IV K 106/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI Ka 468/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Marzanny Siemaszko po rozpoznaniu w dniach: 14.10.2025r., 01.12.2025r. sprawy F. I. (1) ur. (...) w F. s. J., Z. z domu A. oskarżonego z art. 288 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt II K 594/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego F. I. (1); II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320 złotych, w tym 300 złotych opłaty. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 468/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 594/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obrazy przepisów postępowania tj. art. 17 §1 pkt 10 k.p.k. w zw. art. 12 § 1 k.p.k. i art. 14 § 1 k.p.k. oraz art. 288 § 4 k.p.k. poprze prowadzenie postępowania karnego w przedmiocie przestępstwa ściganego na wniosek pokrzywdzonego, mimo braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Błędne ustalenie dokonane z naruszeniem art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. skutkujące uznaniem, że: a. Działanie F. I. (1) było działaniem umyślnym , nacechowanym zamiarem bezpośrednim sprawca celowo znaczył szlaban, wyłamując go rękoma aby umożliwić wyjazd pojazdu, wyczerpujące tym samym znamiona przestępstwa określonego w przepisie art. 288 § 2 k.k. podczas gdy, analiza okoliczności przedmiotowego darzenia przeprowadzona w oparciu o całokształt materiału dowodowego sprawy, w tym szczególności utrwalony zapis monitoringu przedstawiający przebieg zdarzenia, zeznania świadków oraz wyjaśnienia oskarżonego, prowadzą do wniosku, iż sprawca nie obejmował swoim zamiarem zniszczenia szlabanu, a jedynie chciał umożliwić wyjazd pojazdem, w sytuacji gdy po uiszczeniu opłaty za parking, szlaban się nie otworzył, co skutkowało domniemaniem zacięcia, zepsucia jego mechanizmu, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego była chybiona, a wszystkie podniesione w niej zarzuty należało uznać za niezasadne. Odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów nie można jednak odmówić słuszności w zakresie spostrzeżenia apelującego, że w niniejszej sprawie brak było jednoznacznego wniosku o ściganie, w sytuacji gdy czyn objęty aktem oskarżenia i następnie przypisany oskarżonemu w wyroku Sądu I instancji stanowił przestępstwo wnioskowe na co wprost wskazuje treść art. 288 § 4 k.k. Pokrzywdzonym podmiotem w niniejszej sprawie postawała spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą w H.. W aktach sprawy znalazło się pełnomocnictwo wystawione na rzecz B. E. (k. 38) dołączone do akt sprawy na etapie postępowania przygotowawczego, które obejmowało ogólne umocowanie do reprezentowania we wszelkich sprawach związanych z prowadzeniem hotelu, w tym do prowadzenia negocjacji i zawierania umów, kształtowania stosunków pracy, składania oświadczeń woli oraz dokonywania wszelkich czynności prawnych i faktycznych przed organami administracji publicznej i innymi organami państwowymi. Wyżej wymieniona pełnomocnik przesłuchiwana również w charakterze świadka jednoznacznie popierała ściganie ujawnionego czynu zabronionego. Sąd Okręgowy stwierdza jednak, że z treści wskazanego pełnomocnictwa nie wynika, aby była ona uprawniona do składania wniosku o ściganie przestępstw popełnionych na szkodę spółki, albowiem zakres umocowania obejmował wyłącznie czynności związane z bieżącym funkcjonowaniem spółki, a nie wykonywanie jej praw procesowych w postępowaniu karnym. W konsekwencji należało uznać, że na etapie postepowania przygotowawczego nie doszło do skutecznego złożenia wniosku o ściganie przez podmiot do tego uprawniony, przy czym brak ten nie został również konwalidowany w toku postępowania przed Sądem I instancji. Jednocześnie podkreślić należy, iż wskazane uchybienie procesowe ma charakter usuwalny i może zostać konwalidowane na każdym etapie postępowania karnego, w tym także w stadium postępowania odwoławczego, co znajduje utrwalone potwierdzenie w licznym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Najwyższego (por. postanowienie SN z 15 maja 1970 r., VI KZP 6/70, OSNPG 6/70, poz. 79, uchwałę SN z 17 grudnia 1970 r., VI KZP 43/68, OSNKW 7-8/1971, poz. 101, uchwałę SN z dnia 21 lutego 1974 r., VI KZP 51/73, OSNPG 1974/5/59; a także postanowienie SN z 4 marca 2010 r., II KK 233 / 09, OSPriP 2010, Nr 7-8, poz. 7). Sąd Okręgowy zwrócił się do pokrzywdzonego podmiotu o zajęcie stanowiska w omawianej kwestii. Z nadesłanych pism (k. 98–99) jednoznacznie wynika, iż wiceprezes zarządu oraz członek zarządu złożyli wniosek o ściganie, a nadto udzielili dodatkowo nowego pełnomocnictwa do reprezentowania spółki w niniejszym postępowaniu. Powyższe funkcje osób składających wniosek o ściganie oraz udzielających pełnomocnictwa znajdują potwierdzenie w ogólnodostępnych danych Krajowego Rejestru Sądowego (k. 101–102), z których jednoznacznie wynika, iż w dacie złożenia tych dokumentów osoby te faktycznie pełniły wskazane funkcje w organach spółki. Wobec jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości wyrażenia woli ścigania sprawcy uszkodzenia mienia objętego aktem oskarżenia należało przyjąć, iż ujemna przesłanka procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. została skutecznie usunięta, co w konsekwencji czyni podniesiony w tym zakresie zarzut nieaktualnym. W drugim z podniesionych zarzutów apelujący zakwestionował ustalenia faktyczne, zarzucając obrazę art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., dążąc w istocie do wykazania, że działanie oskarżonego nie miało charakteru umyślnego, co wykluczałoby przypisanie winy. Zauważyć należy jednak, że zarzut obrazy art. 410 k.p.k. może być skutecznie podnoszony wyłącznie wówczas, gdy Sąd oprze ustalenia na dowodach nieujawnionych na rozprawie albo pominie część ujawnionego materiału dowodowego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, zaś analiza treści apelacji prowadzi do wniosku, iż w rzeczywistości zmierzała ona do zakwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów i wyprowadzonych ustaleń faktycznych w zakresie winy oskarżonego. Pokreślić przy tym należy, że dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. nie wystarcza wskazanie możliwości odmiennego przebiegu zdarzenia, lecz konieczne jest wykazanie uchybienia zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, czego skarżący nie uczynił. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów odpowiadała wymogom wskazanego przepisu. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że w czasie objętym zarzutem oskarżony, używając siły ingerował w hotelowy szlaban zabezpieczający wyjazd z parkingu, co jednoznacznie potwierdza zapis monitoringu i czemu co do zasady nie zaprzeczył również sam oskarżony w składanych wyjaśnieniach. Sąd Okręgowy nie kwestionuje przy tym, że głównym celem działania oskarżonego pozostawało umożliwienie przejazdu. Trafnie Sąd Rejonowy, dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego, uznał za wiarygodne zeznania świadków B. E. będącej pracownikiem pokrzywdzonego podmiotu, oraz świadka J. R. wykonującego usługi serwisowe, z których jednoznacznie wynika, że szlaban uległ uszkodzeniu w wyniku działania oskarżonego. Świadek F. I. (2) w swoich zeznaniach zmierzała do wykazania, iż intencją oskarżonego było naprawienie szlabanu, jednak Sąd Rejonowy zasadnie odmówił wiarygodności tej części jej relacji. Z zapisu monitoringu jednoznacznie wynika bowiem, że w wyniku działania oskarżonego szlaban ugiął się pod wpływem użytej siły, a nadto został dociśnięty w dół, nie był zaś podnoszony. Kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego, należy przyjąć, iż w sytuacji awarii szlabanu typowym i racjonalnym zachowaniem jest kontakt z obsługą obiektu bądź ewentualna próba jego ostrożnego podniesienia, nie zaś używanie siły i szarpanie, których oczywistym następstwem może być uszkodzenie postawionej bariery. W konsekwencji wykluczyć należy forsowaną przez oskarżonego, a wspartą zeznaniami świadka F. I. (2) tezę, iż jego działanie było ukierunkowane na naprawę szlabanu, albowiem zarówno zapis monitoringu, jak i ujawnione przez świadków związanych z podmiotem pokrzywdzonym widoczne uszkodzenia szlabanu skutkujące koniecznością jego późniejszej wymiany jednoznacznie dowodzą, że oskarżony działał z zamiarem umyślnym. To czyni w całości niezasadnym stawiany zarzut w zakresie zmierzającym do wykazania nieumyślności po stronie oskarżonego. Również chybiony pozostawał ostatni z zarzutów apelującego kwestionujący ustalenia Sądu Rejonowego w zakresie powoływania się na uprzednią karalność oskarżonego. Z danych o karalności oskarżonego jednoznacznie wynika, że zapadł wobec niego szereg wyroków skazujących, a wymienione w nich skazania nie uległy zatarciu. Co prawda art. 107 § 4a k.k. stanowi, że w razie skazania na grzywnę zatracie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania kary, jednak nie można tracić z pola widzenia ogólnej zasady wyrażonej w art. 108 k.k. wskazującej, że jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Z danych o karalności oskarżonego nie wynika, czy i ewentualnie kiedy oskarżony wykonał ostatnio wymierzoną karę grzywny wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 17 kwietnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 1134/23, jednak zakładając nawet, że nastąpiło to niezwłocznie po uprawomocnieniu tego wyroku czyli w dacie 11 czerwca 2024 r. nie można tracić z pola widzenia, że karę grzywny orzeczoną poprzednim wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 30 czerwca 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K 147/20 oskarżony wykonał w dniu 28 lutego 2023 r. Prawidłowo przypisany oskarżonemu w niniejszej sprawie czyn zabroniony został popełniony dnia 24 stycznia 2024 r., a zatem w okresie wymaganym do zatarcia wspomnianego skazania. Kierując się brzmieniem powoływanego art. 108 k.k. zauważyć należy, że oskarżony przed zakończeniem okresu wymaganego do zatarcia skazania popełnił kolejne przestępstwo. Już wstępna analiza ostatnich zapadłych wyroków dowodzi, że wyżej wymienione skazania nie uległy zatarciu. Nadmienić należy również, że dalsza analiza w analogiczny sposób danych o karalności oskarżonego w oparciu o brzmienie wspomnianego art. 108 k.k. z uwzględnieniem okresów zatarcia wyrażonych w art. 107 § 4 i 4a k.k. wskazuje, że również poprzednie skazania oskarżonego nie uległy zatarciu. Ich dalsza analiza nie jest jednak niezbędna na potrzeby niniejszego uzasadnienia, bowiem wcześniejsze rozważania skutecznie dowodzą o niezasadności podnoszonego w omawianym zakresie zarzutu obrońcy oskarżonego. Stwierdzić zatem należy, że ustalenia o uprzedniej karalności oskarżonego pozostają aktualne i tym samym trafnie Sąd Rejonowy dostrzegł i wyeksponował w uzasadnieniu wyroku wskazaną okoliczność obciążającą w kontekście ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Na marginesie zauważyć należy, że okoliczność ta nie miała zasadniczego wpływu na wymiar orzeczonej kary. Zarówno przyjęta kwalifikacja prawna, wyrażająca się w uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie zachodził wypadek mniejszej wagi, jak i wymierzenie kary grzywny jednoznacznie wskazują, że orzeczenie o karze nie nosiło cech surowości. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: 1. Uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu Ewentualnie 2. Umorzenie postępowania karnego w zaskarżonej części ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności wywiedzionej apelacji jak również kierując się argumentacją wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zmiany wyroku oczekiwanej przez apelującego, co czyni składany wniosek niezasadnym. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok w całości utrzymany w mocy wobec oskarżonego F. I. (1). Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji, gdy zarówno ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwają zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, a orzeczona kara o charakterze nieizolacyjnym jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy oskarżonego, zaskarżony wyrok jako prawidłowy i słuszny należało – w myśl art. 437 § 1 k.p.k. – utrzymać w mocy. Ponadto, w sprawie brak jest okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 435 k.p.k., art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Uwzględniając wynik postępowania Sąd Odwoławczy na postawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320 zł, na które złożyła się opłata określona na podstawie art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych w kwocie 300 zł oraz ryczałt za doręczenie wezwań innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 zł, który z kolei wynikał z treści § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja - ustalenie, że w niniejszej sprawie został skutecznie złożony wniosek o ściganie - przypisanie oskarżonemu winy - ustalenia co do uprzedniej karalności oskarżonego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana

Sygn. akt VI Ka 552/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk Protokolant Agnieszka Telega przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Magdaleny Kolasińskiej po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023r. sprawy A. D. ur. (...) we W. s. M., J. oskarżonego z art. 270 § 2a kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 20 czerwca 2023 r. sygn. akt II K 960/22 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. D.; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz A. D. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów obrony oskarżonego w postępowaniu odwoławczym; stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 552/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 20 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 960/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia – art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na dowolnym uznaniu przez sąd I Instancji wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 2a k.k., podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie całokształtu materiału dowodowego uwzględniająca wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, zasady prawidłowego rozumowania prowadzi do wniosku przeciwnego, tj. do uznania, że oskarżony dopuścił się przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wbrew stanowisku skarżącego, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy został poddany szczegółowej analizie, jego ocena miała charakter całościowy i dokonana została z zachowaniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a zatem w sposób odpowiadający wymogom art. 7 k.p.k. Wskazać należy, że Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w sprawie. Materiał dowodowy był jednoznaczny w kwestii przyjęcia, że oskarżony w dniu 6 sierpnia 2021 r. we W. odebrał zestaw hydrauliczny poświadczając protokół zdawczo-odbiorczy własnym podpisem oraz pieczątką, którą posługiwał się będąc do dnia 5 czerwca 2021 r. prezesem (...) w Ś.. Ponadto jak wynika z materiału dowodowego oskarżony będąc obecnym na walnym zgromadzeniu wskazanego stowarzyszenia miał świadomość, że został odwołany z pełnienia funkcji prezesa. Powyższe okoliczności nie były kwestionowane w toku procesu, potwierdził je w złożonych wyjaśnieniach również oskarżony. Bezsporną kwestią pozostaje także ustalenie, że protokół zdawczo-odbiorczy stanowi dokument w rozumieniu art. 115 § 14 k.k., albowiem jest on dowodem zaistniałego stosunku prawnego. Skarżący, co wynika z treści apelacji, ustaleń faktycznych ani też oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie kwestionował, negował natomiast- jak należy z treści apelacji domniemywać- błędne w jego ocenie uznanie, że zachowaniem swoim oskarżony nie wyczerpał ustawowych znamion czynu zabronionego. Skoro tak, to właściwie sformułowany zarzut powinien być oparty o treść art. 438 pkt 1 kpk. Zgodnie z brzmieniem art. 433 § 1 kpk i art. 434 § 1 pkt 3 kpk już ta okoliczność eliminuje możliwość uznania apelacji za zasadną. Traktując jednak środek odwoławczy jako integralna całość podnieść należy, że ustawodawca do bytu przestępstwa art. 270 § 1 k.k. przewidział konieczność zaistnienia czynności sprawczej w postaci podrobienia lub przerobienia dokumentu albo posłużenia się dokumentem podrobionym lub przerobionym. Oskarżyciel publiczny dopatrywał się wypełniania znamion omawianego przestępstwa w posłużeniu się przez oskarżonego pieczęcią prezesa (...) w Ś., pomimo uprzedniego odwołania go z pełnionej funkcji. Nie sposób jednak podzielić prezentowanego stanowiska. W niniejszej sprawie oskarżony działał wprawdzie bez należytego umocowania, brak jest jednak dowodów wskazujących, że dokonał on ingerencji w treść dokumentu, zaś protokół odbioru pokwitował własnoręcznym podpisem. Jego działanie nie wypełniło zatem ustawowych znamion przestępstwa fałszerstwa materialnego, bowiem nie wykazano aby dokonał on jakiegokolwiek podrobienia lub przerobienia dokumentu. Wobec niemożności stwierdzenia podrobienia czy przerobienia przez oskarżonego protokołu zdawczo-odbiorczego brak jest również podstaw do stwierdzenia dalszego posługiwania się nim. Przyjąć zatem należy, że działanie oskarżonego nie wypełniło elementów wymaganej czynności sprawczej. Odnośnie omawianej kwestii Sąd Najwyższy słusznie wskazał iż: nie wyczerpuje znamion czynu z art. 270 § 1 k.k. odzwierciedlenie w dokumencie nieprawdy, jeśli nie jest on przerobiony lub podrobiony (wyrok SN z 5.04.2016 r., IV KK 405/15, LEX nr 2019574), np. sporządzenie przez stronę umowy niezgodnej ze stanem faktycznym (wyrok SN z 19.01.2011 r., IV KK 373/10, LEX nr 688706). Omawiana okoliczność może mieć co najwyżej znaczenie w przypadku innego, podobnego przestępstwa, tj. fałszerstwa intelektualnego stypizowanego w art. 271 § 1 k.k., jednak kwestia ta jednak również została zweryfikowania przez Sąd I instancji, do czego Sąd ten- choć skrótowo- odniósł się w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Stanowisko to nie zostało zakwestionowane przez skarżącego i należy je zaaprobować. Apelujący w treści wniesionego środka zaskarżenia powołał się ponadto na okoliczność niezwrócenia uwagi przez Sąd Rejonowy na okoliczność przetrzymywania przez oskarżonego odebranego sprzętu, sugerując iż w niniejszej sprawie mogło dojść do wypełnienia znamion przestępstwa przywłaszczenia. Akt oskarżenia, jako skarga zasadnicza, nie tylko inicjuje postępowanie sądowe, ale także zakreśla jego ramy, co ściśle łączy się z problematyką tożsamości czynu zarzucanego i przypisanego sprawcy. Ram tych nie wyznacza jednak przyjęty w akcie oskarżenia opis czynu zarzucanego oskarżonemu, ani też wskazana tam kwalifikacja prawna. Granice oskarżenia wyznacza bowiem zdarzenie historyczne, na którym zasadza się oskarżenie. Istotna jest zatem tożsamość czynu wyznaczona faktycznymi ramami tegoż zdarzenia (Postanowienie SN z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt III KK 97/10). W niniejszej sprawie akt oskarżenia w swej treści nie odnosił się do kwestii posiadania ani dysponowania przez oskarżonego odebranym sprzętem, a jedynie do sporządzenia protokołu odbioru. Przedmiotem niniejszego postępowania było zatem zweryfikowanie czy działanie oskarżonego wypełniło znamiona fałszerstwa materialnego lub innego czynu zabronionego, lecz w granicach opisanych aktem oskarżenia, to jest w zakresie posłużenia się na konkretnym dokumencie konkretą pieczątką. . Sąd I instancji zbadał jednak możliwość wypełnienia przez oskarżonego tym swoim zachowaniem innych przestępstw i zasadnie możliwość tę wyeliminował. Wyrażona przez apelującego sugestia pozostaje zatem nietrafna i może zostać zweryfikowana w odrębnym postępowaniu. Apelujący nie wykazał istnienia podstaw faktycznych i prawnych wykazujących niesłuszność stanowiska Sądu Rejonowego. Poczynione ustalenia prowadzą do wniosku, że podniesiony w apelacji zarzut obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. był całkowicie nietrafny. Wywiedziona apelacja ma polemiczny charakter i bezpodstawnie neguje prawidłowe ustalenia Sądu Rejonowego, który przeprowadził ocenę dowodów sposób odpowiadający prawu i w konsekwencji słusznie uniewinnił oskarżonego od popełniania zarzucanego mu czynu. To samo spostrzeżenie dotyczy i przeprowadzonej przez Sąd I instancji subsumpcji inkryminowanego działania A. D.. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W konsekwencji uznania podniesionego w apelacji zarzutu za niezasadny wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania nie mógł zostać uwzględniony. Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się z urzędu także zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k. lub w art. 454 k.p.k. a także konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy --------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ----------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III W związku z utrzymaniem w mocy wyroku uniewinniającego kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa, zaś na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów obrony w postępowaniu odwoławczym. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Uniewinnienie oskarżonego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 4/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 8 października 2025 r.

Sygn. akt II A Ka 479/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2024r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Apelacyjnego Ewa Gregajtys (spr.) Sędziowie Sądu Apelacyjnego Dorota Tyrała Sądu Apelacyjnego Rafał Kaniok Protokolant Tomasz Wilk przy udziale Prokuratora Artura Kaznowskiego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2024r. sprawy M. M. (1) urodzonego (...) w P., syna Z. i T. z domu K. oskarżonego z art. 62 ust. 2 i z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 15 października 2020r. w sprawie XVIII K 308/18 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. M. (1) w ten sposób, że: - uchyla orzeczenia o karach łącznych pozbawienia wolności i grzywny z pkt. 8, - uchyla rozstrzygnięcie z pkt. 6 co do czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii zarzuconego oskarżonemu w pkt. III i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Otwocku, II. wyrok w pozostałej części wobec oskarżonego M. M. (1) utrzymuje w mocy, III. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego w pkt. 1. i 3. zaskarżonego wyroku łączy i orzeka karę łączną 3 (trzech) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, IV. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet łącznej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 6 marca 2014r. do dnia 5 września 2014r. i od dnia 22 czerwca 2016r. do dnia 27 października 2016r, IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. M. (2) – Kancelaria Adwokacka w W., kwotę 2.066,40 zł (dwa tysiące sześćdziesiąt sześć złotych czterdzieści groszy), obejmującą 23% VAT, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. V. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania apelacyjnego przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Sygnatura akt II AKa 479/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 15 października 2020r. w sprawie XVIII K 308/18. 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy – czyny I i III ☒ co do kary – czyn II ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------------------- 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------------------ 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------------------------- 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1.W zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt. I aktu oskarżenia: - obraza art. 7 kpk, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez bezpodstawne uznanie za wiarygodne zeznań świadka E. S., w sytuacji, gdy nie istnieje żaden inny dowód wskazujący na udział M. M. (1) w popełnieniu tegoż przestępstwa, a zeznania świadka E. S. są lakoniczne, niekonkretne, pozbawione szczegółów i wewnętrznie sprzeczne, - obraza art. 7 kpk, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie za niewiarygodne części wyjaśnień M. M. (1), w których stwierdził, iż uzyskał jedynie 10 gr heroiny od E. S. i posiadał je na własny użytek, a nie w celu handlowym, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że M. M. (1) miał dokonywać kilku transakcji zakupu heroiny od E. S. lub G. M. (1) w łącznej ilości nie mniejszej niż 543 gramy oraz, że większą część narkotyku w postaci heroiny M. M. (1) miał przeznaczyć na cele handlowe, w sytuacji, gdy brak jest dowodów na to, iż taka sytuacja miała miejsce; 2. W zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt. II aktu oskarżenia: Orzeczenie rażąco niewspółmiernie surowej kary 3 lat pozbawienia wolności, przy wymiarze której sąd dostrzegł wprawdzie występujące w sprawie okoliczności zmniejszające winę w postaci przyznania się oskarżonego do popełnienia czynu, ale powyższych okoliczności nie uwzględnił w należyty sposób i nie nadał im właściwego znaczenia przy jednoczesnym pominięciu okoliczności łagodzących takich jak współpraca oskarżonego z organami ścigania w zakresie ujawnienia szczegółowych okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu oraz wyrażenie przez oskarżonego skruchy, sytuacji rodzinnej i opiekuńczej, przy równoczesnym zaliczeniu do okoliczności obciążających uprzedniej karalności i jako taka nie może być traktowana dodatkowo jako okoliczność wpływająca na wymiar kary, a zatem poprawne uwzględnienie występujących w sprawie okoliczności łagodzących i obciążających oraz nadanie im odpowiedniego znaczenia winno skutkować orzeczeniem wobec oskarżonego łagodniejszej kary pozbawienia wolności; 3. W zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt. III aktu oskarżenia: - obraza art. 7 kpk mająca wpływ na treść orzeczenia poprzez bezpodstawne uznanie za wiarygodne zeznań świadka S. B., w sytuacji, gdy świadek wielokrotnie odmiennie zeznawał co do tego samego zdarzenia, a co za tym idzie treść jego zeznań jest sprzeczna miedzy sobą i poddaje pod wątpliwość rzeczywisty przebieg zdarzenia, jak i osób biorących w nim udział, - obraza art. 410 kpk, która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez bezpodstawne pominięcie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, iż na torebce strunowej, w której jak zeznaje świadek M. M. (1) miał mu przekazać narkotyki i która to torebka została zabezpieczona przez policję następnego dnia rano u świadka, i z której to torebki zostały pobrane wymazy i ślady daktyloskopijne, nie ujawniono odcisków palców M. M. (1), ani żadnych innych śladów mówiących o jakimkolwiek kontakcie M. M. (1) z tym pakunkiem, co wyklucza tezę, jakoby to oskarżony miał przekazać świadkowi narkotyk, - obraza art. 170 § 1 pkt 2 kpk poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie K. D., w sytuacji, gdy K. D. miał być uczestnikiem zdarzenia a jednocześnie wobec faktu, iż takie zdarzenie miało mieć miejsce, przesłuchanie tegoż świadka zmierzało do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzenia, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżony miał uczestniczyć w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 50 gram heroiny, które miał zbyć S. B., w sytuacji gdy brak jest na to dowodów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny 1. Sąd Okręgowy nie uchybił regułom prawa procesowego dokonując oceny zeznań świadka E. S. i wyjaśnień oskarżonego na okoliczność posiadania przez M. M. (1) 543 gr heroiny, a zatem czynu ujętego w zarzucie I aktu oskarżenia. Wbrew ocenie obrońcy, zeznania świadka są w tym zakresie spójne i konsekwentne, nadto nie są dowodem osamotnionym skoro znajdują wsparcie w wyjaśnieniach oskarżonego. W świetle całokształtu okoliczności sprawy za bezsporną uznać należy okoliczność, że M. M. (1) i E. S. w czasie ujętym w zarzutach byli osobami zaangażowanymi w obrót narkotykami. Choć oskarżony nie był konsekwentny w zakresie postawy procesowej wobec zarzuconych mu przestępstw, to jednak swojego związku z przestępczością narkotykową nie negował. Wyjaśnił chociażby, że E. S. poznał za pośrednictwem jego żony i miało to miejsce w okolicznościach, gdy świadek chciał wejść z narkotykami na U. (k. 201, t. VIII). Wyjaśnienia oskarżonego w tym przedmiocie są zgodne z zeznaniami świadka. E. S. wskazał bowiem, że na początku 2009r, po opuszczeniu aresztu, spotkał brata oskarżonego G. M. (1), który powiedział, że ma tylko jedną osobę do handlu i jest to jego brat M. M. (1) ps. (...). Powiedział, że można tam (tj. w U.) handlować, bo rozmawiał z chłopakami z O.. W zamian za załatwienie ludzi powiedział, że byłbym wzięty do równej działki ze sprzedaży narkotyków, czyli ja, G. M. (2) (…). Zgodził się handlować (…) ps. (...), czyli brat G. (k. 139, t. I; k. 294, t. IX). Świadek zeznał także, że oskarżony wziął łącznie nie mniej niż 500 gram heroiny, a dodatkowe 50 gr, pochodzące z innego źródła, w czerwcu 2010r. (k. 140, przepisany protokół k. 403 t. IIIb; k. 295 t. II sądowy). Uwzględniając taką treść zeznań, stanowisko obrońcy, by relacja E. S. była lakoniczna, niekonsekwentna, pozbawiona szczegółów i wewnętrznie sprzeczna jest chybione, jako sprzeczne treścią dowodu. Stanowisko samego oskarżonego co do I. zarzutu nie było konsekwentne, jednak ostatecznie przyznał się do posiadania heroiny, wskazując nawet, że po czerwcu 2009r. mogłem wziąć od nich nawet z 1,5 kg heroiny (k. 901, t. IIId, k. 206). W omówionych okolicznościach, próby kwestionowania przez obrońcę wartości podstawy dowodowej wyroku w zakresie czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005r. nie mogą być skuteczne. Samo to, że oskarżony sam zażywał narkotyki, wobec przedmiotu postępowania nie stanowi okoliczności nadzwyczajnej, a tym bardziej wykluczającej jego winę. Tym samym, zarzuty apelacji, by rozstrzygając co do tego czynu, Sąd dopuścił się obrazy art. 7 kpk i art. 410 kpk, a w konsekwencji poczynił błędne ustalenia faktyczne, są bezzasadne. 2. Nie znajduje uzasadnienia stanowisko obrońcy, by kara orzeczona wobec oskarżonego za przestępstwo z pkt. II, a zatem udział w obrocie 2 kg amfetaminy kwalifikowany z art. 56 ust. 3 ustawy, była karą rażąco surową w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Rażąca niewspółmierność, o której mowa w powołanym przepisie zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (tak SN m.in. w wyroku z dnia 22 października 2007r., SNO 75/07, LEX nr 569073). Oceniając całokształt tych okoliczności, które Sąd uwzględnił rozstrzygając w zakresie kary, nie sposób przyjąć, by sytuacja taka zachodziła wobec oskarżonego. Lektura uzasadnienia wyroku wskazuje, że Sąd miał na uwadze zasadnicze okoliczności przedmiotowe i podmiotowe oraz właściwie je ocenił w kontekście dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art. 53 § 1 i § 2 kk. Sąd dostrzegł, w szczególności, znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Jego istota wynika przede wszystkim z rodzaju (amfetamina) i ilości (ok. 20.000 działek handlowych) substancji będącej przedmiotem obrotu. Trudno także zignorować społeczne skutki narkomanii godzące w zdrowie zazwyczaj młodych ludzi znajdujących się na początku swojej drogi życiowej. Oskarżony jest nadto sprawcą wielokrotnie karanym (k. 1194-1198, t. XIII). Przypisane oskarżonemu przestępstwo, w stanie prawnym przyjętym przez Sąd, zagrożone było karą pozbawienia wolności do lat 10. W takich okolicznościach, kara 3 lat pozbawienia wolności, a zatem wymierzona na poziomie poniżej progu 1/3 ustawowego zagrożenia, w żadnej mierze nie może być uznana za sankcję nazbyt surową, tym bardziej surową w takim stopniu, o jakim stanowi art. 438 pkt 4 kpk. Stopień wykorzystania sankcji jest przy tym podstawową miarą surowości kary. Przyznanie się do czynu, akcentowane przez obrońcę, jest okolicznością przemawiającą na korzyść oskarżonego, jednak nie w takim stopniu, by orzeczoną wobec niego karę ukształtować korzystniej, aniżeli wynika to z wyroku. Okoliczność ta nie równoważy bowiem przywołanych elementów obciążających w stopniu większym, od przyjętego przez Sąd przy kształtowaniu sankcji za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy. Sąd Apelacyjny nie podziela także stanowiska obrońcy, by postawa procesowa oskarżonego przemawiała za złagodzeniem kary. Zważywszy na to, że oskarżony przyznawał się do czynów, następnie swoje wyjaśnienia w całości, bądź w części odwoływał, a zasadniczą podstawę jego oskarżenia stanowiły zeznania świadków, nieuzasadnione jest oczekiwanie swoistego wynagrodzenia oskarżonego za współpracę z organami ścigania. Jeżeli, zgodnie z deklaracjami oskarżonego, w ramach innych pozostających w toku postepowań, rzeczywiście składa zeznania obciążające inne osoby, to w tamtych postepowaniach otwarta pozostaje kwestia odpowiedniego ukształtowania wobec niego kary, w przypadku, gdy dojdzie do skazania. 3. Sąd Apelacyjny w części podzielił zastrzeżenia obrońcy skierowane wobec rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego co do czynu z pkt. III aktu oskarżenia, a zatem udziału oskarżonego w obrocie 50 gr. heroiny, którą oskarżony miał zbyć S. B.. Materiał dowodowy zgromadzony na poparcie tego zarzutu nie daje podstaw do sformułowania tak jednoznacznych wniosków, jak wynika z uzasadnienia wyroku. W zakresie tego zarzutu oskarżonego obciążają zeznania świadka S. B.. Sam oskarżony wielokrotnie przesłuchiwany na okoliczność czynu z pkt. III konsekwentnie negował, by miał on miejsce (k. 202 t. VIII; k. 563 t. IIIb, k. 205 t. VIII; k. 942 t. IIId, k. 206 t. VIII). W toku tego przesłuchania, gdy przyznał się do wszystkich czynów wnosząc o dobrowolne poddanie się karze, podał jednocześnie, że B. powiedział, że heroinę przekazałem mu w (...) na (...). Ja tego nie pamiętam (k. 810, t. IIId, k. 206). Z zeznań S. B. wynika natomiast, że w ujętej w zarzucie transakcji miał pośredniczyć K. D. ps. (...). W toku pierwszego przesłuchania świadek podał, że po umówieniu transakcji przez ps. (...), oskarżony, którego znał, przywiózł mu heroinę i przekazał w komis (k. 442). Podczas kolejnego przesłuchania wskazał, że telefonicznie skontaktował się z ps. (...) po to, by umówił go z oskarżonym. K. D. zgodził się i we trzech spotkali się w barze chińskim, przy czym ps. (...) za chwilę wyszedł. Po tym świadek miał omówić z oskarżonym warunki sprzedaży i tego samego dnia, wieczorem, pod barem chińskim miało dojść do przekazania heroiny (k. 454). Na rozprawie świadek zeznał natomiast, że objęte zarzutem 50 gr heroiny kupił od K. D., który mówił, że wziął ją od M. (k. 612). Świadek zaprzeczył, by kiedykolwiek nabywał heroinę osobiście od oskarżonego, a to, że heroina, którą wówczas nabył pochodzi od oskarżonego, powiedział mu K. D.. To dość szczegółowe przytoczenie treści dowodu, który stanowi podstawę III. zarzutu oskarżenia służy wykazaniu, że nie ma on tak jednoznacznej wymowy, jak przyjął Sąd Okręgowy. Zachowania penalizowane ustawą z 27 lipca 2005r. mają miejsce w gronie osób w proceder taki zaangażowanych zatem, co do zasady, nie są dostrzegalne dla osób postronnych. Często, z uwagi na bardzo ograniczony krąg uczestników takich transakcji, nie ma żadnych możliwości weryfikacji ich twierdzeń. W sprawie rozpoznawanej sytuacja kształtuje się jednak inaczej, skoro zgodnie z zeznaniami S. B., pośrednikiem przy transakcji z oskarżonym, bądź w części jej uczestnikiem, był K. D.. Nie ulega zatem wątpliwości, że przy takiej podstawie oskarżenia niezbędne było przesłuchanie w/w na te okoliczności, które wskazuje S. B., po to, by zweryfikować, czy i która wersja zdarzeń znajduje potwierdzenia w jego zeznaniach. Nieuprawnione jest jednocześnie stanowisko obrońcy, by materiał dowodowy w jego aktualnym stanie stanowił podstawę do uniewinnienia oskarżonego od zarzutu III. Sąd Apelacyjny podjął działania zmierzające do przesłuchania K. D., jednak przez okres prawie trzech lat, z różnych przyczyn, okazały się one nieskuteczne. Aktualnie przesłuchanie świadka w zwykłym trybie nie jest możliwe z uwagi na to, że został wydany do Niemiec. W efekcie, oskarżony od ponad 3 lat pozostawał w stanie oskarżenia, z perspektywą wykonania kary 5 lat pozbawienia wolności. Co przy tym istotne, z powodu podjęcia czynności w celu przesłuchania K. D., sprawa oskarżonego w 2021r. na etapie postępowania apelacyjnego została wyłączona do odrębnego rozpoznania ze sprawy, która dotyczyła 5 oskarżonych. Co do pozostałych osób wyrok jest prawomocny od 7 grudnia 2021r, ponad rok temu został poddany kontroli kasacyjnej. Taki stan rzeczy, przy braku przeszkód do zakończenia postępowania w zakresie pozostałych zarzutów oskarżonego, narusza prawo oskarżonego do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Jednocześnie w zakresie czynu, co do którego wyrok został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania zachodzą warunki określone w art. 437 § 2 zd. 2 kpk. Materiał dowodowy w tym zakresie stanowią bowiem wyjaśnienia oskarżonego i zeznania S. B., pozostałe dowody nie dotyczą tego zarzutu. Wobec niekonsekwencji zeznań świadka i postawy procesowej nieprzyznającego się do czynu oskarżonego, jako niezbędne uznać należy przesłuchanie K. D., która to okoliczność, z dużą dozą prawdopodobieństwa, wygeneruje potrzebę konfrontacji świadków. Tym samym, w zakresie, w jakim sprawa została uchylona do ponownego rozpoznania, zachodzi konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości. Sąd I instancji, uwzględniając miejsce pobytu świadka i zakres niezbędnych do wykonania czynności oceni możliwość przesłuchania w/w, ewentualnie wykonania innych czynności z jego udziałem, w ramach wideokonferencji. Wniosek Uniewinnienie oskarżonego od czynu zarzuconego mu w pkt. I. Orzeczenie za czyn z pkt. II kary pozbawienia wolności w wymiarze roku. Uniewinnienie oskarżonego od czynu zarzuconego w pkt. III. ☒ niezasadny ☒ niezasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wnioski niezasadne z przyczyn omówionych przy ocenie zarzutów. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Rozstrzygnięcie o winie i karach jednostkowych co do przestępstw z pkt. I i II. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów apelacyjnych. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11. Przedmiot i zakres zmiany 0.0.1- uchylenie orzeczenia o karach łącznych pozbawienia wolności i grzywny z pkt 8; Zwięźle o powodach zmiany Uchylenie wyroku co do czynu z pkt. III obligowało do nowego orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie czynu z pkt. III przez przesłuchanie K. D. w celu weryfikacji zeznań świadka S. B. i wyjaśnień oskarżonego. Zakres czynności dowodowych wymaga przeprowadzenia no nowo przewodu w całości. Sąd Apelacyjny przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Otwocku stosownie do treści art. 24 kpk i art. 31 § 1 kpk. 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------- 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Przesłuchanie K. D. i kompleksowa ocena dowodów w oparciu o kryteria art. 7 kpk. 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Sąd, na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk, kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego w pkt. 1. i 3. zaskarżonego wyroku połączył i orzekł karę łączną 3 (trzech) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 63 § 1 kk, na poczet łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 6 marca 2014r. do dnia 5 września 2014r. i od dnia 22 czerwca 2016r. do dnia 27 października 2016r; Sąd Apelacyjny uznał, że z uwagi na podobieństwo obu czynów, nieodległą przestrzeń czasową pomiędzy nimi, a jednocześnie okoliczność, że od daty ich popełnienia upłynęło ponad 12 lat, uzasadnione jest ukształtowanie wobec oskarżonego kary łącznej na zasadzie asperacji zbliżonej do absorpcji. 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. M. (2) – Kancelaria Adwokacka w W., kwotę 2.066,40 zł (dwa tysiące sześćdziesiąt sześć złotych czterdzieści groszy), obejmującą 23% VAT, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. Ustalając wysokość wynagrodzenia na podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2023.1964), sąd uznał, że różnicowanie wynagrodzeń obrońców poprzez znaczne zaniżenie stawek przysługujących za obronę z urzędu w stosunku do tych, które są należne za obronę z wyboru, nie znajduje uzasadnienia w demokratycznym państwie prawa naruszając konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania apelacyjnego przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa uznając, że wobec wyniku postepowania apelacyjnego przemawiają za tym względy słusznościowe. 7. PODPIS SSA Dorota Tyrała SSA Ewa Gregajtys SSA Rafał Kaniok 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina i kara. 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ Uchylenie ☒ zmiana