Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II AKa 111/22 AI generated

II AKa 111/22 · Sąd powszechny

Case Number II AKa 111/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

art. 445 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 448 k.c. w zb. z art. 552 § 4 k.p.k. poprzez ich błędną wykładnię: a) skutkującą uznaniem, iż w okolicznościach niniejszej sprawy sumą odpowiednią zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez J. D. (1) wynikłą z niesłusznego zatrzymania w toku postępowania karnego, w sprawie o sygn. akt DS. 201/73, zakończonego postanowieniem Wiceprokuratora Prokuratury Powiatowej w Zamościu z dnia 16.08.1973 r. o częściowym umorzeniu śledztwa, które zostało zamienione postanowieniem Prokuratora Generalnego z dnia 31.12.2020 r. w sprawie o sygn. akt PK II Dsn 417/2020 jest kwot 4.500,00 zł, podczas gdy Sąd I instancji nie uwzględnił we właściwy sposób wszystkich istotnych okoliczności, które w sposób wyjątkowy miały wpływ na wymiar krzywd wnioskodawczyni, a w konsekwencji na wysokość zadośćuczynienia, w tym okoliczności osadzenia i warunków, w jakich wnioskodawczyni odbywała izolację, braku kontaktów z rodziną zastraszania, skutków zdrowotnych i psychicznych osadzenia, zatrzymania z tytułu wykonywania praktyk religijnych, co doprowadziło do poczucia rażącej niesprawiedliwości przez wnioskodawczynię dodatkowo na skutek zasądzenia powyżej wskazanej kwoty zadośćuczynienia w wysokości niewspółmiernie niskiej — w stosunku do rozmiaru krzywdy doznanej przez pokrzywdzoną - gdy całokształt okoliczności sprawy, tj. przyczyny i okoliczności zatrzymania, warunki przebywania w izolacji, represje, skala maltretowania, jakich doświadczyła on w trakcie osadzenia, wpływ izolacji na wnioskodawczynię po zwolnieniu - przemawiają za zasądzeniem dalszej kwoty zadośćuczynienia, b) skutkującej zasądzeniem symbolicznej kwoty zadośćuczynienia - w stosunku do rozmiaru krzywdy doznanej przez J.

Legislator headnote

AI generated

art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k, art. 439 k.p.k, art. 448 k.c; II AKa 111/22 · Sąd powszechny: Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

Keywords

AI generated
failure to provide evidence unproven judicial bias proof of negative facts lack of credibility failure to state reasons non-contestation of the facts

Cited Legislation

AI generated
art. 438 pkt 1 k.p.k
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.
art. 438 pkt 2 k.p.k
438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 439 k.p.k
– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.
art. 448 k.c
art. 445 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 448 k.c. w zb. z art. 552 § 4 k.p.k. poprzez ich błędną wykładnię:
art. 552 § 4 k.p.k
art. 445 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 448 k.c. w zb. z art. 552 § 4 k.p.k. poprzez ich błędną wykładnię:
art. 7 k.p.k
AI generated
IV Ka 285/24
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 285/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
IV Ka 641/22
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 641/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
IV Ka 787/21
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia: - art.
II Ka 462/22
Sygn. akt II Ka 462/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 listopada 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SR (del.) Paweł Mądry (spr.) SO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale przedstawiciela Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego PZŁ Jana Rucińskiego po rozpoznaniu w dniach 27 września i 3 listopada 2022 r. sprawy 1. J. D., obwinionego o przewinienia łowieckie z art. 35b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie i in. 2. D. G., obwinionego o przewinienie łowieckie art. 35b ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie i in. na skutek odwołania wniesionego przez obrońcę obwinionych od orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt GSŁ 10/20 I. zaskarżone orzeczenie zmienia w ten sposób, że uniewinnia obwinionego J. D. od popełnienia przewinień łowieckich przypisanych mu w pkt I i III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego w Siedlcach z dnia 18 listopada 2019r. w sprawie OSŁ 1/19; II. w pozostałej zaskarżonej części orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego utrzymuje w mocy; III. zasądza od J. D. i D. G. na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 10 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 462/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 28 lipca 2020r. w sprawie GSŁ 10/20 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- ---------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. -------------------- ----------------------------------------------------------- ------------- ---------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- -------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------ 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. zarzut naruszenia § 23 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania oraz znakowania tusz w związku z art. 42b oraz art. 35b ust. 1 pkt 2 Prawa Łowieckiego, poprzez przyjęcie, że obwinieni naruszyli zasady dotyczące prawidłowości wpisów w książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - oceniając podniesiony zarzut należy na wstępie zaznaczyć, że treść samego zarzutu może prowadzić do mylnych wniosków, gdyż została sformułowana w sposób odbiegający od rozważań dotyczących tego zarzutu zawartych w uzasadnieniu odwołania. - z treści zarzutu wynika, że skarżący - w zakresie czynu z pkt I - kwestionuje ustalenie o tym, że obwinieni naruszyli zasady dotyczące prawidłowości wpisów w książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym. W tym miejscu niezbędne jest poczynienie uwagi, że działanie opisane w pkt I wniosku oskarżycielskiego zostało zarzucone jedynie J. D., zatem błędne jest odnoszenie rozważań skarżącego w zakresie czynu z pkt I w stosunku do obu obwinionych. Po drugie, skarżący podnosząc w treści zarzutu przepisy regulujące sposób pisemnego zawiadamiania o zamiarze wykonywania polowania indywidualnego zdaje się nie zauważać, że czyn opisany w pkt I wniosku polega na wykonywaniu tego polowania " bez wcześniejszego zgłoszenia łowczemu wyjścia na polowanie" oraz " nie powiadomieniu o efektach tego polowania" co stanowiło naruszenie postanowień uchwały nr 15/2015 Walnego Zgromadzenia Członków N. Koła Łowieckiego w R.. Z tych powodów, w zakresie rozważań dotyczących zasadności przypisania J. D. przewinienia łowieckiego z pkt I wniosku oskarżycielskiego bez bezpośredniego znaczenia pozostawały cytowane w zarzucie przepisy ustawy i rozporządzenia. Natomiast należy przyznać rację skarżącemu, iż ukaranie J. D. za czyn opisany w pkt I nastąpiło rażącym naruszeniem prawa. Odmiennie jednak niż skarżący, Sąd Okręgowy owego naruszenia prawa nie upatruje w okoliczności, iż uchwała Walnego Zgromadzenia zobowiązywała członków koła do podejmowania czynności, do których nie zobowiązywało ich Prawo łowieckie i rozporządzenie wykonawcze (uchwała do dnia wydania wyroku przez Sąd Okręgowy nie została uchylona w drodze nadzoru przez organ nadrzędny), lecz z uwagi na definicję przewinienia łowieckiego zawartą w przepisie art. 35b ust. 1 Prawa łowieckiego ( dalej PŁ). Otóż zgodnie z tym przepisem, przewinienie łowieckie polega m.in. na naruszeniu statutu lub innych uchwał organów Polskiego Związku Łowieckiego (art. 35b ust. 1 pkt 2 PŁ). Natomiast Walne Zgromadzenie Koła (...), zgodnie z art. 32a ust. 1 PŁ, nie jest organem PZŁ, zatem podejmowane przez to gremium uchwały, wprawdzie wiążące członków koła, nie stanowią źródła prawa mającego moc statutu lub innych uchwał organów PZŁ, a zatem za ich naruszenie członkom PZŁ nie można przypisać popełnienia przewinienia łowieckiego w rozumieniu Prawa łowieckiego, a tym bardziej wymierzyć kary przewidzianej jedynie za popełnienie przewinienia łowieckiego. - na uwzględnienie nie zasługiwały także rozważania skarżącego dotyczące braku podstaw do przypisania J. D. przewinienia opisanego w pkt III wniosku oskarżycielskiego. Zdaniem obrońcy, bezzasadny jest zarzut, że obwiniony nie dokonał wpisu pozyskanej zwierzyny z powodu tego, że obwiniony, zdaniem obrońcy, nie pozyskał wówczas żadnej zwierzyny, w tym nurogęsi. W tym zakresie Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne obu Sądów Łowieckich, że J. D. w czasie i miejscu opisanym w zarzucie z pkt II wniosku dokonał odstrzału nurogęsi. Z tych powodów zarzut obrońcy w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nadto, zdaniem Sądu Okręgowego, pozbawione znaczenia w sprawie jest stwierdzenie obrońcy, że bezzasadny jest zarzut z pkt III z powodu tego, że oskarżony nie miał obowiązku dokonania wpisu liczby oddanych strzałów (taki obowiązek dotyczy jedynie liczby strzałów oddanych do zwierzyny grubej), gdyż skarżący nie zauważył, że Okręgowy Sąd Łowiecki w swym orzeczeniu wyeliminował z opisu przewinienia opisanego w pkt III słowa " ilości oddanych strzałów". Wobec tych argumentów należało uznać zarzut obrońcy w zakresie czynu z pkt III wniosku za bezzasadny. Niemniej Sąd Okręgowy uwzględniając z urzędu treść przepisu art. 42b ust. 1 PŁ uniewinnił J. D. od przewinienia łowieckiego z pkt III z innych powodów niż wskazane w zarzucie obrońcy, o czym poniżej. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie J. D. i D. G. od zarzuconych im czynów ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie J. D. od popełnienia przewinień łowieckich przypisanych mu w pkt I i III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego zasługiwał na uwzględnienie, lecz nie z uwagi na podniesiony zarzut (który okazał się bezzasadny), lecz z powodu okoliczności uwzględnionych przez Sąd Okręgowy z urzędu - wniosek o zmianę wyroku w zakresie pozostałych przypisanych obwinionym czynów nie zasługiwał na uwzględnienie z powodu bezzasadności podniesionego zarzutu 3.2. naruszenie art. 35s ust. 2 Prawa łowieckiego w zw. z art. 433 § 1 i 2 kpk poprzez niepełne rozpoznanie zarzutów naruszenia art. 170 § 1 pkt 1 kpk w zw. z art. 174 kpk w zw. z art. 35s ust. 2 Prawa łowieckiego oraz art. 7 kpk w zw. z art. 35s ust. 2 Prawa łowieckiego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - podnosząc powyższy zarzut obrońca w uzasadnieniu apelacji stwierdził, że z materiału dowodowego nie wynika, aby J. D. w czasie i miejscu opisanym w zarzucie z pkt II dokonał odstrzału nurogęsi. Obrońca zarzucił, iż nurogęś widoczna na zdjęciach zabezpieczonych w sprawie nie mogła zostać pozyskana przez obwinionego w dniu 14 kwietnia 2018r., zaś nagranie rozmowy przeprowadzonej przez zarząd koła łowieckiego z obwinionymi nie zostało odtworzone na rozprawie przed Okręgowym Sądem Łowieckim. Zdaniem obrońcy, nagranie to zostało dopuszczone z rażącym naruszeniem art. 170 § 1 pkt 1 kpk, zaś obwinieni nie zostali uprzedzeni o tym, że będą nagrywani, ani pouczeni o swej sytuacji prawnej i uprawnieniach w postępowaniu przed właściwymi organami PZŁ. W ocenie obrońcy, zgodnie z art. 174 kpk nie można dowodu z wyjaśnień zastępować treścią pism, zapisków czy notatek urzędowych. - powyższe twierdzenia i zarzuty obrońcy są, zdaniem Sądu Okręgowego, w całości bezzasadne. Należy zgodzić się z Głównym Sądem Łowieckim, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był dostateczny do uznania winy J. D. w zakresie czynu z pkt II wniosku oraz winy D. G.. Wprawdzie zdjęcia zabezpieczone w sprawie nie przedstawiały nurogęsi odstrzelonej przez J. D. (z uwagi na stan rozkładu), to jednak w sprawie zgromadzono zeznania członków Zarządu N. Koła Łowieckiego, z których wynika, że D. G. podczas posiedzenia zarządu w dniu 18 kwietnia 2018r. przyznał, że J. D. dokonał odstrzelenia nurogęsi, zaś on udzielił pomocy koledze, aby ten dokonał odstrzału. Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów podważających wiarygodność zeznań tych świadków. Eksponowanie przez skarżącego kwestii legalności zarejestrowania przebiegu posiedzenia zarządu także nie prowadzi do wniosku o braku dowodów winy obwinionych. Po pierwsze, błędne jest twierdzenie, że obaj obwinieni nie wiedzieli o celu zaproszenia ich do udziału w posiedzeniu zarządu. Po drugie, przepisy Kodeksu postępowania karnego nie zawierają zakazu wykorzystywania w procesie karnym dowodu w postaci zarejestrowanej wypowiedzi sprawcy, nawet dokonanej bez wiedzy sprawcy. Wskazywany przez skarżącego przepis art. 170 § 1 pkt 1 kpk nie został w tej sprawie naruszony, zaś przeprowadzenie dowodu z tego nagrania nie prowadziło do zastąpienia wyjaśnień obwinionych w sposób zakazany w art. 174 kpk. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie J. D. i D. G. od zarzuconych im czynów ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie J. D. od popełnienia przewinień łowieckich przypisanych mu w pkt I i III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego zasługiwał na uwzględnienie, lecz nie z uwagi na podniesiony zarzut (który okazał się bezzasadny), lecz z powodu okoliczności uwzględnionych przez Sąd Okręgowy z urzędu - wniosek o zmianę wyroku w zakresie pozostałych przypisanych obwinionym czynów nie zasługiwał na uwzględnienie z powodu bezzasadności podniesionego zarzutu 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Sąd Okręgowy procedując w sprawie na podstawie art. 440 kpk uznał, że – mimo braku zasadności zarzutów odwołania obrońcy - utrzymanie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej przewinień łowieckich przypisanych J. D. w pkt I i III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego byłoby rażąco niesprawiedliwe, gdyż oznaczałoby zaakceptowanie rozstrzygnięcia wydanego z rażącym naruszeniem zasad prawa karnego na niekorzyść J. D. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności - jak wskazano wyżej, ukaranie J. D. za czyn z pkt I wniosku było sprzeczne z prawem, gdyż wynikało z błędnego założenia, że źródłem prawa obowiązującego na gruncie odpowiedzialności dyscyplinarnej członków PZŁ były uchwały Walnego Zgromadzenia Koła Łowieckiego. Kwestii tej wprawdzie nie podniesiono w odwołaniu obrońcy J. D., lecz Sąd Okręgowy uwzględnił tę okoliczność z urzędu i finalnie zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił J. D. od popełnienia tego deliktu łowieckiego uznając, że zarzucony mu czyn nie wyczerpuje znamion przewinienia łowieckiego. - nadto, Sąd Okręgowy działając z urzędu uznał, że także w przypadku czynu przypisanego w pkt III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego zachodzi podstawa do zmiany wyroku i uniewinnienia J. D., gdyż czyn przypisany obwinionemu, podobnie jak czyn z pkt I, nie wyczerpuje znamion przewinienia łowieckiego z art. 35b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 42b ust. 1 PŁ. Otóż Główny Sąd Łowiecki ukarał J. D. za to, że po zakończonym polowaniu indywidualnym nie dokonał w książce ewidencji myśliwych wpisu o pozyskanej zwierzynie. Istotnie, przepis art. 42b ust. 1 PŁ w brzmieniu obowiązującym w dniu 14 kwietnia 2018r. nakazywał, aby myśliwy wykonujący polowanie, po jego zakończeniu, wpisał w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym „ ilość i gatunek pozyskanej zwierzyny”. Zdaniem Sądu Okręgowego, istota problemu zawarta jest w definicji pojęcia „zwierzyna”. Otóż zgodnie z art. 1 PŁ za zwierzynę uważa się zwierzęta łowne. Zatem poza tym pojęciem pozostają wszelkie inne zwierzęta, które nie są wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie ustalenia listy gatunków zwierząt łownych. Z oczywistych względów, nurogęś podlegająca ścisłej ochronie gatunkowej nie jest gatunkiem zwierzęcia łownego, zatem obwiniony J. D. nie był na podstawie art. 42b ust. 1 PŁ zobowiązany do dokonania wpisu o pozyskaniu nurogęsi. Z tych powodów Sąd Okręgowy uznał, że zaniechanie J. D. w zakresie czynienia adnotacji w książce ewidencji myśliwych nie wyczerpało znamion strony przedmiotowej zarzuconego mu przewinienia łowieckiego. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy - rozstrzygnięcie Głównego Sądu Łowieckiego w zakresie ukarania J. D. za popełnienie przewinienia łowieckiego opisanego w pkt II tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego - rozstrzygnięcie Głównego Sądu Łowieckiego w zakresie ukarania D. G. za popełnienie przewinienia łowieckiego opisanego w pkt V tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w zakresie tych czynów zarzuty odwołania okazały się bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany wyroku z uwagi na zaistnienie okoliczności uwzględnianych z urzędu 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany zmiana rozstrzygnięcia Głównego Sądu Łowieckiego w zakresie ukarania J. D. za popełnienie przewinień łowieckich opisanych w pkt I i III tenoru orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia tych czynów Zwięźle o powodach zmiany powody uniewinnienia przedstawiono powyżej w rozdziale 4 uzasadnienia 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III - odwołanie obrońcy obwinionych okazało się częściowo skuteczne, zatem Sąd Okręgowy o kosztach procesu orzekł na podstawie art. 633 kpk w zw. z art. 634 kpk, uznając że obwinieni w równych częściach ponoszą wydatki postępowania odwoławczego, które w tej sprawie wyniosły 20 zł (ryczałt za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
IV Ka 36/24
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 36/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 111/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt II Ko 84/21. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny 1.3.

Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5.

Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. II. III. IV. 1.

2. Na zasadzie art. 427 § 2 oraz art. 438 § 1 a) k.p.k., odnośnie zasądzonego zadośćuczynienia, obraza przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 445 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 448 k.c. w zb. z art. 552 § 4 k.p.k. poprzez ich błędną wykładnię:

a) skutkującą uznaniem, iż w okolicznościach niniejszej sprawy sumą odpowiednią zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez J. D. (1) wynikłą z niesłusznego zatrzymania w toku postępowania karnego, w sprawie o sygn. akt DS. 201/73, zakończonego postanowieniem Wiceprokuratora Prokuratury Powiatowej w Zamościu z dnia 16.08.1973 r. o częściowym umorzeniu śledztwa, które zostało zamienione postanowieniem Prokuratora Generalnego z dnia 31.12.2020 r. w sprawie o sygn. akt PK II Dsn 417/2020 jest kwot 4.500,00 zł, podczas gdy Sąd I instancji nie uwzględnił we właściwy sposób wszystkich istotnych okoliczności, które w sposób wyjątkowy miały wpływ na wymiar krzywd wnioskodawczyni, a w konsekwencji na wysokość zadośćuczynienia, w tym okoliczności osadzenia i warunków, w jakich wnioskodawczyni odbywała izolację, braku kontaktów z rodziną zastraszania, skutków zdrowotnych i psychicznych osadzenia, zatrzymania z tytułu wykonywania praktyk religijnych, co doprowadziło do poczucia rażącej niesprawiedliwości przez wnioskodawczynię dodatkowo na skutek zasądzenia powyżej wskazanej kwoty zadośćuczynienia w wysokości niewspółmiernie niskiej — w stosunku do rozmiaru krzywdy doznanej przez pokrzywdzoną - gdy całokształt okoliczności sprawy, tj. przyczyny i okoliczności zatrzymania, warunki przebywania w izolacji, represje, skala maltretowania, jakich doświadczyła on w trakcie osadzenia, wpływ izolacji na wnioskodawczynię po zwolnieniu - przemawiają za zasądzeniem dalszej kwoty zadośćuczynienia, b) skutkującej zasądzeniem symbolicznej kwoty zadośćuczynienia - w stosunku do rozmiaru krzywdy doznanej przez J.

D. (1), podczas gdy całokształt okoliczności zatrzymania, ich intensywność i nieodwracalny charakter oraz przyczyny zatrzymania, w tym niepewność dotycząca rzeczywistego czasu trwania pozbawienia wolności, łęk i stres związane z zatrzymaniem, sposób, w jaki traktowano wnioskodawczynię i poddanie wnioskodawczynię psychicznej presji w trakcie stosowania środka zapobiegawczego w postaci dozoru MO - skutkowało pogorszeniem jej stanu psychicznego i ww. przemawia za zasądzeniem na rzecz wnioskodawczyni wyższej kwoty zadośćuczynienia.

Na zasadzie art. 427 § 2 oraz art. 438 pkt 2 k.p.k., obraza przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na jego treść, a mianowicie: - art. 7 k.p.k., polegające na dowolnej ocenie dowodów i wyciągnięcie z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wniosków sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że zasądzona kwota zadośćuczynienia jest kwotą odpowiednią gdy w istocie jest kwotą nieadekwatną do okoliczności niniejszej sprawy, skutkiem czego było zasądzenie zaniżonej do znacznego rozmiaru krzywdy doznanej przez wnioskodawczynię kwoty zadośćuczynienia, co prowadzi do poczucia rażącej niesprawiedliwości poszkodowanej z powodu zatrzymania za praktyki religijne, stanowiące kluczową aktywność w jej życiu, - obrazę przepisów postępowania tj.: art. 7 KPK polegającą na przekroczeniu zasad swobodnej i wszechstronnej oceny dowodów w analizie zgromadzonego materiału dowodowego, naruszającą zasady logicznego wnioskowania i zasad doświadczenia życiowego, polegające na nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego, pośrednio w postaci zeznań wnioskodawczyni poprzez uznanie, iż brak jest podstaw do poczynienia pozytywnych dla pokrzywdzonej ustaleń w zakresie przyznania dalszego odpowiedniego zadośćuczynienia za stosowanie środka zapobiegawczego w postaci dozoru MO, podczas gdy Sąd ograniczył się jedynie do polemiki co do zasady dochodzonej przez wnioskodawczynię sumy pieniężnej z tytułu zadośćuczynienia.

Na zasadzie art. 427 § 2 oraz art. 438 § 3 k.p.k., w zakresie zasądzonego zadośćuczynienia:

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że kwota 4.500,00 zł stanowi odpowiednie zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez J. D. (1) w niniejszej sprawie, podczas gdy w realiach sprawy zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające zasądzenie zadośćuczynienia w pełnej dochodzonej kwocie, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na niedostatecznym ustaleniu rozmiaru krzywdy J. D. (1) oraz niewzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności mających wpływ na jej wymiar, w tym takich zdarzeń, które potęgowały jego krzywdę moralną pomimo tego, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika odmienny stan faktyczny sprawy.

Obraza przepisów prawa materialnego, tj.: art. 481 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie od zasądzonych sum odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, pomimo, że takie żądanie zostało zgłoszone w przedmiotowym wniosku o zadośćuczynienie. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad.

I-III ). Zarzuty odwoławcze natury zasadniczej, bo ukierunkowane na zakwestionowanie wysokości zasądzonego na rzecz wnioskodawczyni zadośćuczynienia, jakkolwiek zostały w sposób zbędny rozdrobnione, jako, że pod pozorem ich procesowej różnorodności, w istocie odnosiły się one do tej samej problematyki, okazały się częściowo zasadne. W pierwszym rzędzie wszakże odnotować wypada, iż Sąd Okręgowy prawidłowo wykreślił ramy postępowania dowodowego, wykazał w tej płaszczyźnie niezbędną aktywność procesową, następnie zaś dostępny zasób dowodowy bezbłędnie, zgodnie z zasadami poprawnego rozumowania, prawidłami logiki, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, ocenił.

Na koniec Sąd I instancji dokonał niewadliwych ustaleń faktycznych, zrekonstruował okoliczności zatrzymania wnioskodawczyni przez funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w L., rozległość czasową pozbawienia jej wolności z tego tytułu, charakter i natężenie wszystkich negatywnych doświadczeń, które jej wówczas dotknęły, powody, jakie legły u podstaw zastosowania wobec niej represji. Autorka apelacji nie zidentyfikowała nowych okoliczności, które Sądowi Okręgowemu czy to byłyby nieznane, czy też zostałyby przez niego pominięte, w ostatecznym zaś rozrachunku, o czym przekonuje lektura wszystkich zarzutów odwoławczych, przeprowadzana wszakże we wzajemnym, ścisłym ich powiązaniu, krytycznie odniosła się do wysokości zasądzonego w zaskarżonym wyroku zadośćuczynienia.

Zdaniem Sądu odwoławczego tego rodzaju spojrzenie zasługiwało na aprobatę, choć akurat nie w takim stopniu, jak tego oczekiwała pełnomocnik wnioskodawczyni. Dostrzegając, że miarkowanie zadośćuczynienia stanowi element swobody orzeczniczej, mieści się w kompetencjach Sądu merytorycznie właściwego, a w konsekwencji nie jest mu obcy pewien pierwiastek subiektywnego podejścia reglamentowanego wyłącznie obowiązującymi przepisami prawa i własnym sumieniem ( pomocniczo także dorobkiem judykatury ), w realiach rozpatrywanej sprawy roszczenie J.

D. (1) nie zostało jednak, zdaniem Sądu Apelacyjnego, uwzględnione we właściwym stopniu. Rzecz w tym, iż Sąd Okręgowy w istocie nie doszacował krzywdy wnioskodawczyni, nie uwzględnił należycie sytuacji, jaką wygenerowało dla niej zatrzymanie i natężenia negatywnych emocji, które w związku z tym przyszło jej przeżyć. J. D. (1) w dniu zatrzymania była dość młodą osobą, bez żadnych doświadczeń podobnej natury, przedmiotowa czynność procesowa była zaś dla niej kompletnym zaskoczeniem, nie liczyła się ona z taką aktywnością organów ścigania, nie lokowała siebie w kręgu ich zainteresowania.

W sposób niespodziewany wyrwana została ze swego codziennego życia, jej kobieca wrażliwość wszystkie niedogodności, nieprzyjemności zintensyfikowała, od początku odczuwała strach, który w obliczu wywieranej na nią presji stale narastał. Oczekiwano od niej nielojalności wobec współwyznawców, zadenuncjowania ich, sięgano w stosunku do J. D. (1) po cały repertuar środków nacisku, mnożono bardzo rozciągnięte w czasie jej przesłuchania. Stała się ona ofiarą drwin, wyszydzania, wyśmiewania, rysowano jej perspektywę długotrwałego pozbawienia wolności, nie znała ona swojej przyszłości, dotknięta została zaawansowanym lękiem o swój dalszy los.

Na domiar tego wnioskodawczyni zrewidowane została przez mężczyznę, a nie kobietę, co bezsprzecznie jeszcze spotęgowało jej negatywne doświadczenia, uwłaczało godności osobistej, było dla niej wyjątkowo krępujące. J. D. (1) osadzona została w celi z kobietami, którym postawiono zarzuty natury kryminalnej, a jakkolwiek akurat od nich nie doznała żadnych przykrości, tym niemiej znalazła się wówczas w świecie dla siebie całkowicie obcym, nie wiedziała czego się może spodziewać, co ją czeka i jak długo ta gehenna potrwa.

Warunki w celi były trudne, była ona przeludniona, miejsce do spania nie pozwalało jej na niezbędny wypoczynek, załatwianie potrzeb fizjologicznych związane było ze skrępowaniem, brakiem intymności, po prostu uwłaczało godności człowieka. W trakcie wielogodzinnych przesłuchań wnioskodawczyni była pozbawiona dostępu do wody pitnej i posiłku. Tymczasem pamiętać trzeba, iż J. D. (1) w żaden sposób nie wystąpiła przeciwko porządkowi prawnemu, nie angażowała się w działalność opozycyjną, z którą w sposób naturalny wiązało się ryzyko zatrzymania, przedmiotowe represje determinowane były wyłącznie jej wiarą, zakwestionowaniem jej wyznania, ingerencją w praktyki religijne, a szerzej swobodę sumienia.

Wnioskodawczyni skupiła się na aspekcie duchowym, wewnętrznych przeżyciach, za swój światopogląd, zresztą przecież nie manifestowany w żaden sposób na zewnątrz w chwili zatrzymania, pozbawiona została wolności przez organy państwa. W konsekwencji doświadczenie te w istocie wywołały u J. D. (1) głęboki wstrząs, strach, traumę, czego najdalej idącą ilustrację stanowi deficyt pamięci na okoliczność przebiegu niektórych przesłuchań i powrotu do domu po zwolnieniu. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zadośćuczynienie należne wnioskodawczyni ukształtował na zbyt niskim poziomie, co wymagało skorygowania go do kwoty 8000 zł przez Sąd Apelacyjny.

Dopiero zasądzenie go w takiej wysokości stanowić będzie sprawiedliwą odpłatę za krzywdę wnioskodawczyni, odpowiadać realiom społeczno-gospodarczym, stanowić konkretną, godziwą rekompensatę dla kobiety, która w czasach swej młodości doświadczyła prześladowań religijnych, bo w takich kategoriach przyczyny jej zatrzymania i podjęte w jego trakcie działania wobec niej należy rozpatrywać, żadną miarą nie będzie posiadało charakteru symbolicznego, a z drugiej strony nazbyt wygórowanego. Postulowana w apelacji wysokość zadośćuczynienia poza tę granicę już jednak wykracza, byłoby ono zdecydowanie nadmierne, zostało przez skarżącą przerysowane, a w zasadzie oderwane od powszechnej praktyki sądowej, która generalnie nie jest jej obca, jeśli zważyć przeprowadzoną na potrzeby wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie kwerendę orzecznictwa, nawet w obliczu refleksji, że w sposób dość wybiórczy.

Ad.IV ). Sąd Okręgowy zasadnie rozstrzygnął o zasądzeniu na rzecz wnioskodawczyni zadośćuczynienia wraz odsetkami ustawowymi, a to z racji brzmienia art. 359 § 2 k.c., stosownie do którego, jeżeli wysokość odsetek nie jest w inny sposób określona, należą się odsetki ustawowe. W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie, w której zobowiązanym do zapłaty zasądzonego zadośćuczynienia pozostaje Skarb Państwa, a żaden stosunek zobowiązaniowy nie łączył go z wnioskodawczynią, roszczenie zaś miało charakter opartego o ustawę, przepis art. 481 k.c., regulujący odsetki za opóźnienie ( w istocie w transakcjach handlowych ) nie ma zastosowania.

Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz wnioskodawczyni dalszej kwoty 25.500,00 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ad.1 ). Wniosek o zasądzeniu zadośćuczynienia na rzeczJ.

D. (1) w wyższej kwocie okazał się częściowo zasadny - tu granice wyznaczyła kwota 8000 zł, która jawi się jako adekwatna do poziomu cierpień doznanych przez wnioskodawczynię, ich charakteru i rozległości czasowej, z drugiej zaś strony uwzględnia jego wartość nabywczą mierzoną realiami ekonomicznymi społeczeństwa, wysokością średniego wynagrodzenia miesięcznego za pracę i roztropnie ocenianą, obiektywną finansową satysfakcją osoby do niej uprawnionej. Sąd Okręgowy natomiast prawidłowo określił należne wnioskodawczyni odsetki - ustawowe, a nie, jak to postulowała autorka apelacji odsetki ustawowe za opóźnienie, powody zaś tego stanu rzeczy przedstawione zostały we wcześniejszych rozważaniach.

Ad.2). Wniosek kasatoryjny okazał się bezpodstawny, nie uwzględnia brzmienia art. 437 § 2 k.p.k., w ogóle zresztą przez jego autorkę nie został uzasadniony.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o określeniu charakteru odsetek należnych wnioskodawczyni od zasądzonego zadośćuczynienia. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Okręgowy zasadnie wskazał odsetki ustawowe, jako te, które powinny przypaść wnioskodawczyni za okres od uprawomocnienia się wyroku do dnia wypłaty zadośćuczynienia. 1.8.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Rozstrzygnięcie o wysokości zadośćuczynienia oraz określeniu organu reprezentującego Skarb Państwa. Zwięźle o powodach zmiany Sąd Okręgowy jakkolwiek dokonał kompletnych i prawidłowych ustaleń faktycznych, niewadliwie wykreślił charakter krzywdy doznanej przez wnioskodawczynię, tym niemniej jej cierpienie zostało przez niego niedoszacowane, co skutkowało ukształtowaniem zasądzonego zadośćuczynienia na zbyt niskim poziomie. Z urzędu Sąd Apelacyjny wskazał jako reprezentanta Skarbu Państwa Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie jako organu Komendy Wojewódzkiej Policji, której funkcjonariusze dokonali zatrzymania wnioskodawczyni. 1.9.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. IV. Na podstawie § 1 i § 11 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w zw. z art. 554 § 4 k.p.k. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawczyni zwrot kosztów ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym. Stosownie do art. 554 § 4 k.p.k. przedmiotowe postępowanie jest wolne od kosztów postępowania, a zatem ponosi je Skarb Państwa.

7. PODPIS SSA Jacek Szreder SSA Małgorzata Jankowska SSA Stanisław Stankiewicz 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik wnioskodawcy Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wysokość zadośćuczynienia i sposób określenia należnych od niego odsetek 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2.

Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana