IV Ka 1151/21 · Sąd powszechny

Wyrokiem Sądu Rejonowego w R.

Sygn. akt II KK 8/19 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie M. S.skazanego z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 stycznia 2019 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt IX Ka […], zmieniającym w części wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 maja 2016 r., sygn.

Sygn. akt II Ka 860/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 stycznia 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Marcina Ignasiaka po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2024 r. sprawy M. Ć., W. K. i A. M. oskarżonych z art. 286 §1 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez oskarżonego M. Ć., oskarżoną W. K., obrońcę oskarżonej A. M. i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego S. W. (1) od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 12 września 2023 r. sygn. akt II K 794/21 I. zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia oskarżonych od zarzuconego im czynu; II. stwierdza, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 860/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 4 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 12 września 2023 r. w sprawie II K 794/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny - pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------ --------------- ---------------------------------------------------------------------- ------------------------ -------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ----------------- --------------------------------------------------------------------- ------------------------ --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------------- ---------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Zarzuty z apelacji oskarżonych W. K. i M. Ć.: Skarżący ci złożyli środki odwoławcze o jednakowej treści i oparli zawarte w nich zarzuty na braku ich zgody co do treści rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, która wynika z tego, iż według ich twierdzenia czyn za który zostali skazani nie jest przestępstwem. Zarzuty zostały sformułowane przez skarżących jedynie ogólnikowo, przy czym Sąd Odwoławczy miał na względzie to, iż nie są oni podmiotami fachowymi. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacje oskarżonych W. K. i M. Ć. są o tożsamej treści, jak również meritum niniejszych środków odwoławczych zostało zawarte w apelacji obrońcy oskarżonej A. M. w rubryce 3.2. i wyczerpująco tam zostanie przeanalizowane, dlatego też celowym było łączne ich rozważenie by nie powielać elementów uzasadnienia i tym samym nie ograniczać jego czytelności. Ponadto, zgodnie z treścią zarzuconego oskarżonym czynu – działali wspólnie i w porozumieniu, a wszystkie istotne okoliczności sprawy są dla nich jednakowe. Wniosek Wniosek o uniewinnienie ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek został uwzględniony – ale nie tyle z uwagi na zasadność podniesionych zarzutów, co z uwagi na brak procesowych podstaw do wydania odmiennego rozstrzygnięcia, co zostanie szczegółowo omówione w rubryce 3.2 i 3.3. Lp. Zarzut 2. Zarzuty z apelacji obrońcy oskarżonej A. M.: I. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 272 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, iż samo poświadczenie nieprawdy w dokumencie mającym znaczenie prawne realizuje znamię „podstępnego wprowadzenia w błąd", podczas gdy działanie to musi mieć charakter wyjątkowo przebiegłych i przemyślanych zabiegów. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Po zapoznaniu się z aktami sprawy w świetle złożonych apelacji, Sąd Okręgowy uznał podniesiony zarzut za zasadny. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż zarzut obrazy prawa materialnego ma rację bytu, gdy nie są kwestionowane poczynione w sprawie ustalenia faktyczne (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2022 r., V KK 61/22). W niniejszym przypadku wymóg ten został zachowany, albowiem skarżąca nie neguje poczynionych ustaleń stanu faktycznego, z czym też zgodził się Sąd Okręgowy, przy czym doszło do wadliwej subsumpcji normy prawnej określonej w art. 272 k.k. Zagadnienia związane ze stanem faktycznym sprawy zostały również poruszone w rubryce 3.3., gdzie Sąd II instancji odniósł się do zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego S. W. (1), a które dotyczyły przede wszystkim tego aspektu. Przypisany oskarżonym czyn został spenalizowany w art. 272 k.k., zgodnie z treścią którego podlega karze, kto wyłudza poświadczenie nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego lub innej osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu. Jak niewątpliwie można zauważyć, aby móc uznać taką kwalifikację prawną zachowania oskarżonych za prawidłową, pomiędzy podstępnym ich działaniem a wydaniem dokumentu poświadczającego nieprawdę, musi zachodzić związek przyczynowo – skutkowy. Ponadto, co wielokrotnie podkreślane jest w orzecznictwie - podstępne wprowadzenie w błąd w rozumieniu art. 272 k.k. oznacza szczególną, a nie zwykłą formę wprowadzenia w błąd i nie wystarcza więc dla wypełnienia znamion tego czynu samo złożenia oświadczenia nieprawdziwej treści, ale konieczne jest podjęcie pewnych działań, przebiegłych, pozorujących jego zgodność z rzeczywistością i utrudniających wykrycie prawdy (por. np. Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2022 r., II AKa 85/22). Podobnie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Katowicach, który wprost wskazał, iż nie stanowi realizacji znamion występku z art. 272 k.k. złożenie przed notariuszem oświadczeń woli odbiegających od rzeczywistej treści umowy czy też własnych oświadczeń odbiegających od rzeczywistego stanu rzeczy (wyrok z dnia 3 marca 2022 r., II AKa 37/21). Przekładając powyższe rozważania na kanwę niniejszego postępowania, jednoznacznie należy stwierdzić, iż nie doszło do realizacji przez oskarżonych znamion przypisanego im czynu. Nie można zaaprobować stanowiska pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego S. W. (1), który w swoim środku odwoławczym, jak również w odpowiedzi na apelacje, w takich czynnościach jak założenie księgi wieczystej czy skompletowanie potrzebnej do sprzedaży nieruchomości dokumentacji dopatrzył się działań podstępnych - przebiegłych, pozorujących. Niewątpliwie inaczej rzecz by się miała, gdyby np. posłużono się w tym celu nieautentyczną dokumentacją. Nietrafnym wnioskowaniem pełnomocnika jest także wywodzenie działań podstępnych z faktu zmiany notariusza po wcześniejszej bezskutecznej próbie sprzedaży nieruchomości J. P., która to miała mieć miejsce w kancelarii notarialnej J. I.. J. P. w swojej depozycji w tym zakresie wskazał m.in. na to, że po wizycie w kancelarii notarialnej J. I., z powodu spornej sytuacji prawnej związanej z nieruchomością, po dodatkowej konsultacji z adw. K. zrezygnował z zawarcia umowy. Natomiast notariusz J. I. zeznał, że nie pamięta w ogóle okoliczności wizyty w jego kancelarii, nie kojarzy osób, które miałyby się u niego stawić, przy czym jednocześnie też takiej sytuacji nie wykluczył. Ponadto, użycie przez pełnomocnika stwierdzenia, że notariusz w trakcie przesłuchania na rozprawie „zasłaniał się niepamięcią”, sugeruje świadome działanie zeznającego na korzyść oskarżonych, jego wiedzę o przedsiębranych przez nich zarzuconych przestępczych czynnościach, a nawet chęć pomocy w ich ukryciu, co jest znaczną nadinterpretacją, nie mającą żadnych podstaw w materiale dowodowym. Powyższe okoliczności, choć dotyczą ściślej apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego S. W. (1), należało rozważyć w tym miejscu w kontekście zagadnienia działań podstępnych w odniesieniu do czynu z art. 272 k.k. Następnie, pozostając przy analizie znamion przestępstwa wyłudzenia podstępem poświadczenia nieprawdy zauważyć należy, że zgodnie z poglądem aprobowanym przez orzecznictwo i doktrynę, umowa notarialna nie stanowi poświadczenia prawdziwości składanych przez strony oświadczeń, ale wyłącznie poświadczenie faktu, że strony umowy dane oświadczenia przed notariuszem złożyły. Ponadto przyjmuje się, że na podstawie tego można wręcz sformułować bardziej ogólną tezę, że nie stanowi realizacji znamion czynu zabronionego z art. 272 złożenie przez sprawcę własnych, niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy oświadczeń przed określoną instytucją lub funkcjonariuszem publicznym uprawnionym do przyjmowania takich oświadczeń, po to by uzyskać dokument potwierdzający fakt ich złożenia. Nie dochodzi bowiem wówczas do poświadczenia przez tę osobę nieprawdy, gdyż oświadczenie o określonej treści w rzeczywistości zostaje przez określoną osobę złożone (W. Wróbel, T. Sroka [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. art. 212-277d, red. A. Zoll, Warszawa 2017, art. 272). Zważając na powyższe jednoznacznie należało przyjąć, że w niniejszym stanie faktycznym znamiona czynu zabronionego wskazane w art. 272 k.k. nie zostały zrealizowane, toteż nie można było przypisać oskarżonym winy za popełnienie tak kwalifikowanego czynu. Wniosek Wniosek o uniewinnienie oskarżonej ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzut skarżącej okazał się zasadny, ale jak w pkt 3.1. nie tylko ze względu na zasadność apelacji obrońcy – o czym poniżej Lp. Zarzut 3. Zarzuty z apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego S. W. (1): I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający wpływ na jego treść, poprzez: - błędne uznanie, iż S. W. (1) nie ponosi szkody wskutek popełnionego przez oskarżonych przestępstwa, podczas gdy przez bezprawne działanie oskarżony został on całkowicie pozbawiony majątku, którego jest właścicielem, a którego wartość jest szacowana na 400.000 złotych; - błędne uznanie, iż brak jest znamion przestępstwa określonego w art. 284 § 1 k.k., podczas gdy przywłaszczone zostało prawo własności S. W. (1), oskarżeni działali w ściśle określonym celu przywłaszczenia cudzego prawa i pozbawienia S. W. (1) prawa własności i uniemożliwili tym samym osobie uprawnionej skorzystanie z tego prawa. II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający wpływ na jego treść, poprzez błędne uznanie, iż M. L. i B. L. nie ponieśli szkody, że działanie oskarżonych nie wyczerpało znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. bowiem kupili działkę za cenę odpowiadającą jej wartości rynkowej, podczas gdy kupili nieruchomość z wadą prawną co już stanowi o istnieniu szkody i istnieniu wszystkich przesłanek przestępstwa oszustwa. III. Rażąca niewspółmierność kary, poprzez warunkowe umorzenie postępowania wobec wszystkich oskarżonych za czyn z art. 272 k.k., podczas gdy adekwatna byłaby kara surowsza, ze względu na to, iż czyn oskarżonych był dokonany z zamiarem bezpośrednim, wartość poniesionej szkody jak i społeczna szkodliwość czynu jest znaczna, a w efekcie celowe działanie oskarżonych doprowadziło do faktycznej utraty przez S. W. (1) prawa własności a M. L. i B. L. do kupna nieruchomości z istotną wadą prawną. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy dokonał rozważań związanych z dwoma pierwszymi zarzutami skarżącego, których istota odwołuje się do błędu w ustaleniach faktycznych, wskutek czego Sąd Rejonowy zdaniem skarżącego, nie dopatrzył się popełnienia przez oskarżonych czynów zabronionych z art. 286 § 1 k.k. ani 284 § 1 k.k. Taki ograniczony zakres rozpoznania apelacji i tym samym uzasadnienia, tylko do poszczególnych uchybień podniesionych przez stronę lub podlegających uwzględnieniu z urzędu, jeżeli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania, przewiduje art. 436 k.p.k. W niniejszym postępowaniu bezprzedmiotowymi byłyby rozważania w zakresie orzeczonej kary, w sytuacji gdy wydano wyrok uniewinniający. W pierwszej kolejności zasadnym jest odniesienie się do kwestii prawnej dopuszczalności tak występowania przez S. W. w charakterze pokrzywdzonego/oskarżyciela posiłkowego, jak i dopuszczalności wniesienia przez niego apelacji. Jest to kwestia istotna zwłaszcza dlatego, że nie wpłynęła żadna inna apelacja na niekorzyść oskarżonych i w przypadku stwierdzenia jej niedopuszczalności, na tym należałoby zakończyć jakiekolwiek dalsze rozważania prawne w sprawie. Oskarżyciel publiczny sformułował zarzut aktu oskarżenia w sposób nietypowy. Do znamion występku oszustwa należy bowiem doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym - za pomocą oszukańczych działań lub zaniechań. Oskarżeni zawierając umowę sprzedaży, będącą istotą zarzutu aktu oskarżenia, przenosili własność nieruchomości, doprowadzając nabywców do rozporządzenia ich mieniem w zakresie świadczenia wzajemnego – zapłaty ceny. Żaden aspekt tej umowy nie prowadził do tego, że S. W. (1) rozporządzał jakimkolwiek mieniem. Inne osoby zawierały umowę, dotykającą jego majątku, ale znamię „doprowadzenia innej osoby do rozporządzenia mieniem” nie było spełniane, jako że notariusz, działający wyłącznie jako kwalifikowany świadek zawieranej przez strony umowy, autor jej szczególnej formy, nie przenosi na nikogo prawa własności, bo nie jest mu ono przynależne. Tymczasem oskarżyciel publiczny, zawierając w opisie czynu wszystkie typowe znamiona występku oszustwa, wskazał akcesoryjnie, ale w całkowitym oderwaniu od tychże znamion, że oskarżeni doprowadzając p. L. do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, działali również (w nieopisany sposób) na szkodę S. W.. Wskutek tego zabiegu redakcyjnego S. W. został (skądinąd słusznie) wskazany jako osoba, której dobro prawnie chronione (co najmniej posiadanie) zostało co najmniej zagrożone. Otwierało to drogę tak do formalnego uznania go za osobę pokrzywdzoną, jak i do ewentualnych późniejszych zmian w zakresie opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej w kierunku, uznającym go ostatecznie za osobę nie tylko procesowo, ale i materialnie pokrzywdzoną. Czynności Sądu Rejonowego poszły jednak w kierunku czynu przeciwko wiarygodności dokumentów, przy którym w ogóle brak jest co do zasady osób pokrzywdzonych. Taka zmiana nie pozbawiła jednak S. W. procesowej roli pokrzywdzonego/oskarżyciela posiłkowego, bowiem do uprawomocnienia się wyroku ma on prawo wykazywać, że rozstrzygnięcie Sądu, pozbawiające go tego przymiotu, nie jest prawidłowe. Dlatego co do zasady jego uprawnienie do wniesienia apelacji na niekorzyść oskarżonych nie mogło zostać skutecznie zakwestionowane. Sąd II instancji zgodził się z Sądem meriti co do rozstrzygnięcia w części, w jakiej nie przypisał oskarżonym sprawstwa z art. 284 § 1 kk. Aby móc przypisać oskarżonym winę, ich czyn musi zrealizować wszystkie znamiona właściwe dla danej kwalifikacji prawnej. Nie wchodząc bliżej w zbędne rozważania, czy jedno zachowanie oskarżonych mogło stanowić dwa odrębne przestępstwa na szkodę różnych pokrzywdzonych – z art. 284 § 1 kk i z art. 286 § 1 kk – ale też w kompleksowe zagadnienia ściśle związane z problematyką prawa cywilnego - skuteczności przedmiotowej umowy sprzedaży spornej nieruchomości i konfliktu co do prawa jej własności w ogóle, kluczowymi dla niniejszej sprawy w kontekście podniesionych zarzutów był fakt, czy oskarżeni w chwili zawierania umowy sprzedaży nieruchomości, tj. 29 października 2020 r., byli uprawnieni do dysponowania tymże prawem majątkowym, czy też nie. Jak wynika z akt sprawy, oskarżeni byli świadomi roszczeń, które posiadał w stosunku do przedmiotowej działki S. W. (1), albowiem taką wiedzę pozyskali m.in. od jego pełnomocnika, który poinformował oskarżonych o tym fakcie pismem z dnia 16 kwietnia 2020 r., z odpisów postanowień w przedmiocie odrzucenia poprzednich wniosków S. W. (1) o zasiedzenie własności nieruchomości, przesłanych przez Sąd Rejonowy w Garwolinie, czy chociażby bezpośrednio od państwa W.. Taki stan rzeczy nie zmienia faktu, że w chwili spisania aktu notarialnego w żaden sposób nie byli pozbawieni prawa dysponowania swoim prawem majątkowym. Pomimo kolejnego, tym razem skutecznie złożonego wniosku o zasiedzenie w dniu 18 września 2020 r., Sąd nie wydał postanowienia zabezpieczającego w tym zakresie. Ponadto, samo posiadanie roszczenia przez oskarżyciela posiłkowego nie przesądzało jeszcze o uznaniu go za zasadne i tym samym o wydaniu korzystnego dla niego orzeczenia. Powyższe bezsprzeczne fakty nie pozwalają na uznanie, iż zachowanie oskarżonych zrealizowało znamiona przestępstw z art. 284 § 1 k.k. Podkreślić należy, że istota przestępstwa przywłaszczenia polega na bezprawnym potraktowaniu uzyskanej wcześniej cudzej rzeczy (prawa majątkowego) jak swojej własnej, czego przejawem jest takie zachowanie, które jednoznacznie wskazuje na traktowanie tej cudzej rzeczy lub prawa majątkowego jak swojego własnego. Chodzi tu o jakikolwiek uzewnętrzniony przejaw traktowania danej rzeczy jak swojej własnej - przy świadomości braku tytułu prawnego ku temu (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 1 lutego 2022 r. II AKa 246/20). Zważając na te przesłanki nie można przyjąć, że oskarżeni dysponowali cudzym prawem majątkowym, że nie mieli tytułu prawnego, skoro orzeczenie w tej kwestii nie zostało jeszcze wtedy wydane, a roszczenia oskarżyciela posiłkowego mogli oceniać jako niezasadne. Nie mając wówczas świadomości zasadności roszczeń S. W. (a wobec procesowego odrzucania jego wcześniejszych wniosków mieli prawo mieć uzasadnione wątpliwości co do ich zasadności), nie mogli mieć wymaganej przez art. 284 § 1 kk świadomości (umyślności) bezprawności swego działania. W zakresie możliwości przypisania oskarżonym sprawstwa występku z art. 286 § 1 kk stwierdzić należy, że nie było to możliwe wyłącznie ze względów procesowych. Oskarżeni niewątpliwie nie tylko zataili, ale wręcz bezpośrednio oszukali p. L. twierdząc, że nikt nie rości sobie żadnych pretensji względem przedmiotu umowy sprzedaży – bo doskonale wiedzieli, że takie roszczenia cywilnoprawne są zgłaszane. Niezależnie nawet od tego, jak (i czy zasadnie) roszczenia te oceniali, niezależnie od tego, czy roszczenia te miały wówczas wpływ na ich prawo własności – oszukali nabywców, że nieruchomość jest wolna od jakichkolwiek, w tym potencjalnych, obciążeń. Takie zachowanie uderzało jednak bezpośrednio wyłącznie w nabywców, bowiem to oni, wprowadzeni w błąd co do ewentualnych obciążeń i wad prawnych nieruchomości, zdecydowali się zawrzeć umowę jej nabycia i zapłacić za nią cenę jak za nieruchomość wolną od wszelkich wad. Tylko pośrednio (w dalszym następstwie) działanie oskarżonych godziło w prawnie chronione dobra S. W. (1) (bo dopiero prawna skuteczność tej umowy mogła sprawić, że mimo ewentualnego zasiedzenia prawa własności, mógł on przedmiot tego prawa stracić), dlatego też w tym zakresie materialnie za pokrzywdzonego uznany on być nie mógł (art. 49 § 1 kpk). Tylko pokrzywdzeni w znaczeniu materialnym (i oskarżyciel publiczny) mają uprawnienie do tego, by skutecznie zaskarżyć niekorzystny dla nich wyrok (patrz art. 425 § 3 kpk). Tylko p. L. (oraz oskarżyciel publiczny) mieli więc prawo domagać się zmiany wyroku - na swoją korzyść, a na niekorzyść oskarżonych – ale nie na korzyść innych osób, bo to wynika z ograniczenia uprawnienia do działania w zakresie naruszenia własnych praw czy szkodzenia własnym interesom. Tym samym S. W. (1) procesowo nie mógł domagać się uznania, że oskarżeni działali na szkodę p. L., bowiem takie rozstrzygnięcie nie mieściłoby się w kategoriach uznania go za pokrzywdzonego w sprawie. W konsekwencji powyższego, apelacja pełnomocnika S. W. w tym zakresie nie mogła prowadzić do zmiany wyroku na niekorzyść oskarżonych ze wskazaniem p. L. jako pokrzywdzonych, bo pochodziła od osoby materialnie nieuprawnionej, jednakże z uwagi na niepodzielność środka odwoławczego nie została w tej części pozostawiona bez rozpoznania, a jedynie nie mogła zostać uwzględniona. Reasumując powyższe rozważania, należało uznać zarzuty apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego S. W. za bezzasadne. Wniosek Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, przestępstw: - z art. 272 k.k. w zw. z art. 284 § 1 k.k. i za ten czyn wymierzenie każdemu z oskarżonych kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, - z art. 286 § 1 k.k. i za ten czyn wymierzenie każdemu z oskarżonych kary 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzenie kary łącznej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezpodstawność podniesionych zarzutów i uwarunkowania proceduralne skutkowały nieuwzględnieniem wniosku o zmianę wyroku, co uzasadniono powyżej. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 12 września 2023 r. w sprawie II K 794/21 w ten sposób, że uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu. Zwięźle o powodach zmiany Wskazano w rubrykach 3.1.-3.3. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Zgodnie z treścią art. 632 pkt 2 k.p.k. koszty procesu ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca A. M. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Oskarżony M. Ć. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację Oskarżona W. K. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego S. W. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 15 września 2021r., sygn..

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Sygn. akt II Ka 305/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: asystent sędziego Natalia Romańska przy udziale prokuratora Leszka Wójcika po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2023 r. sprawy B. R. oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt II K 262/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 305/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 18 stycznia 2023 r. w sprawie II K 262/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- -------------- ------------------------------------------------------------------ ------------------- ----------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- -------------- ------------------------------------------------------------------ ---------------------- ----------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------------- ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------- -------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. rażąca niewspółmierność kary, polegająca na wymierzeniu oskarżonemu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wpływające na wymiar kary przemawiają za tym, by oskarżonemu wymierzona została kara 1 roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, ażeby Sąd I instancji dokonał uchybień, na jakie wskazuje w środku odwoławczym oskarżony. - twierdzenie skarżącego, iż kara 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu w wyroku Sądu I instancji jest rażąco surowa nie zyskało aprobaty Sądu Odwoławczego. Sąd Rejonowy orzekając o karze wobec B. R. w sposób adekwatny wykorzystał rozpiętość ustawowych granic kary, dostosowując wymierzoną podsądnemu represję karną do indywidualnej sytuacji oskarżonego. - na wstępie należy zauważyć, że zarzut rażącej niewspółmierności kary może być uznany za trafny i zasadny wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to istotna, wyraźna " bijąca wręcz po oczach" różnica pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby orzec w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary. Drugi z nich, to stwierdzenie przez sąd drugiej instancji naruszenia tychże dyrektyw, które określa art. 53 kk, co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności, w tym wypadku o charakterze łagodzącym, lub też gdy wprawdzie tego rodzaju okoliczności formalnie uwzględniono, ale nie nadano im właściwego znaczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9.02.2022 r., sygn. II AKa 232/21, LEX nr 3324690) . - skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk, który jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. W związku z tym należy zauważyć, że orzeczona wobec B. R. kara, umiejscowiona jest dolegliwością przy dolnej granicy ustawowego zagrożenia, natomiast zastosowanie art. 37a § 1 kk byłoby nieadekwatne zważywszy na okoliczności sprawy. Z uwagi na wcześniejsze skazanie w sprawie II K 856/18 Sądu Rejonowego w Legionowie (dane o karalności - k. 177) , jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, nie było możliwe warunkowe zawieszenie orzeczonej kary bezwzględnego pozbawienia wolności. - zdaniem Sądu Odwoławczego, Sąd meriti właściwie dostosował dolegliwość kary, która nie przekracza stopnia winy oskarżonego, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz spełnia funkcje prewencji generalnej i indywidualnej. Oskarżony działał w zamiarze popełnienia oszustwa, o czym świadczy chociażby jego sytuacja finansowa, która już wcześniej doprowadziła do zaciągania zobowiązań bez ich uregulowania, zrywaniem kontaktu z wierzycielami i brakiem współpracy co do spłaty należności przynajmniej w formie ratalnej. Na te okoliczności złożyli zeznania wcześniejsi jego kontrahenci (k. 186-186v), a Sąd I instancji słusznie uznał je w całości jako wiarygodne. Oskarżony deklarował chęć spłaty zobowiązania należnemu pokrzywdzonemu W. B. w częściach, lecz w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania przygotowawczego i zamknięciem przewodu sądowego, oskarżony spłacił jedynie 3.000 zł z 12.779 zł, co stanowi niespełna jedna czwarta całości zobowiązania. Przy czym należy zauważyć, że Sąd Rejonowy słusznie uznał fakt dokonania tej wpłaty za okoliczność łagodzącą przy wymierzaniu kary. Okolicznością obciążającą jest niewątpliwie uprzednia karalność oskarżonego, również za czyn z art. 286 § 1 kk, o czym wspomniano już wcześniej. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd Rejonowy w sposób właściwy nadał odpowiednią rangę i znaczenie wszystkim powyższym przesłankom kierując się przy określaniu wymiaru kary, realizując dyrektywy wskazane w art. 53 kk, czyniąc zarzut skarżącego niezasadnym. Wniosek I. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu, w oparciu o art. 37a § 1 kk kary 1 roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym; ewentualnie o: II. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez oskarżonego, wnioski apelacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy rozstrzygnięcie o karze Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wskazano w rubryce 3.1 co do zaskarżonej części wyroku. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się istnienia uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II na podstawie art. 636 § 1 kpk, zgodnie ze stawkami określonymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego B. R. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie o karze 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 1/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 marca 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Jolanty Świerczewskiej-Zarzyckiej po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2023 r. sprawy K. R. oskarżonej z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt II K 124/22 wyrok w zaskarżonej części uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Łukowie do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 1/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 20 października 2022 r., sygn. II K 124/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości – na niekorzyść K. R. ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów prawa procesowego art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 176 § 1 kpk, art. 366 § 1 kpk i art. 399 § 1 kpk, przez: - uwzględnienie wbrew depozycji art. 4 kpk, jedynie okoliczności oraz dowodów przemawiających na korzyść oskarżonej w postaci jej wyjaśnień oraz pism oskarżonego M. S. uznanych za jego wyjaśnienia i postanowienia Prokuratury Rejonowej w Tychach z dnia 24 maja 2021 r. o umorzeniu dochodzenia sygn. akt PR 1 Ds. 1810.2020 przeciwko K. R., podejrzanej o czyn z art. 286 § 1 kk, przy przedwczesnym zastosowaniu określonej w art. 5 § 2 kpk zasady domniemania niewinności, bez wyczerpania pełnej inicjatywy dowodowej, bez uwzględnienia i należytej oceny dowodów, przemawiających na niekorzyść oskarżonej w postaci informacji z banku (...) S.A.; - wadliwą ocenę, wbrew dyspozycji art. 7 kpk, w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przez błędną ocenę przeprowadzonych w sprawie i ujawnionych na rozprawie dowodów w postaci postanowienia Prokuratury Rejonowej w Tychach z dnia 24 maja 2021 r. o umorzeniu dochodzenia sygn. akt PR 1 Ds. 1810.2020 przeciwko K. R., podejrzanej o czyn z art. 286 § 1 kk oraz informacji z banku (...) S.A.; - sprzeczne z dyspozycją art. 176 § 1 kpk, uznanie pisemnego stanowiska oskarżonego M. S. za jego pisemne wyjaśnienia, w sytuacji gdy przesłuchania w charakterze podejrzanego w toku postępowania przygotowawczego skorzystał on z odmowy złożenia zeznań; - zaniechanie, wbrew dyspozycji art. 366 § 1 kpk, sprowadzenia na rozprawę oskarżonego M. S., celem umożliwienia mu złożenia wyjaśnień, w których mógłby ustosunkować się do treści pism uznanych przez Sąd wbrew dyspozycji art. 176 § 1 kpk za jego pisemne wyjaśnienia oraz zażądania akt dochodzenia sygn. akt PR 1 Ds. 1810.2020 lub akt sprawy sądowej, celem zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowy, w szczególności z wyjaśnieniami obojga oskarżonych oraz protokołami tych czynności, a także zażądania od Prokuratury Rejonowej w Tychach kopii elektronicznego dowodu doręczenia K. R. odpisu postanowienia o umorzeniu dochodzenia; -zaniechanie wbrew dyspozycji art. 366 § 1 kpk i art. 399 § 1 kpk, rozważenia i uprzedzenia stron procesu o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego oskarżonego K. R. przez przyjęcie, że zarzucone jej przestępstwo z art. 286 § 1 kk może stanowić także pomocnictwo, wyczerpujące dyspozycję art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk, co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych oraz brakiem refleksji Sądu nad ewentualnym dostosowaniem odpowiedzialności karnej oskarżonej za zarzucone jej przestępstwo do poczynionych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń faktycznych; - co skutkowało niezasadnym, a co najmniej przedwczesnym uniewinnieniem oskarżonej K. R. od popełnienia zarzuconego jej czynu. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wniesiona „na niekorzyść” oskarżonej K. R. jako zasadna, zasługiwała na uwzględnienie, w efekcie czego prokuratorskiemu wnioskowi odwoławczemu Sąd II instancji uczynił zadość. Zaskarżony wyrok zapadł, bowiem w następstwie obrazy przepisów procesowych art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 176 § 1 kpk, art. 366 § 1 kpk i art. 399 § 1 kpk, co niewątpliwie miało wpływ na wydane w I instancji rozstrzygnięcie uniewinniające w/w oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 286 § 1 kk „wspólnie i w porozumieniu” z byłym partnerem, a ojcem jej dziecka oskarżonym M. S.. Do stwierdzonej obrazy wskazanych przez prokuratora przepisów Sąd Okręgowy dodałby jeszcze obrazę przepisu art. 8 § 1 kpk i zasady samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego, albowiem Sąd Rejonowy w Łukowie w sposób nieuprawniony oparł swoje rozstrzygnięcie na postanowieniu Prokuratury Rejonowej w Tychach z dnia 24 maja 2021 r. o umorzeniu dochodzenia sygn. akt PR 1 Ds. 1810.2020 i w ten sposób, zdaniem Sądu Okręgowego, należało w istocie zakwalifikować wskazywane przez oskarżyciela publicznego uchybienie. Zgodnie z art. 8 § 1 kpk sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Na krytykę zasługuje teza o prawie sądów do uczynienia częścią swojego uzasadnienia - uzasadnienia w innej sprawie chociażby, tak jak w niniejszej sprawie, dotyczyło to przestępstwa o tożsamej kwalifikacji prawnej z art. 286 § 1 kk. Dokonana ocena dowodów w innej sprawie karnej zakończonej umorzeniem w postępowaniu przygotowawczym nie może mieć żadnego przełożenia na ocenę dowodów w sprawie niniejszej. Sąd co do zasady nie jest związany żadnym wyrokiem wydanym w innej sprawie karnej i tym bardziej nie jest związany orzeczeniem wydanym przez prokuratora. Z faktu wydania w/w postanowienia sygn. akt PR 1 Ds. 1810.2020 Sąd Rejonowy mógł zresztą wyciągnąć zupełnie inne wnioski niż tego dokonał, w sposób nieuprawniony zagłębiając się w jego treść i okoliczności zupełnie innego oszustwa. Przechodząc do meritum, Sąd Rejonowy w Łukowie nie pochylił się w ogóle nad prostą chronologią czasową postępowań prowadzonych przeciwko M. S. i tego jaką świadomość co do ich istnienia, charakteru sprawczych czynności i wykorzystanych oszukańczych zabiegów i sposobów miała K. R.. Postanowienie Prokuratury Rejonowej w Tychach powinno bowiem zostać doręczone oskarżonej na kilka tygodni przed popełnieniem czynu w sprawie niniejszej (a/o – 28 czerwca 2021 r.). Jeszcze wcześniej musiało dojść do postawienia K. R. zarzutów w sprawie PR 1 Ds. 1810.2020 Prokuratury Rejonowej w Tychach o czyn popełniony w dniu 4 listopada 2020 r. A to z kolei wskazuje na doniosłą okoliczność - mianowicie to, że oskarżona w dacie czynu z a/o w tej sprawie zdawała sobie sprawę z przestępczej działalności oskarżonego i mogła zapobiec użyciu przez niego jej rachunku bankowego, który jak wskazał prokurator - założyła na odległość w dniu 7 maja 2021 r. i na który oprócz przelewu od pokrzywdzonego W. S., wpływały także inne przelewy od M. S.. W przekonaniu Sądu Okręgowego, powyższe okoliczności warunkowały konieczność rozważenia przez Sąd Rejonowy przypisania oskarżonej działania w warunkach pomocnictwa do oszustwa. Udostępnienie innej osobie danych dostępowych do rachunku bankowego może bowiem ułatwić sprawcy dokonanie oszustwa poprzez dokonanie wpłaty na ten rachunek przez pokrzywdzonego kwoty wyłudzonej przez sprawcę głównego. Zajęcie komornicze jest tylko jedną z możliwych przyczyn, dla których sprawca główny nie chce korzystać z własnego rachunku. Niewątpliwie korzystanie z rachunku innej osoby w dokonanym oszustwie utrudnia dotarcie do sprawcy głównego. Sąd I instancji nie rozważył, czy oskarżona udostępniając oskarżonemu dane do logowania posiadała świadomość, że może być wykorzystany do celów niezgodnych z prawem, a od tego zdaniem Sądu Okręgowego, należało wyjść oceniając jej deklaracje – nie bezkrytycznie jak dokonał tego Sąd Rejonowy – lecz analizując je przy uwzględnieniu zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a zatem w sposób zgodny z art. 7 kpk, czego należało od tegoż Sądu oczekiwać. Pamiętać należało także, iż dla przypisania odpowiedzialności za pomocnictwo do przestępstwa oszustwa nie ma znaczenia, czy pomocnik posiadała szczegółową wiedzę na temat planowanego przestępstwa i okoliczności związanych z jego popełnieniem. Istotą działania w tej formie zjawiskowej jest bowiem jedynie ułatwienie innej osobie popełnienia czynu zabronionego przy świadomości, że dokonane przez pomocnika działania, tutaj udostępnienie danych dostępowych do rachunku bankowego, stwarza możliwość jego popełnienia. Sad Najwyższy również prezentuje stanowisko, iż w ramach pomocnictwa do przestępstwa oszustwa możliwe jest działanie z zamiarem ewentualnym (postanowienie SN z dnia 3.11.2021 r., sygn. III KK 320/21, LEX nr 3275322). Odróżniając sytuację procesową oskarżonego M. S. i oskarżonej K. R. dodać można, iż przestępstwo z art. 286 § 1 kk jako charakteryzujące się celem w postaci osiągnięcia korzyści majątkowej należy do tzw. przestępstw kierunkowych i może być popełnione tylko z zamiarem bezpośrednim. Natomiast w przypadku formy zjawiskowej pomocnictwa do tego przestępstwa sprawca może działać również z zamiarem ewentualnym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27.03.2013 r., III KK 308/12, LEX nr 1308127). Sąd Rejonowy w Łukowie uniewinniając oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu, w sposób nieuprawniony, bez wyczerpania inicjatywy dowodowej i z naruszeniem obowiązków Przewodniczącego z art. 366 § 1 kpk, dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Prokurator zasadnie wskazał, iż Sąd ten w sposób wybiórczy i tendencyjny ocenił wyjaśnienia oskarżonej i pisemne stanowiska obojga oskarżonych, które dodatkowo w przypadku oskarżonego M. S. uznał za jego pisemne wyjaśnienia, zastępujące ustne wyjaśnienia w tracie czynności przesłuchania, a zatem bez spełnienia standardów przesłuchania w charakterze podejrzanego/oskarżonego. Treść art. 176 § 1 kpk jest jednoznaczna i w ocenie Sądu Okręgowego nie powinna stwarzać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, w postępowaniu przygotowawczym oskarżonemu należy, na jego żądanie lub jego obrońcy, umożliwić w toku przesłuchania złożenie wyjaśnień na piśmie. Przesłuchujący podejmie w tym wypadku środki zapobiegające porozumieniu się oskarżonego z innymi osobami w czasie spisywania wyjaśnień. W w/w przepisie wyraźnie mowa zatem o postępowaniu przygotowawczym, a nie o sądowym. W orzecznictwie również kategorycznie wskazuje się, iż wyjątek wskazany w art. 176 kpk nie może zostać rozciągnięty na postępowanie przed sądem (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15.04.2015 r., sygn. II AKa 78/15, LEX nr 1680076). W świetle powyższej regulacji, podejrzany może złożyć wyjaśnienia na piśmie verba legis „w toku przesłuchania", co oznacza, że winny być one sporządzone w trakcie ustnego przesłuchania. Wówczas wyjaśnienia składane przez podejrzanego w formie pisemnej nie mają samoistnego bytu, ale stanowią załącznik do protokołu przesłuchania podejrzanego (zob. art. 176 § 4 kpk). Nie jest zatem możliwe złożenie pisemnych wyjaśnień bez sporządzenia protokołu przesłuchania. Pisemne stanowisko oskarżonego, czy też oskarżonej, powinno być zatem potraktowane przez Sąd I instancji jako informacja o dowodzie, a nie dowód sensu stricte. Informacja o dowodzie powinna skutkować przesłuchaniem oskarżonego w celu umożliwienia mu złożenia wyjaśnień, w czasie których w sprawach obszernych podsądni mogą korzystać ze wcześniej sporządzonych notatek. Sprawa niniejsza nie należała jednak do obszernych, dotyczyła bowiem sprzedaży 1 przedmiotu - Thermomixa, tj. sprzętu ADG za pośrednictwem internetowej platformy sprzedażowej. Z tego też względu, Sąd Okręgowy nie widział racjonalnych przyczyn, aby odstępować od zasady bezpośredniości. Na zakończenie dodać można, iż obraza art. 399 § 1 kpk ze strony Sądu I instancji wynikała z braku rozważenia możliwości skazania oskarżonej za pomocnictwo do oszustwa. Był to jednak zarzut skutkowy, a zatem Sąd Okręgowy nie czuł się zobligowany do jego omawiania, przy jednoczesnym omówieniu uchybień pierwotnych, z których wynikały dalsze nieprawidłowe decyzje procesowe Sądu Rejonowego w Łukowie. Wniosek - o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonej K. R. i przekazanie w tej części sprawy Sądowi Rejonowemu w Łukowie do ponownego rozpoznania; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zasadność zarzutu warunkowała zasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zakaz orzekania na niekorzyść ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Zgodnie z regułą ne peuis z art. 454 § 1 kpk, sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie. 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Rozpoznając przedmiotową sprawę po raz kolejny, Sąd Rejonowy w Łukowie przeprowadzi postępowanie w sposób pozbawiony wyżej opisanych uchybień, dogłębnie analizując kwestie wskazane przez Sąd Odwoławczy, a pominięte lub niedostrzeżone poprzednio. Sąd Rejonowy zażąda również akt dochodzenia sygn. PR 1 Ds. 1810.2020 Prokuratury Rejonowej w Tychach lub akt sprawy sądowej, celem zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności wyjaśnieniami obojga oskarżonych oraz protokołami tychże czynności, a także w razie potrzeby zażąda od Prokuratury Rejonowej w Tychach kopii elektronicznego dowodu doręczenia K. R. odpisu postanowienia o umorzeniu dochodzenia i także w oparciu o powyższe dokumenty, przy rozważeniu prostej chronologii zdarzeń, wyciągnie wnioski dotyczące działania lub zaniechania oskarżonej, tj. strony podmiotowej. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok w części dotyczącej K. R. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana