Legislator Case Law & Legislation
II K 277/19 AI generated

II K 277/19 · Sąd powszechny

Case Number II K 277/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 277/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp.

Legislator headnote

AI generated

art. 207 § 1 k.k, art. 11 § 2 k.k, art. 4 § 1 k.k, art. 11 § 3 k.k, art. 69 § 1 k.k, art. 72 § 1 pkt 1 k.k; II K 277/19 · Sąd powszechny: Wskazano również, iż mechanizm powstania obrażeń może odpowiadać: na kończynach górnych – ściskaniu i szarpaniu palcami, na szyi – ściskaniu placami. Stwierdzone obrażenia naruszyły nietykalność pokrzywdzonej ( art. 217 kk). Po tym zdarzeniu pokrzywdzona wniosła pozew o orzeczenie separacji, który wycofała z uwagi na to, iż oskarżony groził, że popełni samobójstwo, ponadto przepraszał i obiecywał poprawę. zeznania oskarżycielki posiłkowej M. T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v. – 240v. kserokopia opinii sądowo- lekarskiej biegłego A.

Keywords

AI generated
sexual act with a prisoner psychological disorders sexual assault allegations of abuse sexual exploitation offences against the family

Cited Legislation

AI generated
art. 207 § 1 k.k
o czyn z art. 207 § 1 k.k.
art. 11 § 2 k.k
Zgodnie z art. 11 § 2 k.k.
art. 4 § 1 k.k
55; Marek, Kodeks karny, 2005, s. 470; O.
art. 11 § 3 k.k
Pokrzywdzone są względem oskarżonego małżonką oraz córką, a więc osobami najbliższymi w myśl art. 115 § 11 k.k.
art. 69 § 1 k.k
na podstawie art. 69 § 1 k.k.
art. 72 § 1 pkt 1 k.k
na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k.
art. 387 k.p.k
art. 207 k.k
Pojęcie „znęcanie się” na gruncie art. 207 k.k.

