II Ka 509/22 · Sąd powszechny

Urząd Celny w L. oskarżył B. S. o to, że: w dniu 14.04.2014 r. w P. na Hali Targowej, w stoisku […]przechowywała towar w postaci łącznie 58 paczek papierosów różnych marek bez polskich znaków akcyzy, wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej bez zgłoszenia do kontroli 2 celnej i wbrew obowiązującym ograniczeniom przywozowym, importowany bez uprzedniego oznaczenia polskimi znakami akcyzy pochodzący z czynu zabronionego określonego w art. 86 § 1 i 4 k.k.s. i art. 63 § 2 i 7 k.k.s. w zb. z art. 7 § 1 k.k.s., czym narażono na uszczuplenie podatku akcyzowego w kwocie 4.557,00 zł, tj. o wykroczenie skarbowe określone w art. 65 § 1 i 4 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 r., orzekł w punkcie I następująco: oskarżoną B.

Sygn. akt II Ka 686/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 listopada 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Sędziowie: SO Paweł Mądry (spr.) SO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Małgorzaty Jaszczuk po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy D. Z. (1) oskarżonego z art. 160 §2 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 487/24 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniża do 5 (pięć) lat wymiar środka karnego orzeczonego w pkt II wyroku; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 686/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 487/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ------------------------ -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ------------------------ -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut z apelacji obrońcy 1. I. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie m.in. 9 § 2 kk, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przypisaniu oskarżonemu winy nieumyślnej w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy, oceniany zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie dawał podstaw do obiektywnego stwierdzenia, że oskarżony, jako doświadczony ratownik medyczny, mógł i powinien był przewidzieć wystąpienie tak gwałtownego i tragicznego w skutkach pogorszenia stanu zdrowia pacjenta, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania, podczas gdy oskarżony powinien zostać uniewinniony od zarzucanego mu czynu; II. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1. m.in. art. 7 kpk w zw. z m.in. art. 410 kpk, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej, opartej na wybiórczo potraktowanym materiale dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. Naruszenie to polegało w szczególności na: - bezkrytycznym i całkowitym oparciu ustaleń faktycznych na opinii biegłych, przy jednoczesnym zignorowaniu fundamentalnych sprzeczności pomiędzy wnioskami tej opinii a zeznaniami naocznego świadka zdarzenia – B. T. (1). Sąd pominął kategoryczne stwierdzenie świadka, że w domu „ leków żadnych nie było”, co podważa kluczowe dla opinii założenie, iż to oskarżony był dysponentem i podał pokrzywdzonemu wszystkie wykryte w jego organizmie substancje. - błędnej interpretacji zeznań B. T. (1), w których Sąd dopatrzył się rzekomego zaprzeczenia wersji oskarżonego, podczas gdy świadek na kluczowe pytanie o leki pozostawione po poprzednich detoksykacjach odpowiedziała „ nie pamiętam”, co nie jest zaprzeczeniem, a jedynie wyrazem naturalnej w tych okolicznościach niepamięci. Sąd dokonał niedopuszczalnej nadinterpretacji tego dowodu na niekorzyść oskarżonego. - odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w sposób apodyktyczny, bez pogłębionej analizy ich spójności z historią choroby pokrzywdzonego, który jako osoba wieloletnio i głęboko uzależniona, wielokrotnie przechodząca detoksykacje, z wysokim prawdopodobieństwem mogła dysponować własnymi lekami uspokajającymi, 2. m.in. art. 5 § 2 kpk (zasada in dubio pro reo), poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Wątpliwości te, wynikające wprost z opisanej wyżej sprzeczności między opinią biegłych a zeznaniami kluczowego świadka, powinny były doprowadzić do przyjęcia wersji korzystniejszej dla oskarżonego, tj. że nie podał on leków z grupy benzodiazepin, 3. m.in. art. 424 § 1 pkt 1 kpk, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy, który nie wyjaśnia w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego, na jakiej podstawie Sąd dokonał tak kategorycznych ustaleń faktycznych, pomijając przy tym istotne dowody i okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego. III. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który był bezpośrednią konsekwencją powyższych uchybień procesowych i miał wpływ na treść wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że: - oskarżony podał pokrzywdzonemu wszystkie cztery wymienione w zarzucie leki, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na takie jednoznaczne ustalenie, - działanie oskarżonego nosiło znamiona rażącego naruszenia zasad ostrożności, podczas gdy Sąd pominął jego wieloletnie doświadczenie zawodowe, nienaganną opinię oraz fakt, że podjął on natychmiastową akcję reanimacyjną. IV. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary i środka karnego, polegającej na wymierzeniu kary bezwzględnego pozbawienia wolności oraz długoterminowego zakazu wykonywania zawodu osobie niekaranej, o nienagannej opinii, w sytuacji, gdy czyn miał charakter nieumyślny, a Sąd całkowicie pominął szereg okoliczności łagodzących, a ponadto wewnętrzną sprzeczność rozstrzygnięcia o karze i środkach o charakterze finansowym. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - analiza akt sprawy, w świetle środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego, nie dała podstaw do uznania podniesionych w nim zarzutów za trafne. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti nie dopuścił się uchybień, na jakie wskazuje skarżąca, bowiem Sąd procedował właściwie, trafnie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie poczynił prawidłowe ustalenia, które doprowadziły do bezspornego uznania, że oskarżony swym zachowaniem dopuścił się czynu kwalifikowanego z m.in. 160 § 2 kk w zb. z art. 155 kk. - podnosząc zarzut naruszenia art. 9 § 2 kk, obrońca starała się wykazać, że oskarżony jako doświadczony ratownik medyczny z wieloletnim doświadczeniem nie mógł, bądź nawet nie powinien był przewidzieć wystąpienia zaburzeń oddychania i krążenia w konsekwencji podania w krótkim czasie dwóch różnych leków należących do grupy benzodiazepin o depresyjnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy. W konsekwencji, zdaniem obrońcy, oskarżony powinien zostać uniewinniony od zarzucanego mu czynu wobec niemożności przypisania mu winy nieumyślnej. Argumentacja zawarta w apelacji na poparcie tego zarzutu jest nielogiczna i wewnętrznie sprzeczna. Jak wynika z materiału dowodowego, w dniu zdarzenia pokrzywdzony czuł się dobrze, nie skarżył się na dolegliwości bólowe, natomiast spożywał on alkohol w ilości około 0,5 litra wódki, zgodnie z relacją świadka B. T. (2), i chciał przerwać ciąg alkoholowy, w którym znajdował się od kilku tygodni. W tym celu, oskarżony udał się do domu pokrzywdzonego. Po zebraniu niezbyt obszernego wywiadu, w krótkim czasie (niespełna godziny), oskarżony założył J. T. wkucie i zaczął podawać płyny oraz witaminę C, witaminę D, magnez, relanium 10 mg dożylnie oraz 10 mg domięśniowo, a także dormicum 1 tabletkę i klemastynę (lek przeciwhistaminowy, antyalergiczny). Podaż ww. leków przez oskarżonego wynika nie tylko z kartki przez niego sporządzonej, lecz także z zeznań naocznego świadka B. T. (1) oraz zeznań świadków – ratowników medycznych wezwanych na miejsce zdarzenia, którzy zebrali od oskarżonego oświadczenie co do podanych przez niego leków pokrzywdzonemu. Jak wynika z opinii biegłych, zarówno relanium jak i dormicum są lekami z grupy benzodiazepin, które mają działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy. Jednoczesne ich podanie oraz dołączenie innych leków wywołujących depresję ośrodkowego układu nerwowego (np. klemastyna) z dużym prawdopodobieństwem prowadzi do wzmożonego efektu sedacyjnego i depresji oddechowej, która wystąpiła u pokrzywdzonego niedługo po podaży przez oskarżonego leków i była przyczyną nagłego zatrzymania krążenia i śmierci pokrzywdzonego. - niewątpliwie, postępowanie medyczne oskarżonego nie było zgodne z zasadami wiedzy i praktyki medycznej, co wprost wynika z opinii biegłych, w której specjaliści z zakresu medycyny sądowej, medycyny ratunkowej i toksykologii klinicznej, kompleksowo przeanalizowali czynności podjęte przez oskarżonego i stwierdzili, że postępowanie to było nieprawidłowe i nieadekwatne do stanu zdrowia pokrzywdzonego. D. Z. (1) w krótkim czasie podał pokrzywdzonemu bez wskazań medycznych dwa silnie działające leki z grupy benzodiazepin oraz klemastyne, nieustalając wcześniej stanu nietrzeźwości J. T., lecz wiedząc, że tego dnia spożywał on alkohol, a w ciągu alkoholowym był już trzeci tydzień. Niemalże jednoczesna podaż siarczanu magnezu oraz kilku leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy znacząco zwiększała ryzyko depresji oddechowej, którą oskarżony jako ratownik medyczny z wieloletnim doświadczeniem powinien był przewidzieć. - wobec powyższych rozważań, Sąd Okręgowy nie podziela zarzutu naruszenia art. 9 § 2 kk. Sąd Rejonowy słusznie zważył, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn zabroniony nieumyślnie, na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu mógł przewidzieć. Jak wynika z akt sprawy, D. Z. (2) przed zdarzeniem wykonywał zawód ratownika medycznego, do którego kwalifikacje zdobył w 2016 roku. Jako absolwent studiów oraz wieloletni pracownik Zespołu (...) oraz oddziałów SOR oskarżony znał podstawowe zasady farmakoterapii, poszczególne grupy produktów leczniczych, główne mechanizmy ich działania w organizmie i działania niepożądane a także pochodzenie, rodzaje i drogi podawania produktów leczniczych, mechanizm i efekty ich działania oraz procesy jakim podlegają produkty lecznicze w organizmie, a nawet ich interakcje wzajemne oraz z alkoholem. Wobec powyższego, niezasadne są twierdzenia obrońcy, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do obiektywnego stwierdzenia, że oskarżony jako doświadczony ratownik medyczny, mógł i powinien był przewidzieć wystąpienie tak gwałtownego i tragicznego w skutkach pogorszenia stanu zdrowia pacjenta. - niezasadne są także zarzuty kwestionujące ocenę opinii biegłych oraz zeznań świadka B. T. (1). Jak wynika z depozycji świadka, matka pokrzywdzonego była cały czas obecna podczas podaży leków przez oskarżonego, nie wychodziła ona z pomieszczenia i była w stanie kategorycznie stwierdzić, że pokrzywdzony tego dnia, ani przed przyjazdem D. Z. (1), ani w trakcie jego pobytu, nie przyjmował leków innych, niż podawane przez oskarżonego. Argumentacja obrony dąży do wykazania, że pokrzywdzony sam we własnym zakresie, lecz w obecności oskarżonego, przyjął lek uspokajający i to właśnie ten lek spowodował rekcję organizmu J. T., którą D. Z. (1) nie przewidywał i nie mógł przewidzieć. Niemniej jednak, ta wersja wydarzeń nie została potwierdzona jakimkolwiek materiałem dowodowym i jak słusznie ocenił Sąd Rejonowy, stanowi jedynie linie obrony oskarżonego. W tym miejscu należy również wskazać, że jak wynika z opinii biegłych, w przedmiotowej sprawie, to nie dawki benzodiazepin wpłynęły negatywnie na stan zdrowia pokrzywdzonego, lecz interakcja benzodiazepin, klemastyny oraz siarczanu magnezu z alkoholem etylowym powodująca depresyjne działanie na ośrodkowy układ nerwowy u osoby z zaawansowanym stłuszczeniem wątroby. Ponadto oskarżony, działając w warunkach domowych, bez wyposażenia jakim dysponuje standardowy 2 lub 3-osobowy zespół ratownictwa medycznego nie mógł samodzielnie i skutecznie odwrócić wywołanego przez siebie skutku dla zdrowia pokrzywdzonego. Pomimo tej świadomości oraz wiedząc, że pokrzywdzony tego dnia spożywał alkohol i znajduje się w 3 tygodniowym ciągu alkoholowym, oskarżony zdecydował się na podaż produktów leczniczych znając efekty ich działania oraz ich interakcje z alkoholem. - analiza akt sprawy oraz treści pierwszoinstancyjnego uzasadnienia prowadzi do wniosku, iż Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka B. T. (1) i opinii biegłych zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 7 i art. 410 kpk. Argumentacja obrony nie zdołała podważyć zasadności ocen dokonanych przez Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie. Podniesiony przez skarżącą zarzut obrazy m.in. art. 7 kpk nie ma swego odbicia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ocena dowodów przeprowadzona w sposób na jaki wskazuje skarżąca, byłaby sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tezy zawarte w środku odwoławczym nie zostały wiarygodnie uargumentowane i nie zasłużyły na ich uwzględnienie, bowiem mają one jedynie za zadanie wykreować i poprzeć przyjętą przez oskarżonego linię obrony. - odnosząc się do zarzutu z pkt II.2 apelacji należy wskazać, że dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. W postępowaniu karnym rzeczą naturalną jest występowanie dowodów wskazujących na sprzeczne wersje wydarzeń, lecz to właśnie obowiązkiem sądu jest dokonanie rzetelnej oceny materiału dowodowego i wyeliminowanie mogących się prima facie pojawić wątpliwości. Dopiero, jeśli nie można ich rozwiać, zastosowanie znajdzie art. 5 § 2 kpk. Należy przy tym podkreślić, że przepis ten dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie, zarówno Sąd meriti jak i Sąd odwoławczy badający sprawę nie powziął jakichkolwiek wątpliwości co do treści opinii biegłych ani co do treści zeznań świadka B. T. (1). - niezasadny był również zarzut naruszenia art. 424 § 1 pkt 1 kpk. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti w tabelarycznym uzasadnieniu wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sposób redakcji uzasadnienia, wbrew twierdzeniom skarżącego, umożliwił Sądowi odwoławczemu dokonanie kontroli instancyjnej. - odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych należy wskazać, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Argumentacja zarzutów zawierająca się w uzasadnieniu wniesionej apelacji nie była wystarczającą podstawą do uznania ich za zasadne, w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia. - w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II Aka 171/15). Nadto, zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 roku w sprawie o sygnaturze akt II KR 114/74). Stanowiska przedstawione w powyższych judykatach w pełni zaaprobował także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. - po dokonaniu analizy akt sprawy związanej z rozpoznaniem wniesionego środka odwoławczego Sąd Okręgowy uznał, iż wymierzona w pierwszoinstancyjnym wyroku kara nie cechuje się rażącą niewspółmiernością. Sąd meriti ustalając wymiar kary wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, w tym dotychczasową niekaralność. Tych samych okoliczności nie wzięto pod uwagę przy wymiarze orzeczonego środka karnego. W aktach sprawy znajdują się listy rekomendacyjne, z których wynika, iż oskarżony w swojej pracy wyróżniał się m.in. wybitną starannością, dokładnością i rzetelnością. Jako osoba, D. Z. (1) jest zaangażowany, posiada wysoko rozwinięte poczucie empatii i świetnie współpracował z innymi członkami zespołu (k. 627-629). Ponadto w czasie wykonywania zawodu, nie odnotowano jakichkolwiek skarg na działanie oskarżonego. Wobec tego, w ocenie Sądu, środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu ratownika medycznego oraz nakaz powstrzymywania się od prowadzenia działalności związanej z udzielaniem świadczeń zdrowotnych na okres 5 lat jest wystarczające do osiągnięcia celu tego środka karnego. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. Z. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wolny od uchybień; ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary o charakterze wolnościowym oraz o znaczące złagodzenie orzeczonego środka karnego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego była podstawą do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego w tej części. Bezzasadność pozostałych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków ich dotyczących. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 487/24 w zakresie niewymienionym w części 5.2 tabelarycznego uzasadnienia Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wyrok w tej części jako słuszny i odpowiadający prawu utrzymano w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył do 5 lat wymiar środka karnego orzeczonego w pkt II wyroku Zwięźle o powodach zmiany zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego była podstawą do zmiany zaskarżonego wyroku. Szerzej o powodach zmiany w rubryce 3.1 tabelarycznego uzasadnienia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 w zw. art. 634 kpk w zw. z art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (300 złotych opłaty od kary i 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 12 lipca 2019r., sygn.

Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 11 maja 2022r.

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu