VI Ka 204/22 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 153/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy T. M. oskarżonego z art. 217 § 1 kk i art. 212 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II K 652/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. uznaje, że czyn w pkt I został spowodowany prowokacyjnym zachowaniem się Z. M. (1) i na podstawie art. 217 § 2 kpk odstępuje od wymierzenia kary, 2. ustala, że czyn z pkt II polegał na tym, że w dniu 4 czerwca 2022 r. w C. woj. (...) oskarżony T. M. znieważył Z. M. (1) w jej obecności kierując do niej słowa, że jest chora psychicznie, co wyczerpało dyspozycję art. 216 § 1 kk i uznając, że społeczna szkodliwość czynu jest znikoma na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk postępowanie umarza, II. uchyla rozstrzygnięcia z pkt II, III i V, III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, IV. zwalnia oskarżonego T. M. od opłaty na rzecz Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 153/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 października 2023 r. w sprawie II K 652/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- -------------------------- --------------------------------------------------------------------------- ----------------- ----------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------- -------------------------- --------------------------------------------------------------------------- ----------------- ----------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------------- -------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------------- -------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Zarzuty apelacji obrońcy (k. 60v-64) Odnośnie do rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z pkt I aktu oskarżenia 1) obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. J. (…), 2) obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka Z. M. (1) (…). Odnośnie do rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z pkt II aktu oskarżenia 1) obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 212 § 1 kk poprzez uznanie, że oskarżony pomówił Z. M. (1) o takie właściwości, które mogły ją poniżyć w opinii publicznej wypowiadając do niej słowa, iż jest nienormalna, nie ma rozumu, jest głupia i chora psychicznie w sytuacji, gdy przepis art. 212 § 1 kk należy rozumieć przez pomawianie – przypisywanie, zarzucanie, posądzanie lub oskarżanie innej osoby o określone postępowanie lub właściwości, które zawierają negatywną ocenę mającą jednak w konsekwencji prowadzić do poniżenia pomawianego w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Treścią pomówienia będą zazwyczaj rozgłaszane informacje nieprawdziwe. W przedmiotowym stanie faktycznym oskarżony nie miał w zamiarze poniżenia swej matki, nie przypisywał jej negatywnych właściwości, a jedynie stwierdzał próbując sobie wytłumaczyć jej zachowanie faktem, iż według biegłego sądowego jej zachowanie jest spowodowane zaburzeniami poznawczymi, chorobą psychiczną i przez ten pryzmat należy tłumaczyć zachowania matki. 2) obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. J. (…), 3) obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka Z. M. (1) (…), 4) niewłaściwa analiza zeznań i obdarzenie walorem wiarygodności świadków całkowicie niewiarygodnych, zeznających sprzecznie z dostępnymi dowodami w postaci dokumentów doprowadziło Sąd do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegającym na niezasadnym przyjęciu, że oskarżony T. M. w dniu 14 czerwca 2021 r. w C. uderzył ręką Z. M. (1) w okolice prawego ucha oraz pomówił Z. M. (1) o takie właściwości, które mogły by ją poniżyć w opinii publicznej wypowiadając do niej słowa, iż jest nienormalna, nie ma rozumu, jest głupia i chora psychicznie w sytuacji, gdy brak jest wystarczających dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego w tym zakresie, co skutkowało bezpodstawnym skazaniem oskarżonego i warunkowym umorzeniu postępowania na okres 2 lat próby. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - na wstępie należy zaznaczyć, że niewątpliwie przy ocenie wiarygodności osób przesłuchanych w sprawie uwzględnia się relacje panujące między nimi, jednakże nie jest to wyłączne kryterium tej oceny, bowiem o wartości dowodu decyduje przede wszystkim jego treść, zarówno w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak też w konfrontacji z treścią innych dowodów przeprowadzonych w sprawie, chociażby z dokumentów. Tak zwane pomówienie, czyli obciążanie odpowiedzialnością za przestępstwo, o ile należy oceniać ze szczególną wnikliwością i ostrożnością, jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami i nie może ograniczane do pojęcia fałszywego oskarżenia. Opinia biegłego z kolei jest podstawą do wyciągnięcia pewnych wniosków w sprawie przez organ orzekający, nie jest jednak decydująca. Podlega też, tak jak każdy inny dowód, swobodnej ocenie sądu. - w ocenie Sądu obdarzenie wiarą relacji oskarżycielki prywatnej oraz współ brzmiących z nią zeznań świadka M. J., w zakresie w jakim wskazywali na winę oskarżonego co do zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu, przez Sąd I instancji było słuszne. Z. M. (1) w dniu zdarzenia, w niedalekim odstępie czasowym od jego zaistnienia, udała się do Komendy Policji wskazując, że jej syn – T. M. – uderzył ją otwartą prawą ręką w okolice prawego ucha. Następnie niezwłocznie skierowała się do szpitala, wskazując tożsamą wersję zdarzenia. Lekarz rozpoznał u niej powierzchowny uraz powłok głowy. Oczywistym jest, że karta z izby przyjęć, która została dołączona do akt (i inna dokumentacja medyczna), nie są dowodami faktu – są to wszakże dowody pośrednie – ale nie sposób przeczyć, że zgłoszenie się do szpitala niedługo po zdarzeniu, poprzedzone wcześniejszą wizytą na Komendzie Policji, logicznie potwierdza fakt, że powodem takiego zgłoszenia się było rzeczywiste zdarzenie, tym bardziej, że przekaz oskarżycielki był spójny na przestrzeni całego postępowania – znajdował odzwierciedlenie w zeznaniach M. J., ale również częściowo w wyjaśnieniach oskarżonego czy zeznaniach P. M. – co do zaistnienia konfliktowej sytuacji. Co więcej, biegły w opinii z 3 lipca 2021 r., pomimo, iż nie wyraził pewności, to jednak wskazał, że zaczerwienie małżowiny usznej prawej stwierdzone u Z. M. (1) mogło powstać w wyniku uderzenia otwartą ręką, a wniosek ten potwierdził w wywołanej w sprawie opinii uzupełniającej (k. 23). Tym samym w świetle przedstawionych okoliczności twierdzenie skarżącego jakoby wnioski opinii OZSS (k. 67-81, k. 118-120) miałyby obalać sprawstwo oskarżonego, nie zdołało przekonać Sądu odwoławczego, zresztą jak wskazania odnośnie tendencyjności w składaniu zeznań zarówno przez oskarżycielkę prywatną, jak i świadka M. J.. Istniejący pomiędzy stronami konflikt na tle majątkowym, jak to już wcześniej wskazano, nie powoduje z góry uznania ich depozycji procesowych za niewiarygodnych, podobnie jak okoliczność pozostawania w konkubinacie świadka M. J. z Z. M. (1). Nie należy zapominać, że żona oskarżonego, również z uwagi na konflikt między jej mężem, a teściową, jest zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, ale w tym wypadku na korzyść oskarżonego. Obrońca nie zdołał również skutecznie zakwestionować wiarygodności M. J. w zakresie podnoszonych przez niego twierdzeń o obserwowaniu przez niego zdarzenia z odległości ok. 5 metrów. Co więcej, nawet gdyby było tak, jak twierdzi skarżący, to zarówno z relacji oskarżonego, jak i świadka M. J. wynika, iż pokrzywdzona przekazała swemu konkubentowi, że została pobita przez oskarżonego – a sytuacja taka nie wykluczałaby możliwości oparcia stanu faktycznego o uzyskaną w ten sposób przez tegoż świadka wiedzę (tzw. ze słyszenia) co do inkryminowanego zajścia. - Sąd I instancji, pomimo, iż zasadnie uznał relacje oskarżonego, a także świadka P. M. za niewiarygodne w części w jakiej wskazywali, że T. M. nie zadał ciosu pokrzywdzonej w głowę, to jednak dokonał błędnej oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz świadka P. M. co do podanego przez nich sposobu zachowania oskarżycielki prywatnej poprzedzającego owe zdarzenie. Obydwoje zgodnie podnosili, że Z. M. (1) usilnie próbowała nawiązać kontakt z wnuczkiem, pomimo, iż oskarżony wyraził dobitnie, iż nie chce aby się zbliżała do dziecka. Okoliczność ta uwidacznia się w depozycjach świadka M. J., ale również oskarżycielki prywatnej, które Sąd Okręgowy w drodze wyjątku przytoczy: „Syn powiedział abym się nie zbliżała, ja byłam dalej (…)” (k. 38). Należy podkreślić, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 31 marca 2021 r. wydanego w sprawie III Nsm 156/21 ustalono osobiste kontakty Z. M. (1) z jej małoletnimi wnukami, m.in. J. M. w każdą trzecią sobotę miesiąca w godzinach od 09.00 do 13.00, w C. przy ul. (...) w obecności rodziców małoletnich. Tym samym, dążąc usilnie do kontaktu z małoletnim w dniu 14 czerwca 2021 r., a więc w poniedziałek, nie respektowała owego orzeczenia, przerywając możliwość synowi niezakłóconego spędzania czasu ze swym dzieckiem i to na należącej do niego części działki. Konflikt między stronami mógł potęgować odczuwane wówczas przez oskarżonego emocje. W następstwie zaistniałych okoliczności doprowadziło to do nieprzemyślanych, nagłych zachowań z jego strony. Uznając zatem, że czyn w pkt I aktu oskarżenia został spowodowany prowokacyjnym zachowaniem się Z. M. (1), Sąd Okręgowy zmienił w tym zakresie zaskarżony wyrok i na podstawie art. 217 § 2 kpk odstąpił od wymierzenia kary. - odnosząc się do czynu z pkt II aktu oskarżenia, Sąd Rejonowy niesłusznie odmówił przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w części w której wskazywał, iż wyłącznie wypowiedział w stosunku do matki słowa, że jest chora psychicznie, w następstwie zachowania jakie podjęła (k. 33) oraz, że prosił, aby uprzątnęli, tj. Z. M. (1) i jej konkubent M. J. drzewo z przejazdu, w której to części również niezasadnie nie uznano za wiarygodnych depozycji P. M., a obdarzył w tym zakresie wiarą zeznania Z. M. (1) oraz M. J.. Należy zwrócić uwagę, że w dokładnie takiej samej kolejności przywołali oni zestaw epitetów, jakich miał użyć oskarżony względem matki, co przy dynamice zdarzenia, a także ze względu na upływ ponad roku czasu, dzielący datę zdarzenia i datę składania zeznań na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2023 r. sprawia wrażenie wyuczenia tej wersji wydarzeń na potrzeby toczącego się postępowania. Zwrócić należało także uwagę, iż biegły psycholog w opinii z dnia 23 sierpnia 2023 r. stwierdził u Z. M. (1) tendencję do zniekształcania i nadinterpretacji zachowań innych osób co wynika z jej cech osobowości, a nie zaburzeń poznawczych, w tym otępiennych (k. 43-45), co również powinno zostać uwzględnione przez Sąd I instancji w ocenie jej depozycji. Co więcej relacja Z. M. (1) oraz M. J. odnośnie chęci udrożnienia podjazdu przez oskarżonego nie była spójna. Z. M. (1) wskazywała, że nie było rozmowy, aby syn ją prosił o to, aby uprzątnęła drzewo bo nie może przejechać, zaś M. J. podniósł następujące słowa: „On nie mówił wcześniej nic aby to drzewo przerzucać, może i mówił, ale to nie przeszkadzało we wjeździe” (k. 40). Nie było natomiast powodów, aby zakwestionować ocenę Z. M. (1) oraz M. J., w zakresie, w jakim ich relacja pokrywała się z przekazem oskarżonego. Niewątpliwie T. M. na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2023 r. potwierdził, iż skierował do Z. M. (2) słowa, że jest chora psychicznie. Sąd Okręgowy dokonując analizy zachowania oskarżonego uznał, iż na gruncie przedmiotowej sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów, aby uznać, że Z. M. (1) nie tylko została poniżona, ale dokonano tego w oczach opinii publicznej, co oznacza, że chodzi tu nie tyle o urazę osobistych uczuć osoby pokrzywdzonej, ale o to, jak osoba będzie postrzegana przez szeroki nieokreślony krąg osób. Bezspornym jest jednak, że oskarżony w obecności obcej osoby, tj. M. J., wypowiedział do niej słowa, że jest chora psychicznie, a zatem jego zachowanie wypełniło znamiona czynu z art. 216 § 1 kk. - pomimo, iż wina i sprawstwo oskarżonego co do czynu z art. 216 § 1 kk nie budzą wątpliwości, a w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niestosownym i nieakceptowanym społecznie zachowaniem oskarżonego wobec pokrzywdzonej to nie miało ono charakteru przestępczego. Przy tego typu zajściach sprawiedliwym może być tylko takie orzeczenie, które nie przyczynia się do niepotrzebnego wzrostu napięcia między stronami i które nie będzie przez żadną z nich wykorzystywane jako kolejny argument w sporze. Takim właśnie orzeczeniem, znajdującym przy tym pełne uzasadnienie w realiach niniejszej sprawy, jest właśnie orzeczenie umarzające postępowanie bez uciekania się do jakiejkolwiek represji karnej. Nie jest bowiem tak, że każde naruszenie godności i czci popełnione w sposób wskazany w art. 216 § 1 kk stanowiło będzie przestępstwo i wymagało sięgania po represję karną. Sąd Okręgowy przypomina, że niezbędnym warunkiem przyjęcia, że mamy do czynienia z przestępstwem jest – między innymi – ustalenie, że czyn człowieka charakteryzował się społeczną szkodliwością w stopniu większym niż znikomy. Zatem nie każdy czyn karalny realizujący znamiona czynu zabronionego jest karygodny. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że T. M. działał w anormalnej sytuacji motywacyjnej. Na decyzje o skierowaniu w stosunku do swej matki słów, że jest chora psychicznie nałożył się eskalujący konflikt między nimi dotyczący sfery majątkowej. Sformułowanie to nie było jednak na tyle drastyczne, aby uznać je za przestępczą zniewagę. Tego rodzaju słowa, padają w wielu kłótniach na podłożu rodzinnym i osobistym nie wywołując poważnych szkód. W realiach niniejszej sprawy, z uwagi na ostrość konfliktu, były one niestety pewnego rodzaju standardem, choć co należy podkreślić oskarżony w tej konkretnej sytuacji dążył do jej załagodzenia, m.in. prosił o uprzątnięcie drzewa. Wniosek zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od obydwu czynów oraz o ponowne rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Częściowa zasadność wywiedzionych zarzutów skutkowała dokonaniem zmiany zaskarżonego wyroku w sposób ukazany w podsekcji 5.2., lecz nie w takim kształcie o jaki wnioskował obrońca. Z tego też względu nie zaznaczano okienka z oceną zasadności wywiedzionych wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 października 2023 r. w sprawie II K 652/22 - w pozostałej części, niewymienionej w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W zakresie tych rozstrzygnięć wyrok jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uznał, że czyn z pkt I został spowodowany prowokacyjnym zachowaniem się Z. M. (1) i na podstawie art. 217 § 2 kpk odstąpił od wymierzenia kary, - ustalił, że czyn z pkt II polegał na tym, że w dniu 4 czerwca 2022 r. w C. woj. (...) oskarżony T. M. znieważył Z. M. (1) w jej obecności kierując do niej słowa, że jest chora psychicznie, co wyczerpało dyspozycję art. 216 § 1 kk i uznając, ze społeczna szkodliwość czynu jest znikoma na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk umorzył postępowanie, W pkt II zaś uchylił rozstrzygnięcia z pkt II, III i V zaskarżonego wyroku. Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany wskazane w rubryce 3.1. Uchylenie zaś rozstrzygnięć z pkt II, III i V zaskarżonego wyroku stanowiło naturalną konsekwencję rozstrzygnięć zawartych w wyroku Sądu Okręgowego. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia art. 17 § 1 pkt 3 kpk - powody umorzenia wskazane w rubryce 3.1. 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV. Wskutek zmiany zaskarżonego wyroku w sposób ukazany w podsekcji 5.2. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego T. M. od opłaty na rzecz Skarbu Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 233/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 100/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 marca 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Agnieszka Telega przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Magdaleny Kolasińskiej po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023r. sprawy J. K. ur. (...) w L. s. A., E. z domu K. oskarżonego z art. 244 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt II K 1118/22 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. K. w ten sposób, że obniża orzeczoną wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności do 8 (ośmiu) miesięcy; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 180 złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 100/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II K 1118/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- -------------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: a) art. 7 k.p.k., poprzez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego J. K. i uznanie wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym za wiarygodne w zakresie, w jakim oskarżony przyznawał się do winy oraz jednoczesne uznanie dalszych wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne, bez jakiegokolwiek uzasadnienia stanowiska Sądu i bez odwołania się do konkretnych dowodów oraz zasad logiki i doświadczenia życiowego; b) art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k., poprzez pominięcie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w postaci: pisma Starosty (...) (k. 84), notatki urzędowej (k. 6 w aktach ii W 156/20), awizo z wyrokiem nakazowym M W 156/20 (k. 17 w aktach II W 156/20), awizo z wezwaniem do zapłaty grzywny (k. 24 w aktach II W 156/20), wniosku o wszczęcie egzekucji grzywny (k. 25 w aktach II W 156/20), zawiadomienia Starosty (...) o wykonaniu środka karnego (k. 35 w aktach II W 156/20), protokołu przesłuchania J. K. w charakterze podejrzanego w sprawie Prokuratury Rejonowej w L., sygn. akt 1 Ds. 485/21 (w aktach 1 Ds. 485.2021), podczas gdy dowody te mają istotne znaczenie przy ocenie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w którym podał on, iż w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu nie miał świadomości istnienia wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Lubaniu w sprawie II W 156/20 i orzeczonego w nim zakazu prowadzenia pojazdów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, poprzez ustalenie, że oskarżony J. K. w dniu 10 października 2020 r. działał z zamiarem bezpośrednim naruszenia zakazu prowadzenia pojazdu orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu w sprawie II W 156/20, bez uprzedniego ustalenia czy w chwili popełnienia czynu oskarżony miał świadomość uprawomocnienia się orzeczenia, którym nałożono zakaz prowadzenia pojazdów, podczas gdy umyślny charakter występku z art. 244 k.k. oznacza, że w chwili czynu sprawca musi mieć świadomość istnienia prawomocnego orzeczenia, na mocy którego nałożono na niego określony obowiązek lub zakaz. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. Rażąca niewspółmierność kary poprzez uznanie jako okoliczność obciążającą uprzednią karalność oskarżonego za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i wymierzenie oskarżonemu kary roku pozbawienia wolności, podczas gdy wyroki za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu w sprawie II K 407/20 oraz wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu w sprawie II K 278/20) zostały wydane już po popełnieniu przez oskarżonego czynu zarzucanego w niniejszej sprawie, tj. po 10 października 2020 r. i nie powinny mieć wpływu na zaostrzenie odpowiedzialności karnej za ten czyn. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Wbrew stanowisku wyrażonemu w apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Rejonowy dokonał całościowej i swobodnej (nie zaś dowolnej) oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Odwoławczy przychyla się do stanowiska, iż pierwsze zeznania złożone przez J. K. w postępowaniu przygotowawczym, w których przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, były szczere w zakresie jego świadomości co do orzeczonego wobec niego przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązującego w październiku 2020 r. ( k. 42 ) i należy je ocenić w tej części jako wiarygodne. Ich późniejsze odwołanie stanowiło realizację obranej przez oskarżonego linii obrony, co samo w sobie jest realizacją uprawnień oskarżonego, niemniej zmienione wyjaśnienia podlegały ocenie i słusznie ocenione zostały jako niezasługujące na wiarę. Należy zauważyć, iż wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu w sprawie II W 156/20, którym orzeczono 3 – letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym obejmował wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. Skoro J. K. został wówczas tj. w grudniu 2019 r. zatrzymany i poddany badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, z których pierwsze wykazało 0,24 mg/dm 3, to powinien się spodziewać, iż zostanie wobec niego orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, który zgodnie z art. 87 § 3 k.k. jest obligatoryjny. Z samej zatem okoliczności, iż oskarżony nie był w tej sprawie przesłuchany i nie odbierał żadnej korespondencji, w rezultacie czego zastosowano doręczenie zastępcze wydanego w sprawie wyroku nakazowego, nie sposób wyciągnąć wniosku, iż oskarżony o nałożonym na niego zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych nie wiedział. Dokumenty powoływane przez skarżącego, mające stanowić potwierdzenie wyjaśnień oskarżonego, świadczą o tym że oskarżony notorycznie nie odbierał kierowanej do niego korespondencji sądowej czy urzędowej – nie jest to jednak dowód braku sprawstwa w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie był obszerny i obejmował wyjaśnienia oskarżonego, których treść zmieniała się w toku postępowania oraz dowody z dokumentów, których autentyczności czy wartości dowodowej obrońca nie kwestionował. Nie było zatem potrzeby szerszego, aniżeli uczynił to Sąd I instancji, ustosunkowania się do tego, którym dowodom dał wiarę, opierając na nich poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, a którym waloru wiarygodności odmówił. Zgromadzone w sprawie i ocenione zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego dowody prowadzą bowiem do przekonania, że J. K. w dniu 10 października 2020 r. miał pełną świadomość orzeczonego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu w sprawie II W 156/20 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów w ruchu lądowym i prowadząc tego dnia po drodze publicznej samochód osobowy świadomie zakaz ten naruszył, czym wypełnił znamiona przestępstwa z art. 244 kk. Jedynie na marginesie przypomnieć należy, że zaskarżony wyrok nie jest pierwszym wydanym przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie, wcześniej wydany wyrok uniewinniający został uchylony przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze ( sygn. akt VI Ka 358/22 ), a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Sąd Odwoławczy precyzyjnie wyartykułował wówczas w pisemnym uzasadnieniu wyroku swoje stanowisko. Ad. 2 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest zarzutem wtórnym wobec omówionego wyżej zarzutu naruszenia przepisów postępowania polegającego na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego, a w konsekwencji – poczynieniu błędnych ustaleń faktycznych. W realiach przedmiotowej sprawy nie może on być uznany za słuszny. Jak już wspomniano, pierwsze wyjaśnienia złożone przez J. K., w których przyznał on do popełnienia zarzucanego mu czynu ( przedstawiony mu zarzut w dniu 12.10.2020 r. odwoływał się do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym orzeczonego w sprawie II W 156/20 – k. 39 ) korespondujące z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami stanowiły podstawę do przyjęcia, iż J. K. 20 października 2020 r. świadomie wypełnił znamiona przypisanego mu czynu z art. 244 k.k. Ad. 3 Zarzut w części okazał się zasadny. Podstawową okolicznością obciążającą przemawiająca za wymierzeniem oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności zdaniem Sądu Rejonowego była uprzednia wielokrotna karalność oskarżonego. Obrońca trafnie jednak zauważył, iż wyroki Sądu Rejonowego w Zgorzelcu w sprawie II K 407/20 oraz Sądu Rejonowego w Lubaniu w sprawie II K 278/20 ( obydwie sprawy dotyczące przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji z art. 178a § 4 k.k. i art. 178b k.k. ) zostały wydane już po dacie czynu objętego zaskarżonym wyrokiem, nie powinny zatem rzutować na wymiar kary orzeczonej w niniejszej sprawie. Chociażby z tego powodu wymierzona przez Sąd Rejonowy kara jawi się jako rażąco surowa i jej wysokość powinna być obniżona, ale nie zastąpiona karą wolnościową. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie J. K. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie zmiana zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze i w miejsce kary pozbawienia wolności wymierzenie oskarżonemu, przy zastosowaniu art. 37a k.k., kary grzywny lub kary ograniczenia wolności. ☐ zasadny ☐częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Odwoławczy w pełni zaaprobował ustalenia Sądu Rejonowego dotyczące u sprawstwa i winy oskarżonego, nie znajdując podstaw do uniewinnienia J. K. od przypisanego mu przestępstwa. W badanej sprawie nie było także podstaw do wymierzenia oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju w oparciu o art. 37a § 1 k.k., bowiem oskarżony prezentuje lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego, a wymierzane mu uprzednio kary, w tym kary pozbawienia wolności, w 6 sprawach od 2004 r. ( k. 80 – 81 ) nie skutkowały zrewidowaniem jego postawy i nie powstrzymały go przed dalszym wchodzeniem w konflikt z prawem. Sąd Odwoławczy jednak doszedł do przekonania, iż zasadnym będzie obniżenie kary wymierzonej J. K. za przypisane mu przestępstwo do 8 miesięcy pozbawienia wolności zważywszy na okoliczności o których mowa powyżej. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. K. w zakresie pkt I – w części dotyczącej ustalenia sprawstwa i winy oraz pkt II i III części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy w przeważającej części zaakceptował ustalenia i oceny leżące u podstaw zaskarżonego wyroku, w tym dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego oraz zastosowanego wobec niego środka karnego. Także rozstrzygnięcie o kosztach postępowania było słuszne wobec ówczesnej sytuacji majątkowej oskarżonego. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. K. w ten sposób, że obniżył orzeczoną wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności do 8 miesięcy. Zwięźle o powodach zmiany W przekonaniu Sądu Odwoławczego kara w takim wymiarze w pełni odpowiada dyrektywom zawartym w art. 53 k.k. jako adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, a także właściwie realizując cele wychowawcze kary tak w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Sąd Odwoławczy w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 złotych, w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 180 złotych za drugą instancję, której wysokość określono na podstawie art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych oraz ryczałt za doręczenie wyzwań innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie czynu objętego zaskarżonym wyrokiem 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 166/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 maja 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale prokuratora Anny Suchomskiej po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy H. A. oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 25 listopada 2025 r. sygn. akt II K 938/24 I. w zaskarżonej części zmienia wyrok w ten sposób, że uniewinnia H. A. od zarzuconego i przypisanego mu czynu; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego H. A. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. określa, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 166/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 6. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 25 listopada 2025r. w sprawie II K 938/24 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 6.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 7. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 7.1. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ---------------------- --------------------------------------------------------------------- --------------- ------------------ 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------------------ ----------------------------------------------------------------------- ---------------- ------------------ 7.2. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------------------------------------- ---------------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------- 8. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. I. zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia (art. 438 pkt 2 kpk), mianowicie art. 7 kpk oraz art. 410 kpk poprzez będące wynikiem nieuwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz niedostrzeżenie przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, skutkujące szeregiem nieprawidłowych stwierdzeń oraz oceną że: - oskarżony H. A. wspólnie zażywał narkotyki z C. C. (1) podczas gdy oskarżony stanowczo temu zaprzeczył; - poprzez przyznanie depozycji świadka C. C. (3) przymiotu wiarygodności w zakresie, w jakim świadek złożył zeznania w zakresie informowania oskarżonego H. A. o nielegalnej działalności mężczyzny - karta pre-paid została ewidentnie zakupiona przez H. A. na potrzeby przestępstwa, podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego H. A. wynika, że kartę udostępnił C. C. (2), w która była mu niezbędna do kontaktu z rodziną oraz depozycje C. C. (1) wskazują, że karta miała być przekazana mężczyźnie, który prowadzi nielegalne interesy bez wskazania do jakiego celu miała być wykorzystana ta karta; II. zarzut naruszenie prawa materialnego: - art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk, albowiem udzielający pomocy musi obejmować świadomością to, że podejmując określone czynności ułatwia w ten sposób innej osobie popełnienie czynu zabronionego oraz to, że czyni to w odniesieniu do konkretnego, scharakteryzowanego w odpowiednim przepisie części szczególnej czynu zabronionego. Oznacza to zatem, iż musi on obejmować świadomością zarówno prawną charakterystykę czynu zabronionego, którego popełnienie ma zamiar ułatwić oraz mieć świadomość znaczenia swojego zachowania w tym w szczególności tego, że stanowi ono ułatwienie popełnienia czynu zabronionego przez inną osobę; - art. 1 § 3 kk poprzez brak jego zastosowania albowiem samo logowanie się do rachunku bankowego on-line, bez przełamywania zabezpieczeń systemu teleinformatycznego, nie stanowi czynu zabronionego w rozumieniu Kodeksu karnego, co wyłącza odpowiedzialność karną już na etapie ustalenia realizacji znamion czynu zabronionego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - odnosząc się do pierwszego z zarzutów apelacji obrońcy należy nadmienić, iż ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko sądu orzekającego, bowiem także odwołujący, podnoszący ów zarzut, nie może ograniczyć się do prostego, subiektywnego zanegowania oceny dowodów przeprowadzonej przez sąd i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności nie powinny być obdarzone dowody niekorzystne dla oskarżonego, a wręcz przeciwnie – że na wiarę zasłużyły wyłącznie dowody działające na jego korzyść. Ta metoda kwestionowania trafności zaskarżonego orzeczenia nie mogła zostać uznana za wystarczającą. Obowiązkiem skarżącego jest bowiem skuteczne wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Na względzie bowiem należy mieć, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłaby sobie tego zainteresowana strona procesowa, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. - na kanwie przedmiotowej sprawy, obrońca nie był w stanie skutecznie przekonać Sądu Odwoławczego o słuszności stanowiska wyrażonego w treści zarzutu, bowiem argumenty obrońcy nie zostały w logiczny i racjonalny sposób uargumentowane. Wprawdzie, kwestionując prawidłowość pierwszoinstancyjnego postępowania, apelujący wskazał jakich rzekomych uchybień w zakresie oceny dowodów tenże Sąd miałby się dopuścić, jednakże wywody te nie mogły znaleźć uznania Sądu Okręgowego. W istocie bowiem w uzasadnieniu do wywiedzionego środka zaskarżenia obrońca przedstawił jedynie własną, tendencyjną ocenę zgromadzonych w toku sprawy dowodów w zasadzie wskazując jedynie, iż niesłusznie Sąd pierwszej instancji zawierzył zeznaniom C. C. (2). W ten sposób skarżący poniekąd w sposób nieudolny próbował przeforsować dowolny, wątpliwy pogląd, jakoby kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy winny być wyjaśnienia H. A. i to te organ procesowy winien uznać za wiarygodne, nawet gdy pozostała część zebranego w sprawie materiału dowodowemu ewidentnie im przeczy. - tymczasem Sąd Okręgowy podziela ocenę wiarygodności zeznań C. C. (1) zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Należy podkreślić, że ten świadek nie ograniczył się w swych zeznaniach jedynie do pomówienia H. A., ale przede wszystkim przedstawił okoliczności wskazujące na popełnienie przestępstw zarówno przez tego świadka jak i oskarżonych: G. F. i H. A.. Co istotne, obaj oskarżeni częściowo potwierdzili w swych wyjaśnieniach wersję zdarzenia zaprezentowaną przez C. C. (1), co dodatkowo potwierdza, że zeznania C. C. (1) zasługują na walor wiarygodności. Odmiennie natomiast należało ocenić wyjaśnienia H. A. (w których oskarżony zanegował swoje sprawstwo), gdyż przedstawiona przez niego wersja zdarzenia jest nie tylko sprzeczna z zeznaniami C. C. (1), ale także sprzeczna z zasadami logicznego myślenia. Otóż oskarżony wyjaśnił, że zarejestrował kartę SIM na swoje dane osobowe z przeznaczeniem karty na użytek świadka, gdyż rzekomo C. C. (1) czekał na wyrobienie dowodu osobistego i nie posiadał karty SIM w swoim telefonie. Jednakże w toku składanych wyjaśnień oskarżony przyznał, że przed dniem, w którym zarejestrował kartę, była sytuacja, gdy C. C. (1) prosił go o użyczenie telefonu oskarżonego w celu wysłania sms-a, ponieważ świadek nie mógł uruchomić swojego telefonu. Ta sytuacja wskazuje zatem, że świadek posługiwał się wcześniej własnym telefonem z działającą kartą SIM, gdyż sprzeczne z doświadczeniem życiowym byłoby stwierdzenie, że świadek nosił bezużyteczny telefon przy sobie (tj. telefon bez aktywnej karty SIM). A zatem jeżeli oskarżony wiedział o tym, że oskarżony miał telefon z aktywną kartą SIM należy wykluczyć sytuację, w której oskarżony dałby się namówić na zarejestrowanie kolejnej karty dla świadka na podstawie zapewnień świadka o przeszkodzie w samodzielnym zarejestrowaniu karty SIM. W tych okolicznościach natomiast wiarygodna jest wersją świadka, tj. namówienie oskarżonego do zarejestrowania karty SIM w celu przekazania jej do korzystania przez inną osobę, dokonującą przestępstw oszustwa z wykorzystaniem środków telekomunikacyjnych. - Sąd Okręgowy co do zasady zgadza się z obrońcą, iż wykładnia przepisu art. 18 § 3 kk prowadzi do wniosku, że sprawca „ udzielający pomocy musi obejmować świadomością to, że podejmując określone czynności ułatwia w ten sposób innej osobie popełnienie czynu zabronionego oraz to, że czyni to w odniesieniu do konkretnego, scharakteryzowanego w odpowiednim przepisie części szczególnej czynu zabronionego”. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, za pomocą zeznań C. C. (1) wykazano, że H. A. rejestrując kartę SIM na własne dane osobowe działał w celu udzielenia pomocy nieznanej mu osobie w dokonaniu oszustwa z wykorzystaniem środków telekomunikacyjnych. Wiedza szczegółowa co do roli pomocnika, czy też szczegółowa wiedza co do sposobu popełnienia przestępstwa nie jest jednak kryterium przypisania pomocnictwa, ponieważ istotne jest jedynie to, aby pomocnik działał w celu ułatwienia drugiej osobie popełnienia czynu zabronionego, a działanie pomocnika sprawiło, że popełnienie czynu zabronionego stało się dla tego sprawcy w jakimkolwiek stopniu łatwiejsze. Bez wątpienia działanie głównego sprawcy z wykorzystaniem karty SIM zarejestrowanej na inną osobę stanowi istotną pomoc, gdyż stwarza warunki do anonimowego działania głównego sprawcy. - w kontekście powyższych rozważań bez znaczenia jest teza wynikająca z kolejnego zarzutu apelacji. Otóż skarżący podnosząc zarzut obrazy przepisu art. 1 § 3 kk sformułował tezę, że samo logowanie się do rachunku bankowego on-line, bez przełamywania zabezpieczeń systemu teleinformatycznego, nie stanowi czynu zabronionego w rozumieniu Kodeksu karnego, co wyłącza odpowiedzialność karną już na etapie ustalenia realizacji znamion czynu zabronionego. Oczywiście nie sposób zanegować in abstracto trafności tezy skarżącego, jednakże nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W sposób oczywisty katalog działań pomocnika jest tak szeroki, że w skład przykładowego działania pomocnika wchodzą także działanie, które oceniane samodzielnie nie byłby działaniami sprzecznymi z przepisami prawa karnego. Dla przykładu, podwiezienie sprawcy kradzieży z włamaniem na miejsce popełnienia czynu zabronionego samo w sobie nie jest przestępstwem, ale właśnie z uwagi na kierunkowe działanie pomocnika i znaczenie tego działania dla osiągnięcia celu przez głównego sprawcę takie działanie pomocnika zostanie uznane za przestępstwo. Wniosek wniosek o: 1.zmianę wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, 2. zasadzenie kosztów obrony za I i II instancje; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Okręgowy dokonał zmian w wyroku w sposób tożsamy jak we wnioskach apelacji, jednakże nie z powodów wskazanych w apelacji obrońcy oskarżonego, gdyż apelacja jest w całości bezzasadna 3.2. III. zarzut rażącej surowości orzeczonej wobec oskarżonego H. A. kary poprzez przekroczenie stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu oraz Sąd nie uwzględnił w sposób należyty okoliczności, w jakich doszło do popełnienia czynu oraz właściwości osobistych oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny zarzut nie ma znaczenia wobec wydania przez sąd odwoławczy wyroku reformatoryjnego Wniosek brak wniosku odpowiadającego sformułowanemu zarzutowi ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 9. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. brak znamion czynu zabronionego Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności - Sąd Okręgowy, działając z urzędu w trybie art. 440 kpk, dokonał zmiany wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, ponieważ utrzymanie zaskarżonego wyroku byłoby rażąco niesprawiedliwe; - Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych w sprawie nie poczynił żadnych ustaleń co do znaczenia czynu przypisanego oskarżonemu dla ułatwienia dokonania oszustwa na szkodę L. X.. Tymczasem z wiarygodnego materiału dowodowego wynika jedynie, że nieznana osoba (z pewnością nie był to H. A.) posługując się kartą SIM (zarejestrowaną na dane osobowe H. A.) zalogowała się za pośrednictwem bankowości elektronicznej na rachunek bankowy prowadzony przez I. Bank, na które pokrzywdzona przelała pieniądze. Istotny jest przy tym czas działania tej osoby. Otóż z zestawienia logowań do banku (k. 44) wynika, że osoba ta logowała się do banku o godz. 12.42 w dniu 04 maja 2024r., a tymczasem pierwszą fałszywą wiadomość nieznany sprawca wysłał pokrzywdzonej o godz. 12.50 tego dnia. Co ważne, z zestawienia logowań wynika, że za pomocą tej karty doszło jedynie do jednorazowego logowania, a zatem sprawca/sprawcy już później z tej karty nie korzystali, zaś po wykonaniu przelewu środków pieniężnych na przedmiotowy rachunek bankowy, nastąpiło kolejne logowanie do konta bankowego, ale za pomocą innego urządzenia. W tych okolicznościach Sąd Okręgowy uznał, że czynność logowania do banku o godz. 12.42 w dniu 04 maja 2024r. za pomocą karty SIM zarejestrowanej na dane osobowe H. A. nie miała żadnego znaczenia dla osiągnięcia celu w postaci dokonania oszustwa na szkodę L. X.. Można oczywiście snuć domysły co do użycia tej karty SIM przy dokonaniu innych przestępstw (sposób działania sprawcy/sprawców wskazuje na zorganizowany sposób działania, który zakłada popełnianie wielu przestępstw), lecz zdecydowanie brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że użycie karty SIM w kontekście oszustwa dokonanego na rzecz L. X. ułatwiło nawet w najmniejszym stopniu działanie głównego sprawcy. - wobec takich ustaleń należało uznać, że działanie H. A. nie wyczerpało znamion zarzuconego mu czynu, kwalifikowanego z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk. 10. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 10.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 10.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany rozstrzygnięcia wyroku co do czynu zarzuconego H. A. Zwięźle o powodach zmiany wobec stwierdzenia, że czyn przypisany oskarżonemu w pkt III wyroku nie wyczerpuje znamion czynu zabronionego z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk należało zmienić wyrok w ten sposób, że uniewinnić oskarżonego od popełnienia tego czynu (art. 414 § 1 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 kpk) 10.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 10.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------ ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 11. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II - wobec zmiany zaskarżonego wyroku, zgodnie z art. 632 pkt 2 kpk należało uwzględnić wiosek obrońcy o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Wysokość zasądzonej kwoty wynika z zastosowania przepisu § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. - Sąd Okręgowy nie rozpoznał jedynie wniosku obrońcy o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za I instancję, gdyż w tym zakresie powinien wypowiedzieć się Sąd Rejonowy jako Sąd I instancji III rozstrzygnięcie zgodne z art. 632 pkt 2 kpk 12. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 233/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.