Cited Case Law

AI generated
II KK 251/08
wyrok SN z dnia 5 lutego 2009 r., II KK 251/08, LEX nr 486551).
AI generated
III K 534/19
okoliczności obciążające: - znaczny stopień społecznej szkodliwości, na który składa się rodzaj naruszonego dobra w postaci rodziny i szacunku do drugiego człowieka, których naruszenie powoduje stanowczy brak akceptacji w społeczeństwie; działanie oskarżonego pod wpływem narkotyków, których użycie w znacznej dawce zazwyczaj wyolbrzymia pobudki błahe, rozluźnia hamulce moralne, zwiększa zuchwalstwo i zmniejsza obawę przed odpowiedzialnością za popełnione czyny; działanie oskarżonego w celu dokuczenia pokrzywdzonej, a także w celu uzyskania od niej pieniędzy na narkotyki; długość czynności sprawczych, trwających około 2 lata; nadto doprowadzenie swoim działaniem do widocznych naruszeń ciała pokrzywdzonej oraz rozstroju zdrowia psychicznego; - znaczny stopień winy, bowiem oskarżony umyślnie z zamiarem bezpośrednim popełnił przypisany mu czyn;
II K 583/22
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II K 349/20
Sygn. akt II K 349/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2021 roku Sąd Rejonowy w Toruniu Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Marek Tyciński Protokolant: st . sekr. sąd. Marcin Szymczak w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń Centrum-Zachód -------- po rozpoznaniu dnia 10 czerwca, 26 lipca, 29 września i 7 grudnia 2021 roku sprawy: W. R. s. Z. i G. z domu N. ur. (...) w O. oskarżonego o to, że: 1. W okresie od marca 2013 roku do 15 kwietnia 2013r znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że bez powodu wszczynał awantury, podczas których używał słów wulgarnych powszechnie uważanych za obelżywe, szarpał i popychał a w szczególności w dniu 03.04.2013r. będąc pod wpływem alkoholu wszczął awanturę podczas, której zaczął uderzać pięściami po głowie i górnej części ciała w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci guza okolicy potyliczno-ciemieniowej lewej o szerokości 8 cm, siniki w ilości sztuk dwie o średnicy 8 cm i 5 cm ramienia lewego, trzy siniaki o średnicy 2 cm ramienia prawego, zasinienia pojedyncze średnicy 3-5 cm okolicy kolan, powodując naruszenie czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni, tj. o czyn z art. 207 § 1 kk 2. W okresie od Świąt Wielkanocnych w roku 2014 do lipca 2014 roku w T. w miejscu zamieszkania znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że wszczynał awantury będąc pod wpływem alkoholu, podczas których ubliżał używając słów powszechnie uznanych za obelżywe, kontrolował ją poprzez przeglądanie wiadomości telefonu komórkowego a ponadto w okresie Świąt Wielkanocnych 2014 roku podczas pobytu u teściów pokrzywdzonej w C. podczas awantury zaczął uderzać rękoma po ciele pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 207 § 1 kk 3. W okresie od grudnia 2014 roku do lutego 2015 roku w T. w miejscu zamieszkania znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, podczas których ubliżał używając słów powszechnie uznanych za obelżywe a ponadto w dniu 11.02.2015 roku w T. w miejscu zamieszkania podczas awantury bił pokrzywdzoną pięściami po całym ciele, ciągnął za włosy, uderzał obcasem od buta po głowie, po plecach i górnej części ciała, kopał po tułowiu i kończynach oraz jeden raz uderzył otwartą ręką w twarz w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci licznych sińców prawego przedramienia i ramienia, licznych sińców lewego przedramienia i ramienia, rozległych sińców przyśrodkowej powieki lewego oka oraz licznych sińców o średnicy od 20-50 mm, licznych sińców prawego uda średnicy od 10-30 mm, bolesności uciskowej żeber III-V w linii pachowej przedniej, żywej bolesności karku tuż poniżej kości potylicznej, powodując rozstrój zdrowia poniżej dni siedmiu tj. o czyn z art. 207 § 1 kk ORZEKA: Po zastosowaniu art. 4§1kk: I. oskarżonego W. R. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu, tj. przestępstwa z art. 207§1kk i za to na mocy art. 207§1kk wymierza karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego W. R. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu w punktach II i III aktu oskarżenia czynów, tj. przestępstw z art. 207§1kk i przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw na mocy art. 91§1kk i art. 207§1kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. na mocy art. 85§1kk, art. 86§1kk i art. 91§2kk w miejsce orzeczonych kar pozbawienia wolności orzeka karę łączną 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat tytułem próby; IV. na podstawie art. 46 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej J. R. nawiązkę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; V. na mocy art. 72§1 pkt 5 zobowiązuje oskarżonego w okresie próby do powstrzymania się od nadużywania alkoholu; VI. na mocy art. 72 § 1 pkt 7a kk zobowiązuje oskarżonego w okresie próby do powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzoną; VII. zasądza od skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. Ł. P. 1848 zł (tysiąc osiemset czterdzieści osiem złotych) powiększone o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielce posiłkowej; VIII. zasądza od skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. W. S. 1680 zł (tysiąc sześćset osiemdziesiąt złotych) powiększone o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu; IX. zwalnia oskarżonego z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 349/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. W. R. 1. w okresie od marca 2013 roku do 15 kwietnia 2013r znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że bez powodu wszczynał awantury, podczas których używał słów wulgarnych powszechnie uważanych za obelżywe, szarpał i popychał a w szczególności w dniu 03.04.2013r. będąc pod wpływem alkoholu wszczął awanturę podczas, której zaczął uderzać pięściami po głowie i górnej części ciała w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci guza okolicy potyliczno-ciemieniowej lewej o szerokości 8 cm, siniki w ilości sztuk dwie o średnicy 8 cm i 5 cm ramienia lewego, trzy siniaki o średnicy 2 cm ramienia prawego, zasinienia pojedyncze średnicy 3-5 cm okolicy kolan, powodując naruszenie czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni, tj. czyn z art. 207 § 1 kk; 2. w okresie od Świąt Wielkanocnych w roku 2014 do lipca 2014 roku w T. w miejscu zamieszkania znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że wszczynał awantury będąc pod wpływem alkoholu, podczas których ubliżał używając słów powszechnie uznanych za obelżywe, kontrolował ją poprzez przeglądanie wiadomości telefonu komórkowego a ponadto w okresie Świąt Wielkanocnych 2014 roku podczas pobytu u teściów pokrzywdzonej w C. podczas awantury zaczął uderzać rękoma po ciele pokrzywdzonej, tj. czyn z art. 207 § 1 kk 3. w okresie od grudnia 2014 roku do lutego 2015 roku w T. w miejscu zamieszkania znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, podczas których ubliżał używając słów powszechnie uznanych za obelżywe a ponadto w dniu 11.02.2015 roku w T. w miejscu zamieszkania podczas awantury bił pokrzywdzoną pięściami po całym ciele, ciągnął za włosy, uderzał obcasem od buta po głowie, po plecach i górnej części ciała, kopał po tułowiu i kończynach oraz jeden raz uderzył otwartą ręką w twarz w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci licznych sińców prawego przedramienia i ramienia, licznych sińców lewego przedramienia i ramienia, rozległych sińców przyśrodkowej powieki lewego oka oraz licznych sińców o średnicy od 20-50 mm, licznych sińców prawego uda średnicy od 10-30 mm, bolesności uciskowej żeber III-V w linii pachowej przedniej, żywej bolesności karku tuż poniżej kości potylicznej, powodując rozstrój zdrowia poniżej dni siedmiu tj. czyn z art. 207 § 1 kk z tym ustaleniem, że czyny opisane w punktach 2 i 3 stanowią ciąg przestępstw z art. 207 § 1 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty J. R. i W. R. od 29 grudnia 2012 roku pozostawali w związku małżeńskim. Było to kolejne małżeństwo dla obojga z nich. Od stycznia 2013 roku małżonkowie zamieszkali wspólnie z córką J. A. G.. Wówczas okazało się, że W. R. nadużywa alkoholu. W marcu 2013 roku mężczyzna zaczął wszczynać wobec żony awantury, podczas których używał słów wulgarnych powszechnie uważanych za obelżywe, a także szarpał i popychał J. R.. W dniu 03.04.2013 r. W. R. będąc pod wpływem alkoholu wszczął awanturę podczas, której uderzał J. R. pięściami po głowie i górnej części ciała, w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci guza okolicy potyliczno-ciemieniowej lewej o szerokości 8 cm, siniki w ilości sztuk dwie o średnicy 8 cm i 5 cm ramienia lewego, trzy siniaki o średnicy 2 cm ramienia prawego, zasinienia pojedyncze średnicy 3-5 cm okolicy kolan, powodując naruszenie czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni. Świadkiem powyższego zdarzenia była A. G.. W dniu 4 kwietnia 2013 roku J. R. skorzystała z pomocy lekarskiej. Awantury inicjowane przez W. R. miały miejsce do 15 kwietnia 2013 roku, następnie mężczyzna wyjechał do pracy w (...), skąd przyjeżdżał do domu co 2-3 miesiące na około tydzień. W. R. w Ś. Wielkanocne w 2014 roku wszczął kolejną awanturę wobec żony. Podczas pobytu u jego rodziców uderzał J. R. rękoma po ciele. W. R. przebywał w Polsce aż do lipca 2014 roku. W powyższym okresie, będąc pod wpływem alkoholu, wszczynał wobec żony awantury, podczas, których ubliżał jej używając słów powszechnie uznanych za obelżywe. Nadto w powyższym okresie W. R. kontrolował żonę poprzez przeglądanie wiadomości jej telefonu komórkowego. Następnie ponownie wyjechał zagranicę do pracy. W okresie od grudnia 2014 roku do lutego 2015 roku, po powrocie do (...) W. R. znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, podczas których ubliżał używając słów powszechnie uznanych za obelżywe. W dniu 11.02.2015 roku w T. w miejscu zamieszkania podczas awantury bił pokrzywdzoną pięściami po całym ciele, ciągnął za włosy, uderzał obcasem od buta po głowie, po plecach i górnej części ciała, kopał po tułowiu i kończynach oraz jeden raz uderzył otwartą ręką w twarz w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci licznych sińców prawego przedramienia i ramienia, licznych sińców lewego przedramienia i ramienia, rozległych sińców przyśrodkowej powieki lewego oka oraz licznych sińców o średnicy od 20-50 mm, licznych sińców prawego uda średnicy od 10-30 mm, bolesności uciskowej żeber III-V w linii pachowej przedniej, żywej bolesności karku tuż poniżej kości potylicznej, powodując rozstrój zdrowia poniżej dni siedmiu. W dniu 13 lutego 2015 roku J. R. skorzystała z pomocy lekarskiej. Świadkiem wielu awantur była A. G.. J. R. również pokazywała zasinienia K. K. (1) - koleżance z pracy i opowiadała jej o zachowaniach męża. Pod koniec września 2019 roku J. R. wraz z córką wyprowadziły się od męża. W październiku 2020 roku małżeństwo J. i W. R. zostało rozwiązane przez rozwód z winy W. R.. zeznania J. R. 1-3, 29-30, 39, 140v-141 zeznania A. G. 26-27, 141 zeznania K. K. (1) 58, 142-142v opinia lekarska 6 zaświadczenie lekarskie 42 wyrok SO w Toruniu z dn. 29.10.2020 r., sygn. akt I C 2096/19 z uzasadnieniem 181-192 W. R. nie był dotychczas karany sądownie. informacje dot. karalności 73 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu zeznania J. R. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne i w dużej mierze na ich podstawie zrekonstruował stan faktyczny na gruncie niniejszej sprawy odnośnie relacji pokrzywdzonej z mężem i zachowania oskarżonego wobec niej. W pierwszej kolejności podnieść należy, że „sam fakt, że zeznania opisujące zaistnienie wskazanych zachowań zostały złożone przez osoby pokrzywdzone, które z tej racji mogą być zainteresowane wynikiem postępowania nie może sam przez się stanowić podstawy do poddawania tych zeznań w wątpliwość lub uznania ich za niewiarygodny dowód” ( vide uchwała SN z 26.11.1976 r., VI KZP 11/75, OSNKW 1977/1-2/1). Zdaniem Sądu pokrzywdzona nie miałaby bowiem żadnych powodów, by opisywać zachowanie oskarżonego niezgodnie z rzeczywistością i w dużej mierze na ich podstawie zrekonstruował stan faktyczny na gruncie niniejszej sprawy odnośnie relacji pokrzywdzonej z mężem i zachowania oskarżonego wobec niej. W pierwszej kolejności podnieść należy, że „sam fakt, że zeznania opisujące zaistnienie wskazanych zachowań zostały złożone przez osoby pokrzywdzone, które z tej racji mogą być zainteresowane wynikiem postępowania nie może sam przez się stanowić podstawy do poddawania tych zeznań w wątpliwość lub uznania ich za niewiarygodny dowód” ( vide uchwała SN z 26.11.1976 r., VI KZP 11/75, OSNKW 1977/1-2/1). Zdaniem Sądu pokrzywdzona nie miałaby bowiem żadnych powodów, by opisywać zachowanie oskarżonego niezgodnie z rzeczywistością. Pod koniec września 2019 roku J. R. wyprowadziła się od męża, zaś już po skierowaniu przeciwko niemu aktu oskarżenia zapadł wyrok rozwodowy, na mocy którego małżeństwo stron zostało rozwiązane z winy W. R.. W ocenie Sądu celem oskarżonej było doprowadzenie do ukarania męża za wieloletnie znęcanie się nad nią. Zdaniem Sądu gdyby pokrzywdzona chciała w tej sprawie opisać przebieg zdarzeń niezgodnie z rzeczywistością na niekorzyść W. R., to podałaby dużo bardziej drastyczny opis tych sytuacji. Tymczasem J. R. zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i przed Sądem podkreślała, że awantury, które wszczynał jej mąż były związane z nadużywaniem przez niego alkoholu. Pokrzywdzona opisywała, że oskarżony wszczynał awantury w trakcie których nie tylko wyzywał ją w sposób wulgarny i obelżywy, ale i stosował przemoc fizyczną. Podkreślić należy również, że zeznania pokrzywdzonej nie są w tej sprawie dowodem osamotnionym. Znajdują one przede wszystkim potwierdzenie w zeznaniach A. G., ale także korelują z treścią zaświadczenia lekarskiego i opinii lekarskiej. Tym samym Sąd uznał, iż zeznania J. R. odnoszące się do znęcania się nad nią przez męża są spójne i logiczne, a opisane przez nią sytuacje i zachowania oskarżonego rzeczywiście miały miejsce. Dlatego też należało dać wiarę konsekwentnym w zasadniczym zakresie zeznaniom pokrzywdzonej. Fakt, iż w miejscu zamieszkania pokrzywdzonej i oskarżonego nie miały miejsca interwencje Policji, czy też nie toczyła się procedura (...) nie świadczy, iż pokrzywdzona złożyła zeznania niezgodne z rzeczywistością. Takie zachowanie jest symptomatyczne dla ofiar przemocy domowej. zeznania A. G. Świadek jest córką pokrzywdzonej i mieszkała wraz z nią i oskarżonym w okresach objętych zarzutami. Analiza treści jej zeznań utwierdza Sąd w przekonaniu, że polegają one na prawdzie i odpowiadają faktycznie zaistniałym zdarzeniom. Przede wszystkim świadek opisała zdarzenia, których była świadkiem, a także ogólnie odniosła się do relacji jej matki z ojczymem. Wskazała, iż zachowanie oskarżonego miało na jej matkę destrukcyjny wpływ, zaś okres, kiedy mężczyzna wyjeżdżał do pracy zagranicę stanowił dla nich wytchnienie. Zaznaczyć trzeba, że depozycje świadka są wyważone. Świadek mimo bliskiej relacji z pokrzywdzoną nie próbowała przypisać oskarżonemu udział w większej ilości negatywnych zdarzeń, niż te, o których posiadała ona wiedzę. zeznania K. K. (1) Świadek jest koleżanką pokrzywdzonej z pracy i nie zna oskarżonego. W swoich zeznaniach opierała się na informacjach pozyskanych od J. R., która opowiadała jej, że mąż nadużywa alkoholu i jest agresywny oraz kontroluje ją. Nadto wskazała, że widziała u pokrzywdzonej siniaki, a także, że J. R. informowała ją, iż wykonywała obdukcję. Mając na uwadze, że Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej i jej córki za wiarygodne, analogicznie należało obdarzyć przymiotem prawdziwości zeznania świadka, które się o nie opierają. Sad uznał za wiarygodne dowody w postaci opinii lekarskiej, zaświadczenia lekarskiego oraz odpisu wyroku rozwodowego wraz z uzasadnieniem. Prawdziwość powyższych dowodów nie budzi wątpliwości i nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu wyjaśnienia W. R. Oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W ocenie Sądu stanowią one w tej części realizację przyjętej przez oskarżonego linii obrony, która w zasadniczym zakresie ostać się nie może. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że W. R. prezentował wersję wydarzeń rażąco odmienną od tej, którą zaprezentowała pokrzywdzona, oraz na której w dużej części bazował Sąd ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie. Oskarżony próbował ukazać J. R. jako inicjatorkę sprzeczek pod wpływem alkoholu, a nawet osobę, która stosowała wobec niego przemoc. Zdaniem Sądu ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika jednak ponad wszelką wątpliwość, że działania oskarżonego najczęściej podejmowane pod wpływem alkoholu, miały w zakresie objętym zarzutem charakter powtarzalny i wielokrotny. Świadczą o tym zeznania pokrzywdzonej poparte zeznaniami świadków - A. G. oraz K. K. (2), a także zaświadczenie lekarskie i opinia lekarska dokumentujące obrażenia, których doznała pokrzywdzona. Jednocześnie żadne dowody nie świadczą o tym, że oskarżony był ofiarą przemocy fizycznej czy psychicznej. zeznania M. S., G. R. (1), Z. R., T. L., P. R., zeznania E. R., zeznania G. R. (2) Zeznania powyższych świadków nie przyczyniły się do dokonania ustaleń faktycznych na gruncie niniejszej sprawy. Mimo, że powyżsi świadkowie nie są powiązani wyłącznie z pokrzywdzoną lub oskarżonym, to w swoich zeznaniach nie potrafili się odnieść do relacji pomiędzy małżonkami R.. Symptomatyczną w przypadku przestępstw znęcania się nad członkami najbliższej rodziny tendencję świadków do niechętnego wypowiadania się w tym zakresie. Wynika to w ocenie Sądu ze źle pojętej „niechęci do mieszania się w cudze sprawy”. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem I, II, III W. R. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. jest przestępstwem, o co najmniej podwójnym przedmiocie ochrony. Głównym przedmiotem ochrony jest rodzina, jej prawidłowe funkcjonowanie lub instytucja opieki. Drugim przedmiotem ochrony - w zależności od tego, jaką formę i natężenie znęcanie przybrało - będzie życie, zdrowie, nietykalność cielesna, wolność i cześć oraz godność człowieka. W wytycznych wymiaru sprawiedliwości w zakresie prawnokarnej ochrony rodziny Sąd Najwyższy stwierdził, że przestępstwo znęcania się godzi "(...) w podstawowe zasady współżycia w rodzinie, decydujące o jej spoistości i trwałości, stanowi rażące naruszenie obowiązków rodzinnych i istotny czynnik wpływający na rozkład małżeństwa oraz rozbicie rodziny, a w konsekwencji na osłabienie jej funkcji wychowawczej z dalszymi szkodliwymi tego następstwami dla rozwoju fizycznego, psychicznego i moralnego oraz procesu przystosowania społecznego dzieci i młodzieży". Przestępstwo znęcania się, określone w art. 207 § 1 k.k., jest przestępstwem formalnym z działania lub zaniechania. Dla jego bytu nie jest wymagane spowodowanie jakichkolwiek skutków. W przypadku znęcania się, które pociągnęłoby za sobą skutki na przykład w postaci uszkodzenia ciała lub spowodowania rozstroju zdrowia, wchodzić w grę będzie kwalifikacja kumulatywna z odpowiednim przepisem określającym przestępstwo skutkowe (np. z art. 156, 157 k.k.). Znęcanie się może przybrać formę znęcania się fizycznego lub psychicznego. W pierwszym przypadku zachowanie sprawcy będzie polegało na zadawaniu cierpień fizycznych, jak na przykład bicie, duszenie czy inne zadawanie bólu. Znęcanie psychiczne polegać będzie na dręczeniu psychicznym poprzez na przykład lżenie, wyszydzanie, straszenie lub zadawanie cierpień osobie, o której w tym przepisie mowa. Od strony przedmiotowej pojęcie "znęcania" oznacza zazwyczaj systematycznie powtarzające się zachowanie złożone z jedno lub wielorodzajowych pojedynczych czynności naruszających różne dobra, na przykład nietykalność ciała czy godność osobistą. Całość tego postępowania określonego zbiorowo, którego poszczególne fragmenty mogą wypełniać znamiona różnych występków (np. z art. 190, 191, 216, 217 k.k.), stanowi jakościowo odmienny, odrębny typ przestępstwa. Wyjątkowo za znęcanie się można uznać również postępowanie ograniczone wprawdzie do jednego zdarzenia zwartego czasowo i miejscowo, lecz odznaczające się intensywnością w zadawaniu dolegliwości fizycznych lub psychicznych, a zwłaszcza złożone z wielu aktów wykonawczych rozciągniętych w czasie (zob. Wytyczne...). Podobnie SN w uzasadnieniu wyroku z 27 lutego 2002 r. (II KKN 17/00, OSNKW 2002, nr 7-8, poz. 55) wyjaśnia, że znamię czasownikowe "znęca się" oznacza, że występek ten najczęściej jest realizowany przez wielokrotne zamachy, chociaż w sytuacji wyjątkowej wystarczy jednorazowe zachowanie. Pojęcie "znęca się" należy interpretować w dużym stopniu obiektywnie, tzn. dla przyjęcia lub odrzucenia wystąpienia tego znamienia nie jest wystarczające samo odczucie pokrzywdzonego, a miarodajne jest jedynie hipotetyczne odczucie wzorcowego obywatela, czyli człowieka o właściwym stopniu socjalizacji i wrażliwego na krzywdę drugiej osoby. O przyjęciu znęcania się rozstrzygają, więc społecznie akceptowane wartości wyrażające się w normach etycznych i kulturowych. Za "znęcanie się" nie można jednak uznać zachowania się sprawcy, które nie powoduje u ofiary poważnego bólu fizycznego lub cierpienia moralnego, ani sytuacji, gdy między osobą oskarżoną a pokrzywdzoną dochodzi do wzajemnego "znęcania się". Pojęcie "znęcanie się" na gruncie art. 207 k.k. zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić w niewielkim stopniu. Nie jest zatem możliwe wzajemne znęcanie się nad sobą małżonków w tym samym czasie ( V KRN 96/90, WPP 1993, nr 1-2, s. 56). Znęcanie się jest działaniem niezależnym od faktu, czy osoba, nad którą sprawca znęca się, nie sprzeciwia mu się i nie próbuje się bronić. Środki obronne stosowane przez taką osobę są usprawiedliwione, gdyż podejmowane są w obronie przed bezpośrednim bezprawnym zamachem na jej dobro. Nie można, przeto uznać, aby obrona osoby, nad którą sprawca się znęca, odbierała jego działaniu cechy przestępstwa ( wyrok SN z 17 sierpnia 1970 r., IV KR 146/70, OSPiKA 1971, z. 2, poz. 41) Przedmiotem bezpośredniego działania przestępstwa określonego w art. 207 § 1 k.k. może być osoba najbliższa (zob. art. 115 § 11 k.k.), inna osoba pozostająca w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy lub osoba nieporadna albo małoletni. Osoba najbliższa to małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu (art. 115 § 11 k.k.). Sąd podziela pogląd według którego przestępstwo określone w art. 207 § 1 k.k. może być popełnione umyślnie i to wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Przesądza o tym znamię intencjonalne "znęca się", charakteryzujące szczególne nastawienie sprawcy (por. również wyrok SN z 21 października 1999 r., V KKN 580/97, Prok. i Pr. 2000, nr 2, poz. 7; por. O. Górniok, S. Hoc, M. Kalitowski, S.M. Przyjemski, Z. Sienkiewicz, J. Szumski, L. Tyszkiewicz, A. Wąsek, Kodeks karny. Komentarz, t. II, Gdańsk 2005, s. 193; wyrok SN II KRN 6/95, Prok. i Pr. 1995, nr 6, poz. 5). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zgromadzony materiał dowodowy, pozwolił na przypisanie mu winy w zakresie wszystkich zarzucanych mu czynów, zakwalifikowanych z art. 207 § 1 kk. Oskarżony znęcał się nad żoną - J. R. poprzez różnorodne zachowania. Oskarżony będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, podczas których używał wobec żony słów wulgarnych, kontrolował jej telefon komórkowy, a nadto stosował przemoc fizyczną - szarpał ją, uderzał, kopał i ciągnął za włosy. Dwukrotnie oskarżony spowodował u pokrzywdzonej różnorodne obrażenia ciała. Fakt, iż oskarżony dopuszczał się powyższych zachowań z przerwami był związany z tym, iż wyjeżdżał do pracy w (...) i nie miało to związku ze zweryfikowaniem przez niego swojej nagannej postawy. Należy również podkreślić, że zachowania oskarżonego cechowały się znaczną intensywnością, powtarzały się a wreszcie miały na celu wyrządzenie krzywdy pokrzywdzonej i były nakierowane na jej udręczenie. Okresy objęte zarzutami był udręką dla J. R., która musiała znosić nie tylko awantury wszczynane przez męża pozostającego pod wpływem alkoholu, ale i jego inne zachowania, które budziły u niej lęk i uniemożliwiały normalne funkcjonowanie. Jednocześnie należy dodać, że trudno ustalić precyzyjnie pobudki czy motywację, która kierowała podsądnym, natomiast prawdopodobnie była to w głównej mierze po spożyciu alkoholu, którą w efekcie wyładowywał na żonie, a także chęć całkowitego podporządkowania sobie J. R.. Nie ma jednak wątpliwości, iż pokrzywdzona doznała dolegliwych cierpień moralnych i fizycznych. Należało również przyjąć, że oskarżony działał w celu wyrządzenia krzywdy o charakterze psychicznym i fizycznym i był w swoich działaniach nieustępliwy, tym samym jego zachowanie należy określić jako umyślne. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa z art. 207 § 1 kk, przy czym Sąd przyjął, iż przestępstwa opisane w punktach II i III aktu oskarżenia stanowią ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk, albowiem zostały one popełnione w krótkich odstępach czasu (5 miesięcy) z wykorzystaniem takiej samej sposobności - stosowanie przemocy fizycznej i psychicznej wobec żony. ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności W. R. I,II I, II Za popełnienie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie I aktu oskarżenia Sąd wymierzył mu , na mocy art. 207§1kk karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu w punktach II i III aktu oskarżenia czynów, tj. przestępstw z art. 207§1kk i przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw, Sąd na mocy art. 91§1kk i art. 207§1kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 53 § 1 i 2 k.k., również mając na uwadze charakter czynów, których dopuścił się oskarżony, okoliczności osobiste występujące po jego stronie oskarżonego, w szczególności, jego uprzednią niekaralność, jak również okoliczności związane z samymi czynami, m.in. różnorodność zachowań wobec pokrzywdzonej i okresy znęcania się nad żoną- Sąd uznał, że kary jednostkowe w wymierzonym rozmiarze są adekwatne i sprawiedliwe. W. R. III I, II Na mocy art. 85§1kk, art. 86§1kk i art. 91§2kk w miejsce orzeczonych kar pozbawienia wolności Sąd orzekł karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił na okres 2 lat tytułem próby. Sąd uznał, iż z uwagi na tożsamość podmiotowo-przedmiotową czynów, których dopuścił się oskarżony, w tym działanie na szkodę tej samej pokrzywdzonej, adekwatną karą będzie kara 7 miesięcy pozbawienia wolności. Przede wszystkim z uwagi na uprzednią niekaralność W. R. Sąd uznał, iż w stosunku do niego powinna być zastosowana instytucja warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby 2 lat. W ocenie Sądu jest to odpowiedni czas w trakcie którego zachowanie oskarżonego powinno być poddane kontroli w ramach probacji. Kierując się zasadą wyrażoną w art. 4 § 2kpk Sąd zastosował wobec oskarżonego ustawę obowiązującą w czasie popełnienia zarzucanych mu czynów, jako względniejszą dla sprawcy. Na gruncie przepisów obowiązujących w czasie orzekania, Sąd byłby zobowiązany, w myśl art. 73 § 2 kk orzec wobec oskarżonego dozór, bowiem jest on sprawcą, który popełnił przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej. W. R. IV I, II Na podstawie art. 46 § 2 kk, Sąd orzekł wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej J. R. nawiązkę w wysokości 1000 złotych. Powyższa kwota ma stanowić rekompensatę dla pokrzywdzonej za krzywdy wyrządzone jej przez oskarżonego. W. R. V I, II Mając na uwadze, że do przypisanych oskarżonemu zachowań dochodziło kiedy ten był pod wpływem alkoholu i jak zeznała pokrzywdzona, to właśnie alkohol wywołuje agresję u oskarżonego, na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu w okresie próby. W. R. VI I, II Na mocy art. 72 § 1 pkt 7a kk Sąd zobowiązał oskarżonego w okresie próby do powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzoną. Orzekając w przedmiocie powyższego obowiązku Sąd uwzględniał przede wszystkim stopień ryzyka powtórzenia podobnych zdarzeń, których dopuścił się W. R. w przyszłości. Sąd miał również na celu przywrócenie pokrzywdzonej poczucia bezpieczeństwa. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VII Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. Ł. P. 1848 zł powiększone o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielce posiłkowej, na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 20 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714). VIII Sąd zasądził od skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. W. S. 1680 zł powiększone o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu, na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 20 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714). IX Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciąża Skarb Państwa, na podstawie art. 624 § 1 kpk, bowiem osiąga dochód w wysokości 2000 zł netto. Podpis
II K 782/20
wyroku z dnia 12 kwietnia 2022 r.
II Ka 328/17
w miejscowości K. gm. T. powiatu (...), w okresie od dnia 1 marca 2016 roku do dnia 1 kwietnia 2016 roku znęcał się psychicznie nad swoją żoną E. C., w ten sposób, że wyzywał pokrzywdzoną wulgarnymi i obelżywymi słowami, zakłócał jej spoczynek nocny, zarzucał zdrady małżeńskie, poniżał ją, wyganiał z domu oraz groził pozbawieniem życia, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 277/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 października 2021r. Sąd Rejonowy w Kaliszu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia Anna Zawiślak Protokolant: st. sekr. sąd. Sylwia Franka Przy udziale Prokuratora ---- po rozpoznaniu w dniach 09 grudnia 2020r., 15 marca 2021r., 22 marca 2021r., 30 czerwca 2021r., 06 października 2021r. sprawy 1. S. F. , syna T. i K. z domu M., ur. (...) w S. oskarżonego o to, że: I. W okresie od 05 stycznia 2016r do 01 czerwca 2018r w miejscowości O. gm. O. w okresie od listopada 2008 do 14 maja 2018 r w miejscowości A., gm.

Ż. znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żoną M. F. (1) oraz małoletnimi córkami O. i J. F. w ten sposób, że wielokrotnie bez powodu wszczynał awantury domowe w trakcie trwania których zachowywał się agresywnie, szarpał, popychał pokrzywdzone M. i O. F., poniżał je, ubliżał im, używał słów potocznie uważanych za wulgarne, zakłócał spokój nocny, wyrzucał żonę z domu, wyłączał media, a ponadto przez nadużycie stosunku zależności ze względu na uzależnienie finansowe doprowadzał M. F. (1) do obcowania płciowego tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k. i 199 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

1. oskarżonego S. F. uznaje za winnego tego, że w okresie od listopada 2008r. do 14 maja 2018r. w miejscowości A., gm. Ż. znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żoną M. F. (1) oraz małoletnią córką O. F. w ten sposób, że wielokrotnie bez powodu wszczynał awantury domowe w trakcie których zachowywał się agresywnie, szarpał, popychał pokrzywdzone M. i O. F., poniżał je, ubliżał im, używał słów potocznie uważanych za wulgarne, zakłócał spokój nocny, wyłączał media, a ponadto przez nadużycie stosunku zależności ze względu na uzależnienie finansowe doprowadzał M.

F. (1) do obcowania płciowego tj. przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i 199 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, 2. na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu tytułem próby na okres 3 (trzech) lat, 3. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązuje oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby na piśmie co 3 (trzy) miesiące, 4. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem kosztów sądowych zwalniając go od ich ponoszenia w pozostałym zakresie.

Sędzia Anna Zawiślak

UZASADNIENIE

Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 277/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. S. F. w okresie od listopada 2008 do 4 października 2017r w miejscowości A., gm. Ż. znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żoną M. F. (1) oraz małoletnią córką O. F. w ten sposób, że wielokrotnie bez powodu wszczynał awantury domowe w trakcie trwania których zachowywał się agresywnie, szarpał, popychał pokrzywdzone M. i O. F., poniżał je, ubliżał im, używał słów potocznie uważanych za wulgarne, zakłócał spokój nocny, wyłączał media, a ponadto przez nadużycie stosunku zależności ze względu na uzależnienie finansowe doprowadzał M.

F. (1) do obcowania płciowego tj. przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i 199 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Oskarżony S. F. i oskarżycielka posiłkowa M. T. (1) (uprzednio F.) zawarli związek małżeński w dniu 29 kwietnia 2006r. w K.. W trakcie ich małżeństwa urodziła się córka J. F.. Oskarżony przysposobił również córkę pokrzywdzonej z pierwszego związku – (...). Wymienieni na rok przed ślubem zamieszkali w miejscowości A. gm. Ż. wraz z rodzicami, bratem i siostrą oskarżonego.

W 2013r. oskarżony wraz z żoną i córkami przeprowadzili się do nowo wybudowanego domu w miejscowości A., naprzeciwko poprzedniego miejsca zamieszkania. zeznania oskarżycielki posiłkowej M. T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v. – 240v. częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. F. 162 - 164, 236 – 236v., 283 – 283v., 363 – 363v. zeznania świadka A. F. 60, 242v. - 243 częściowo zeznania świadka T. F. 285 – 285v. częściowo zeznania świadka M. F. (2) 286 – 286v. zzęściowo zeznania świadka N. K. 62, 287 – 287v. zeznania świadka A.

D. 292v. – 293 Początkowo między małżonkami dochodziło jedynie do drobnych kłótni, lecz agresywne zachowania oskarżony ujawniał już przed ślubem. Pierwszy poważny incydent miał miejsce, kiedy pokrzywdzona M. T. (1) była w czwartym miesiącu ciąży (listopad 2008). Wtedy to podczas jednej z kłótni oskarżony pchnął wymienioną na łóżko i zaczął dusić. M. T. (1) nie zawiadomiła policji, nie wykonała również obdukcji lekarskiej. zeznania oskarżycielki posiłkowej M. T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v.

– 240v. Sytuacja w rodzinie F. zaczęła się sukcesywnie pogarszać, oskarżony coraz częściej wszczynał kłótnie. W dniu 11 sierpnia 2012 roku pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzona M. T. (1) wybuchła awantura, podczas której doszło do szarpaniny. S. F. dusił i szarpał pokrzywdzoną, wykręcał jej ręce. Następnego dnia po tym zdarzeniu pokrzywdzona wykonała obdukcję lekarską, w której wskazano, iż pokrzywdzona doznała obrażeń w postaci podbiegnięć krwawych od strony wewnętrznej na ramieniu lewym, na grzbiecie dłoni lewej oraz w okolicy łokcia prawego, a także drobnych punktowych wybroczyn na szyi po stronie prawej.

Wskazano również, iż mechanizm powstania obrażeń może odpowiadać: na kończynach górnych – ściskaniu i szarpaniu palcami, na szyi – ściskaniu placami. Stwierdzone obrażenia naruszyły nietykalność pokrzywdzonej ( art. 217 kk). Po tym zdarzeniu pokrzywdzona wniosła pozew o orzeczenie separacji, który wycofała z uwagi na to, iż oskarżony groził, że popełni samobójstwo, ponadto przepraszał i obiecywał poprawę. zeznania oskarżycielki posiłkowej M. T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v. – 240v. kserokopia opinii sądowo- lekarskiej biegłego A.

T. 278 Oskarżony wyrzucał żonę z domu w nocy, jeżeli ta odmawiała mu współżycia. Podczas takich zdarzeń S. F. spychał pokrzywdzoną również ze schodów, kopał, popychał. Zdarzyło się. Iż wymieniona nocowała w samochodzie. Oskarżony zabraniał pokrzywdzonej kąpać się bez niego. W trakcie trwania małżeństwa, z uwagi na niewielkie zarobki, M. T. (1) (uprzednio F.) była uzależniona finansowo od męża, który wykorzystywał ten fakt, by wymuszać na niej stosunki seksualne. zeznania oskarżycielki posiłkowej M. T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v.

– 240v. zeznania świadka K. Ł. 292 zeznania świadka G. J. 360v. zeznania świadka K. S. 361v. - 362 Podczas jednej z kłótni S. F. przyłożył do gardła pokrzywdzonej nóż kuchenny, przyparł do ściany i powiedział ,, teraz Ci pokażę jak zachowuje się psychopata”. Pokrzywdzona upada na ziemię i zwymiotowała. Jesienią 2013r. pokrzywdzona M. T. (1) złożyła pozew o rozwód. W wyniku próśb i przeprosin oskarżonego pokrzywdzona w lutym 2014r. wycofała pozew o rozwód. Po upływie 5 miesięcy zaczęło dochodzić do kolejnych kłótni, podczas których S. F. wyłączał prąd, zakręcał wodę. zeznania oskarżycielki posiłkowej M.

T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v. – 240v. Zdarzało się, że oskarżony odcinał media w domu, nie pozwalał się kąpać pokrzywdzonej M. T. (1) (uprzednio F.). Oskarżycielka posiłkowa o swoich problemach rodzinnych opowiadała koleżance z pracy I. O. oraz K. K. (2). Zwierzała się, że jest nieszczęśliwa, a mąż wykosztuje fakt, iż jest od niego zależna finansowo. Zdarzało się, iż pokrzywdzona przychodziła do pracy niewyspana, przygnębiona. Oskarżony kontrolował pokrzywdzoną, gdy ta była w pracy poprzez częste telefony.

Natomiast o tym, iż jest bita i wyzywana przez męża opowiadała sąsiadce A. F.. zeznania oskarżycielki posiłkowej M. T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v. – 240v. zeznania świadka I. O. 30, z241 – 241v. zeznania świadka S. C. 57, 242 – 242v. zeznania świadka A. F. 60, 242v. - 243 zeznania świadka K. K. (2) 64, 290v. - 291 zeznania świadka N. K. 62, 287 – 287v. W tracie trwania małżeństwa M. T. (1) (uprzednio F.) wymieniała liczne wiadomości sms z oskarżonym, w tym fotografie o charakterze erotycznym. zeznania oskarżycielki posiłkowej M.

T. (1) (uprzednio F.) 364v. wydruki wiadomości 305 - 359 Płyta CD 383 Oskarżony z biegiem czasu zmienił również nastawienie do przysposobionej córki O. F., ubliżał jej, zwracał się do niej w trybie rozkazującym, groził, iż spali świnkę morską. K. też uderzył ją w twarz. Biologiczną córkę traktował lepiej. W dniu 26 maja 2017 roku doszło do sprzeczki pomiędzy O. a J. F.. Oskarżony wziął do ręki buta, którym uderzył O. F. w udo. W wyniku tego zdarzenia wymieniona doznał obrażeń w postaci stłuczenia przedniej powierzchni uda prawego.

Obrażenia te mogły powstać w następstwie uderzenia płaskim, twardy, narzędziem o dużej powierzchni jak np. podeszwa buta. Podczas awantury we wrześniu 2017r. S. F. zaczął szarpać O. F., próbował zrzucić ją ze schodów, kazał jej wyprowadzić się z domu. Tego dnia pokrzywdzona podjęła decyzję, iż wyprowadzi się wraz z córkami z domu oskarżonego. zeznania świadka O. F. 79 - 82, 283v. - 284 zeznania oskarżycielki posiłkowej M. T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v. – 240v. zeznania świadka A. F. 60, 242v. - 243 opinia sądowo - lekarska 120 – 120v. dokumentacja fotograficzna 22 raport interwencji 13 – 13v.

W dniu 3 października 2017 roku doszło do kłótni, podczas której miała miejsce interwencja Policji. Oskarżony nie chciał by żona wraz z dziećmi wyprowadziła się z domu i w tym celu zastawił bramę. Funkcjonariusze umożliwili pokrzywdzonej i jej córką spakowanie rzeczy i odwieźli wymienione do hotelu. Oskarżony w nocy przyjechał pod hoteli prosił, by żona do niego wróciła. Następnego dnia M. T. (1) udała się do domu męża, który wysłał jej wiadomość sms o treści ,, czy ja mam się zabić, żebyś zrozumiała??”.

Pokrzywdzona wezwała policję, na miejsce przyjechało również pogotowie ratunkowe. Po tymże zdarzeniu oskarżycielka posiłkowa wraz z córkami wyprowadziła się od oskarżonego. zeznania oskarżycielki posiłkowej M. T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v. – 240v. zeznania świadka A. F. 60, 242v. - 243 zeznania świadka O. F. 79 – 82, 283v. - 284 kserokopia wiadomości sms 68, 114 notatka urzędowa z interwencji 275, 276 W dniu 23 października 2017 roku oskarżycielka posiłkowa stawiła się w Komendzie Miejskiej Policji w K. i zgłosiła, że jechał za nią samochód marki O. o nr rej. (...) i obawia się, iż może być to osoba wysłana przez męża.

Oskarżony S. F. wszczynał awantury również po tym, jak M. T. (2) (uprzednio F.) wyprowadziła się od niego i zamieszkała wraz z córkami w K.. Kłótnie prowokował podczas odwiedzin dzieci. zeznania oskarżycielki posiłkowej M. T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v. – 240v. notatka urzędowa 265 W latach 2014 – 2017 pokrzywdzona M. T. (2) (uprzednio F.) leczyła się na objawy lękowe i depresyjne związane z sytuacja rodzinną. Ponadto stwierdzono u niej zaburzenia adaptacyjne. kserokopia historii choroby 130 - 140 M.

T. (1) nie ubiegała się w Ośrodku Pomocy (...) o pomoc psychologiczną, prawną, czy finansową, nie zgłaszała również informacji odnośnie znęcania się przez jej męża. W rodzinie nie jest prowadzona procedura ,,Niebieskiej karty”. pismo z Gminnego Ośrodka Pomocy (...) w Ż. 63 Z opinii Dyrektora Zespołu (...) w R. wynika, iż J. F. obawia się, iż oskarżony S. F. porwie ją ze szkoły, jednakże wskazała, iż nigdy nie zrobił jej krzywdy. opinia Dyrektora Zespołu Szkół Szkolno – Przedszkolnego w R. 88 Wyrokiem z dnia 28 października 2019 roku rozwiązano przez rozwód bez orzekania o winie małżeństwo S. F. zawarte z M.

F. (1) w dniu 29 kwietnia 2006 roku w K.. Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią J. F. powierzono M. F. (1), zastrzegając dla S. F. prawo do współdecydowania w istotnych życiowo sprawach dziecka dotyczących jej wychowania, kształcenia i leczenia oraz prawo do osobistych kontaktów we wskazany w wyroku sposób. Wyrok jest prawomocny. Oskarżony wystąpił również z powództwem o rozwiązanie przysposobienia małoletniej O. F.. Powództwo zostało uwzględnione. zeznania oskarżycielki posiłkowej M. T. (1) (uprzednio F.) 4 – 6, 67 – 68, 142 – 147, 236v.

– 240v. zeznania świadka O. F. 79 – 82, 283v. - 284 dokumentacja z akt sprawy I C 1656/17 90-106 Oskarżony S. F. ma 45 lat, jest rozwodnikiem, posiada na utrzymaniu 2 osoby. Osiąga miesięczny dochód w wysokości 2700 zł netto. Posiada majątek w postaci samochodu osobowego marki B. rocznik 2004, samochodu ciężarowego typu bus marki V. (...) rocznik 2000, domu jednorodzinnego o pow. 198 m 2 , działkę o pow. 1500 m 2, ciągnik marki U. (...), ciągnik marki Z. (...). Oskarżony nie był dotychczas karany. wyjaśnienia oskarżonego S. F. karta karna 236 108, 223, 234, 250, 294 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. S. F. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Wersja wydarzeń przedstawiona przez oskarżonego S. F., a mianowicie, że nigdy nie znęcał się nad żoną M. T. (1) (uprzednio F.) oraz córką O. F., natomiast powodem konfliktów między małżonkami były liczne zdrady jego żony. częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. F. 162 - 164, 236 – 236v., 283 – 283v., 363 – 363v. OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. F.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego S. F. w zakresie zgodnym z opisanym powyżej stanem faktycznym, jedynie co faktu zawarcia związku małżeńskiego z oskarżycielką posiłkową, przysposobienia O. F. oraz braku możliwości przypisania mu przestępstwa znęcania wobec młodszej, biologicznej córki albowiem wyjaśnienia te były zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym w szczególności z zeznaniami M. T. (1) (uprzednio F.), T. F., A. F., M. F. (2), N. K.. zeznania świadka M. T. (1) (uprzednio F.) Zeznania M.

T. (1) są zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków, a w szczególności O. F., I. O., K. K. (2), A. F.. Ponadto zeznania te są wewnętrznie spójne i przekonywujące. Znajdują potwierdzenie również w innych dowodach nieosobowych w postaci dokumentacji fotograficznej, kserokopii opinii sądowo- lekarskiej w sprawie naruszenia czynności ciała . Zeznania te nie były wymuszane i stanowiły swobodną oraz wyczerpującą relację dotyczącą wzajemnych relacji i zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonych.

W opinii biegłego psychologa za wiarygodnością zeznań tego świadka przemawia dodatkowo nieustrukturalizowany sposób prezentacji: informacje rozproszone są w całej relacji, występują dygresje i zmiany tematu. Ponadto za wiarygodnością przemawia duża liczba szczegółów i dokładne ich opisy. Natomiast fakt, iż opiniowana leczyła się na objawy lękowe i depresyjne związane z sytuacją rodzinna, zdaniem biegłego psychologa jeszcze bardziej uwiarygadnia szczerość zeznań przez nią złożonych. Zauważyć również należy, iż charakter stawianego oskarżonemu czynu oraz zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują na mechanizm postepowania, w którym ani sprawca ani pokrzywdzony nie afiszują się z opisem zdarzeń, do których dochodzi w przysłowiowych „czterech ścianach”. zeznania świadka O.

F. Zeznania te były spójne, logiczne, a wskazany przez świadka opis zdarzeń korespondował ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami M. T. (1) (uprzednio F.), N. K.. Ponadto w opinii biegłej psycholog zeznania O. F. mają wysoki poziom wiarygodności. zeznania świadka I. O. Zeznania te były spójne, logiczne i korespondowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zeznania I. O. znalazły potwierdzenie w szczególności w zeznaniach M. T. (1) (uprzednio F.). Świadek jest osobą postronną, nie ma więc interesu w przedstawianiu zdarzeń w sposób korzystny dla jednej ze stron. zeznania świadka S. C. zeznania świadka K.

Ł. zeznania świadka A. D. zeznania świadka G. J. zeznania świadka K. S. Sąd dał wiarę zeznaniom S. C., K. Ł. A. D., G. J. oraz K. S. albowiem były one spójne i rzeczowe, nie zachodziły żadne okoliczności podważające ich wiarygodność. Świadkowie ci zgodnie wskazywali, iż S. F. twierdził, że żona go zdradza. Nie posiadali oni jednakże szczegółowej wiedzy w zakresie zarzucanego oskarżonemu czynu. W domu rodziny F. bywali bowiem sporadycznie. zeznania świadka A. F. Zeznania te były spójne, logiczne, a ponadto korespondował ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami M.

T. (1) (uprzednio F.), O. F., N. K.. zeznania świadka K. K. (2) Zeznania te były rzeczowe, logiczne. Zeznania K. K. (2) znalazły potwierdzenie w szczególności w zeznaniach M. T. (1). Nie było powodu, aby osoba niezainteresowana rozstrzygnięciem w sprawie, przytaczała niezgodnie z prawdą znane sobie fakty. zeznania świadka N. K. Sąd dał wiarę zeznaniom N. K.. Były one konsekwentne, logiczne i zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami O. F., A. F., M. T. (1) (uprzednio F.). częściowo zeznania świadka T.

F. częściowo zeznania świadka M. F. (2) Sąd dał wiarę zeznaniom T. F. i M. F. (2) w zakresie zgodnym z opisanym powyżej stanem faktycznym, jedynie co faktu zawarcia związku małżeńskiego oskarżonego z oskarżycielką posiłkową oraz przysposobienia O. F. albowiem zeznania te były zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym w szczególności z wyjaśnieniami oskarżonego, zeznaniami M. T. (1) (uprzednio F.), A. F., N. K.. opinia sądowo - lekarska Opinia jest jasna, rzeczowa, kompletna i została sporządzona przez osobę, która posiadają specjalistyczną wiedzę w swojej dziedzinie.

Nie ma podstaw do kwestionowania jej twierdzeń. dokumenty dołączone do akt sprawy Zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione organy w ramach przysługujących im kompetencji, w sposób rzetelny i fachowy. Ich prawdziwość i autentyczność nie wzbudziła w ocenie Sądu wątpliwości. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.2.1 częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. F.

Oskarżony w toku całego postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W tym zakresie Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego- o ile są one sprzeczne z opisanym powyżej stanem faktycznym Za odmową wiary wyjaśnieniom oskarżonych przemawia ocena tychże wyjaśnień dokonana przez pryzmat wiarygodnych dokumentów (kserokopii opinii sądowo- lekarskiej w sprawie naruszenia czynności ciała, dokumentacji fotograficznej) oraz zeznań świadków M. T. (2) (uprzednio F.), O. F., A. F., N. K., I. O., K. K. (2), S. C..

Wszystkie okoliczności sprawy doprowadziły do przekonania, że wersja zdarzenia przedstawiona przez oskarżonego została przedstawiona w celu ochrony przed odpowiedzialnością karną. częściowo zeznania świadka T. F. częściowo zeznania świadka M. F. (2) Zdaniem Sądu nie sposób było uznać za wiarygodnych zeznań tych świadków w zakresie, w jakim wskazywali, iż S. F. nigdy nie zachowywał się negatywnie w stosunku do żony i córki O. F.. Były one zbieżne z relacją oskarżonego, uznaną za niewiarygodną w całości. T. F. jest ojcem oskarżonego, natomiast M.

F. (2) jego bratem. W ocenie Sądu zeznania te złożone zostały na potrzeby niniejszego postępowania i w związku z pozostałym, omówionym powyżej materiałem dowodowym powstały wątpliwości co do ich obiektywizmu w danej sprawie. zeznania świadka S. R. zeznania świadka L. C. Bez rzeczywistego znaczenia dla ustaleń faktycznych były natomiast zeznania S. R. oraz L. C. które nie pozwoliły na poczynienie ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia w zakresie stawianych oskarżonemu zarzutów. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1.

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem S. F. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Znęcanie się (art. 207 § 1 k.k.) oznacza działanie albo zaniechanie polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dolegliwych cierpień moralnych, powtarzających się albo jednorazowym lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie. (por wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 1982 II KR 5/82 opubl. OSNPG 1982/8/114). Pojęcie „znęcanie się” na gruncie art. 207 k.k. zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić w niewielkim stopniu. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2003 r.

IV KKN 312/99 opubl. LEX nr 77436) Istota znęcania polega na jedno- lub wielorodzajowych pojedynczych czynnościach sprawcy, naruszających różne dobra pokrzywdzonego i systematycznie powtarzających się, a odznaczających się intensywnością w zadawaniu dolegliwości fizycznych lub psychicznych. W świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budziło wątpliwości Sądu, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego określonego w art. 207 § 1 k.k. Pokrzywdzone są względem oskarżonego małżonką oraz córką, a więc osobami najbliższymi w myśl art. 115 § 11 k.k. Nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, iż oskarżony wykorzystując istnienie przewagi fizycznej i psychicznej dopuścił się wobec pokrzywdzonych M.

T. (1) (uprzednio F.) oraz O. F. czynności, które naruszyły zarówno ich nietykalność cielesną, ale również polegały na zadawaniu dolegliwości psychicznych. S. F. wielokrotnie bez powodu wszczynał awantury domowe w trakcie trwania których zachowywał się agresywnie, szarpał, popychał pokrzywdzone, poniżał je, ubliżał im, używał słów potocznie uważanych za wulgarne. Wielokrotnie również zakłócał spokój nocny, wyrzucał żonę z domu i wyłączał w domu media. Należy przy tym podkreślić, iż znęcanie się, o którym mowa w przepisie art. 207 § 1 k.k., jest działaniem niezależnym od faktu, czy osoba, nad którą sprawca znęca się, nie sprzeciwia mu się i nie próbuje się bronić ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 1970 r.

IV KR 146/70 opubl. OSP 1971/2/41). Trudno zatem w takich okolicznościach czynić pokrzywdzonym zarzut z tego, iż za każdym razem nie zgłaszały zaistniałych działań i naruszeń do organów ścigania. Charakter czynów których dopuszczał się S. F. i specyfika przestępstwa znęcania się wskazuje, iż osoby pokrzywdzone rzadko zgłaszają takie okoliczności z uwagi na sytuację rodzinną i obawę przed sprawcą. Cechą podmiotową znęcania się jest jego umyślność, wyrażająca się w chęci wyrządzenia krzywdy fizycznej lub moralnej, dokuczania, poniżania – obojętnie z jakich pobudek.

Bez znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego pozostaje zatem, co skłoniło go do tego rodzaju zachowań wobec pokrzywdzonej. Ponadto wskazać należy, iż do objętych postępowaniem zdarzeń doszło w miejscowości A.. Z uwagi na powyższe z opisu czynu należało wyeliminować fragment ,, W okresie od 05 stycznia 2016r do 01 czerwca 2018r w miejscowości O. gm. O.”- co zapewne stanowiło jedynie omyłkę pisarską prokuratora związaną z komputerową obróbką tekstu, nie wynika bowiem z zarzutów stawianych oskarżonemu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał natomiast podstaw do uznania, iż oskarżony znęcał się nad córką J.

F.,. Z zeznań świadków ( uznanych za wiarygodne) wynika, iż oskarżony w odmienny sposób traktował obie dziewczynki, co w efekcie doprowadziło do rozwiązania przysposobienia na wniosek oskarżonego. Nie ustalono także w toku postępowania żadnych charakterystycznych zdarzeń skierowanych bezpośrednio przeciwko biologicznej córce oskarżonego, które w istocie mogłyby wypełniać znamiona art. 207 § 1 kk. Z uwagi na powyższe z opisu czynu wyeliminowano również fragment, który tegoż dotyczył. Co do daty czynu sąd skorygował ją – przyjmując, iż działanie oskarżonego ustało po wyprowadzce pokrzywdzonych ze wspólnie zajmowanej nieruchomości, która miała miejsce w październiku 2017r.

Nawet jeżeli dochodziło po niej do negatywnych zachowań oskarżonego to brak jest podstaw do przyjęcia, iż z uwagi na zakres intensywności mogły one wypełniać znamiona znęcania. Na marginesie wspomnieć należy, iż przestępstwo znęcania się ma wieloczynowy i ogólny charakter, a zatem w jego obrębie może się znaleźć wiele innych czynów zabronionych przez Kodeks karny. Już na gruncie (...) wskazywano, że użyty w art. 184 § 1 (...) (obecnie art. 207 § 1 KK) zwrot "znęca się fizycznie [...] nad inną osobą" obejmuje z istoty swej i pochłania określone w art. 182 § 1 (...) znamię w postaci naruszenia nietykalności cielesnej tej osoby, a w związku z tym pomiędzy przytoczonymi przepisami zachodzi tylko pozorny zbieg, co w konsekwencji powoduje to, że czyn polegający na fizycznym znęcaniu się w rozumieniu art. 184 § 1 (...) kwalifikować należy tylko z tego przepisu, bez stosowania kumulatywnej kwalifikacji z art. 181 § 1 (...) (obecnie art. 216 § 1 KK) i art. 182 § 1 (...) (obecnie art. 217 § 1 KK) (wyr.

SN z 30.4.1971 r., Rw 438/71, OSNKW 1971, Nr 7–8, poz. 121, s. 76; zob. również M. Surkont, Znieważenie, s. 55; Marek, Kodeks karny, 2005, s. 470; O. Górniok, w: Górniok i in., Kodeks karny, t. 3, s. 196). Art. 199 § 1 k.k. penalizuje doprowadzenie innej osoby do obcowania płciowego lub do poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia. Dla wypełnienia natomiast znamion czynu zabronionego z artykułu 199 § 1 k.k. niezbędne jest nadużycie przez sprawcę stosunku zależności.

Musi on świadomie wykorzystać relację łączącą go z pokrzywdzonym jako czynnik oddziaływania na jego psychikę, tak aby wyraził on zgodę na obcowanie płciowe lub inną czynność seksualną. Krytyczne położenie w rozumieniu art. 199 § 1 k.k. definiuje się jako "dramatyczną sytuację", w jakiej znalazła się ofiara, zagrażającą jej egzystencji. Zdaniem SN krytyczne położenie to taka sytuacja, w której osobie znajdującej się w nim realnie grozi doznanie poważnego uszczerbku lub dolegliwości (zob. wyrok SN z dnia 5 lutego 2009 r., II KK 251/08, LEX nr 486551).

Powody krytycznego położenia mogą być różne i wynikać ze zdarzenia losowego, z bezrobocia, z problemów ze zdrowiem, z poważnego zadłużenia finansowego i braku zdolności do jego spłaty, co grozi bankructwem lub bezdomnością albo ściganiem ze strony wierzycieli gotowych do wymuszenia zwrotu długu nawet przez fizyczne skrzywdzenie ofiary. Wykorzystanie krytycznego położenia polega na świadomym wyzyskaniu tej sytuacji do uzyskania zgody (wyraźnej lub przyzwolenia) na realizację określonych zachowań seksualnych z udziałem ofiary (por.

V. Konarska - Wrzosek, Komentarz do art. 199 § 1 k.k., wyd. LEX). W ocenie sądu tego rodzaju sytuacja życiowa, zmuszającą aż do zgody na niechciane kontakty seksualne, ma miejsce w niniejszej sprawie. Oskarżony przez nadużycie stosunku zależności ze względu na uzależnienie finansowe doprowadzał M. T. (1) (uprzednio F.) do obcowania płciowego. Ponadto wskazać należy, iż pokrzywdzona w oparciu o sytuację panująca w rodzinie zakładała, iż odmawiane współżycia może w konsekwencji przynieść dla niej negatywne skutki- mimo, iż oskarżony nie werbalizował wprost gróźb przed współżyciem.

Zachowanie oskarżonego w tej sytuacji wyczerpało znamiona czynu z art. 199 § 1 k.k. Zgodnie z art. 11 § 2 k.k. jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. W przedmiotowej sprawie przepisem takim był art. 207 § 1 k.k. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4.

Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. F. 1 Uznając oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów Sąd wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności.

Orzekając o karze Sąd miał na względzie ogólne dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 k.k., uwzględniając przede wszystkim stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu, biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu.

Zarzucony oskarżonemu czyn były przez niego zawiniony, brak bowiem jakichkolwiek okoliczności wyłączających bezprawność bądź winę oskarżonego. Uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Rodzaj kary odpowiada dyrektywie prewencji indywidualnej oraz wskazaniom prewencji ogólnej. Okolicznością łagodzącą była natomiast dotychczasowa niekaralność oskarżonego. Sad wziął także pod uwagę fakt, iż oskarżony nie zamieszkuje z pokrzywdzoną, obie strony prowadzą odrębne życie, sprawa o rozwód zakończyła się.

W związku z koniecznością sprawowania wspólnej władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką sąd baczył także by rozstrzygnięcie nie doprowadzało do eskalacji konfliktu pomiędzy w/w. S. F. 2 Wobec oskarżonego Sąd zastosował dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 69 § 1 kk. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. Uwzględniając postawę oskarżonego, jego warunki osobiste i dotychczasowy sposób życia Sąd uznał, iż takie orzeczenie kary jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.

S. F. 3 Na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązano oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby na piśmie co 3 miesiące. Obowiązek ten ma na celu zapewnienie sądowi kontroli nad zachowaniem sprawcy w czasie próby. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7.

KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4 O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 złotych tytułem zwrotu części kosztów sądowych, zaś na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od zapłaty kosztów w pozostałej części. Za takim rozstrzygnięciem przemawia w szczególności aktualna sytuacja finansowa oskarżonego i wysokość jego dochodów. Podpis Sędzia Anna Zawiślak