II AKa 317/21 · Sąd powszechny

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 czerwca 2025 r.

Sygn. akt II Ka 590/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 listopada 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Urszuli Korczakowskiej po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy T. Ż. oskarżonego z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005 r. i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt II K 119/21 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: - uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności oraz o wymierzeniu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie czynu z pkt I aktu oskarżenia, - zarzucany oskarżonemu w pkt I aktu oskarżenia czyn kwalifikuje jako wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005 r. i na podstawie tego przepisu skazuje go na karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 10 (dziesięć) zł każda, II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego tytułem opłaty za obie instancje 280 zł oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 590/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 maja 2021 r., sygn. II K 119/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1. Dowody z dokumentów w postaci: - postanowienia SR w Sokołowie Podlaskim z dnia 17 sierpnia 2021 r. o pozbawieniu władzy rodzicielskiej J. W. nad dziećmi F. i P. Ż.; - informacje z Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S.; Pomimo, iż wskazane przez obronę dowody z dokumentów uznać należy za autentyczne i wiarygodne, to jednakże w ocenie Sądu Okręgowego nie dowodziły one zaprezentowanej tezie dowodowej, jakoby ze względu na właściwości i warunki osobiste oskarżonego zaistniała konieczność złagodzenia orzeczonej względem niego sankcji karnej co do czynu z pkt II a/o. Przyczyny zmian reformatoryjnych dotyczących czynu z pkt I a/o szczegółowo w kolej rubryce. 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Rażąco niesprawiedliwe wymierzenie kar jednostkowych, jak i łącznej kary pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy kodeks karny wprowadził uregulowanie przewidziane w przepisach art. 37a § 1 kk i art. 37b kodeksu karnego: 1) obrazę przepisów kodeksu karnego, a mianowicie art. 53 § 1 kk, poprzez nietrafne uznanie jakoby stopień winy oskarżonego nakazywał wymierzenie bezwzględnych kar pozbawienia wolności; 2) obrazę przepisów kodeksu karnego, a mianowicie art. 58 § 1 kk, w sytuacji, gdy „inna kara lub środek karny” spełni przesłanki określone w przepisie art. 53 § 2 kk; 3) obrazę przepisów kodeksu karnego, a mianowicie art. 85a kk, poprzez orzeczenie łącznej kary pozbawienia wolności stosując w praktyce zasadę kumulacji – zamiast – biorąc pod uwagę – cele zapobiegawcze i wychowawcze oraz zasadę absorpcji; 4) wymierzenie rażąco niewspółmiernych jednostkowych kar pozbawienia wolności, jak również łącznej kary pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy ze względu na sytuację rodzinną oskarżonego należało skorzystać z unormowań przewidzianych w przepisach art. 37a § 1 i art. 37b kk kodeksu karnego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy okazała się jedynie o tyle zasadna i skuteczna, o ile w następstwie jej wniesienia Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok poprzez zakwalifikowanie czynu oskarżonego z pkt I aktu oskarżenia jako wypadku mniejszej wagi, o jakim stanowi art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii z naturalnym skutkiem, jakim było złagodzenie rozstrzygnięcia o karze za ów czyn w stosunku do kary orzeczonej w zaskarżonym wyroku. W pozostałym zakresie apelacja obrońcy była bezzasadna i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie. Wniesiony środek odwoławczy był również wadliwie skonstruowany. W zarzucie głównym dotyczącym „rażąco niesprawiedliwego wymierzenia kar jednostkowych, jak i kary łącznej (..)” skarżący zarzucał obrazę przepisów prawna materialnego, myląc istotę względnych przesłanek odwoławczych i ich wzajemne relacje, jak również formułując wniosek apelacyjny zupełnie niekompatybilny z podniesionym zarzutem z petitum, a dotyczący prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu z pkt I aktu oskarżenia. Również zakres zaskarżenia wyroku Sądu I instancji został wadliwie określony. Niezależnie od przyjętego we wniesionym środku odwoławczym nazewnictwa względnych przesłanek odwoławczych, w niniejszych rozważaniach Sąd Okręgowy odniesie się do esencji zarzucanych uchybień. Przechodząc do meritum, punktem wyjścia do rozważań o współmierności kary, jest każdorazowo taka, a nie inna kwalifikacja prawna czynu, wyznaczająca granice kary możliwe do orzeczenia wobec oskarżonego i od tego, zdaniem Sądu Okręgowego, należało rozpocząć niniejsze rozważania. Czytelnym dla Sądu Odwoławczego pozostawało, iż postulat skarżącego w zakresie kwalifikacji czynu oskarżonego z pkt I a/o jako wypadku mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, wprost zmierzał do złagodzenia orzeczonej wobec T. Ż. kary. Wprawdzie przepisy w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie precyzują kiedy należy przyjąć kwalifikację uprzywilejowaną za przestępstwa posiadania narkotyków, to oczywistym jest, iż o uznaniu konkretnego czynu zabronionego za wypadek mniejszej wagi decyduje całościowa ocena jego społecznej szkodliwości, co w praktyce odnosi się do kryterium ilościowego i jakościowego posiadanego środka (por. wyrok SA w Białymstoku z 23.10.2012 r., II AKa 181/12, LEX nr 1236004). O uznaniu konkretnego czynu zabronionego za wypadek mniejszej wagi decyduje także całościowa ocena jego społecznej szkodliwości, jako zmniejszonej do stopnia uzasadniającego wymierzenie kary według skali zagrożenia ustawowego przewidzianego w przepisie wyodrębniającym wypadek mniejszej wagi, w kategorii przestępstw określonego typu. Na ocenie tej ważą przesłanki dotyczące zarówno przedmiotowej, jak i podmiotowej strony czynu (por. postanowienie SN z 25.09.2002 r., II KKN 79/00, LEX nr 56084). Rozważenie powyższych okoliczności w sytuacji oskarżonego T. Ż. wypada dla niego korzystnie, zarówno pod względem jakości i ilości posiadanego narkotyku (1,5 gr siarczanu amfetaminy), jak i strony podmiotowej i przedmiotowej przypisanego mu czynu. Uzasadnieniem dla zakwalifikowania przez Sąd Okręgowy czynu oskarżonego jako wypadku mniejszej wagi była przewaga okoliczności łagodzących zmniejszających zawartość bezprawia, a w konsekwencji także karygodności czynu oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego, łagodniejsza kwalifikacja prawna czynu oskarżonego, warunkowała łagodniejsze aniżeli pierwszoinstancyjne orzeczenie o karze za ów czyn. Bilans okoliczności łagodzących i obciążających tego oskarżonego, stricte odnoszących się do czynu z pkt I a/o, wskazywał, iż rozstrzygnięciem współmiernym, które spełni cele prewencji indywidualnej i generalnej, będzie najłagodniejsza rodzajowo kara grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych. Kara pozbawienia wolności za ten czyn wymierzona przez Sąd I instancji stanowiłaby rozstrzygnięcie rażąco surowe, a przez to rażąco niewspółmierne do wagi i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Przechodząc do czynu z art. 178a § 4 kk z pkt II aktu oskarżenia, przypisanego T. Ż. w pkt III zaskarżonego wyroku, skarżący nie kwestionował ani winy, ani kwalifikacji prawnej tegoż czynu, a jedynie rozstrzygnięcie o karze. Do zarzutu skarżącego dotyczącego współmierności kary łącznej, Sąd Okręgowy w ogóle się nie odnosił, albowiem zarzut ten zdezaktualizował się wraz z opisanymi wyżej zmianami. Rozwadze poddał karę jednostkową za czyn z art. 178a § 4 kk orzeczoną przez Sąd Rejonowy w wymiarze 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, przy stanowczym zarzucie skarżącego dotyczącym braku zastosowania w rozstrzygnięciu o karze za ów czyn przepisów art. 37a § 1 kk i art. 37b kk. W pierwszym zdaniu uzasadnienia wniesionej apelacji wskazano, iż obrona prezentuje pogląd, ze po to art. 37a kk został zmieniony przez art. 38 pkt 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 roku, aby sądy powszechne te regulacje prawne stosowały. Opowiadając na tak sformułowany „pogląd” zaznaczyć należy, iż po pierwsze – oczywistym pozostaje, że każda zmiana przepisów części materialnej KK, zgodnie z zamysłem ustawodawcy, następuje po to, aby sądy powszechne wdrażały rozwiązania przewidziane w przepisach znowelizowanych, w przeciwnym przypadku nowelizowałby przepisy, których zastosowanie byłoby „martwe”. Po drugie zaś – bezwzględne stosowanie danego przepisu prawa materialnego następuje wyłącznie wtedy, gdy zgodnie z ustawą konkretne orzeczenie jest obligatoryjne. W tym miejscu podkreślić należy, iż ani przepis art. 37a § 1 kk, ani art. 37b kk nie mają charakteru norm stanowczych zawierającej nakaz lub zakaz określonego postępowania. W praktyce norma obligatoryjna ma postać językową: „sąd orzeka (…). Z kolei „sąd może orzec (…) – to rozstrzygnięcie fakultatywne, którego zastosowanie należy do decyzji sądu ferującego konkretny wyrok, w konkretnych okolicznościach, dotyczący konkretnego oskarżonego. Sięgając po uregulowanie z art. 37a § 1 kk lub z art. 37b kk, sąd merytoryczny za każdym razem obowiązany jest do indywidualnego podejścia i całościowego przeanalizowania konkretnego przypadku. Pogląd wyrażony przez obrońcę oskarżonego we wniesionej apelacji jest zatem o tyle niezasadny, o ile cechuje go wysoki poziom abstrakcyjności, niezgodny z wykładnią przepisów art. 37a § 1 kk i art. 37b kk i całym dorobkiem doktryny dotyczącym podstaw prawoznawstwa, wykładni lingwistycznej i określenia istoty rozstrzygnięć obligatoryjnych i fakultatywnych. Przepisy art. 53 § 1 kk i art. 58 § 1 kk w ogóle nie mogły stanowić podstawy zarzutu apelacyjnego (por. m.in. wyrok SA w Krakowie z 4.03.2020 r., II AKa 243/19, KZS 2020, nr 5, poz. 36, LEX; postanowienie SN z 26.09.2007 r., IV KK 265/07, OSNwSK 2007, nr 1, poz. 2102, LEX). Odnosząca się do nich argumentacja mogła być rozważana wyłącznie w kontekście współmierności orzeczonej w I instancji kary, a zatem w zupełności wystarczające było podniesienie przez skarżącego zarzutu, o którym mowa w art. 438 pkt 4 kpk. W art. 58 § 1 kk została wyrażona zasada preferencji kar nieizolacyjnych we wszystkich tych wypadkach, w których sąd ma możliwość wyboru rodzaju kary. Dotyczy to zatem tych przestępstw, za które przewidziane są alternatywne sankcje karne, ale też zasada ta rozciąga się na te występki zagrożone wyłącznie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat. W przekonaniu Sądu Okręgowego, w realiach tej konkretnej sprawy sięgnięcie przez Sąd Rejonowy do kary łagodniejszej rodzajowo aniżeli określona w art. 178a § 4 kk kara pozbawienia wolności, raziłoby zbyt łagodnym potraktowaniem oskarżonego i czyniłoby tak orzeczoną karę jako niespełniającą wszystkich dyrektyw z art. 53 § 1 kk. Bez wątpienia, w jednostkowym akcie wymiaru kary, zasadniczym punktem odniesienia jest czyn sprawcy. Wymierzana kara ma być współmierna do stopnia społecznej szkodliwości i limitowana stopniem winy, gdyż to pozwala, w konkretnym przypadku, zakreślić granice kary sprawiedliwej, w ramach których możną dokonywać stosownej korekty, uzasadnianej względami prewencji ogólnej i szczególnej. Przekładając powyższe na realia tej konkretnej sprawy uwzględnić należało, iż w dniu zdarzenia z pkt II aktu oskarżenia, oskarżony doskonale zdający sobie sprawę ze swojej uprzedniej karalności i orzeczenia wobec niego dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w sprawie II K 558/15 Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim, prowadził pojazd mechaniczny T. (...) mając w wydychanym powietrzu 1,7 mg/l alkoholu, stanowiące odpowiednik 3,4 promila alkoholu we krwi. Niemal 6-krotnie przekroczył wartość progową stanu nietrzeźwości określoną w art. 115 § 16 kk, tj. 0,25 mg/l w wydychanym powietrzu lub 0,5 promila alkoholu we krwi. Zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, które wywołał swoim czynem, również było nader realne, a nie abstrakcyjne, skoro stracił panowanie nad pojazdem i dachował. Jednocześnie brak było podstaw do przyjęcia, aby oskarżonemu w dniu zdarzenia przyświecał szczególny cel, przyczyna, z uwagi na którą zdecydował się kierować pojazdem mechanicznym w stanie jak powyżej. Nic nie umniejszało stopnia jego winy. Jedynie niskie natężenie ruchu warunkowało brak tragicznych skutków w postaci wypadku z udziałem osób trzecich i oskarżonego, który zupełnie stracił panowanie nad pojazdem. Sytuacja rodzinna oskarżonego była oczywiście okolicznością łagodzącą, podobnie jak wywiązywanie się przez niego z obowiązku alimentacyjnego, aczkolwiek brak było w ocenie Sądu Okręgowego podstaw do nadawania jej tak dalece łagodzącego znaczenia jak postulował obrońca. Oskarżony i matka dzieci J. W. stracili prawa do opieki nad małoletnimi dziećmi, które zostały umieszczone w rodzinie zastępczej u dziadków macierzystych na długo przed datą zarzutów z a/o, tj. w 2014 r. Dodatkowo wywiązywanie się z łożenia na utrzymanie małoletnich dzieci winno być normą, skoro odstępstwa od tej zasady podlegają penalizacji w art. 209 kk. Oskarżony w dacie popełnienia czynów z a/o był w pełni świadom swojej sytuacji rodzinnej i tego, że jego dzieci przebywają w rodzinie zastępczej. Sprawowanie nad nimi opieki w czasie pandemii i pozbawienie władzy rodzicielskiej matki dzieci postanowieniem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 17 sierpnia 2021 r., sygn. III Nsm 97/21 również nie mogło mieć tak dalece idących skutków, przesłaniających inne okoliczności zdecydowanie obciążające oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego, orzeczona przez Sąd Rejonowy wobec oskarżonego kara bezwzględna 1 roku pozbawienia wolności stanowiła należycie zważoną kompilację i bilans okoliczności łagodzących i obciążających tego oskarżonego. W wyroku pierwszoinstancyjnym nadano im właściwą rangę i znaczenie. Wbrew postulatom obrońcy, oskarżony nie zasługiwał na zastosowanie wobec niego art. 37a § 1 k.k., czy też art. 37b kk. Z tych wszystkich względów, brak było podstaw do złagodzenia kary 1 roku pozbawienia wolności za czyn z art. 178a § 4 kk przypisany oskarżonemu w pkt III zaskarżonego wyroku. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: I. przyjęcie, iż czyn popełniony przez oskarżonego stanowi wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie kary ograniczenia wolności w rozmiarze 1 miesiąca (art. 34 § 1 kk), ewentualnie w wypadku utrzymania kwalifikacji prawnej czynu z art. 62 ust. 1 – zastosowanie art. 37a § 1 kk i orzeczenie kary grzywny samoistnej w rozmiarze 100 stawek dziennych, po 10 złotych każda (art. 33 § 3 kk) – oczywiście utrzymanie w mocy wyroku Sądu I instancji w zakresie pkt II orzeczenia; II. w zakresie pkt III wyroku, przy przyjęciu kwalifikacji z art. 178a § 4 kk, zastosowanie przepisu art. 37b kk i wymierzenie kary pozbawienia wolności w rozmiarze 1 miesiąca oraz orzeczenie kary ograniczenia wolności w rozmiarze 3 miesięcy – w pozostałej części w pkt IV-VIII utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zasadność postulatów odnośnie zakwalifikowania czynu oskarżonego z pkt I aktu oskarżenia jako wypadku mniejszej wagi, o którym stanowi art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii warunkowała dokonanie zmian w tymże zakresie w wyroku Sądu Odwoławczego zgodnie z kierunkiem wniesionej apelacji na korzyść oskarżonego. W pozostałym zakresie, wobec bezzasadności zarzutów skarżącego, dotyczących rozstrzygnięcia o karze za czyn z art. 178a § 4 kk z pkt II a/o, bezzasadnym był wniosek o złagodzenie kary jednostkowej za ów czyn. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o karze dotyczące czynu z pkt II aktu oskarżenia. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że: - uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności oraz o wymierzeniu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności a popełnienie czynu z pkt I aktu oskarżenia; - zarzucany oskarżonemu w pkt I aktu oskarżenia czyn zakwalifikował jako wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i na podstawie tego przepisu skazał go na karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, po 10 (dziesięć) złotych każda. Zwięźle o powodach zmiany  rubryka 3. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Rozstrzygnięcie o zasądzeniu od oskarżonego tytułem opłaty za obie instancje 280 złotych oraz obciążeniu go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 złotych uzasadniają przepisy art. 636 kpk i art. 8 oraz art. 10 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. z dnia 8.08.1983 r., Dz. U. nr 49, poz. 223 z późn. zm.). 7. PODPIS

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 299/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 436/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2023 r. sprawy S. C. oskarżonego z art. 160 § 3 kk w zw. z art. 160 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 16 marca 2023 r. sygn. akt II K 783/21 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1020 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 436/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie II K 783/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ----------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut zarzut obrazy przepisów postępowania karnego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 170 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z ustnej opinii uzupełniającej biegłego z zakresu pożarnictwa E. I. (1), który to wniosek był podyktowany brakiem odniesienia się przez biegłego do wszystkich zaistniałych w sprawie wątpliwości, w szczególności wyjaśnienia: co było przyczyną powstania tak wysokiej temperatury (350° C), o której wspomina biegły w opinii z dnia 27 grudnia 2022 r. w systemie dystrybucji gorącego powietrza skutkującej zapaleniem się elementów drewnianych konstrukcji, czy na powstanie tak wysokiej temperatury w systemie dystrybucji gorącego powietrza miały wpływ całkowicie zamknięte anemostaty, czy anemostaty są istotnym elementem systemu dystrybucji gorącego powietrza i czy w związku z tym posiadają blokadę uniemożliwiającą ich całkowicie zamknięcie, czy projekt budowlany domu letniskowego M. K. przewidywał możliwość bezpiecznego zainstalowania systemu dystrybucji gorącego powietrza oraz czy kominek i system dystrybucji gorącego powietrza mógł służyć jako jedyne źródło ogrzewania całego budynku; art. 6 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z ustnej opinii uzupełniającej biegłego z zakresu pożarnictwa E. I. (1) skutkującą, naruszeniem prawa oskarżonego do obrony, ponieważ S. C. pozbawiony został możliwości przesłuchania biegłego na rozprawie i zadania biegłemu pytań, które mogły stworzyć szansę na wykazanie ewentualnych wadliwości podważanej opinii, na której Sąd Rejonowy oparł swe rozstrzygnięcie, a co z kolei miało bezpośredni wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy; art. 366 § 1 kpk poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności kwestii co było przyczyną powstania tak wysokiej temperatury (350° C), o której wspomina biegły w opinii z dnia 27 grudnia 2022 r. w systemie dystrybucji gorącego powietrza skutkującej zapaleniem się elementów drewnianych konstrukcji, czy na powstanie tak wysokiej temperatury w systemie dystrybucji gorącego powietrza miały wpływ całkowicie zamknięte anemostaty, czy anemostaty są istotnym elementem systemu dystrybucji gorącego powietrza i czy w związku z tym posiadają blokadę uniemożliwiającą ich całkowicie zamknięcie, czy projekt budowlany przewidywał możliwość bezpiecznego zainstalowania systemu dystrybucji gorącego powietrza oraz czy kominek i system dystrybucji gorącego powietrza mógł służyć jako jedyne źródło ogrzewania całego budynku; art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także na wybiórczej analizie tylko jego części, która wyłącznie obciąża oskarżonego, co stanowi naruszenie zasady obiektywizmu, a co w konsekwencji skutkowało: - jednostronną oceną materiału dowodowego i uznanie za wiarygodne wyłącznie dowody obciążające S. C., przy jednoczesnym pominięciu dowodów świadczących o tym, iż oskarżony nie dopuścił się popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia; - podzielenie opinii biegłego sądowego E. I. (2) jako jasnej, pełnej i rzetelnej pomimo tego, że opinia ta w rzeczywistości nie odnosi się do kwestii, które mają istotne znaczenie dla odpowiedzialności karnej oskarżonego, w szczególności nie wyjaśnia okoliczności skąd w budynku należącym do oskarżyciela posiłkowego M. K. w dniu zdarzenia wytworzyła się wysoka temperatura, która spowodowała pożar; - zbagatelizowanie przy ferowaniu zaskarżonego wyroku faktu, że to kierownik budowy K. Ż. działający w imieniu inwestora M. K. był odpowiedzialny za zgodność robót budowlanych z zasadami wiedzy technicznej oraz przepisami prawa, a nie oskarżony S. C.; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, iż: a. oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo i ponosi winę za sprzeczne z przepisami zamontowanie systemu dystrybucji gorącego powietrza w domu letniskowym należącym do M. K., podczas gdy przeanalizowany swobodnie, zebrany w sprawie materiał dowodowy, prowadzi do całkowicie odmiennych wniosków, w szczególności, iż za dokonywaniem inspekcji bezpieczeństwa budynku należącego do oskarżyciela posiłkowego odpowiadał kierownik budowy P. Ż., który był przedstawicielem inwestora i który był odpowiedzialny za zgodność robót budowlanych z zasadami wiedzy technicznej oraz przepisami prawa, co zwalania oskarżonego od ponoszenia odpowiedzialności w niniejszej sprawie; b. kwestia całkowicie zamkniętych anemostatów w domu M. K., które są niezwykle ważnym elementem instalacji grzewczej, nie miała wpływu na zaistnienie pożaru, podczas gdy tylko i wyłącznie ich prawidłowe używanie powoduje bezpieczne korzystanie z systemu dystrybucji gorącego powietrza ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zdaniem Sądu Okręgowego, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty obrazy przepisów postępowania odnoszące się do oddalenia wniosku dowodowego dotyczącego dowodu z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa. Jako trafne należy ocenić stanowisko Sądu Rejonowego, wyrażone w tej kwestii zarówno w uzasadnieniu postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom apelującego, argumentacja Sądu Rejonowego odnosząca się do oddalonych wniosków dowodowych miała charakter rzeczowy, była osadzona w realiach sprawy i przekonująco wyjaśniała stanowisko Sądu, mające swoje oparcie normatywne w treści art. 170 kpk - w niniejszej sprawie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa oraz dokumentu w postaci prywatnej ekspertyzy. Z opinii jednoznacznie wynika, że przyczyną pożaru było zapoczątkowanie spalania elementu drewnianego przylegającego do rozgrzanego do temperatury minimum 180 o C przewodu dystrybucji gorącego powietrza. Wykonywanie żeliwnego wkładu kominkowego, jego zabudowy oraz systemu dystrybucji gorącego powietrza naruszało przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, gdyż zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia w obiektach oraz na terenach przyległych do nich jest zabronione wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji poprzez miedzy innymi przechowywanie materiałów palnych oraz stosowanie elementów wystroju i wyposażenia wnętrz z materiałów palnych w odległości mniejszej niż 0,5 m od urządzeń i instalacji, których powierzchnie zewnętrzne mogą nagrzewać się do temperatury przekraczającej 100 o C. Te same wnioski wysnuł biegły w prywatnej opinii. - wskazać należy, że to do Sądu należy decyzja, czy dowód z opinii ma być przeprowadzony pisemnie czy ustnie, zaś strona nie może domagać się zmiany formy tylko po to, by sprawdzić "wiarygodność" tej już uzyskanej. Nawet w podnoszonych w uzasadnieniu apelacji argumentach przewija się marginalizowany przez jej autora element istnienia wątpliwości co do jakości opinii. Tych natomiast skarżący albo nie podnosił w trakcie składania wniosków, albo nie był w stanie przekonać, że rzeczywiście one wystąpiły. Pamiętać bowiem należy, że decyzja o tym, czy opinia pozostawia wątpliwości, nie należy do stron postępowania, lecz do Sądu i nie wystarczy tu występujące u strony poczucie niedosytu, że biegły nie dość prosto, nie dość przekonująco, nie dość wyraźnie odpowiedział na pytania dla sprawy istotne - lub nie odpowiedział na wszystkie, nawet te nieistotne. Jeżeli opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie jest przekonywająca (niepełna) dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii w oparciu o przepis art. 201 kpk (por. postanowienie SN z 13.09.2006 r., IV KK 139/06, OSNwSK 2006, nr 1, poz. 1715). - wobec powyższego na uznanie nie zasługiwał również zarzut obrazy art. 6 kpk podniesiony przez obronę w kontekście oddalenia przez Sąd I instancji wniosku dowodowego obrony w przedmiocie przeprowadzenia uzupełniającej opinii biegłego z zakresu pożarnictwa. Nieuwzględnienie przez sąd takiego wniosku nie może zostać uznane za naruszenie prawa do obrony. Dopuszczenie określonych dowodów stanowi kompetencję sądu, która wykonywana jest w ramach granic wyznaczonych w art. 7 kpk. Dlatego też decyzja sądu w tym zakresie mogłaby być oceniana w kategoriach naruszenia gwarancji procesowych z art. 6 kpk jedynie w razie wskazania przez skarżącego w jaki sposób oddalenie określonego wniosku dowodowego naruszyło prawo do obrony oskarżonego. Obrońca oskarżonego takiego związku nie wykazał. Naruszenie prawa do obrony wyraża się z reguły w uchybieniach proceduralnych polegających na istotnym i nieuzasadnionym osłabieniu pozycji procesowej oskarżonego. Cechy takie przykładowo może mieć rozpoznanie sprawy pod nieobecność obrońcy mimo, że oskarżony wnosił z tego powodu od odroczenie rozprawy. Tego rodzaju uchybień, godzących w sferę uprawnień procesowych oskarżonego, o których mowa w art. 6 kpk - zarówno w kontekście obrony w znaczeniu materialnym jak i formalnym - sąd odwoławczy nie stwierdził. - w postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło również do obrazy art. 366 kpk. Sąd Rejonowy przeprowadził w niezbędnym zakresie postępowanie dowodowe i na tej podstawie wyjaśnił istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Uznał też, że pozostałe proponowane przez oskarżyciela subsydiarnego dowody są do tego nieprzydatne i swoje stanowisko w tym zakresie należycie uzasadnił. Skarżący nie wykazał, by to stanowisko było błędne. Sąd pierwszej instancji przeprowadził należycie postępowanie dowodowe i trafnie ocenił zgromadzony w jego toku materiał dowodowy. Zakres postępowania dowodowego nie budzi zastrzeżeń Sądu II instancji. Dopuszczone i przeprowadzone zostały te dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. - po dokonaniu analizy akt w ramach kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy doszedł również do przekonania, że ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym kwestionowana w petitum ocena depozycji oskarżonego, została przeprowadzona właściwie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, którym dowodom, bądź im częściom, nadano walor wiarygodności, a którym tej cechy odmówiono oraz podano przekonywujące powody, przemawiające za takim, a nie odmiennym ukształtowaniem oceny dowodów. Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia normy zawartej w art. 410 kpk. Jak ujawnia pisemne uzasadnienie Sąd ten budował podstawę dowodową zaskarżonego wyroku m. in. w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego S. C., opinię prywatną, opinię biegłego z zakresu pożarnictwa, zeznania świadków oraz dowody z dokumentów. Jednocześnie Sąd I instancji dobitnie wskazał w jakiej części wyjaśnienia oskarżonego uznał za wiarygodne, a w jakiej na przymiot wiarygodności nie zasługiwały, co do opinii prywatnej, opinii biegłego, dowodów z dokumentów oraz depozycji świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie skonkretyzował, iż uznał je za wiarygodne w całości. W związku z powyższym zarzut obrońcy już z tego powodu nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący upatrywał skuteczności zarzutu w podniesieniu tezy, iż Sąd Rejonowy pominął przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotne okoliczności mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jako przykład takowych wskazał zbagatelizowane faktu, że kierownik budowy P. Ż. był odpowiedzialny za zgodność robót budowlanych z zasadami wiedzy technicznej oraz przepisami prawa, a nie oskarżony S. C.. Z takim rozumowaniem nie sposób się jednak zgodzić. Z zeznań świadka P. Ż. jednoznacznie wynika, że pełnił funkcję kierownika budowy oraz wykonywał projektu domku należącego do pokrzywdzonego, nie był jednak projektantem kominka ani instalacji grzewczej. Świadek przyznał, że odebrał kominek zabudowany i nie widział instalacji grzewczej przed jej zabudową. Jak wskazywał świadek z uzyskanych przez niego informacji wynikało, że instalację grzewczą wykonywał oskarżony. - ponadto, aby zasadnie, a tym samym skutecznie, podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk, nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest na odmiennej ocenie materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Fakt niezadowolenia skarżącego z obiektywnych wywodów Sądu I instancji nie może być podstawą do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. - niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutu prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego S. C. od popełnienia zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały zaskarżony wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II - apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony w całości ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego wydatki postępowania odwoławczego (20 zł) oraz opłatę (art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych: 1.000 zł), gdyż wobec oskarżonego nie zachodzą podstawy do zwolnienia go od zapłaty kosztów sądowych w całości PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana