przez Sąd Odwoławczy oskarżonego, którego w pierwszej instancji uniewinniono lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie. Ze względu zatem na przedstawiony wyżej wynik przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy oceny materiału dowodowego, zapadłe w pierwszej instancji orzeczenie nie mogło się ostać, podlegało uchyleniu i przekazaniu Sądowi I instancji – Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania. 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy przeprowadzi na nowo przewód sądowy w całości, niemniej może szeroko skorzystać z uprawnień jakie daje art. 442 § 2 i 3 k.p.k. Przeprowadzone dowody Sąd ten podda ocenie kierując się wymogami wynikającymi z art. 7 k.p.k., mając na uwadze zapatrywania prawne i wskazania o których mowa powyżej. W przypadku przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego Sąd Rejonowy prawidłowo zbada też społeczną szkodliwości czynu z uwzględnieniem okoliczności, że oskarżony od wielu lat działał na rzecz zwierząt. Po poczynieniu prawidłowych ustaleń faktycznych Sąd I instancji dokona oceny prawnej zachowania oskarżonego pod kątem znamion zarzucanego mu przestępstwa, weźmie pod uwagę właściwości oskarżonego, jego warunki osobiste jak również dotychczasowy sposób życia a przy ewentualnym wymiarze kary prawidłowo zastosuje dyrektywny wynikające z art. 53 k.k. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- -------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja całość rozstrzygnięcia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. z dnia 26 marca 2021 r. w sprawie II K 678 / 19 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2.

Sygn. akt II Ka 615/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Moniki Zimnoch-Branickiej po rozpoznaniu w dniu 13 października 2023 r. sprawy D. D. i J. S. oskarżonych z art. 278 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt II K 1183/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: z opisu czynu przypisanego oskarżonym w pkt I wyroku eliminuje słowa „w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru” , zaś z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym eliminuje art. 12 § 2 kk; wartość mienia, które przywłaszczono i usiłowano przywłaszczyć określa na 912 złotych; obniża do 632 złotych kwotę orzeczoną w pkt II wyroku tytułem naprawnienia szkody; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonych D. D. i J. S. na rzecz Skarbu Państwa po 410 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 615/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 11 maja 2023 r. w sprawie II K 1183/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- -------------- ------------------------------------------------------------------ ---------------------------- ------ ----- --------------- ------------------------------------------------------------------ ---------------------------- ------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- -------------- ------------------------------------------------------------------ ------------------------------- ------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------ ------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------- ------------------- ------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- --------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu oceny dowodów w sposób sprzeczny z tym przepisem, w szczególności w zakresie ustalenia mocy dowodowej zeznań świadków J. L. i S. P. oraz wiarygodności wyjaśnień oskarżonych; 2. Błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że w chwili zamknięcia przewodu sądowego istniała w majątku poszkodowanego szkoda, do której naprawienia byli zobowiązani oskarżeni. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonych okazały się niezasadne, wskutek czego nie zasługiwały na uwzględnienie, jednakże Sąd Okręgowy zauważył potrzebę dokonania zmian w pierwszoinstancyjnym wyroku, na które w swoim środku odwoławczym skarżący zwrócił uwagę. Po zapoznaniu się z całokształtem zebranego materiału dowodowego, niewątpliwie należy przyznać rację Sądowi meriti w sposobie oceny jego wiarygodności. Zdaniem Sądu odwoławczego, zeznania J. L. i S. P. słusznie zostały uznane za wiarygodne w całości, a zarazem stanowiły podstawę do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i wydania wyroku o przedmiotowej treści. Nie sposób zgodzić się z zarzutem obrońcy dotyczącym naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów ujętej w art. 7 k.p.k. zarówno w zakresie oceny poszczególnych depozycji, jak i całego materiału postępowania. Świadek J. L. w swoich zeznaniach przedstawił ciąg zdarzeń logicznie i zgodnie z tym, co mógł w ówczesnych warunkach zaobserwować, nie dokonując przy tym nadintepretacji. Pomimo tego, że z uwagi na porę wieczorną i znaczną odległość nie był w stanie rozpoznać sylwetek zaobserwowanych postaci, to za pomocą sprzętu termowizyjnego, służącego mu do wykonywania czynności myśliwskich, spostrzegł jak po zauważeniu zbliżającego się S. P. obserwowane przez niego osoby rzuciły się do ucieczki, przy czym dwie z trzech osób schowały się w rowie. Świadek wskazał, że były to te same dwie osoby, których tożsamość ustalono po ujawnieniu się przez oskarżonych pokrzywdzonemu, jego kuzynowi P. W. i funkcjonariuszom Policji, którzy niebawem zjawili się na miejscu zdarzenia. Świadek od momentu powzięcia podejrzeń o celu ich przebywania w tym miejscu, nie przestawał ich obserwować. Wspomnieć należy, że J. L. i S. P. nie znali oskarżonych, toteż nie mieli motywów do fałszywego oskarżenia D. D. i J. S.. Ponadto, depozycje świadków korespondują i uzupełniają się z pozostałym materiałem dowodowym, a zwłaszcza z protokołem oględzin miejsca zdarzenia, z którego wynika, że ujawniono tam przygotowane do kradzieży słupki. Na tej samej podstawie należało uznać za wiarygodne zeznania S. P. w zakresie w jakim wskazał na okoliczność kradzieży pozostałych słupków, których nie ujawniono na pastwisku. Poinformował on, iż codziennie wypuszcza konie na pastwisko, a ten fakt świadczy o tym, że jeśli ubytek w ogrodzeniu powstałby wcześniej, to niewątpliwie byłby zauważony, tym bardziej jeśli zważy się na ilość skradzionych słupków. Sąd Rejonowy słusznie przyznał walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych jedynie w części, w której wyjaśniali na okoliczność wspólnego podróżowania samochodem marki R. (...). Tłumaczenie przyczyny swojej obecności w pobliżu pastwiska oraz zachowania mającego miejsce w trakcie kradzieży w żadnym stopniu nie pozwala dać temu wiary, co zostało już trafnie uargumentowane przez Sąd Rejonowy. Przyznanie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych byłoby sprzeczne z logiką, zasadami doświadczenia życiowego i przeczyło zasadzie swobodnej oceny dowodów, której naruszenie właśnie zarzuca obrońca. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti procedował zgodnie z przesłankami wyrażonymi w art. 7 k.p.k., dokonując oceny materiału dowodowego swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przy czym zarzuty skarżącego stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu. Powyższe okoliczności pozwoliły ustalić prawidłowy stan faktyczny i przypisać oskarżonym sprawstwo za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., wbrew twierdzeniom skarżącego. W związku z powyższym oraz w nawiązaniu do tego o czym już wspomniano w pierwszym akapicie, należało dokonać zmian w przedmiotowym wyroku poprzez wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonym w pkt I wyroku słów „w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru”, zaś z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym wyeliminowania art. 12 § 2 kk, albowiem przedmiotem postępowania był jeden czyn, na który złożył się zabór w celu przywłaszczenia 30 sztuk słupków wykonanych z tworzywa sztucznego oraz 40 sztuk słupków metalowych, a także usiłowanie dokonania zaboru w celu przywłaszczenia 35 sztuk słupków z tworzywa sztucznego (ujawnionych na miejscu zdarzenia). Zauważyć należy, że użyta w art. 12 § 2 k.k. formuła "odpowiada jak za jeden czyn zabroniony" oznacza, że sprawca nie tylko w sensie "naturalnym", ale i w świetle prawa popełnił kilka czynów zabronionych (wykroczeń), chociaż odpowiada wedle reguł przewidzianych dla odpowiedzialności za jeden czyn (m.in. Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2022 r., X Ka 360/22). Biorąc pod uwagę wcześniejsze rozważania, w przedmiotowej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły, dlatego też nie można w ustalonym stanie faktycznym uznać, że oskarżeni działali w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jak też że ich zachowania stanowiły odrębne wykroczenia.. Należało także prawidłowo wskazać łączną wartość mienia, które zostało skradzione oraz te, którego kradzieży usiłowano dokonać. Pokrzywdzony określił wartość jednego słupka z tworzywa sztucznego na kwotę 8 zł oraz wskazał, że z drutu o wartości 49 zł można wytworzyć 5 słupków metalowych. Po przeliczeniu ilości słupków z tworzywa sztucznego i metalowych, których zaboru dokonano i których zaboru usiłowano dokonać, zgodnie ze wskazaną wartością, otrzymano łącznie kwotę 912 zł. Podobnie, należało dokonać korekty kwoty orzeczonej tytułem naprawienia szkody do wartości 632 zł. Należało bowiem od powyższej kwoty 912 zł stanowiącej łączną wartość mienia, które przywłaszczono i usiłowano przywłaszczyć, odjąć wartość 35 sztuk słupków z tworzywa sztucznego, które ujawniono na pastwisku, a tym samym pokrzywdzony je odzyskał. Obrońca, podobnie jak oskarżony D. D. (k. 150v), zakwestionował wycenę mienia objętego przedmiotowym czynem, lecz zarzucając pokrzywdzonemu zawyżenie wartości nie przedstawił żadnego przeciwdowodu. Sąd uznał twierdzenia pokrzywdzonego za zgodne ze stanem faktycznym, gdyż był najlepiej zorientowany co do jakości słupków i materiałów, które nabywał, a określone przez niego kwoty są adekwatne do cen rynkowych przedmiotów tego rodzaju. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku, przez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanego im czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 11 maja 2023 r. w sprawie II K 1183/22 za wyjątkiem rozstrzygnięć podanych w rubryce 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się istnienia uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 11 maja 2023 r. w sprawie II K 1183/22 w zakresie: - wyeliminowania z opisu czynu przypisanego oskarżonym w pkt. I wyroku słowa „w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru”, zaś z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym wyeliminowania art. 12 § 2 kk; - określenia wartości mienia, które przywłaszczono i usiłowano przywłaszczyć na 912 złotych; - obniżenia do 632 złotych kwotę orzeczoną w pkt. II wyroku tytułem naprawnienia szkody. Zwięźle o powodach zmiany Wskazano w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k., zgodnie ze stawkami określonymi w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonych D. D. i J. S. na rzecz Skarbu Państwa po 410 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, z uwagi na nieuwzględnienie apelacji skarżącego. PODPIS

Sygn. akt VI Ka 738/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Agnieszka Telega przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze del do Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Marcina Piekarskiego po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2023 r. sprawy T. P. s. A., L. z domu G., ur. (...) w Z. oskarżonego z art. 278 § 1 kk w związku z art. 12 § 1 kk i R. S. s. R., B. z domu P., ur. (...) w B. oskarżonego z art. 278 § 1 kk w związku z art. 12 § 1 kk w związku z art. 31 § 2 kk z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonego R. S. i obrońcę oskarżonego T. P. od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt II K 936/22 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych T. P. oraz R. S.; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K. kwotę 840 złotych w tym podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego R. S. z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 126,50 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu obrońcy z siedziby kancelarii adwokackiej na rozprawę odwoławczą; zwalnia oskarżonego R. S. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. zasądza od oskarżonego T. P. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 630 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 620 złotych za drugą instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 738/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z 17 sierpnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 936/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Apelacje w niniejszej sprawie złożyli: obrońca oskarżonego T. P. oraz osobiście oskarżony R. S., jednakże wniosek o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego i doręczenie go złożył jedynie obrońca oskarżonego T. P.. W związku z powyższym zgodnie z art. 423 § 1a k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k. Sąd Okręgowy ograniczył zakres uzasadnienia tylko do zarzutów i wniosków apelacji tego obrońcy i rozstrzygnięcia sądu odwoławczego dotyczącego tego oskarżonego. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego T. P.: 1. Obrazy przepisów postępowania, a to art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. oraz wynikający stąd błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na poczynienie tych ustaleń i treść wyroku - poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego oraz poprzez przyjęcie za udowodnione okoliczności obciążających oskarżonych, pomimo istnienia nie dających się usunąć wątpliwości, w tym: a) poprzez sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, że oskarżony zabrał w celu przywłaszczenia mienie w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz działając w porozumieniu z R. S., B. S. oraz L. P., podczas gdy ze zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania materiału dowodowego nigdzie nie wynikało, że oskarżony miał jakąkolwiek wiedzę co do tego, że jego działanie ma charakter przestępny, poza jedną tylko (bardzo niejasną i sprzeczną z resztą materiału dowodowego) wzmianką L. P. w przesłuchaniu z dnia 25.03.2021r., że R. S. też zdarzało się wywozić drzewo na swoją posesję, przy czym wiedział on, że wywożone (przez niego samego) drzewo jest na lewo i wiedział to również jego kolega T., - które to wyjaśnienia zostały następnie przez L. P. odwołane. A zatem oskarżony pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, że postępuje legalnie. b) poprzez sprzeczną z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym ocenę, że wyjaśnienia L. P. korespondują z zeznaniami świadków oraz z nieosobowym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w zakresie, w którym wskazał on, że oskarżony miał mieć pełną świadomość, że drewno pochodzi z kradzieży, podczas gdy wyjaśnienia L. P. w tym zakresie nie korespondują z żadnym innym dowodem zgromadzonym w sprawie, a także L. P. nigdzie wprost tego zdania nie powiedział. c) poprzez sprzeczne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, że świadkowie W. G., M. W. oraz H. Ż. podkreślili w swoich zeznaniach, że oskarżony nielegalnie wywoził drewno podczas gdy z ich zeznań wynikało, że nie mieli oni takiej wiedzy w momencie, w którym miały miejsce dane zdarzenia, a jedynie taką wiedzę uzyskali w związku z później toczącym się postępowaniem w tej sprawie. d) poprzez sprzeczną z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym ocenę sądu, że dowody nr 5-15 w uzasadnieniu wyroku w sposób jednoznaczny potwierdzają winę i sprawstwo oskarżonego, korelują m.in. z zeznaniem świadka L. P., a także dowód z protokołu nośnika danych informatycznych wskazuje na to, że oskarżony miał pełną świadomość, że drewno pochodzi z nielegalnego źródła. Podczas gdy dowody nr 5-15 z uzasadnienia wyroku w najmniejszym stopniu nie potwierdzają winy oskarżonego, nie korelują z wyjaśnieniem świadka L. P., a także dowód z protokołu nośnika danych informatycznych nigdzie w swojej treści nie wskazuje na to, że oskarżony miał pełną świadomość, że drewno pochodzi z nielegalnego źródła. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obrazy przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. oraz wynikający stąd błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na poczynienie tych ustaleń i treść wyroku - poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w tym: a) poprzez nadanie wiarygodności wyjaśnieniom kluczowego świadka oskarżenia L. P., które to wyjaśnienia różnią się diametralnie na poszczególnych etapach postępowania i w tym kontekście powinny być przez sąd orzekający w sprawie ocenione ze szczególną ostrożnością; a jednocześnie nieuwzględnienie jego zeznań w części, w której wskazał, że drzewa nikt nie kradł, było ono brane z odpadów które były przeznaczone na zrąb, drzewo było porąbane dla niego, a także nie wie on kto wywoził drewno oraz nie zna osoby oskarżonego T. P., który nie miał nic wspólnego z tym drewnem - co stało w oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w tym zakresie i doprowadziło do błędnego przypisania sprawstwa oskarżonemu, b) poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień oskarżonego, których to wyjaśnień nie można uznać za niewiarygodne z uwagi na ich spójność i korelację z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (oprócz jednej niejasnej wypowiedzi w wyjaśnieniu L. P.), co przyczyniło się do błędnego przypisania sprawstwa oskarżonemu, c) poprzez nieuwzględnienie zeznań K. P., która wskazała, że do jej męża przychodził ich wspólny kolega R. S. i chciał aby mu przywiózł drewno i że zapewniał, że pochodzi ono z legalnego źródła, a której zeznań nie można uznać za niewiarygodne z uwagi na ich spójność, które to nieuwzględnienie zeznań przełożyło się na przypisanie winy oskarżonemu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. Obrazy przepisów postępowania, a to art. 4, 7 oraz art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. mogącą mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, polegającą na przytoczeniu niepełnego opisu czynu w pkt III komparycji wyroku, a następnie dokonaniu niepełnego opisu czynu opisanego w pkt 3 części dyspozytywnej wyroku, nieodpowiadającego wymogom zastosowanych przepisów prawa materialnego, wyrażającym się we wskazaniu jedynie daty początkowej okresu, w którym czyn miał być popełniony ale już nie jego daty końcowej, choć takie stanowisko sądu zostało wyrażone poprzez stwierdzenie, że czyn następował w krótkich odstępach czasu oraz poprzez przywołanie art. 12 § 1 k.k. w kwalifikacji prawnej czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. Naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 18 k.k., poprzez pominięcie w kwalifikacji prawnej czynu art. 18 § 1 k.k. mimo, że opis czynu wskazuje na fakt, iż oskarżony miał dopuścić się przestępstwa jako współsprawca, a nie sprawca pojedynczy. W konsekwencji Sąd był również zobligowany do ustalenia i wskazania roli oskarżonego wśród pozostałych współsprawców, a także podjętych przez oskarżonego czynności sprawczych (wykonawczych) wyczerpujących znamiona przestępstwa z art. 278 §1 k.k., czego Sąd zaniechał w odniesieniu do działań oskarżonego dotyczących jego współoskarżonych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 5. Naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegającego na błędnym przyjęciu, że wszystkie czyny przypisane oskarżonemu mogą stanowić jeden czyn ciągły, podczas gdy brak było ustalenia Sądu w zakresie ram czasowych, w których miały mieć miejsce czyny, co eliminowało możliwość przyjęcia jednego czynu ciągłego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ewentualnie z ostrożności procesowej: 6. Rażącej niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary w stosunku do stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu polegającej na wymierzeniu mu kary 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 2 k.k. karę grzywny w ilości 250 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł., bez dostatecznego uwzględnienia ustawowych zasad wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. i bez rozważenia wszystkich istotnych okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego, takich jak właściwości, warunki osobiste, brak jego uprzedniej karalności, a także nieznaczny rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, pomimo iż wszystkie wskazane powyżej okoliczności skutkować winny wymierzeniem oskarżonemu kary w najniższym możliwym wymiarze ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 i 2 We powyższych zarzutach obrońca oskarżonego T. P. wskazywał na obrazę przepisów postępowania przede wszystkim art. 7 k.p.k., ale również art. 4 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. Zarzuty te i w istocie odnosiły się do zakwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów. Apelujący starał się wykazać brak podstaw do stwierdzenia, że oskarżony T. P. w inkryminowanym czasie posiadał wiedzę o uczestnictwie w nielegalnym przedsięwzięciu. Zasadnym jest zatem omówić wskazane zarzuty łącznie. Brak jest podstaw by podzielić stanowisko wyrażone w apelacji odnośnie naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Wskazać na wstępie należy, że sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom organu procesowego odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez tenże organ błędu w ustaleniach faktycznych (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 r. II KR 355/04, OSNPG 1975/9/84). W ocenie sądu odwoławczego poczynione w toku postępowania ustalenia faktyczne są wynikiem swobodnej oceny, z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego, zatem zgodnej z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.k. Tok rozumowania Sądu I instancji przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest w pełni logiczny, zaś wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach. Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., należy wykazać, iż dokonana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego miała charakter dowolny, a nie swobodny. Analiza akt postępowania oraz uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd I instancji wykazał, jakim dowodom dał wiarę, a jakim odmówił przymiotu wiarygodności oraz kierując się wyżej wymienionymi zasadami wykazał dlaczego to nastąpiło. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania był wystarczający do przypisania oskarżonemu T. P. odpowiedzialności z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Wskazać należy, że występujący w niniejszej sprawie w charakterze świadka L. P. (skazany w innym postępowaniu za ten sam czyn) zmieniał w toku postępowania zeznania. Zeznawał on również bezpośrednio przed Sądem Rejonowym, który ocenił jego zeznania składne w toku postępowania jurysdykcyjnego jako niewiarygodne. Zgodzić należy się z oceną tego Sądu że świadek na sali rozpraw podjął nieudolną próbę deprecjonowania udziału innych oskarżonych w nielegalnym procederze, pomimo iż zeznania składane przed Sądem były sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym. Pierwsza relacja świadka L. P., zawarta w wyjaśnieniach w charakterze podejrzanego, złożona bezpośrednio po zdarzeniu jest spójna z innymi dowodami obciążającym wszystkich oskarżonych. L. P. wyjaśniał jednoznacznie, że R. S. i jego kolega – kierowca busa, o imieniu T. ( z okoliczności zdarzenia bezsprzecznie wynika że był to T. P. ) w porozumieniu z nim wywozili „z terenu obozowiska” drewno nie będące ich własnością, dokonując w ten sposób jego kradzieży ( k. 96 ). Okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, że wskazany świadek zorganizował wywóz drewna wycinanego na terenie jednostki wojskowej, angażując w to oskarżonych. Towarzyszące zdarzeniu okoliczności wskazywały na nielegalność wywozu drzewa. Oskarżony dowiedział się o możliwości wywozu drewna od R. S.. Nawet w przypadku gdyby współoskarżony istotnie zapewniał T. P. o legalności drewna, nie mogło to przecież zostać uznane za miarodajne źródło informacji ze względu na okoliczności wywozu i doświadczenie życiowe podpowiada, że należało te zapewnienia dodatkowo zweryfikować poprzez chociażby sprawdzenie odpowiednich dokumentów. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony widział o konieczności posiadania w tym celu stosownego dokumentu. Oskarżony prowadzi własną działalność gospodarczą, powinien zatem zachować najwyższe standardy ostrożności przystępując do wywozu drewna. Legalności pozyskanego surowca przeczy także sposób zapłaty tzn. poprzez zabranie części drewna na własny użytek. Z zapisów rozmów (w których co prawda nie uczestniczył oskarżony T. P. ) wynika, że współoskarżeni mieli podzielić się pracą, w tym także obróbką skradzionego surowca. Wskazać ponadto należy, że świadkowie pracujący przy drewnie w osobach W. G. i M. W. wskazywali, że w inkryminowanym czasie mieli wątpliwości odnośnie legalności przybyłego na miejsce zdarzenia dostawczego pojazdu marki R.. Świadek M. W. podjął nawet próbę wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, jednak w odpowiedzi od L. P. usłyszał, że nie powinien się tym interesować. Ponadto świadek W. G. widział już wcześniej, że dostawcze R. należy obsłużyć, gdyż „jest od chorążego”. Powyższe wskazuje, że na miejscu zdarzenia L. P. zorganizował wywózkę nielegalnego drewna, angażując w to także będących na miejscu pracowników. Twierdzenia skarżącego obrońcy odnośnie okoliczności, że wskazani świadkowie dowiedzieli się o nielegalności dokonywanej wywózki drewna dopiero w związku z toczącym postępowaniem karnym pozostają zatem nietrafne. Rola oskarżonego T. P. w nielegalnym wywozie drewna była jednak większa, niż próbuje to wykazać obrońca, fakt, że wywóz miał miejsce z terenu jednostki wojskowej na którą w normalnych warunkach należy wjeżdżać ze specjalną przepustką wykluczają, aby oskarżony nie wiedział o nielegalności podejmowanych działań. Towarzyszące zdarzeniu okoliczności wzbudziły podejrzenia świadków w osobach W. G. i M. W., zatem nie sposób uznać, że oskarżony przez cały czas nie zdawał sobie sprawy, iż uczestniczy w zaborze cudzego mienia. Apelujący przecenia znaczenie świadka w osobie K. P. w kontekście oceny dowodów. Wskazać należy, że jako żona oskarżonego podtrzymała przyjętą przez niego linię obrony. Sąd Rejonowy słusznie analizował treść jej zeznań z dużą dozą ostrożności. Miała ona bowiem bezpośredni interes w działaniu na korzyść oskarżonego. Zebrany w spawie materiał dowodowy obciążający oskarżonego wyklucza jednak jej wiarygodność. Poczynione przez Sąd I instancji w tym zakresie ustalenia zasługują na aprobatę sądu odwoławczego. Na marginesie wskazać również należy, że wyszczególnione w treści stawianego zarzutu dowody zostały ocenione przez Sąd Rejonowy zbiorczo. Oczywistym jest zatem, że części z nich, jak np. protokół przeszukania posesji innego współoskarżonego nie odnosi się do oskarżonego T. P.. Nie wskazuje to jednak na jakikolwiek błędy w ocenie dowodów. Wyżej wskazane okoliczności potwierdzają prawidłowość zapadłego wyroku w zakresie uznania sprawstwa oskarżonego. Stosownie do treści art. 4 k.p.k, Sąd I instancji rozważył całokształt materiału dowodowego pod kątem okoliczności zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Nietrafnie apelujący wskazywał w zarzutach na naruszenie domniemania niewinności wyrażone w art. 5 § 2 k.p.k., albowiem materiał dowodowy pozwolił na skuteczne obalenia przywołanej zasady procesu karnego. W toku procesu wina oskarżonego została udowodniona w sposób odpowiadający prawu, co skutkowało wydaniem prawidłowego wyroku skazującego. Zgromadzony materiał dowodowy został poddany szczegółowej analizie, odzwierciedlonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd Odwoławczy nie doszukał się po stronie Sądu Rejonowego błędów w ustaleniach faktycznych. Sąd pierwszej instancji przeprowadził rzetelne postępowanie dowodowe, a następnie dokonał oceny dowodów zgodnie z art. 7 k.p.k. Zarzuty apelacyjne w istocie sprowadzają się do podważenia analizy dokonanej przez Sąd meriti. Z tego powodu podnoszone przez obrońcę zarzuty w pkt 1 i 2 apelacji były niezasadne. Ad. 3 i 5 Obrońca oskarżonego T. P. w wywiedzionej apelacji doszukiwał się naruszenia przepisów proceduralnych oraz prawa materialnego wobec niewskazania, przez Sąd Rejonowy pełnego opisu czasookresu popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu. Okoliczność ta była jednak bezsporna i wynikała z akt sprawy. Zauważyć należy, że Sąd Rejonowy dopuścił się oczywistej omyłki pisarskiej w zakresie redakcji zarzucanego oskarżonemu czynu nie przepisując go w sposób uważny do części wstępnej wyroku z aktu oskarżenia. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 20 listopada 2023 r. w sprawie o sygn. akt VI Ka 738/23 omyłka ta została sprostowana na rozprawie odwoławczej. Podniesione zarzuty były zatem oczywiście bezzasadne. Wskazana omyłka pisarska nie rzutuje za zasadność wyroku, a w związku z jej sprostowaniem zastrzeżenia apelującego pozostają nieaktualne, brak jest zatem konieczności szerszego odnoszenia się do wskazanej kwestii. Ad. 4 We wskazanym zarzucie obrońca doszukiwał się naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów postępowania tj. art. 413 § 2 pkt 1 k,p.k. poprzez pominięcie w kwalifikacji prawnej art. 18 § 1 k.k. Zarzut uznać należy za niezasadny. Zgodnie ze wskazanym przepisem: odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. Konieczność uwzględniania art. 18 § 1 k.k. w kwalifikacji prawnej odnosi się zatem do sprawcy kierowniczego, którym z pewnością nie był w niniejszej sprawie oskarżony T. P.. W toku postępowania jednoznacznie wskazano, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi współoskarżonymi, oraz skazanym w innym postępowaniu świadkiem L. P.. Sprawcy kradzieży działali z podziałem na konkretne role, oskarżony był kierowcą oraz użył swojego pojazdu do transportu. Z wyżej wskazanych względów wykluczyć także należy, aby oskarżony dopuścił się pomocnictwa o którym mowa w art. 18 § 3 k.k. Należy zatem odmówić zasadności wskazywania w kwalifikacji prawnej czynu jakiejkolwiek formy zjawiskowej przestępstwa. Ad. 6 Obrońca w wywiedzionej apelacji podniósł również z ostrożności ewentualny zarzut rażącej niewspółmierności kary. W jego ocenie Sąd Rejonowy nie rozważył wszystkich istotnych okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego. Za zasadne uznał wymierzenie oskarżonemu najniższego wymiaru kary. Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu T. P. karę 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący rok oraz karę 250 stawek dziennych grzywny po 20 złotych każda, odwołując się do ustawowych dyrektyw jej wymiaru określonych w art. 53 k.k. Wskazać należy, że niewspółmierność rażąca to znaczna, bijąca w oczy różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, zasłużoną (vide. wyrok SN z 1.12.1994 r., III KRN 120/94), co nie zaistniało w realiach niniejszej sprawy. Przestępstwo kradzieży zagrożone jest karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Zachowanie którego dopuścił się oskarżony miało miejsce w warunkach czynu ciągłego wskazanego w art. 12 § 1 k.k. Zaistnienie czynu ciągłego sprawia, że orzekający Sąd mając na uwadze mnogość zachowań sprawcy, łamie ramy kary proporcjonalnej do wagi czynu i stosownie do treści art. 57b k.k. wymierza karę powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. W zaskarżonym wyroku wymierzona została kara 4 miesięcy pozbawienia wolności, zatem mieszcząca się w ustawowym minimum. Nie sposób zatem uznać wskazanego rozstrzygnięcia jako rażąco surowe. Sąd Rejonowy właściwie zważył stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Wymiar wskazanej kary pozbawienia wolności jawi się jako słuszny i odpowiedni. Uwzględnia została także uprzednia niekaralność oskarżonego i słusznie Sąd I instancji stosując instytucję warunkowego zawieszenia wykonania kary dopatrzył się u oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Ponadto podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego odnośnie wymierzenia kary grzywny kumulatywnej, zgodnie z art. 33 § 2 k.k. Wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności spełnia ona funkcję środka uzupełniającego represję karną o elementy dolegliwości ekonomicznej, które są w pełni uzasadnione w przypadku sprawcy przestępstwa przeciwko mieniu. Wymiar kary grzywny także nie jest nadmiernie surowy i uwzględnia możliwości finansowe oskarżonego. Reasumując zauważyć należy, iż orzeczona wobec oskarżonego T. P. kara pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący rok, oraz kara 250 stawek dziennych grzywny po 20 złotych każda są adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Wskazane rozstrzygniecie w należyty spełnia swe cele zapobiegawcze i wychowawcze, wypełniając wymogi prewencji ogólnej jak i w zakresie społecznego oddziaływania Skuteczne wniesienie zarzutu rażącej niewspółmierności kary, może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wymiar kary przekracza stopień winy, a orzeczona kara jawi się jako ponadprzeciętnie i nieakceptowanie surowa, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Z tego powodu wskazany zarzut uznać należy za niezasadny. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Ewentualnie: o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za zarzucany oskarżonemu czyn; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów apelacji, wnioski o zmianę wyroku oraz o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania okazały się niezasadne. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. P. został w całości utrzymany w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec niezasadności zarzutów apelacji obrońcy należało orzec jak powyżej. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV. Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego T. P. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 630 zł. ( 620 złotych opłata za II instancję + 10 zł ½ ryczałtu za doręczenia ). PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego T. P. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana